10/03/2017

Pianola, satire de trash : Serge Verstockt neemt tumultueuze periode van de industriële revolutie onder de loep

Pianola, satire de trash Met Pianola, ‘satire de trash’ nemen Serge Verstockt en ChampdAction de tumultueuze periode van de industriële revolutie onder de loep met de pianola als leidraad en leggen ze meteen de link met de razendsnelle ontwikkelingen op het vlak van robotica vandaag.

Als een derivaat van het door Joseph-Marie Jacquard ontwikkelde automatische weefgetouw staat de pianola symbool voor het begin van de moderniteit. De machine moest de mens bevrijden en hem tijd geven voor zijn intellectuele en creatieve ontwikkeling. Vandaag maken we met de opkomst van de robots een gelijkaardige ontwikkeling mee. Hoe zullen we ons als mens opnieuw moeten uitvinden en in symbiose leren leven met de nieuwe generatie robots.

Praktische info :

Serge Verstockt & ChampdAction : Pianola, satire de trash
Vrijdag 10 maart 2017 om 20.00 u
Concertgebouw - Brugge


Meer info : www.concertgebouw.be en www.champdaction.be
------------------------------
Dinsdag 25 april 2017 om 20.00 u
deSingel - Antwerpen


Meer info : desingel.be, opera21.be en en www.champdaction.be

Bekijk nu al de teaser van Pianola, satire de trash

00:37 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

28/11/2016

Portretconcert Serge Verstockt in deSingel

Serge Verstockt In 'DRIE' dialogeren drummers uit verschillende disciplines met elkaar en nemen jazzdrummer Teun Verbruggen, progressive rock/fusion drummer Bruno Meeus, percussionist Marcel Andriessen en Taiko drumster Tsubasa Hori het voortouw. 'Fingerfertigkeit' plaatst etudes in een nieuwe context en focust gefascineerd op synchroon vliegende vingers. Voor de reeks 'A la recherche de temps' werken Serge Verstockt en ChampdAction samen met het wereldvermaarde Ensemble Modern: klarinettist Jaan Bossier (Ensemble Modern) vertolkt een nieuwe versie van het eerste deel; in het tweede deel van 'A la Recherche du temps', 'Doloroso', gaat altvioliste Megumi Kasakawa (Ensemble Modern) in dialoog met zichzelf: alter ego’s op video. Tijdens het componeren van ‘Doloroso’ werd Verstockt geconfronteerd met een wereld in oorlog, verrechtsing, nationalisme, vluchtelingencrisis en terrorisme. Dat leidde tot een stuk waarin de ‘Human Rights’ in het eerste deel worden ‘gefluisterd’ door de altviool. Die vindt daarna langzaam haar toon, wat uitmondt in een wild punkconcert.

Tijdens de twee pauzes wordt het publiek getrakteerd op een muzikale verrassing in de wandelgangen.

Serge Verstockt : A la recherche de temps I (oorspronkelijke versie 2005, remake 2016 door ChampdAction)
Serge Verstockt: "Ik was in 2005 intens begaan met elektronische muziek en met de technologie van het IRCAM. Wat je allemaal met geluid kan doen en hoe je geluid in de ruimte kan plaatsen, waren voor mij toen centrale vragen, net als voor veel van mijn collega’s. Maar naar mijn gevoel klopte er iets niet in de benadering ervan: je zag vaak muzikanten op het podium in de weer met hun instrument, maar wat je hoorde in de zaal leek helemaal losgekoppeld van het lichaam van die muzikant. De klank in de ruimte en het lichaam van de muzikant gingen elk een eigen richting uit. Ik zocht naar een nieuwe, eenvoudige manier om daarmee om te gaan. Dat werd de opstelling van ‘A la recherche du temps I’: één klarinettist die voortdurend tussen vier microfoons beweegt. Elke microfoon is verbonden met één welbepaald punt in de ruimte. Je ziet hem als het ware de ‘ruimte spelen’, een proces dat heel duidelijk leesbaar is voor wie in de zaal zit.

De titel verwijst naar het feit dat ik destijds heel weinig tijd had om het stuk te schrijven (lacht), maar het gaat ook op een andere, meer fundamentele manier over tijd. Op vier videoschermen spelen vier alter ego’s van de klarinettist mee. Maar elk van die alter ego’s werd in een ander tempo ingespeeld. De ene is bijvoorbeeld dubbel zo snel opgenomen en dan uitgerekt, terwijl een andere net dubbel zo traag is opgenomen en dan versneld. Ze klinken uiteindelijk synchroon, terwijl je toch duidelijk andere tijdsbelevingen ziet, andere intenties en een andere gestiek. Zeker als de vier alter ego’s bijvoorbeeld een triller spelen, een beweging die heel erg gebonden is aan de morfologie van de mens, dan gaat die synchroniciteit even aan het wankelen. Ook bij vibrato of rubato krijg je van die wankele momenten. De originele versie werd destijds gespeeld door klarinettist Benjamin Dieltjens (o.a. klarinet solo bij deFilharmonie). Voor de huidige versie hebben we de videobeelden opnieuw opgenomen met ChampdAction ancien, klarinettist en dirigent Jaan Bossier die intussen ook soloklarinettist is bij Ensemble Modern en Mahler Chamber Orchestra in Duitsland."

Serge Verstockt : A la recherche de temps II - Doloroso (2016)
Serge Verstockt: "Het plan was om een altvioolversie te maken van ‘A la recherche de temps’, speciaal voor Megumi Kasakawa, de altvioliste van Ensemble Modern. Ik heb er toen voor gekozen om precies dezelfde set-up te gebruiken, maar na al die tijd bleek dat niet evident. De eerste versie heb ik integraal in de prullenmand gegooid. Toen ik na een tijdje opnieuw begon te schrijven, kwam er plots het vreselijke nieuws over de aanslagen in Parijs. Die gebeurtenissen en de emotionele impact ervan stuurden me uiteindelijk een heel andere richting uit. De realiteit is als vanzelf in dit werk geslopen. In het begin hoor je Megumi fluisteren: “article un, article deux, …”; een verwijzing naar de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens. In het tweede deel van het stuk duikt ze recht de disco in met fragmenten uit de Marseillaise. Van zwart-wit schakelen we over op de Franse driekleur. We gaan niet letterlijk de Bataclan in, maar die intensiteit is er wel: het gevoel dat de wereld plots verandert, dat de Marseillaise aan flarden wordt geschoten. Het verwijzen met dit muzikale citaat naar de werkelijkheid is an sich in mijn traject wel opmerkelijk. Vanuit een louter formele optiek zou ik dat nooit gedaan hebben, maar nu was er opeens die opening om dat wel te doen. Dat formalisme zit nog altijd gedeeltelijk verankerd in mijn muzikale taal en zal dat allicht ook blijven, maar er komen steeds meer openingen: die lijn zie je in alle stukken van dit concert."

Serge Verstockt : Drie (2007)
Zoals de naam al doet vermoeden, bestaat 'Drie' uit drie verschillende delen. In ieder deel wordt een nieuwe relatie tussen de intrinsieke klankmogelijkheden van iedere groep (akoestische instrumenten, percussie en elektronica) uitgewerkt. Waar vinden ze elkaar en waar zijn ze elkaars tegengestelde? Het zijn voornamelijk de psychoakoestische eigenschappen die Verstockt fascineren. Waarom is een pure sinustoon moeilijk of niet te lokaliseren in de ruimte? Waarom is een droog tikje van een woodblock daarentegen perfect lokaliseerbaar? Blijkbaar verandert onze perceptie voor elk verschillend geluid naargelang de context waarin het zich voor doet. Het is ook de transitie tussen de twee die Verstockt fascineert. Wanneer moeten we precies de 'inhoud' van een geluid herkennen of wanneer moeten we precies weten waar het zich bevindt? De combinatie tussen de akoestische instrumenten, slagwerk en elektronica vormen een breed spectrum aan klankmogelijkheden om dit uit te werken.

Serge Verstockt : " ‘DRIE’ heb ik geschreven vlak na een periode waarin ik meewerkte aan een productie van Jan Fabre, ‘Requiem für eine Metamorphose’. Hoewel ik ontzettend veel heb opgestoken van deze productie en het zeker mijn attitude tov. muziek veranderd heeft, was het voor mij een moeilijke leerschool: je wil je plaats opeisen als componist, maar theater heeft zijn eigen wetmatigheden. Toen ik aan ‘DRIE’ kon beginnen schrijven, was dat een opluchting: eindelijk kon ik de muziek haar autonomie teruggeven. Ik wilde iets heel essentieels maken. Het eerste deel speelt zich af in het donker: de focus ligt op de klank, geen enkel beeld biedt afleiding. De muzikanten staan rond het publiek met doosjes lucifers. Ze laten het geluid ronddraaien in een wave die zichzelf organiseert. Natuurlijke frequentie en spectrum zijn aspecten van ons gehoor die zeer goed ontwikkeld zijn, omdat we doorheen de menselijke evolutie spraak hebben leren detecteren. Maar ook het omgevings- horen is een belangrijke evolutionaire troef. Als je een geluid hoort, dan moet je kunnen inschatten waar dat geluid precies vandaan komt, zodat je in de juiste richting kan vluchten, moest dat nodig zijn. Daar speelt dit stuk op in.

In het tweede deel gaat het licht aan en zitten de muzikanten op de scène. Ook daar staat de ruimtelijke ervaring centraal, maar dan zie je het geluid bewegen. De pianist werkt bijvoorbeeld met vier kleine toy-piano’s: doordat elke piano is aangesloten op een andere box, ‘speelt’ hij zijn eigen beweging. Het derde deel is veel abstracter. De inspiratie haalde ik bij orgeltjes uit de jaren ‘50 en ’60, waarin opeens een beatbox werd ingebouwd. Twee instrumenten voor de prijs van één. Als je veel geld had, nodigde je op je trouwfeest een heel orkest uit. Als je wat minder geld had, moest je het doen met enkel een zanger een gitarist en een drummer. En als je echt bijna niets had, nodigde je gewoon een enkele organist met een beatbox uit en daaruit weerklonk dan evengoed de rumba, de foxtrot of de wals. Het derde deel is op de ritmes van die beatboxjes gebaseerd, alsof je voortdurend met de knoppen van dat orgel zit te spelen. Daarnaast krijg je drie archetypische ritmes door elkaar: eentje dat is geïnspireerd op ‘Le Sacre’ van Stravinsky, eentje dat verwijst naar de muziek van Bo Diddley - wiens typische beat voor het eerst de heupen van de dames deed golven - en ten slotte de beruchte ‘Amen Break’ van Gregory Coleman van The Winstons - de meest gebruikte sample in hiphop vandaag. Doordat er opnieuw een verschil is tussen de richting van waaruit het reële geluid komt en de richting van waaruit het geluid in de zaal wordt geprojecteerd, krijg je een hypnotiserend spel van bevreemding en herkenning. Ook hier werk ik eigenlijk al met de spanning tussen werkelijkheid en virtualiteit, een thema dat me dat me in de jaren erna, en ook nu nog, is blijven achtervolgen.

Ik ben gehecht aan ‘DRIE’ omdat de compositie op een of andere manier ‘ontsnapt’ aan iets. Het is antirationeel, extatisch, overdonderend. Je hoort dat het uit pure goesting werd geboren en door de verwijzingen die al die verschillende ritmes in zich dragen, ontsnapt het ook aan puur formalisme. Ik merk dat ik als componist er steeds meer van houd om mijn luisteraars mee te nemen en ben hoe langer hoe minder enthousiast over componisten die de verantwoordelijkheid helemaal bij de luisteraars leggen: trek je plan, maak er maar wat van. Die vrijblijvendheid ligt me niet, mijn muziek mag meer zijn dan alleen maar spielerei."

Serge Verstockt : Fingerfertigkeit (2012)
Serge Verstockt : "Voor dit stuk ben ik vertrokken vanuit de fascinatie voor virtuositeit, iets wat elke muzikant wel herkent. Ik vroeg aan de musici welke studies of vingeroefeningen zij nog regelmatig ter hand nemen om in vorm te blijven en daar heb ik een stuk rond gebouwd. Ook de manier waarop een componist zich tot zijn uitvoerders verhoudt was voor mij in dit stuk het centrale thema. Een componist als Brian Ferneyhough bijvoorbeeld vraagt aan zijn uitvoerders om zich in te leven in zijn taal. De muzikanten leveren een ongelooflijke inspanning en dan nog is het niet duidelijk of die ooit goed genoeg zal zijn. Dat is uiteindelijk een hiërarchisch model. Ik vond het leuk om dat eens om te draaien door geen extra inspanning van mijn muzikanten te vragen, maar om hen materiaal te laten spelen waar ze sowieso al heel wat uren van hun leven mee hebben gespendeerd. Tegelijkertijd zitten er ook teksten in uit de 19de-eeuwse pianomethode van Charles-Louis Hanon. Vingerzekerheid wordt in die teksten verwoord als een echt ideaal, een utopisch project.

Het stuk is zeker geen ridiculisering van virtuositeit. We zijn allemaal gefascineerd door wat sommige mensen kunnen en anderen niet. Maar ik stel die virtuositeit natuurlijk wel in vraag: waarom zou je er zoveel tijd in steken, als bijvoorbeeld een pianola dat ook kan? Tegelijk geeft dit stuk aan muzikanten de gelegenheid om die bijna ouderwetse technische beheersing, die in de hedendaagse muziek haast verbannen lijkt, weer boven te halen. Die typische regelmaat, voorspelbaarheid en herkenbaarheid zijn we immers al een tijdje geleden kwijtgespeeld. Muzikanten hebben jaren van hun leven aan die beheersing besteed. Maar in de hedendaagse muziek staat het oneigenlijke gebruik van instrumenten vaak centraal: ruisjes, piepjes, op de snaren slaan. Dat zijn technieken waar ze veel minder tijd aan hebben besteed om ze te beheersen, hoe efficiënt kunnen ze daar dan mee communiceren? Die vraag speelt mee, maar het is niet ironiserend bedoeld. Al zit er wel veel humor in, ook in de partituur zelf. Met een speelse ironie dartelende virtuositeit en … 'Fingerfertigkeit'."

Praktische info :

ChampdAction : Portrait Serge Verstockt
Donderdag 1 december om 20.00 u
deSingel - Antwerpen


Meer info : desingel.be en champdaction.be
------------------------------
HERMESensemble, Zefiro Torna & ChampdAction : Infinito Nero - Heremiet - DRIE
Zaterdag 10 december 2016 om 20.00 u
Muziecentrum De Bijloke - Gent


Meer info : www.bijloke.be

Bron : Interview met Serge Verstockt met Annemarie Peeters, 2016 (uit programmaboekje deSingel voor dit concert)

Extra :
Serge verstockt op www.champdaction.be, www.matrix-new-music.be en youtube

00:43 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

05/11/2016

Big Bang : muziekfestival voor avontuurlijke kinderoren

BIG BANG-festival Het muziekfestival BIG BANG doet je kinderen hoppen van dansbare concerten en vrolijke fanfares naar bondige concertjes en muziekinstallaties. Via een muzikaal parcours komen ze in aanraking met hedendaagse klassieke muziek, swingende jazz en verrassende wereldmuziek. Ze spitsen hun oren voor atypische klanken en omgevingsgeluiden. Samen ontmoeten jij en je gezin muzikanten van over de hele wereld. Tijdens hun verkenningstocht krijgen de kinderen een veelkleurig muzikaal programma met concerten, installaties en workshops voorgeschoteld. Maar Big Bang is niet alleen een festival voor, maar ook mét kinderen. Ook voor deze editie gaat een doorgewinterde muzikant een dialoog aan met jonge instrumentalisten of zangers en deelt met hen het podium.

Het BIG BANG-festival is een feestelijke ode aan avontuurlijke klankkunst en muziekmakerij voor kinderen en werd eerder dit jaar bekroond met de prestigieuze EFFE festivalaward voor beste festival van Europa! Het begon meer dan twintig jaar geleden met het OORSMEER festival in Gent. Het labyrintische Vooruitgebouw in Gent werd tot de nok gevuld met  interactieve klankinstallaties, muziekvoorstellingen en geënsceneerde concerten. Een talrijk en jong publiek was getuige van het klankrijk startschot. OORSMEER was het begin van een nieuw hoofdstuk in het muzieklandschap voor kinderen.

Twintig jaar later verovert OORSMEER onder zijn nieuwe naam BIG BANG de wereld, van Hamburg tot Lissabon, van Gent tot Sao Paulo, van Athene tot Sevilla, van Antwerpen tot Stavanger en van  Brussel tot Rijsel. Zonzo Compagnie is de drijvende kracht achter BIG BANG. Het zorgt ervoor dat honderden artiesten een nieuwe publiek vinden, overal ter wereld. 40.000 kinderen en hun ouders vinden jaarlijks hun weg naar het festival en ontdekken de rijkdom en diversiteit van de muziek- en klankenwereld. Ook dit jaar gaan we uit ons dak met drie BIG BANG festivals in november. Het wordt een avontuurlijke tocht langs windmolens, pneumafonen, ritmische botsballen en tal van onvergetelijke, avontuurlijke muziekvoorstellingen in Antwerpen (1 november) , het Paleis voor Schone Kunsten in Brussel (6 november) en in Opera Gent, Handelsbeurs Concertzaal en Minard Schouwburg in Gent (13 november). 

Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.bigbangfestival.eu

00:51 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

16/09/2016

Arditti Quartet met twee Belgische creaties in deSingel

Harrison Birtwistle Ook na ruim 40 jaar, blijft het Arditti Quartet verbazend vitaal. Iets wat het kwartet ongetwijfeld dankt aan de vele samenwerkingen met jonge componisten. Het Arditti Quartet zoekt nooit naar nieuw repertoire. Dat wordt voor hen op maat gemaakt, en niet door de minste componisten.

Philippe Manoury is er zo één. Na drie strijkkwartetten blijft hij de eindeloze klankmogelijkheden van de Arditti’s exploreren. Of Harrison Birtwistle (foto). In zijn nieuwste kwartet bekampen de vier strijkers elkaar met de meest boude en botsende ritmes. Naast deze twee avant-gardistische werken lijkt Ligeti's Tweede Strijkkwartet uit 1968 oude koek. Maar haal dit 'oude' werk er maar eens uit. De grijnslach op het gezicht van de strijkers verraadt nog het meest: Ligeti's snedige humor laat nog altijd niemand koud.

Sir Harrison Birtwistle werd in 1934 geboren in Accrington (Noord-Engeland). Hij wordt beschouwd als één van de meest toonaangevende Britse componisten. Samen met Goehr, Maxwell Davies, Ogdon en Howarth vormde hij in 1953 de New Music Manchester Group die zich toelegde op de uitvoering van werken van seriële componisten. Hoewel hij reeds lang volgens de principes van het serialisme componeerde, besefte Birtwistle dat dat serialisme hem geen voldoening kon brengen. Hij ging zich toeleggen op de meer 'beschrijvende' rnuziek waarin hij soms heel eigenzinnig uit de hoek komt. Componisten als Stravinsky, Webern, Messiaen en Varèse werden zijn voorbeelden. Daarnaast zocht hij zijn inspiratie vaak in de schilderkunst: Picasso, Breughel, Cezanne, Dürer en KIee bepaalden zijn denkwereld. Birtwistle heeft tal van opera's op zijn naam staan. Het drama is nooit ver te zoeken in zijn werk. 

Programma :

  • György Ligeti, Strijkkwartet nr 2
  • Philippe Manoury, Fragmenti (Belgische creatie)
  • Harrison Birtwistle, The Silk House Sequences (Belgische creatie)

Praktische info :

Arditti Quartet : Ligeti, Manoury, Birtwistle
Zaterdag 17 september 2017 om 20.00 u
deSingel - Antwerpen


Meer info : desingel.be en www.ardittiquartet.co.uk

Om 18 u geeft het Arditti Quartet een lecture over het Strijkkwartet nr 2 van Ligeti (spreektaal Engels, duurtijd ca. 1 uur). Deze lecture is inbegrepen in het concertticket.

Extra :
Sir Harrison Birtwistle op en.wikipedia.org, www.boosey.com, www.compositiontoday.com en youtube
Harrison Birtwistle Interview, Dan Warburton op www.paristransatlantic.com, 8/07/1995
Philippe Manoury : www.philippemanoury.com, brahms.ircam.fr en youtube

23:27 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

14/08/2016

Jongerenopera rond 500 jaar Jheronimous Bosch in deSingel

ParadiseHell Aan het eind van de zomer mag een twintigtal jongeren in deSingel opnieuw een muziektheatervoorstelling maken onder professionele begeleiding. 'ParadiseHell' kadert in het herdenkingsproject rond de 500ste verjaardag van de dood van de Nederlandse renaissanceschilder Jeroen Bosch. Zijn beeldtaal vol monsterlijke figuren en fantastische taferelen inspireert tot het onder de loep nemen van de (dubbele) moraal waarin we vaak gevangen zitten. Op het kruispunt van uiteenlopende stijlen als pop, 15de-eeuwse gezangen, hedendaags klassiek en improvisatie ontstaat een nieuwe muzikale taal, dankzij de inzet van alle deelnemers. 

Muziektheater Transparant zocht twee topmuzikanten aan voor de muzikale begeleiding: Liesa Van der Aa, zangeres en violiste, en Michael Rauter, cellist, componist en artistiek leider van het Berlijnse Solistenensemble Kaleidoskop. Bianca van der Schoot en Suzan Boogaerdt, twee van de meest spraakmakende Nederlandse theatermakers van het moment die furore maken met sterk beeldende voorstellingen, tekenen voor de regie.

Praktische info :

ParadiseHell
Vrijdag 19 en zaterdag 20 augustus 2016 om 20.00 u
Zondag 21 augustus 2016 om 15.00 u
deSingel - Antwerpen


Meer info : desingel.be en www.transparant.be

23:26 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

08/12/2015

Marc-André Hamelin brengt Schubert, Cage, Stockhausen en eigen werk in deSingel

Marc-André Hamelin Als piano-omnivoor wijdt de Canadees Marc-André Hamelin (foto) zijn vingers graag aan uitdagend repertoire en onbetreden pianistiek terrein. Van Franz Schubert tot John Cage en Karlheinz Stockhausen: stuk voor stuk kolfjes naar de grote, soepele handen van Hamelin. Daarnaast ook eigen composities. In zijn Chaconne grijpt Hamelin terug naar Bach en het doorwrochte ‘Pavane variée’ is een reeks dromerige variaties op een 16de-eeuws Frans voorbeeld. 

‘The Perilous Night’ is Cage’s eerste grootschalige beproeving van de geprepareerde piano. Stockhausen ventileerde eenzelfde drang om te moderniseren in zijn ‘Klavierstücke’. Zijn hoogst originele ‘Klavierstück IX’ doorbreekt de lineaire tijdsbeleving en geeft de uitvoerder de ruimte om de richting van het werk zelf uit te stippelen. Schuberts beroemde laatste sonate drukt een diep emotionele en persoonlijke inhoud uit, zonder evenwel het contact met de realiteit te verliezen. Een goede uitvoering vraagt naast een groot inlevingsvermogen ook een enorme kalmte, beheersing en elegantie. Marc-André Hamelin kan het allemaal.

De Frans Canadese pianist-componist Marc-André Hamelin (1961) is voornamelijk bekend om de moeiteloze wijze waarop hij de meest uitdagende pianomuziek interpreteert tijdens zijn optredens. Minder bekend zijn de diverse composities die hij al sinds zijn vijfde schrijft. Het componeren is voor Hamelin een wezenlijk deel van zijn ontwikkeling als muzikant. "Want", zo stelt hij, "het is veel te gemakkelijk om het wonder van het creatieve proces als vanzelfsprekend te nemen." De nood om te componeren heeft hij als pianist altijd gevoeld: "Het componeren kan de muziekwerken die men aan het instuderen is op zoveel manieren belichten: het cultiveren en het verfijnen van het innerlijke gehoor, het bewust worden van stijl en muzikale taal, het appreciëren van hoe muziek is gestructureerd, ... Maar als belangrijkste aspect: het laat toe om zich dichter te voelen bij wat een componist ervoer tijdens het moment van de creatie".

Programma :

  • John Cage, The Perilous Night' voor prepared piano
  • Karlheinz Stockhausen, Klavierstück IX
  • Marc-André Hamelin, Chaconne - Pavane variée
  • Franz Schubert , Sonate voor piano nr 21 in Bes, D960

Praktische info :

Pianorecital Marc-André Hamelin
Donderdag 10 december 2015 om 20.00 u
deSingel - Antwerpen


Meer info : www.desingel.be

Beluister alvast Karlheinz Stockhausens Klavierstück IX



en John Cage's The Perilous Night

23:25 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

04/11/2015

Gratis slotconcert en -parcours ChampdActiono LAbO #5 in deSingel

ChampdActiono LAbO #5 LAbO is een tweejaarlijks multidisciplinair project rond nieuwe muziek en klankkunst voor studenten van kunsthogescholen in binnen- en buitenland. ChampdAction dompelt studenten muziek (zowel uitvoerende musici als studenten schriftuur en compositie), dans en beeldende/videokunst onder in de wereld van de professionele hedendaagse en multidisciplinaire kunstvormen. De focus ligt op het gebruik van digitale media.

Voor deze vijfde editie werd de internationaal gerenommeerde videokunstenaar Koen Theys aangezocht als hoofdcurator. Hij focust op videokunst en de link met muziek en andere kunstvormen. Andere coaches zijn onder meer choreograaf Stefan Dreher, componisten Marko Ciciliani, Stefan Prins en Wim Henderickx en elektronicaspecialist Jorrit Tamminga. Er zijn workshops van Theater De Spiegel en van Wannes Deneer & Tuning People. De deelnemers krijgen een intensieve zesdaagse met ateliers, begeleid door componisten en andere kunstenaars, toonmomenten, mogelijkheden tot het exposeren van klankinstallaties, open repetities, individuele instrumenten- en compositiesessies, lezingen. Een groot slotconcert en een parcours dat je leidt doorheen verschillende zalen van onze kunstsite rondt de werkweek af. 

Praktische info :

Slotconcert en -parcours ChampdActiono LAbO #5
Zaterdag 7 november 2015 om
deSingel - Antwerpen
Gratis toegan, wel vooraf reserveren op tickets@desingel.be


Meer info : www.desingel.be en champdaction.be

18:19 Gepost in Concert, Dans, Muziek | Permalink |  Facebook

Zwerm & Fred Frith : de gitaar zoals je haar nog nooit hoorde

Zwerm Het elektrische gitaarkwartet Zwerm (foto) is uitgegroeid tot één van Vlaanderens meest opwindende formaties. Geen hokjesdenken en stijlorthodoxie voor deze heren. Samen met avantgardeboegbeeld Fred Frith gaat het viertal op zoek naar onontdekte klanken en texturen. Of: de gitaar zoals je haar nog nooit hoorde.

De legendarische gitarist en componist Fred Frith is al veertig jaar heer en meester op het vlak van artrock, radicale improvisatiemuziek en eigentijds gecomponeerde muziek. In roemruchte collectieven als Henry Cow, Art Bears, Massacre en Skeleton Crew zette hij de toon en nog altijd weet hij grenzen te verleggen. Zijn lijst met palmares is eindeloos en hij werkt geregeld samen met geestverwanten als John Zorn, Bill Laswell, The Residents, Brian Eno en Zeena Parkins. Nu gaat hij in zee met het Belgisch/Nederlandse gitaarkwartet Zwerm.

Frith vormt al jaren een grote inspiratiebron voor het kwartet en dan met name Frith's fameuze Guitar Quartet uit de jaren negentig. Tijdens dit programma - dat in nauwe samenspraak met Frith tot stand kwam - passeert nieuw werk van Zwerm en muziek van Frith en Zwerm samen. Uiteraard krijgt Frith ook alle gelegenheid om als solist uit te pakken.

Praktische info :

Zwerm & Fred Frith
Donderdag 5 november 2015 om 20.15 u
De Handelsbeurs - Gent


Meer info : www.handelsbeurs.be, www.zwerm.be en www.fredfrith.com
-----------------------
Vrijdag 6 november 2015 om 20.00 u
deSingel - Antwerpen


Meer info : www.desingel.be, www.zwerm.be en www.fredfrith.com
-----------------------
Zaterdag 7 november 2015 om 14.00 u
Theater Artemis - 's Hertogenbosch (NL)


Meer info : novembermusic.net, www.zwerm.be en www.fredfrith.com

18:02 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

27/11/2014

Wereldcreatie hoboconcerto Wim Henderickx in Antwerpen en Brugge

Wim Henderickx Haal een componist in huis en je weet wat er van komt. Wim Henderickx (foto), 'artist in residence' bij deFilharmonie, schreef speciaal voor Piet Van Bockstal een hoboconcerto. Verwacht ja aan fonkelende orkestklanken waarin het dubbelriet van de hobo tot ontkiemen overgaat. Mooi ook de combinatie met werk van Wims leermeester Frits Celis (met sopraan Liesbeth Devos). Minder eigentijds, maar net zo springlevend: Sjostakovitsj' aangrijpende Tiende symfonie. Een 'optimistische tragedie' waarin de componist een scala aan menselijke gevoelens en passies openvouwt.

Empty Mind II is geïnspireerd op het werk en vooral het gedachtengoed van de Amerikaanse kunstenares Agnes Martin. De solo versie van Empty Mind voor hoboist Piet Van Bockstal componeerde Wim Henderickx in opdracht van ChampdAction in 2013. Empty Mind I ging in wereldpremière in Lausanne (Zwitserland). De ontwikkeling van de elektronica in ChampdAction/Studio  gebeurde in samenwerking met Jorrit Tamminga. Wim Henderickx schreef voor deFilharmonie  een versie uit voor hobo en orkest, opnieuw met solist Piet Van Bockstal. Die gaat in première op 28 november 2014 in deSingel en wordt de dag erna op 29 november 2014 herhaald in het Concertgebouw Brugge ism ChampdAction/Studio. 

Frits Celis - Preludio e narrazione, opus 18
Na wat experimenten binnen de strenge regels van het serialisme opteerde de Antwerpse harpist en dirigent Frits Celis voor de minder strikte schrijftechnieken van de vrije atonaliteit, die hem de mogelijkheid bood tot muziek met een meer schilderachtig karakter. Dit resulteerde onder andere in Preludio e narrazione voor sopraan en orkest uit 1983. De tekst van dit werk is afkomstig van het gedicht De ouders van Anton van Wilderode, waarin ouders op zoek zijn naar het graf van hun gesneuvelde zonen. Met wankele ritmische structuren en schrille melodische flarden geeft Celis zijn eigen interpretatie van het gedicht mee: hoop en angst tegenover de noodlottige doem van de oorlog.

Wim Henderickx - Hoboconcerto, 'Empty mind 1' (wereldcreatie)
Het werk Empty mind voor hobo en elektronica werd geïnspireerd op het werk van de Amerikaanse kunstenares Agnes Martin. Strikt gecomponeerde gedeelten wisselen af met passages waarin de solist met het materiaal een eigen traject mag maken. Van het werk maakte Wim Henderickx ook een hoboconcerto, dat zich laat lezen als een symfonische sequel op dit ensemblewerk. Net als daar zet ook het Hoboconcerto in op ruimtelijke element van de muziek, door opeenvolgende delen op verschillende plaatsen in de ruimte te laten uitvoeren.

Dimitri Sjostakovitsj - Symfonie nr. 10 in e, opus 93
Kennissen van Sjostakovitsj zagen in zijn Tiende symfonie, die hij enkele maanden na het overlijden van Stalin in 1953 voltooide, een samenvatting van stalinistisch Rusland: één en al terreur, tragedie en vernietiging. Dat Sjostakovitsj nog tijdens Stalins leven ideeën ontwikkelde voor deze symfonie, maakt deze interpretatie minder geloofwaardig, maar de genadeloosheid van deze muziek tart alleszins de verbeelding. Na een uitputtende eerste beweging volgt een mars die onophoudelijk waanzinnig geweld en terreur genereert. De laatste beweging herneemt deze turbulente machinerie, waarover Sjostakovitsj zijn persoonlijke muziekmotief laat triomferen.

Praktische info :

deFilharmonie & Liesbeth Devos : Frits Celis, Wim Henderickx, Sjostakovitsj
Vrijdag 28 november 2014 om 20.00 u
deSingel - Antwerpen


Meer info : www.defilharmonie.be en www.desingel.be
----------------------------
Zaterdag 29 november 2014 om 20.00 u
Concertgebouw - Brugge


Meer info : www.defilharmonie.be en www.concertgebouw.be

Extra :
Wim Henderickx : www.wimhenderickx.com, www.matrix-new-music.be en youtube
Frits Celis op www.muziekcentrum.be, www.cebedem.be en www.matrix-new-music.be

13:18 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

27/09/2011

492 Kilo. An extended piano recital. Concertperformance door Frederik Croene

492 kilo Acht componisten 'componeren' een 'stuk' voor 'pianist' Frederik Croene. Er werd gekozen voor de titel 492 kilo, de focus ligt daarmee op het fysieke gewicht van het instrument, niet op tradities of abstracte klank. Die spelen niet zo'n belangrijke rol in de voorstelling. De piano wordt onbevangen benaderd, nieuwsgierig naar zijn direct aanspreekbaar klankpotentieel en visuele robuustheid. Enthousiast voegen de componisten er video, midi-klavier, een ijssculptuur, projecties op oude piano onderdelen, mechanische klankobjecten, talloze contactmicrofoons, software of conceptuele perspectieven aan toe. De voorstelling wordt in zijn geheel tot in de details voorbereid. De componisten krijgen een uitzonderlijke inspraak in het recital-apparaat en beramen samen ook de transformatie van het avondvullende recital tot een klankinstallatie die het publiek enkele dagen voor of na de voorstelling kan bezoeken

'Beginning with music, continuing otherwise', een artikel in het tijdschrift RTRSRCH, is de directe aanleiding tot '492 kilo'. Het bevat negen bijdragen van Europese 'muziekkunstenaars' met wortels in de jaren zeventig die nu het concept muziek uitdagen in een concertperformance van pianist Frederik Croene. '492 kilo' bundelt negen benaderingen van de 492 kg wegende klassieker, de piano. Matthew Shlomowitz confronteert de pianoklanken met dierengeluiden en heftig gitaarspel. Falk Hübner kleedt de piano aan met beelden. David Helbich plant een interventie met het publiek. Marianthi Papalexandri-Alexandri werkt samen met geluidskunstenaar Pe Lang. Laura Maes speelt met de klankkleur van zowel de piano als een ijssculptuur. Stefan Prins plaatst de pianist tussen snaren en klankkast van de vleugel en de computergestuurde circuits van de midipiano. Cathy van Eck beschouwt de piano als een meubel.

Cathy van Eck - pièce d'ameublement : Performance met verscheidene geluidsobjecten (creatie)
In deze performance wordt de lange traditie van de piano als meubelstuk in de woonruimte voortgezet. De pianist zal niet de toetsen beroeren om de piano te bespelen, maar zal met behulp van allerhande geluidsobjecten en kinetische sculpturen een 'musique d'ameublement' creëren.

De piano is uitgerust met verschillende contactmicrofoons, die niet alleen in de buurt van de snaren zijn bevestigd, maar ook op de klankkast en de pedalen etc. Verschillende soorten kleine luidsprekertjes zijn ook aan de piano bevestigd, o.a. in de klankkast, waardoor de pianosnaren kunnen mee resoneren. Door middel van gebruik van de software MaxMSP ontstaat een interactieve situatie, waarbij de handelingen van de pianist in elektronische klanken worden omgezet.
www.cathyvaneck.net

David Helbich - Muzikale choreografie voor het publiek van een pianorecital (creatie)
Helbichs bijdrage zal inspelen op de hedendaagse luistercultuur en het maatschappelijke fenomeen 'piano'. Hiervoor zal hij een concept uitwerken dat het perspectief van het publiek vertaalt.
davidhelbich.blogspot.com

Falk Hübner - Wasteland : Muzikale choreografie voor een pianist, piano- objecten, video en elektronica (creatie)
De pianist bevindt zich te midden van de restanten van zijn ontmanteld en deels vernietigd instrument. In dit apocalyptische landschap zoekt de pianist een manier om te ontsnappen aan deze woestenij. Hij vertegenwoordigt het laatste menselijke wezen en zoekt naar overlevenden in deze potentiële laatste fase van de samenleving.

In dit nieuw werk voert de pianist een muzikale choreografie uit die opgebouwd is uit zowel conventionele als ongebruikelijke bewegingen om geluid te produceren op en binnenin de piano. In een nauwe samenwerking tussen de componist en de uitvoerder zullen de bewegingen van bepaalde extended techniques voor piano geïsoleerd worden om ze vervolgens los te maken van hun vertrouwde omgeving. Op basis van deze bewegingen wordt een choreografie opgebouwd.

De klankband zal bestaan uit opgenomen en bewerkte pianoklanken en doet dienst als een akoestische herinnering aan het vernietigde instrument. De video belichaamt, door het weergeven van tekstfragmenten uit dagelijkse nieuwsberichten, de beelden die de media ons voorschotelt. De teksten worden geprojecteerd op de piano- objecten en op de uitvoerder.
www.falk-huebner.de

Laura Maes - Ijsspiegel : Compositie voor ijssculptuur, piano en elektronica (creatie)
In dit klankkleurspel wordt het ijle geluid van waterdruppels op glazen platen gecombineerd met extended pianotechnieken en elektronische klankmanipulaties. Een amorfe ijssculptuur wordt opgehangen in de concertruimte. De temperatuur van de sculptuur wordt zodanig afgesteld dat het ijs afwisselend aanvriest en ontdooit. Hierdoor ontstaat waterafscheiding en op de laagste punten van de sculptuur ruilen de waterdruppels het ijs voor het ijle. De druppels vallen op glasplaten van verschillende diktes en creëren klanken met verschillende frequenties. Op de glasplaten zijn piëzoschijfjes bevestigd die het geluid van de vallende druppels versterken. Verschillende druksensoren werden aangebracht op het pianoklavier. Een partituur geeft aan wanneer en met welke druk de pianist de sensoren bespeelt. De druk bepaalt zowel de klankkleur van de vallende druppels als van de klanken geproduceerd door de piano.
www.myspace.com/lauramaesmusic

Marianthi Papalexandri-Alexandri - Untitled iii : Compositie voor geprepareerde piano en mechanische geluidsapparaten (creatie)
Untitled iii maakt gebruik van het geprepareerde akoestische instrument (de piano) enerzijds en van mechanische geluidsapparaten die tot stand kwamen in samenwerking met geluidskunstenaar Pe Lang anderzijds. Zo wordt de piano deel van een klanksculptuur. Vislijnen verbinden verscheidene door motors aangestuurde plexiglas buizen met de enkele pianosnaren. Dat laat de uitvoerder toe om het volle bereik van de piano te activeren met één enkele beweging. Deze geluidsapparaten fungeren tegelijkertijd als preparaties en als onafhankelijke muziekinstrumenten. Papalexandri-Alexandri maakt gebruik van deze geluidsapparaten om nieuwe lichaamsbewegingen en geluiden te exploreren.

Door het muziekinstrument, het soort geluidsproductie en de handelswijze van de uitvoerder opnieuw uit te vinden, streeft Papalexandri-Alexandri ernaar om zowel de uitvoerder als de toehoorder te betrekken in nieuwe manieren om om te gaan met geluid. De rol van de uitvoerder wordt uitgebreid door de verschillen tussen spelen, bewerken en uitvoeren bloot te leggen. Untitled iii kan de gedaante aannemen van zowel een pianostuk als van een audiovisuele installatie.
www.marianthi.net

Matthew Shlomowitz - Popular Contexts : Compositie voor uitgebreid pianoklavier
Popular Contexts voor piano en sampler zal opgebouwd zijn uit vijf onafhankelijke stukken. Meestal zal één hand van de uitvoerder zich bevinden op het pianoklavier, terwijl de andere hand zich bevindt op het klavier van de aangrenzende sampler. Hierdoor wordt het componeren voor één hand een wezenlijk onderdeel van het stuk.

De piano die interageert met de buitenwereld door het gebruik van de sampler, vormt het basisconcept. Voor elk van de vijf stukken worden andere soorten samples gebruikt. In sommige stukken zullen de samples muzikaal zijn (o.a. een drummachine of stevig gitaarspel), terwijl in andere stukken omgevingsgeluiden worden gebruikt (o.a. dierengeluiden).
www.shlom.com

Simon Steen-Andersen - Pretty Sound (Up and Down) : Compositie/choreografie voor uitgebreid pianoklavier
Met behulp van een lange plank drukt de uitvoerder steeds opnieuw alle 88 toetsen van de piano tegelijkertijd in. Eerst wordt de geproduceerde klank niet versterkt en wordt waarschijnlijk de luidst mogelijke klank die een piano kan produceren akoestisch ten berde gebracht. Langzamerhand wordt de klank meer en meer versterkt, terwijl de cluster zachter wordt en uiteindelijk volledig verdwijnt. Enkel de klanken geproduceerd door het mechanisme van de piano blijven over. De wrijving van de bewegende toetsen, normaal gezien vrijwel onhoorbaar, klinken met behulp van de versterking als de zachte ademhaling van de piano.

De geluiden van het mechanisme worden in de rest van het stuk geïntegreerd met de geluiden geproduceerd door bewegingen van de uitvoerder. Door verschillende manieren te gebruiken om de bewegingen van de speler hoorbaar te maken (o.a. door op bepaalde plaatsen plakband aan te brengen zodat een kleverig geluid ontstaat wanneer de pianist zijn hand optilt) is het niet altijd duidelijk wat er op de eerste plaats komt: de beweging of de geproduceerde klank. Op deze manier slingert het werk tussen een choreografie en een muziekstuk. Op een bepaald punt in het stuk weerklinkt een afstandelijk en fragiel koraal gecreëerd door te glijden over de pianosnaren. De titel krijgt zo een dubbele betekenis: "pretty sound" zoals in sterk en robuust en als in mooie klank...
www.simonsteenandersen.dk

Stefan Prins -Piano Hero #1 - Piano Hero - an immersive cycle for midi-keyboard, grand piano, live-cameras, video and live-electronics (2011-...)
De "moderne" vleugelpiano werd op punt gesteld in de negentiende eeuw en bestaat uit een toetsenbord, metalen snaren en een ingenieus mechanisme van hamers en dempers dat de spieractie van de pianist overbrengt naar de snaren. Zodra een snaar door een hamer aan het trillen wordt gebracht, zal de houten klankkast deze trillingen versterken.

In Piano Hero wordt de piano aan de hedendaagse context aangepast. Hiervoor wordt gebruik gemaakt van enkele typische artefacten uit het begin van de 21e eeuw: het toetsenbord is nu elektronisch, de computer zorgt voor de overdracht van de spieractie naar de snaren, die bespeeld worden door een virtuele pianist - een avatar van de pianist van vlees-en-bloed die op het podium zit. De klankkast van de piano tot slot, is vervangen door een paar elektro-mechanische luidsprekers.

Naast de piano wordt ook de blik van het publiek gehercontextualiseerd. Het begrip "observatie" heeft in de recente jaren immers een radicale betekenisverandering ondergaan. Beveiligingscamera's observeren ons doen en laten op publieke plaatsen. Geo-stationaire satellieten kunnen moeiteloos inzoemen tot op menselijke dimensies. Dagelijks worden filmpjes op het internet geplaatst die vervolgens door anonieme bezoekers worden bekeken. En dit alles gebeurt aan een exponentieel toenemende snelheid en veelheid!

Piano Hero #1 is het nulpunt van de Piano Hero cyclus: de pianist is een operator in een wereld van bits en bytes. In de volgende delen uit de cyclus zal ook de vleugelpiano (die na de context-shift van PH#1 een "fremdkörper" is geworden) deel uitmaken van het discours. Zo wordt de confrontatie tussen werkelijkheid en virtualiteit, tussen het menselijke en het mechanische, het heden en het verleden verder op scherp gezet.

Piano Hero #1 werd geschreven in opdracht van Frederik Croene, aan wie het ook is opgedragen.
Piano Hero #2 werd geschreven in opdracht van Huddersfield Contemporary Music Festival en is opgedragen aan Mark Knoop.
Volgende Piano Heroes zijn gepland voor 2013 e.v.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Frederik Croene : 492 Kilo. An extended piano recital
Vrijdag 30 september 2011 om 20.00 u
( inleiding Yves Knockaert in gesprek met de componisten om 19.15 u )
deSingel muziekstudio - Antwerpen
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.desingel.be, www.morf.be en www.frederikcroene.com
-----------------------------
Zondag 9 oktober 2011 om 20.00 u
Concertgebouw Brugge

't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.concertgebouw.be, www.morf.be en www.frederikcroene.com

Deze performance is ook nog te zien op 11 en 12 november tijdens November Music in Den Bosch en op 4 december 2011 in Maastricht. De installatie 492 Kilo is te bezichtigen van 1 t.e.m. 6 oktober in deSingel, op 13 november in Den Bosch en van 19 november t.e.m. 4 december in Maastricht.

14:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook