07/07/2017

In Memoriam Pierre Henry (9/12/1927 – 5/07/2017)

Pierre Henry Op woensdag 5 juli overleed de Franse componist Pierre Henry. Hij werd 89. Henry wordt beschouwd als de vader van de musique concrète, een genre binnen de elektronische muziek. Henry was een bruggenbouwer tussen moderne klassieke muziek en progrock, en een van de vaders van het gebruik van computers en synthesizers.

De componist maakte vaak gebruik van eclectische en bizarre geluiden. De man aarzelde bijvoorbeeld niet om een forse elektrische zaagmachine of een heus klokkenspel doorheen zijn muziek te jagen. Bekend is 'Messe pour le temps présent' uit 1967, een samenwerking met Michel Colombier. De twee maakten de plaat voor een dansproductie van Maurice Béjart. Het daarvan afkomstige baanbrekende nummer 'Psyché Rock' werd midden jaren negentig opnieuw uitgebracht en is later door verschillende dance-producers geremixt. Ook de makers van The Simpsons gingen voor Futurama, hun andere animatiereeks, bij Psyché Rock de mosterd halen voor hun begintune. Moderne elektromuzikanten als Fatboy Slim, Saint Germain en Dimitri from Paris hebben 'Psyché Rock' geremixt. Sommigen noemen Pierre Henry de 'grootvader van de techno', maar hijzelf sprak liever over de 'vader van de moderne muziek.'

"Pierre Henry maakt met Pierre Schaeffer en Stockhausen deel uit van de grote geluidspioniers van de 20ste eeuw die de manier van muziek maken hebben veranderd", zo stelde Jean-Michel Jarre tegenover het Franse persbureau AFP. "Voor Pierre Henry, net als voor Pierre Schaeffer, was muziek niet alleen muzieknoten maar ook geluiden zoals dat van een deur, de wind of de regen." Henry inspireerde talrijke choreografen, zoals George Balanchin, Merce Cunningham of Maguy Marin. Zijn meest vruchtbare samenwerking was echter met choreograaf Maurice Béjart, voor wie hij een 15-tal stukken schreef, waaronder 'Messe pour le temps présent'. Het ballet werd in 1967 opgevoerd op het festival van Avignon.

Beluister hier 'Psyché Rock'

17:35 Gepost in Actualiteit, Muziek, Nieuws | Permalink |  Facebook

12/03/2014

Symposium rond Finse componist Magnus Lindberg in Brugge

Magnus Lindberg Op dinsdag 18 maart organiseert Symfonieorkest Vlaanderen een academische dag over de componist Magnus Lindberg (foto) in het Concertgebouw Brugge. Tijdens dit symposium komen verschillende aspecten van Magnus Lindberg aan bod: zijn oeuvre, zijn werkmethode, zijn carrière, zijn inspiratiebronnen, ...

De Fin Magnus Lindberg (1958) is dit seizoen de centrale componist van het Symfonieorkest Vlaanderen. Hij was Composer in Residence bij de New York Philharmonic en schreef werken in opdracht van onder meer de Berliner Philharmoniker. Hij is zeer goed bevriend met dirigent Esa-Pekka Salonen en werkte reeds voor diverse projecten met hem samen. Uit zijn uitgebreide repertoire selecteerde het Symfonieorkest voor dit seiaoen 4 werken: Feria, Parada, zijn Klarinet- en Vioolconcerto.

Dat Magnus Lindberg veruit de populairste onder de Finse componisten is, komt allicht doordat hij zich nooit helemaal heeft geschikt naar de dictaten van de naoorlogse hedendaagse muziek. Hij studeerde weliswaar in Darmstad, kent de computer door en door en vertolkte als pianist al werk van Boulez, Stockhausen en Berio. Toch is in zijn recente werken vooral de brute energie te horen van de punkgroepen die hem in de jaren 1980 beïnvloedden. Er waait een wervelwind over zijn grote, dramatische fresco's waarin de harmonie vervat ligt tussen spanning en ontspanning... Voor Magnus Lindberg is fysieke contact met de klank tijdens het compositieproces van essentieel belang. Daarnaast heeft hij altijd al de behoefte gevoeld om te communiceren met het publiek. De concertdimensie, met de bijbehorende adrenaline, is voor hem zeer belangrijk.

Magnus Lindberg is tijdens de voorbije twee seizoenen huiscomponist geweest bij de New York Philharmonic Orchestra (2009-2010). Hij is vooral bekend door zijn symfonische werken als 'Feria' en 'Corriente' en staat garant voor degelijkheid en métier. Nochtans geniet hij bij het grotere publiek de naam van 'enfant terrible'. Ten dele terecht misschien, maar ten dele ook zeker niet. Zijn werk getuigt van een grote vakkennis en heeft binnen de hedendaagse muziek een gigantische artistieke kwaliteit. Wie de moeite en tijd neemt om zijn werken grondiger te leren kennen, komt erachter dat in de klankmassa een groot kunstenaar schuilgaat. Lindberg noemt zichzelf 'romantisch' en heeft geen probleem te onderkennen dat hij als modernist teruggrijpt naar voorbeelden uit het verleden, zij het zonder enige vorm van nostalgie.

Programma :

Vanaf 10u30 . Ontvangst
11u - 11u10 . Verwelkoming
11u10 - 11u30 . 'De figuur Magnus Lindberg' (gastspreker Maarten Beirens, journalist & docent)
11u30 - 12u30 . 'Lindberg over Lindberg' (gastspreker Magnus Lindberg)
12u30 - 14u . Lunch & mogelijkheid bezoek Soundfactory Concertgebouw Brugge
14u - 15u . 'Conductors and composers - a 60 year long experience of our Finnish music life and education' (gastspreker Professor Atso Almila, Sibelius Academy Helsinki)
15u - 15u30 . Koffie/thee
15u30 - 17u . Lecture performance: het Vioolconcerto van Magnus Lindberg (gastsprekers Magnus Lindberg en violist Matthew Trusler)
18u - 19u . Bijwonen generale repetitie Symfonieorkest Vlaanderen
20u . Bijwonen concert 'Jupiter' van het Symfonieorkest Vlaanderen

Hoe inschrijven :
De kostprijs voor niet-studenten bedraagt € 25 (incl. catering en concertticket) en € 15 (excl. concertticket)
Deelname voor studenten van samenwerkende conservatoria is gratis (incl. catering en concertticket) mits inschrijving. Bij inschrijving graag vermelding van naam, e-mailadres en studentenkaartnummer.

Schrijf uiterlijk op vrijdag 14 maart 2014 in via stephanie.dierckxsens@symfonieorkest.be of via 050 84 05 87

Deelnemende conservatoria :
Koninklijk Conservatorium Antwerpen
Luca School of Arts (Lemmens, Leuven)
School of Arts (Hogeschool Gent)
Koninklijk Conservatorium Brussel

17:48 Gepost in Concert, Muziek, Nieuws | Permalink |  Facebook

13/11/2013

In memoriam John Tavener (1944-2013)

John Tavener Op dinsdag 12 november overleed de Britse componist Sir John Tavener, één van de bekendste Britse componisten van spirituele muziek. Hij werd 69. John Tavener werd door het grote publiek opgemerkt door de uitvoering van zijn 'Song for Athene' uit 1993 tijdens de rouwdienst voor prinses Diana in september 1997. Zijn stuk 'The Protecting Veil', voor cello en strijkers, stond in 1998 maandenlang boven aan de klassieke top 10. In 1968 verkreeg hij voor het eerst bekendheid door zijn compositie 'The Whale' naar het Bijbelboek Jona, uitgebracht op Apple Records, de platenmaatschappij van The Beatles. Tavener werd in 2000 in de adelstand verheven.

John Tavener werd op 28 januari 1944 geboren in Londen. Hij studeerde muziek aan het Royal College of Music in Londen bij onder meer Lennox Berkeley. Hij brak door met zijn compositie The Whale (de walvis) naar het bijbelboek Jona. Na zijn toetreding tot de Russisch-orthodoxe Kerk in 1977 kreeg zijn muziek steeds meer een spiritueel karakter. Daarmee ging kerkmuziek een groter aandeel in zijn oeuvre innemen. Taveners oeuvre - dat meestal als neo-klassiek wordt beschreven - refereert zowel naar westerse als oosterse muziek. Daarbij was zijn bekering in 1977 tot de Russisch-orthodoxe kerk van groot belang. Later zou hij zich ook sterk interesseren voor de islam en het boeddhisme. Muzikaal leunde hij ook aan bij Olivier Messaen, Arvo Pärt en de minimalistische stroming.

Bekendheid genoot Tavener onder meer van koorwerken als The Lamb, Funeral Ikos en Song for Athene. Dat laatste werk werd bij een breed publiek bekend door de uitvoering tijdens de uitvaartdienst van prinses Diana in Westminster Abbey in 1997. In zijn latere werk The Veil of the Temple wist hij zich beïnvloed door het boeddhisme.

Tavener had al heel lang gezondheidsproblemen. In 2007 kreeg hij een hartaanval, waarna hij 4 maanden in het ziekenhuis lag. Na zijn hartaanval lieten artsen Tavener weten dat hij niet meer als componist aan het werk kon gaan. Hij bleef echter actief in de muziekwereld. Drie van zijn composities gingen afgelopen zomer in première op het Manchester International Festival. Zijn laatste werk, drie Shakespeare Sonnetten, gaat op vrijdag 15 november in Southwark Cathedral in Londen in première.

Extra :
John Tavener op www.chesternovello.com, nl.wikipedia.org en youtube
John Tavener: post-modern en terug naar af?, Friska Frank op www.nopapers.nl
John Tavener: his final interview, Ivan Hewett in The Telegraph, 13/11/2013

21:55 Gepost in Actualiteit, Muziek, Nieuws | Permalink |  Facebook

07/09/2013

In memoriam Dick Raaijmakers (1930 - 2013)

Dick Raaijmakers Op woensdag 4 september overleed de Nederlandse componist, wetenschapper en muziekpionier Dick Raaijmakers. Raaijmakers staat bekend als een van de grondleggers van de elektronische muziek in Nederland. Hij maakte in de jaren vijftig in het Natuurkundig Laboratorium (Natlab) van Philips in Eindhoven experimentele populaire muziek met behulp van elektronische middelen. Een groot deel van zijn leven tot aan zijn pensioen was hij docent aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag.

Dick Raaijmakers studeerde piano aan het conservatorium in Den Haag en werkte op de afdeling voor elektro-akoestisch onderzoek van Philips. Tussen 1956 en 1964 was Raaijmakers actief in het natuurkundig laboratorium, ook wel Natlab, van het elektronicaconcern. Hij was de eerste ter wereld die zich bezighield met elektro-akoestiek en wordt derhalve als grondlegger van de elektronische muziek gezien.

Hij experimenteerde samen met Tom Dissevelt onder de naam Electrosoniks met via elektronische middelen gemaakte popmuziek, die van invloed zouden zijn op het werk van Kraftwerk en Giorgio Mororder. Onder het pseudoniem Kid Baltan (anagram van Dick Natlab) bracht de platenfirma van Philips de elektronische werken uit.

In 1966 keerde hij als docent terug naar zijn leerschool in Den Haag. Tot zijn pensioen in 1995 was hij aan het conservatorium docent elektronische en hedendaagse muziek. Vanaf 1991 was hij eveneens theaterdocent, waarna erkenning volgde voor zijn wetenschappelijke en artistieke werken.

Zo won hij diverse oeuvreprijzen en ontving hij een eredoctoraat aan de Universiteit van Leiden. Zijn belangrijkste wetenschappelijke publicatie was het boek 'De Methode' uit 1984, waarin hij de samenhang van beweging, oorzaak, gevolg en de waarneming daarvan beschreef.

Extra :
Dick Raaijmakers op www.muziekencyclopedie.nl, nl.wikipedia.org en youtube

00:50 Gepost in Actualiteit, Muziek, Nieuws | Permalink |  Facebook

22/03/2013

Canvas brengt hommage aan Vic Nees

Vic Nees Op 14 maart overleed koordirigent en componist Vic Nees. Hij was jaren verbonden met de BRT/VRT. Als hommage aan Vic Nees zendt Canvas op zaterdag 23 maart om 14.52 u een portret uit, gemaakt in 1996. Vic Nees wordt begraven op zaterdag 23 maart.

Vic Nees en de muziek van het woord
TV-portret van Vic Nees, die op 14 maart op 77-jarige leeftijd overleed. Vic Nees was 26 jaar lang dirigent van het voormalig BRT-koor en genoot een grote internationale reputatie als componist van koormuziek. Hij was een belangrijke vernieuwer in de Vlaamse koorbeweging. Ook in de amateurkoorwereld is Vic Nees en belangrijk figuur. Veel van zijn koorwerken zijn in het Nederlands, met een grote aandacht voor de prosodie van de tekst. Dit TV-portret werd gemaakt in 1996 n.a.v. zijn zestigste verjaardag. M.m.v. Kamiel Cooremans en met fragmenten uit o.m. 'Liedjes der slapelozen', de 'Voetbalgavotte', 'Ons derde land' en het 'Magnificat'.

Vic Nees (1936 - 2013)
Vic Nees was zoon van de internationaal bekende beiaardier Staf Nees. Hij genoot in internationale muziekopleiding en specialiseerde zich als componist in koormuziek. Als musicus kapte hij met aloude Vlaamse romantisme, de erfenis van Peter Benoit. Hij zocht aansluiting bij wat er op dat ogenblik in de internationale muziekscene aan de orde was. Vooral de Duitse koorbeweging met de muziek van Hugo Distler maakte diepe indruk op hem. Ook de oude Vlaamse polyfonie met zijn lineair denken inspireerde hem. Hij kwam uit Mechelen, de plek waar deze muziek voor het eerst opnieuw onder de aandacht kwam.

Vic Nees was erg verbonden met het koorleven in Vlaanderen en schreef veel voor de amateurkoren. Hoofdzakelijk op Nederlandstalige teksten omdat de verstaanbaarheid voor hem zeer belangrijk was. Het verband tussen tekst en muziek is essentieel. Waarbij hij vooral lette op de relevantie van die teksten. Zijn teksten zijn dikwijls religieus geïnspireerd, met een zeer sterk sociaal engagement.  Het volkslied was ook een grote inspiratiebron.

In zijn muziek ontwijkt hij het experiment niet. Moderne zangtechnieken als clusters, glissandi, of zingen op medeklinkers drongen zijn partituren binnen. Aan seriële schrijfwijzen deed Nees niet mee. De wereld van Nees was hoofdzakelijk tonaal met enkele lichte afwijkingen.

Vic Nees was een man van koor. Hij leidde verschillende koren. Maar hij zal de geschiedenis ingaan als de man die het Radiokoor (nu VRK) tot hoog niveau wist te brengen. Van de jaren zestig tot aan zijn pensioen in 1996 stond hij aan het hoofd van dit ensemble, eerst als producer, later als dirigent. Hij dirigeerde er zowel eigen werk, het Vlaams repertoire als het internationale repertoire. Met uitstapjes naar soms het lichte genre, volksmuziek, operette als close harmony. Het koor was uitermate soepel. Het kon met respect voor de stijleigenheden de strenge polyfonie, het romantisch genre als de experimentele avant-garde aan.

Na zijn pensioen bleef hij een referentiepunt in de koorwereld. Vic Nees was een bijzonder vriendelijk en joviaal mens. Een plezier om hem te ontmoeten. Hij werd overladen met internationale prijzen.

Extra :
Vic Nees op www.matrix-new-music.be, www.muziekcentrum.be en youtube

12:00 Gepost in Muziek, Televisie | Permalink |  Facebook

06/12/2012

In memoriam Jonathan Harvey (3/05/1939 - 5/12/2012)

Jonathan Harvey Op 5 december overleed de Britse componist Jonathan Harvey. Harvey was in de jaren '60 een leerling vna Karlheinz Stockhausen, maar hij vond vanaf de jaren '70 een eigen stijl, waarin zijn belangstelling voor oosterse filosofie en religie in toenemende mate een rol speelde. Tegelijk was hij enthousiast gebruiker van de nieuwste digitale technologie in zijn werk, zoals ontwikkeld in het Ircam in Parijs.

De Brit Jonathan Harvey behoort ongetwijfeld tot de meest invloedrijke componisten van zijn generatie. Hij zocht in de jaren 1960 aansluiting bij de radicale internationale avant-garde. Vertegenwoordigers van die stroming, zoals Milton Babbitt en Karlheinz Stockhausen, hadden een duidelijke invloed op zijn werk. Zo toonde Harvey zich sterk geïnteresseerd in elektronisch gegenereerde muziek en wiskundige benaderingen van klanken en structuren. Hij werkte aan het begin van de jaren 1980 zelfs een tijdje aan het IRCAM, het Parijse instituut dat Pierre Boulez had opgericht om met interdisciplinaire teams de interactie tussen muziek en technologie te onderzoeken. Nu wil dat geenszins zeggen dat Jonathan Harvey daarom streefde naar abstracte, onzinnelijke muziek. Integendeel, zijn werk is vaak zeer emotioneel geladen, hoogst expressief en zeer communicatief te noemen. Met Stockhausen deelt hij verder een uitgesproken gevoeligheid voor de religieuze relatie tussen kunst en het ongrijpbare, het kosmische. Dat leidt ook bij Harvey vanuit christelijke en boeddhistische ervaringen tot een ethische, spirituele en zelfs rituele benadering van compositie en uitvoering.

Jonathan Harvey werd geboren in Warwickshire in 1939, studeerde zang aan het St Michael's College in Tenbury en later muziek aan het St John's College in Cambridge. Hij behaalde doctoraatsdiplorna's aan de universiteiten van Glasgow en Cambridge, en ging vervolgens - op advies van Benjamin Britten - bij Erwin Stem en Hans Keller studeren. In 1969-70 was hij als Harkness Fellowverbonden aan Princeton University.

De uitnodiging van Pierre Boulez in de vroege jaren tachtig om aan het Franse IRCAMinstituut te gaan werken, mondde uit in acht creaties, onder andere voor het Ensemble InterContemporain, waaronder het werk voor tape 'Mortuos Plango Vivos Voco', 'Ritual Melodies' voor computergemanipuleerde klanken en 'Advaya' voor cello en live-opgenomen geluid.

Harvey componeerde ook voor de meeste andere bezettingen: orkest (waaronder 'Madonna of Winter and Spring', 'Tranquil Abiding' en 'White as Jasmine'), kamermuziek (waaronder vier strijkkwartetten en onder andere 'Soleil Noir/ Chitra' en 'Death of Light, Light of Death') evenals werken voor soloinstrunienten. Hij schreef zeer veel koormuziek, zoals de grootse cantate met electronics 'Mothers shall not Cry' uit 2000. Zijn kerkopera 'Passion and Resurrection' uit 1981 resulteerde in een verfilming door de BBC en werd nog twaalf keer opnieuw uitgevoerd. 'lnquest of Love', zijn opera in opdracht van de English National Opera, ging in première in 1993 en werd een jaar later hernomen in de Brusselse Muntschouwburg.

Jonathan Harvey ontvaing geregeld cornpositieopdrachten van een heleboel internationale organisaties. Zijn muziek werd uitvoerig gespeeld door onder andere het Ensemble Modern, het Ensemble InterContemporain en het Ictus Ensemble, en is te beluisteren op een vijftigtal cd's. Hij was vaak te gast op de belangrijkste internationale festivals voor hedendaagse muziek en wordt beschouwd als een van de meest begaafde en fantasierijke componisten op het vlak van de elektronische muziek. Naast eredoctoraten van de universiteiten van Southampton en Bristol, en lidmaatschap van de Academia Europaea, ontving Harvey in 1993 de prestigieuze Britten Award voor compositie. Hij publiceerde twee boeken in 1999, respectievelijk gewijd aan inspiratie en spiritualiteit. Hetzelfde jaar verscheen, bij Faber & Faber, Arnold Whittalls studie over de muziek van Harvey. Twee jaar later publiceerde John Palmer een omvangrijk boek over 'Jonathan Harvey's Bhakti' bij Edwin Mellen Press. Verder was Jonathan Harvey gastprofessor aan het Imperial College in Londen en hij ere-professor aan de Sussex University. Sinds 2005 was hij composer-in-residence van het BBC Scottish Symphony Orchestra.

Jonathan Harvey : www.vivosvoco.com, www.chesternovello.com en youtube

11:20 Gepost in Muziek, Nieuws | Permalink |  Facebook

06/11/2012

In memoriam Elliott Carter (11/12/1908 - 5/11/2012)

Elliott Carter Op 5 november overleed de Amerikaanse avant-gardecomponist Elliott Carter. De man is 103 geworden. Carter componeerde muziek die hij zelf omschreef als "'muziek die erom vraagt om geconcentreerd beluisterd te worden". Carter wekte zelfs op latere leeftijd nog ontzag door zijn productiviteit. Hij bleef, ook toen hij in december 2008 zijn 100ste verjaardag vierde, nieuwe opdrachten aannemen.

Zijn eerste Pulitzerprijs won Carter in1960 voor zijn Second String Quartet. Dertien jaar later volgde zijn tweede Pulitzerprijs voor Third String Quartet. Toen in 1985 voor het eerst de National Medals of Arts werden toegekend was Carter een van de tien mensen die op deze wijze werden geëerd. Zijn gebrek aan populariteit bij het grote publiek kon hem niet deren. "Ik denk niet dat het iets betekent om populair te zijn", zei hij. "Als je ziet hoe publieke smaak en publieke opinie constant op allerhande manieren worden gemanipuleerd, lijkt het mij dat populariteit een futiele zaak is."

Elliott Carter was 103 en dus stonden zijn activiteiten op een iets lager pitje dan pakweg 40 jaar geleden, maar hij was nog altijd productief. En ook in zijn recentere composities slaagde hij er nog steeds in om te doen wat hij al zestig jaar deed: toonaangevende en vernieuwende bijdragen afleveren aan de hedendaagse muziek. Carter was misschien wel een van de belangrijkste vernieuwers van de twintigste-eeuwse muziek in de Verenigde Staten. Neo-klassiek in de jaren 40, compromisloos in de jaren 50, ongenadig voor het minimalisme van de jaren 60 en 70, en in elk geval veeleisend voor de uitvoerders van zijn werk. Zo catalogeert The New York Times zijn composities voor strijkkwartetten onder "de moeilijkste muziek die ooit is gemaakt".

Elliott Carter, die zijn hele leven in New York heeft gewoond, staat voor bijna een eeuw muziekgeschiedenis. Hij wordt in de hele wereld beschouwd als een van de belangrijkste nog levende componisten, stevig verankerd in de Europese traditie. Voor hem is de botsing tussen de Europese traditie en de Amerikaanse vernieuwing geen obstakel, maar een bron van inspiratie. De creatieve periode van zijn leven overspant meer dan tachtig jaar. Het respect dat hem wordt betuigt in de hele wereld heeft niet alleen betrekking op zijn werk, maar ook op zijn enorm toegewijde houding tegenover de muziekcultuur. In december 2008 werd Elliott Carter 100 jaar. Ondanks zijn gevorderde leeftijd componeert deze meester van de moderne muziek nog altijd.

Elliott Carter mag dan zijn uitgegroeid tot het boegbeeld van de Amerikaanse nieuwe muziek - de man die zowat eigenhandig de brug heeft geslagen tussen de vernieuwingen van de generatie van Charles Ives, Henry Cowell en Ruth Crawford Seeger en vandaag - hij begon zijn carrière aanvankelijk in een meer conservatieve richting. Na zijn studies aan Harvard bij Walter Piston, trok Carter zoals zoveel Amerikaanse componisten naar Parijs om er te studeren bij Nadia Boulanger, die haar studenten vooral een groot respect voor de klassieke harmonie bijbracht en een neoklassieke stijl in het verlengde van het werk van Igor Stravinsky propageerde.

Carter ruilde zijn neoklassieke periode echter al gauw voor een heel andere toonspraak die op harmonisch en melodisch vlak de verworvenheden van de Tweede Weense School (Schönberg, Berg, Webern) op de voorgrond plaatste, maar waarin bij uitstek twee volgende elementen op de voorgrond komen : de tendens om muziek veelgelaagd te maken en de zijn uiterst nauwkeurige manipulatie van ritme, metrum en tempo. Het bekendst is zijn techniek van 'metrische modulatie', waarbij binnen dezelfde compositie verscheidene tempi worden gehanteerd die allemaal in een bepaalde proportionele relatie tot elkaar staan. In zijn recentste werken bouwt Carter duidelijk voort op de taal en verworvenheden van zijn stijl, maar past hij die op een minder strikte wijze toe en laat zo meer ruimte voor een soort van spontane vindingrijkheid, vaak gecombineerd met een mild maar spitsvondig gevoel voor humor.

Extra :
Elliott Carter, Composer Who Decisively Snapped Tradition, Dies at 103, Allan Kozinn in The New York Times, 5/11/2012
Elliott Carter : www.schirmer.com, www.boosey.com, www.carter100.com, en.wikipedia.org en youtube
Eliott Carter : conservatieve erudiet, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl
Composer Elliott Carter is much admired but not easy to love, Karl Gehrke op Minnesota Public Radio, 8/03/2006
American Composers: Elliott Carter. He Put Motion Into His Movements, Tim Page in The Washington Post, 9/08/1998
Carter the Empiricist, David Harvey op www.davethehat.com, 1997
Carter en de polyfonie (pdf), Leo Samama op www.bloomline.net ,1993

13:40 Gepost in Actualiteit, Muziek, Nieuws | Permalink |  Facebook

27/10/2012

In memoriam Hans Werner Henze (1/07/1926 - 27/10/2012)

Hans Werner Henze Op 27 oktober 2012 overleed de Duitse componist Hans Werner Henze. Hij was een van de grootste hedendaagse componisten. Henze schreef klassieke muziek, maar werkte ook voor theater en film. Hij is 86 jaar geworden.

Henze was naast componist ook een bekend muziekpedagoog. Hij woonde lange tijd in Italië. Hij schreef onder meer symfonieën, opera's en concerten voor orkest en solo-instrumenten. Volgens zijn uitgever hebben Henze's ervaringen als krijgsgevangene in het fascistische Duitsland hun stempel gedrukt op de componist en zijn muziek. Zijn werk Sinfonia N.9, dat gebaseerd was op een roman van Anna Seghers, was een gedenkteken om te protesteren tegen het fascisme en oorlog.

Hans Werner Henze, geboren op 01-07-1926 in Gütersloh, Westfalen (Duitsland) werd de afgelopen decennia in het academisch getinte Duitse muziekklimaat vaak gezien als een buitenstaander. De eerste 20 jaar van zijn leven bracht hij door in Duitsland, met toen nog een fascistisch dictatoriaal regime. Hij was in dienst bij het Duitse leger tijdens de jaren 1940 - 1945.

Na de oorlog nam hij zijn muziekstudie weer op. Hij werkte in Heidelberg en Darmstadt. Na zijn opleiding bij Wolfgang Forter en René Leibowitz werkte hij in 1948 en 1949 als muzikaal leider aan het het Duitse theater van Heinz Hilpert in Konstanz, en in Wiesbaden. Zijn eerste compositie, een kamerconcert kwam uit in 1946.

In de jaren vijftig nam hij afstand van het opkomende serialisme rond  'Darmstadt'. In 1953 vestigde Henze zich in Italië en bleef er 9 jaar, eerst op het eiland Ischia en daarna in Napels. Daar schreef hij zijn 2 opera`s 'König Hirsch' en 'Der Prinz von Homburg', plus het ballet 'Undine'.

In 1963 verhuisde hij naar Rome en Castel Gandolfo. Drie jaar later ging hij omdat hij tevens wijnboer was in Marino wonen, een stadje ten zuiden van Rome. Naast de bezigheden die hij daarmee had schreef hij 'Elegy for Young Lovers' en 'The Bassarids', beiden in samenwerking met W.H. Auden, en de komische opera 'Der Junge Lord' naar het libretto van Ingeborg Bachmann. 'We come to the River' en 'The English Cat' maaktte hij allebei met Edward Bond. Hij schreef 'Orpheus', een volledig ballet, en een vrije versie van Monteverdi's 'Ritorno d'Ulisse'.

Ten slotte maakte hij 'Das Verratene Meer' en 'Venus und Adonis' beiden naar librettos van Hans-Ulrich Treichel. Voor het Salzburg Festival van 2003 werkte Hans Werner Henze aan een opera, 'L'Upupa oder Der Triumph der Sohnesliebe' naar zijn zelf geschreven libretto. De 4 symfonieën, nr. 7-10, geschreven na 1993 vallen onder het genre van de traditionele Duitse symfonieën van de 19de en 20ste eeuw. Zij kregen internationale erkenning.

De 10de werd voor de eerste keer opgevoerd op het Lucern Festival door het Birmingham Symphony Orchestra o.l.v. Sir Simon Rattle. Henze, beschikt inmiddels over een omvangrijk oeuvre, 10 symfonieën, een fors aantal orkestwerken met solist, een grote diversiteit aan kamermuziek en talrijke opera's. In het festival zijn composities uit alle fasen van zijn carrière te beluisteren, waarbij in het bijzonder de werken uit de laatste tien jaar een opmerkelijke schoonheid en vitaliteit laten horen.

Henze laat in zijn muziek duidelijk merken niet te willen vernieuwen om de vernieuwing. Hij bleef herkenbare menselijke gevoelens in zijn muziek centraal stellen, met een sterk maatschappelijke verbintenis. Dat hij niet heeft gekozen voor de intellectueel getinte vernieuwingsdrang heeft het succes van zijn werk nooit in de weg gestaan (veel hedendaagse componisten maakten die keuze wel). De neoromantische elementen van Henze's muziek en de grote lyrische kwaliteiten zijn geliefd bij de grote instituten in de muziekwereld. Symfonie orkesten, topdirigenten en operahuizen spelen graag zijn werk. Door de decennia heen werd zijn zinnelijke expressiviteit door het publiek steeds met enthousiasme ontvangen.

Hans Werner Henze op www.schott-musik.de, www.chesternovello.com, www.naxos.com en youtube

Extra :
"Die Musik selber muss sagen, wie es weitergeht" Ein Gespräch mit Hans Werner Henze über das Komponieren als lebensrettende Maßnahme, schöne Hemden und seine neue Oper "Gisela", Claus Spahn in Zeit, 24/09/2010
Hans Werner Henze interview, Ivan Hewett in The Telegraph, 7/01/2010
Hans Werner Henze: A matter of life and death, Tom Service in The Guardian, 14/12/2009

16:23 Gepost in Actualiteit, Muziek, Nieuws | Permalink |  Facebook

27/06/2009

In memoriam Alvaro Celso Guimarães (13/04/1956 - 23/06/2009)

Alvaro Guimarães Alvaro Guimarães is dinsdag 23 juni 2009 overleden. Hij was een Gentenaar die hier een twintigtal jaren geleden als een exotische vogel neerstreek vanuit Brazilië en zich in een mum van tijd settelde in de Gentse, Vlaamse, Belgische en Europese muziekwereld. In São Paulo studeerde hij piano en musicologie en was er zeer actief op de avant-garde scene. Hij kwam naar Gent om te doctoreren bij prof. Herman Sabbe maar was hier al spoedig verwikkeld in een web van projecten, trouwde met de pianiste Katrijn Friant met wie hij drie prachtige kinderen kreeg, werd leraar aan het conservatorium en hij vergat zijn doctoraat.

Zijn laatste droom heeft hij nog net kunnen opstarten aan het conservatorium van Gent, een cursus experimenteel muziektheater; tot een paar weken geleden was hij nog elke week moedig present.

Ik ken geen mensen die zo intens en gepassioneerd en met kennis van zaken met muziek omgingen als Alvaro. Hij was een begenadigd componist van een klein maar ongemeen boeiend oeuvre. Hij liet ons kennis maken met de Braziliaanse scene; Gilberto Mendes en anderen werden hier kind aan huis. Maar vooral introduceerde hij zeer veel Vlaamse componisten op de internationale scene. Hij vertaalde het boek, "De kleine Pomo" van Boudewijn Buckinx in het Portugees naar "O pequeno Pomo"; het werd uitgegeven bij Editoria Giordano, Sao Paulo. Hij organiseerde vele concertreizen met Vlaamse musici en Vlaamse muziek in Brazilië, o.m. op het festival van Santos. Hij organiseerde ontelbare internationale uitwisselingsconcerten in samenwerking met De Rode Pomp. Hij was jarenlang de medebezieler van het Spectra Ensemble waarmee hij wereldwijd grootse projecten opzette; teveel om op te noemen.

Zijn eigen laatste artistiek project was KaG - het Kunstarbeiders Gezelschap - dat musici van hier en elders verenigde om moderne minder bekende en geëngageerde muziek uit te voeren. In die context realiseerde hij de Europese première van het grensverleggende Maulwerke van Dieter Schnebel.

Alvaro Guimarães was niet enkel de markante Gentenaar zoals hierboven beschreven, maar ook de trouwe vriend van vele musici, een creatieve kok en feestenbouwer, een gezellige maar soms genadeloze tafelgenoot, een gedreven leraar en nog zoveel meer.

Tijdens zijn korte leven leefde hij minstens drie levens. Velen zullen hem missen.

Lucien Posman
Voorzitter ComAV

10:57 Gepost in Actualiteit | Permalink |  Facebook

07/03/2009

In memoriam Henri Pousseur (1929 - 2009)

Henri Pousseur Gisteren is de Belgische componist Henri Pousseur (23/06/1929 - 6/03/2009) overleden. Méér dan alleen een belangrijk theoreticus, pionier van de elektroakoestiek, pedagoog en esthetisch vernieuwer. Hij is ook de auteur van een uitgebreid oeuvre dat te weinig gespeeld wordt. Henri Pousseur werd in 1929 geboren in Malmédy. Tijdens zijn muziekstudies aan de Luikse en Brusselse conservatoria ontdekt hij het serialisme, met als ultieme uitloper de dodekafonische muziek, het twaalftoonenstelsel dat toen wereldwijd verspreid raakte binnen de ernstige muziek. In de vijftiger jaren was Pousseur de bezielende kracht en oprichter van 'Musiques nouvelles'. Pousseur komt later aan het hoofd te staan van het conservatorium van Luik en richt tevens in Luik het muziekstudiecentrum 'Centre de Recherches musicales de Wallonie' op. Daarnaast was hij ook gastdocent in muziekcentra in Keulen, Bazel en Buffalo. Nadat hij officieel op rust ging, zette hij zijn muzikale praktijk verder en richt in 2000 een nieuwe multimediale muziekrichting op, die elektro-akoestische muziek en digitale beelden vermengt. Pousseur behoorde samen met Pierre Bartholomée aan Waalse zijde en Louis De Meester en Karel Goeyvaerts aan Vlaamse zijde tot de top van de Belgische nieuwe muziek. Ook internationaal werden zijn composities uitgevoerd naast werk van Karlheinz Stockhausen en Pierre Boulez. Binnen het muziekonderwijs pleitte Henri Pousseur voor een groter aandeel van de hedendaagse muziek in het algemeen muziekonderwijs.

Henri Pousseur studeerde van 1947 tot 1953 aan de conservatoria van Luik en Brussel, waar hij Pierre Froidebise en André Souris ontmoet. Zij wijdden hem in in de 'avant-gardistische' muziek, meer bepaald de dodecafonie, en brachten hem in 1951 in contact met Pierre Boulez. Vanaf dan nam Henri Pousseur actief deel aan de radicale stroming van de seriële muziek en onderhoudt hij nauwe contacten met Karlheinz Stockhausen en Luciano Berio. Hij werkte regelmatig in Darmstadt, Donaueschingen, het Domaine musical en de Studio di Fonologia van Milaan. Pousseur richtte in 1954 een Brusselse studio op, alsook de vereniging Musiques Nouvelles, waaruit later het gelijknamige instrumentaal ensemble zou voortkomen. In 1960 vond er een ommekeer plaats in Pousseurs artistieke visie. Hij ging nauw samenwerken met Michel Butor (een samenwerking die tot op het einde van zijn leven bleef duren). Hij bevrijdde zich van het keurslijf van een orthodoxie die te dogmatisch en te exclusief was naar zijn smaak. Pousseur ging volledig op in onderzoek naar een organische herinvoering van alle syntactische en stilistische elementen waarop de banvloek rust van de 'veralgemeende reeks', die de componist als 'beperkend' aanvoelde. Henri Pousseur liet zich inspireren door de cultuurgeschiedenis in Votre Faust of Dichterliebesreigentraum, door de politiek in Couleurs croisées en Modèle réduit, en door volkse muziekgenres in Les Iles déchaînées, La Rose des Voix en Les Paysages planétaires. Het zijn maar enkele momentopnamen uit Pousseurs ononderbroken, onvoltooide zoektocht, waarmee hij afstand hield van de gangbare muziekstromingen. Vanuit zijn interesse voor muziekpedagogie gaf Henri Pousseur les aan de universiteit en het conservatorium van Luik, en vervulde hij gelijkaardige opdrachten in Keulen, in Bazel en aan de State University of New York in Buffalo. Samen met zijn vrienden en collega's Pierre Bartholomée en Philippe Boesmans, en met de steun van Robert Wangermée, richtte Pousseur in 1970 het Centre de Recherches et de Formation Musicales de Wallonie op in Luik. In 1975 werd hij directeur van het conservatorium van Luik. Hij stelde het muziekonderwijs open voor alle hedendaagse muziekvormen en pleitte voor een levendige, realistische vertolking van de nieuwe muziek. Die frisse wind waait vandaag nog altijd door de klassen van Jean- Pierre Peuvion en Garrett List. Henri Pousseur ging in 1994 met pensioen maar bleef tot in 1999 'composer in residence' van de KUL. Naast ongeveer tweehonderd partituren van verschillende omvang en voor verschillende bezettingen (waaronder elektroakoestische en gemengde composities) die bij verscheidene Europese uitgeverijen verschenen, schreef Henri Pousseur tal van artikels en boeken. Hij kreeg een eredoctoraat van de universiteiten van Metz en Lille III en werd bekroond met de Grand prix du disque 2004 van de Académie Charles Cros 'voor zijn hele oeuvre'. Een groot deel van zijn archief wordt bewaard (en zal bewaard blijven) in de collectie van de Sacher-stichting in Bazel.

www.henripousseur.net

21:13 Gepost in Actualiteit | Permalink |  Facebook