08/03/2017

princess4president : het eigenzinnige universum van Kaat De Windt

princess4president princess4president is een project van pianiste/componiste Kaat De Windt, bassist Mirko Banovic, drummer Etienne Plumer en zangeressen Naomi Sijmons en Annelies Van Dinter. De veelkleurige pop-, jazz arrangementen van de ritmesectie vormen de basis voor het eigenzinnige universum van de compostities van Kaat De Windt. Vrije jazz en minimal pop krijgen de warmte van gospel en desert blues zonder rauwheid te schuwen.

De sterke sociaal geëngageerde teksten van oa Elvis Peeters, de indringende stemmen van zangeressen Naomi Sijmons (aka Reena Riot ), Annelies Van Dinter (Echo Beatty), de grooves en het klankenpalet van bassist Mirko Banovic (Arno, Arsenal) , de fijne en tribale percussie van Etienne Plumer (Rêve d’Eléphant, Animus Anima) en het eigenzinnige toestenwerk van Kaat De Windt leveren muzikale parels op.

Praktische info :

Kaat De Windt Project: princess4president
Donderdag 9 maart 2017 om 20.15 u
Handelsbeurs - Gent


Meer info : www.handelsbeurs.be

22:36 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

05/03/2017

Perfect Strings : Holland Baroque meets Theo Loevendie

Theo Loevendie De wereld van barokmuziek is een goudmijn voor componisten, avant-gardisten, avonturiers en realisten. In deze weelde beweegt Holland Baroque, een toonaangevend Nederlands ensemble van barokmusici, dat met zijn producties een breed publiek weet te overtuigen van de flexibiliteit en de vitaliteit van (barok-)muziek.

Holland Baroque wil barokmuziek op een innovatieve manier programmeren en zowel levendig als historisch verantwoord voor het voetlicht brengen. Een rode draad door de programmering is de samenwerking met andere ensembles (Nederlands Kamerkoor, Cappella Amsterdam) en solisten (Giovanni Sollima, Emma Kirkby, Amandine Beyer), met wie Holland Baroque oude muziek in het hier en nu plaatst en bruggen slaat naar andere tradities en kunsten.

Zo ook in het programma Perfect Strings, waarmee het ensemble deze week door Vlaanderen en Nederland tourt. Verwacht je aan een nieuw blokfluitconcert van Theo Loevendie (foto) door blokfluitist Erik Bosgraaf, aan een speciaal voor Holland Baroque geschreven bewerking van Fratres van Arvo Pärt (gearrangeerd door Frank Agsteribbe) en aan het Derde Brandenburgse Concert van Bach, een favoriet van het ensemble. Alle werken hebben een basis-strijkersbezetting van drie violen, drie altviolen en drie celli gemeen: vandaar de titel Perfect Strings, knipogend naar de Heilige Drievuldigheid.

Theo Loevendie - Nachklang (2016)
Theo Loevendie over zijn compositie Nachklang : "De titel 'Nachklang', Duits voor echo, naklank, is op meerdere wijzen van toepassing op het stuk. Het meestal polyfone idioom van het strijkorkest is een echo van het idioom dat in de Barok, vooral bij Johann Sebastian Bach gehanteerd werd. Hoewel de solist op blokfluit zich toch enigszins los daarvan opstelt en aan het polyfone weefsel zelden deelneemt. Tegelijkertijd is het stuk een echo van mijn eigen jeugd waarin ik, verstoken van contact met klassieke muziek, WEL in contact kwam met de orgelwerken van Bach, wat een diepe indruk op mij als 9- en 10- jarig kind maakte. Het was aanleiding om voor het instrumentarium dat op de lagere school beschikbaar was polyfone bedenksels te spelen, en door andere kinderen te laten spelen, waaraan ik nogal hoogdravend de titel ‘fuga’ gaf. Naast deze echo van mijn kinderjaren is de titel echter ook van toepassing op het polyfone aspect van het idioom van het stuk waar, natuurlijk in navolging van Bach, de strijkers elkaar in snelle opeenvolging imiteren. Holland Baroue vroeg mij de bezetting van het 3e Brandenburgse Concert over te nemen; gezien de hierboven beschreven voorgeschiedenis spreekt het vanzelf dat ik daar geen bezwaar tegen had. Integendeel.." (*)

Programma :

  • Michael Oesterle (1968), Snow White
  • Luciano Berio, Gesti (1966)
  • A. Pärt, Fratres (1977)
  • Theo Loevendie, Reflex (2016) (Première)
  • J.S. Bach, Brandenburgs Concerto nr. 3 in G, BWV 1048
  • T. Loevendie, Nachklang (2016) (een nieuw werk voor strijkers en blokfluit)

Praktische info :

Holland Baroque : Perfect Strings
Maandag 6 maart 2017 om 20.15 u
Sint-Pieterskerk Leut


Meer info : www.ccmaasmechelen.be en www.hollandbaroque.com
----------------------------
Woensdag 8 maart 2017 om 20.15 u
Handelsbeurs - Gent


Meer info : www.handelsbeurs.be en www.hollandbaroque.com

Bekijk alvast deze video



(*) : Bron : tekst programmaboekje De Handelsbeurs

21:06 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

19/10/2015

25 jaar Muziektheater Lod : Het huis der verboden muziekjes

Het huis der verboden muziekjes Zondag wordt in de Handelsbeurs een toost uitgebracht op de 25ste verjaardag van het Gentse productiehuis voor opera en muziektheater LOD. Speciaal voor deze verjaardag kiest Dick van der Harst opnieuw voluit voor het muzikale avontuur. Vijftien jaar na het eerste Huis der verborgen muziekjes, speelt LOD nu 'de revanche': een beetje ouder, een beetje stouter: Het huis der verboden muziekjes. Enkel en alleen zondag te zien in de Handelsbeurs. Niet te missen dus !

 
 
Praktische info :

25 jaar LOD: Het huis der verboden muziekjes - de revanche
Zondag 25 oktober 2015 om 15.00 u
Handelsbeurs - Gent


Meer info : www.lod.be

Extra :
Dick van der Harst op www.lod.be en youtube

Elders op Oorgetuige :
Dick van der Harst heft alle mogelijke muzikale grenzen op, 9/02/2008

23:04 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

20/04/2015

Violist Augustin Hadelich toont muzikale veelzijdigheid in de Handelsbeurs

Alfred Schnittke Augustin Hadelich is een violist die je mond doet openvallen binnen de eerste halve minuut van een concert. Met een divers programma van Beethoven tot Stravinski toont hij zijn muzikale veelzijdigheid en technische grenzeloosheid, zowel solo als in duo met pianist Charles Owen.

Dat de virtuoze Duitser nu hoge toppen kan scheren, mag een wonder heten. Op zijn vijftiende raakte Hadelich ernstig gewond bij een brand. Dokters zagen de muzikale toekomst van het natuurtalent somber in. Maar enkele jaren later toerde Hadelich de wereld rond. Zijn programma verraadt zin voor avontuur: van een strenge Beethoven tot een polkadansende Stravinski. De eerste sonate van Alfred Schnittke (foto) uit 1963 laat horen dat serialisme ook kan swingen, met strakke ritmes en scherpe contrasten tussen torment en sarcasme. Op vraag van de Handelsbeurs speelt hij de derde solo sonate van de Belgische componist-violist Eugène Ysaÿe. Een zeldzame verstrengeling van virtuositeit en verzengende expressie.

Als componist in de Sovjet-Unie een statement maken, was een risicovolle aangelegenheid. De muzieksector werd via de componistenbond stevig in de tang gehouden: wie zich volgens de instanties niet aan de vage criteria van het sociaal realisme hield, werd van een elitaire bourgeoishouding beschuldigd en op het matje geroepen. Na Stalins dood trad er onder Chroesjtsjov een culturele dooi in. Zo werd in 1962 Luigi Nono de eerste Westerse avant-garde componist die de Sovjet-Unie bezocht. Voor Schnittke, toen een jonge student aan het conservatorium in Moskou die enkel in de goedgekeurde nationale stijl componeerde, was het bezoek een openbaring. Via binnengesmokkelde partituren van o.a. Pousseur, Ligeti en Stockhausen ging hij uitgebreid op verkenning in de avant-garde muziek en de mogelijkheden van de seriële compositietechnieken.

Zijn Eerste vioolsonate was daar een direct gevolg van, maar het modernisme bleek niet zo een grote bevrijding als verwacht. Hoewel de sonate van een vaste reeks van twaalf tonen vertrekt en dus dodecafone muziek is, resulteert de volgorde van de tonen in min of meer welluidende samenklanken. De dwang van de Sovjetstijl was nog steeds aanwezig. Bovendien bleef de impact van de muziek van Sjostakovitsj groot. Schnittke was enorm onder de indruk van diens Eerste Vioolconcerto, met zijn grote dramatische contrasten en het gevoel van conflict tussen viool en orkest. De genadeloze intensiteit en burlesque delen van zijn eigen sonate verraden die bewondering. Maar bovenal zag Schnittke al snel de beperkingen in van deze avant-garde technieken: "Mijn muzikale ontwikkeling verliep zoals die van mijn collega's: van een pianoconcerto-achtige romantiek, over neoklassiek academisme en pogingen tot een eclectische synthese om uit te komen bij het onvermijdelijke bewijs van mannelijkheid via zelfontkenning in het serialisme. Toen ik aan dat eindstation kwam, besloot ik uit de al overvolle trein te stappen. Sindsdien heb ik geprobeerd te voet verder te gaan."

Van dan af raapte Schnittke al wandelend allerlei brokjes historisch materiaal op en confronteerde ze met het heden. Deze polystylistiek, waarvoor hij zo berucht werd, vond zijn eerste culminatiepunt in zijn Eerste Symfonie (1974): fragmenten uit klassiekers van o.a. Beethoven en Chopin worden niet minder dan aangevallen door de moderne chaos met jazz combo's, choreografieën voor de muzikanten en elementen overgelaten aan het toeval.

Programma :

  • L. van Beethoven, Vioolsonate nr. 8 in G, opus 30
  • A. Schnittke, Vioolsonate nr. 1 (1963)
  • E. Ysaÿe, Vioolsonate nr. 3 in d, opus 27, 'Georges Enescu' (1923)
  • I. Stravinski, Divertimento voor viool en piano (1932)
  • P. de Sarasate, 'Carmen Fantasie' voor viool en piano, opus 25

Praktische info :

Augustin Hadelich & Charles Owen : Beethoven, Schnittke, Ysaÿe, Stravinski, De Sarasate
Dinsdag 21 april 2015 om 20.15 u
Handelsbeurs - Gent


Meer info : www.handelsbeurs.be

Bron : Steven Van Renterghem voor het programmaboekje van De Handelsbeurs, april 2015

Extra :
Alfred Schnittke : www.schnittke.de, www.schirmer.com, www.boosey.com en youtube
Alfred Schnittke (1934 - 1998): Meer dan een polystilistisch kameleon, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl

18:39 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

24/11/2014

Alexander Lonquich op zoek naar nieuwe kleuren

Alexander Lonquich Vorig seizoen werd de Duitse pianist Alexander Lonquich voor een fel gesmaakt trio verwelkomd in de Handelsbeurs. Nu heeft de beslagen kamermuzikant het podium voor zich alleen. Met Stockhausen en Debussy kiest hij resoluut voor muziek met een scherp kantje.

Klavierstück IX van Stockhausen is gebouwd op de wiskundige reeks van Fibonacci en verkent de meest extreme sonoriteit die een piano kan bieden: van heel luid naar onhoorbaar stil. De Preludes van Debussy zijn dan weer een mijlpaal in de muziekgeschiedenis. Op zijn zoektocht naar kleur en sfeer gaat Debussy verder dan ooit, weg van alle harmonische wetten en recht de moderniteit in. De laatste sonate van Schubert is na een lange tijd van veronachtzaming eindelijk uitgegroeid tot een klassieker. Het is een hoogstpersoonlijk en roerend testament van een componist die zijn vroegtijdige dood te snel af wou zijn.

Klavierstück IX van Karlheinz Stockhausen kwam tot stand in 1954 en is gereviseerd in 1961, in een periode waarin Stockhausen op een heel directe manier zijn reflecties over muziek binnensmokkelt in zijn composities. Men kan het werk beluisteren als een verkenning naar de verschillende gedaantes van muzikale tijd. Er is de 'objectieve' tijd, die hier voelbaar wordt door de herhaling van identieke akkoorden. De muziek is dus niets anders dan een uitdrukking van de ongenadig voortschrijdende tijd. Deze tijd wordt zo kunstmatig mogelijk ingedeeld, volgens wiskundige patronen, onder meer de rij van Fibonacci. Tegenover deze 'objectieve' tijd plaatst Stockhausen de 'intuïtieve' tijd, waarbij tijd de muziek draagt, in plaats van omgekeerd. Deze muziek beweegt zich meer horizontaal, is soepeler, kent een natuurlijke loop. Twee krachten strijden dus met elkaar in dit stuk: rationele structuur met gevoelsmatige natuur. En uiteindelijk triomfeert natuur op structuur.

Programma :

  • Karlheinz Stockhausen, Klavierstück IX
  • Claude Debussy, Preludes, boek 2
  • Franz Schubert, Pianosonate in Bes, D 960

Praktische info :

Alexander Lonquich : Stockhausen, Debussy, Schubert
Dinsdag 25 november 2014 om 20.15 u
Handelsbeurs - Gent


Meer info : www.handelsbeurs.be

Bron : tekst Floris Bernard, programmaboekje de Handelsbeurs, november 2014

Extra :
Karlheinz Stockhausen : www.stockhausen.org en youtube

Beluister alvast Karlheinz Stockhausens Klavierstück IX

00:52 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

16/10/2014

Heleen Van Haegenborgh stelt debuut-cd Signaux voor in de Handelsbeurs

Heleen Van Haegenborgh Vrijdag komt pianiste/componiste Heleen Van Haegenborgh (foto) haar debuut-cd Signaux voorstellen in de Handelsbeurs in Gent, een plaat met solowerk waarin een uniek scheepshoornorgel de toon zet. Hoewel haar muziek niet strikt minimal te noemen is, voelt Van Haegenborgh zich wel verwant met de stroming. Haar werk ontwikkelt zich langzaam, ze neemt haar tijd. Ook zijn klassieke invloeden duidelijk hoorbaar, een restant van haar verleden als uitvoerder van componisten als Morton Feldman, John Cage en James Tenney.

Van Haegenborgh ontdekte via youtube Raoul de La Roche Aymon, een Fransman die scheepshoorns verzamelt. Ze koos er 23 uit - goed voor twee octaven - en liet de Fransman een klavier bouwen dat de hoorns bedient. Een soort scheepshoornorgel. Daarmee ging de componiste in Van Haegenborgh aan de slag. 'Signaux' is een stuk voor piano en 23 misthoorns. De compositie ging vorig jaar in première in de Gentse Haven. Voor de Handelsbeurs werd de oorspronkelijke versie wegens plaatsgebrek herbekeken en vertaald. Het scheepshoornorgel verschijnt op film, en door de specifieke opstelling van de luidsprekers zal het geluid ervan het publiek omringen. Met die klanken gaat Heleen in dialoog, zowel op als in de piano.

'Regina, piece for wired' is het tweede werk van de avond. Daarin verwijst Van Haegenborgh abstracte naar klassieken als Rameau en Purcell en Vlaamse polyfonisten als Jakob Obrecht. Ze past hier haar eigen pianotechniek toe, waarbij ze de snaren met nylondraden omzwachtelt, vlecht en ophangt. Zo creëert ze brede klanken die aan strijkers doen denken. Toch heeft het een volledig eigen timbre, waar de piano versmelt met de klank van de scheepshoorns.

The Necks maken van jazz een rekbaar begrip. Hun muziek situeert zich tussen uitgebeend minimalisme en vrije improvisatie, waarbinnen de muzikanten met een verbazingwekkende creativiteit te werk gaan. Hun concerten groeien standaard uit tot regelrechte marathons van aangehouden intensiteit. Een hypnotiserende hoorspel met ritueel karakter en de epische grandeur van breedbeeldcinema. Sinds Tony Buck, Lloyd Swanson en Chris Abrahams de band een kwarteeuw geleden oprichtten, was het unieke karakter van het Australische trio een feit. Concerten en albums draaien doorgaans uit op een collectieve trance. Schijnbare kleinigheden vormen de basis voor het eindeloos variëren op, en een binnenstebuiten keren van structuren.

Praktische info :

The Necks / Heleen Van Haegenborgh
Vrijdag 17 oktober 2014 om 2015 u
Handelsberus - Gent


Meer info : www.handelsbeurs.be

Extra :
Heleen Van Haegenborgh : heleenvanhaegenborgh.wordpress.com

Elders op Oorgetuige :
Signaux : dialoog tussen piano en scheepshoorns in de haven van Gent, 20/09/2013

01:55 Gepost in CD, Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

12/03/2014

Win gratis tickets voor Utopia met Spectra & Matan Porat in de Handelsbeurs in Gent

György Ligeti Op zaterdag 15 maart verwelkomt Spectra pianist Matan Porat in de Handelsbeurs in Gent voor 'Utopia'. In dit concert wordt Ligeti (foto) geflankeerd door werk van Goeyvaerts en Vivier. Naast Matan Porat is ook sopraan Hanne Roos te gast bij het ensemble. Een nieuwe 'taal van de liefde' ontstaat en jij kunt er - zelfs gratis - van genieten. Ter gelegenheid van deze unieke concertavond geeft Oorgetuige maar liefst 5 gratis duotickets weg. Wil jij erbij zijn, stuur dan als de vliegende bliksem een mailtje naar christel@vastenavont.com. Meedoen kan tot uiterlijk vrijdag 14 maart 2014 om 12.00 u. De gelukkige winnaars worden verwittigd per e-mail en de tickets zullen klaarliggen aan de avondkassa.

Het Spectra Ensemble plaatst Ligeti's 'Klavierkonzert' in het gezelschap van twee al even ondogmatische componisten, die elk vanuit hun persoonlijke utopie een  nieuw soort muziek schiepen. In het lange liefdeslied Bouchara vond Claude Vivier een nieuwe, onbestaande 'taal van de liefde' uit. Karel Goeyvaerts schreef 'Zum Wassermann' in de aanloop naar zijn levenswerk Aquarius, de opera waarin deze belangrijkste Belgische componist van  de 20ste eeuw zijn kijk op de maatschappij verklankte.

György Liget - Pianoconcerto
"Ligeti heeft zich eigenlijk nooit laten opsluiten in een club of coterie. Zelfs tijdens zijn experimentele periode in de jaren '50 en '60 is hij eigenlijk altijd deuntjes blijven schrijven", zegt Filip Rathé in een gesprek over het programma. Weliswaar tientallen deuntjes terzelfdertijd , waardoor ze verdwijnen in een geraffineerde klanktextuur die grenst aan noise - 'micropolyfonie' zoals hij het noemt. Maar als je in detail naar de partituur kijkt, blijven het melodieën. Het grote verschil in de jaren 80 is dat Ligeti dit niet meer per se wil camoufleren. In het pianoconcerto maakt hij zijn methode zo transparant dat zijn 'deuntjes' opnieuw hoorbaar worden. Een gelijkaardige ommekeer zien we omstreeks hetzelfde tijdstip ook bij Vivier en Goeyvaerts. Ook zij beginnen net dan muziek te schrijven waarvan het oppervlakteniveau opnieuw een grote toegankelijkheid heeft. Maar vergis je niet, onder de oppervlakte blijven ze verrassend trouw aan hun oorspronkelijke project."

György Ligeti omschreef zichzelf als 'een blinde, zoekend in een labyrint'. Het briljante pianoconcerto van de Hongaar vormt het eindpunt van dat  lange zoekproces waarin hij zijn muziek bleef herdenken, wars van dogma's en conventies. Invloeden van Afrikaanse en Aziatische percussie, Amerikaanse jazz en Europese folklore versmelten er met typisch Ligetiaanse klankwolken en tegendraadse ritmes tot 'imaginaire, synthetische wereldmuziek'.

Claude Vivier - Bouchara
Claude Vivier
schreef 'Bouchara' voor sopraan, blaaskwintet, strijkkwintet en percussie in 1981. Het stuk maakt deel uit van een grotere cyclus van werken die de mythologische figuur Marco Polo als onderwerp hebben. De titel verwijst naar Bukhara, een stad langs de Zijderoute gelegen in Oezbekistan. 'Bouchara' is een liefdeslied in een verzonnen taal, waar in de partij van de zangeres niet één tel rust voorkomt.

Bouchara, de beruchte stad aan de zijderoute, heeft in het Westen altijd tot de verbeelding gesproken. In de negende eeuw was het al een centrum van de islamitische wereld. Wetenschappers, dichters en andere kunstenaars werden aangetrokken door de stad.
Claude Vivier koos 'Bouchara' als titel voor wat één van zijn bekendste composities zou worden. Niet dat hij er zoveel op in naam heeft staan: een vijftigtal om precies te zijn. Hij stierf immers in eerder tragische omstandigheden op vijfendertigjarige leeftljd. In die korte tijdsspanne wist hij met 'Zipangu', 'Lonely Child', 'Prologue pour un Marco Polo' en 'Bouchara' een aantal composities te voltooien die tot de bijzonderste van de westerse twintigste-eeuwse muziekgeschiedenls behoren.

'Bouchara' voor sopraan, ensemble en elektronica heeft als ondertitel 'chanson d’amour' en is letterlijk bedoeld als een liefdeslied voor Dino Olivieri. De premiere vond plaats in 1983 te Parijs. Een paar weken voor zijn dood, in een brief van 7 januari 1983, schreef Vivier aan Thérèse Desjardin: "Het eerste concert in Beaubourg op 14 februari. Ik ben erg nerveus, heb een verschrikkelijke angst, dit stuk is zo rein (het liefdeslied voor Dino). Ik hoop dat het publiek mijn gereduceerde muziek zal begrijpen (...) ze is van een lyrisme dat van elke bombast bevrijd is."

Deze 'gereduceerde muziek' valt ook in andere composities van Vivier te horen. De klanken bewonen een wereld tussen gregoriaans, modaliteit en serialiteit, homoritmiek, bedwelmende melodieën, zorgvuldig gekozen timbres en een zoektocht doorheen het spectrum van iedere klank. Onder meer door de zangeres geen rustpunten te gunnen, naast de noodzakelijke korte momenten van ademhaling, krijgt dit klankstuk een stuwende sfeer ondanks het trage tempo. Dit gevoel wordt verhevigd doordat de compositie evolueert van vier naar twaalf partijen. Deze klinken echter op elk moment als één instrument.

Het is enigszins verbazend te moeten vaststellen dat de meeste teksten omtrent 'Bouchara' met verwondering noteren dat Vivier in deze compositie een zelf uitgevonden taal aanwendde. Er bestaat immers een eeuwenoude traditie betreffende kunsttalen, nonsens verzen, klankpoezie, glossolalie enz. Talrijke componisten in de twintigste eeuw - denken we maar aan Ligeti, Schnebel, Riedl, Kagel - hebben gebruik gemaakt van poëzie en libretti die talige elementen aanwenden die op het eerste gezicht of gehoor niet semantisch geduid kunnen worden. Dat neemt natuurlijk niet weg dat er telkens een betekenis is, soms wordt er gewoon iets meer verbeelding gevraagd. Bij Vivier versterkt de eigen fonementaal de uiting van liefde die nauwelijks in alledaags taalgebruik gevat kan worden. Een verhaal van alle tijden, van alle talen tegelijkertijd. De misthoorn die op het einde van het stuk elektronisch gegenereerd wordt, is als het ware het oriëntatiepunt waar een zoekende geest zich naar kan richten. Voor Vivier was de zoektocht naar liefde er één doorheen zowel leven als dood, in die mate natuurlijk dat beide niet sowieso al met elkaar vervlochten zijn.

Karel Goeyvaerts - Zum Wassermann
Na de hoogbloei van de Vlaamse polyfonie in de vijftiende en zestiende eeuw, was het wachten op Karel Goeyvaerts (1923-1993) om als Vlaams componist de Europese muziekgeschiedenis ingrijpend te beïnvloeden. Samen met ronkende namen als Stockhausen, Nono en Boulez lag hij aan de basis van de radicaal vernieuwende naoorlogse kunstmuziek.
Zijn Nummer 1, een soniate voor twee piano's, wordt algemeen gezien als de start van het serialisme, de strenge compositietechniek die Goeyvaerts later zou verlaten voor een minder radicale, mildere muziektaal. De opera Aquarius, zijn levenswerk, herinterpreteert bet begrip tonaliteit en consonantie. De authenticiteit, de frisse ideeën en directe emotionaliteit maken van de opera een partituur die toegankelijk is voor een ruimer publiek. Aquarius werd deel per deel gerealiseerd en in 1992, een jaar voor zijn dood, afgewerkt.
Zum Wassermann is een van de stadia in de uiteindelijke verwezenlijking van de opera. Het werk bevat het muzikale materiaal van de vier eerste tonelen van het eerste bedrijf. De thematiek van de opera is het drama van de maatschappij. Goeyvaerts werkt aspecten van de veranderende hedendaagse samenleving uit, vanuit een diepmenselijk geloof in een betere wereld. Het 'Vorspiel' heeft de stugheid van een dwangbestaan: de 'letter van de wet', de strenge beperking van persoonlijke gedrevenheid. 'Erwachen' is een felle uitbarsting van vitatiteit, een drang naar autonomie, voortkomend uit de bewustwording van de eigen geaardheid. Het derde deel, 'Wassermann-Gesang' , is de intuïtieve benadering, de vrouwelijke waarneming van de nieuwe vormen van samenleving, waarvan elk gebaseerd op een eigen harmonische situatie. Het daarop naadloos aansluitende vierde deel, 'Zum Wassermann' , symboliseert de 'mannelijke' benadering van rationele opbouw: 'nieuwe wetten'.

Johan Huys over 'Zum Wassermann' : "In de astrologie vervult de zodiak een belangrijke rol, maar van een nog groter belang zijn de cycli van de astrologische tijdperken die zich over duizenden jaren uitstrekken. Momenteel beleven we nog steeds het tijdperk van de Vissen, dat verbonden is met de grote periode van het Christendom. Talrijke gebeurtenissen - oorlogen, natuurrampen, religieuze en morele crisissen enzovoort - wijzen op de nadering van een nieuw tijdperk dat een periode van herstel en evenwicht zal brengen: het Watermantijdperk of Aquarius, dat zal lopen van ca. 2140/2160 tot ca. 4320. Het wordt gezien als een periode van evenwicht en harmonie in de menselijke betrekkingen en van een natuurlijke hiërarchie van menselijke waarden. Helaas, wij zullen het niet meer meemaken. Karel Goeyvaerts, geboren op 8 juni 1923, vond van zichzelf dat hij het evenwicht en de harmonie van het Aquariustijdperk voldoende had bereikt toen hij in 1983 aan zijn groots opgezette gelijknamige opera in twee bedrijven begon. Het eerste stuk dat hij in 1983 componeerde voor kamerorkestbezetting was Zum Wassermann. Bij de creatie door de Nieuwe Muziekgroep - in de Week van de Hedendaagse Muziek, Muzikon vzw, Gent 1986 - werd het als volgt omschreven: 'De lange weg naar het Watermantijdperk wordt geleidelijk aan ontdekt. Elke nieuwe, nog onzekere stap komt tot uiting in de geleidelijke opbouw van een muzikale cel.' Zum Wassermann is in de opera het vierde en laatste deel van het eerste bedrijf, waarin de zoekende mens al te rationeel bezig is en, zoals in een 'American way of life' enkel bezorgd is om onmiddellijke materiële welvaart. Dat loopt verkeerd af. Haperingen worden zichtbaar (én hoorbaar ...) in de opbouw. Alles verbrokkelt en het onhoudbare en uitzichtloze van deze situatie worden ingezien. Het slot van Zum Wassermann is de totale ineenstorting van het 'Pseudo'-Watermantijdperk. Toch is er hoop: in het tweede bedrijf van de opera zal de mens, geleerd door zijn mislukking, zijn tocht naar Aquarius herbeginnen, om uiteindelijk de Heilige Stad te bereiken: een maatschappij zonder leider ... "

Programma :

  • Claude Vivier, 'Bouchara' voor sopraan en ensemble (1981)
  • György Ligeti, Pianoconcerto (1985-1988)
  • Karel Goeyvaerts, Zum Wasserman (1984)

Praktische info :

Spectra Ensemble, Matan Porat & Hanne Roos : Utopia
Zaterdag 15 maart 2014 om 20.15 u
Handelsbeurs - Gent

Kouter 29
9000 Gent

Meer info : www.handelsbeurs.be en www.spectraensemble.com

Extra:
György Ligeti : www.schott-musik.de en youtube
Györgi Ligeti (1923 - 2006): emotioneel scepticus, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl, juni 2006
Claude Vivier : brahms.ircam.fr, www.thecanadianencyclopedia.com en youtube
Karel Goeyvaerts op www.matrix-new-music.be, www.cebedem.be en youtube

17:51 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

27/02/2014

Blind Date Mini #2 : jonge ambassadeurs van hedendaagse muziek in de Handelsbeurs in Gent

Blind Date Mini #2 Blind Date Mini staat voor onbevangen luisterplezier. Zonder de identiteit van de composities te kennen, luistert het publiek naar korte stukken muziek uit de 20ste en 21ste eeuw. De werken worden vertolkt door muzikanten uit verschillende muziekacademies. Pas op het einde van de avond onthult elk ensemble zijn programma op een originele manier. Deze jonge ambassadeurs van de hedendaagse muziek lieten zich voor de keuze van de stukken inspireren door het programma van het concert van Spectra Ensemble & Matan Porat op zaterdag 15 maart in de Handelsbeurs in Gent.

Tijdens de tweede editie van het interactieve concert 'Blind Date Mini' wordt het programma opnieuw samengesteld door jonge muzikanten. Leerlingen uit diverse muziekacademies bereiden in de grootste geheimhouding een kort stukje hedendaagse muziek voor. Door deze geheimhouding - er wordt vooraf geen programma gecommuniceerd - maakt het publiek tijdens het concert onbevangen en zonder vooroordelen kennis met nieuwe muziek. Klara-presentator Evita Nossent leidt ons van het ene naar het andere stuk en sprokkelt tussendoor ook reacties bij de luisteraars. Muzikaal zijn er geen beperkingen: improvisatie, eigen compositie, ijzeren repertoire, akoestisch of louter elektronisch, alles kan. Op het einde van de avond onthult elke groep op een originele manier de identiteit van zijn compositie. Met leerlingen van de academies van Deinze, Gent, Gentbrugge, Leuven, Oud-Heverlee en Sint-Niklaas.

Praktische info :

Blind Date Mini #2
Zaterdag 1 maart 2014 om 20.15 u
Handelsbeurs - Gent

Kouter 29
9000 Gent
Gratis toegang

Meer info : www.handelsbeurs.be en www.matrix-new-music.be

23:07 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

14/10/2013

40 wereldwijd gerenommeerde componisten componeren 1 minuut muziek speciaal voor Film Fest Gent

Dirk Brossé Een 40ste verjaardag moet in stijl gevierd worden. En hoe kan dat beter dan met een live concert? 40 wereldwijd gerenommeerde componisten werden uitgenodigd om elk 1 minuut muziek te componeren speciaal voor Film Fest Gent. Bij die componisten vinden we internationaal talent als Pino Donaggio en Angelo Badalamenti. Ook Vlaamse componisten krijgen een plaats tijdens dit verjaardagsconcert met muziek van Jef Neve, Dirk Brossé en Wim Mertens. Dit verjaardagsconcert is een initiatief van Dirk Brossé (foto). Deze veertig minuten muziek worden bovendien ook door hem gedirigeerd en gespeeld door 28 solisten van het Brussels Philharmonic. De muziek wordt afgewisseld met gesprekken met de aanwezige componisten en een blik op de 40-jarige geschiedenis van het festival. Of om het met de woorden van Dirk Brossé te zeggen: "Het wordt een uniek moment in de filmmuziekgeschiedenis, een historisch moment om naar uit te kijken."

Wie exclusief een blik achter de schermen wil werpen kan ook tickets kopen om de repetitie bij te wonen. Van de veertig componisten die meewerkten zullen er bovendien veel aanwezig zijn die dag. Van 17.30 u tot 19.30 u vindt immers in de Handelsbeurs de generale repetitie plaats van '40 Years Film Fest Gent - A Music Celebration'. Op de repetitie zal het werk uitgevoerd worden door 28 solisten van Brussels Philharmonic, maar ook door enkele componisten die zelf zullen meespelen tijdens hun minuut. Tussendoor zal onder andere Dirk Brossé de muziek kaderen en zullen anekdotes over de muziek worden verteld.

Tijd en plaats van het gebeuren :

40 years of Film Fest Gent: a music celebration
Woensdag 16 oktober 2013 om 2030 u
Handelsbeurs - Gent

Kouter 29
9000 Gent

Meer info : www.filmfestival.be

Elders op Oorgetuige :
Indrukwekkende reeks concerten tijdens jubileumeditie Film Fest Gent, 8/10/2013

23:21 Gepost in Concert, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

24/11/2011

Icus & Masters : An Index of Metals

Fausto Romitelli Transmissie is het codewoord voor dit concert, de vrucht van twee jaar intensieve uitwisseling tussen Ictus solisten en de crème de la crème van een jongere generatie muzikanten. Die stellen zich de vraag waar ze vandaag heen kunnen met hun 19de-eeuwse instrumentarium. Aan hen wil Ictus het repertoire doorgeven dat het ensemble de voorbije 20 jaar in het bloed is gekropen. Bovenal is het daarbij de ambitie een verse worp masterstudenten te besmetten met een energie, een engagement en een spelplezier die op hun beurt het publiek in beweging brengen. De video-opera 'An Index of Metals' van Fausto Romitelli (foto), nu al een klassieker van deze eeuw, is een niets ontziende helletocht naar het wezen van de klank door haar vele ontwrichte gedaanten heen. In dit concert horen we 'An Index' integraal in een concertante uitvoering.

Zes jaar na hun bejubelelde cd-opname brengt Ictus 'An index of Metals' (2003) opnieuw op het podium. Terecht: deze opera van de veel te jong gestorven Italiaan Fausto Romitelli (1963-2005) mag gerust als een meesterwerk beschouwd worden. Ictus brengt dit keer een concertante versie, zonder de beelden van Paolo Pachini en Leonardo Romoli, maar daarom niet minder sterk.

Fausto Romitelli combineert als geen ander het beste uit twee werelden, de zogeheten 'high art' kunstmuziek - en 'low art'- populaire muziek. Het is aan dat spanningsveld dat zijn muziek haar uitzonderlijke dramatiek en energie ontleent. De reden voor deze combinatie moeten we zoeken in Romitelli's streven naar een nieuwe zinnelijke muziek, naar fysieke ervaring en directe communicatie.

De tweede pool in het spanningsveld vraagt een nadere beschouwing. Het zou vanzelfsprekend onjuist zijn om alle populaire muziek op één hoop te gooien en als een homogene massa te zien. Bovendien is die muziek evenmin alleen maar tegengesteld aan kunstmuziek. Wanneer men het heeft over de populaire muziek die Romitelli's werk zo sterk beïnvloedde, wordt die muziek bedoeld die, in een opmerkelijke analogie met kunstmuziek, de dominante modellen van de popmuziek in vraag stelt, deconstrueert. De componist is ten eerste gefascineerd door het instrumentarium, de technieken en het klankbeeld van deze muziek, wat zich uit in een voorliefde voor elektrische gitaren, sampling, distortion en noise. Daarnaast is er de vrije benadering van het muzikale discours, de mogelijkheid om associatief verbanden te leggen. Die brengen een zeker expressionisrne met zich mee en vormen een dankbaar tegenwicht voor de klassieke doortimmerde compositorische arbeid. Ook de energie en fysieke ervaring van bijvoorbeeld rockmuziek en rave parties zijn een belangrijke inspiratiebron.
Van de kunstmuziektraditie erft Fausto Romitelli dan weer de zin voor vorm en dramaturgie. Zo kan hij ook grotere structuren richting geven (al sluit dat geenszins dwaalsporen uit). De ruwe muzikale energie wordt in banen geleid, zonder afbreuk te doen aan haar stuwende kracht. Met deze wonderbaarlijke fusie van 'hoog' en 'laag' benadrukt Romitelli meteen ook de relativiteit van deze begrippen.

In dit concertprogramma wordt 'An Index of Metals' voorafgegaan door 'The Riot' van Jonathan Harvey (1939), uitgevoerd door Mangalam!Trio, en een E-Intermezzo door Jasper Braet (1986) en Jasper Vanpaemel (1986). Verrassend misschien, maar zeker geen onlogische keuze. Energie, elektronische klank en de schemerzone tussen populaire en kunstmuziek kenmerken het terrein waarop zowel Fausto Romitelli als Jonathan Harvey en Jasper Braet zich bewegen, elk vanuit hun eigen achtergrond en ideeën.

In 'The Riot' (1993) integreert Jonathan Harvey tal van invloeden uit populaire genres, kleurrijke elementen die meer of minder herkenbaar aan de oppervlakte komen. Soms krijgen ze bijna het karakter van 'objet trouvé', maar ze verlenen de compositie in de eerste plaats een onstuitbare drive. Naar het einde van het werk toe zoekt Harvey echter een meer intimistische sfeer op, die opvallend contrasteert met het begin. De aanwezige energie lijkt in enkele minuten tijd volledig te verpulveren. De titel suggereert het thema van straatprotest en rellen, maar is ingegeven door de naam van het ensemble waarvoor Harvey het werk componeerde, het Nederlandse Het Trio (Harrie Starreveld, Harry Sparnaay en René Eckhardt).

Tijdens hun 'E-Intermezzo' begeven Jasper & Jasper zich met volle overgave in de wereld van de elektronische klank. In de handen van een bedreven klankenknutselaar kunnen zelfs de vreemdste objecten dienst doen als muziekinstrument, en de werktafel van het duo herbergt dan ook tal van toestellen, instrumenten en voorwerpen waarmee ze klanken opwekken, aansturen en bewerken. Ook sampling behoort tot hun technisch arsenaal: korte fragmenten opgenomen klank (samples) worden gebruikt als muzikale bouwstenen en krijgen zo een nieuwe betekenis. Het verband met de muziek van Romitelli is niet ver te zoeken. Zo maakt Romitelli veelvuldig gebruik van 'loops' - korte fragmenten of samples die een aantal keer herhaald worden en zo nieuwe klankstructuren vormen. Elektronische klankvervorming, met een stevige portie ruis, vormt dan weer een essentieel onderdeel van zijn sonore universum.

Fausto Romitelli begint zijn concepttekst over 'An Index of Metals' met de voorstelling van klank als een bijna tastbare materie, die de componist kan smeden in verschillende gradaties van korreligheid, dikte, poreusheid, glans, dichtheid en elasticiteit. De bewoordingen die Romitelli kiest voor zijn belangrijkste klankeigenschappen doen meteen denken aan de metalen waar de titel van zijn opera aan refereert. Een gelijkaardige verwijzing vinden we terug in de klankkleuren en harmonieën die de componist opzoekt. Met versterking, het gebruik van elektronische instrumenten, live-electronics, maar ook met een zuiver instrumentale schriftuur exploreert Romitelli alle uithoeken van het kleurspectrum, van helder en vloeibaar als kwik, tot roestig metaal met noise en distortion.
De tekst voor de opera werd geschreyen door Kenka Lèkovich, die in drie gedichten de sfeer oproept van hypnose, hallucinatie, verdrinking en uiteindelijk (zelf)vernietiging. Hoewel de gebruikte teksten erg fragmentarisch en uitgesproken poëtisch van aard zijn, slaagt Romitelli erin om zijn opera een sterk dramatisch, bijna klassiek episch verloop mee te geven. De relatie tussen tekst en muziek is daarbij erg nauw - we zouden zelfs kunnen spreken van een ware versmelting tussen tekst, thema, vorm en klank. Het bombastische, grootsprakerige dat zo vaak aan het operagenre kleeft, ruimt hier baan voor een moderne directheid die niets minder nastreeft dan het publiek mee te nemen in een muzikale trance.

Programma :

  • Lecture performance ism MATRIX
    Fausto Romitelli : 'Simmetrie D'Oggetti' (1983) voor blokfluit en gitaar door Ruth Van Killegem en Jona Kesteleyn & 'Trash Tv Trance' (2002) voor elektrische gitaar door Toon Callier  - Spreker: Rebecca Diependaele (MATRIX)

  • J. Harvey (1939), The Riot (1993) voor fluit, basklarinet en piano door MangalamTrio!
  • E-Intermezzo door Jasper Braet & Jasper Vanpaemel met sampling, objects & live-electronics
  • F. Romitelli (1963-2004), An Index of Metals (2003)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Concert Icus & Masters
Vrijdag 25 november 2011 om 20.15 u / lecture-recital Matrix om 19.15 u
Handelsbeurs Concertzaal Gent

Kouter 29
9000 Gent

Meer info : www.handelsbeurs.be, www.ictus.be, www.mangalamtrio.be en www.jasperandjasper.be

Bron : Tekst Rebecca Diependaele voor MATRIX/De Handelsbeurs

Extra :
Jonathan Harvey : www.vivosvoco.com, www.chesternovello.com en youtube
Fausto Romitelli : www.ricordi.it, brahms.ircam.fr, www.arsmusica.be, www.cypres-records.com en youtube
Fausto Romitelli, 'Hellucination 2/3: Risingril / Earpiercingbells' en 'An Index of Metals' op Kwadratuur.be

Elders op Oorgetuige :
Trio Mangalam op zoek naar nieuwe en verbluffende klankkleuren in Logos, 20/11/2011
An Index of Metals : subliem alternatief voor 'pure' muziek, 6/04/2008

Bekijk en beluister hier alvast het eerste deel uit Fausto Romitelli's An index of Metals, uitgevoerd door Ictus

11:37 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook