04/09/2017

De Munt opent nieuw seizoen met Pinocchio van Philippe Boesmans

Pinocchio "Het is vanzelfsprekend om te denken dat Pinocchio altijd heeft bestaan, het is onmogelijk ons de wereld voor te stellen zonder hem." Italo Calvino zegt het goed: we kennen allemaal die koppige, leugenachtige maar ook ontwapenende pop... In de handen van Joël Pommerat wordt Pinocchio een opstandige jongen, die vol ongeduld en gedreven door zijn ongetemde driften de wereld in springt op zoek naar geluk. In zijn theaterbewerking van het originele verhaal van Carlo Collodi blijft Pommerat ver van een moraliserende toon of een simplistische aanpak. Hij onderlijnt integendeel de moderniteit en de rijkdom van de brontekst. Na de succesvolle samenwerking voor Au monde is het opnieuw Philippe Boesmans die Pommerats personages een stem geeft. De componist zal alle registers opentrekken om de gelaagdheid van Pinocchio met al zijn muzikale facetten weer te geven. Misschien wachten wij, jong en oud, even ongeduldig als Pinocchio op deze nieuwe creatie...

Tien jaar als huiscomponist, vijf operaopdrachten, zes creaties - zonder de nieuwe orkestratie van L'Incoronazione di Poppea te vergeten - en een medaillon met zijn naam in de Grote Zaal van de Munt: Philippe Boesmans (°1936), zonder enige twijfel een van de grootste levende Belgische componisten, is een belangrijk figuur in de geschiedenis van het huis. Vijf september 2017 wordt dan ook een belangrijke symbolische datum voor de Munt. Het gerenoveerde theater - met nieuwe machinerie en nieuwe zetels - wordt ingewijd met zijn nieuwste opera Pinocchio, een co-opdracht van het Festival d'Aix-en-Provence en van de Munt die twee maanden eerder gecreëerd wordt bij het Festival d'Aix-en-Provence. Pinocchio is aan Philippe Boesmans en Joël Pommerat.

Pinocchio volgens Philippe Boesmans en Joël Pommerat
Na de creatie van Yvonne, Princesse de Bourgogne in 2009-10 bracht Muntdirecteur Peter de Caluwe Philippe Boesmans in contact met de Franse regisseur en toneelschrijver Joël Pommerat. Die is op dat moment nog maar weinig vertrouwd met opera (één samenwerking met componist Oscar Bianchi voor het Festival d'Aix-en-Provence daargelaten), maar wel al jarenlang een van de grote namen van het gesproken theater. De ontmoeting is meteen een voltreffer. De twee delen een voorliefde voor het vertellen van verhalen en een diepe affectie voor hun personages. Elk in hun eigen taal ontwikkelen ze een precisie, juistheid en vloeiende expressie; op zeer poëtische wijze bij de componist, eerder ingetogen in het geval van de schrijver. Beiden zijn absolute meesters in hun kunstvorm, altijd op zoek naar de illusie van de ongekunsteldheid. Na deze ontmoeting toont Philippe Boesmans voor het eerst interesse in een hedendaags verhaal als onderwerp. Het werk van Pommerat, met zijn fijne toetsen, doorspekt met stiltes en onuitgesproken zaken, is een uitgelezen basis voor Boesmans' fonkelende muziek. De componist gebruikt alle mogelijke muzikale middelen uit heden en verleden om de emotie en betekenis, verborgen achter de soberheid en helderheid van Pommerats woorden, te exalteren. Het resultaat, de opera Au monde, is een absoluut meesterwerk, warm onthaald door pers en publiek.

Van verhaal voor kinderen naar een ervaring om te (her)beleven
Net zoals Mozart of Verdi lang geleden, lijkt Philippe Boesmans hier zijn Da Ponte of Boito te hebben gevonden. Mede dankzij de bijkomende dimensie van de regie is het werk van Pommerat, precies als een scalpel maar doordrongen van een delicate poëzie, perfect afgestemd op de expressiviteit van de muziek. Deze eerste positieve samenwerking kon alleen maar resulteren in een tweede. Op een zondag in september 2014 zoekt Philippe Joël op in Parijs. Ditmaal is het een tekst uit Carlo Collodi's Pinocchio, door Pommerat herschreven en geregisseerd in 2008, die hun samenwerking inspireert. Hoe word je groot zonder aan vrijheid in te boeten? Pommerat maakt van dit verhaal voor kinderen een ervaring om te (her)beleven, een levensles die evenzeer volwassenen kan aanspreken. Want de weg naar volwassenheid van deze kleine pop eindigt nooit en wordt steeds weer vervolgd in een wereld gevormd door de hardheid van de mens. Voor de regisseur zijn het schrijven en het regisseren niet los van elkaar te zien, het gaat erom dat "het ene kan doordringen in de domeinen van het andere". Het klinkt als de verre echo van wat Boesmans zei over een van zijn vorige opera's: de noodzaak om "het project geleidelijk aan uit te bouwen en te onderhouden." Alles dient dus gelijktijdig vooruit te gaan: de tekst, de muziek en de regie. Gedurende enkele maanden ontmoeten de twee elkaar veelvuldig, zowel persoonlijk als via telefoon of Skype. Elke scène wordt uitgewerkt, becommentarieerd, soms uitgebeeld, elk woord wordt bestudeerd en ontrafeld. Hoe behandelen we de eerste woorden zonder muziek? Hoe doe je de ritmiek van een zin ontstaan? Waar plaatsen we de scènemuzikanten (Fabrizio Cassol, Philippe Turiot en Tcha Limberger)?

"Hoeveel tijd voor deze verplaatsing?", vraagt de componist. "Hoeveel tijd voor deze melodie?", vraagt de regisseur. "Alles versmelt, wordt weer ontrafeld, en versmelt opnieuw", aldus Boesmans. In zijn kenmerkende persoonlijke stijl - vloeiend en zangerig, weelderig en tegelijk subtiel, inventief en expressief - geeft Philippe Boesmans beetje bij beetje een muzikale gestalte aan de kleine Pinocchio van Pommerat, en zijn bevreemdende, realistische verhaal.

Artistiek team
De muzikale leiding van het Symfonieorkest van de Munt wordt toevertrouwd aan Patrick Davin, een dirigent die erg vertrouwd is met het universum van deze Belgische componist, van wie hij zo goed als alle opera's dirigeerde. Voor de regie wordt Joël Pommerat bijgestaan door zijn vertrouwde medewerkers Eric Soyer voor het decor en de belichting, Isabelle Deffin voor de kostuums en Renaud Rubiano voor de video.

Aangezien een correcte uitspraak van primordiaal belang is voor de componist en auteur, is de zorgvuldig geselecteerde bezetting uitsluitend Franstalig. De opdeling van het werk in kleine scènes, typisch voor Pommerat, zorgt ervoor dat elke zanger verschillende rollen kan vertolken.

Bariton Stéphane Degout (Le directeur de la troupe / premier escroc / deuxième meurtrier / le directeur de cirque) kent de muziek van Philippe Boesmans erg goed, hij creëerde de rol van Ory in Au monde in 2014. Hij wordt algemeen beschouwd als een van de beste baritons van zijn generatie en treedt regelmatig op in Wenen, Londen, Parijs, Aix-en-Provence, Amsterdam, en de Munt, waar hij sinds lang een vertrouwd gezicht is. Recent zong hij nog Ulisse in de concertante uitvoeringen van Il Ritorno d’Ulisse in patria met René Jacobs, de titelrol in Hamlet en enkele recitals.

Bas-bariton Vincent Le Texier (Le père / troisième meurtrier / le maître d’école) is bij uitstek een vertolker van hedendaagse muziek, met heel wat creaties op zijn repertoire. In het seizoen 2016-17 was hij erg aanwezig in de Munt, als Harašta in FOXIE! Het Sluwe Vosje (Janáček) en Eumée in Pénélope (Fauré). In voorgaande seizoenen was hij er te gast voor Médée, Guillaume Tell en Hamlet.

Sopraan Chloé Briot zal de naïeve en goedgelovige Pinocchio interpreteren. Deze jonge zangeres is goed op weg om een bloeiende carrière uit te bouwen. In de Munt hoorden we haar eerder al in Jenůfa (Jano) en Alcina (Oberto).

Tenor Yann Beuron (Deuxième escroc / le directeur de cabaret / le juge / premier meurtrier / le marchand d'ânes), eveneens een habitué op het Munttoneel, blonk uit in de rol van Mari de la soeur ainée bij de creatie van Au monde. Recente optredens bij de Opéra de Lyon in Le Roi Carotte, in la Scala met L’Heure espagnole of de Opéra de Paris in Les Contes d’Hoffmann waren steevast een groot succes.

Twee dames uit Québec vervolledigen deze bezetting en maken hiermee hun Muntdebuut: mezzosopraan Julie Boulianne (le mauvais élève / la chanteuse de cabaret), die na de creatie van Pinocchio haar debuut maakt in het Théâtre des Champs-Élysées als Donna Elvira (Don Giovanni), en sopraan Marie-Eve Munger (La fée) die onlangs toetrad tot de Chanteurs Associés van de Nouvelle Troupe Favart aan de Opéra Comique in Parijs, waar ze Princesse Elsbeth zong in Offenbachs Fantasio, geregisseerd door Thomas Jolly.

Toneelmuzikanten Fabrizio Cassol (saxofoon en coördinatie van de improvisatie), Philippe Turiot (accordeon) en Tcha Limberger (zigeunerviool) improviseren op scène.

Praktische info :

Philippe Boesmans : Pinocchio
Van dinsdag 5 t.e.m. zaterdag 16 september 2017
De Munt - Brussel


Meer info : www.demunt.be

Bron : Tekst van Isabelle Pouget voor de Munt

Extra:
Philippe Boesmans op brahms.ircam.fr en youtube
Creatie en hercreatie van vier eeuwen opera, Erna Metdepennighen op Klassiek Centraal, 29/07/2017

Elders op Oorgetuige :
Au monde : een nieuwe opera van Philippe Boesmans in De Munt, 29/03/2014
Philippe Boesmans en de prinses van Bourgondië, 6/09/2010

19:45 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

06/04/2017

De Munt herneemt Hosokawa's derde opera Matsukaze

Matsukaze "Yuya en Matsukaze zijn als een kom rijst", luidt een Japans gezegde, wat suggereert dat je deze beide meesterwerkjes uit het no-theater net zo min beu wordt als het eten van rijst... Toshio Hosokawa componeerde met Matsukaze zijn derde opera, waarvan de Munt in 2011 de wereldcreatie bracht. In een droomsfeer ontmoet een monnik de zielen van Matsukaze en Murasame, twee zussen die beide verliefd waren op een verbannen edelman en die jaren na hun dood nog rondzwerven op de plaats waar ze hun liefde beleefden, bij een pijnboom op het strand... Dezelfde intimistische benadering die zo typisch is voor het no-theater zet de toon van dit werk, waarin Hosokawa slechts vier personages met klein koor opvoert, begeleid door een kamerorkest. Sasha Waltz maakte een betoverende voorstelling waarin muziek, theater en dans op organische wijze versmelten. Barbara Hannigan en Charlotte Hellekant schitteren beiden zowel als zangeres en danseres.

Korte inhoud
Een monnik op pelgrimstocht ontdekt op het strand een alleenstaande pijnboom waarin twee namen zijn gekerfd: Matsukaze (Wind in de pijnbomen) en Murasame (Herfstregen), twee zussen die er in de buurt begraven liggen. Hij valt in slaap vlakbij een zoutschuur. Matsukaze en Murasame vullen hun emmers met zeewier en verlaten het strand. Hun komst wekt de monnik; ze bieden hem onderdak aan. Een windstoot doet hen terugdenken aan een gedicht van Yukihira. Die naam brengt hen helemaal van de wijs. Ze vertellen de monnik dat deze man, die zij beminden, hen verliet, eeuwen geleden, nadat hij hen dit gedicht had achtergelaten. De monnik zegt dat ze zondaars zijn. Deze koortsige evocatie doet hen de verdwenen minnaar verwarren met de pijnboom op het strand. In hun delirium dansen ze rondom de alleenstaande boom. De woeste zee doet de monnik ontwaken. Het strand is verlaten, er is geen zoutschuur. Hij hervat zijn tocht. De groene pijnboom blijft alleen achter, ten prooi aan de windstoten.

Praktische info :

Toshio Hosokawa : Matsukaze
Donderdag 6, vrijdag 7 en zaterdag 8 april 2017, telkens om 20.15 u
Zondag 9 april 2017 om 16.00 u
Théâtre National - Brussel


Meer info : www.demunt.be

Extra :
Toshio Hosokawa op www.schott-music.com, www.karstenwitt.com en youtube
Sasha Waltz & Guests : www.sashawaltz.de

Elders op Oorgetuige :
Interview : Oorgetuige sprak met Barbara Hannigan, 10/05/2011
Tussen droom en werkelijkheid : wereldcreatie Matsukaze in de Munt, 27/04/2011
Toshio Hosakawa's tweede opera Hanjo in de Munt, 3/04/2011

18:19 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

08/01/2017

Daral Shaga : opera op het snijpunt van circuskunst en filmtheater

Daral Shaga "Al onze reizen en inspanningen leiden ons naar dit ene punt: dit hekwerk. Het laat niemand door zonder hem te doen bloeden." De moderne tragedie Daral Shaga volgt de lotgevallen van migranten die huiswaarts keren of onderweg zijn naar een betere toekomst. Aan hun geografische utopie beantwoordt de artistieke utopie van dit project waarin opera, circus en video met elkaar worden vermengd. Kris Defoort, Laurent Gaudé (winnaar van de Prix Goncourt) en Fabrice Murgia bundelen de krachten om ons dit verhaal over identiteit en het overschrijden van grenzen te vertellen.

Met zijn Spaanse roots langs moederszijde en zijn Italiaanse langs vaderskant is Fabrice Murgia een van de opvallendste Belgische regisseurs van zijn generatie. Met circusartiesten maakt hij krachtige beelden, ondersteund door een partituur die jongleert tussen jazz en verwijzingen naar de barok. Zangers, musici en acrobaten verlenen een stem aan hen die door het hekwerk zijn gemuilkorfd en verwond. Een aangrijpende vertelling.
 
Daral Shaga is een opera op het snijpunt van circuskunst en filmtheater. Door het gekruiste parcours te volgen van een migrant die huiswaarts keert en het verhaal van Nadra en diens vader die op weg zijn naar een beter leven elders, kaart de voorstelling het thema aan van begrenzing en identiteitsverlies. Opzet van deze creatie is om een echte plaats te verlenen aan de circuskunst binnen een hedendaagse opera en tegelijk de heftigheid te tonen van de gevoelens die spelen bij migratie.

Vijf acrobaten stoten op verschillende muren, vlakken waarop lichamen en beelden geprojecteerd worden, en worden daarbij in hun traject begeleid door drie zangers en drie musici. Samen vormen ze het fluisterkoor van de migranten, van hen die geen plaats hebben in deze moderne wereld, aan wie nooit een stem wordt verleend. Feria Musica, Laurent Gaudé, Kris Defoort, Fabrice Murgia en Silbersee inspireren zich op de flarden van levens die achterbleven in Melilla, Tijuana en Lampedusa, om de figuur van een god der immigranten te tekenen en de mogelijkheid te laten doorschemeren in zachtheid van de ene naar de andere kant te kunnen reizen.'

Praktische info :

Kris Defoort, Fabrice Murgia, Philippe De Coen : Daral Shaga
Van woensdag 11 t.e.m. zondag 15 januari 2017
Théâtre National - Brussel


Meer info : www.demunt.be en www.theatrenational.be

Extra :
Kris Defoort : www.krisdefoort.com, www.matrix-new-music.be en www.lod.be

21:12 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

12/06/2016

Sweeney Todd op de wip tussen opera en musical

Sweeney Todd Sweeney Todd (1979) is een hedendaags en tegelijk toegankelijk werk op de wip tussen opera en musical. Componist Stephen Sondeim en librettist Hugh Wheeler werkten de bekende urban legend van 'The Demon Barber of Fleet Street' uit tot een grappige en licht huiveringwekkende wraakopera. Tegen de achtergrond van een tragische liefdesgeschiedenis blijven morele vraagstukken, de soms duistere logica van het kapitalisme en de scheermesdunne grens tussen leven en dood niet onbesproken. Naar de bewering van de componist is het werk "een musical als het als musical gepresenteerd wordt, en een opera als het door een operahuis gebracht wordt"

Stephen Sondheim is een van de grootste nog levende musicalcomponisten. Geboren in New York volgt hij onder invloed van zijn mentor Oscar Hammerstein een klassieke muziekopleiding bij componist Milton Babbit - hij schrijft er onder meer een pianoconcert en vioolsonate. De poorten van de roem openen zich een eerste keer met de triomf van West Side Story, waarvoor hij de lyrics geschreven had. Dat werd in 1962 gevolgd door het eerste muzikale succes: A Funny Thing Happened On The Way To The Forum. We vinden er al de kiem in terug van wat later zijn karakteristieke stijl zal worden: dubbelzinnige teksten, melodieën die de actie dienen, muzikale gesofistikeerdheid en een explosieve mix van humor en drama, vaak gekleurd door de bitterzoete reflectie op de liefde, de maatschappij en de persoonlijke lotsbestemming.  

Gevierd in de Angelsaksische landen, worden zijn werken voorlopig nog miskend in Europa, waar hij soms ten onrechte gereduceerd wordt tot de auteur van de West Side Story-lyrics en enkele hits voor Sinatra, Streisand en Minelli. Veelmeer is Sondheim een musicus die zich moeilijk in een hokje laat duwen, die in staat is om zowel de meest toegankelijke als de meest complexe muziek te schrijven, altijd betekenisvol en van een grote kwaliteit.

Met Sweeney Todd, gebaseerd op het gelijknamige theaterstuk dat Christopher Bond zes jaar eerder schreef, componeert hij een ambitieus werk dat blijk geeft van een bijzondere muziektechnische onderlegdheid en waarin hij een meesterlijk evenwicht bereikt tussen de zang, de orkestbegeleiding en de dialogen met hun bijtende ironie. Het stuk, nu eens grappig, dan weer beangstigend of diepdroevig, herinnert aan de Dreigroschenoper van Brecht en Weill, niet in het laatst ook vanwege de historische setting in de verpauperde wijken van Londen en de omgang met het medium theater. Om zijn verhaal te bezielen zet Sondheim even hard in op de artificialiteit van het theater. De verschillende emotionele lagen glijden in elkaar over en bieden ons een scherpzinnige kijk op de menselijke ambiguïteit.  De dialogen snijden langs meer dan één kant enonthullen ons personnages met meerdere gezichten, individuen die tegelijk diep humaan, pathetisch en soms zelfs monsterlijk kunnen zijn, tragische helden vermorzeld onder een lot dat te zwaar is om te kunnen dragen. De sfeer van een horrorfilm met een infusie van zwarte humor…

Het stuk werd voor het eerst gecreëerd in 1979 en kende een weergaloos succes, met meer dan 500 voorstellingen en de Tony Award voor Best Musical in 1979. Overal ter wereld werd ze in de daaropvolgende decennia gretig opgevoerd, recent nog in Parijs en Wenen. Tim Burtons filmadaptatie met Johnny Depp en Helena Bonham Carter uit 2007 bewees dat de helse barbier ook op het witte scherm goed tot zijn recht komt.    

Sweeney Todd is een primeur voor de Munt. De regie is van de hand van de Britse theatermaker James Brining. Het is een productie die gerust omschreven mag worden als een van de meest briljante van de laatste jaren, precies omdat ze perfect de boodschap van Sondheim illustreert: niet alleen Sweeney Todd is doorgeslagen, maar vooral de corrupte en onrechtvaardige maatschappij die zo’n monster heeft kunnen voortbrengen. Deze grijnzende, wrede farce is inderdaad vooral een sociale satire en achter haar ogenschijnlijke frivoliteit gaat een tragiek schuil die de grootste opera’s waardig is.

Voor het Muntmagazine zette James Brining zijn visie uiteen: "Het balanceren tussen komedie en thriller in Sweeney Todd zorgt voor een ongemakkelijke mix. Dit werk vraagt om een maximale uitvergroting van de dramatische spanning en de psychologische intensiteit, inherent aan een klassieke wraakthriller. In het begin van het stuk lach je nog een beetje, je begrijpt het gevoel van onrecht bij Sweeney en de empathie bij Mrs Lovett voor wat de barbier voelt. We worden geraakt door het gevoel van verlies van het personage: zijn extreme wanhoop door de verkrachting van zijn vrouw en de diefstal van zijn kind."
De regisseur voegt eraan toe: "Sondheim zei over Sweeney Todd dat hij "zelden lachte, maar vaak glimlachte". Niet hij brengt de humor in dit stuk, wel de instinctieve en opvallend ongevoelige Mrs Lovett. Haar "populaire toon" neemt de mensen voor zich in. De mix tussen het duistere en emotioneel geobsedeerde van Todd, en de intelligente, instinctieve en wat afstandelijke commentaren van Mrs Lovett, verwart. We worden door beiden evenveel aangetrokken als afgestoten."

James Brining hoopt dat het publiek het stuk grappig vindt en er tegelijk door geschokt wordt: "Deze mix van registers maakt van Sweeney Todd heel sterk uitgangsmateriaal. Op een humoristische manier wordt de grimmige realiteit van het moorden op industriële schaal naast de normaliteit geplaatst van het huiselijke leven waarvan Mrs Lovett droomt. We lachen, ook wanneer we huiveren. Het hele stuk door schuurt komedie op een ongemakkelijke manier aan tegen een toenemende dramatische spanning, beladen emoties en een krachtige politieke boodschap. Behalve op het einde, wanneer Todd verlichting vindt als hij op een dieptepunt is gekomen en de duisternis van de tragedie oplost. Dan vergaat ons het lachen."

Artistiek team
Voor deze productie werd een groot aantal bekende namen terug naar de Munt gehaald. De Engelse dirigent Leo Hussain staat aan het hoofd van het Symfonieorkest en Koor van de Munt. Na zijn debuut met Le Grand Macabre zagen we hem in 2010-2011 ook in Kát’a Kabanová en George Enescu’s Œdipe aan het werk, naast meerdere symfonische concerten. Dirigent Bassem Akiki, die recent nog lovende kritieken kreeg voor Medúlla en To be sung, neemt vier voorstellingen voor zijn rekening. Hij was eerder in de Munt te gas, ondermeer voor Medulla, en zal ook volgend seizoen due uitvoeringen van Matsukaze  leiden.

De Amerikaanse bariton Scott Hendricks opent het volgende seizoen met de titelrol in onze Macbeth, maar sluit eerst het huidige af als de sombere en grillige barbier Sweeney Todd. Aan zijn zijde vinden we mezzo-sopraan Carole Wilson, die we in de Munt vooral herinneren van haar vertolking van Stařenka Buryjovka (Jenůfa) en Giovanna (Rigoletto, Verdi). Zij zal Mrs. Lovett vertolken.
Mezzo-sopraan Natascha Petrinsky creëerde vorig seizoen de titelrol in Penthesilea, de laatste opera die Pascal Dusapin voor de Munt schreef. Ook in de rol van Lucy Barker / Beggar Woman zal ze niet van tragiek gespaard worden.

Tenor Finnur Bjarnason debuteert bij de Munt als Anthony Hope. De Amerikaanse bariton Andrew Schroeder, voorheen in de Munt te beleven als Roi Arthus (Chausson), Agamemnon (Iphigénie en Aulide, Gluck) en Œdipe, geeft nu gestalte aan de corrupte Judge Turpin.

De rolbezetting wordt vervolledigd met de Engelse tenoren Christopher Gillett (Beadle Bamford), George Ure (Tobias Ragg) en Paul Charles Clarke (Pirelli), de Belgische sopraan Hendrickje Van Kerckhove (Johanna Barker) en de Canadese bariton Matthew Zadow (Jonas Fogg).

Praktische info :

Stephen Sondheim : Sweeney Todd
Van dinsdag 14 t.e.m. donderdag 30 juni 2016
Muntpaleis - Brussel


Meer info : www.demunt.be

22:22 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

22/09/2015

Schalkse kameropera Powder her face in de Hallen van Schaarbeek

Powder Her Face "Wat zou je denken van een 'pijp-aria'? Begint met woorden, eindigt met geneurie." Met deze woorden bracht librettist Philip Hensher een berucht schandaal onder de aandacht van Thomas Adès. De Britse componist was 23 toen hij dit meesterwerk componeerde over het opmerkelijke verhaal van Margaret Campbell, de 'Dirty Duchess'. Powder Her Face is gebaseerd op een seksschandaal waardoor de hertogin van Argyll, een beruchte libertijnse salonfiguur, in 1963 in ongenade viel bij de Britse high society. Adès schreef een schalkse partituur, die speels reageert op de populaire cultuur van cabaret, musical en tango en tegelijk een eerbetoon is aan Berg en Stravinsky. Alejo Pérez is voor het eerst gastdirigent bij de Munt. De opera- en filmregisseur Mariusz Treliński voelt menige burgerlijke sociale conventie aan de tand. "Wees discreet, wees goed, wees brutaal," zingt de vrouwelijke avatar van Don Juan."

Powder Her Face is een kameropera voor vier solisten en vijfentwintig muzikanten, een jeugdwerk met een nog ietwat aarzelende stijl die niettemin duidelijk een geraffineerde muzikale schriftuur, ritmische complexiteit - gebaseerd op voortdurende veranderingen van atmosfeer - en lyrische expressiviteit naar voor brengt.

Het hedendaagse onderwerp is gebaseerd op waargebeurde feiten die bij de creatie een heus schandaal ontketenden. Margaret, de hertogin van Argyll, choqueerde de goede zeden van haar tijd in een zeer publieke scheiding waarin haar seksuele voorkeuren en "verdorvenheden" breed uitgesmeerd werden. Thomas Adès en zijn librettist Philip Hensher hebben op een meesterlijke manier de twee gezichten van deze vrouw afgebeeld: enerzijds is ze ijdel, snobistisch en manipulatief, anderzijds een vrije vrouw wiens enorme levenslust iedereen choqueerde in een tijdperk waarin dergelijke uitspattingen enkel aan mannen waren toegestaan. De eerste scène toont ons de geruïneerde wereld van de hertogin, bespot door kamermeisje en een electricien in haar eigen kamer. De volgende scènes beschrijven haar sociale klim en ondergang in een serie flashbacks waarin alle personages vertolkt worden door de vier solisten.

Het verval van deze aristocrate, die afkomstig was uit het gewone volk, en die geadoreerd werd door het publiek vooraleer ze door het slijk werd gehaald, doet denken aan een andere gevallen heldin, Lulu van Berg. Adès en Hensher maakten van deze tragedie een bittere sociale satire, met een burlesk, theatraal en spottend kantje. Toch is de emotie nooit veraf, dankzij de vrijheid van de muzikale taal met verschillende invloeden, zoals cabaret, tango, Berg, Britten, Sjostakovitsj of Stravinsky, die Adès gebruikt als begeleiding van verschillende emotionele atmosferen.

De Munt presenteert deze nieuwe productie in Les Halles De Schaerbeek. De opera wordt voor het eerst in de volledige versie uitgevoerd, onder leiding van dirigent Alejo Pérez. Aan zijn zijde vinden we Mariusz Treliński, regisseur van Manon Lescaut in 2013 en directeur van de Nationale Opera van Warschau. Deze Poolse regisseur zal worden omringd door Boris Kudlicka voor de decors, Felice Ross voor de belichting en Krystian Lada voor de dramaturgie. De kostuums zijn ontworpen door Marek Adamski en Bartek Macias neemt de video voor zijn rekening.

Cast
De cast voor deze nieuwe productie bestaat uit de Britse mezzosopraan Alisson Cook, de Australische bariton Peter Coleman-Wright, de Zweedse sopraan Kerstin Avemo en de jonge Amerikaanse tenor van Italiaanse afkomst Leonardo Capalbo. Alisson Cook (Duchess) oogstte veel bijval in New York en Québec voor haar vertolking van de hertogin; zij maakt haar debuut in de Munt. De grote bariton Peter Coleman-Wright debuteert eveneens in de Munt als de Hotel manager. De terugkeer van Kerstin Avemo naar de Munt als Maid, Confidante, Waitress, Mistress, Rubbernecker & Society journalist, is een uitgelezen kans om deze uitzonderlijke zangeres terug te zien en horen: ze was een prachtige Despina in de Cosi fan tutte van Michael Haneke in 2013. Leonardo Capalbo debuteert in de Munt in de rollen van Electrician, Lounge Lizard, Waiter, Rubbernecker, en Delivery boy.

Componist
Thomas Adès (1971) wordt vandaag beschouwd als een van de meest vooraanstaande componisten van zijn generatie. Hij componeerde een veertigtal werken en is laureaat van heel wat prijzen, waaronder de prestigieuze prijs van de Salzburger Osterfestspiele, de Ernst von Siemens Musikpreis voor jonge componisten in 1999, en de Paul-Hindemith-Preis in 2001. Daarnaast is hij ook pianist en dirigent, en was hij artistiek directeur van het Aldeburgh Festival van 1999 tot 2008.

Na zijn muziekopleiding aan de Guildhall School in Londen en King's College in Cambridge begon de jonge componist zijn carrière op de Britse muziekscène in 1993. Zijn eerste opera Powder Her Face was een opdracht van  het Cheltenham Music Festival in Londen in 1995. De opera werd sinds zijn creatie al meer dan 200 keer uitgevoerd, en behoort vandaag tot de 'klassiekers' van de Angelsaksische hedendaagse muziek. Tien jaar later bestelde het Royal Opera House Covent Garden een tweede opera, The Tempest, die de prijs van de Royal Philharmonic Society van Londen won in 2005. De componist dirigeerde The Tempest zelf in de Metropolitan Opera van New York alvorens hij het werk zal hernemen in Wenen dit jaar aan het hoofd van de Wiener Philharmoniker. Momenteel bereidt hij voor de Salzburger Festspiele zijn derde opera voor. Thomas Adès componeerde eveneens heel wat symfonische werken en kamermuziek, zoals Asyla (Prijs van de Royal Philharmonic Society van Londen in 1997, Mercury Music Prize in 1999 en Grawemeyer Award in 2000), Violin Concerto Concentric Paths (2005), gecreëerd op de Berliner Festspiele en de BBC Proms, Tevot (2007), op bestelling van de Berliner Philharmoniker en Carnegie Hall, Polaris gecreëerd door de New World Symphony in de Frank Gehry Hall in Miami in januari 2011, of Totentanz voor mezzosopraan, bariton en orkest voor de London Proms in 2013, een werk dat later dit seizoen op ons concertprogramma staat.

Praktische info :

Thomas Adès : Powder her face
Di 22, do 24, vrij 25 september 2015, telkens om 19.30 u
Zo 27 september 2015 om 15.00 u
Di 29, wo 30 september en vrij 2 en zaterdag 3 oktober 2015, telkens om 19.30 u
Les Halles de Schaerbeek - Brussel


Meer info : www.demunt.be

Extra :
Thomas Adès : thomasades.com, en.wikipedia.org, brahms.ircam.fr, www.fabermusic.com en youtube
Thomas Adès (1971 - ): Cultfiguur , Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl

16:06 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

06/05/2015

Nieuwe fietsopera van Kaffe Matthews in en voor Brussel

Fietsopera Finding Song Home is de nieuwe fietsopera die Kaffe Matthews speciaal voor Brussel schreef met de steun van het Bichrophonic Research Institute (BRI) onder de technische leiding van Tom Keene. De opera leidt de klankfietsers voorbij het Muntplein, langs het kanaal en de pleintjes van Molenbeek. Liederen en verhalen worden in een nieuwe context geplaatst en krijgen hun volle betekenis in het stedelijke landschap en het elektronische werk van Matthews. Naargelang de locatie en de snelheid van de fiets worden er geluiden gegenereerd wat elke deelnemende fietser in staat stelt zijn eigen ervaring te bepalen.

Finding Song Home is de 8ste fietsopera van BRI en werd besteld door La Monnaie | De Munt en Q-02. Met de steun van CyCLO kreeg Brussel er acht nieuwe klankfietsen bij die in Brussel zullen blijven om nieuwe werken mee te maken en uit te voeren.

Matthews creëerde Finding Song Home in residentie bij Q-02 en De Munt. Ze ging op verkenning in de stad, werkte samen met inwoners die ze ontmoette bij de lokale gemeenschapscentra Globe Aroma en Vaartkapoen. Daarnaast had ze ook nog de leiding over workshops voor kinderen in het Huis van Culturen in Molenbeek met Vlaams theaterregisseur Ivan Vrambout.

Praktische info :

Kaffe Matthews : Finding Song Home
Vernissage Muntplein: zaterdag 9 en zondag 10 mei 2015 van 12.00 u tot 19.00 u
Vernissage Huis van de Culturen: zondag 10 mei 2015 van 12.00 u tot 19.00 u
Vvervolgens beschikbaar van dinsdag 12 tot zaterdag 30 mei 2015 bij:

Huis van Culturen en Sociale Samenhang
Mommaertsstraat 4 - 1080 Brussel
Dinsdag-Vrijdag 12.00 u - 17. 00 u / Zaterdag 11.00 u - 18. 00 u en op afspraak

De Munt / MM Tickets
Prinsenstraat 14 - 1000 Brussel
Dinsdag-Vrijdag 12.00 u - 17. 00 u / Zaterdag 11.00 u - 17. 00 u


Meer info : www.q-o2.be en www.sonicbikes.net

13:48 Gepost in Concert, expositie, Muziek | Permalink |  Facebook

29/03/2015

Wereldcreatie van Pascal Dusapins Penthesilea in De Munt

Pascal Dusapin Penthesilea, de trotse koningin der Amazonen ! Na de accidentele dood van haar zus Hippolyta nam ze deel aan de Trojaanse oorlog om de moed van de Amazonen te bewijzen. Tussen Penthesilea en Achilles ontstond een complex en dodelijk spel van haat en liefde, aantrekken en afstoten. Het was Heinrich von Kleist (1808) die het onderwerp in de moderne tijd binnenbracht. Bij hem is het niet Achilles die Penthesilea doodt, maar omgekeerd : in een moment van tragische zinsverbijstering verscheurt ze met haar tanden degene van wie ze houdt... Pascal Dusapin (foto) levert met Penthesilea zijn zevende opera af. In zijn partituur noteert hij een citaat van Christa Wolf : "Het is geen mooi schouwspel, het moderne tijdperk vangt aan."

Pascal Dusapinschreef Penthesilea in opdracht van de Munt. De wereldcreatie van de zevende opera van deze Franse componist die vandaag overal in Europa te gast is, wordt een belangrijk evenement. Als basis koos hij Penthesilea van Heinrich von Kleist (1777-1811). Dit tragische verhaal over een vreselijke liefde, een gewelddadig gevecht tussen leven en dood doordrongen van een bizarre tederheid, interesseerde de componist al geruime tijd. Samen met Beate Haeckl schreef hij het libretto voor een opera met proloog, 11 scènes en epiloog.

Kleist baseerde zich op een oude Griekse legende om een van zijn meest bekende theaterstukken te schrijven. De amazones zijn een volk van vrouwelijke strijders die mannen uit hun leven bannen. Ze gaan enkel met mannen om een kind te krijgen, en het is hen verboden om zelf hun partner te kiezen. Penthesilea, de koningin van de amazones, en de Griek Achilles waartegen ze vecht tijdens de Trojaanse oorlog, zijn echter smoorverliefd op elkaar. De koningin is verscheurd tussen de trouw aan de wetten van haar volk en haar overweldigende liefde voor Achilles. Uiteindelijk beslist ze zich bij hem aan te sluiten, maar dan denkt ze dat hij haar verraden heeft. Volledig in trance vermoordt ze hem en rukt ze zijn tanden uit. Wanneer ze ontwaakt uit haar trance beseft ze welke volkomen tegennatuurlijke daad ze gepleegd heeft. Ze keert zich af van de wetten van de amazonegemeenschap, en beveelt de amazones om elders hun geluk te zoeken. Uiteindelijk berooft Penthesilea zichzelf van het leven.

Kleist schreef zijn theaterstuk in 1807 en choqueerde zijn tijdsgenoten door het donkere romantisme, de wreedheid van de emoties en het abrupte geweld van zijn taalgebruik. De muzikale taal van Dusapin, met zijn gebruik van impulsen, energie en discontinuïteit van het discours om uiteindelijk eenheid te bereiken, en zijn organische benadering van de muzikale structuur vinden perfect hun weerklank in de kwetsende, poëtische taal van de Duitse dichter.

In het voorwoord bij de vertaling schreef Julian Gracq dat dit meesterwerk hem altijd een verontrustend gevoel van vreemdheid meegaf. "Alles ontploft in een soevereine vrijheid", de personages zijn "te vol, te hard, te brandend, te fascinerend" en zoals "een natuurlijke, elementaire ramp, zoals een lavastroom die zijn weg baant langs de flanken van een vulkaan". Is dit voorwoord van Gracq niet de perfecte beschrijving van "gula", de zonde van de gulzigheid? Het gaat hier eerder om vraatzucht dan om houden van lekker eten, want de zonde wordt pas echt een zonde in haar buitensporigheid en overvloed. Penthesilea zelf is buitensporig en overzadigbaar. Ze is gek van verlangen en wordt verteerd door haar passie, gekweld door haar plicht, meegesleurd door het geweld van de leegte die ze slechts kan opvullen door te verslinden.

De banden tussen de Munt en Pascal Dusapin bestaan al jaren. De Munt heeft het werk van deze componist altijd verdedigd, zo werd hier zijn eerste opera Medeamaterial gecreëerd in 1992, en hernomen in de productie van Sasha Waltz in 2010. Veel van zijn composities werden uitgevoerd op concerten, zoals Attacca en La melancholia in 1992, Go solo n°1 pour orchestre in 1995, of Extenso in 1999. In 2013 brachten we de Belgische première van O Mensch! Nach Gedichten von Friedrich Nietzsche met de tenor Georg Nigl, en Passion met Nigl en Barbara Hannigan.         

De Franse dirigent Franck Ollu neemt de muzikale leiding over van Ludovic Morlot. Hij zal deze productie ook dirigeren bij onze coproducent, de Opéra National du Rhin, later dit jaar.
Wij zijn de collega’s bij het orkest in Malmö en het Ensemble Modern zeer dankbaar dat ze Franck Ollu hebben vrijgemaakt van zijn eerder aangegane engagementen om bij ons Penthesilea te kunnen dirigeren. Franck Ollu was eerder in de Munt te gast voor Thanks to my Eyes van Oscar Bianchi. Hij dirigeerde eveneens de creatie van Sasha Waltz’ nieuwe Sacre du Printemps en de nieuwe productie van Jakob Lenz in februari/maart 2015. Het koor wordt voorbereid door Martino Faggiani.

Sinds de aankondiging van dit project in de seizoensbrochure vorig jaar onderging het artistieke team belangrijke wijzigingen: centraal staat de Belgische beeldend kunstenares Berlinde De Bruyckere die voor het eerst haar medewerking verleent aan een operaproject. Zij werkt hiervoor samen met regisseur Pierre Audi.

Pierre Audi was de regisseur van Tamerlano en Alcina (Handel), uitgevoerd in januari 2015. Hij debuteerde in de Munt met Pelléas et Mélisande (Debussy) in 2008, hernomen in het Teatro dell'Opera van Rome en in de Munt in 2013. Hij regisseerde eveneens Iphigénie en Aulide & Iphigénie en Tauride (Gluck) en Orlando (Handel), projecten die later ook in Amsterdam werden gepresenteerd.

Berlinde de Bruyckere begint met deze samenwerking aan een nieuw avontuur. Deze grote Belgische kunstenares, die ons land vertegenwoordigde op de 55e Biënnale van Venetië, werkt voor het eerst mee aan een operaproductie. Zoals in de Vlaamse of Duitse gotische beeldhouwkunst zijn de werken van Berlinde De Bruyckere gekenmerkt door hun grote verbeeldingskracht. Onafgewerkte en bleke lichamen, vrouwensilhouetten met lang paardenhaar, opgehangen paarden, bomen met gouden schors, … De sculpturen van Berlinde De Bruyckere zijn hybride vormen waarin lichamen, die ontstaan uit de versmelting van dierlijke, plantaardige en menselijke elementen, convergentiepunten worden van lijden, verlangen en onwezenlijkheid. De aanwezigheid van dagelijkse voorwerpen, tafels, ladders, vitrines of harnassen versterkt de verwarring alleen maar.

Praktische info :

Pascal Dusapin, Penthesilea
Van di 31 maart t.e.m. zaterdag 18 april 2015
De Munt - Brussel


Meer info : www.demunt.be

Extra :
Pascal Dusapin op en.wikipedia.org, brahms.ircam.fr en youtube

23:09 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

05/03/2015

Wolfgang Rihms opera Jakob Lenz nog tot zaterdag in De Munt

Jakob Lenz "Ik wil ontroeren en ontroerd worden. Aan muziek is alles pathetisch," stelde Wolfgang Rihm ooit als muzikaal credo. Zijn kameropera Jakob Lenz behoort ondertussen tot de meest opgevoerde werken uit het 20ste eeuwse Duitse operarepertoire. Op basis van Georg Büchners novelle over het onafwendbare afglijden van de dichter Jakob Lenz naar de waanzin, bouwt Wolfgang Rihm een uiterst geladen sfeer op die dwingend naar een dramatische ontknoping voert. Omwille van de rijkdom aan vocale stijlen - gaande van gesproken tekst via Sprechgesang en recitatief tot uitgewerkte coloraturen - en aan harmonische technieken - atonaliteit, verwijde tonaliteit en zuivere tonaliteit - wordt het werk wel eens met Bergs Wozzeck vergeleken. Na Kát’a Kabanová en La Traviata komt Andrea Breth terug in de Munt voor een tekstgetrouwe herlezing van dit zeer beklijvende werk.

Jakob Lenz is een kameropera in één akte van de Duitse componist Wolfgang Rihm, gecreëerd in Hamburg in 1979. De opera is sindsdien uitgegroeid tot een referentiewerk van het hedendaagse operarepertoire en wordt regelmatig uitgevoerd in Europese operahuizen. Het libretto van Michael Fröhling is gebaseerd op de gelijknamige novelle van Georg Büchner, die een episode beschrijft uit het leven van Lenz, schrijver en dichter uit de Sturm und drang-periode en tevens de auteur van Die Soldaten, dat de basis vormde voor de opera van Zimmerman. De dertien taferelen dompelen ons onder in de morbide en donkere gedachten van Lenz, die zich soms gedraagt als een romantische “wanderer” zoals bij Schubert, en soms als een krankzinnige ziener. Lenz bevindt zich in een staat van diepe crisis en doolt door de besneeuwde bergen in de Vogezen, waar hij opgevangen wordt door de herder Oberlin die hem samen met zijn vriend Kaufmann probeert te redden. De opera eindigt met de onomkeerbare krankzinnigheid van Lenz.

Het personage komt namelijk uit een tijdsperiode waarin het begrip 'zonde' werd uitgehold, waarin de mechanismen van de menselijke ziel die ooit werden toegeschreven aan de ondeugd eerder een psychologische en emotionele verklaring meekregen. Lenz is een dolende ziel zonder zonde of deugd, in een toestand van verwarring en lijden die hem voortdurend uit zijn evenwicht haalt.
Deze mentale chaos, de dromen, de waanzin en helderheid die de dichter dooreenschudden, de conflicten en de inwendige stemmen die hem verscheuren worden met weinig middelen weergegeven dankzij een zeer efficiënte muziek. De bijna traditionele orkestratie wordt gedomineerd door de hout- en koperblazers die de muziek een specifieke kleur geven. Het gebruik van de stemmen is radicaal anders, met intervalsprongen, bizarre effecten en parlando's - maar steeds zo dicht mogelijk bij de tekst en uitspraak. De complexe muzikale taal van Rihm blijft altijd toegankelijk.

Wolfgang Rihm is een Duitse componist en essayist, geboren te Karlsruhe in 1952. Hij is een van de meest eminente persoonlijkheden in de muziekwereld, en lid van verschillende grote instellingen die het Duitse muziekleven reguleren. Hij studeerde compositie bij Eugen Werner Velte aan de muziekacademie van Karlsruhe. Hij is gepassioneerd door de muziek van de Tweede Weense school: zo orkestreerde hij pianostukken van Arnold Schönberg en leunde hij een tijdlang aan bij de stijl van Webern. Hij studeerde verder bij Stockhausen in Keulen, daarna compositie aan de muziekschool van Fribourg-en-Brisgau bij Klaus Huber en musicologie bij Hans Heinrich Eggebrecht.

Wolfgang Rihm werd algemeen erkend in de muziekwereld na de voorstelling van zijn orkestwerk Morphonie - Sektor IV op het Festival van Donaueschingen in 1974. Deze productieve componist schreef enkele honderden partituren waarvan een groot deel is opgenomen. We vermelden het pianoconcerto Sphere (1994), de opera’s Faustus und Yorik, Die Hamletmaschine (1983-1986) naar een tekst van Heiner Müller, Die Eroberung von Mexico (1987-1991) naar Antonin Artaud, Dionysus (2010) naar gedichten van Nietzsche, het oratorium Deus Passus (1999-2000), Jagden und Formen (1995-2001) - in 2013 opgevoerd in de Munt gechoreografeerd door Sasha Waltz, Nachstudie, Sphäre nach Studie, voor harp, contrabas, piano en percussie (2002), Sphäre um Sphäre, voor twee piano’s en kamerorkest (2002), Two Other Movements (2004), een bestelling van het New York Philharmonic, Gegenstück (2006-2010) voor saxofoon, percussie en piano, KOLONOS | 2 Fragments by Hölderlin after Sophokles (2008), het vioolconcerto Lichtes Spiel gecreëerd door Anne-Sophie Mutter in de Avery Fisher Hall met de New York Philharmonic (2010), en niet te vergeten twaalf strijkkwartetten, meer dan dertig concerti en meer dan twintig liedcycli.

Hij won verschillende prijzen, waaronder de Ernst von Siemens Music Prize 2003, en was de vijfde componist op de affiche van het jaarlijks Muziekfestival van Rheingau op uitnodiging van Walter Fink in 1995, hij was special guest van het BBC Symphony Orchestra in 2010 en op het festival Aspects des Musiques d'Aujourd’hui te Caen in 2013.
Naast zijn compositiewerk heeft hij een carrière als docent vanaf 1978 op de Internationale Ferienkurse für Neue Musik in Darmstadt, en sinds 1981 aan de muziekacademie van München. In 1985 volgde hij zijn voormalige professor Eugen Werner Velte op als hoogleraar compositie aan de muziekschool van Karlsruhe.

Deze nieuwe enscenering is een coproductie met de Opera van Stuttgart. Dirigent Franck Ollu zal aan het hoofd staan van het Kamerorkest van de Munt. De regie vertrouwden we toe aan de Duitse Andrea Breth, wiens donkere en getormenteerde universum perfect aansluit bij de hectische en pessimistische toestand van Lenz. Hoewel ze zeer vertrouwd is met moderne theaterteksten, is het de eerste keer dat Andrea Breth een hedendaagse opera ensceneert. Aan haar zijde vinden we dezelfde ploeg als voor La Traviata in 2012, namelijk scenograaf Martin Zehetgruber, belichter Alexander Koppelmann en dramaturg Sergio Morabito. Eva Maria Dessecker ontwerpt de kostuums.

Praktische info :

Wolfgang Rihm, Jakob Lenz
Van vrijdag 27 februari t.e.m. zaterdag 7 maart 2015, telkens om 20.00 u
De Munt - Brussel


Meer info : www.demunt.be

Extra :
Jakob Lenz - interview met componist Wolfgang Rihm & dirigent Franck Ollu op www.skynet.be
Wolfgang Rihm op www.universaledition.com, www.composers21.com en youtube
Dossier Wolfgang Rihm op beckmesser.de
Wolfgang Rihm (1951 - ): Wars van minimalisme en neosensibiliteit op www.musicalifeiten.nl

Elders op Oorgetuige :
Muziek is een levensproces : interview met Wolfgang Rihm, Peter-Paul De Temmerman, 17 maart 2004

Bekijk alvast deze video

02:01 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

19/10/2014

Shell Shock : unieke samenwerking tussen Nick Cave en Belgische componist Nicholas Lens in De Munt

Shell Shock Of je het shell shock of posttraumatische stressstoornis noemt, oorlog slaat zware psychische wonden. Honderd jaar na het uitbreken van de Grote Oorlog schreef de Belgische componist Nicholas Lens hierover een opera op teksten van de bekende Australische auteur en musicus Nick Cave. In twaalf gedichten of canti evoceert hij, in een heel persoonlijke en vloeiende stijl, de anonieme protagonisten van de oorlog : soldaten, moeders, wezen, gevangenen... Uit de getuigenissen van deze individuele personages, waarin ieder zich kan herkennen, klinkt de universele roep naar een humane en vredevolle wereld. De 'choreografische regie' van dit internationale project is in handen van de Belgisch-Marokkaanse 'choreograaf van het jaar' Sidi Larbi Cherkaoui. Dit opdrachtwerk van de Munt werd opgenomen in de officiële agenda van het Federale Organisatie comité ter Herdenking van WOI.

In 2014 herdenken we de honderdste verjaardag van het begin van de Eerste Wereldoorlog, een tragische verjaardag van een gebeurtenis die onze wereld fundamenteel heeft veranderd. De Munt is zich bewust van het grote belang van de herinnering voor de volgende generaties, en neemt dan ook deel aan de herdenking met een belangwekkende nieuwe creatie: een requiem van de Belgische componist Nicholas Lens, die dicht bij het slagveld en de talloze militaire begraafplaatsen in Ieper opgroeide. Vandaag worden nog steeds iedere dag klaprozen neergelegd op de graven. En nog steeds weerklinkt iedere dag een lied voor de doden aan de poort van de stad, een ceremonie waaraan Lens als kind zelf deelnam. Het onderwerp ligt hem dus zeer nauw aan het hart.

Nicholas Lens is een multidisciplinaire artiest, en werkt als auteur en componist. Hij groeide op in een muzikale familie met vijf kinderen. Hij studeerde trompet en contrabas aan muziekacademies en conservatoria, en schakelde daarna over op viola da gamba bij Sophie Watillon. Nicholas Lens begon professioneel te componeren toen hij studeerde aan het Koninklijk Conservatorium van Brussel, voor verschillende theater-, film- en televisieprojecten.
Lens schreef onder andere de opera Slow Man met auteur John M. Coetzee als librettist. Slow Man kende zijn wereldpremière twee jaar terug op het Malta Festival, Grand Opera Theatre Poznan 2012. Met J. M. Coetzee, met wie een vriendschap ontstond, werkt hij momenteel aan een tweede samenwerking, de opera At the Gate gebaseerd op het boek Elizabeth Costello. Deze opera zal in premiere gaan in 2016. Lens en Coetzee plannen ook een derde opera samen over Dostojevski.
Schott MusikVerlag, Mainz publiceerde de meeste werken van componist Nicholas Lens waaronder de trilogie The Accacha Chronicles en The Puppet Designer. Naast het componeren was Lens ook regisseur en schrijver van de film Love is the only master I'll serve die op Biff, NY in premiere ging.

In de teksten van de Australische dichter en zanger Nick Cave, bekend in de rock- en popwereld, vond Nicholas Lens de poëtische en expressieve basis die hij zocht. Hij schreef twaalf gedichten, of cantos, die het woord geven aan de anonieme protagonisten van de Grote Oorlog: niet alleen soldaten, maar ook moeders, vrouwen, wezen, gevangenen, enzovoort. Lens steunt op hun lijden en offers om zo een humanistische en tolerante visie op de wereld naar voor te brengen. Zijn muziek werpt een licht op de trage, pessimistische en emotionele 'ballades' van Nick Cave. De titel van het werk, Shell Shock– een term die de psychologische of fysieke toestand beschreef van soldaten die de intense bombardementen in de loopgraven meemaakten - omschrijft de hardheid van een oorlog waarvan de overlevenden de verschrikkelijke gruwel met zich bleven meedragen. Want wanneer "ira", de zonde van de woede, de harten van de mensen beheerst, kan niets hen nog beletten om anderen te doden of te doen lijden, ondanks de hoge prijs die ze ervoor moeten betalen. De woede is, samen met de hoogmoed, de basis van alle uitspattingen, en dit requiem herinnert er ons dan ook aan dat enkel ons besef van lijden ons kan helpen om onze demonen te overwinnen. 

Nicholas Edward 'Nick' Cave is een muzikant uit de pop- & rockwereld, maar ook schrijver, dichter, scenarist en soms acteur. Hij werd geboren in Australië, studeerde kunst aan het Caulfield Institute of Technology (tegenwoordig Monash University) maar onderbrak zijn studies om zich volledig te wijden aan de muziek.
Hij bracht een eerste album uit met de band The Birthday Party in 1981 vooraleer hij naar Londen vertrok. De muziek van Nick Cave zal een grote invloed hebben op de Engelse rockscène, meerbepaald door de ruwe en extreme emoties die hij uitdrukt. In Los Angeles vormde hij samen met Mick Harvey de bekende Bad Seeds, en samen namen ze veertien albums op tussen 1984 en 2008.
Tegelijkertijd treedt Nick Cave sinds 1990 op als solo-artiest en werkt hij samen met verschillende artiesten. In 2006 richtte hij de nieuwe “garage rock band” Grinderman op. Hij is tevens acteur, namelijk in twee films met Brad Pitt, Johnny Suede (1991) van Tom DiCillo en The Assassination of Jesse James by the coward Robert Ford (2007) van Andrew Dominik. Hij schreef zelf ook een western, The Proposition (2005), en componeerde heel wat filmmuziek.
Als schrijver en dichter bracht hij in 1988 zijn eerste verzameling uit, King Ink, gevolgd door een tweede anthologie, King Ink II, in 1997. Hij schreef twee romans, And the Ass Saw the Angel (1989) en The Death Of Bunny Monroe (2009).

Praktische info :

Nicholas Lens : Shell Shock. A Requiem Of War
Van vrijdag 24 oktober t.e.m. zondag 2 november 2014
De Munt - Brussel


Meer info : www.demunt.be

Alle voorstellingen zijn intussen uitverkocht, maar je kan deze productie na afloop gedurende drie weken gratis (opnieuw) bekijken op de website van De Munt. Shell Shock is integraal te bekijken van vrijdag 14 november (om 20u) tot en met donderdag 4 december 2014.

Extra :
Nicholas Lens : www.nicholaslens.com, en.wikipedia.org, www.matrix-new-music.be en youtube

21:54 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

08/10/2014

Parels van de kamermuziek op vrijdagmiddag in De Munt

Concertini De Munt In de sfeervolle Grote Foyer van de Munt brengen de Concertini elke vrijdag van begin oktober tot einde mei op het middaguur vijfenveertig minuten kamermuziek die van ver of van nabij verband houdt met de hoofdlijnen van de opera-, concert- en recitalprogrammering. Musici van het huis brengen er met de diverse vaste ensembles en in wisselende formaties de bekende parels van de kamermuziek, maar ze gaan ook op zoek naar nieuwe paden, nieuw repertoire, nieuwe ontdekkingen... Je hoeft geen doorgewinterd kenner van kamermuziek te zijn om te komen meegenieten van deze exquise concertjes of om na te praten met de musici of met gelijkgestemde muziekliefhebbers. Deze middagconcerten worden elke vrijdag live uitgezonden op het Muntplein.

Een greep uit het programma :

Vrijdag 10.10.2014
Blaaskwintet van de Munt : Hongaars programma
- György Ligeti, 6 Bagatelles (1953)
- Ferenc Farkas, Antiche danze ungheresi del 17.secolo (1959)
- György Kurtág, Wind Quintet, op.2 (1959)
- Sándor Veress, Diptychon (1968)

Vrijdag 17.10.2014
Vier op een rij : de trombones
Jan Smets, Bram Fournier, Koen Severens, Geert De Vos
Belgische werken voor vier trombones van Flor Peeters, Jef Maes, Jan Van der Roost, Hans De Jong & Koen Severens


Vrijdag 24.10.2014
Saténik Khourdoian (viool), Jean-Noël Melleret (hoorn), Mara Dobresco (piano)
- Johannes Brahms, Trio Es-Dur für Horn, Violine und Klavier, op.40 (1865)
- György Ligeti, Trio for Horn, Violin and Piano (1982)

Vrijdag 31.10.2014
Blazersensemble van de Munt
- Richard Strauss, Sonatine Nr.2 Es-Dur für 16 Bläser 'Fröhliche Werkstatt' (1944-1945)
- Wim Henderickx, Mysterium voor 10 houtblazers (1989)

Vrijdag 16.01.2015
Kamermuziekensemble van de Munt
- Arvo Pärt, Fratres (1977) e.a.

Vrijdag 30.01.2015
Kamermuziekensemble van de Munt & Bruno Coppens (verteller)
- Robert Groslot, Le Marquis de Carabas (2010)

Vrijdag 20.02.2015
Raymond Dils, Femke Sonnen, Yuri Higashida, NN, Thomas Kanter
- Johann Nepomuk Hummel, Quartett Es-Dur für Klarinette und Streichtrio, S.78(1808)
- Robert Groslot, Painted Curves (2013)

Vrijdag 27.02.2015
Kamermuziekensemble van de Munt
- Kamermuziek van Wolfgang Rihm: Sine Nomine, für 5 Blechbläser (1985) - Fremde Szene III, für Violine, Violoncello und Klavier (1983-1984) - Über die Linie VI, für Altflöte, Violine und Violoncello (2004)

Vrijdag 13.03.2015
Vier op een rij: de hoorns
Jean-Noël Melleret, Bert Vanderhoeft, Rogier Steel, Mario Maes
- Franse muziek: werken van Jean Françaix, Eugène Bozza, Henri Tomasi e.a.

Vrijdag 20.03.2015
Els Van Zundert (fluit)
- Franse muziek

Vrijdag 27.03.2015
Kamermuziekensemble van de Munt
- Kamermuziek van Pascal Dusapin: Musique fugitive, pour trio à cordes (1980) - Laps, pour clarinette et contrebasse (1987) - Stanze, Dyade pour quintette de cuivres (1991) - Attacca, pour deux trompettes en ut et un timbalier (1991)

Praktische info :

Concertini De Munt: Chamber Music
Elke vrijdag van begin oktober 2014 tot einde mei 2015, telkens om 12.30 u
De Munt - Brussel


Meer info : www.demunt.be

13:30 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook