28/07/2017

MAfestival 2017: muzikale pelgrimage tussen hemel en hel

MAfestival Dante's epische gedicht La Divina Commedia is het verslag van een denkbeeldige reis door de hel (Inferno), over de louteringsberg (Purgatorio), richting het paradijs (Paradiso). Van 4 tot 13 augustus pendelt ook het programma van MAfestival 2017 tussen hemel en hel. We laten ons op deze muzikale pelgrimage vergezellen door internationale topartiesten als Ensemble Correspondances, Vox Clamantis en B'Rock Orchestra. Ook jonge beloften als Ghislieri Choir & Consort, Sollazzo Ensemble, InAlto en Voces Suaves verdiepen zich in Danteske thema's.

Van de Hades naar de hemel
MAfestival 2017 opent in de onderwereld. Monteverdi's iconische L'Orfeo is in goede handen bij de flamboyante Argentijnse barokspecialist Leonardo García Alarcón en de zijnen. Hofkapelle München en Vocalconsort Berlin zorgen voor een louterende apotheose met Die Auferstehung und Himmelfahrt Jesu, C.P.E. Bachs absolute meesterwerk. Tussen opening en slot wordt met passend repertoire van Josquin en de Morales tot Liszt of Andriessen getimmerd aan de weg naar het paradijs.

B'Rock in het duivelshuis
De musici van B'Rock treden op 5 augustus in Dante's voetsporen. Hun bezoek aan de hel in Boccherini's symfonie 'La Casa del Diavolo' resoneert met de Sturm und Drang van Haydns symfonie 'La Passione'. Het strijkkwartet …miserere… van Louis Andriessen roept de gedempte sfeer van de louteringsberg op. Aan de horizon schittert Mozarts paradijselijke Symfonie Nr. 33.

De oorlog als inferno
In het kader van GoneWest, de artistieke herdenking van WO I door de provincie West-Vlaanderen, besteedt MAfestival Brugge bijzondere aandacht aan componisten in oorlogstijd. Heinrich Schütz, John Jenkins en William Lawes staan centraal. Hoogtepunt wordt ongetwijfeld de Belgische première van de internationaal gelauwerde muziektheaterproductie Earth Diver op 11 augustus in het Concertgebouw.

Ontdek de nieuwste ensembles tijdens de middagconcerten
Tijdens 3 middagconcerten verdiepen jonge ensembles zich in Danteske thema's. Voces Suaves, jonge meesters van het Italiaanse madrigaal, stelt voor het MAfestival een soundscape van het hiernamaals samen, met muziek van Monteverdi, Gesualdo, Luzzaschi en vele anderen. InAlto confronteert expressieve barokke monodieën met nieuw werk van Bernard Foccroulle, geïnspireerd op Dante's Purgatorio. De jonge beloften van het Sollazzo Ensemble gaan op zoek naar de invloed van het Occitaanse troubadoursrepertoire op Dante en het trecentomadrigaal.

Hels hemelse muzikanten - Muziekvakantie voor kinderen
MAfestival Brugge trekt niet alleen de kaart van jonge muzikanten en ensembles. Wie jonger is dan 35 geniet van 50 % korting op tickets. Bovendien slaan Musica en MAfestival Brugge opnieuw de handen in elkaar voor een kindermuziekvakantie in het festivalthema. Ben jij een trommelende duivel, een engel met een zoete stem of een dartele nimf met lepe streken? Dan is de kindermuziekvakantie tijdens het MAfestival iets voor jou. Theater, zang, dans en muziek: je maakt het allemaal mee tijdens dit vijfdaagse avontuur!

MAfestival : La Divina Commedia
Van vrijdag 4 t.e.m. zondag 13 augustus 2017
Op verschillende mocaties in Brugge


Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.mafestival.be

15:26 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

05/08/2016

Tiptoe Company & Maurizio Pisati exploreren eeuwenoude dans La Folia

Tiptoe Company Het narrenschip is een populair thema uit de middeleeuwse satire. In 2015 kreeg het een tragische pendant in dagelijkse beelden van gammele boten vol vluchtelingen. Geïnspireerd door die visuele associatie exploreren Tiptoe Company en componist Maurizio Pisati de eeuwenoude dans La Folia. Daarbij gaan de grenzen tussen heden en verleden onvoorwaardelijk open.

De toeschouwer reist mee op een imaginaire trip aan boord van het "schip der dwazen". Het Narrenschif is een populair thema uit de Middeleeuwse satirische literatuur en kunst, maar blijft ook vandaag nog heel wat associaties oproepen. Onschuldige "cartoons" uit een ver verleden brengen ons via omwegen tot de waanzin van de hedendaagse realiteit. Vluchtelingen uit Syrië en Somalië, die de overtocht naar Europa wagen per boot, met dramatische afloop tot gevolg.

Ook in de muziek in Folia lopen verleden en heden in elkaar over. Flarden weerklinken van "la Folia", in oorsprong een wildendans en een van de oudste thema's in de Europese muziekgeschiedenis. Het zeskoppig ensemble, bestaande uit zowel historische als hedendaagse instrumenten, transformeert zich tijdens virtuoze en ritmische cadenza's tot een "prepared-hands ensemble". De focus wordt verschoven naar een "instrumentaal theater" van handen, vingers en objecten.

Daarnaast is Folia een reis doorheen de verbeelding van de kunstenaar, de componist, de excentriek, de gek? Het is een associatieve zoektocht naar de mechanismen van het creatieve proces. Beelden tonen ogen, handen en handschrift. We horen stemmen, verschillende talen, soms onherkenbaar. Een palimpsest van klank, beeld, taal en schrift dat de toeschouwer uitnodigt associaties te maken òf zich simpelweg te laten meevoeren in een hitsige dans.

Praktische info :

Tiptoe Company & Champdaction : Folia
Vrijdag 12 augustus 2016 om 22.30 u
Concertgebouw - Brugge


Meer info : www.mafestival.be, champdaction.be en www.tiptoecompany.com

Elders op Oorgetuige :
MAfestival 2016 flirt met muzikale waanzin, satire en humor, 4/08/2016

Bekijk nu alvast de trailer van deze voorstelling

22:58 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

04/08/2016

MAfestival 2016 flirt met muzikale waanzin, satire en humor

MAfestival MAfestival 2016 is opgedragen aan Erasmus' Lof der Zotheid. In dit satirische traktaat neemt Vrouwe Zotheid de mens genadeloos op de korrel. Toen het werk in 1511 verscheen, voelden velen zich aangesproken. Die controverse kreeg een dramatische echo na de recente aanslagen op de redactie van Charlie Hebdo. Hoe ver kan satire gaan? Anno 2016 zijn we er nog steeds niet uit.

In het spoor van Erasmus' woordvoerster weeft het MAfestival een web van associaties met de zotheid. Zo evoceren meerdere concerten de fantasie en naïeve verwondering van de kindertijd. Ook dromen, magie en muzikaal illusionisme zetten de natuurlijke logica vrolijk op zijn kop. Maar zotheid kan ook waanzin zijn, een fascinerend fenomeen dat tijdens het festival diverse muzikale gedaanten aanneemt. Melancholie, jaloezie, mystieke extase, liefdesverdriet en de roes: stuk voor stuk passeren ze de revue. Daarnaast treden enkele illustere outsiders voor het voetlicht, van Don Quichot tot 'Bess of Bedlam'. Muziek blijkt niet alleen een therapeutisch wondermiddel, maar ook een uitstekend chroniqueur van de waanzin. Dat bewijst ook La Folia, de tijdloze dans die een hoofdrol speelt in deze festivaleditie.

Net als de beste satire gaat de concertdag in Lissewege zich te buiten aan grensoverschrijdend gedrag. Onder het motto Over the edge sneuvelen de bakens tussen folk en barok, geestelijk en profaan repertoire. En ook de subversieve kracht van carnaval staat in de schijnwerpers. Deze delirische editie van MAfestival Brugge gooit de grenzen tussen ernst en absurdisme, heden en verleden onvoorwaardelijk open.

Niemand kan deze festivaleditie beter openen dan Don Quichot, Cervantes' legendarische edelman die zich een dolende ridder waant. De gelijknamige opéra comique van Joseph Bodin de Boismortier is in goede handen bij Le Concert Spirituel, Hervé Niquet en verteller Stefaan Degand. Intense emoties staan centraal in de melancholische songs van Dowland, in Händels cantate Delirio amoroso en in talrijke mad songs van Purcell, Blow en tijdgenoten. Ensembles als Imago Mundi, Arcangelo en Tictatus gaan met dit repertoire aan de slag.

Waanzin speelt ook door in sommige muzikale vormen. Zo gonst de maniëristische ars subtilior van extreme ritmes en zinnelijke melodieën. En ook La Folia speelt een hoofdrol in deze festivaleditie. In een coproductie met ChampdAction exploreren Tiptoe Company en componist Maurizio Pisati deze eeuwenoude dans. Daarbij gaan de grenzen tussen heden en verleden onvoorwaardelijk open.

Onder het motto Over the edge sloopt de concertdag in Lissewege de bakens tussen folk en barok, geestelijk en profaan repertoire. Onder andere Leonardo García Alarcón en zijn Cappella Mediterranea plaatsen er de subversieve kracht van carnaval en de commedia dell' arte in de schijwerpers.

Accademia Bizantina en Ottavio Dantone besluiten deze delirische editie van het MAfestival Met Händels oratorium Belshazzar, waarin de capricieuze kroonprins van Babylonië zijn imperium in een dronken roes ten onder ziet gaan. Een internationale coproductie met gerenommeerde solisten als Thomas Walker, Christophe Dumaux en Rosemary Joshua.

De muzikale fietstocht Vélo Baroque is opnieuw het orgelpunt van het festival. Op zondag 14 augustus wordt een nieuw parcours via Oostkamp, Zedelgem en Loppem verkend. De gerenommeerde Internationale Wedstrijd Musica Antiqua focust dit jaar op pianoforte. Tijdens de gratis Fringe-concertreeks krijgen jonge, professionele ensembles een podium. Daarnaast staaan ook opnieuw verschillende lezingen, cursussen en activiteiten voor kinderen op het programma. En het Museum Dr. Guislain bouwt in Concertgebouw Brugge een kleine tentoonstelling rond het festivalthema.

Praktische info :

MAfestival
Van vrijdag 5 t.e.m. zondag 14 augustus 2016
Op verschillende locaties in Brugge en omstreken


Het volledige programma en alle verdere info vind je op mafestival.be

28/07/2015

MAfestival 2015 exploreert muzikale uitingen van vanitas

Mafestival MAfestival 2015 exploreert muzikale uitingen van vanitas in beide betekenissen van het woord: ijdelheid en vergankelijkheid. Het Schotse Dunedin Consort o.l.v. Gramaphone Award-winnaar John Butt opent met Händels eerste oratorium, Il Trionfo del Tempo e del Disinganno, geroemd omwille van de legendarische aria 'Lascia la spina'.

Vocaal en instrumentaal vuurwerk in verschillende programma's illustreren de pronkzucht van de virtuositeit. B'Rock (met mezzo-sopraan Mary-Ellen Nesi en violist Dmitry Sinkovsky), violiste Cecilia Bernardini en pianiste Natacha Kudritskaya wagen zich aan halsbrekend repertoire. Ensemble Correspondances brengt een muzikaal in memoriam aan Louis XIV, de ijdelste vorst aller tijden, die 300 jaar geleden overleed.

Enkele muzikale tradities hebben de mens altijd bijgestaan in zijn worsteling met de vergankelijkheid. De muzikale dodenmis spant de kroon en komt aan bod in programma's van vocale ensembles Stile Antico en Cappella Amsterdam. Aton'&Armide - het collectief rond Benjamin Glorieux - maakt een avontuurlijke herinterpratie van de intense ritus van de tenebrae en koppelt daarbij de sprankelende stem van sopraan Lore Binon aan de authentieke klank van een groep Brugse kloosterzusters.

Naast de prestigieuze concertreeks keren ook andere vaste waarden van het MAfestival terug. De concertdag in Lissewege staat, samen met drie andere concerten, in het teken van de fascinerende iconografie van de danse macabre. De gerenomeerde Internationale Wedstrijd Musica Antiqua 2015 focust op het klavecimbel. Er is een expo voor historische instrumenten en een Fringereeks die een podium biedt aan jong aanstormend talent. Vélo Baroque, de afsluiter van het MAfestival, trekt in 2015 richting de polderdorpjes Zuienkerke en Meetkerke.

MAfestival 2015 exploreert diverse muzikale uitingen van vanitas - in alle betekenissen van het woord. Hoe ijdel is virtuositeit? Dat is slechts één van de vragen waarop MAfestival een antwoord probeert te bieden. Muziek heeft de mens ook altijd bijgestaan in zijn worsteling met de dood. Daarvan getuigen enkele muzikale tradities die aan bod komen in deze festivaleditie. Vanzelfsprekend spant de dodenmis de kroon. Ook de tenebrae-traditie uit de Goede Week krijgt een plek in het programma. Christus' lijdensverhaal komt ook aan bod als een van de episodes uit Bibers programmatische Rosenkranzsonaten.

Omnia Vanitas
Door de eeuwen heen hebben componisten het besef van hun eigen sterfelijkheid en die van hun naasten ontelbare keren verklankt. Sheppards monumentale motet Media Vita verwoordt dit als volgt: 'Midden in het leven zijn we in de dood.' Froberger op zijn beurt opende een van zijn klaviersuites met een Méditation sur ma mort future. Zijn Tombeau pour la mort de Monsieur Blancrocher schreef hij dan weer nadat hij de betreurde luitist met eigen ogen van de trap had zien vallen, de dood tegemoet. Vanuit dat sterfelijkheidsbesef heeft de mensheid zich steeds gewapend tegen de dood (of de angst daarvoor). Van de middeleeuwen tot de barok bracht het geloof soelaas in de vorm van het beloofde hiernamaals. De Verlichting nam haar toevlucht tot een objectieve wereld van orde en evenwicht. En in de romantiek kwam de liefde op de proppen als ultieme uitdager van de dood. Er wordt geïllustreerd hoe deze filosofische evolutie doorklinkt in de muziek van Beethoven, Mendelssohn en Schumann.

Bovendien confronteren meerdere concerten uit het festivalprogramma de twee zijden van de vanitasmedaille expliciet met elkaar. Il Trionfo del Tempo e del Disinganno verklankt een allegorisch duel tussen ijdelheid en vergankelijkheid. MAfestival 2015 opent met dit eerste oratorium van Händel. Carissimi's vroege oratorium Vanitas Vanitatumechoot (net als Sweelincks gelijknamige canon) de waarschuwing uit het Bijbelboek Prediker: jaag geen materiële goederen of wereldse ambities na, want alles is vluchtig en zelfs keizers vergaan tot stof.

Dat iedereen gelijk is in de dood, wordt aanschouwelijk gemaakt in de iconografische traditie van de danse macabre. Groteske geraamten nemen pausen en priesters, keizers en koningen, edellieden en eenvoudige stervelingen bij de hand voor een ultieme reidans. MAfestival 2015 wijdt zes concerten aan de dodendans; zes verschillende lezingen van een groteske traditie waarin de natuurlijke orde op zijn kop staat en niets is wat het lijkt.

Tot slot brengt MAfestival ook een muzikaal in memoriam aan Louis XIV, de ijdelste vorst aller tijden, die 300 jaar geleden overleed. Zijn hof was een baken van grandeur; Versailles het theatrale decor van zijn zorgvuldig geconstrueerde imago. Beelden en teksten, architectuur en schilderkunst, muziek en dans: stuk voor stuk werden de kunsten ingeschakeld ter meerdere eer en glorie van de Roi Soleil.

Een programma in het teken van vanitashoeft geen morbide catalogus van doodsmuziek te zijn. Als deze editie van het MAfestival één ding bewijst, is het wel hoeveel ontroerende, troostende, uitbundige en zelfs komische muziek de vanitastraditie heeft opgeleverd. Al die aspecten wil MAfestival het publiek ontdekken, verenigd in de liefde voor de vluchtigste der kunsten: de muziek.

Ijdelheid
In de zoektocht naar muzikale ijdelheid rijst de vraag: hoe pronkzuchtig is virtuositeit? Dat vocaal en instrumentaal vuurwerk niet gratuit hoeft te zijn, bewijst B'Rock in een programma met geestelijk repertoire van Vivaldi. Béatrice Martin verdiept zich in de even rijkelijk als subtiel geornamenteerde klavecimbelkunst van Chambonnières, Couperin en andere klaviercomponisten in dienst van Louis XIV. En zowel violiste Cecilia Bernardini als organist Andrea Marcon wagen zich aan het halsbrekende kunst-en-vliegwerk van Biber en andere vertegenwoordigers van de stylus fantasticus. MAfestival brengt ook een muzikaal in memoriam aan Louis XIV, de ijdelste vorst aller tijden, die 300 jaar geleden overleed. Zijn hof was een baken van grandeur; Versailles het theatrale decor van zijn zorgvuldig geconstrueerde imago. Beelden en teksten, architectuur en schilderkunst, muziek en dans: stuk voor stuk werden de kunsten ingeschakeld ter eer en glorie van de Roi Soleil.Ensemble Correspondances presenteert een concertante selectie uit het Ballet Royal de la Nuit, een extravagant spektakel waarmee Mazarin de vijftienjarige Louis XIV op het politieke en artistieke schouwtoneel lanceerde. In het programma van Béatrice Martin komen werken aan bod van diverse klaviercomponisten die verbonden waren aan het Franse hof. En Les Timbres vertolkt de mooiste wereldlijke en geestelijke composities die Couperin schreef in de laatste levensjaren van de Zonnekoning.

Vergankelijkheid
Muziek heeft de mens altijd bijgestaan in zijn worsteling met de vergankelijkheid. Daarvan getuigen enkele muzikale tradities die aan bod komen in deze festivaleditie. Vanzelfsprekend spant de muzikale dodenmis de kroon. Stile Antico verweeft het gregoriaanse requiem met een polyfoon programma in het teken van de vergankelijkheid. En Cappella Amsterdam zoomt in op het Dies Irae, de ontzagwekkende sequentia die door Brumel voor het eerst werd opgenomen in een polyfone dodenmis.

Ook de tenebrae-traditie uit de Goede Week krijgt een plek in het programma. Terwijl Les Timbres ons onderdompelt in de adembenemende Leçons de ténèbres van François Couperin, geeft Aton'&Armide zijn persoonlijke kijk op dit duisternisritueel, met Delalandes Miserere als bezwerend middelpunt. Christus' lijdensverhaal is een van de episodes die aan bod komen in Bibers programmatische Rosenkranzsonaten, uitgevoerd door Cecilia Bernardini onder begeleiding van Richard Egarr.

Vanuit het sterfelijkheidsbesef heeft de mensheid zich steeds gewapend tegen de dood (of de angst daarvoor). Van de middeleeuwen tot de barok bracht het geloof soelaas in de vorm van het beloofde hiernamaals. De Verlichting nam haar toevlucht tot een objectieve wereld van orde en evenwicht. En in de romantiek kwam de liefde op de proppen als ultieme uitdager van de dood. Celliste Anna-Lena Perenthaler en pianiste Lauriane Follonier illusteren hoe deze filosofische evolutie doorklinkt in de muziek van Beethoven, Mendelssohn en Schumann.

Ijdelheid vs Vergankelijkheid
Meerdere projecten uit dit festivalprogramma confronteren de twee zijden van de vanitasmedaille expliciet met elkaar. Zo wenden John Butt en zijn Dunedin Consort zich tot Il Trionfo del Tempo e del Disinganno. In dit eerste oratorium van Händel vechten Tijd en Inzicht een allegorisch duel uit met Schoonheid en Plezier. Het ensemble Vox Luminis laat dan weer zien hoe muzikale schoonheid door de Contrareformatie werd ingezet voor morele doeleinden. Carissimi's vroege oratorium Vanitas Vanitatum echoot (net als Sweelincks gelijknamige canon) de waarschuwing uit het Bijbelboek Prediker: jaag geen materiële goederen of wereldse ambities na, want alles is vluchtig en zelfs keizers vergaan tot stof.

Dat iedereen gelijk is in de dood, wordt aanschouwelijk gemaakt in de iconografische traditie van de danse macabre. Groteske geraamten nemen pausen en priesters, keizers en koningen, edellieden en eenvoudige stervelingen bij de hand voor een ultieme reidans.

Danse Macabre
De fascinerende iconografie van de danse macabre illustreert hoe de dood de levenden ophaalt voor een ultieme dans naar het graf. In 15de- en 16de-eeuwse houtsneden, schilderijen en fresco's kreeg die metafoor van de dood als dans op diverse manieren gestalte. Nu eens zien we een reidans of stoet van geraamten en levenden; dan weer afzonderlijke dansparen van een skelet en een mens, vaak hand in hand en elk met hun eigen symbolische attributen. De dodendans houdt de mens een spiegel voor. Niemand ontkomt aan de dood, en de rijksten der aarde lopen voorop. Vorst of kanunnik, edelman of boer - in de dood is iedereen gelijk. De futiliteit van materiële rijkdom en wereldse onderscheidingen is een leidmotief van deze traditie in woord en beeld.

Afbeeldingen van de dodendans - met Holbeins houtsneden als bekendste voorbeeld - intrigeren door hun ambiguïteit: de dansende skeletten en verschrikt kijkende stervelingen ogen tegelijkertijd morbide en komisch, griezelig en grotesk. In de danse macabre staat de menselijke orde op zijn kop - en dat ontwrichtende effect wordt versterkt door de muziek. Het zijn vooral de doden die musiceren, en hun voorkeur lijkt uit te gaan naar luide instrumenten, zoals trompetten, schalmeien en percussie. Sommige van die instrumenten, zoals de fluit en de doedelzak, werden door de kerk met de hel en de duivel geassocieerd. Ook gebroken of vervormde instrumenten symboliseren de 'anti-muziek' die te horen (of beter: te zien) is in de dodendans.

MAfestival 2015 wijdt maar liefst zes avontuurlijke concerten aan de danse macabre. Zo staat de uitstap naar Lissewege volledig in het teken van deze groteske traditie. François Lazarevitch en Les Musiciens de Saint-Julien openen het bal met een programma rond het 'duivelse' instrumentarium van de dodendans. Sopraan Anne Magouët, jazzgitarist David Chevallier en luitist Bruno Helstroffer bouwen een akoestisch labyrint rond de melancholische songs van John Dowland. Skip Sempé en Capriccio Stravagante besluiten de dag met een wervelende selectie uit Praetorius' Terpsichore en andere dansverzamelingen uit de renaissance. Het publiek kan genieten van een muzikale lunch in danse macabre-stijl en wordt verrast door thematisch straattheater.

Maar er is meer. In een nocturne roept klavecinist Jean Rondeau een muzikale wereld op waarin niets is wat het lijkt. Zo speelt hij Brahms' pianotranscriptie van Bachs legendarische Chaconne voor viool… op klavecimbel. Ook pianiste Natacha Kudritskaya evoceert een dodendans op het klavier: zij waagt zich aan Ravels Gaspard de la Nuit, waarvan het derde deel een kobold portretteert die pirouettes draait in het maanlicht. Het Edding Quartet, ten slotte, vertolkt Schuberts strijkkwartet 'Der Tod und das Mädchen' en focust zo op een van de beroemdste episodes uit de dodendans.

Praktische info :

MAfestival
Van vrijdag 31 juli t.e.m. zondag 9 augustus 2015
Op verschillende locaties in Brugge en omstreken


Het volledige programma en alle verdere info vind je op mafestival.be

21:58 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

03/08/2014

Verrassende tijdreis van Guillaume de Machaut met Robin Verheyen in Brugge

Robin  Verheyen Voor 'The modern sound of Guillaume de Machaut' gaat saxofonist Robin Verheyen (foto) gaat een samenwerking aan met I Solisti del Vento, Aton' &Armide en trompettist Russ Johnson. Samen drijven deze musici de visionaire kracht van Guillaume de Machaut op de spits. Verheyen en zijn collectief construeren een hedendaagse suite op basis van melodieën, harmonieën en ritmes van de Machaut, en overbruggen zo meer dan zes eeuwen muziek.

Op vraag van het MAfestival creëert de Belgische jazz-saxofonist Robin Verheyen een hedendaagse suite gebaseerd op muziek van de 14de-eeuwse componist Guillaume de Machaut. Robin Verheyen behoort tot de Euopese top en werkte samen met zwaargewichten uit de jazz als Gary Peacock, Marc Copland, Ralph Alessi, Bill Carrothers en Drew Gress. Met zijn NY Quartet scheert hij hoge toppen en met  jazzensemble Narcissus werkte hij onlangs een tournee af ter gelegenheid van hun 10de verjaardag.

Voor dit project verdiept hij zich in het werk van Guillaume de Machaut (1300-1377), een van de belangrijkste beoefenaars van de Ars Nova. "Ik houd van de Machauts opmerkelijke samenklanken, het grillige stemverloop met harmonische spanningen die zich soms wel en niet oplossen", motiveert Verheyen zijn keuze. De Franse componist experimenteerde met gecompliceerde ritmiek en ingewikkelde mutaties in het hexachordenstelsel en droeg daarmee bij aan de evoluties in het toonsysteem, die zich in de eeuw na hem zouden voltrekken. Centraal in de compositie van Verheyen staat zijn Messe de Nostre Dame, voor zover bekend het oudste voorbeeld van een mis die kan toegeschreven worden aan één componist. "Dit is niet zo maar een genre dat we als onderontwikkelde voorloper van de latere polyfonie terzijde kunnen schuiven", aldus Verheyen.

In de handen van de Belgische jazz-saxofonist ondergaat deze illustere mis een boeiende metamorfose. Verheyen betreedt het podium met jazz-trompettist Russ Johnson, maar ook met de klassieke blazers van I Solisti del Vento en de strijkers van Aton'&Armide, topmuzikanten die vooral reproductief werken. Het was dus zoeken naar een balans tussen voorgeschreven en vrij in de compositie. "Vrijwel alles voor de blazers en strijkers is uitgeschreven, maar in de textuur zitten openingen die Russ Johnson en mij toelaten te improviseren op het gepresenteerde materiaal", legt Verheyen uit. Een historische afstand van meer dan zes eeuwen wordt moeiteloos overbrugd tijdens de wereldpremière van deze unieke creatie. En hoort het publiek in De Werf vooral de Machaut of vooral Verheyen? "Ik hoop in de eerste plaats dat het werk als Robin Verheyen klinkt, al hoop ik tegelijk dat mijn bewerking de moderniteit van de Machaut toont, en de relevantie van zijn kunst voor de muziek die we vandaag horen."

Robin Verheyen, Russ Johnson, I Solisti del Vento & Aton'&Armide : The modern sound of Guillaume de Machaut
Dinsdag 5 augustus 2014 om 20.00 u
Kunstencentrum De Werf - Brugge

Werfstraat 108
8000 Brugge

Meer info : mafestival.be en www.dewerf.be

Elders op Oorgetuige :
MAfestival gaat op zoek naar gedaanteveranderingen in de muziek, 27/07/2014

15:12 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

28/07/2014

MAfestival in Lissewege met Dowland op elektrische gitaar en de hedendaagse sound van de pianoforte

Zwerm Op zondag 3 augustus trekt het MAfestival voor de zesde keer naar Lissewege voor een minifestival met een gevarieerd concertaanbod in het pittoreske dorp. Op het programma staan vier boeiende en verrassende concerten. Vivaldi's Vier Seizoenen op blokfluit, de hedendaagse sound van de pianoforte, Schotse airs, jigs & reels en Dowland op elektrische gitaar! Zwerm (foto) is een kwartet van elektrische gitaren, dat geregeld samenwerkt met componisten, gastmusici en beeldend kunstenaars. Voor deze gelegenheid neemt het ensemble de gedaante aan van een consort uit het 17de-eeuwse Engeland. Op hun moderne instrumentarium brengen de gitaristen hulde aan oude meesters als Christopher Tye, Thomas Tallis, William Byrd en John Dowland. En vanuit zijn brede muzikale horizon verlegt jazzpianist Rembrandt Frerichs de grenzen tussen klassieke muziek, improvisatie en wereldmuziek. Zijn interesse voor de Iraanse santur en Arabische qanun bracht hem in contact met de pianoforte. Hij brengt muziek uit het Midden-Oosten naar ons toe en improviseert op oude én minder oude thema’s, om zo te laten horen hoe modern een pianoforte kan klinken.

Zwerm : Electric Consort - Zo 03/08 om 11.00 u - Schuur Ter Doest Lissewege
In Electric Consort gaan de vier jonge gitaristen van Zwerm total loss op de consortmuziek van onder andere Tallis en Byrd. Ook composities van Dowland - de bluesy god van de 17de-eeuwse melancholie- en folkdeuntjes van Thomas Ravencroft zoeken krakend, zacht ruisend of frivool fluitend hun weg door de gitaarversterkers.

Het Belgisch-Nederlands elektrisch gitaarkwartet begon in 2007 in de geest van een klassiek kwartet. Naar eigen zeggen danig onder de indruk van Champ d’Action en een creatie van Serge Verstockt, voelden ze zelf snel de neiging de stap naar hedendaagse muziek te zetten. Ze werden een elektrisch gitaarkwartet en wilden nieuw repertoire voor deze bezetting creëren. Daarvoor werkten ze samen met verschillende componisten, gastmuzikanten en beeldend kunstenaars, maar de leden van het gitaartkwartet schreven zelf ook meer en meer muziek. Zo getuige ook hun laatste cd “One-Page Pieces”. Het recept slaat aan. Zwerm en hun performances werden in de pers al omschreven als: 'Ein imposantes Surround-Hörerlebnis' (Kronenzeitung, 2010), 'Een prikkelende, soms bevreemdende en steeds eigenzinnige muzikale ontdekkingstocht zoals je ze zelden te horen krijgt' (Goddeau, 2011), 'Het lef en de verbeeldingskracht van de muziek spreekt uit hun vertolkingen' (De Standaard, 2010), 'Onacademisch, maar de geest van de experimentele avant-garde hebben ze eigenzinnig en fris vertaald naar het heden' (De Standaard, 2013).

Nu zetten ze ook hun eerste stappen in de oude muziek. Voor hun keuze uit het repertoire, gingen ze ten rade bij luitist Jürgen De bruyn (Zefiro Torna). Hij introduceerde hen in het repertoire van de consortmuziek en dat sloeg meteen aan. Daar is het idee van Electric Consort geboren. Een van de rode draden doorheen het programma is dan ook het In Nomine. De cantus firmus van het In Nomine wordt voor Zwerm een nieuw 'One Page Piece', waarop ze hun eigen variaties creëren.

De melancholie-cultus in het Elizabethaanse Engeland, waarvan Dowland de grootmeester was, is een ander thema dat aan bod komt. Daarnaast is er nog één belangrijke rode draad in het programma. Via het repertoire van de consort songs stuitten de muzikanten op de verzameling volksliedjes van de Engelse componist Thomas Ravenscroft (1611). Enkele van deze liedjes keren ook terug in de American Anthology of Folk Music, zowat de basis van alle popmuziek van vandaag, en dient als laatste inspiratiebron voor dit nieuwe project.
De muzikanten van Zwerm creëren een eigen klankwereld als een commentaar op deze opgediepte partituren.

Rembrandt Frerichs Trio : The contemporary pianoforte - Zo 03/08 om 16.00 - Spiegeltent Lissewege
' One size fits nobody', dat is het devies van de Nederlandse jazzpianist Rembrandt Frerichs. Als musicus en componist was hij al een tijd opzoek naar een ander, lichter pianogeluid, dat hij wel hoorde in zijn verbeelding, maar nog nooit een oplossing voor gevonden had in de wereld van de jazz- en geïmproviseerde muziek. Het was zijn liefde voor de kunstmuziek uit Iran en het Midden-Oosten die hem leidde naar de mogelijkheden van de pianoforte. Zijn interesse voor niet-westerse instrumenten als de Iraanse santur en Arabische qanun bracht hem in contact met de pianoforte, een instrument dat door Napoleon naar Perzië werd geëxporteerd. Voor dit project maakt Frerichs de omgekeerde beweging. Hij brengt muziek uit het Midden-Oosten naar ons toe en improviseert op oude én minder oude thema’s, om zo te laten horen hoe hedendaags een pianoforte kan klinken.

Vanuit zijn brede muzikale horizon verlegt hij in dit project de grenzen tussen klassieke muziek, improvisatie en wereldmuziek. Daarbij vertrekt hij vanuit vier invalshoeken. Ten eerste wil hij de fascinerende klanken laten horen die je krijgt als je hedendaagse muziek speelt op Mozarts piano. Ten tweede improviseert hij op muziek die eigenlijk is geschreven voor andere instrumenten dan de piano, zoals Bachs cellosuites en cantates. Daarnaast gaat hij de uitdaging aan om de prachtige klanken van instrumenten als de Iraanse Santur en Arabische Qanun te vertalen naar de pianoforte en ten slotte componeert hij nieuw werk voor de historische pianoforte.

Praktische info :

MAfestival in Lissewege
Zondag 3 augustus 2014 vanaf 11.00 u
Op verschillende locaties in Lissewege


Meer info : mafestival.be

Elders op Oorgetuige :
MAfestival gaat op zoek naar gedaanteveranderingen in de muziek, 27/07/2014

00:24 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

27/07/2014

MAfestival gaat op zoek naar gedaanteveranderingen in de muziek

MAfestival Het Brugse MAfestival staat dit jaar helemaal in het teken van Metamorfosen en gaat tussen 1 en 10 augustus op zoek naar gedaanteveranderingen in de muziek. Kleppers als Il Giardino Armonico o.l.v. Giovanni Antonini, Jordi Savall en zijn Hespèrion XXI of Le Poème Harmonique bieden een antwoord. Ook de nieuwste generatie musici, met dirigenten Leonardo García Alarcón en Sébastian Daucé, veelzijdig blokfluitist Erik Bosgraaf en gereputeerd violiste Amandine Beyer bewijzen elk op hun eigen manier dat de muziekgeschiedenis een aaneenschakeling van metamorfosen is. De gebruikelijke dosis avontuur keert terug in programma's als 'The Modern Sound of Guillaume de Machaut', het experimentele antwoord van jazzsaxofonist Robin Verheyen op het oeuvre van de 14de-eeuwse componist Guillaume de Machaut. MAfestival sluit af met de tweede editie van het succesvolle Vélo Baroque, een muzikale fietstocht door het Brugse Ommeland.

Aan de basis van MAfestival 2014 ligt een van de grootste literaire meesterwerken aller tijden: Ovidius’ Metamorfosen. Uiteraard passeren daarbij meerdere mythologische personages de revue, in programma's met een metamorfose als thematisch uitgangspunt. Zo wijdt Il Giardino Armonico een concert aan Händels Aci, Galatea e Polifemo en vertolkt Cappella Mediterranea La Dafne van Marco da Gagliano. Sergei Istomin, Viviana Sofronitsky, Olivier Fortin en Hespèrion XXI illustreren de weelde aan gedaanteveranderingen die muzikale thema's in de loop van een variatiereeks, fuga of fantasia kunnen ondergaan. Dat ook de muziekgeschiedenis een aaneenschakeling van metamorfosen is, bewijzen onder meer Elizaveta Miller, Les Musiciens de Saint-Julien, Le Poème Harmonique en Tiburtina Ensemble, die elk op hun eigen manier een stilistische ontwikkeling of omwenteling tastbaar maken. Bovendien laat MAfestival meerdere musici aan het woord die bestaand repertoire heruitvinden. Jazzsaxofonist Robin Verheyen formuleert een hedendaags antwoord op het oeuvre van Guillaume de Machaut, het elektrische gitaarkwartet Zwerm kruipt in de huid van een 17de-eeuws consort en Rembrandt Frerichs laat de moderne sound van de pianoforte horen. 

The future sound of early music
Niets ontstaat uit het niets. Deze ovidiaanse gedachte is een mooie parafrase van de missie die het MAfestival uitdraagt. We willen de evolutie van de oudemuziekbeweging niet alleen vanop de eerste rij meemaken, maar er ook actief aan bijdragen, door ruimte te scheppen voor creatie, improvisatie en experiment. Het MAfestival ziet een belangrijke rol voor zichzelf weggelegd in het stimuleren van projecten die het muzikale verleden naar het nu katapulteren.  Ook dit jaar koppelen originele voorstellingen een solide basis in de historische uitvoeringspraktijk aan een gezonde dosis nieuwsgierigheid en avontuur. De historische afstand wordt vlot overbrugd en verleden, heden en toekomst blijken dichter bij elkaar te liggen dan gedacht.

Op zondag 3 augustus verschuift het zwaartepunt van de reeks concerten even naar Lissewege. Verwacht je aan een dag vol sfeervolle concerten op unieke locaties en verrassende randactiviteiten. Voor de gelegenheid vermomt gitaarkwartet Zwerm zich als een 'electric consort'. Zwerm is een kwartet van elektrische gitaren, dat geregeld samenwerkt met componisten, gastmusici en beeldend kunstenaars. Voor deze gelegenheid neemt het ensemble de gedaante aan van een consort uit het 17de-eeuwse Engeland. Op hun moderne instrumentarium brengen de gitaristen hulde aan oude meesters als Christopher Tye, Thomas Tallis, William Byrd en John Dowland.

Jazz wordt evenmin van de affiche geweerd. Wat betekent een pianoforte wanneer Nederlander Rembrandt Frerichs daarover begint na te denken? Het resultaat laat zich in trioverband beluisteren. 'One size fits nobody': dat is het devies van jazzpianist Rembrandt Frerichs. Vanuit zijn brede muzikale horizon verlegt hij de grenzen tussen klassieke muziek, improvisatie en wereldmuziek. Zijn interesse voor de Iraanse santur en Arabische qanun bracht hem in contact met de pianoforte. Hij brengt muziek uit het Midden-Oosten naar ons toe en improviseert op oude én minder oude thema's, om zo te laten horen hoe modern een pianoforte kan klinken.

Met de ontroerende 'Messe de Nostre Dame' van Guillaume de Machaut trekt men de kaart van pure vocale piëteit. Ook Kunstencentrum (en jazztempel) De Werf leent overigens zijn hebben en houden aan de tiendaagse rondom oude muziek. Op dinsdag 5 augustus mag saxofonist Robin Verheyen er een moderne suite creëren, vertrekkend van eeuwenoud materiaal. Hij gaat daarvoor een samenwerking aan met I Solisti del Vento, Aton'&Armide en trompettist Russ Johnson. Samen drijven deze musici de visionaire kracht van Guillaume de Machaut op de spits. Verheyen en zijn collectief construeren een hedendaagse suite op basis van melodieën, harmonieën en ritmes van Machaut, en overbruggen zo meer dan zes eeuwen muziek.

Praktische info :

MAfestival
Van vrijdag 1 t.e.m. zondag 10 augustus 2014
Op verschillende locaties in Brugge en omstreken


Het volledige programma en alle verdere info vind je op mafestival.be

Extra :
MAfestival 2014. Oude muziek en haar hartenklop, Hildegart Maertens op Kwadratuur.be, 20/07/2014

23:56 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

30/07/2013

MAfestival haalt spraakmakende Partita Project naar Brugge

The Partita Project The Partita Project brengt 3 zeer verscheiden kunstenaars samen: de gerenommeerde barokvioliste Midori Seiler, de jonge componist Fabian Russ, die zich specifiek toelegt op media sampling en live-electronics en de danseres en choreografe Renate Graziadei. Deze 3 artiesten werken samen aan een moderne 'performance' met Bachs Partita's voor soloviool als uitgangspunt: ze nemen het publiek mee in een combinatie van een gedanst concert met een interactieve soundscape. Of hoe Bachs abstracte muziek actueel blijft.

The Partita Project, de moderne performance met Bachs Partita's voor soloviool als uitgangspunt, ging in première in Berlijn. De interpretatie van barokvioliste Midori Seiler, componist en sound artist Fabian Russ en danseres en choreografe Renate Graziadei werd op een staande ovatie en lovende perskritieken onthaald. De drie kunstenaars nemen het publiek mee in een combinatie van een gedanst concert met een interactieve soundscape. Het MAfestival ziet een belangrijke rol voor zichzelf weggelegd in het stimuleren van experimenten die het muzikale verleden naar het nu katapulteren en haalt het spraakmakende project naar Brugge.

Tijd en plaats van het gebeuren :

The Partita Project
Dinsdag 6 augustus 2013 om 20.00 u
(Inleiding: interview met Fabian Russ door Stefan Grondelaers om 19.00 u )
De Biekorf - Brugge

Sint-Jakobsstraat 20
8000 Brugge

Meer info : www.mafestival.be

Extra :
Fabian Russ : www.fabianruss.de

22:52 Gepost in Concert, Dans, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

08/08/2011

Utopia::47 : aangrijpende visuele en muzikale passie met dwingende politieke vragen

Utopia :: 47 - a very last passion Het MAfestival is één van de voortrekkers in het vernieuwen en uitbreiden van de oude muziek. Maar ook nieuwe muziek krijgt een plaatsje op dit zomerfestival. Op 11 augustus vindt de Belgische première van 'Utopia :: 47 - a very last passion', een opera/performance van de Vlaamse componist en saxofonist Eric Sleichim, plaats. Het werk wordt uitgevoerd door Sleichim, de Italiaanse mezzosopraan Cristina Zavalloni, het saxofoonkwartet BL!NDMAN [sax] en het vocale kwartet BL!NDMAN [vox]. Utopia :: 47 is een productie van Muziektheater Transparant & BL!NDMAN. Deze voorstelling beleefde zijn première tijdens het Holland Festival op 21 juni 2011 in het Muziekgebouw aan 't IJ.

Als de wereld in puin ligt wat betekent de muziek van een 17e- eeuwse componist dan nog? Dat is de centrale vraag in 'Utopia :: 47 - a very last Passion', van de Vlaamse componist en saxofonist Eric Sleichim. Deze opera/performance is een tweedelige passie waarin een verband gelegd wordt tussen het laatste jaar van de Dertigjarige Oorlog, 1647, en het laatste jaar van een toekomstige Dertigjarige Oorlog, 2047. De schoonheid van de geestelijke muziek, zoals Heinrich Schütz die componeerde tijdens de Dertigjarige Oorlog, was een ultiem teken van hoop op een betere wereld. Maar zouden wij in onze ultrapostmoderne tijd nog gevoelig zijn voor een dergelijk ethisch appél ? Wat voor passie kunnen wij in 2047 beleven ?

'Utopia :: 47' is een muzikale Passie in twee delen, die zich tot elkaar verhouden als een liturgie en een meditatie. Het uitgangspunt van het eerste deel is de geestelijke muziek die Heinrich Schütz (1585-1672) tijdens de Dertigjarige Oorlog componeerde. Schütz geldt als de grootste Duitse meester van de zeventiende eeuw en de belangrijkste componist van protestantse kerkmuziek voor Bach. De schoonheid van geestelijke muziek als die van Schütz was eeuwenlang het ultieme teken van hoop op een betere wereld. Dat utopische verlangen kreeg onder meer uitdrukking in het evenwicht van de muzikale harmonie; maar aan het begin van de eenentwintigste eeuw staat die harmonie op de helling.

Het Schütz-concert mondt dan ook uit in een discussie over de wereld van vandaag, over politiek, religie en geweld - over 'schoonheid die haar gezicht heeft verbrand'. Op de grens tussen schoonheid en gruwel werpt de voorstelling belangrijke vragen op: geloven we nog in wat die 'oude muziek' ons vertelt? Zijn we nog gevoelig voor haar ethisch appèl of houdt onze bewondering op bij het esthetische genoegen? Is het mogelijk een ‘passie’ voor onze tijd te schrijven? En wat blijft er van ons utopisch verlangen over, oog in oog met de mogelijkheid van een catastrofe?

Deze vragen krijgen in het tweede deel een radicaal muzikaal antwoord met nieuw werk van Sleichim. Het is nu 2047, het einde van een nieuwe Dertigjarige Oorlog. De wereld ligt in puin. Wat betekent muziek van Schütz nog aan de rand van de afgrond? Kan uit de brokstukken van onze cultuur een nieuwe samenleving ontstaan? Aanvankelijk biedt het tweede deel van de voorstelling een soort ultrapostmodern toekomstbeeld: de nieuwe mens kiest voor het spel, het eindeloos monteren, het liederlijke combineren van hoog en laag, populair en elitair, geestelijk en werelds. Alles kan een game zijn. De wereld een grote ‘Day After Party’. Maar langzaam kristalliseert zich uit dit muzikale geweld de stem van een vrouw, een oorlogsverhaal dat zich als een moderne passie op vele plaatsen ter wereld zou kunnen afspelen: het verhaal van een anoniem slachtoffer dat stem geeft aan een wereld die zijn ondergang ternauwernood heeft overleefd. ?

Tijd en plaats van het gebeuren :

Utopia :: 47 - a very last passion
Donderdag 11 augustus 2011 om 20.00 u - vrijdag 12 augustus 2011 om 22.00 u
Concertgebouw Brugge

't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.mafestival.be, www.concertgebouw.be, www.transparant.be en www.blindman.be

Deze voorstelling is ook nog te zien op 10 en 11 september 2011 in het Kaaitheater (Klarafestival) in Brussel, op 23 september 2011 in deSingel in Antwerpen en op 30 september 2011 in Luik (Festival de Wallonie)

Extra :
Eric Sleichim op www.blindman.be, www.matrix-new-music.be en youtube

Elders op Oorgetuige :
MAfestival : 10-daagse lofzang op het leven en de dood, 1/08/2011
Orde en chaos op het Holland Festival, 28/05/2011

11:20 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

03/08/2011

De Zaak Jezus : een verrassende nocturne in het Brugse Begijnhof

Jules Deelder De traditie om tijdens de Goede Week de lijdensverhalen uit de vier evangeliën te reciteren gaat terug tot in de vroege middeleeuwen, waarbij de Matteuspassie meestal op Palmzondag werd gelezen. In zijn Matthäuspassion wijkt Heinrich Schütz zeer ver af van de traditionele, eenvoudige reciteertoon. Net als Schütz toen, neemt Compagnie Bischoff een oud en archaïsch genre op, maar veroorlooft zich daarbij een paar vrijheden. Componist en klankkunstenaar Wouter Snoei (foto) levert een akoestisch commentaar bestaande uit elektronisch materiaal, al dan niet afgeleid van het geluid van de zangers zelf. Niet omdat aan de muziek van Schütz iets zou ontbreken, maar veeleer vanuit de overtuiging dat de creatieve dialoog tussen twee vakbroeders een beproefde methode is, die de westerse muziek als meer dan duizend jaar draaiende houdt. Een verrassend concert in de exclusieve locatie van het Begijnhof.

Na zijn studie Sonologie aan het Koninklijk Conservatorium te Den Haag werd Wouter Snoei (1977) actief als componist en elektronicaspecialist. Naast werken voor solo live elektronica componeerde hij diverse stukken voor elektronica met instrumenten en/of stem, voor o.m. Calefax Rietkwintet, ASKO Kamerkoor, Ensemble Intégrales en de Veenfabriek. Voor Pulse (solo live elektronica) ontving hij de Matthijs Vermeulen Aanmoedigingsprijs 2004. Tevens verzorgde hij de klankregie van stukken van o.m. Luigi Nono, John Cage en Gérard Grisey.

Als live elektronica specialist werkte hij samen met diverse collega componisten, w.o. Jasper Blom en Cathy van Eck, en was recentelijk klankregisseur van Machinations 2009 van Georges Aperghis door VocaalLAB. In november 2009 was hij betrokken bij de uitvoering van Pierre Boulez' Répons door ASKO/Schoenberg. Daarnaast is hij ontwikkelaar van en componist voor het Wave Field Synthesis systeem, en docent aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht en het Koninklijk Conservatorium te Den Haag.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Compagnie Bischoff & Wouter Snoei : De Zaak Jezus
Zaterdag 6 augustus 2011 om 22.30 u
Begijnhofkerk Brugge


Meer info : www.mafestival.be, www.compagniebischoff.com en www.woutersnoei.nl

Elders op Oorgetuige :
MAfestival : 10-daagse lofzang op het leven en de dood, 1/08/2011

15:58 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook