10/03/2017

Spectra en notabu.ensemble brengen programma rond Ligéti in De Bijloke

György Ligeti Op vrijdag 10 maart brengt SPECTRA samen met het notabu.ensemble fur neue musik uit Düsseldorf een programma rond de Hongaarse meestercomponist György Ligéti. Uit Boedapest komt vioolvirtuoos Barnabás Kelemen over gevlogen, in 2001 nog derde laureaat van de Koningin Elisabethwedstrijd. Kelemen stamt uit dezelfde Hongaarse muzikale traditie als die waarin ook Ligéti zich heeft ingeschreven. The Guardian omschreef hem ooit als een artiest met een uitzonderlijke aangeboren muzikaliteit en een technische uitvoering die enkel de allergrootsten bezitten. Op zijn repertoire staat onder meer de Hongaarse première van het vioolconcerto van Ligéti.

György Ligeti was ongetwijfeld een van de muzikale giganten uit de 20ste eeuw. Stanley Kubrick was gefascineerd door zijn muziek en zijn invloed op andere muziekmakers was enorm, doorheen verschillende genres, van kunst- tot filmmuziek tot de experimentele dj-scene.

Het vioolconcerto is een mooi voorbeeld van zijn late stijl die zowel modernistische en experimentele als traditionele elementen combineert. Zo werkt Ligeti er met microtonale structuren maar ook met barokke vormen en zelfs Hongaarse volksmuziek. Verder portretteert de componist zich in dit programma met twee andere tijdgenoten, iconen van de Amerikaanse minimal music, Steve Reich en Terry Riley… En Chopin is er ook bij.

Programma :

  • György Ligeti, Monument (1976) - Selbstportrait mit Reich und Riley (und Chopin ist auch dabei) (1976) - Bewegung (1976) - Concerto voor viool en orkest (1993)
  • Steve Reich, Eight lines (1983)
  • Terry Riley, Tread on the trail (1965)

Praktische info :

Spectra & Notabu : Ligeti’s zelfportret
Vrijdag 10 maart 2017 om 20.00 u
Muziekcentrum De Bijloke - Gent


Meer info : www.bijloke.be, www.notabu-ensemble.de en www.spectraensemble.com

Beluister nu al Ligeti's Monument, Selbstportrait mit Reich und Riley (und Chopin ist auch dabei) en Bewegung

01:07 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

15/05/2015

Bijzonder rijk orkest op de slotavond van Les Nuits

Jean-Luc Fafchamps Aan de slotavond van Les Nuits op 19 mei trekt het festival nog eens alle registers open met een bijzonder rijk orkest : 5 stemmen, 2 toetsinstrumenten (piano, orgel) en 2 slaginstrumenten (vibrafoon, marimba). Het programma is bedacht op basis van "Proverb" van Steve Reich en de compositie "Saisons Chaudes: L'été" van Jean-Luc Fafchamps (foto). Met Stephane Ginsburgh en Jean-Luc Fafchamps (piano's), Pierre Quiriny en Gerrit Nulens (percussie), 3 soprano's en 2 tenors (stembegeleiding: Martine Kivits). Op het programma werk van Steve Reich, Jean- Luc Fafchamps, Luciano Berio, György Ligeti, John Cage, Bela Bartok, Peter Eötvös, Frederic Rzweski en Salvatore Sciarrino.

Jean-Luc Fafchamps (1960) genoot een klassieke vorming als componist en pianist. Tijdens en na zijn studies aan het conservatorium van Bergen en aan de UCL (macro-economie) legde hij zich toe op verschillende disciplines zoals improvisatie, rock, theatermuziek, zangbegeleiding en piano solo. Daarna concentreerde hij zich op de compositie en de uitvoering van hedendaagse muziek. Hij stichtte de vzw Musica Libera, die de verspreiding en de promotie van de hedendaagse muziek wil bevorderen, alsook het collectief Le Bureau des Pianistes, dat muziek voor meerdere piano's vertolkt van onder meer M. Feldman, I. Wyschnegradski, S. Reich, B. Mather, J. Tenney en andere klassiekers zoals Messiaen of Bartók. Momenteel is hij vooral actief als pianist bij het Ictus ensemble (grote bezetting) en bij het Ictus Kwartet (2 piano's - 2 percussies), waarmee hij talrijke creaties verzorgde, onder meer van M. Lindberg, B. Mernier, J. Harvey, T. De Mey en G. Aperghis. Zijn compositiewerk Attrition voor acht strijkers werd genomineerd door de jury van jonge componisten van de Unesco in 1992. In 2006 kreeg hij voor zijn oeuvre de Octave de la Musique van dat jaar in de categorie klassieke muziek. Verschillende van zijn composities werden gecreëerd in het kader van het festival Ars Musica (Back to the voice, Melencholia si ..., Les Désordres de Herr Zoebius, Fragments de Vaisseau, Lettre Soufie: Z, Lettre Soufie: Gh). In het begin schreef hij vooral muziek voor kleine bezetting waarbij de piano de hoofdrol speelt. Een toenemende interesse voor timbre en niet gelijkzwevende harmonieën bracht hem later naar andere klankcombinaties. De werken die hij momenteel schrijft voor ensembles met grotere bezetting, al dan niet met elektronica, kregen de algemene titel Lettres Soufies: S, D, Gh, T, zijn voor ensemble; Z1 voor altviool, piano en elektronica; K voor orkest; Z2 voor hobo en ensemble… Het eerste Mot Soufi werd uitgevoerd op Ars Musica 2006 door het Orchestre National de Lille en het Ictus Ensemble onder leiding van Peter Rundel. In dat werk experimenteert Fafchamps met een analoge of inductieve schriftuur en gaat hij op zoek naar nieuwe mogelijkheden in het ontginnen van een soepele complexiteit. Er zijn twee monografische cd's van hem verschenen: Attrition, 1993 en Melancholia si, 2002.

Praktische info :

Not Here, Not Now
Dinsdag 19 mei 2015 om 20.00 u
Botanique - Brussel


Meer info : botanique.be

Extra :
Jean-Luc Fafchamps op www.compositeurs.be en youtube

Elders op Oorgetuige :
Exclusieve creaties op Les Nuits 2015, 4/05/2015
Een gesprek met Jean-Luc Fafchamps, een van de centrale componisten van Ars Musica 2013, 20/03/2013

13:13 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

25/11/2014

NOB brengt halve eeuw Amerikaanse muziek tijdens Ars Musica

Grégory d'Hoop Het Nationaal Orkest van België mocht natuurlijk niet ontbreken op deze feesteditie van Ars Musica. Het programma bestrijkt een halve eeuw aan Amerikaanse muziek. En hoe kan deze ode aan het orkest beter klinken dan in de zaal met de mooiste akoestiek van Brussel? Muziek van Reich, Ives, Gordon en een wereldcreatie van Grégory d'Hoop (foto) onder leiding van de jonge chef Thomas Van Haeperen.

Dit programma overspant meer dan een halve eeuw Amerikaanse muziek maar is vooral een ode aan het orkest en verheerlijkt de verschillende wijzen waarop het zich kan uitdrukken. Het stuk Ongaku (het Japanse woord voor 'muziek') stamt uit de laatste creatieve periode (1957) van Henry Cowell, onvermoeibaar ontdekker en uitvinder. Het is de vrucht van een tijd waarin de componist - na een vierjarig gevangenschap als gevolg van een veroordeling voor biseksualiteit - ongetwijfeld zijn weifelende houding tegenover het avant-gardisme had opgeborgen, maar geenszins zijn voorliefde voor de traditionele muziek (en meer in het bijzonder de niet-westerse muziek, waarvan dit stuk, doordrongen van Japanse klanken, getuigt) had opgegeven. Cowell is ongetwijfeld één van hen die het meest heeft bijgedragen aan de ontdekking van het hermetische œuvre van Charles Ives. Dertig jaar eerder had hij een substantieel deel van de eerste editie van zijn revue New Music aan Ives opgedragenEn in 1929 verleidde hij Nicolas Slonimsky - de dirigent van het Boston Chamber Orchestra - tot het spelen van Yves' Three Places in New England, het magnifiek descriptief fresco in drie bewegingen, dat Ives' meest populaire werk zou worden en waarin de auteur herhaaldelijk zijn toevlucht nam tot populaire wijsjes. Romeo (1992) - de allereerste partituur voor orkest van Michael Gordon - is doordrongen van een erg rock-'n-roll aandoende pulsering. Voor dit werk, in opdracht van de Yale Bach Society, baseerde de componist zich, zo zegt hij, op het compacte en de bondigheid van Johann Christian Bachs Sinfonien.Romeo is dan ook een orkestraal blok, geprikkeld door een nooit aflatende spanning. Voor zijn Triple Kwartet (1999), gecreëerd in opdracht van het Kronos Kwartet, heeft Steve Reich heeft zich deels geïnspireerd op het ritmische concept van een ander werk van Michael Gordon - Yo Shakespeare(ook uit 1992) - maar ook op de kwartetten van Schnittke en de laatste beweging van het Kwartet n° 4 van Bartok. In deze partituur voor strijkkwartet en tape, hier vertolkt door de strijkers van het orkest, verschijnen naast een canonieke en strak contrapuntische schriftuur, dissonanties en een quasi expressionistische dimensie, wat vrij ongewoon is voor Reich. Congruent aan deze vier spectaculaire pagina's creëerde Grégory d'Hoop - een jonge componist uit het Oude Continent - een partituur, geïnspireerd door voodoo initiatieriten uit Benin, die zowel zijn interesse in de compositietechnieken van het Ars Nova als zijn avontuurlijke spel met de geluidsruimte weerspiegelt.

Programma :

  • Grégory D'Hoop, Il mange la tête des gens (Wereldcreatie)
  • Steve Reich, Triple Quartet
  • Charles Ives, Three Places in New England
  • Michael Gordon, Roméo
  • Henri Cowell, Ongaku

Praktische info :

NOB : Gordon, Reich, Ives, d'Hoop
Donderdag 27 november 2014 om 20.00 u
Koninklijk Conservatorium Brussel


Meer info : www.arsmusica.be en www.nob-onb.be

Extra :
Grégory d'Hoop : gregorydhoop.com, www.compositeurs.be en op youtube
Steve Reich op www.stevereich.com, en.wikipedia.org, www.boosey.com en youtube
Steve Reich (1936 - ) : Groot minimalist op www.musicalifeiten.nl
Michael Gordon : michaelgordonmusic.com, bangonacan.org en en.wikipedia.org

Elders op Oorgetuige :
Ars Musica slaat brug tussen minimalisme en Maximalist!, 20/11/2014

20:48 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

24/11/2014

Ictus speelt Reich en Riley in Bozar

Steve Reich ICTUS is hoogstwaarschijnlijk het meest befaamde ensemble van onze contreien, gespecialiseerd in nieuwe muziek. Daarenboven brengt de groep zowat de bekendste hedendaagse weken, Music for 18 musicians van Steve Reich (foto) en A rainbow in curved air van Terry Riley. Verwacht je aan een spannende avond!

In 1967 - het jaar waarin hij tevens de eerste van zijn All-Night Concerts gaf - begon Terry Riley met de opname van zijn A Rainbow In Curved Air, waarvoor hij beroep deed op de multitrack opname, teneinde zelf meerdere instrumenten te kunnen bespelen. Dit psychedelisch en pacifistisch manifest is grotendeels geïmproviseerd en is sterk beïnvloed door de Indiase muziek. Het stuk kende sinds zijn verschijning op CD in 1969 een grote weerklank op de popscène. We kennen de creatieve invloed die Terry Riley's In C. op Steve Reich uitoefende. Laatstgenoemde was dan ook in 1964 betrokken bij de creatie van dit werk. In 1974 - het jaar waarin hij begon aan de compositie van Music For 18 Musicians - was Reich er al in geslaagd een hoogstpersoonlijke stijl te creëren. Dankzij dit stuk - zijn eerste compositie voor een ensemble van dit formaat - kon Steve Reich zich toeleggen op harmonische en melodische ontwikkelingen en tot dusver onbekende psychoakoestische effecten uittesten. De bovenmatige vindingrijkheid, de ongeremde inspiratie en de meesterlijke orkestratie maken van Music for 18 Musicians één van Reichs meesterwerken en een rasechte hoogvlieger uit de hedendaagse muziek.

Praktische info :

Ictus : Reich, Riley
Dinsdag 25 november 2014 om 20.00 u
Bozar - Brussel


Meer info : www.arsmusica.be, www.bozar.be en www.ictus.be

Extra :
Steve Reich op www.stevereich.com, en.wikipedia.org, www.boosey.com en youtube
Steve Reich (1936 - ) : Groot minimalist op www.musicalifeiten.nl
Terry Riley op en.wikipedia.org, www.otherminds.org, UbuWeb en youtube
Terry Riley (1935-) : Grondlegger van de minimal music, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl

Elders op Oorgetuige :
Ars Musica slaat brug tussen minimalisme en Maximalist!, 20/11/2014

Beluister alvast Steve Reichs "Music for 18 Musicians"

14:08 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

03/05/2014

Dag in de Branding zet eigentijdse Nederlandse strijkkwartet in de schijnwerpers

Dag in de Branding De 32ste editie van het Haagse festival Dag in de Branding is een tweedaags evenement in het kader van het Huis voor de Nieuwe Muziek waarin het Eigentijdse Nederlandse Strijkkwartet in de schijnwerpers wordt gezet. Een bijzonder programma met werken van componisten die zelden, nooit, of in ieder geval te weinig worden uitgevoerd: Tristan Keuris, Cees van Zeeland, Peter-Jan Wagemans, Alison Isadora, Willem Jeths, Otto Ketting, Guus Janssen, Rob Zuidam en Jacob ter Veldhuis. Ook Different trains en Triple quartet van Steve Reich worden ten gehore gebracht.

Programmeur Hans Woudenberg : "Met de keuze om ons een weekend lang intensief bezig te houden met muziek die tussen 1980 en nu in Nederland geschreven werd, doen we doelbewust afstand van alle bewezen meesterwerken uit de strijkkwartetliteratuur. We leggen ons beperkingen op in een genre dat zelf al gekenmerkt wordt door beperking: geen schallend koper, geen zingend riet, geen roerige trom en ook de menselijke stem ontbreekt. Alleen die haar en die snaar, die vier naakte stemmen.
We willen laten horen wat onze tijd- en landgenoten te zeggen hebben in dat ascetische strijkkwartet. Weten zij hun eigen stem en taal te vinden? Wat bindt en wat (onder)scheidt hen? Hoe nemen zij ons bij de hand? Luister naar de strijkkwartetten van Keuris, Isadora, Janssen, van Zeeland, Wagemans, Ketting, Jeths, ter Veldhuis en Zuidam, naar hun beroemde Amerikaanse collega en naar hun aankomende collega's van het Koninklijk Conservatorium, en hoor hoe ook zij vanuit het unieke reiken naar het universele."

Programma :

Zaterdag 10 mei
13:00 Theaterzaal Bink 36 - 5 hoog | DoelenKwartet
Steve Reich, Different Trains


14:30 Korzo | DoelenKwartet, Matangi Quartet, EnAccord Strijkkwartet
Tristan Keuris, Strijkkwartet nr 1
Alison Isadora, Point of Departure (2014 première)
Guus Janssen, Streepjes
Cees van Zeeland, Passé Indéfini

16:30 Korzo | Matangi Quartet en DoelenKwartet
Peter-Jan Wagemans, De Mannen van Minsk (2014 première)
Peter-Jan Wagemans, Strijkkwartet nr 1

17:30 Nutshuis | In gesprek met de componisten
Henk Borgdorff in gesprek met: Alison Isadora, Peter-Jan Wagemans, Cees van Zeeland, Willem Jeths en Jacob ter Veldhuis

20:15 Dr Anton Philipszaal | EnAccord Strijkkwartet, Ruysdael Kwartet
Otto Ketting, Printemps, Souvenirs Du Printemps (strijkoctet)
Willem Jeths, Strijkkwartet nr 2, 'Un vago Ricordo'
Tristan Keuris, Strijkkwartet nr 2

22:00 Paard van Troje | Matangi Quartet en DJ Kypski
Jacob ter Veldhuis, Strijkkwartet nr.3 | 'There must be some way out of here'
Matangi Quartet en DJ Kypski:, TEKKEL

Zondag 11 mei
11:00 Philipszaal | Koffieconcert | Studenten K. Conservatorium
Dvořák, Strijkkwartet nr 12
Sjostakovitsj, Strijkkwartet nr 10

14:30 Nieuwe Kerk | DoelenKwartet, EnAccord Strijkkwartet en Ruysdael Kwartet | Klarinet: Arjan Woudenberg
Tristan Keuris, Klarinet Kwartet
Rob Zuidam, Strijkkwartet
Steve Reich, Triple Quartet - live uitvoering door de 3 kwartetten
En nieuw werk van 3 compositiestudenten Koninklijk Conservatorium:
Noriko Koide (Japan) | Jan-Peter de Graaff | Vladan Kulišić (Servië)

Praktische info :

Dag in de Branding 32: Het eigentijdse strijkkwartet
Zaterdag 10 mei 2014 vanaf 13.00
Zondag 11 mei 2014 vanaf 11.00
Op verschillende locaties in Den Haag


Meer info : www.dagindebranding.nl

01:30 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

15/11/2013

Percussieconcert met Bach, Cage, Xenakis en Reich in Amuz

Iannis Xenakis Contrapunt is letterlijk zoiets als noot tegen noot. Drie slagwerkers van deFilharmonie slaan de stokken in elkaar voor een contrapuntisch programma waarin elke noot een ferme pets geeft op een andere. Bach staat op hun lijstje, als schaakmeester van het stemmenspel. Maar ook recentere componisten als Xenakis (foto), Reich en Cage wisten dat goede muziek alleen klopt als alles tikt.




Programma :

  • Johann Sebastian Bach, Fuga uit Prelude en fuga in D, BWV 532
  • John Cage, Amores (1943)
  • Iannis Xenakis, Okho (1989)
  • Steve Reich, Electric Counterpoint, voor percussie en tape (1987)

Praktische info :

Jaume-Blai Santonja Espinos, Manuel Martinez Navarro & Pieterjan Vranckx : Bach, Cage, Xenakis, Reich
Zondag 17 november 2013 om 11.00 u
AMUZ - Antwerpen

Kammenstraat 81
2000 Antwerpen

Meer info : www.amuz.be en www.defilharmonie.be

Extra :
John Cage : www.johncage.info en youtube
John Cage at Seventy: An Interview, Stephen Montague (1985) op UbuWeb Papers
John Cage Online : links compiled by Josh Ronsen
John Cage (1912 - 1992) : Goeroe of charlatan ?, Jan De Kruijff op www.musicalifeiten.nl
Iannis Xenakis : www.iannis-xenakis.org, www.xenakis-ensemble.com en youtube
Iannis Xenakis (1922-2001): Mathematicus en filosoof, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl
Steve Reich op www.stevereich.com, en.wikipedia.org, www.boosey.com en youtube
Steve Reich (1936 - ) : Groot minimalist op www.musicalifeiten.nl

Elders op Oorgetuige :
Musiques Nouvelles speelt Steve Reich in Bozar, 30/04/2012


Beluister alvast Iannis Xenakis' Okho

12:51 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

05/11/2013

Knallend gitaarconcert met Bang on a Can All Stars & Lee Ranaldo in deSingel

Lee Ranaldo In 1987 richtten de Amerikaanse componisten Julia Wolfe, David Lang en Michael Gordon het hedendaagse muziekensemble Bang on a Can op. Met de focus op innovatie en experiment hebben ze intussen honderden muziekactiviteiten op hun palmares staan. De groep brengt steevast werken die balanceren tussen luid en zacht, lief en brutaal, eenvoudig en complex. Hun repertoire strekt zich uit van avant-garde tot rock maar flirt eveneens met noise en pop. Tijdens dit concert ontdek je de veelzijdigheid van Bang on a Can, hun statement tegen rigide stijlen en de tomeloze energie waarmee ze het podium veroveren. Speciaal voor de concertcyclus Guitars brengen ze Lee Ranaldo (foto), de legendarische gitarist van Sonic Youth, mee naar deSingel.

'Electric Counterpoint' trakteert je op minimal music van icoon Steve Reich. In composities van de nog jonge gitaarheld en componist Bryce Dessner (The National) leeft dit genre voort. Zijn 'O Shut Your Eyes Against the Wind' zit vol verschuivende texturen en subtiele maar krachtige klanken. 'Stroking Piece' van Thurston Moore (Sonic Youth) zorgt voor contrast en gaat van eenvoudige orde over in een chaotische klankmassa. De werken van Fred Frith, David Longstreth (Dirty Projectors) en Lee Ranaldo sluiten naadloos aan bij de huisstijl van Bang on a Can: eigenzinnig, origineel en acrobatisch. Maak je op voor een knallend gitaarconcert.

Programma :

  • Steve Reich, Electric Counterpoint (1987)
  • Bryce Dessner, O Shut Your Eyes Against the Wind (2011)
  • Thurston Moore, Stroking Piece #1 (2003)
  • Fred Frith, Snakes and Ladders (2006)
  • David Longstreth, Miniatures (2012)
  • Lee Ranaldo , How Deep are Rivers (2008)

Praktische info :

Bang on a Can All Stars & Lee Ranaldo
Zaterdag 9 november 2013 om 20.00 u
(inleiding Maarten Beirens om 19.15 u)
deSingel - Antwerpen

Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.desingel.be en www.bangonacan.org

Extra :
Steve Reich op www.stevereich.com, en.wikipedia.org, www.boosey.com en youtube
Steve Reich (1936 - ) : Groot minimalist op www.musicalifeiten.nl
Bryce Dessner : www.brycedessner.com, en.wikipedia.org en youtube
Thurston Moore op en.wikipedia.org en youtube
Fred Frith : www.fredfrith.com en youtube
Lee Ranaldo op www.sonicyouth.com, nl.wikipedia.org en youtube

Elders op Oorgetuige :
Wereldberoemde Bang on a Can voor het eerst te zien in Brugge, 6/05/2013

16:56 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

25/10/2013

Jean Paul Van Bendegem en Antheils schandaalcompositie in de Handelsbeurs

George Antheil Op 26 oktober staan het Ictus Ensemble en wetenschapsfilosoof Jean Paul Van Bendegem samen op het podium in de Handelsbeurs in Gent. Ictus brengt een opmerkelijk programma 20ste-eeuwse muziek met werken van Antheil, Ligeti, Bartók, Nancarrow en Reich. Filosoof Jean Paul Van Bendegem deelt zijn ideeën omtrent muziek, wiskunde en wetenschap met het publiek. Het centrale deel van het programma is 'Ballet Mécanique', het schandaalstuk uit 1924 voor piano's, percussie, propellers, sirenes en elektrische bellen van de Amerikaan Georges Antheil (foto). 'Een godsgeschenk om bij dit stuk een lezing te mogen geven', aldus Jean Paul Van Bendegem.

De futuristische schandaalcompositie Ballet Mécanique van Antheil wordt, in de geest van dada, onderdeel van een happening. Ictus combineert op een avond 'mechanische' muziek die de 20ste eeuw voortbracht met een badinerende lezing over muziek, wiskunde  en  wetenschap  door  de  welbespraakte wetenschapsfilosoof Jean-Paul Van Bendegem. Als 'prelude' staat het listig getitelde Poème Symphonique van György Ligeti op het  programma, een werk voor 100 metronomen dat de foyer tijdelijk tilt zal doen slaan. Centraal in het programma staat het Ballet Mécanique, een geweldig-gewelddadige ode aan de dolgedraaide dynamiek van de grootstad. Antheils compositie voor player-piano's, slagwerk, sirenes en vliegtuigpropellers was oorspronkelijk bedoeld voor een film van Fernand Léger. Om de totaalervaring compleet te maken wordt deze filmische mokerslag geprojecteerd als visuele tegenstem voor het modernistisch wapengekletter van Antheil.

De fascinatie voor machines en mechaniekjes druipt er af tijdens dit concert. Of het nu gaat om het 'Ballet Mécanique' van Antheil, de honderd metronomen van Ligeti of de phasing techniek van Reich. Door de hele twintigste eeuw heen hebben componisten zich laten inspireren en beïnvloeden door het mechanische, zelfs in die mate dat het iemand als Nancarrow omslaat in het supermenselijke. Ictus speelt in de Handelsbeurs zes stukken waarvan het jongste en het oudste ruim een halve eeuw uit elkaar liggen: samen genoeg voor een deel van het concert. Het tweede komt voor rekening van de filosoof Jean-Paul Van Bendegem die zijn ideeën omtrent muziek, wiskunde en wetenschap met het publiek zal delen.

Technologiedronken
In zijn autobiografie 'The Bad Boy of Music' haalt de Amerikaanse componist en pianist Georges Antheil (1900-1959) herinneringen op aan zijn eerste optreden in Parijs in 1923: "Er braken meteen relletjes uit. Ik herinner me dat Man Ray iemand op de eerste rij recht op z'n gezicht sloeg. Marcel Duchamps discussieerde luid met een andere bezoeker op de tweede rij en in een box vlakbij stond Eric Satie te applaudisseren en "Wat een precisie! Wat een precisie!" te roepen."

De scène roept vergelijkingen op met wat er gebeurde bij de première van 'Le Sacre du Printemps' van Stravinsky zo'n tien jaar eerder. Waar de Rus anno 2013 echter nog steeds bekend is om een hele reeks werken, is de reputatie van Antheil tegenwoordig alleen nog gebaseerd op zijn 'Ballet Mécanique'. In tegenstelling tot wat de naam laat vermoeden, is het werk geen ballet, althans niet voor menselijke dansers. De muziek was oorspronkelijk bedoeld als klankband bij de gelijknamige film van Fernand Léger waarin de machines en de roterende beelden voor een visueel, futuristisch ballet zorgen.

Dat futurisme is ook terug te horen in de muziek. Geschreven voor pianola's (player piano's), twee gewone piano's, xylofonen, vier basdrums, een tamtam, zeven elektrische bellen, drie vliegtuigpropellers en nog wat sirenes, stond het werk mijlenver van de emotionele romantiek. Van een vereniging met de beelden was echter decennialang geen sprake en in 1924 ging het werk in première als concertstuk, waarbij het meteen extreme reacties uitlokte. De hamerende, obsessief repetitieve ritmes klinken als echo's van Stravinsky's 'Le Sacre du Printemps', maar dan zonder de melodische variatie of de kleurschakeringen van de Rus. Bij Antheil ging alle aandacht duidelijk naar de dolgedraaide en techniek- en technologiedronken maatschappij.

Aanvankelijk voorzag Antheil zestien pianola's, maar al snel bleek het synchroon laten lopen van deze automatische instrumenten een brug te ver, zeker tegen het tempo van 152 kwartnoten per minuut, het tempo van menige hardcoreklassieker. Antheil herwerkte de compositie meermaals qua bezetting, maar maakte nooit een uitvoering met de filmbeelden mee. Daarvoor was het wachten tot in de jaren '90 toen de MIDI-technologie het mogelijk maakte de pianolapartijen gelijk te laten lopen.

Lengende schaduwen
Dat het verhaal van de mechanische muziek ook in de tweede helft van de twintigste eeuw nog niet uitverteld was, mag blijken uit de andere, kortere stukken die op 26 oktober naast 'Ballet Mécanique' uitgevoerd worden. Dat herhaling daarbij een essentiële rol speelt, mag niet verbazen. Een van de meest emblematische werken in de mechanische richting is ongetwijfeld het 'Poème Symphonique' van György Ligeti, de Hongaarse componist die geboren werd in de periode dat Antheil aan zijn schandaalstuk werkte. Eigenlijk gaat Ligeti hier zelfs nog wat verder dan Antheil, want waar deze laatste nog menselijke inbreng vraagt, beperkt Ligeti de 'muzikale' rol van de uitvoerder(s) tot het in gang zetten van honderd metronomen die mechanisch mogen doortikken tot ze een voor een stilvallen. De op verschillende momenten tikkende apparaten zorgen aanvankelijk voor een wolk van geluid die door het uitvallen echter steeds uitdunt.

Zuiver 'muzikaler' is dan weer Ligeti's 'Monumente', het tweede deel uit 'Drei Stücke fur zwei Klaviere' uit 1976. Hier koppelt Ligeti een gelaagde repetitiviteit aan dynamische schakeringen waardoor er een spel van voor- en achtergrond ontstaat dat de luisteraar continu op het verkeerde been zet.

Nog zo'n werk waar met de luistervaardigheid van de bezoeker gerammeld wordt, is 'Piano Phase' (1967) van Steve Reich, het eerste werk waarin de Amerikaan zijn oorspronkelijk louter elektronisch toegepaste phasing techniek gebruikt voor 'klassieke' instrumenten. Twee bijna identieke melodieën worden tegelijkertijd gespeeld en direct aansluitend herhaald, waardoor ze bij elke herhaling iets verder uit elkaar drijven. Wat aanvankelijk een minimaal verschil oplevert, alsof een melodie een bescheiden schaduw krijgt, zorgt geleidelijk aan voor onvoorziene combinaties, waardoor nieuwe melodieën ontstaan. Door dit procedé op verschillende manieren toe te passen, waarbij de melodieën soms geleidelijk aan ook terug samen komen, draait Reich de luisteraar helemaal gek in een wirwar van nochtans heel overzichtelijke technieken.

Het programma wordt vervolledigd door twee werken die historisch tussen Antheil en de 'jongere' stukken van Ligeti en Reich in liggen. Van Béla Bartók wordt het 'Perpetuum Mobile Ostinato' uit 'Mikrokosmos' (1940) gespeeld in de versie voor twee piano's: een stukje ratelende pianoliteratuur dat er op nog geen minuut doorgejaagd wordt. Nog een bewerking is die van 'Study for Player Piano no. 6' van de voor Ligeti zo fascinerende componist Conlon Nancarrow. Het gebruik van de player piano (pianola) stelde Nancarrow in staat muziek te maken waarvoor hij geen rekening moest houden met de technische speelbaarheid door de uitvoerder. Zijn stukken voor pianola combineren dan ook vaak een razend tempo met een stevige gelaagdheid. Dat laatste element is in de zesde studie minder prominent aanwezig. De jazz-achtige invloeden die Nancarrows pianolamuziek vaak laat horen, zijn er dan weer wel. Al maakt dat de uitvoering door de levende pianisten, die hier een bewerking van Thomas Adès voor twee piano's spelen, niet minder arbeidsintensief.

Programma :

  • György Ligeti, 'Poème symphonique' voor 100 metronomen (1962)
  • Béla Bartók, Perpetuum Mobile Ostinato (uit: Mikrokosmos) (1940)
  • György Ligeti Ligeti, Monument (uit: Three pieces for two pianos) (1976)
  • Conlon Nancarrow, Study for player piano no. 6 (ca.1950)
  • Steve Reich, Piano Phase (1967)
  • George Antheil, Ballet Mécanique (1924)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Ictus & Jean-Paul Van Bendegem: Ballet Mécanique
Zaterdag 26 oktober 2013 om 20.15 u
Handelsbeurs Concertzaal - Gent

Kouter 29
9000 Gent

Meer info : www.handelsbeurs.be en www.ictus.be

Bron : artikel grotendeels overgenomen van Kwadratuur.be

Extra :
Ictus - Ballet Mécanique. Een halve eeuw muzikale mechanisatie, Koen Van Meel op Kwadratuur.be, 10/10/2013
Review : Georges Antheil, Ballet Mécanique door Ictus, Koen Van Meel op Kwadratuur.be, 10/10/2013 (met tijdelijke audio)
Interview : Jean-Luc Plouvier (Ictus). Over 'Ballet Mécanique' - Veiligheidsbrillen verplicht, Koen Van Meel op Kwadratuur.be, 10/10/2013
György Ligeti : www.schott-musik.de, www.arsmusica.be en youtube
Györgi Ligeti (1923 - 2006): emotioneel scepticus, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl, juni 2006
Conlon Nancarrow, Godfried-Willem Raes op www.logosfoundation.org
Kyle Gann's Conlon Nancarrow Web Page op www.kylegann.com
Steve Reich op www.stevereich.com, en.wikipedia.org, www.boosey.com en youtube
Steve Reich (1936 - ) : Groot minimalist op www.musicalifeiten.nl

Beluister alvast George Antheils Ballet Mécanique door Ictus

12:31 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

05/09/2013

Ensemble Modern opent seizoen in De Bijloke met video-opera van Steve Reich

Three Tales Op donderdag 12 september opent Muziekcentrum De Bijloke in Gent zijn seizoen met een klepper uit de nieuwe muziek: Ensemble Modern en Synergy Vocals brengen 'Three Tales', een video-opera van Steve Reich en Beryl Korot. Three Tales mag dan een video-opera uit '98 zijn, de thema's die Reich en zijn vrouw Korot aansnijden, zijn ook nu nog brandend actueel. De verhalen van Hindenburg, Bikini en Dolly zijn niet alleen voer voor de geschiedenisboeken. Reich grijpt ze aan om ethische vragen te stellen over de voortsnellende technologische ontwikkeling. 

Steve Reich mag een levende legende genoemd worden. Zijn muziek is radicaal én wereldberoemd, indrukwekkend, zinnelijk en aangrijpend. Vraag dat maar aan Anne Teresa De Keersmaeker, die er de wereld op ronddanste.Reich schreef de video-opera Three Tales samen met zijn vrouw Beryl Korot, op de stapsteen tussen de 20ste en 21ste eeuw. Het thema: een eeuw van voortsnellende technologische ontwikkeling en de almaar ingewikkelder wordende ethische vragen errond. Reich en Korot stellen scherp op schijnbaar onfeilbare technologie, massavernietigingswapens, klonen en artificiële intelligentie. De verhalen: Hindenburg, Bikini en Dolly. De muziek neemt de luisteraar mee in een beklijvende klankenstroom, soms koortsachtig denderend als een trein, soms vrijwel sprakeloos. Historische journaalfragmenten, stemmen uit de cockpit van een atoombommenwerper en interviews met wetenschappers zoals Richard Dawkins dringen door in de muziek. Three Tales vertelt over een planeet en het heersen erover, over Darwin, religie en poëzie. Maar vooral over de mens.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Ensemble Modern & Synergy Vocals : Three Tales
Donderdag 12 september 2013 om 20.00 u
(inleiding om 19.15 u )
Muziekcentrum de Bijloke Gent
Bijlokekaai 7
9000 Gent

Meer info : www.debijloke.be, www.ensemble-modern.com en www.synergyvocals.com

Extra :
Steve Reich op www.stevereich.com, en.wikipedia.org, www.boosey.com en youtube
Steve Reich (1936 - ) : Groot minimalist op www.musicalifeiten.nl

23:44 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

06/05/2013

Wereldberoemde Bang on a Can voor het eerst te zien in Brugge

Bang on a Can All-Stars Op 7 en 9 mei komt het beroemde Bang on a Can voor het eerst naar Brugge. Dit collectief werd 25 jaar geleden in New York opgericht door de componisten David Lang, Michael Gordon en Julia Wolfe. Met een 12 uur durend marathonconcert zetten ze in 1987 de toon: deze componisten beoogden intense concertervaringen met nieuwe muziek waarbij geen grens of conformisme overeind bleef.

Het 5 jaar later opgerichte ensemble Bang on a Can All-Stars moest die doelstellingen mee helpen realiseren. Met drums en elektrische gitaar, en de bewuste keuze voor elektrische versterking refereert de groep naar de rockmuziek. Bovenal staat Bang on a Can voor openheid. Muzikale en andere invloeden laten ze vrij in hun muziek immigreren. Ze zijn dan ook een kind van hun stad: Bang on a Can is een product van New York. De levendigheid en energie spat van deze muziek, complexiteit en snelheid gaan hand in hand met 'less is more'.

Op het programma van de concerten in mei staat dan ook werk van de drie stichtende componisten, naast de minimal music van Steve Reich en Louis Andriessen. Een hoogtepunt wordt ongetwijfeld 'Steel Hammer' van Julia Wolfe. Een van de grote evoluties in de nieuwe muziek vanaf halfweg de jaren 1960, is het geleidelijk versnipperen van de stijlen: esthetisch zeer uiteenlopende tendensen ontstaan gelijktijdig en zo mogelijk nog ingrijpender: de grenzen tussen 'klassieke' en 'niet-klassieke' genres worden alsmaar vager. Die evolutie heeft jongere generaties componisten sterk beïnvloed, met als typevoorbeeld het trio Michael Gordon (1956), David Lang (1957) en Julia Wolfe (1958). Ze volgden een gedegen klassieke opleiding, maar ze behoren ook tot de generatie die is opgegroeid met rock en popmuziek. Wat hen verbindt, is de wil om uit die brede waaier van invloeden nieuwe muziek te scheppen, die tegelijk de erfenis van de klassieke traditie, het radicalisme van de avant- garde en de rauwheid en directheid van rock of geïmproviseerde muziek kan verenigen. Niet hoeven te kiezen tussen verschillende genres, stijlen en (verborgen) regels, maar muziek maken die tegelijk ruw en complex of zacht en dissonant, of brutaal en melodieus kan zijn. Een voorbeeldfiguur voor hen, is de Nederlandse componist Louis Andriessen, bij wie sinds de late jaren 1960 de combinatie van zogenaamd ernstige en lichte muziek (of 'hoge' en 'lage' kunst) steevast aan de orde is.

In een muziekwereld waar nog sterk in hokjes wordt gedacht, is dat niet vanzelfsprekend. Vandaar ook dat Gordon, Lang en Wolfe behalve vrienden en medestanders ook echt artistieke partners zijn geworden. Samen richtten ze een festivalletje op onder de titel Bang on a Can, dat sindsdien is uitgegroeid tot een vaste waarde in de New Yorkse alternatieve muziekscène. Behalve het festival, omvat Bang on a Can ook een ensemble, Bang on a Can All-Stars (met als basisbezetting: piano, cello, contrabas, elektrische gitaar, klarinet en percussie) en een zomercursus voor jonge musici in MASS MoCA (Massachusetts Museum of Contemporary Art), met Gordon, Lang en Wolfe als artistieke directeurs van festival en ensemble. Een eigen muziekuitgeverij (Red Poppy Music) en een eigen platenlabel (Cantaloupe Music) vervolledigen het plaatje. Die tendens om het initiatief in eigen handen te nemen en om hun moeilijk classificeerbare muziek meteen zelf te laten uitvoeren en opnemen, sluit aan bij de Amerikaanse traditie van avant-gardisten die wars van de bestaande structuren en orkesten gewoon hun eigen ding deden.

Bang on a Can All-Stars : David Lang, Michael Gordon, Louis Andriessen, Steve Reich - di 7/05
Het eerste concert van Bang on a Can All-Stars vat perfect de esthetische oriëntatie van Bang on a Can samen
. Twee recentere werken van Steve Reich - boegbeeld van de Amerikaanse minimal music en in de VS allicht het meest aangewezen rolmodel voor Gordon, Lang en Wolfe -, een werk van hun grote mentor Louis Andriessen en twee korte werken van David Lang en Michael Gordon. Allemaal bouwen ze voort op de verworvenheden van de Amerikaanse minimal music: kernachtige motieven, ritmische snedigheid, een voorkeur voor herhaling en in alle gevallen (behalve misschien in Life van Andriessen) ook een passie voor de opwinding en elektrische intensiteit van rock.

In de jaren 1960 werkte Reich voor het eerst met een muzikant die live tegenover een tape met meerdere opnames van zichzelf speelt, waarbij hij hetzelfde motief in complexe canons kan spelen die geleidelijk uit elkaar schuiven - het zogenaamde 'phase shifting'. Bijna 20 jaar later pikte Reich het idee weer op, deze keer zonder de systematiek van de phase shifting, maar met een veel dichtere structuur. Het was Reichs antwoord op hoe hij een rijke textuur kon creëren zonder een orkest. In de 'counterpoint' stukken speelt de solist telkens tegen een tiental opnames van zichzelf, wat een dicht contrapuntisch weefsel oplevert, inclusief de compacte canons die zo typisch zijn voor Reich. In Electric Counterpoint , dat hij schreef voor jazzgitarist Pat Metheny, staan er 11 gitaren (waaronder twee basgitaren) op tape waar de ene live-gitarist zijn muzikale lijnen tussen laat kronkelen. Nog eens 20 jaar later gaat Reich voort op dat principe in 2x5 , dat hij voor Bang on a Can componeerde. Hier is het één ensemble van vijf muzikanten dat in dialoog gaat met hun identieke kopie op tape. Het is nu niet langer een weefsel van canonische lijnen zoals in Electric Counterpoint , maar een stuiterende dialoog waarbij de twee ensembles (live en opgenomen) elkaar razendsnel op de hielen zitten. Muzikaal valt 2x5 uiteen in drie delen (snel-langzaam-snel) die naadloos in elkaar overlopen. Ondanks alle ritmische opwinding is het een harmonisch fundament - een reeks akkoorden die steeds weer in diverse vormen doorlopen worden - dat alles bij elkaar houdt. Reich zocht in 2x5 voor het eerst expliciet de link met de rockmuziek op ( Electric Counterpoint was meer funk dan rock). Hij werd al lang op handen gedragen door muzikanten uit niet-klassieke hoek, maar het was de eerste keer dat hij de remmen losgooide en de rock-'n'-roll- kant van zijn muziek actief exploreerde. Zijn herconfiguratie van een rock-setup (met elektrische gitaren die enkel hun hoogste register opzoeken en snare drums die geen ritmische 'groove' neerleggen) is merkwaardig. Het werk werd gecreëerd op het Manchester International Festival, waar Bang on a Can het podium deelde met ... Kraftwerk.

Merkwaardig genoeg doet Louis Andriessen geen beroep op de rockachtige kracht van Bang on a Can, al is dat het aspect dat het New Yorkse ensemble en de artistiek directeurs aantrok in Andriessen. Zijn Life , met filmbeelden van Marijke van Warmerdam doet zelfs eerder intimistisch aan. Andriessen vergelijkt het zelfs met Mussorgsky: 'We besloten een soort hedendaagse 'schilderijententoonstelling' te maken: korte stukken muziek bij videoclips. Het resultaat was Life - vier korte composities die laatromantische Europese muziek combineren met hippe 'Amerikaanse' repetitieve muziek. Deze combinatie wordt versterkt door het gebruik van dwarsverbanden, net als in de vier films: elke film is volkomen onafhankelijk maar bevat verwijzingen naar de andere films.'

De mengeling van klassieke discipline en rockachtige gedrevenheid komt dan weer onversneden naar voor in de korte werken van Michael Gordon en David Lang. De toelichtingen die ze zelf bij hun werken schreven, verklaren vooral de titels: Sunray werd ingegeven door het grote logo van Sun Cleaners waar Lang iedere ochtend op uitkeek toen hij componist in residentie was aan het Massachussetts Museum of Contemporary Art. For Madeline van Michael Gordon is dan weer een muzikaal in memoriam ('Madeline was dol op muziek. Toen ik nog klein was nam ze mij mee naar concerten. Dat ik in slaap viel, deerde haar niet. Ze wou dat ik evenveel van muziek hield als zij, al wilde ze niet dat ik componist zou worden.') Over de inhoud van de muziek zeggen die beschrijvingen weinig. De kristal - heldere, ragfijne weefsels, de klezmer -achtige klarinet, de sirene en het gevoel dat de muziek tegelijk versnelt en vertraagt, zijn de opvallendste elementen in het zeer kleurrijke werk van Gordon. Sunray van David Lang wordt vooral gedefinieerd door de power van de opeenstapeling van de energie en de rockachtige ontknoping die de muzikanten van Bang on a Can als geen ander kunnen brengen.

Bang on a Can All-Stars & Trio Mediaeval : Julia Wolfe, Steel Hammer - do 9/05
Het eclecticisme dat haar generatiegenoten Gordon en Lang kenmerkt, speelt ook binnen ieder werk van Julia Wolfe een belangrijke rol. Diverse ideeën, bronnen, muzikale elementen nemen en daar dan een samenhangend geheel van maken is een hele uitdaging, maar kan ook geweldige kansen bieden. De voorloper van Steel Hammer is in zekere zin haar Cruel Sister voor strijkorkest. In dat werk volgt ze de gelijknamige Engelse traditionele ballade op de voet. De dramatische lijn van het verhaal over seksuele rivaliteit tussen twee zusters die eindigt in moord (zoals zoveel Engelse traditionals biedt het smeuïger materiaal dan de gemiddelde Tarantino-film) volgt Wolfe muzikaal op de voet. Daarbij weerspiegelt haar muziek de emotionele curve van de tekst (die afwezig is) zonder daarbij rechtstreeks naar het origineel te verwijzen en ook zonder er muzikaal uit te citeren. Het leverde een werk op dat op een eigenzinnige manier tegelijk heel concreet naar de bron verwijst en toch ook heel abstract blijft.

In vergelijking met Cruel Sister, gaat Julia Wolfe in Steel Hammer veel specifieker te werk. Ook hier is de bron een traditional, maar deze keer dichter bij huis: de ballade over John Henry. Volgens de legende was John Henry, de held uit de ballade, een arbeider uit de tweede helft van de 19de eeuw die bij de aanleg van de spoorweg de taak had met zijn massieve voorhamer ('steel hammer') gaten in rotsen te slaan om dynamiet aan te brengen. Henry werd berucht omdat hij in een wedstrijd de competitie aanging met een door stoom aangedreven pneumatische hamer en die wedstrijd nog won ook (in de geromantiseerde versie van de ballade bekoopt hij dat dan wel vaak met zijn eigen leven). Als volksheld is John Henry in de populaire Amerikaanse cultuur uitgegroeid tot een symbool van doorzettingsvermogen en kracht, maar ook van menselijke triomf over de machine. Zijn legende is gerecupereerd door allerlei ideologieën over werkethos, tegen industrialisering en bovendien hangt er ook een dubbelzinnig raciaal kantje aan: de historische John Henry (voor zover die al heeft bestaan) was naar alle waarschijnlijkheid een Afro-Amerikaanse dwangarbeider.

Van de ballade van John Henry zijn talloze varianten overgeleverd (minstens 200) en bovendien is de figuur John Henry de populaire legenden ook in allerlei andere vormen ingegaan: in poëzie, toneelstukken, romans en vermits hij een Amerikaans cultureel icoon is, zijn de zijdelingse verwijzingen naar hem nog talrijker. Met het John Henry-onderwerp had Julia Wolfe dus een heel complex en veelzijdig onderwerp in handen. Haar 70 minuten lange compositie voor de drie zangeressen van Trio Mediaeval en Bang on a Can All- Stars exploreert al die facetten, maar meer nog dan zich te concentreren op de John Henry-mythe, duikt Julia Wolfe in de culturele context waaruit deze legenden zijn ontstaan. Haar uitgangspunt bestaat uit de muzikale tradities van de Appalachen - de bergstreek die zich over het Oosten van de Verenigde Staten uitstrekt. De instrumentenkeuze ( dulcimers , banjo en - hoe kan het anders? - stalen hamers) brengt de kleur van die muziek dichtbij. De veelzijdige manier waarop zij de muzikanten van Bang on a Can laat spelen - een passage drijft op het geluid van tapdansschoenen (gespeeld door de ultra-veelzijdige gitarist Mark Stewart) voegt een theatrale dimensie toe, wat dit werk ondanks de concertcontext meteen een muziektheaterachtige opzet verleent. De fantasie waarmee Wolfe muzikale elementen uit de Appalachiaanse tradities in haar muziek verwerkt, ze weghaalt uit hun folkloristische keurslijf en omsmeedt tot elementen in haar eigen herkenbare muziektaal, vormt ongetwijfeld de kern van Steel Hammer .

Bang on a Can All-Stars : Brian Eno / Music for Airports - do 9/05
Ook in het laatavondconcert is er sprake van de vermenging van invloeden, maar ditmaal op een heel andere manier. Poplegende Brian Eno (keyboardist bij Roxy Music, cult- soloartiest en veelgevraagd producer van de allergrootsten) maakte in 1978 de LP Ambient 1: Music for Airports . Het genre waarvan dit de blauwdruk was - ambient - moest in Eno's woorden muziek opleveren 'as interesting as it is ignorable', kortom, de ideale muziek om in een luchthaventerminal te spelen: geen irritante muzak, maar boeiende muziek, die zich echter niet opdringt aan de luisteraar. Een auditief klimaat waar je oren in kunnen ronddwalen. De Bang on a Can-componisten bewerkten de rijke sonore tapijten die vooral bestonden uit synthesizerklanken die met tape-loops van uiteenlopende lengte steeds nieuwe patronen maken, voor livemuzikanten. Elk van de componisten (Michael Gordon, David Lang, Julia Wolfe en Evan Ziporyn) nam één deel van Eno's werk onder handen, en vertaalde de ambient klanktapijten naar de rijke akoestische sound van de Bang on a Can All-Stars.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Bang on a Can All-Stars : David Lang, Michael Gordon, Louis Andriessen, Steve Reich
Dinsdag 7 mei 2013 om 21.00 u

Meer info : www.concertgebouw.be en www.bangonacan.org
-----------------------------
Bang on a Can All-Stars & Trio Mediaeval : Julia Wolfe, Steel Hammer
Donderdag 9 mei 2013 om 20.00 u
(Inleiding door Maarten Beirens om 19.15 u )
Latenightconcert Bang on a Can All-Stars : Brian Eno / Music for Airports
Donderdag 9 mei 2013 om 22.00 u
Concertgebouw Brugge

't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.concertgebouw.be, www.bangonacan.org en www.triomediaeval.no

Bron : tekst Maarten Beirens voor het Concertgebouw, mei 2013

Extra :
David Lang : www.bangonacan.org, www.schirmer.com, en.wikipedia.org en youtube
Michael Gordon : michaelgordonmusic.com, bangonacan.org en en.wikipedia.org
Julia Wolfe : www.juliawolfemusic.com, www.schirmer.com en youtube
Louis Andriessen op www.muziekencyclopedie.nl, www.boosey.com en youtube
Louis Andriessen (1939-) Beeldenstormer op www.musicalifeiten.nl
Steve Reich op www.stevereich.com, en.wikipedia.org, www.boosey.com en youtube
Steve Reich (1936 - ) : Groot minimalist op www.musicalifeiten.nl

Beluister alvast Michael Gordons 'For Madeline'

12:40 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook