06/10/2017

19de editie Images Sonores met hommages en creaties van gemengde muziek

Images Sonores Van 7 oktober tot 17 december 2017 presenteert het Centre Henri Pousseur de 19de editie van het festival Images Sonores. Zes programma's in Luik en Brussel laten fans van gemengde muziek en nieuwsgierigen die klankwereld verkennen waarin akoestische en elektronische instrumenten de dialoog met elkaar aangaan. Op het programma staan werken van o.a. Stockhausen, Bartholomée, Couvreur, Ferrari, Lenfant, alsook diverse internationale creaties.

Tijdens het openingsweekend, op 7 en 8 oktober in het Théâtre de Liège, brengt het festival hulde aan de Duitse componist Karlheinz Stockhausen, die 10 jaar geleden overleed. Die pionier van de elektroakoestische en gemengde muziek was een van de meest vernieuwende en bijzondere naoorlogse muzikanten. Het Ictus ensemble vertolkt enkele van zijn bekendste composities uit de jaren zestig, alsook recenter werk. Zaterdagavond staat Kontakte voor piano, slagwerk en elektronica (1960) op het programma. Op zondagnamiddag vertolkt het ensemble Mikrophonie I voor tamtam en 6 vertolkers (1964), alsook het indrukwekkende Signale zur Invasion voor trombone en elektronica (1992), uit Stockhausens innovatieve operacyclus Licht.

Op 7 oktober speelt het jonge, talentvolle Ensemble Hopper eerst nog Al Fine voor ensemble (2015) van François Couvreur, die dit jaar de Ça Balance Classique-wedstrijd won, gevolgd door de wereldcreatie van Collegamenti, van jurylid Marcel Cominotto.

Op 9 en 10 november, in het Musée de la Boverie, besteedt het tweede festivalluik aandacht aan de delicate opgave van de collectieve improvisatie en van de open compositievorm in combinatie met tape. Op donderdag 9 spelen studenten van het Luiks conservatorium werken van Luc Ferrari en Thomas Kessler. Op vrijdag 10 improviseert het Ensemble Hopper op Henri Pousseurs Etudes Paraboliques (1972) en brengt het een drietal creaties van studenten uit Michel Fourgons compositieklas. Daarna voert Brigitte Foccroulle Duocto II voor piano en elektronica (2012) van Patrick Lenfant uit. Tijdens beide concerten verzorgt het Centre Henri Pousseur de live elektronische begeleiding. Op het programma staat ook Passacaille voor marimba en elektronica van Pierre Bartholomée, medeoprichter van het Centre Henri Pousseur, die dit jaar 80 wordt (dit werk wordt herhaald op 9 december).

Op zaterdag 9 december staat de Frans-Argentijnse componist Martin Matalon centraal in de Monos Art Gallery te Luik, met de vertolking van Traces VIII en Traces X, respectievelijk voor viool en voor accordeon en elektronica. In die werken plaatst hij het rijke spelpalet van de solist tegenover de elektronica en haar onbegrensde mogelijkheden op het vlak van geluid, timbre, ruimtelijkheid en temporaliteit. Die avond wordt ook Pierre Bartholomées Passacaille hernomen, die al op 10 november te horen was.

Op zondag 17 december vindt het slotconcert, met een programma dat een brug slaat tussen muziek en technologie, opnieuw in Flagey plaats. In het kader van het 15-jarig bestaan van het samenwerkingsakkoord tussen Litouwen en de Franse Gemeenschap van België, presenteren Vykintas Baltakas en het Lithuanian Ensemble Network onder meer Light Music van Thierry De Mey, Music of Falling Sounds van Vykintas Baltakas en een creatie van Stéphane Orlando (de laatste twee werken zijn ontworpen in de studio's van het Centre Henri Pousseur).

Het in 1970 opgerichte Centre Henri Pousseur speelde een baanbrekende rol in de uitvoering en de verspreiding van elektronische muziek en, in het bijzonder, van gemengde muziek. Het staat open voor de kunstenaars uit de Wallonië en Brussel, uit de andere landsgewesten en uit het buitenland.

Praktische info :

Images Sonores
Van zaterdag 7 oktober t.e.m. zondag 17 december 2017

Op verschillende locaties in Luik en Brussel


Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.images-sonores.be en www.centrehenripousseur.be

19:32 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

27/11/2016

Festival Images Sonores voor gemengde muziek met vijf creatieconcerten in Luik en Brussel

Images Sonores Van 2 tot 14 december 2016 organiseert het Centre Henri Pousseur de 18de editie van het festival Images Sonores voor gemengde muziek. Vijf creatieconcerten in Luik en Brussel bieden de kans een universum te (her-)ontdekken waarin klassieke, akoestische instrumenten in dialoog treden met elektronische klanken die weerklinken uit het geluidssysteem. Het Images Sonores-festival is bij uitstek de gelegenheid om kennis te maken met de scene, vertolkers en componisten van de hedendaagse Belgische en internationale gemengde muziek. De eerste vier concerten vinden plaats in Luik, het slotconcert wordt voor het eerst in Brussel gehouden.

Tijdens het gratis openingsconcert, op 2 december in de Monos Art Gallery, wordt de elektrische gitaar in het zonnetje gezet. Het Centre Henri Pousseur en gitarist Hughes Kolp presenteren een programma van esthetisch en conceptueel gevarieerde stukken, waarin geschreven muziek flirt met klankenpoëzie en met knipoogjes naar de rockmuziek.

Op 8 december vertolkt een ensemble van het Conservatoire royal de Liège in het Musée de la Boverie de video-opera An Index of Metals, het allerlaatste werk van Fausto Romitelli (IT). Het wordt een orgie aan geluids- en lichteffecten, die het best te beschrijven valt als een diepzeeduik, een ervaring van totaalwaarneming. Tijdens het eerste deel van de avond presenteren studenten compositieleer van het Conservatoire royal de Liège drie creaties die muziek met videokunst combineren.

De volgende twee concerten vinden in het Théâtre de Liège plaats. Op 10 december presenteert een kwartet met een originele bezetting (slagwerk, elektrische gitaar, sax en contrabas) recente werken die een keur aan belevingswerelden oproepen: Alexander Schubert (AT) creëert totale extase met zijn combi van free-jazz en hardcore, Simon Løffler (DK) performt met fluorescerende buizen, Andrea Mancianti (IT) komt met obscuur geluidsonderzoek en Kasper Toeplitz (PL) deelt zijn eindeloze noise-muziekwereld.

Op 11 december staat een tegelijk intiem en onthullend concert op het programma, met drie wereldcreaties: één stuk voor solo slagwerk van Kasper Toeplitz en twee voor slagwerk en elektrische gitaar van de Italiaanse componisten Davide Ianni en Andrea Mancianti. Benjamin Glorieux brengt twee Belgische creaties voor cello en electronics van Sebastian Rivas (FR) en Sabrina Schroeder (CA). Een uitvoering van Luc BrewaeysAgain sluit, bij wijze van eerbetoon aan de in december 2015 overleden Belgische componist, het concert af.

De slotavond van deze editie 2016, op 14 december, vindt voor de eerste keer in Brussel plaats, nl. in Studio 1 van Flagey. Het programma van dit laatste concert herneemt die van de twee concerten in het Théâtre de Liège, behalve het werk van Luc Brewaeys.

Praktische info :

Images Sonores
Van vrijdag 2 t.e.m. woensdag 14 december 2016
Op verschillende locaties in Luik en Brussel


Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.images-sonores.be en www.centrehenripousseur.be

23:07 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

11/11/2015

Images Sonores in Luik : de afspraak bij uitstek voor liefhebbers van elektroakoestische en gemengde muziek

Images Sonores Het festival Images Sonores is zonder twijfel dé afspraak bij uitstek voor liefhebbers van elektroakoestische en gemengde muziek; het universum waar akoestische klanken van klassieke instrumenten dialogeren met elektronische klanken die weerklinken uit het geluidssysteem, ermee in conflict treden, en ermee samensmelten. 

Voor deze 17de editie van het festival stelt Centre Henri Pousseur van 12 tot 14 november drie concerten voor in het Théâtre de Liège; een schare van nationale en internationale musici voert er een waaier van hedendaagse composities uit, waarvan verschillende in opdracht van en/of gerealiseerd door Centre Henri Pousseur.

Rondom de concerten vindt een uitwisselingsprogramma tussen aanwezige componisten, uitvoerders en studenten van het Luikse conservatorium plaats, met masterclasses en presentaties op 9, 10 en 12 november in het Conservatorium van Luik.

Programma :

Maandag 9, dinsdag 10 en donderdag 12 november 2015 (Conservatorium Luik)
masterclasses en presentatie (Rand Steiger)

Donderdag 12 november 2015 (Théâtre de Liège, Salle de l'Oeil vert)
Twee gerenommeerde ensembles delen het podium van de eerste festivalavond.
Eerst voert het ensemble Musiques Nouvelles de twee winnende composities van de eerste editie van Ça Balance Classique. Daarna brengt het Duitse ensemble Aventure niet minder dan vijf creaties, afwisselend voor solisten en voor ensemble, tot zelfs een virtueel orkest, zoals in de werken van Thomas Hummel en Roberto David Rusconi.

19u00 - Salle de l’Oeil vert
Presentatie van de Prijs ça Balance Classique 2015
Ensemble Musiques Nouvelles & Centre Henri Pousseur
Thomas Van Haeperen, leiding

G. Auvray, 6 Tableaux Funestes – I. Le Ruisseau ** (2015) voor ensemble en electronics
E. Pierard, Invention (2014) voor ensemble

20u00 - Inleiding op het concert van 20u30
20u30 - Salle de l’Oeil vert
Ensemble Aventure (D) & Centre Henri Pousseur
ConTimbre – The Virtual Orchestra
J. P. Oliveira, Towdah * (2009) voor ensemble en electronics  
J. Kreidler, Klavierstück 5 * (2005) voor piano en electronics
R. David Rusconi, Mnemosyne ** (2015) voor ensemble, virtueel orkest, electronics en video
(video door Metka Sumandl)
R. Steiger, Concatenation * (2012) voor fagot en electronics
Th. Hummel, Sinaida Kowalenko * (2014) voor ensemble, virtueel orkest en electronics

Vrijdag 13 november 2015 (Théatre de Liège, Salle de l’Oeil vert)
De bevoorrechte samenwerking tussen Centre Henri Pousseur en het Conservatorium van Luik resulteert in een uniek project waarin jonge componisten en uitvoerders, studenten en professionals, samenwerken. Op het programma staan drie creaties van studenten uit de compositieklassen van Michel Fourgon (compositie) en Gilles Gobert (gemengde compositie), naast de eerste integrale uitvoering van de cyclus (Paysages-Etudes) van de Belgische componist Daan Janssens.  

19u00 - Inleiding op het concert
19u30 - Salle de l’Oeil vert
Ensemble Aton’&Armide : Sara Picavet, piano & Benjamin Glorieux, cello
Luigi Gaggero, cimbalom
Ensemble Hopper
François Deppe, leiding
Centre Henri Pousseur

We are from Belgium
L. Nono, …sofferte onde serene… (1976) voor piano en tape
D. Janssens, (Paysages-Etudes) I (2010) voor cello en piano   
G. Auvray, Corpuscules ** (2015) voor cello, piano en electronics
D. Janssens,  (Paysages-Etudes) V (2011) voor fluit, cello en piano
F. Couvreur, Au centre ** (2015) voor ensemble en electronis
D. Janssens, (Paysages-Etudes) IV (2011) voor ensemble
S. Hejdrowski, Héros-Limite ** (2015) voor ensemble en electronics
D. Janssens, (l’espace d’une page) - (Paysages-Etudes) II (2014) voor cimbalom en ensemble 
M. Matalon, Traces IX * (2014) voor cello en electronics                 
D. Janssens, (…nada.) - (Paysages-Etudes) III (2015) voor cello, piano en electronics

Zaterdag 14 november 2015 (Théâtre de Liège)

HELLO! Als apotheose van het festival stelt een collectief van Belgische solisten een virtuoos en avontuurlijk parcours voor. In de hal van het Theater ligt de focus op performance. Daarna verkennen de musici, solo of in ensemble, een overvloed aan nieuwe, verrassende composities. Een hedendaagse avond op het scherp van de snee !
Centre Henri Pousseur & een collectief van Belgische solisten: Nico Couck (gitaar), Ine Vanoeveren (fluiten), Frederik Croene (piano), Stijn Saveniers (cello), Tom De Cock (slagwerk) en Takao Hyakutome (viool)

18u00 - Hal van het Theater
P. Ablinger, Renate Fuczik (2006-2026) voor piano en 1 luidspreker
M. Applebaum, Aphasia (2010) for muted singer and tape
F. Sarhan, Vice Versa (2008) tekst & body percussion
C. van Eck, Pièce d’Ameublement (2011) voor piano en electronics
P. Ablinger, The Real as Imaginary (2012) voor stem & noise

19u00 - Salle de l’Oeil vert
M. Pauly, Another Celibate Machine * (2013) voor ensemble en electronics
J. Kreidler, Klavier Study (2011) voor piano, video en electronics
J.P. Oliveira, Burning Silver * (2014) voor fluit, gitaar en electronics
R. Steiger, Light on Water * (2012) voor fluit, piano en electronics
B. Ferneyhough, Mnemosyne (1986) voor basfluit en electronics
K. Rosenberger, The Line * (2002, 2003) voor electronics en video
J. Kreidler, Stil 1f * (2013) voor ensemble en electronics
S. Takasugi, The Man Who Couldn’t Stop Laughing * (2009-2014, rév. 2015) 
muziektheater voor ensemble en electronics
P. Bloland, Solis Overture * (2014) voor ensemble en electronics
S. Hayden, Schismatics II (2007, rev. 2010) voor elektrische viool en electronics
M. Pauly, Sky Destroys Dog * (2014) voor elektrische gitaar en electronics
A. Schubert, Hello 2.0 ** (2015) voor ensemble, electronics en video          
(video door Evy Schubert)                          

* Belgische creatie
** wereldcreatie

Praktische info :

Images Sonores
Van donderdag 12 t.e.m. zaterdag 14 november 2015
Théâtre de Liège - Luik


Meer info : www.centrehenripousseur.be en theatredeliege.be

23:04 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

18/11/2013

Images Sonores : live elektronicafestival in Luik

Images Sonores Voor de vijftiende keer organiseert het Centre Henri Pousseur het festival Images Sonores, van 21 tot 23 november 2013. Ter gelegenheid van zijn vijftiende verjaardag palmt het festival het pas gerenoveerde Théâtre de Liège in. Naar goede najaarsgewoonte komen nieuwsgierigen en ontdekkers af op Images Sonores, een festival dat de gemengde muziek stevig in het Belgische en Luikse hedendaagse muziekleven verankert. In de loop van drie concertavonden presenteert het festival een overzicht van eigentijdse composities die een beroep doen op zowel akoestische instrumenten als elektronische klanken en live bewerkte akoestische klanken. Deze verjaardagseditie is een uitstekende gelegenheid om de programmering een nieuwe wending te geven: elke concertavond gaat van start met een presentatie/interview van de uitvoerders en aanwezige componisten, geleid door Cédric Hustinx van het platenlabel Cypres Records.

Op de openingsavond, donderdag 21 november, vertolkt altviolist Garth Knox drie Luikse creaties: Vent nocturne van Kaija Saariaho, Partita I van Philippe Manoury en unddüsterenauges, blutgesprengt van Philipp Maintz.

Op vrijdag 22 november valt de traditionele 'carte blanche' te beurt aan de compositieklassen van Michel Fourgon (Conservatoire royal de Liège) en Luis Naon (Conservatoire National Supérieur de Paris): het resultaat is een project rond cello en elektronica, vertolkt door Jeanne Maisonhaute en Jean-Pol Zanutel. Op hun programma staan een tiental creaties, waaronder Bounces of Bones van Jean-Yves Colmant, Echappées-Pauses-Pluitées van Aurélien Dumont, avant la nuit van Maxime Chandelier, La Couleur me Possède van Patrick Loiseleur en Mosaïque van Marcin Stancszyk.

Op zaterdag 23 november besluit het festival Images Sonores 2013 met een optreden van de Luikse percussionist Alexis Bourdon, die de Belgische creatie verzorgt van Branenwelten van Robert HP Platz en Time and Money van Pierre Jodlowski, een compositie waarin videobeelden zijn geïntegreerd. Tot slot is er nog innergravity, een 'klankkaligrafie' met composities en improvisaties van de Belgische componist Dimitri Coppe, die bekendstaat om zijn ruimtelijke aanpak.

Praktische info :

Festival Images Sonores
Van donderdag 21 t.e.m. zaterdag 23 november 2013
Théâtre de Liège - Luik


Meer info : www.memm.be en www.theatredeliege.be

Extra :
Images Sonores 2013. Elektro-akoestisch aan de Maas, Koen Van Meel op Kwadratuur.be, 1/11/2013

13:48 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

04/12/2012

Images Sonores in het teken van elektronische en elektro-akoestische muziek

Images Sonores Voor de veertiende keer organiseert het Centre Henri Pousseur het festival Images Sonores dat van 7 tot en met 9 december opnieuw helemaal in het teken staat van de elektronische en de elektro-akoestische muziek.

Opgericht in 1970 als het Centre de Recherches et de Formation Musicales de Wallonie door Henri Pousseur en Pierre Bartholomée, twee voorvechters van de elektronische muziek in België, kan het centrum bogen op een rijke traditie. Het hielp en helpt componisten en uitvoerders met het realiseren van de elektronische aspecten van muziekwerken. Zo passeerden in het verleden reeds Riccardo Nova, Fausto Romitelli, Claude Ledoux, Jean-Luc Fafchamps, Luc Ferrari, David Shea en Eric Sleichim in Luik om gebruik te maken van de know-how van het Centre Henri Pousseur.

Na de periode met de Pousseur en Bartholomée kwam de artistieke leiding van het centrum in handen van achtereenvolgens Pascal Decroupet, Marie-Isabelle Collart, Claude Ledoux, Arne Deforce en Stephane Ginsburgh. Bij het aantreden van deze laatste en de aanstelling van Marie-Isabelle Collart als algemeen verantwoordelijke, werd de organisatie in 2010 herdoopt tot het Centre Henri Pousseur.

Het werken met elektronische muziek kan verschillende vormen aannemen: van vooraf opgenomen geluiden (de klassieke 'tape') tot de het live integreren van de klanken en zelfs het direct vervormen van de door de live muzikant gespeelde partij. Daardoor vervagen de grenzen tussen loutere technologie en 'live' muziek en deze tussen de technicus en de 'klassiek' spelende muzikant. Bovendien zijn heel wat muzikanten uit de elektro-akoestische sector niet alleen in de 'klassieke”' richting actief, maar ook in de jazz, de improvisatie of de rock, waardoor opnieuw de schotten tussen stijlen en tradities onder druk gezet worden.

Laptopduo
Traditioneel werkt Images Sonores nauw samen met het conservatorium van Luik, wat zich, net als vorig jaar, vertaalt in een carte blanche tijdens de openingsavond op 7 december. Studenten en docenten als altviolist Vincent Royer en laptopper Gilles Gobert (docent compositie en elektro-akoestische muziek) zullen te horen zijn in werken van componisten uit diverse generaties en signaturen.

Gobert treedt aan in de gedaante van [KNAPP], het laptopduo dat hij vormt met Gilles Doneux. Naast twee stukken voor het duo, zullen de twee ook te horen zijn in een creatie van Alithéa Ripolls voor twee laptops en altviool. Van de pas achtentwintigjarige Franse componist Franck Bovet (actief als klassiek pianist, maar tevens in de jazz en de improvisatie) is 'AUM' voor timbales en live elektronica te horen en van de Amerikaan John Drumheller, medeoprichter van het Boulder Laptop Orchestra, 'The View From Dead Horse Pint' in een versie voor basklarinet en elektronica. Het programma wordt vervolledigd door 'Quatre Contre Sept' van de Fransman Jean-Yves Bosseur (een gewezen student van Stockhausen en Pousseur) en 'Möbius Trip' van de 73-jarige ouderdomsdeken en Luikenaar Georges Elpenor.

Hardcore
Op 8 december, de tweede dag van het festival, staat gewezen artistiek directeur van het Centre Henri Pousseur en cellist Arne Deforce centraal. Dit voormalig lid van Ictus en ChampdAction is tegenwoordig uitsluitend als freelancer actief en geldt als een van de vaandeldragers van de hedendaagse muziek in België. Zijn opnames van de cellowerken van Xenakis, verschenen op Aeon en met medewerking van het gereputeerde ensemble Musikfabrik, leverde hem in 2011 een Caeciliaprijs op.

Deforce speelde ook samen met muzikanten van buiten het klassieke speelveld, waaronder de Fin Mikka Vaino van Pan Sonic en de Amerikaanse drone-kunstenaar Phil Niblock. Diezelfde grensoverschrijdende houding typeert de twee componisten die op het programma staan voor zijn concert tijdens Images Sonores. 'Life-Form' is een opdracht van het Centre Henri Pousseur aan de uit Wales afkomstige componist Richard Barrett die ook actief is in het Electro-Acoustic Ensemble van het vrije improvisatie-icoon Evan Parker. Raphaël Cendo, de tweede componist op het programma, komt dan weer uit de wereld van de hardcore rap, wat meteen een aannemelijke verklaring vormt voor de overdonderende volumes waarvoor hij een zwak heeft. Cendo is daarnaast iemand die graag de grenzen van het menselijk haalbare opzoekt, zeker wat snelheid betreft. Voor 'Foris', dat enkele weken geleden nog te horen was tijden TRANSIT, wordt Deforce bijgestaan door een installatie van speakers, opgesteld op verschillende plaatsen in de ruimte.

Prix Henri Pousseur
In 2009 lanceerde het Centre Henri Pousseur een tweejaarlijkse wedstrijd voor de Prix Henri Pousseur die openstaat voor jonge componisten die studeren aan de conservatoria van Brussel, Luik , Bergen of aan het IMEP in Namen. De eerste laureaat was Gilles Doneux (op Images Sonores te horen als lid van [KNAPP]) en vorig jaar was de prijs voor Gaëlle Hyernaux met het werk 'Trois Murs' voor stem, fluit, cello, piano en elektronica.

Hyernaux is een vaste waarde op Images Sonores. Zo was ze tijdens de vorige editie aanwezig als vocaliste en componiste. Als winnares van de Prix Henri Pousseur kreeg ze een compositieopdracht van het Centre Henri Pousseur voor een strijkkwartet met elektronica dat op de slotdag van Images Sonores gecreëerd zal worden door het Quatuor Tana. Dit strijkkwartet, opgericht in 2004, heeft de digitale evolutie niet alleen qua klank omarmd. De vier muzikanten durven immers de klassieke gedrukte partituren al eens achterwegen laten voor muziek die ze aflezen van een laptop. Naast het werk van Hyernaux speelt het Quatuor Tana ook het eerste strijkkwartet (met elektronica) van Michel Fourgon (docent compositie en muziekgeschiedenis aan het conservatorium van Luik) en 'Scratches' van de Fransman Yann Robin.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Festival Images Sonores
Van vrijdag 7 t.e.m. 9 december 2012
Théâtre Universitaire Royal - Luik


Meer info : www.memm.be

Bron : artikel overgenomen van Kwadratuur.be
Images Sonores 2012. Luik onder stroom, Koen Van Meel op Kwadratuur.be, 20/11/2012

12:52 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

01/03/2012

Elektronisch gitaarkwartet Zwerm sluit Ars Musica Luik af

Zwerm Het elektronische gitaarkwartet Zwerm werd in 2007 opgericht door Johannes Westendorp, Bruno Nelissen, Matthias Koole en Toon Carlier. Zij delen eenzelfde belangstelling voor nieuwe muziek: gecomponeerd, geïmproviseerd, experimenteel, performatief. Het ensemble verkent de gemeenschappelijke elementen tussen deze vier vormen van musiceren, want deze zijn niet zonder meer evident. De elektrische gitaar is het typerende instrument voor de lage cultuur, de underground-muziek. Sinds kort doet ook de kunstmuziek meer en meer beroep op het instrument, hoewel de grens tussen beide muziekculturen duidelijk aanwezig blijft. Zwerm wil de brug tussen beide slaan en navigeert tussen verschillende stijlen. Sinds 2008 wordt Zwerm ondersteund door Champ d'Action.

Tristan Murail, Tellur (1977)
Tristan Murail : " Ik wilde al lang een werk schrijven dat de technieken van de fl amencogitaar gebruikt, maar pas door mijn ontmoeting met gitarist Rafaël Andia werd dit ook werkelijkheid. Tellur lijkt op een weddenschap: hoe kan je met een een tokkelinstrument dat overwegend korte klanken produceert de klankcontinua produceren die ik voor mijn composities nodig heb en dus processen, transities en evoluties hoorbaar kunnen maken? Het antwoord vond ik in de techniek van de rasgueado en, meer algemeen, in de speelstijl en de klaktypes van de fl amenco. De aanslag is bijzonder fi jn en verzorgd, zodat door de precieze en controleerbare aanslag van de nagels op de snaren los te koppelen van de resonantie van het instrument twee texturen in verschillende richtingen kunnen evolueren - op dezelfde snaar en tegelijkertijd. Andere technieken die ik gebruik zijn de geleidelijke overgang van klank naar ruis (geleidelijke demping van de snaren), het geleidelijk aan laten meeklinken van de boventonen, nieuwe vingerzettingen voor boventonen, meervoudige trillers door linker- en rechterhand, enzovoort. Tellur is een typerend voorbeeld van een werk waarbij het klankmateriaal door het instrument wordt geleverd, terwijl het instrument zich vaak heeft moeten plooien naar bestaande stijlimperatieven. Het is een zoektocht naar een zo groot mogelijke interactie tussen dit basismateriaal en de muzikale schriftuur. Het instrument is op een bijzondere manier gestemd, wat rasgueado-akkoorden en formules met de zes snaren tegelijkertijd mogelijk maakt zonder in typische clichés te vervallen."

Fausto Romitelli, Trash TV Trance (2002)
"Sinds mijn geboorte baad ik in digitale beelden, synthetische geluiden en artefacten. Het artifi ciële, het verbogene, het gefi lterde, dit alles maakt de Natuur van de mens vandaag uit", schrijft Fausto Romitelli (1963-2004). Op zijn 28ste vestigt hij zich in Parijs om er muziekinformatica aan het IRCAM te studeren, en spectrale technieken bij Gérard Grisey en Tristan Murail: de uitwerking van klankcomplexen waar harmonie en timbre in elkaar overvloeien, akoestische simulaties van elektronische klanken, surreële modelleringen van akoestische fenomenen door de schriftuur, onder de vorm van vervormingen, compressies, verwijdingen van de klankmaterie. Romitelli ziet snel de mogelijke verbanden van deze klankwerkplaats met de alternatieve en psychedelische rock. Een muziek waarvan de energie, de onzuiverheid en het ongeduldige en anarchistische gebruik van de elektronische middelen meer dan één componist bezweren: volop in en tegen de tijd bezit zijn muziek een gewelddadig gehalte dat schijnbaar niet te verzoenen is met het kunstige componeren van muziek. Wat maken we daarvan? Door te citeren of te parodiëren blijf je op de vlakte. Je zou haar kunnen proberen negeren, door te doen alsof ze helemaal thuishoort in de marktstrategieën, maar toch weten dat je fout zit. Gewapend met de spectrale noties "onharmonische klanken", "frequentiefi lters" en "spectrumvervormingen" begint Romitelli zijn onderhandelingen. Voor hem telt enkel om zich in koelen bloede in het delirium te storten zonder zijn métier te verloochenen. Zonder terug te vallen op improvisatie of vereenvoudiging ontwikkelt hij in zijn werken heel precies een instrumentale stijl die alle mogelijkheden van de onzuivere klank incorporeert, de grillige frasen van de gitaarhelden en alle harmonische mutaties van helderheid tot absolute vervorming.

Trash TV Trance werd in 2002 gecomponeerd na verschillende experimenten met opname, het gebruik van lussen en het vervormen van de klank van de elektrische gitaar. Het dwangmatige, repetitieve en de voortdurend toenemende dichtheid zijn voor de hand liggende karakteristieken. Alles leidt tot accumulatie, of de bron van dit proces nu ruis of zuivere melodie is. De ‘no-input-mixing-board’-generatie wordt teruggeworpen op de psychedelische klanken van Pink Floyd en de rauwe blues van Screaming Jay Hawkins. De duidelijke tonale basis is aangetast, overbelast, en tot slot volledig verzadigd.

Steve Reich, Electric counterpoint (1987)
Steve Reich : "Electric Counterpoint werd gecomponeerd in opdracht van het Next Wave Festival van Brooklyn Academy voor gitarist Pat Metheny. Het werd gecomponeerd tijdens de zomer van 1987 en duurt ongeveer 15 minuten. Na Vermont Counterpoint (1982) voor fl uitist Ransom Wilson en New York Counterpoint (1985) voor klarinettist Richard Stolzman is dit het derde werk bestemd voor een solist die speelt samen met een tape waarop hij/zijzelf vooraf is opgenomen. In Electric Counterpoint neemt de solist vooraf 10 gitaar- en 2 elektrische baspartijen op en speelt de elfde gitaarpartij tenslotte live samen met de tape. Ik dank Pat Metheny voor zijn suggesties voor een idiomatische gitaarschriftuur, waardoor het stuk merkbaar beter werd.

Electric Counterpoint bestaat uit drie bewegingen: snel, langzaam, snel, na elkaar gespeeld zonder pauze. Het eerste deel wordt ingeleid door een pulserende sectie waarin de harmonieën van het deel worden gespeeld. Het gebruikt een thema uit Centraal- Afrikaanse hoornmuziek die ik leerde kennen door etnomusicoloog Simha Arom en wordt opgebouwd in achtstemmige canon. Terwijl de twee overige gitaren en bas pulserende harmonieën spelen, speelt de solist melodische patronen die voortkomen uit de contrapuntische combinatie van de acht opgenomen gitaarpartijen. Deel twee halveert het tempo, schakelt naar een andere toonaard en een nieuw muzikaal thema dat langzaam in canon wordt opgebouwd door negen gitaren. Opnieuw zorgen twee gitaren en de bas voor de begeleiding terwijl de solist melodische patronen speelt die uit het contrapuntische web naar boven komen.

Het derde deel keert naar het oorspronkelijke tempo en de originele toonaard terug en gebruikt een nieuw patroon in drieledige maat. Na de opbouw van een canon in vier gitaren zetten de twee bassen plots in om de drieledige maat te beklemtonen. Vervolgens speelt de solist een reeks akkoorden waaruit een opbouw volgt in een canon voor drie gitaren. Wanneer dit volbracht is keert de solist terug naar melodische patronen uit het contrapunt van het geheel. Plotseling beginnen de bassen toonaard en maatsoort af te wisselen tussen mi en do klein en tussen 3/2 en 12/8 zodat eerst drie groepjes van vier achtsten en vervolgens vier groepjes van drie achtsten te horen zijn. Het tempo van deze wisselingen stijgt sneller en sneller tot de bassen aan het eind langzaam wegsterven en de tegenstellingen uiteindelijk oplossen in 12/8 en mi klein."

Claude Ledoux, Zap's Init (2008)
Claude Ledoux : "Dit werk werd specifi ek voor, en met de goede raad van Hughes Kolp geschreven, als eerbetoon aan onze gedeelde interesses voor muziek van Frank Zappa, zijn gistarist Steve Vai en andere poppersoonlijkheden. Zonder het uitdrukkelijke verlangen om 'rockmuziek' te schrijven, maar eerder met de wil om zich door bepaalde klankstructuren uit de rockwereld en ze te integreren in een wervelende vorm gebaseerd op van oorsprong wetenschappelijke functies. Zap's Init bevindt zich dus halfweg tussen popen spectrale muziek (met een klankmateriaal uit akoestische klankanalyses en andere vervormingen van elektrische gitaren); een soort bedwelmende spectrale rock (met een knipoog naar Vampyr van Tristan Murail), genoemd naar een startprogramma (INIT) die het formele proces van het werk bepaalt. Zap's Init werd gecreëerd door Hughes Kolp tijdens Ars Musica in het Brusselse Marnitheater op 15 april 2008."

Programma :

  • Tristan Murail, Tellur (1977)
  • Fausto Romitelli, Trash TV Trance (2002)
  • Steve Reich, Electric counterpoint (1987)
  • Claude Ledoux, Zap's Init (2008)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Zwerm : Murail, Romitelli, Reich, Ledoux
Zondag 4 maart 2012 om 17.00 u
Monos Gallery - Luik

Rue Henri Blès 39
4000 Luik

Meer info : www.arsmusica.be en www.zwerm.be

Extra :
Tristan Murail : www.tristanmurail.com, brahms.ircam.fr, www.compositiontoday.com en youtube
Fausto Romitelli : www.ricordi.it, brahms.ircam.fr en youtube
Steve Reich op www.stevereich.com, en.wikipedia.org, www.boosey.com en youtube
Steve Reich (1936 - ) : Groot minimalist op www.musicalifeiten.nl
Claude Ledoux : users.skynet.be/ledouxcl, www.compositeurs.be, brahms.ircam.fr en youtube

Elders op Oorgetuige :
Ars Musica opent met een flamboyant Orchestre Philharmonique Royal de Liège in Luik, 29/02/2012
Ars Musica 2012 : viering van het anderszijn en de ontdekking, 24/02/2012
Timestretch : Zwerm focust op tijdservaring door middel van klank, 10/10/2011

16:24 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Twee creaties en Argentinië als eregast bij het Quator Danel in Luik

Sebastian Rivas De liefhebbers van de dageraad van de 20ste eeuw worden door Danel meegenomen naar de gemoedsstemmingen van het kwartet van Ravel. Maar ook de hedendaagse creatie is vertegenwoordigd, met twee creaties en Argentinië als eregasten. Meer bepaald wordt het land vertegenwoordigd door Sebastian Rivas (foto), die in Europa al enige naam heeft, en door Lucas Fagin, een ongelooflijk vitale jongeling, geboren in 1980 met een onstuitbare verbeeldingskracht. Hij werd al laureaat van talrijke wedstrijden (eerste prijs Ginjoan, Juan Carlos Paz, Takemitsu, Unesco, en andere) en stelt ons op 3 maart de creatie van zijn nieuwe strijkkwartet voor.

Lucas Fagin, Línea de Universo (Voor Claude Ledoux)
De Argentijnse componist Lucas Fagin werd geboren op 16 juni 1980 in Buenos Aires. Hij studeert piano, elektrische gitaar en compositie aan het Conservatoire National Supérieur de Musique van Parijs bij Marco Stroppa, Stefano Gervasoni en bij Luis Naón nieuwe technologieën binnen de compositie. Hij behaalt beurzen van de Stichting Nadia en Lili Boulanger en van de stichtingen Tarrazi en Meyer. In 2003 vestigt hij zich in Frankrijk en werkt samen met uitvoerders als Nicolas Crosse voor de compositie Crónica del Oprimido, voor contrabas en elektronica (2006); Guillaume Bourgogne voor El Barrilete; alsook met Franck Ollu, Zolt Nagy en Rut Schereiner.

Hij wijdt enkele werken aan de spatialisering van geluid : Cometas (2004) en Galaxia Espiral (2005) voor ensemble en Filamentos voor elektronica met meerdere kanalen (2005). In 2005 wordt zijn kwintet ElectroMekanico gespeeld op het Festival voor hedendaagse muziek van Peking. En in 2006 wordt Austral voor piano gespeeld in Tsuda Hall in Tokio en Entre Mundos, uitgevoerd door het Orchestre du Conservatoire van Parijs onder leiding van Zsolt Nagy, uitgezonden op Radio France.

In 2008 onderzoekt hij verder de mogelijkheden van de spatialisering met Ilusionario in opdracht van het Ensemble Squillante, en Le Cerf-volant et Physiological Mechanics Fantasy in opdracht van de radio Rte Lyric van Ierland. In 2009 wordt hij uitgenodigd op de Internationale Wedstrijd Toru Takemitsu in Tokio door Helmut Lachenmann waar het Filharmonisch Orkest van Tokio Crónica Fisiológica Universal uitvoert en waar hij Jackpot componeert, in opdracht van Teatro San Martin van Buenos Aires door het Duitse duo Robyn Schulkowsky en Reinhold Friedrich. Hij componeert Spires in opdracht van het Sacem voor het Ensemble Intercontemporain die in 2011 Lanterna Magica uitvoeren. Tevens schrijft hij een kleine elektronische opera voor TACEC in Argentinië. In 2011 schrijft hij een nieuwe opera voor het CETC van het Teatro Colón en voor zijn strijkerskwartet Linea de Universo.

Lucas Fagin : "Línea de Universo is een reeks onderling verbonden gebeurtenissen rond een gezamenlijke kern. Deze kern van geluiden vormt een plastische basismaterie, een klei die wordt gevormd door uiteenlopende gedragingen. De materie zelf verandert niet, enkel haar gedrag, context of conditionering. Die kern verschijnt als aangehouden noot, als akkoord, als cluster of als opeengeplaatste en uit evenwicht gebrachte fi guraties. Hij kan ook kegelvormig geprojecteerd worden met reeksen getekend in de ruimte.

Mijn belangrijkste bekommernis is het maken van driedimensionale lichamen door het gebruik van dynamische en klankkleur-onevenwichten, verbonden met wisselende hoogten. Zo teken ik kegels, banen, constellaties en prisma's uit. Het gebruik van een microtonale wereld vergroot het kleurenpalet doorheen het gebruik van door microtonen gealtereerde kwinten en oktaven en het vinden van nieuwe clusters en akkoorden.

Línea de Universo is een post-elektronisch stuk; de ruis is een volwaardig klankonderdeel en is niet opgevat als een tegengestelde van de tonen. In tegenstelling tot Lachenmann stelt de ruis niet de vervorming van een bepaald instrument voor, maar vormt eerder een toegevoegd element in het klankenpalet. Aangezien de elektronische muziek al driekwart eeuw oud is kan de traditionele klank van een snaar niet langer het archetype of het culturele uitgangspunt vormen voor het luisteren naar een strijkkwartet. Línea de Universo gebruikt een fragmentarische instrumentale schriftuur waarin er geen aanknopingspunten zijn. Integendeel probeert het de luisteraar te doen opgaan in het beleven en beluisteren van het moment. Nochtans moet elk moment en elke schakel in volmaakt evenwicht zijn met alles wat voorafgaat en volgt om zo een overkoepelende vorm tot stand te brengen, fl exibel voor de luisteraar, maar toch duidelijk afgelijnd."

Sebastian Rivas, Quatuor à cordes - Ficciones I - Hrönir
Geboren in 1975 en van Frans-Argentijnse origine wijdde Sebastien Rivas zich eerst aan de jazz, rock en improvisatie en legde zich later toe op compositie. In 1997 zet hij zijn studies verder in Frankrijk, namelijk aan de conservatoria van Boulogne- Billancourt en van Straatsburg. Hier behaalt hij de eerste prijs voor muziekanalyse en een diploma compositie bij Ivan Fedeke in 2003. Hij neemt deel aan verschillende stages en masterclasses aan het Ircam, Centre Acanthes, bij Ictus en bij de Fondation Royaumont. Hij doet dit bij verscheidene componisten zoals ondermeer Klaus Huber, Brian Ferneyhough, Jonathan Harvey, Michael Jarrell en François Paris. In 2004 neemt hij deel aan de cursus compositie en muziekinformatica aan het Ircam wanneer Philippe Leroux er componist is. Sindsdien engageert hij zich voor verschillende creatie- en onderzoeksprojecten over de instrumentale geste in het bijzonder en over de verbanden tussen handeling, beweging en geluid door elektronische behandeling. De plaats van het gevoel en van het lichaam in de muziek, de dialoog met andere disciplines en de verbanden tussen structuur en vrijheid staan in het centrum van zijn artistieke bezigheden. Op deze manier werkt hij dan ook samen met dans, cinema en theater.

Zijn werken worden gespeeld op Europese festivals door ensembles en solisten zoals het Ensemble Intercontemporain, les Jeunes Solistes, Les Percussions de Strasbourg, l'Instant Donné, het ensemble 2e2m, Christophe Desjardins, Pierre Strauch en de Black Jackets company. Tegenwoordig geeft Sebastian Rivas les in elektro-akoestische compositie aan het CRR van Nice en aan het CRI van Châtenay- Malabry.

Sebastian Rivas : "Hrönir behoort tot een cyclus voor strijkers getiteld Ficciones I, geïnspireerd door één van de boeken van de Argentijnse schrijver Jorge Luís Borges, Tlön Uqbar Orbis Tertius. Het is afgeleid van het werk voor strijkkwartet en elektronica Orbis Tertius. Borges' mysterieuze beschrijving van verre en fi ctieve streken neemt de vorm en de codes van een politieroman aan, maar kan als een fi losofi sche novelle worden gelezen die door subtiele verwijzingen het idealistische gedachtengoed van Berkeley op de helling zet. Eén van de belangrijkste thema's van Tlön, Uqbar, Orbis Tertius is dat ideeën zichzelf manifesteren in de echte wereld. In de denkbeeldige wereld van Tlön spreken het excessieve en goddeloze berkeleyaanse idealisme vanzelf. In dit perspectief is het waarneembare de kern, zonder onderliggende realiteit. Net voor het postscriptum bereikt Borges het eindpunt van deze denktrant, door zich voor te stellen dat "vogels of een paard soms de ruïnes van een amfi theater hebben gered" terwijl hij ze nog ziet.

"Het idealisme van eeuwen heeft de realiteit beïnvloed. In de oudste regionen van Tlön is de ontdubbeling van verloren voorwerpen geen zeldzaamheid. Twee mensen zoeken een potlood; de eerste vindt het en zegt niets; de tweede vindt een tweede potlood dat niet minder echt is, maar meer in overeenstemming met zijn verwachting. Deze secondaire objecten noemt men hrönir". De ontdekking van hrönir is het resultaat van de zoektocht naar een uniek en verdwaald object. Het tweede object lijkt op het verloren voorwerp maar heeft niet dezelfde eigenschappen. Het nieuwe dat als hrön in de wereld verschijnt wordt gevonden door de beschrijving van het eerste object te volgen. Eens gevonden, blijkt het nochtans niet helemaal met de beschrijving overeen te stemmen. Het verloren object ondergaat door zijn verdwijning dus een soort verdubbeling: het ding zelf en de hrön.

Op deze wijze is ook de cyclus Ficciones I gebouwd, door zelfcommentaar en zelfbeschrijving. Een initiële instrumentale beweging die verbonden is met materie en textuur, op zoek naar een musicaal vertoog dat stilstaat bij de mogelijkheden van overgang, superpositie en tegenstelling tussen verschillende texturen, tussen uiteenlopende hoedanighedenvan de klank: de zuivere klank (opgebouwd uit frequenties en traditionele klankkleuren, sterk harmonisch), de gefi lterde klank (opgebouwd uit gemengde klanken, van gedempte of onstabiele klanken) en de verzadigde klank (gemaakt uit complexe geluiden, restklanken, vervormde klanken). In zekere zin is in Ficciones I de dramaturgie van de materie en haar geheugen aanwezig."

Bruno Mantovani, L'ivresse - Bleu
Bruno Mantovani : "Het strijkkwartet heeft mythische proporties aangenomen door het gewicht van zijn rijke geschiedenis en zijn enorme repertoire. Componisten beginnen aan het genre met zowel enthousiasme als wantrouwen: Haydn, Mozart, Beethoven, Schumann, Bartók, Sjostakovitsj en vele anderen componeerden talloze meesterwerken voor deze bezetting die experimenteren begunstigt doordat ze intimiteit, homogeniteit en virtuositeit combineert. Het is vandaag een erg delicate oefening, en het is niet zonder angst dat ik in 2000 besloot een kwartet te schrijven. Bleu en L'ivresse maken deel uit van een cyclus waartoe ook Les Fées (2004) en BWV 1007 (2001) behoren. L'ivresse (2003) is balletmuziek met krachtige contrasten, kaalheid, virtuositeit. Het verloop articuleert zich rond enkele gemakkelijk auditief te identifi ceren ideëen (een hoge unisono, homoritmie, enz). Middenin de onzekerheid en de onvoorspelbaarheid verloopt een continue stroom van energie die aan de materie een nog abrupter karakter geeft.

Bleu (2002) is een kort en energiek stuk dat inspeelt op de bijzondere ruimtelijke plaatsing van de musici (instrumentisten die tegenover elkaar zitten). Vanuit een storm van echo's berust het stuk op een democratisch ensembleconcept, waarbij de muzikale materie eerder op een coherente stroom dan op een onderscheid solistbegeleiding berust."

Programma :

  • Lucas Fagin, Línea de Universo (wereldcreatie)
  • Sebastian Rivas, Quatuor à cordes (wereldcreatie)
  • Bruno Mantovani, L'ivresse (2003) - Bleu (2002)
  • Maurice Ravel, Quatuor à cordes (1903)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Quator Danel : Lucas Fagin, Sebastian Rivas, Bruno Mantovani, Ravel
Zaterdag 3 maart 2012 om 20.00 u
Université de Liège - Salle Académique

Place du 20-Août 9
4000 Luik

Meer info : www.arsmusica.be en www.quatuordanel.eu

Extra :
Lucas Fagin op brahms.ircam.fr, www.myspace.com/lucasfagin en youtube
Sebastian Rivas op www.reverbnation.com/sebastianrivas en youtube
Bruno Mantovani : www.brunomantovani.com, brahms.ircam.fr en youtube

Elders op Oorgetuige :
Ars Musica opent met een flamboyant Orchestre Philharmonique Royal de Liège in Luik, 29/02/2012
Ars Musica 2012 : viering van het anderszijn en de ontdekking, 24/02/2012

12:49 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Méliès Experience combineert stille films, digitaal visueel werk en muziek

Méliès Experience De 'Méliès Experience' combineert stille films van de beroemde cineast (waaronder zijn beroemde Voyage dans la lune) met het digitale visuele werk van Olivier Chatté. De muziek laat ons reizen van Piazzolla naar Steve Reich, over live improvisaties ontstaan uit de interactie tussen instrumenten en elektronica en zet zich verder in de creaties voor instrument(en) en electro-akoestiek en het gedurfde werk van José-Luís García-Jiménez. Al deze realisaties ontstonden in nauwe samenwerking met de visuele kunstenaar van het ensemble.

Het ensemble Sémaphone ontstond uit de wens van een groepje Rijselse kunstenaars om originale configuraties te vormen uit de confrontatie tussen visuele creatie, digitale animatie en instrumentale en elektronische muziek. Het doel van dit variabel en internationaal samengestelde ensemble is om aan de muziekliefhebber van de 21ste eeuw spectaculaire - in de etymologische zin van het woord - evenementen aan te bieden rondom de vele mogelijkheden van elk ensemblelid. De projecten van Sémaphone vormen telkens een parcours waarin zintuiglijke en synesthetische ervaringen op een nieuwe wijze wordt geëxploreerd. Het ensemble concerteerde in heel Europa en engageert zich om samen te werken met de jongste generatie Europese componisten.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Ensemble Sémaphone : Méliès Experience
Zaterdag 3 maart om 16.00 u
Cinéma Sauvenière - Luik

Place Xavier Neujean
4000 Liège

Meer info : www.arsmusica.be en www.olivierchatte.com

Elders op Oorgetuige :
Fanfares, hedendaagse en historische beiaard, theremin & laptop en vele andere ontdekkingen op Ars Musica Luik, 29/02/2012
Ars Musica opent met een flamboyant Orchestre Philharmonique Royal de Liège in Luik, 29/02/2012
Ars Musica 2012 : viering van het anderszijn en de ontdekking, 24/02/2012

11:32 Gepost in Concert, Festival, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

29/02/2012

Fanfares, hedendaagse en historische beiaard, theremin & laptop en vele andere ontdekkingen op Ars Musica Luik

beiaard Met fanfares, straatanimatie, ontmoetingen, creaties en ontdekkingen opent Ars Musica van 1 tot 4 maart in Luik. De hele festivalgeest is samengebald in die Luikse dagen: Altra Cosa van A tot Z! Andere klanken: laptop en theremin naast een strijkkwartet, akoestische en elektrische gitaar en concrete muziek. Als tegenwicht voor het eerbiedwaardige Orchestre Philharmonique Royal de Liège zijn er de gelegenheidsconstellaties van het Ensemble Sémaphone; jonge musici van de conservatoria van Brussel, Luik en Namen voegen zich op die dagen in op de klanken van het slagwerk. Andere plaatsen, of hoe het concertritueel ingrijpend veranderen: historische locaties in Luik, zoals de Literaire Salons, het Paleis van de Prinsbisschoppen en carillon de Saint-Jean L'Évangéliste openen hun deuren voor het publiek en voor de klanken van Ars Musica, net zoals Cinéma Sauvenière en Monos Gallery. De klankwerelden zijn even divers als de wereld van vandaag: Ledoux antwoordt op Revueltas zoals Fagin of Rivas op Ravel, de beelden van Méliès staat aan de zijde van Reich, Riley of Gaelle Hyernaux, de snaren van de gitaar trillen mee met de flamenco bewerkt door Murail of met de rock van Romitelli.

Hedendaagse fanfares - za 3/03 om 13.00 u
Zaterdag laten de slagwerkklassen van de conservatoria van Luik en Brussel en van het IMEP laten zich horen in de Salons du Gouverneur voor een voorstelling van slagwerkinstrumenten, speeltechnieken en de klankuniversa die zij tot stand brengen. De percussieateliers worden afgewisseld met uitvoeringen door het koor A Piacere. De Royale Harmonie Sainte-Cécile de Montzen nodigt je uit van 14 tot 15 uur op het plein van het Palais des Princes-Évêques.

Therenmin, Laptop & co - za 3/03 om 14.00 u
Daniele Galiazzo, theremin - Gilles Gobert & Gilles Doneux, laptop duo/SynthesizerDX7
In dit project presenteren we enkele elektronische studies waarin het concept 'kamermuziek' op nieuwe technologieën wordt toegepast. Via het computernetwerk wordt interactie gecreëerd, de klanken van de ene laptop beïnvloeden die van de andere. Op basis van het luisteren naar de klankproductie ontstaat een improvisatie die een impact heeft op de ‘antwoorden’ en de dialoogopbouw tussen de instrumenten. Tijdens het concert wordt het interactieve experiment uitgebreid naar een triobezetting waarin ook de theremin van Daniele Galiazzo betrokken wordt

Percussie: concert en animatie - za 3/03 om 13.00 u
Gerrit Nulens (CRM Liège), Louison Renault (CRM Bruxelles) & Jessyca Rijckewart (IMEP Namur) / Centre Henri Pousseur
Muziek voor percussie met en zonder elektronica :
- Antonio Juan Marcos, Tum Tum (grote trom en elektronica)
- Pierre Jodlowski, Time (uittreksels, voor versterkt houttablet en elektronica)

Hedendaagse en historische beiaard - za 3/03 van 14.00 u tot 17.00 u
Van in de kloosteromgang van de Eglise Saint-Jean of vanop de Place Xavier Neujean kan je de beiaard horen bespelen door Jean-Christophe Michallek en de leerlingen van de Luikse beiaardklas (Saint-Jean en de Académie Grétry). Van 14 tot 17 u worden ook beiaardbezoeken georganiseerd.

Elders op Oorgetuige :
Ars Musica opent met een flamboyant Orchestre Philharmonique Royal de Liège in Luik, 29/02/2012
Ars Musica 2012 : viering van het anderszijn en de ontdekking, 24/02/2012

12:43 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Ars Musica opent met een flamboyant Orchestre Philharmonique Royal de Liège in Luik

Claude Ledoux Ars Musica opent op 2 maart 2012 in Luik de deuren met een flamboyant Orchestre Philharmonique Royal de Liège. Op het programma staat de wereldcreatie van 'Ayl, concerto pour clarinette' van Claude Ledoux (foto), de Belgische creatie van 'Finale' van Bruno Mantovani en 'La Noche de los Mayas' (1939) van Sylvestre Revueltas. De dag voordien kan je het werk van Ledoux ook al eens horen in een sessie met commentaar door de componist zelf.

Claude Ledoux over 'Ayl, concerto pour clarinette' : "De verklaring van de titel Ayl [spreek uit: a-ïl] luidt "andere" in het Oud-Armeens en deelt zijn Sanskriet-wortels met  het Franse altérité, het Italiaanse altra (Altra Cosa is het thema van Ars Musica 2012, opdrachtgever voor dit werk), het Engelse else of het Griekse allos.
Deze benaming vertrekt van de vaststelling dat 'de ander' sinds jaren in mijn composities ingebakken zit. Afkomstig uit verschillende uithoeken van de planeet (Brazilië, Ecuador, Mongolië, Japan, om slechts enkele recente verwijzingen te noemen), maar ook de ander in zijn aanspraak op het diepste respect voor menselijkheid.  
Dit werk is ontstaan vanuit de wil om muziek te delen die in deze laatste maanden een diepe indruk op mij heeft gemaakt: die van de Armeense duduk, een houtblaasinstrument afkomstig van het platteland, waarvan de klank in de buurt komt van een gedempte klarinet. Verder, volledig tegengesteld aan het vorige, de muziek die we hoorden tijdens de Arabische lente van 2011. Elektrische geluiden van rappers, die de basisbetekenis van deze felle stijl opnieuw hebben opgepikt, vol energie en verdraaiingen. Dat zijn de twee werelden met tegengestelde klanken die Ayl poogt te verzoenen. Zonder iets te verdoezelen geeft het eind van het werk een mogelijke oplossing. Moge deze auditive ontmoeting de voorbode zijn van een nabije toekomst, ontstaan uit de intense wereldwijde migraties in deze 21ste eeuw; een wereld tussen technologie en emotie, gelijkberechtigd maar met respect voor de mogelijkheid op wederzijdse ontdekkingen.
Ayl is opgedragen aan Jean-Luc Votano en aan al mijn Armeense vrienden."

Sylvestre Revueltas, 'La Noche de los Mayas'
Duizelingwekkende Maya's… Dat moet ook de Mexicaanse componist Sylvestre Revueltas hebben gedacht toen hij La Noche de los Mayas (een orkestwerk uit 1939 maar pas gecreëerd in 1961!) componeerde op basis van de orkestmuziek voor de film van Chano Ureta.
Dudamel en zijn Simon Bolivar Youth Orchestra of Venezuela hebben dit werk in ere hersteld door het afgelopen jaar op te nemen voor het label DGG. De opname is wonderlijk, maar het werk verdient het bovenal om live te worden gehoord, al was het maar om de intense impulsieve bedrijvigheid van de veertien slagwerkers te ondergaan, die je meeslepen in een furie tussen folkloristische traditie, formeel classicisme, een gedurfd klankkleurenspel en een stevige dosis dramatiek.

Bruno Mantovani, Finale (2007)
Bruno Mantovani (1974) studeerde aan het conservatorium van Parijs (CNSM). Hij behaalde er de eerste prijs voor analyse, esthetica, orkestratie, compositie, muziekgeschiedenis en volgde bijkomende opleidingen aan de universiteit van Rouen (licentie muziekwetenschappen), de abdij van Royaumont (1995) en het Ircam (1998-1999). Hij werkte samen met beroemde dirigenten als Pierre Boulez, Emmanuel Krivine, Peter Eötvös Jonathan Nott, Laurence Equilbey … Hij werkt ook op regelmatige basis met ensembles als TM+, Alternance, Accentus, het Ensemble Intercontemporain, Quatuor Danel en verschillende orkesten. Ondanks zijn jeugdige leeftijd omvat Mantovani's oeuvre al een vijftigtal werken in heel wat verschillende genres, van solo tot opera. Mantovani won tal van prijzen op internationale wedstrijden en heel wat onderscheidingen voor zijn cd-opnames. In september 2010 werd Bruno Mantovani directeur van het Conservatoire National Supérieur de Musique et de Danse van Parijs.

Tijd en plaats van het gebeuren :

OPL & Jean-Luc Votano : Claude Ledoux, Ayl, concerto pour clarinette
Donderdag 1 maart 2012 om 18.30 u

Meer info : www.arsmusica.be
----------------------------------
OPL & Jean-Luc Votano : Bruno Mantovani, Claude Ledoux, Sylvestre Revueltas
Vrijdag 2 maart 2012 om 20.00 u
Salle Philharmonique
- Luik
Boulevard Piercot, 25-27
4000 Luik

Meer info : www.arsmusica.be en www.opl.be

Extra :
Claude Ledoux : users.skynet.be/ledouxcl, www.compositeurs.be, brahms.ircam.fr en youtube
Bruno Mantovani : www.brunomantovani.com, brahms.ircam.fr en youtube

Elders op Oorgetuige :
Ars Musica 2012 : viering van het anderszijn en de ontdekking, 24/02/2012

10:46 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook