15/10/2017

Met Arsenal creëert BL!NDMAN zijn nieuwste stille film-project

Arsenal Precies honderd jaar na de Russische Oktoberrevolutie voorzien Eric Sleichim en BL!NDMAN [strings] het legendarische Arsenal van regisseur Aleksandr Dovzhenko live van een nieuwe soundscore. De film speelt zich af in de Oekraïense hoofdstad Kiev. Het is begin 1918, een groep soldaten keert terug van het front van de Groote Oorlog en belandt in de burgeroorlog tussen bolsjewieken en nationalisten. Een deel van de soldaten kiest de kant van de bolsjewieken. Een munitiefabriek dient als uitvalsbasis voor hun gewelddadige strijd die heel Oekraïne overspoelt. Behalve een lofzang op de bolsjewistische revolutie is de film vooral ook een aanklacht tegen de waanzin van de oorlog. Arsenal wordt terecht naast Eisensteins Battleship Potemkin geplaatst als één van dé revolutionaire meesterwerken van de Soviet-cinema. BL!NDMAN [strings] begeleiden Dovzhenkos indrukwekkende beeldgedicht met fragmenten en citaten van onder meer Sjostakovitsj, Ligeti, Ravel, Berio Pärt, Hosokawa e.a.

Praktische info :

Eric Sleichim & BL!NDMAN [strings] : Arsenal
Vrijdag 20 oktober 2017 om 20.30 u
Kaaitheater - Brussel


Meer info : www.kaaitheater.be en www.blindman.be

22:11 Gepost in Concert, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

10/10/2017

Film Fest Gent & Vooruit : een kruisbestuiving tussen beeld en muziek

Film Fest Gent Film Fest Gent en kunstencentrum Vooruit hebben een lange geschiedenis. Sinds jaar en dag wordt er tijdens het filmfestival samengewerkt aan een uitdagend programma dat de randen van cinema verkent in performances, theaterstukken, optredens en lezingen. Met ingang van 2017 worden deze banden steviger aangehaald om elf dagen lang dé plek te zijn voor een boeiende kruisbestuiving tussen beeld en muziek. De Belgische band STUFF. geeft op 11 oktober de aftrap met een live bewerking van muziek van filmcomponist Howard Shore

Voor deze 44ste editie van Film Fest Gent slaan Vooruit en Film Fest Gent opnieuw de handen in elkaar. In oktober 2017 gaat een select kransje muzikanten aan de slag met zelfgekozen filmmateriaal. Zo vertimmert het avontuurlijke, Gentse combo STUFF. enkele iconische filmscores van Howard Shore. Ook het legendarische Goblin en de ambient supergroep Gaussian Curve passeren in Vooruit met een unieke live show.

Film Fest Gent - dit jaar toe aan haar 44ste editie - en Vooruit hebben samen ondertussen een mooie traditie opgebouwd, waarbij de combi muziek en film centraal staat. Dat leverde de voorbije jaren een paar memorabele momenten op. Denk maar aan de uitverkochte show van het instrumentale doom-ensemble Earth bij de Japanse cultfilm 'Belladonna of Sadness', de Zuid-Afrikaanse Shangaan electro van Nozinja met 3D visuals of de passage van de minimalistische componist Terry Riley en zoon Gyan.

Dat smaakt naar meer. Elf dagen lang nodigen Film Fest Gent de spannendste muzikanten van het moment uit, die op hun beurt aan de slag gaan met het filmmateriaal van hun keuze. Een eigenzinnige mix van beeld en film met elektronica, jazz, avant-rock, ambient of sound art: alles is mogelijk. Verwacht je aan eenmalige projecten, onverwachte combo's, nieuwe perspectieven op vergeten filmpareltjes, 3D animatie, geflipte videoclips en excentrieke cultcinema.

STUFF., deze zomer nog te zien op Gent Jazz, neemt op 11 oktober de openingsact voor zijn rekening. Tijdens ‘STUFF. plays Howard Shore' improviseert het vijftal live gebaseerd op de muziek van componist Howard Shore bij de cultfilms van David Cronenberg. Ze spelen in een video-installatie die Frederik Jassogne en Bart Moens speciaal voor de gelegenheid maken.

Ook de muziekresidenten van Vooruit laten zich niet onbetuigd: Mary Ocher (wo 18.10) en Roman Hiele (do 19.10) trakteren bezoekers elk op een unieke filmscore. Hiele zal muziek maken bij een animatiefilm van kunstenares Gabriela González. Het internationale collectief Gaussian Curve (do 12.10) geeft een exclusieve Belgische show, videokunstenares Heleen Blanken zorgt dan voor de live visuals. Verder brengt de Hamburgse synthpop-kunstenaar Felix Kubin de Belgische première van 'Takt Der Arbeit' (do 19.10). Goblin speelt hun muziek voor de cult horror-klassieker 'Dawn Of The Dead' van Romero (vr 20.10), en Heleen Van Haegenborgh & Frederik Leroux (zo 15.10) zorgen voor een soundtrack bij een film... die niet bestaat.

Praktische info :

Vooruit & Film Fest Gent
Van wo 11 t.e.m. za 21 oktober 2017
Vooruit - Gent


Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.filmfestival.be en vooruit.be

21:34 Gepost in Concert, Festival, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

16/10/2016

Gosses de Tokyo met nieuwe score van Gwenaël Grisi op Film Fest Gent

Gosses de Tokyo De beroemdste stille film Gosses de Tokyo van Yasujirō Ozu is te bewonderen tijdens het Film Fest Gent op 17 oktober. Het Ars Musica Festival en Film Fest Gent presenteren een nieuwe score door componist Gwenaël Grisi.

Gosses de Tokyo, gedraaid in 1932, is een betoverende komedie die de kiemen voor het latere œuvre van de regisseur bevatten. De laatste stille film van de regisseur raakt door zijn scherpe observatiezin en stelt sociale relaties in vraag.

Ver weg van alle gangbare clichés van de burleske cinema, slaagt Gwenaël Grisi er behendig in een hedendaagse taal met een narratieve klank te combineren. Dit door een muzikale structuur te bouwen die van dramaturgie kinderspel maakt. De focus ligt op de kinderen, zowel letterlijk als figuurlijk. Heel wat beelden zijn immers op kinderhoogte geschoten; de componist heeft dan ook beslist de gebeurtenissen te belichten vanuit dat perspectief.

Praktische info :

Cinéconcert : Les Gosses de Tokyo
Maandag 17 oktober 2016 om 20.00 u
Miryzaal - Gent


Meer info : www.miryconcertzaal.be

Het filmconcert Gosses de Tokyo zal eveneens te zien zijn gedurende het Ars Musica festival op 20 november in de Brigittines.

22:30 Gepost in Concert, Festival, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

13/06/2016

Twee Dingen : Steffie Van Cauter presenteert getekende film en nieuwe cd in Gent

Steffie Van Cauter Het gebeurde toevallig, twee dingen af, terzelfdertijd en geheel verschillend van aard. Steffie Van Cauter breng ze voor jou graag samen: de getekende film 'Geen hond, wel een hok' en de cd-release van 'Honger' met eigenzinnig muziekrepertoire voor stem, accordeon en percussie. De muziek doet denken aan Brecht en Weill, maar dan met Vlaamse teksten. De film en de performancezijn uitéénlopende werken van dezelfde maker die samen een tweeluik vormen: de film wordt vertoond op groot scherm, aansluitend speelt Steffie het concert. Dit tweeluik gaat in première bij De Vieze Gasten in Gent op 16 juni 2016.

Geen hond, wel een hok
Steffie Van Cauter tekende voor elke dag een filmfragment. Ze verzamelde veel, uiteenlopend materiaal, waaruit ze verschillende filmische werken destilleerde. 'Geen hond, wel een hok' is een eindpunt, een komaf met de overvloed aan mogelijkheden, en tevens een koesteren en reanimeren van wat voor de maker zelf onzichtbaar geworden was.

Paul Demets: "... de niet te onderschatten Steffie Van Cauter, die met 'Geen hond, wel een hok' een beklemmende, fascinerende, niet-narratieve animatiefilm maakte."

Honger
Steffie Van Cauter : "Muzikaal gebricoleer. Een eigenzinnig muziekrepertoire voor accordeon, percussie en stem. In het Frans, Duits en Waaslands dialect. Surrealistisch expressief. Solo".

Praktische info :

Steffie Van Cauter : Twee Dingen
Donderdag 16 juni 2016 om 20.30 u
De Vieze Gasten - Gent


Meer info : www.deviezegasten.org

Extra :
Steffie Van Cauter : www.steffievancauter.be
Steffie Van Cauter op youtube

Elders op Oorgetuige :
Het rariteitenkabinet van Steffie Van Cauter, 21/07/2010
Die Fliege fliegt und stürzt verrückt : live soundtrack voor een boom en een eenzaam fietsje, 7/10/2008

Benieuwd : bekijk alvast deze compilatie in videobeelden:


Of beluister het interview met Steffie Van Cauter op urgentfm

00:50 Gepost in CD, Concert, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

14/03/2016

Nadar Ensemble brengt Doppelgänger Deluxe tijdens UUR KULtUUR in Leuven

Nadar Ensemble, Doppelgänger Deluxe Tijdens UUR KULtUUR in Leuven herneemt Nadar ensemble Doppelgänger Deluxe, een veelzijdig muzikaal en visueel verhaal, met virtuele dubbelgangers in de hoofdrol. Opener is de visionaire stille film 'L'Homme Orchestre' van Georges Méliès, waarin een orkest wordt opgebouwd uit dubbelgangers van Méliès zelf. Waar de werken van Simon Steen-Andersen en Serge Verstockt in een magische sfeer baden, presenteert Michael Beil een grimmiger wonderland vol Lynchiaanse vervreemding. In Generation Kill - offspring 1, tenslotte, vestigt Stefan Prins de blik op de gitzwarte schaduwzijde van het technologisch wonder. Een video-concert waarin beeld en geluid gelijk zijn.
Het Nadar ensemble kreeg in 2015 de Cultuurprijs KU Leuven.

Praktische info :

Nadar Ensemble : Doppelgänger Deluxe
Woensdag 16 maart 2016 om 21.00 u
Kunstencentrum STUK - Leuven


Meer info : www.kuleuven.be en www.nadarensemble.be

17:39 Gepost in Concert, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

Festival Angst : artistieke grenservaringen in de Bijloke

Festival Angst Niets menselijks is ons vreemd. Ook de angst niet. Ze hoeft niet verlammend of existentiëel te zijn, angst maakt deel uit van ons (dagelijks) leven. Het festival Angst - van dinsdag 15 t.e.m. zondag 20 maart in Muziekcentrum de Bijloke in Gent - gaat na hoe componisten en kunstenaars met deze emotie omgaan in hun werk. Een programma vol oude en nieuwe muziek, een kindervoorstelling, een filosofisch debat, film, twee afterparty's én beeldende kunst... 

De geboorte is, samen met de dood, de belangrijkste overgang die we in ons leven meemaken. Dat daar existentiële angst mee gepaard gaat, ook bij de baby die geboren worden, is een wetenschappelijke verworvenheid die niemand nog in vraag stelt. Als we het begrip angst ontleden - en we halen het uit de context van neurotische angst, angst als een of andere stoornis - dan gaan we te rade gaan bij de nieuwste bevindingen van de neurowetenschappen, de celbiologie en de ontwikkelingspsychologie. Die maken ons duidelijk dat de menselijke ontwikkeling vanaf de conceptie tot aan de dood één doel heeft: het veilig stellen van onze overleving, niet alleen in biologische, maar ook in psychologische zin.

Als foetus al - dus nog in de baarmoeder - blijken we erg actief, sensitief en communicatief. Veel meer dan tot recent ooit voor mogelijk werd gehouden, reageren we als foetus en baby op de omgeving. Het is ons menselijk lot dat het streven om te overleven op alle mogelijke manieren en terreinen bedreigd kan worden. We laveren ons hele leven lang op een continuüm waarbij aan het ene uiteinde sterke gevoelens van extatische verbondenheid met wie of wat dan ook staan tegenover overrompelende gevoelens van volledige verlatenheid.

De mens heeft heel wat technieken en trucjes tot zijn beschikking om verschillende vormen van angst onder ogen te zien. Kunst, rituelen, dromen, het scheppen van sprookjes, mythologische, religieuze verhalen, uiteindelijk draait veel van dit alles rond het probleem van het veilig stellen van onze overleving. In De Bijloke worden deze week verschillende facetten die refereren aan 'Angst' belicht.

Haydn die de Laatste Zeven Woorden van Christus aan het Kruis toonzet, wat een angst moet de zogenaamde zoon van God niet hebben gevoeld, in volle bewustzijn van zijn goddelijke status en toch de vreselijke kruisdood als mens tegemoet ziend. Of componiste Eva Reiter die zich verdiept in de donkere kanten van ons gemoed en haar existentie. Of Maud Vanhauwaert die zich inleeft in het kinderlijke brein bij het aanschouwen van de onmetelijke en overweldigende sterrenhemel. Alles te herleiden tot die overlevingsreflex? 

De grenzen van de kunst
Grenservaringen gaan inderdaad vaak gepaard met angst. De dood als grens tussen ons huidige leven en wat erop volgt. De grens tussen wat echt is en wat ingebeeld, illusies, hallucinaties en ingebeelde werelden en creaturen. Het is een gemene deler tussen Eva Reiters Lichtenberg Figures, waar de componiste niet enkel muziek voorziet maar ook aan de slag gaat met licht en multimedia, en de films Dementia en Vampyr. Tot slot doemt ook de kosmos op, de grens van onze vertrouwde fysieke wereld. Wat biedt het heelal ? Wacht ons - daarbuiten - het grote Niets? In haar muzikale vertelling Met Maurice en de theremin het heelal in verkent Maud Vanhauwaert samen met de kinderen het heelal.

Praktische info :

Festival Angst
Van dinsdag 15 t.e.m. zondag 20 maart 2016
Muziekcentrum de Bijloke in Gent


Meer info : www.debijloke.be

15:56 Gepost in Concert, Festival, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

19/11/2015

Hitchcocks 'The Lodger' met nieuwe muziek van Joby Talbot

The Lodger "The Lodger" (1927) was de eerste film waarin Hitchcock een stijl en thema's introduceerde die zijn handelsmerk zouden worden. De film opent met een close-up in zwart-wit van een schreeuwende blonde vrouw. Wat er juist gebeurt en vooral wat de aanleiding is, blijft voorlopig verborgen. Personages zonder namen, een claustrofobische belichting, dreigende camerahoeken, kortom een thriller van formaat. De Britse componist Joby Talbot schreef er drieënzeventig jaar later een soundtrack voor. Hij wil met zijn muziek de toenmalige impact van de film herstellen. Thema's worden voortdurend herhaald, soms gelinkt aan karakters maar meer nog aan ideeën. Talbot opteerde er bewust voor sommige momenten in de film geluidloos te laten. Door het karakteristieke beeld wordt muziek overbodig en horen we de slachtoffers in gedachten schreeuwen.

Joby Talbot (1971) studeerde compositie aan de Guidhall School of Music and Drama bij Simon Bainbridge, en privé bij Brian Elias. Zijn "Luminiscence" voor strijkorkest ging in première in 1997 met het BBC Philharmonic onder Sir Peter Maxwell-Davies, en sindsdien werd zijn muziek uitgevoerd door tal van gerenommeerde orkesten en ensembles overal ter wereld. Talbot's muziek bij Hitchcock's klassieker 'The Lodger' was was zijn eerste opdracht voor het British Film Institute en werd in 1999 uitgebracht op video en uitgevoerd doorheen Europa en Amerika. In 2003 volgde "The Dying Swan", naar de gelijknamige stille film van Yevgeni Bauer uit 1917 die Talbot van een nieuwe soundtrack voorzag. Vanaf 2005 vestigde hij definitief zijn naam als filmcomponist met "The Hitchhiker's Guide to the Galaxy" en "The League of Gentlemen's Apocalypse". In 2006 schreef Joby Talbot drie filmscores: "Sixty-Six" in regie van Paul Weiland, met Eddie Marson en Helena Bonham-Carter, "Penelope" in regie van Mark Palansky, met Christina Ricci, Reese Witherspoon en James McAvoy, en de nieuwe Hammer&Tongs-film "Son of Rambow: an unauthorised home movie". Deze film was reeds een hit op het Sundance Film Festival 2007, en wordt deze zomer uitgebracht door Paramount Vantage.

Joby Talbot over "The Lodger" : "Composing the music for a film seventy-three years after it was made presents an interesting challenge. One cannot simply ignore the intervening years and respond to the movie as if it had been made yesterday but neither should one treat it as just a piece of historical nostalgia, especially when the film in question is as modern and forward looking as The Lodger. In my view the soundtrack's job is to help the film have a similar impact today as it did when it was released. My father was a ten year old boy, living in London at the time. He went to see the film and was terrified and not a little disturbed. My music aims to elicit these same responses from a modern audience.
The film is very long so I divided the score into movements, nine in all, to help give it a more comprehensible shape. Themes recur throughout, sometimes relating to characters but more often to the ideas with which the film concerns itself: love, suspicion, human weaknesses, and, of course, murder. The murders, or more specifically their screaming victims, punctuate the film and I have chosen to leave these moments silent. The images are so vivid the screams seem almost audible anyway. The crucial final murder is an exception and this is the musical climax of the film.
We now know, from Hitchcock's fascinating conversations with Truffaut and from Ivor Novello's 1932 remake, that both director and star were dissatisfied with the film's very dissatisfying denouement. I believe they'd have approved of my musical attempts to wrong-foot the forced happy ending. The clues are there in the final shot for those with sharp enough eyes to spot them." (*)

Het HERMESensemble verzorgt de live-uitvoering van deze monumentale filmscore ten voordele van Music Fund. HERMESensemble is een Antwerps collectief voor hedendaagse muziek en kunst. Het repertoire en de uitvoeringspraktijk van de klassieke avant-garde vormen steeds het startpunt van de producties, maar het ensemble streeft er bewust naar artistieke grenzen te verleggen. Enerzijds zoekt het confrontaties op met oude muziek, pop- en wereldmuziek, anderzijds onderzoekt het synergieën met andere disciplines zoals (muziek)theater, beeldende kunsten, video, film en multimedia. 'Antieke' film voorzien van nieuwe muziek is trouwens een concept dat ondertussen een beetje het handelsmerk is geworden van het ensemble. (o.a.met 'Ballet Mécanique', Fernand Léger & Man Ray/George Antheil, en 'La Chute de la Maison Usher', Jean Epstein/Ivan Fedele).

Praktische info :

HERMESensemble : 'The Lodger' (Alfred Hitchcock, 1927) met nieuwe muziek van Joby Talbot (1999)
Zondag 22 november 2015 om 20.30 u
Zaal Athena (Atheneum) - Antwerpen


Meer info : hermesensemble.be

Extra :
Joby Talbot : www.jobytalbot.com, www.musicsalesclassical.com (*) en youtube
The Lodger: The First 'Hitchcock' Film, op www.cinemademerde.com, september 2006

15:11 Gepost in Concert, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

16/10/2015

Art Cinema OFFoff focust op Britse expanded cinema

Spectral presence Art Cinema OFFoff is een uniek vertonings- en onderzoeksplatform voor experimentele film dat ons opnieuw katapulteert naar de zonderlinge wereld van de experimentele filmgeschiedenis. In het kader van het 42ste Film Fest Gent focust Art Cinema OFFoff in samenwerking met Vooruit op de Britse expanded cinema. Voor één avond sluiten ze de deuren van hun cinema en begeven ze zich naar de Balzaal van Vooruit. Ze laten de klassieke projectie voor wat ze is en richten zich op die werken die uit het kader knallen: het kader van het scherm en het kader van de traditionele filmvertoning. De toeschouwer vergaapt zich aan meervoudige projecties op een scherm, promoveert tot hoofdrolspeler en wordt getrakteerd op iconische of (nog) onbekende performances uit de Britse underground. En dat alles uitsluitend in 16mm-film! 

Anthony McCall - Line describing a cone
De vroege films van de Britse avant-garde filmmaker Anthony McCall documenteren performances waarin hij minimaal gebruik maakt van de natuurelementen en vuur in het bijzonder. Ook nadat
hij zich in 1973 in New York vestigde, ging hij op hetzelfde elan verder en ontwikkelde hij zijn 'solid light' filmserie, waaronder Line Describing a Cone. Deze 'lichtkegel' is wellicht het meest spraakmakende werk uit de Britse expanded cinema. De aandacht verschuift van het geprojecteerde naar het licht van de projector. In een ruimte gevuld met rook vormt een lichtstraal het onderwerp van de film en worden de toeschouwers de acteurs met dienst. 

Greg Pope - Cipher screen + Live soundtrack door Floris Vanhoof
Na omzwervingen in de punkrockscene richtte Greg Pope in 1986 Situation Cinema en in 1989 Loophole Cinema op. Met dat laatste, in Londen gevestigde, collectief toerde hij door Europa met Video-, Super 8- en 16mm-performances. Vanaf eind jaren '90 richtte hij zich ook op experimentele filmproducties, het cureren van filmprogramma's en zijn docentschap. Zijn oude liefde - de edgy performances vol noise, punk en destructie - is hij echter altijd trouw gebleven. Tijdens Spectral Presence zal Pope een nieuwe performance 'ten tonele' brengen. Vanuit de destructie van de film wordt live het werk gemaakt. Ruw en in lijn met de structuralistische Britse traditie is niet enkel het beeld, maar ook de handeling die het beeld tot stand brengt veelbetekenend. Floris Vanhoof is ongetwijfeld één van Belgiës meest bekende en veelbelovende film- en videokunstenaars. Gekenmerkt door zijn 'noisy sound' zoekt Vanhoof in zijn installaties en expanded werken de grenzen op van het beeld en het geluid. In de Vooruit sluit Vanhoof zich aan bij de destructieve performance van Pope, om vertrekkende van de abstractie en ruwheid in Cipher Screen op een gelijkaardige manier een soundtrack te creëren. 

Malcolm Le Grice
Malcolm Le Grice is een legendarische Britse kunstenaar, professor en schrijver over experimentele cinema. Hij was één van de oprichters van de London Film Maker's Cooperative in 1968 en lid van Filmaktion, een groep filmmakers die performances deden met filmprojectors. Geïnspireerd door ambachtelijke filmpraktijken en vroege computerkunst experimenteerde Le Grice doorheen zijn carrière met diverse media, telkens vanuit een fascinatie voor de eigenheid en specifieke vormparameters van elk medium. In zijn expanded cinema speelt hij vooral met licht en schaduw als de essentie van de filmkunst. In zijn meer recente, digitale projecties verkent Le Grice aan- en afwezigheid in het gepixelde beeld.

Lis Rhodes -Light Music
Oorspronkelijk werd Light Music in 1975 als performance gebracht. Lis Rhodes uitte met dit werk haar frustratie over de gebrekkige aandacht voor vrouwelijke muziekcomponisten. De abstracte tekening is niet enkel op de film, maar ook op de geluidsband aangebracht. Klank en beeld zijn op die manier direct met elkaar verbonden. Dit iconische werk uit de Britse expanded filmtraditie creëert een centrale rol voor de toeschouwer doordat hij door de dubbele projectie loopt in de met rook gevulde ruimte. De kijkervaring wordt zo getransformeerd in een sociale beleving. 

Cordula Ditz - You'd better run
Een hysterisch meisje rent weg, moord en brand schreeuwend. Het is een vertrouwde scène in horrorfilms en meteen de enige scène in You'd Better Run, een video-installatie van de Duitse kunstenares Cordula Ditz. Deze bizarre collectie van huivermomenten is tegelijk een feministische kritiek en een hilarische trip, waarbij de schreeuwkoningin eindeloos de horror herbeleeft.

Daïchi Saïto - Never a foot too far, even
In Never a Foot Too Far, Even neemt de Japans-Canadese kunstenaar Daïchi Saïto een fragment van een oude Kung Fu film en transformeert het tot een intens samenspel van stasis en beweging, ritme en textuur. In de dubbele projectie lijkt elk beeld het andere te schaduwen waardoor de gesilhouetteerde protagonist veroordeeld wordt tot een eeuwige terugkeer.

Unconscious Archives
Sally Golding combineert filmprojectie, licht en geluidscomposities in haar expanded cinema performances. Met gehackte en gemanipuleerde systemen en toestellen brengt ze pulsaties van licht, kleur en geluid tot een hypnotische intensiteit. In de programma's die ze samenstelt voor haar Londense undergroundplatform Unconscious Archives, onderzoekt ze de ruimtelijke spanning tussen noise en projectie doorheen een serie live events. Voor de eerste keer organiseert Sally Golding een extra-muros event van Unconscious Archive en wij hebben de eer dit mee te mogen maken. Naast de performance van Golding worden we ook ondergedompeld in het werk van de Spaanse Esperanza Collado en het Berlijnse collectief OJOBOCA, bestaande uit Anja Dornieden en Juan David González

Praktische info :

OFFoff : British Expanded Cinema
Vrijdag 23 oktober 2015 om 20.00 u
Kunstencentrum Vooruit - Gent


Meer info : www.offoff.be en www.filmfestival.be

23:59 Gepost in Concert, Festival, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

04/05/2015

Spectra gaat voor internationale top met muziek van Jóhann Jóhannsson

Jóhann Jóhannsson Op zaterdag 9 mei gaat SPECTRA op het Festival van Vlaanderen Kortrijk voor internationale top. Ze brengen dan de muziek van de gelauwerde IJslandse filmcomponist Jóhann Jóhannsson bij de film Last and First Men. Meteen een creatie van wereldformaat.

Het filmconcert Last and First Men van Jóhann Jóhannsson zit op de grens tussen documentaire en fictie. Een mijmering over herinnering, oorlog en utopie. 16mm-beelden in zwartwit van cineast Sturla Brandth Grøvlen tonen futuristische en abstracte monumenten uit ex-Joegoslavië: stille, vergeten getuigen van slagvelden, concentratiekampen en genociden. Ondanks hun symbolische waarde werden deze bouwsels na de ontbinding van de republiek verwaarloosd en staan ze er vandaag bij als bevreemdende ruïnes. De film is geïnspireerd door Olaf Stapledons intrigerende roman Last and First Men (1930): het verhaal van de laatste man op aarde en de ultieme beschaving. De film en Jóhannssons muziek (voor strijkkwartet, houtblazers, gitaar, live electronics en geluidsopnames) bij de momumenten creëren samen een requiem voor de laatste man op aarde en het onbereikbare Utopia. Jóhann Jóhannsson won dit jaar o.a. een Golden Globe, een BAFTA Award en werd genomineerd voor een Oscar. Internationale top!

Praktische info :

Jóhann Jóhannsson / Spectra Ensemble : Last and First Men
Zaterdag 9 mei 2015 om 20.30 u
Schouwburg Kortrijk


Meer info : www.festivalkortrijk.be en www.spectraensemble.be

Elders op Oorgetuige :
Festival Kortrijk : ontdekkingstocht met verrassende concerten, geluidskunst en film, 23/04/2015

21:20 Gepost in Concert, Festival, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

Twintigste editie van het Kunstenfestivaldesarts in Brussel

Kunstenfestivaldesarts Vrijdag gaat de twintigste editie van het Kunstenfestivaldesarts van start in Brussel. Het festival plaats dat de internationale hedendaagse creatie centraal. Het Kunstenfestivaldesarts durft het aan om compromisloze kunstvormen aan het grote publiek te tonen. Het biedt de nodige creatieve ruimte om te experimenteren en dingen uit te proberen. Een ruimte die drie weken lang verlangen, nieuwsgierigheid, durf en kwaliteit ademt. Esthetische en formele verscheidenheid gaan er samen met een confrontatie van ideeën. Werk van internationaal erkende kunstenaars staat naast dat van te ontdekken talent. Er wordt een veelheid aan talen gesproken. De fysieke ruimte van de stad deint uit, de mentale ruimte verlegt haar grenzen.

Voor zijn twintigste editie wil het Kunstenfestivaldesarts hulde brengen aan de schoonheid en specificiteit van de levende voorstelling, aan de ruimte en de tijd die kunstenaars en toeschouwers met elkaar delen. et een scherp programma stelt het Kunstenfestivaldesarts de internationale hedendaagse creatie centraal, en dat doet het in een ongedwongen sfeer. De meeste van de dertig werken uit het festivalprogramma zien 'vandaag' het licht - in al hun broze schoonheid - en worden door het festival ge(co)producet. Het Kunstenfestivaldesarts brengt een veelheid aan kunstenaars en toeschouwers bij elkaar. Verschillende talen en visies leven onder één dak. Ideeën worden uitgewisseld.

'The Time We Share'
'
The Time We Share' is de titel van het boek waarvan deze twintigste editie vergezeld gaat. Net zoals de artistieke projecten die tijdens het festival te zien zijn, is het boek een ambitieuze, risicovolle onderneming geworden. Vertrekkend van enkele van de voorstellingen uit de 20 festivaledities, toont het boek hoe creaties een tijdsgeest weerspiegelen, of anders gezegd, hoe een tijdsgeest door artistieke creaties in beeld wordt gebracht.Het boek is opgevat als het script van een voorstelling en heeft het festival als thematisch ankerpunt. De grenzen van dat onderzoeksveld worden echter regelmatig overschreden. In een reeks bijdragen, waarvan vele specifiek voor het boek geschreven zijn, komen de meest diverse visies aan bod van artiesten en theoretici die de wereld bekijken vanuit de invalshoek van de podiumkunsten. Peilen naar 'de tijd die we delen' is een leitmotiv van het Kunstenfestivaldesarts dat het heden in historisch perspectief plaatst maar het publiek ook vraagt een blik op de toekomst te werpen. Aan die toekomst draagt het festival bij door werk van opkomend talent te tonen en kunstenaars die te weinig bekendheid genieten een podium te bieden: Matija Ferlin, Wen-Chi Su, El Conde de Torrefiel, Radouan Mriziga en vele anderen.

Het levende lichaam
Dit jaar steunt en toont het festival de creaties van een reeks kunstenaars die nog geen brede bekendheid genieten maar ontegensprekelijk de ontdekking waard zijn. Op de affiche prijken echter ook ‘grote namen’, in een mix van generaties en genres. De meeste van hen presenteren radicaal eenvoudige werken die de kern van hun artistieke creativiteit uitdrukken. Anne Teresa de Keersmaeker palmt WIELS in om de expositieruimte en -tijd in beweging te brengen. Negen weken lang zijn dansers en musici er aan het werk. Dag na dag wordt het publiek ondergedompeld in de levende voorstelling en de ononderbroken activiteit van de artiesten. Het kijkt niet naar een podium, maar is de bezoeker van een gemeenschappelijk beleefde ruimte. Zelf creëert en danst De Keersmaeker een korte solo: My breathing is my dancing. De choreografie ontstaat uit de essentie van de beweging: de adem. De cyclus van in- en uitademen is de directe, zowel immateriële als concrete belichaming van de levensenergie. Deze nieuwe festivaleditie staat garant voor wezenlijke ervaringen die de vinger leggen op een wereld die overheerst wordt door weelde, door de consumptiereflex en het groeimodel. Tijdens de editie 2015 zijn de podiumkunsten meer dan ooit levend. In een uiterst eenvoudig kader toont het Kunstenfestivaldesarts lichamen die op een 'natuurlijke’ manier ademen, werken, spreken, zingen, schreeuwen en zelfs… eten. In Corbeaux, een uiterst eenvoudige maar krachtige choreografische vorm, brengt Bouchra Ouizguen een twintigtal vrouwen uit Marokko en Brussel bij elkaar. De bewegingen van hun lichamen, de versnelling van hun ademhaling, de kreten die aan hen ontsnappen, dat alles brengt een bevrijdende trance teweeg in een gezamenlijk, zichtbaar aanwezig zijn. Eveneens afkomstig uit Marrakech is de jonge choreograaf Radouan Mriziga. Hij is geïnteresseerd in het functionele lichaam, in de gebaren die een landmeter of vakman maken tot wie ze zijn. Het lichaam, hier en nu, is het meetinstrument dat de mens verbindt met de ruimte en de wereld die hem omringen.

In zijn nieuwste voorstelling richt de danser Boris Charmatz zich op het innerlijk en maakt hij een studie van de dagdagelijkse handelingen die bij het eetritueel komen kijken. Vier lichamen kauwen en spuwen, zingen en dansen een langzame ‘vertering’ van de wereld. Samen met een bijzonder heterogeen en exclusief Brussels gezelschap creëert Jérôme Bel de voorstelling Gala, een hulde aan de diversiteit, waarin hij een dansende, egalitaire gemeenschap uitbeeldt. De persoonlijke voorstellen van de vertolkers, die qua leeftijd, afkomst, opleiding en tijdsbesteding erg van elkaar verschillen, vormen het basismateriaal van de voorstelling. Volgens de wensen van de regisseur is Gala het resultaat van een kort en vrolijk creatieproces. Toch wordt het publiek er geconfronteerd met de logica van de segregatie. Met de wereldpremière van Gala schiet het festival uit de startblokken in Zinnema – een alternatieve plek voor amateurkunsten – en wordt het festival afgesloten in het Kaaitheater – een instelling voor de professionele levende kunsten, in het hart van de stad. Is het naïef te denken dat de dans in staat is verschillen uit te vlakken?

De idee van het levende lichaam dat in zijn grootste natuurlijkheid tot uitdrukking komt, is bepalend voor de residentie van de grote Italiaanse filosoof Giorgio Agamben. In de loop van een uitzonderlijke lezing verklaart hij zijn theorie over het ‘werk-loze’ lichaam, dat weerstand biedt tegen de moderne politieke regimes, die op onze lichamen beslag leggen om als het ware het leven zelf in te palmen.

De levende taal
Naast het lichaam wordt ook de taal aan vereenvoudiging blootgesteld. In Uso umano de esseri umani, een opmerkelijk sobere studie, laat Romeo Castellucci een taal horen die tot haar essentie herleid is. In een reeks enigmatische taferelen blijven slechts enkele woorden over, naast zuivere emotie en de kracht van onze eigen verbeelding. Deze kostbare, zelden geprogrammeerde voorstelling doet u een intieme blik werpen op het werk van een groot regisseur, die vooral om zijn grootschalige scenische projecten bekendstaat. Bij l’Encyclopédie de la parole, het collectief van Joris Lacoste, gebeurt de ontleding van de taal heel ongedwongen. Dit jaar creëert Joris Lacoste voor het festival Suite n°2, een fijngevoelige en muzikale benadering van zowel de vormelijke als inhoudelijke aspecten van de gesproken taal. Matija Ferlin, een bijzonder beloftevolle artieste uit Kroatië, toont dan weer een taal die een normalisatieproces doormaakt. De tekst van We are kings not humans wordt weliswaar door volwassenen vertolkt, maar is geschreven met de hulp van kinderen, waardoor er problemen opduiken met het ‘benoemen’ van de wereld.

Enkelvoudige en meervoudige geschiedenis, heden en verleden, waargebeurde en fictieve verhalen
De theatervorm 'aan tafel', waarvan Sylvain Creuzevault zijn waarmerk heeft gemaakt, stelt niet alleen het woord centraal, maar ook de manier waarop het woord genomen wordt. Zijn laatste voorstelling, Le capital et son singe, is vrij geïnspireerd op Het kapitaal van Karl Marx en gaat na hoe een gemeenschap van mannen en vrouw er op een welbepaald ogenblik in slaagt de geschiedenis een nieuwe wending te geven. Marx is slechts een van de vele historische figuren die tijdens deze festivaleditie aan bod komen. Voor The Blind Poet laat Jan Lauwers zich inspireren door Arabische en Andalusische dichters uit de 11e eeuw. Aan de hand van hun werk maken we kennis met een tijd waar de vrouw macht heeft en het atheïsme wijdverbreid is. Met deze nieuwe creatie, waarvan het festival de wereldpremière presenteert, gaat Lauwers duizend jaar terug in de tijd om een verrassende blik te werpen op het begrip ‘identiteit’ in het multiculturele Europa van vandaag.

De geschiedenis komt tijdens deze festivaleditie veelvuldig aan bod. Het festival boort het 'klassieke' repertoire aan met twee producties van gezelschappen die gedreven worden door het verlangen om oude teksten een tweede, hedendaagse adem te geven. Sinds 2007 is The Wooster Group niet meer in Brussel geweest. Het New Yorkse collectief, dat in de jaren tachtig indrukwekkend pionierswerk verrichtte, laat zich tot op vandaag voeden door de nieuwste technologie, zonder daarbij zijn verankering in de fundamenten van het theatergenre te verliezen. In zijn bewerking van Troilus and Cressida, een van Schakespeares meest ondoorgrondelijke tragedies, wordt het epische verhaal over de Trojaanse Oorlog verplaatst naar de verovering van het Wilde Westen en de indiaanse oorlogen. tg STAN brengt De kersentuin/La cerisaie, een toneelstuk van Tsjechov waarin de acteurs een vlucht voor het heden zien: “Het heden bestaat nauwelijks, het wordt versmacht tussen de drang naar het verleden en het verlangen naar een onzekere toekomst”.

Het Kunstenfestivaldesarts smeedt vertrouwensbanden. Mariano Pensotti en Federico León, twee getalenteerde Argentijnse regisseurs die sinds vele jaren steun krijgen van het festival, verrassen ons elk met een nieuwe creatie. Het oeuvre van Pensotti wordt gekenmerkt door de scherpheid waarmee hij het spanningsveld tussen werkelijkheid en fictie blijft ontleden. In Cuando vuelva... openbaart de geschiedenis zich in al zijn grootsheid doorheen de kleine, dagdagelijkse wederwaardigheden van een handvol individuen. De typische, narratieve theaterschriftuur van de Argentijnse auteur resulteert in een labyrint van persoonlijke verhalen die samen een groot universeel verhaal vromen. Ook Las ideas, de nieuwste creatie van Federico León, neemt ons mee naar een fascinerend ideeënlabyrint waar werkelijkheid en fictie samenvloeien en heden en verleden in elkaar overgaan.

Documenten
In het politieke theater van Milo Rau wordt de werkelijkheid weergegeven als in een documentaire. De Zwitserse regisseur brengt dit jaar het tweede luik van zijn trilogie over Europa. Na het buitengewone The civil wars, dat vorig jaar in het kader van het Kunstenfestivaldestarts in creatie ging, behandelt Milo Rau deze keer de troebele verhouding tussen het oude continent en Rusland. De conflicten die de Balkan verdeelden en verdelen, worden belicht aan de hand van reële getuigenissen van een groep acteurs. Vertrekkend van hun intieme biografie schrijft de regisseur een stuk collectieve geschiedenis. Archive, de nieuwe choreografische creatie van Arkadi Zaides, vindt zijn oorsprong in de archiefbeelden van B’Tselem, een informatiecentrum voor mensenrechten dat camera’s ter beschikking stelt aan Palestijnse burgers, waarmee die hun dagelijks leven in de bezette gebieden vastleggen. Door dat beeldmateriaal met ‘banaal’ geweld concreet te belichamen, creëert Zaides een lichaam-archief dat bij elk van de toeschouwers een persoonlijke interpretatie uitlokt.

In Trial about fake beschrijft de Brusselse documentairemaker Manu Riche het proces van de Chinese overheid tegen kunstenaar Ai Weiwei in 2012. Is het mogelijk een simulatie objectief weer te geven? Volgens Riche is de enige manier om het proces te documenteren, er een waarheidsgetrouwe reproductie van te maken in de beslotenheid van de muren van een theater. Bewakingscamera’s registreren aleatorische beelden van een performance waar acteurs de schijnrechtszaak opnieuw opvoeren.

Revelaties
Het Kunstenfestivaldesarts zet zich in voor kunstenaars die nog aan hun weg timmeren of een bredere uitstraling verdienen. De bijzondere creaties van Marlene Monteiro Freitas of Mårten Spångberg zijn ware aanraders. De Kaapverdiaanse Marlene Monteiro, die aan de Brusselse dansschool P.A.R.T.S. studeerde, leeft en werkt in Lissabon. Ze brengt een totaalspektakel dat door zijn grote vindingrijkheid en vormelijke bravoure je hoofd aan het tollen brengt. La substance but in english van Mårten Spångberg nodigt je uit een ruimte te delen die door beweging, materie en kleur voortdurend aan verandering blootgesteld wordt. In deze performance, die ongeveer 4 uur duurt, wordt overvloed stilaan weer beheersbaar en krijgt het artificiële opnieuw een menselijke kant. Ook Halory Georger is een kunstenaar wiens parcours de nieuwsgierigheid prikkelt. Samen met Antoine Defoort creëerde hij voor de festivaleditie 2012 het uitbundige Germinal. De verwachtingen zijn dan ook hooggespannen voor Corps diplomatique, zijn nieuwste creatie, waarin hij het theater van de toekomst gestalte geeft.

Dankzij het festival krijgen een aantal jonge kunstenaars dit jaar de kans om voor het eerst een Belgisch - in sommige gevallen zelfs een Europees - podium te betreden. El Conde de Torrefiel, een collectief uit Barcelona, Leandro Nerefuh, een atypische conferencier uit São Paulo en de Taiwanese choreografe Wen-Chi Su zijn stuk voor stuk het ontdekken waard. Het aanstormende Belgische talent wordt dan weer vertegenwoordigd door choreografe Louise Vanneste en regisseuse Léa Drouet.

Risico's
Het Kunstenfestivaldesarts is een onderzoeksruimte waar nieuwe ervaringen worden uitgeprobeerd. Zo vat de grote plastische kunstenaar Michel François het plan op om een ‘theaterproject’ te creëren! Op initiatief en met de steun van het Kunstenfestival wordt een theatraal avontuur mogelijk dat de kunstenaar meesleurt naar contreien waar hij nooit eerder vertoefde. Vertrekkend van zijn eigen artistieke praktijk stuurt hij de codes en rituelen van het theater in de war, maar slaagt er tegelijk in de magie haar werk te laten doen. De ontregelende energie van Michel François laat de fysieke, ruimtelijke en temporele bestanddelen van het theater uit elkaar spatten, waarna een totaal nieuwe partituur tot stand komt.

De stad

Het Kunstenfestivaldesarts ligt in de stad verankerd. Op de trappen van de Beurs, hartje Brussel, speelt zich het openingsevenement van Anna Rispoli af. Op die plek brengt ze individuen samen die een ding gemeen hebben: ooit verhieven ze hier hun stem. Rispoli’s tableau vivant is dat van een gedeeld verlangen naar verandering. Tot slot presenteert het festival nog de Belgische première van Maria Tarantino’s film over Brussel: Our city. Hoe en wanneer kunnen we zeggen dat we aan een stad toebehoren? Wie is onze stad?

Praktische info :

Kunstenfestivaldesarts
Van vrijdag 8 t.e.m. zaterdag 30 mei 2015
Op verschillende locaties in Brussel


Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.kfda.be

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende