01/06/2011

René Mogensen & Nicolas Deletaille in Logos : een voorstelling met een hoog gamegehalte

Rene Mogensen Multimedia troef op het openingsconcert van deze maand in Logos : de Deense componist-saxofonist Rene Mogensen (foto) krijgt carte blanche om zich uit te leven op traditionele Cypriotische muziek en op de M&M robots, maar evengoed op computergames. Samen met de Franse arpeggionist/cellist Nicolas Deletaille meandert Mogensen tussen interactive environments en feedback loops om ettelijke zintuigen bij jou te prikkelen. Een voorstelling met een hoog gamegehalte.

De Deense komponist-saxofonist Rene Mogensen is van vele markten thuis. Zijn veelgelaagde output omvat onder meer muziek voor kamerorkesten, solostukken, jazzcomposities, dansstukken, hoorspelen, theaterprodukties en installaties. Als saxofonist toerde hij rond in Europa en de USA en in New York leidde hij zelfs even een eigen ensemble in de periode 1991-2001. De prijzen die hem in de loop der jaren in handen vielen, kwamen van onder meer de Yvar Mikhashoff Trust for New Music, the Eubie Blake Fund, the John Anson Kittredge Fund, Meet the Composer, the Danish Arts Foundation en vele andere. Hij bezit tevens een master in elektronische muziek aan de koninklijke academie in Aarhus (Denemarken).

Zijn 'All Numbers Language' voor cello en interaktief computercircuit is een multimediaal stuk 'kamermuziek' waarin alles draait rond visuele impressies, symbolische tekens, muziek, computergeluid en menselijke performance. De partituur van de cellist bestaat uit enkele losse (en goed vermomde) citaten uit de cello solo-literatuur van de 20ste eeuw, maar bundelt zich naar het einde toe in een consistente eklektische mix. De videoprojekties die daarbij horen, zijn van de hand van Johan Lievens en zijn volkomen realtime, i.e. voor 100% afhankelijk van de geanalyseerde input van de cellist.

Salamis is een site aan de oostkust van Cyprus en was een belangrijk handels- (en oorlogs-)centrum in de Oudheid. Vandaag de dag is het een unieke trekpleister voor archeologen. Mogensen bezocht de plek in maart vorig jaar en raakte sterk onder de indruk van de oude ruïnes. 'Salamis Dances', het stuk dat hij daarrond componeerde, swingt heen en weer tussen referenties aan traditionele Cypriotische volksmuziek en een eigentijdse toonspraak, waarbij de sfeer van de lange geschiedenis van Salamis op een stilistisch enigzins dubbelzinnige wijze wordt opgeroepen.

De arpeggione is een in 1823 door de Weense vioolbouwer J. G. Staufer ontworpen kruising tussen een gitaar en een cello. In 'Walls of Nicosia' is een belangrijke rol weggelegd voor dit instrument, dat zich een weg vreet tussen brokken dodecafonie, flarden folkloristische tunes en virtuele elektroakoestische ruïnes. Hier en daar duikt een timbre op dat aan Berio, Ligeti of Harvey refereert, maar dat is slechts muzikaal toerisme. 'Walls of Nicosia' is en blijft een compositieopdracht van het Statens Kunstfond uit 2010.

In 'Details of Spaces' is het de beurt aan de saxofoon om een wandeling te maken doorheen vijf elektroakoestische environments. Realtime analyse van wat de saxofonist inspeelt, wordt gebruikt om op hun beurt die environments mee te beïnvloeden. Op die manier wordt een feedback loop gesmeed tussen uitvoerder (die zijn output via de luidsprekers hoort klinken) en de apparatuur (die de input van de saxofoon analyseert).

Afsluiter 'Game Dialogue' is opnieuw de interaktie zelve, ditmaal tussen beide solisten en de computer. Dit stuk is, de projekttitel indachtig, het meest game-georiënteerd. De musici bevinden zich immers alweer in een virtueel environment (simpeler gesteld: een driedimensionele matrix van mogelijke situaties) terwijl de computer hun input analyseert. De muzikale keuzes die zij maken, bepalen het verdere verloop van het spel. Het stuk wordt in twee versies gebracht: de resultaten van versie 1 worden in het computergeheugen opgeslagen en dienen als vertrekpunt voor versie 2.

Cellist Nicolas Deletaille studeerde in Brussel en in de USA. Als uitvoerend musicus is hij vast lid bij Mendelssohn Ensemble en Rosamonde String Quartet en als studiomuzikant nam hij reeds Bachs integrale cellosuites op, evenals Beethovens cellosonates en enkele grote repertoirestukken van Kodály, Cassadó, Ysaÿe en Ligeti. Pas in een later stadium ging hij zich specialiseren in de arpeggione, na opname van Schubert's Arpeggione Sonata. Zoals zoveel solisten die hun instrument in een 21ste-eeuwse muzikale context willen profileren, creërde hij reeds meer dan 50 werken die speciaal voor hem geschreven werden.

Programma :

  • Salamis Dances (arpeggione solo)
  • Walls of Nicosia (arpeggione & computer)
  • The Swarm Breaks Through the Net (<M&M> robots)
  • Details of Spaces (sax & computer)
  • Game Dialogue (game 1) (sax & computer) - creatie
  • Game Dialogue (game 2) (sax, cello & computer)
  • All Numbers Language (cello & computer)

Tijd en plaats van het gebeuren :

New Media XVI - Game Dialogue : René Mogensen & Nicolas Deletaille
Woensdag 8 juni 2011 om 20.00 u
Logos Tetraëder Gent

Bomastraat 26-28
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org 

Extra :
René Mogensen : www.myspace.com/ReneMogensen
Nicolas Deletaille : www.nicolasdeletaille.com

17:47 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

28/04/2007

Klank in beweging

Katrien Gaelens Tijdens het slotconcert van De Nieuwe Reeks verkennen fluitiste Katrien Gaelens en componist Maarten Buyl (live-electronics) de mogelijkheden van de combinatie fluit - live elektronica. Katrien Gaelens en Maarten Buyl selecteerden een aantal composities voor fluit en elektronica rond het thema klank in beweging.  Op het programma staan werken van Steve Reich, Kaija Saariaho, Agostino di Scipio en Philippe Manoury, naast eigen werk van Maarten Buyl. Tijdens dit concert staat ruimtelijkheid van muziek centraal, naast de vele mogelijkheden van elektronica  in combinatie met akoestische instrumenten.

Steve Reich (1936) behoort samen met Philipp Glass en Terry Riley tot de pioniers van de minimalistische en repetitieve muziek. Hij leidt een opvallend zuiver parcours, waarbij hij steeds trouw blijft aan zijn oorspronkelijke intuïtie. Zijn eerste werken zijn heel radicaal. Ze draaien rond de langzame tempoverschuiving van verschillende lussen magneetband (It 's gonna rain,1965). In de jaren '70 componeerde Reich grote muzikale bouwwerken (Music for eighteen musicians,1976) en tegenwoordig schrijft de New Yorker meer verhalende en meer rapsodische werken (de video-opera Hindenburg uit 1998). Reich is schatplichtig aan een waaier van muziekstromingen.
In "Pendulum Music for Loudspeaker and Microphones" (1968) pendelen een aantal microfoons als slingers boven speakers, waardoor een repetitief stuk ontstaat met langzaam veranderende ritmische patronen. De structuur van het stuk wordt bepaald door het toeval, al naargelang elke microfoon zich in een onderling afwijkende slingerende boog door de ruimte beweegt. Alle microfoons worden in beweging gebracht en slingeren tezelfdertijd. Daar de snelheid van de microfonen verschilt, ontstaan er patronen die voortdurend wijzigen. Aanvankelijk zwaaien zij synchroon, maar weldra verwijderen ze zich van elkaar - een proces dat door de terugkoppeling hoorbaar gemaakt wordt. Het stuk eindigt als alle microfoons tot rust zijn gekomen boven de luidsprekers. Dit werk stemt exact overeen met het doordachte muziekconcept van Steve Reich uit 1968, waarin hij muziek beschrijft als een gradueel proces: "éénmaal het proces is ingesteld en opgeladen, loopt het vanzelf".

Kaija Saariaho (1952) is een Finse componiste die sinds 1982 in Parijs verblijft. In 1976 begon ze haar studies aan het conservatorium in Helsinki bij Paavo Heininen. In 1980 en 1982 volgde ze seminaries in Darmstadt bij Brian Ferneyhough en studeerde ze in Freiburg bij Klaus Huber. Het jaar 1982 werd een belangrijk jaar voor Saariaho: tijdens haar werk aan het Parijse Ircam deed de computer zijn intrede in haar compositieproces. Later werkte ze ook in studio's te Helsinki, Stockholm, het GRM in Parijs en de Strobel stichting in Freiburg. Kaija Saariaho is één van de invloedrijkste componisten in de hedendaagse muziekwereld. Ze ontwikkelde een heel persoonlijke schrijfstijl, gekenmerkt door een verankering in traditionele Finse muziek, poëzie en literatuur en een ambitie om de recentste muzikale technologieën te verkennen en te gebruiken in haar werken.

Agostino Di Scipio (1962) componeert zowel geluidsinstallaties als muziek voor muzikanten en live-electronics waarbij hij vooral geïnteresseerd is in de interactie tussen mens, machine en de omgevende ruimte. De meeste van zijn stukken zijn gebaseerd op ongebruikelijke synthesemethodes van ruis en turbulentie.
'Book of flute dynamics' is een klankdeconstructie van de fluit. De fluit is een percussie-instrument dat op verschillende wijzen bespeeld wordt: met de vingers, de lippen, de tong of de luchttoevoer. Elke methode heeft zijn eigen notatiewijze in de partituur.
De fluit wordt een "machine a bruit": pulseren, sissen en schrapen veroorzaken verplaatsing van microscopisch kleine klankpartikels die tegen elkaar aan botsen. De titel verwijst naar de term "fluid dynamics" uit de wetenschap die complexe, chaotische systemen bestudeert.
Elk hoofdstuk (chapter) van het werk verkent een lichtjes andere interactiemethode tussen mens (vingers, lip, tong, adem) en machine (fluit, computer) en tussen de 'fluit machine' en de computertechniek.

Philippe Manoury (1952) studeerde piano bij Pierre Sancan en compositie bij Gérard Condé en later bij Max Deutsch, Michel Philippot, Ivo Malec en Pierre Barbaud. Hij doceerde twee jaar in Brazilië aan verschillende universiteiten en bij terugkomst in Frankrijk (1980) accepteerde hij een uitnodiging om onderzoek te verrichten aan het IRCAM (Institut de Recherche et Coordination Acoustique/Musique) in Parijs. Het fenomeen van interactie tussen akoestische instrumenten en een real time (op hetzelfde moment afgespeelde) elektronische bewerking van hun klanken door middel van verschillende computertechnieken bleef hem jarenlang boeien, wat resulteerde in verschillende composities. Daarnaast bleef hij ook 'traditionele' composities schrijven.

Programma :
  • Maarten Buyl, D/A-studie# I
  • Agostino di Scipio, Book of flute dynamics
  • Kaija Saariaho, Journey
  • Steve Reich, Pendulum Music (tijdens de pauze)
  • Phillipe Manouri, Jupiter
Tijd en plaats van het gebeuren :

De Nieuwe Reeks : Klank in beweging - Katrien Gaelens en Maarten Buyl
Maandag 30 April 2007 om 20.30 u (Inleidende lezing door Maarten Quanten (Matrix) om 19.45 u )
STUK - Soetezaal
Naamsestraat 96
3000 Leuven

Meer info : www.denieuwereeks.be, www.stuk.be , www.stevereich.com , www.saariaho.org

Kaija Saariaho op www.chesternovello.com

Elders op Oorgetuige :
Interview met Kaija Saariaho en Jean-Baptiste Barrière, 22/02/2007
Elektronik! : elektronische muziek in de schijnwerpers, 20/03/2007

21:36 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

24/04/2007

dedonderdagen#13 : een avontuurlijke mix van kunst en muziek

dedonderdagen 13 Met dedonderdagen presenteert deSingel een bruisende mix van performance, dans, concert, video, film, beeldende kunst, cross-over, … allemaal op één avond. Dit seizoen treedt Edith Doove als gastcurator van dedonderdagen op. Met haar kunstagentschap ed.projects staat zij garant voor de avontuurlijke multidisciplinaire aanpak eigen aan dedonderdagen.    

De drie geplande avonden, op 16 november, 1 februari en 26 april, worden opgevat als een trilogie. Sommige namen keren op alle drie de avonden terug: audiokunstenaar Stefaan Quix componeert een nieuwe trilogie die inspeelt op de bijzondere architectuur van deSingel, (performance-)kunstenares Dora Garcia regisseert op verschillende manieren aanwezigheden in het gebouw en architect Wim Cuyvers exploreert het gebouw op eigenzinnige wijze. Uiteraard staan er nog heel wat andere namen op het programma...

Champ d'Action labo Champ d'Action - Laboratorium
Niet minder dan drieëntwintig studenten van het Antwerpse conservatorium werken momenteel aan acht stukken van Vinko Globokar en werk van James Fulkerson, George Crumb en Kaija Saariaho. De musici van Champ d' Action coachen hen daarbij en toveren hun studio om tot een waar muzieklaboratorium. Drie sessies individuele coaching en practicum vormen de aanloop naar een studentenconcert. Deze sessies zijn niet publiek toegankelijk, het concert wel.
Wie juist wat gaat spelen op dit avontuurlijk concert in de aanloop naar dedonderdagen #13 wordt pas op het laatste moment beslist.


www.champdaction.be, www.saariaho.org en www.georgecrumb.net
--------------------------------------------------------------------------------------------------------

Kapotski Kapotski & Othin Spake
Tijdens de vorige editie van dedonderdagen ontmoette het trio aka Kapotski (Jonas Nachtergaele, Ruben Nachtergaele en Kurt Stockman) de mannen van Othin Spake (Teun Verbruggen, Mauro Pawlowski en Jozef Dumoulin): een 'musical junkyard' in combinatie met invloeden van jazz, noice, punk, rock, emo en alles wat verder toevallig passeert. Het beste materiaal van dit concert werd op een vinyl 7 inch single geperst; 'de Singel-single'! Deze is nu in beperkte oplage gratis verkrijgbaar. Voor de gelegenheid wordt een speciale installatie gebouwd.
Het trio Jonas Nachtergaele, Ruben Nachtergaele en Kurt Stockman, aka Kapotski, staat bekend om het gebruik van onverwachte technologie en artefacten voor decreatie van muziek en werd al een 'musical junkyard' genoemd. Een typische Kapotski performance is een intense live improvisatie waarin het plezier van het pelen voorop staat. Voor dedonderdagen ontmoetten ze Othin Spake: Teun Verbruggen, Mauro Pawlowski en Jozef Dumoulin, makers van volledig geïmproviseerde muziek, met invloeden van jazz, noise, punk, rock, emo en alles wat verder toevallig passeert.

www.kapotski.be en www.mauroworld.com
Review : Othin Spake (Verbruggen / Pawlovski / Dumoulin) 'Deity Ame' op Kwadratuur.be
--------------------------------------------------------------------------------------------------------

DJ Dazzy Niesl Alexandra Crouwers - DJ Dazzy Niesl
Kunstenares Alexandra Crouwers maakt naast intallaties, foto's en tekeningen ook animaties. Daarnaast is zij dj Dazzy Niesl (ook wel Leksy Diesl of Fuzzy Lesl). Zij draait haar eclectische verzameling muziek in een onsamenhangend verband, laverend tussen obscure 60's Hippies, 70's Rock, Sentimentele Filmmuziek, Old School Electronica en Eenzaam Vergeten Tophits.

www.dazzyniesl.com
--------------------------------------------------------------------------------------------------------

Rood Monochroom Stefaan Quix - Rood Monochroom
Quix is als bassist en componist permanent actief in drie of vier muzikale projecten: het componeren van neominimale stukken en soundtracks voor experimentele cinema, de nauwkeurige analyse van Glenn Goulds interpretaties van Die Goldberg Variationen. Voor dedonderdagen componeerde hij de trilogie Klankspoor waarbij hij zich liett inspireren door het gegeven soundtrack en het gebouw van deSingel. Daarnaast toont hij ook een bestaand werk in een nieuwe setting. Voor 'Anomalie/anomalité' - een geluidsinstallatie voor acht zetels en acht sporen - vertrok hij van een tekst van de Braziliaanse psychoanalyste Suely Rolnik, 'Anomalie/anomalité'.

www.cheloniamydas.org
Elders op Oorgetuige : 'The Bazaar and The Cathedral 1.5', 17/05/2003
--------------------------------------------------------------------------------------------------------

De Bakchant De Bakchant
De Bakchanten is gebaseerd op Euripides' tragedie. Dichter Floris Schillebeeckx en componist Sam Wauters, die met dit project afstudeerden aan de afdeling kleinkunst van het Herman Teirlinck Instituut, bewerkten het oorspronkelijke stuk tot een moderne rockopera. De structuur van akten en koorliederen bleef bewaard in zorgvuldig aaneengeregen liedstructuren, gezongen dialogen tussen de hoofdpersonages. 'De Bakchanten' gaat over de strijd tussen rede en gevoel, macht en geloof, verpersoonlijkt in Pentheus, koning van Thebe en Dionysos, de halfzoon van oppergod Zeus.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------

The Dead Texan Adam Wiltzie & Christina Vantzou (USA) - The Dead Texan
Adam Wiltzie is componist en geluidstechnicus, het meest bekend als oprichter van het atmosferische klassieke ensemble Stars of the Lid, en momenteel touring member van Sparklehorse. Christina Vantzou is kunstenares, illustrator en animator. Sinds 2003 werken ze samen aan het audiovisuele project 'The Dead Texan'. Gevestigd in Brussel, brachten ze hun eerste cd/dvd uit in 2004 op het label Kranky en hebben ze in 2005/2006 in Europa een reeks van live performances uitgevoerd.

Voor dedonderdagen # 13 heeft 'The Dead Texan' een audiovisuele performance met 4 videokanalen samengesteld. De vier videoschermen zullen de kijker onderdompelen in een intieme sfeer, terwijl de soundtrack live uitgevoerd wordt. De composities van 'The Dead Texan' worden wel omschreven als minisymfonieën: zachte pianomelodieën vermengd met gegons en strijksamples worden gecombineerd met langzaan bewegende droomachtige sequenties en fragiele handgetekende animaties in een delicate gelaagde atmosfeer.


www.brainwashed.com/deadtexan en www.christinavantzou.com
--------------------------------------------------------------------------------------------------------

Tim Van Hamel & Eric Thielemans Tim Van Hamel & Eric Thielemans  - Coca Cola Met God
Coca Cola Met God is een electrogarbage-punkjazz-dancetrash-experimentalfunk-bluesresidu musicperfomance duo bestaande uit Tim Van Hamel en Eric Thielemans. Een bevreemdend ritueel dat rockt en stockt, schreeuwt, danst vanuit het bekken, plakt, bedreigt en bedrieglijk liefelijk lijfelijk tekeer gaat.

www.myspace.com/cocacolametgod

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

Poni Poni - Sugarblood Concert
PONI is een los-vaste groep van in Brussel werkende artiesten die performances en andere projecten opzetten. Tot nog toe brachten ze twee (danstheater) shows uit: 'The Bacterial Tour' en 'Soma-Sema'. Dit dedonderdagenconcert maakt deel uit van hun 'Sugarblood Concert Tour'. Ze brengen zowel muziek uit de eerste shows als nieuw materiaal.


Tijd en plaats van het gebeuren:

dedonderdagen#13
Donderdag 26 april 2007 om 18.30 u

deSingel
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.desingel.be , www.dedonderdagen.be en www.edprojects.be
Elders op Oorgetuige :
dedonderdagen#12 : avontuur in woord, beeld en klank, 31/01/2007
dedonderdagen : eigenzinnige GPS voor hedendaagse kunst
, 14/11/2006

17:01 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

23/04/2007

Infinitum onderzoekt oneindigheid in de kunst

Infinitum 'Infinitum' is het thema in het vierde BeeldConcert in het Brusselse Conservatorium. Het begrip 'oneindigheid' is voor kunstvormen die zich afspelen in de tijd - in
casu muziek -, bijzonder uitdagend: het inspireert evenzeer als het irriteert. Dit geldt ook voor de statische beeldende kunst: hoe ga je met het fenomeen oneindigheid om in een kunst die zich situeert in onze afgebakende, fysieke wereld ? Evenzeer voor de kunstenaar die werkt met bewegende beelden in een digitale omgeving, is oneindigheid een artistiek vraagstuk. De problematiek van het begrip 'Infinitum' vormt bijgevolg het gemeenschappelijk, artistiek werkveld.
 
In dit multidisciplinaire project is de artistieke bewustwording van de musicus en de plastische kunstenaar minstens even belangrijk dan het artistieke resultaat. Meer nog: gestreefd wordt naar een symbiose tussen denken en doen.
Dit artistiek-pedagogisch onderzoeksproject is mogelijk dankzij de steun van Trobador, en wordt gerealiseerd in samenwerking met de Academie voor Beeldende Kunsten Anderlecht, afdeling kunstfoto en digitale vormgeving, in het kader van de cursus klavierpraktijk en toegepaste harmonie van het Koninklijk Conservatorium Brussel.

'Infinitum' is een realisatie van de musici Maria Alvarez Armesto, Jonas Cambien, Avital de Macar, Philippe Ivanov, Timothée van der Stegen, Jasper Vanpaemel, Bart Verheyen o.l.v. Liesbeth Van Avermaet met beeldmateriaal o.l.v. Gert Aertsen, Mirjam Devriendt, Erik Nerinckx, Charles Verraest.

Tijd en plaats van het gebeuren :

BeeldConcert IV : Infinitum
Dinsdag 24 en donderdag 26 april 2007, telkens om 20.00 u

Koninklijk Conservatorium Brussel - Concertzaal
Kleine Zavel 5
1000 Brussel

Meer info : www.kcb.be

10:01 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

22/04/2007

De Nieuwe Reeks : Voix et vues planétaires

Henri Pousseur Na een kleine rustpauze bereidt De Nieuwe Reeks zich voor op de laatste twee concerten van het voorjaarsseizoen. Maandag komt Henri Pousseur, één van de belangrijkste Belgische componisten van de vorige eeuw en nog steeds actief, naar Leuven om er zelf zijn Voix et Vues Planetaires te realiseren. Voix et Vues Planetaires is een multimediale compositie waarin klank (voix) en beeld (vues) in de concertruimte worden geprojecteerd. Aan de basis van de compositie ligt poëzie van Michel Butor. Dit concert is een unieke kans om één van de pioniers van de Nieuwe Muziek zelf aan het werk te zien met een eigen compositie!

Henri Pousseur (1929) is één van de sleutelfiguren in de Belgische en internationale elektronische muziekscène. In 1958 richtte hij de eerste elektronische studio in het land op. In zijn studententijd was Henri Pousseur organist en koorleider en voerde hij middeleeuwse en renaissancemuziek uit. Studie van Anton Weberns muziek wekte zijn belangstelling voor de elektronische muziek (Seismogrammes, 1953), waarin hij zich in de studio voor elektronische muziek in Keulen ging bekwamen. Ook werkte hij in de studio voor elektronische muziek in Milaan. In 1958 richtte hij in Brussel de elektronische studio APELAC op.

Pousseur, die ook doceerde in Darmstadt, bekleedde van 1966 tot 1968 een leerstoel voor moderne muziek aan de universiteit van Buffalo in de Verenigde Staten. In 1970 richtte hij te Luik met Pierre Bartholomée en Philippe Boesmans het Centre de Recherches Musicales de Wallonie op en in 1975 werd hij directeur van het conservatorium van deze stad. Hij componeerde aanvankelijk voor traditionele instrumenten, maar later legde hij zich toe op elektronische en concrete muziek.

Zijn elektronisch ballet Electre (choreografie van Janine Charat) werd in 1960 bekroond met de Italiaprijs. In de opera Votre Faust (1960- 1963; tekst van M. Butor; eerste integrale uitvoering in Milaan in 1969) speelt het aleatorische of toevalselement een grote rol: de tijdsduur wordt mede bepaald door de uitvoerenden en door de reacties van het publiek. Sedert 1975 tracht hij dergelijke nieuwe compositietechnieken te verbinden met traditionele genres als volksmuziek of jazz. Hij vertaalde geschriften van Alban Berg. Na 1976 schreef hij nog een groot aantal instrumentale werken, kamer-, orkest- en koormuziek, evenals een serie belangrijke theoretische geschriften over de hedendaagse muziektechnieken.

Net als in vele andere composities, werkt hij in Voix et vues planétaires rond de poëzie van Michel Butor. Na een carrière als romanschrijver, ging Butor het experimentele pad op en exploreerde hij de kruispunten met andere kunstvormen, zoals schilderkunst en muziek.
In deze voorstelling wordt muziek samengebracht met beeld en poëzie.

Tijd en plaats van het gebeuren :

De Nieuwe Reeks : Henri Pousseur, Voix et vues planétaires
Maandag 23 april 2007 om 20.30 u (Inleidende lezing door Elise Simoens (Matrix) om 19.45 u )
STUK - Soetezaal
Naamsestraat 96
3000 Leuven

Meer info : www.denieuwereeks.be, www.stuk.be, www.henripousseur.net en www.crfmw.be

De volledige programmatekst van Elise Simoens van Matrix kun je hier downloaden (pdf)

10:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

18/04/2007

Frames en toveren met klanken

Bill Viola, Déserts Vrijdag en zaterdag brengt Flagey een aantal werken van de Amerikaanse videokunstenaar Bill Viola. Daarnaast geeft het Vlaams Radio Orkest, dat constant op zoek is naar links tussen klank en beeld, onder de noemer 'Frames' twee concerten (deSingel & Flagey) waarbij het publiek wordt ondergedompeld in een universum vol onwerwachte klanken en beelden. Een hybride samensmelting van filmmateriaal van de regisseurs René Clair en Bill Viola en composities van Eric Satie, Edgard Varèse en Morton Feldman.

Entr'acte werd gecreëerd als pauze voor het ballet Relâche dat in 1924 in première ging. Dit tussenspel moest een film worden die er voor zorgde "dat het publiek uit de zaal wegliep". René Chomette alias René Clair nam het visuele gedeelte van dit dadaproject graag op zich. Hij zag het geheel als "een kinderdroom", een opeenvolging van absurde gebeurtenissen in een "slapend Parijs". Basis waren een achttal krabbels die Picabia tijdens een diner bij Maxim's had neergepend. De notities luidden onder meer "Bokswedstrijd tussen blanke reuzen", "Schaakwedstrijd tussen Duchamp en Man Ray" en "Een begrafenis, de lijkwagen voortgetrokken door een kameel".

Eric Satie was er van overtuigd dat met Relâche een nieuw tijdperk werd ingeluid. Filmisch is dat alleszins het geval. De beelden volgen elkaar op via repetitie en anticipatie. Satie wou de exacte tijdsduur van iedere scène kennen en liet ook de klankenwereld vorm krijgen via dezelfde principes als de beelden. In zekere zin betreft het hier dan ook de eerste filmmuziek die ‘beeld voor beeld' gecomponeerd is. Het is Satie alvast niet echt in dank afgenomen. Na de première merkte Fernand Léger op dat Satie "heel wat schoppen toedient onder vele achterwerken, heilig of niet", maar voor George Auric was het werk "van nul en generlei waarde". Roland Manuel gaf zijn kritiek zelfs de titel "Adieu Satie". Feit is wel dat Entr'acte een autonoom leven begon te leiden na 1924. Pas in 1979 werd het integrale ballet opnieuw opgevoerd. Dat brengt ons bij de jaren waarin Morton Feldman een aantal van zijn bekendste klankgroeperingen aan het papier toevertrouwde.

De luisteraar kan via muziek, schilderkunst en andere media tot een ervaring worden gebracht. Bij Morton Feldman en zijn kunstenaars-vrienden stond het abstracte van die ervaring voorop. De luisteraar van Feldman dient vooreerst te luisteren. Hij behandelt de muzikale tijd alsof het een canvas zou zijn dat hij met klank beschildert. Het doek en de noten zijn geen materie, het zijn feiten. Die feiten worden geponeerd en daar kan de luisteraar/toeschouwer mee doen wat hij/zij wil. Elke klank is belangrijk. Om de klank zelf. Niet om de symboliek of retoriek die er misschien mee gepaard gaat. De klanken worden de tijd in gekatapulteerd zonder die aan banden te willen leggen. Volgende anecdote spreekt wellicht boekdelen: Toen een student Feldman vroeg naar de noodzaak van 'relaties' tussen klanken in muziek. Feldmans repliek: "Want relationships? Get a girlfriend!"
Ook in Cello and Orchestra (1973), uitgevoerd door Arne Deforce, gaat het om de vertikale kwaliteit, om klankobjecten tout court. Het kiezen van de instrumenten, of de bron waaruit de klank ontstaat, is het centrale gegeven. Cello and Orchestra betreft orkestratie, kleur.

Feldman is natuurlijk geen alleenstaande in de recente muziekgeschiedenis. Ook hij is deel van een keten waarin namen voorkomen als Satie, Webern, Scelsi en Cage. Maar ook Edgard Varèse werd erg bewonderd door Feldman. De link tussen Cello and Orchestra en Déserts van laatstgenoemde is dan ook niet zo moeilijk te maken. Het betreft hier een doorwinterde Varèse. Aan de partituur werd begonnen in 1950. De Tweede Wereldoorlog ligt vers in het geheugen. De Mens is na zoveel barbarij letterlijk op zichzelf teruggeworpen en men kan zich niet van de indruk ontdoen dat Déserts wellicht een reflectie is omtrent deze existentiële situatie. Net zoals bij Feldman gaat het niet om thema's, maar om klank tout court. Deze klank kan zowel elektronisch gegenereerd worden als geuit worden door een orkest (met erg veel percussie), de overgangen zijn alvast organisch.

In 1994 zorgde beeldend kunstenaar Bill Viola voor een aantal "visuele improvisaties" bij Déserts. Het concept "woestijn" is immers ook voor Viola erg belangrijk. Dit "innerlijk landschap waar geen telescoop kijken kan" ziet hij als een uitermate positief gegeven en het gaat hem ook om een soort zoektocht. Getuige daarvan zijn de scènes die opgenomen werden in Death Valley in een extreme hitte. Viola ging bewust op zoek naar een mystieke ervaring, naar een link met het "meer", het "heilige". Het gaat hem net als Varèse om de uitersten van de fysieke en geestelijke ervaring. Zowel de beelden als de geluiden op de klankband veranderen als zandduinen: onophoudelijk en niet altijd even duidelijk. Het zijn als het ware opeenvolgingen van fata morgana's.

Er zijn in wezen geen frames, geen kaders die passen omheen de drie hier gepresenteerde composities. Zowel Eric Satie als Morton Feldman en Edgard Varèse hebben de 'conventionele' kaders van hun tijd juist continu doorbroken, ze kleurden buiten de lijntjes. Zo zorgden ze voor belangrijke nieuwe ontwikkelingen in de hedendaagse klassieke muziek.

Ook Bill Viola, wiens werk getoond wordt in Studio 5 van Flagey, was een pionier. Hij was een van de eerste artiesten om video niet als een beeld te bekijken maar als een signaal. In het begin van zijn carrière zette hij vooral de technologie van de video in de schijnwerpers. Daarna koos hij voor een meer intimistische aanpak om uitdrukking te geven aan zijn emotionele en spirituele parcours.

Universele thema's als geboorte, dood of liefde beheersen Viola's werk. Spiritualiteit staat centraal voor deze Amerikaan, die zich laat inspireren door zowel zen boeddhisme, christelijke mystiek als soefisme. Hij gebruikt vaak beelden die refereren aan religieuze kunst uit de middeleeuwen en de renaissance. Ook natuurelementen als water en licht komen terug. Steeds opnieuw onderzoekt hij de mogelijkheden en beperkingen van zijn medium, bijvoorbeeld door een extreem gebruik van slow-motion.
Flagey zal naar aanleiding van het concert van het VRO een selectie uit het oeuvre van deze Amerikaanse videokunstenaar tonen in Studio 5. Op het programma: Four Songs (1976), de compilatie The Reflecting Pool (1977-1980), Hatsu Yume (First Dream, 1981) en The Passing (1991).

Programma :
  • Eric Satie, Entr'acte met een vertoning van de gelijknamige film van René Clair
  • Morton Feldman, Concerto for Cello and Orchestra
  • Edgar Varèse, Déserts met een vertoning van de gelijknamige video van Bill Viola
Vlaams Radio Orkest o.l.v. Tierry Fischer - Arne Deforce, cello

Tijd en plaats van het gebeuren :

Vlaams Radio Orkest : Frames
Vrijdag 20 april 2007 om 20.00 u

deSingel - Blauwe Zaal
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.desingel.be en www.vlaamsradiokoor.be
------------------------------------
Zaterdag 21 april 2007 om 20.15 u
Flagey - Studio 4
Heilig Kruisplein
1050 Brussel (Elsene)

Meer info : www.flagey.be, www.vlaamsradiokoor.be en www.arnedeforce.be
------------------------------------
In de foyers van Flagey kunnen de kids diezelfde namiddag aan de slag in een workshop improviseren en experimenteren met klankenbronnen en muziekinstrumenten. Ze vertrekken van een slogan, een krantenkop, een schilderij, en maken zelf een muzikale reclamespot, een stomme film of een muzieklandschap en maken van een verhaal een eigen muziekstuk te maken.

Workshop Toveren met klanken
Zaterdag 21 april 2007 om 14.00 u

Flagey foyers - H.-Kruisplein - 1050 Elsene
Meer info : www.flagey.be en www.musica.be

Extra :
Morton Feldman’s mysterious musical landscapes, Alex Ross op www.newyorker.com, 19 juni 2006
Morton Feldman Texts: Essays and Articles on MF and his music
'Morton Feldman, The Feldman fragments', Eric De Visscher op www.arsmusica.be (Fr)
Morton Feldman en Edgar Varèse op UbuWeb Sound
Edgard Varèse & Le Corbusier, Poême électronique (1958) en Bill Viola, Anthem (1983) op UbuWeb Film

Elders op Ooretuige :
Daan Vandewalle doorkruist het Parijs van de jaren '20, 21/03/2007

10:10 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

17/04/2007

Toshimaru Nakamura & Nicholas Bussman / Marcus Schmickler & Hayden Chisholm

Toshimaru Nakamura Donderdag kun je in Argos terecht voor een dubbeloptreden van Toshimaru Nakaruma & Nicholas Bussmann en Marcus Schmickler& Hayden Chisholm.

Toshimaru Nakamura maakt deel uit van de zogenaamde Onkyo scene, een groep Japanse muzikanten die, als reactie op het exces van beeld, geluid en beweging in ultramoderne steden als Tokyo, een minimalistische klankwereld hebben opgebouwd, gekenmerkt door haast bewegingloze puurheid en intense terughoudendheid. In zijn werk staat de 'no-input mixing board' techniek centraal, waarbij elektronische feedback wordt gecreëerd door het connecteren van de input en output van een mengpaneel. De in Berlijn gebaseerde curator en muzikant Nicholas Bussman genoot een opleiding als cellist, vooraleer hij besloot om het muzikaal potentieel van electronica te verkennen. Hij riep ondermeer het project Kapital Band 1 in leven, samen met Martin Brandlmayr (Radian). Tegenwoordig verkiest hij performance boven registratie en exploreert hij onorthodoxe compositiemethodes. Nakamura en Bussmann werken sinds 2004 samen als Alles3. De combinatie van hun uiteenlopende muzikale benaderingen leidt tot onverwachte klankwrijvingen.

Het curriculum van Marcus Schmickler leest als een staalkaart van de invloedrijke Keulense muziekscène. Zijn projecten zijn even talloos als gevarieerd: van de op krautrock gebaseerde psychedelica van Pol en de shoegazer van Pluramon tot de digitale klanktexturen van Wabi Sabi en de orkestrale (de)composities van Param. De uitgebreide lijst van samenwerkingsverbanden vermeldt onder andere Kaffe Mathews, Peter Rehberg, Thomas Lehn, Thomas Brinkmann en John Tilbury. Het gaat Schmickler telkens om het aftasten van de grenzen van klankonderzoek en de integratie van inerte geluidsmaterie in nieuwe omgevingen. Een van de muzikanten waar hij geregeld mee samenwerkt is de uit Nieuw-Zeeland afkomstige saxophonist en componist Hayden Chisholm. Multi-instrumentalist Chisholm speelt behalve altsax en basklarinet ook nog doedelzak en didgeridoo en hij is geschoold in boventoon-zang. Met hun gezamenlijk project Amazing Daze verkennen en verruimen ze het klankspectrum van de doedelzak en Sho (traditioneel Japans rietblaasinstrument), resulterend in veelgelaagde, massieve drones.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Toshimaru Nakamura & Nicholas Bussman / Marcus Schmickler & Hayden Chisholm
Donderdag 19 april 2007 om 20.30 u
Argos, Centre for Art & Media
Werfstraat 13
1000 Brussel

Meer info : www.argosarts.org

Toshimaru Nakamura : japanimprov.com/tnakamura
Nicholas Bussmann : www.studiobeige.de
Marcus Schmickler : www.piethopraxis.org
Hayden Chisholm : www.softspeakers.com

Reviews :
Marcus Schmickler - Demos (For Choir, Chamber Quintet AndElectronic Music), Jan Willem Broek op www.subjectivisten.org, 1 februari 2007
Pluramon: Dreams Top Rock. Sprankelende shoegaze met engelenzang, Gerard de Jong op www.kindamuzik.net, 7 december 2003

08:45 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

12/04/2007

Los Glissandinos en Schnee live

Los Glissandinos Vrijdag kun je in de QO-2 Werkplaats terecht voor een dubbelconcert : het wordt een avond met een twee duo's van het Berlijnse Charhizma label dat zich specialiseert in innovatieve improv en electronica. Een unieke gelegenheid om Los Glissandinos (Kai Fagaschinski/ Klaus Filip) en Schnee (Burkhard Stangl/ Christof Kurzmann) live aan het werk te zien.

Kai Fagashinski en Klaus Filip begonnen hun samenwerking in 2004. Fagashinski speelt klarinet en laat daarin noise en puur geluid een grote rol spelen. Filip speelt laptop en gebruikt sinustonen als geluidsmateriaal die hij op verschillende manieren kan manipuleren.
Het groepsgeluid van het duo bestaat uit zeer transparante en stille noise secties, clusters met drones, mooie harmonische akkoorden en vibrerende muren van geluid.

Christof Kurzman en Burkhard Stangl kenden elkaar al lang toen ze in 1999 'Schnee' oprichtten. Stangl en Kurzman zijn beiden afkomstig uit de actieve Weense elektronische muziekscene. Met o.a. het Mego-label en artiesten als Pita, Fennesz en groepen als Polwechsel heeft elektronische muziek uit Wenen een typerend geluid of benadering gekregen. Vaak komen in hun muziek elektronische deconstructies van akoestische geluiden voor en speelt emotionele expressie een belangrijke rol. Zo ook bij Stangl en Kurzmann. Stangls gitaarspel bevindt zich in een krachtenveld met de subtiele elektronica van Kurzmann. Daarbij wordt lang niet altijd de confrontatie opgezocht, maar vaak juist de versmelting. Ze namen een cd op en experimenteerden terzelfdertijd met de idee om songformats en popstemmen in hun composities en improvisaties te incorporeren. Deze experimenten leidden tot een tweede cd, 'Schnee Live'..

Tijd en plaats van het gebeuren :

Q-O2 : Los Glissandinos en Schnee
Vrijdag 13 april 2007 om 20.30 u

Q-O2 werkplaats
Vlaamsesteenweg 167
1000 Brussel

Meer info : www.q-o2.be, losglissandinos.klingt.org, kylie.klingt.org, stangl.klingt.org en www.charhizma.com

08:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

09/04/2007

M&M Music Theatre

TechnoFaustus Performance en muziektheater liggen het M&M-ensemble nauw aan het hart. De interactieve mogelijkheden met het uitgebreide automatenorkest worden ten volle benut in theatrale werken van John Cage en Moniek Darge. Componist Kris De Baerdemacker serveert tussendoor een gloednieuwe compositie voor 7 automaten. Het unieke M&M- ensemble staat opnieuw onder leiding van Godfried-Willem Raes, van wie ongetwijfeld een nieuw deel uit zijn muziekteater TechnoFaustus te zien zal zijn.
TechnoFaustus is een technische kameropera in wording voor acteurs, zangers, dansers, musici, automaten en elektronica. Het is een groots opgezet compositieprojekt waaraan Godfried-Willem Raes nu reeds bijna zeven jaar werkt, en het einde is nog lang niet in zicht... De volledige partituur is geïmplementeerd in software en hardware. Het belangrijkste deel van het decor wordt gevormd door de vele muziekautomaten en robots waarmee de musici en dansers interageren. Daarbij maken ze gebruik van zowat alle geavanceerde gesture- en audio-interfaces die bij Logos in de loop der jaren werden ontwikkeld : radar- en sonarsystemen, diverse types sensoren en contactmicrofoons, trillingstransducers, DSP-gesteunde audio analysers...

Tijd en plaats van het gebeuren :

M&M 'Music Theatre'
Woensdag 11 april 2007 om 20.00u
Logos Tetraeder,
Bomastraat 26
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org

18:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

29/03/2007

Trio Sowari in Q-O2 Werkhuis

Burkhard Beins Vrijdagavond kun je in het Q-O2 Werkhuis terecht voor een concert experimentele muziek met drie grootheden uit de hedendaagse improvisatiescène.
Het trio Sowari bestaat uit Phil Durrant, een Engelse elektronicaspecialist, Bertrand Denzler, een Zwitserse saxophonist en Burkhard Beins, een Duitse percussionist. Ze zijn alle drie erg verweven met de Europese hedendaagse experimentele muziekscene en hebben elk hun persoonlijke en onderscheiden stijl ontwikkeld. Hun geluiden openen een eigen analoge/digitale wereld waarin ze vrij kunnen bewegen en asymmetrische vormen en structuren kunnen bouwen.

De in 1957 geboren Durrant studeerde viool en piano aan het London College of Music. Sinds de laten jaren tachtig beweegt hij zich vooral in het electronische en improviserende circuit. Hij werkte en maakte platen met ondermeer John Butcher, Thomas Lehn, Tom Cora, Phil Minton en Evan Parker. Durrant maakt deel uit van de elektronische bigband Mimeo en het audiovisuele trio Ticklish.Durrant heeft altijd al met elektronika gewerkt, zowel binnen de vrije improvisatiescène als in de wereld van de ambient en dance muziek.

Burkhard Beins werd in 1964 geboren in Nedersaksen. Hij treedt sinds de jaren '80 op met gecomponeerde stukken en improvisatie en speelde met Axel Doerner, Keith Rowe, Annette Krebs, Andrea Neumann, Phil Durrant, Phil Minton e.a. Burkhard Beins speelt impro die gebaseerd op de actuele minimale, experimentele elektronische muziek, maar ook free-jazz en elektro-akoestische invloeden zijn nooit ver weg.

Trio Sowari
Phil Durrant : software - sampler -synth -treatments
Bertrand Denzler : tenor saxophone
Burkhard Beins : percussion - objects.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Concert Trio Sowari
Vrijdag 30 maart 2007 om 20.30 u

Q-O2 Werkhuis
Vlaamse steenweg 167
1000 Brussel

Meer info : www.q-o2.be, www.burkhardbeins.de en bdenzler.free.fr

08:15 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook