08/06/2016

Solisten van deFilharmonie brengen nieuw werk van Wim Henderickx in Antwerpen

Wim Henderickx Zo curieus de middelen, zo veelkleurig de emoties. Voor zijn Introduction et allegro mikte Ravel een zevental instrumenten naast elkaar en spon er honderden glinsterende samenklanken en bitterzoet gesuikerde melodiedraden uit. Wim Henderickx gaat de uitdaging aan om met dezelfde instrumentencombinatie eenzelfde muzikale verrukking te bereiken. Voor liefhebbers van kristalkleurige klankspatten.

Wim Henderickx : "Lagrimas (Tears of Hope) voor 7 musici werd gecomponeerd in opdracht van deFilharmonie in 2016. Het beeld van de Madonna della Macarena in Sevilla was de inspiratiebron voor dit werk. Lagrimas zijn voor de componist ook tranen van hoop. Hoop in plaats van angst en geweld in deze moeilijke tijden.
Het werk heeft dezelfde instrumentale bezetting als 'Introduction et Allegro' van Maurice Ravel, voor fluit, klarinet, harp en strijkkwartet. Bij Ravel is er de concertinogedachte waarin de harp centraal staat. Bij Lagrimas zijn blazers, strijkers en harp min of meer evenwaardig. Op sommige momenten is het blazers versus strijkers met de harp als katalysator.
Negen aparte episodes gaan in elkaar over, elk met hun eigen karakter, gaande van bijna complete verstilling tot uitbundige energie. Sommige delen zijn ritmisch exact genoteerd, andere laten een enorme vrijheid voor de uitvoerders, waarbij een niet-lineaire tijdsbeleving wordt gesuggereerd. Het idee van ruimte zit uitsluitend in de partituur, niet in de opstelling van de instrumenten. Het is echt kamermuziek, musici communiceren met elkaar, bewust zonder dirigent. Inspiratie uit niet-westerse muziek is in dit werk duidelijk hoorbaar." (*)

Sinds 2013 is Wim Henderickx artist in residence bij deFilharmonie. Hij vindt het bijzonder fijn om naast de grote orkestwerken ook kamermuziek te kunnen componeren voor dit orkest.

Programma :

  • Maurice Ravel, Introduction et allegro (voor harp, fluit, klarinet en strijkkwartet)
  • Claude Debussy, Sonate nr. 2 (voor fluit, altviool en harp)
  • Wim Henderickx, Lagrimas (Wereldcreatie)

Praktische info :

Solisten van deFilharmonie : Ravel, Debussy, Henderickx
Zondag 12 juni 2016 om 15.00 u
AMUZ - Antwerpen


Meer info : www.defilharmonie.be

Extra :
Wim Henderickx : www.wimhenderickx.com (*), www.matrix-new-music.be en youtube

23:49 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

04/11/2015

Portretconcert Wim Henderickx in AMUZ

Wim Henderickx Wim Henderickx (foto) heeft sinds zijn eerste werken uit de jaren 1980 een consistent oeuvre opgebouwd. Ritmische drive en passages van extase worden fijnzinnig afgewisseld met troostende meditatie en een stilstaan bij de klank zelf. Exotische percussie en vertrouwd westers instrumentarium gaan daarbij hand in hand. Maar wat waren de invloeden op Henderickx zelf, en hoe resoneert zijn werk door in dat van de jonge garde?

Een fragment uit Messiaens indringende Quatuor pour la fin du temps, het nostalgische oeuvre van Toru Takemitsu, badend in herfstkleuren, en het eigenzinnige meditatieve werk van Giacinto Scelsi geven Henderickx bronnen van inspiratie weer. Daarnaast spelen de musici van deCompagnie en HERMESensemble ook drie werken van jongere componisten en voormalige studenten van Henderickx. Dat het pedagogische credo aan het Antwerpse conservatorium openheid is, resulteert in een verscheidenheid van compositorische stijlen, die van Bram Van Camp, Hanne Deneire en Mathias Coppens.

Praktische info :

deCompagnie & HERMESensemble : Wim Henderickx, een portret
Zaterdag 7 november 2015 om 21.00 u
AMUZ - Antwerpen


Meer info : www.amuz.be en hermesensemble.be

Extra :
Wim Henderickx : www.wimhenderickx.com, www.matrix-new-music.be en youtube

18:47 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

27/11/2014

Wervelende walsen met Jan Michiels en Inge Spinette in AMUZ

Jan Michiels en Inge Spinette Jan Michiels en Inge Spinette - samen het pianoduo Yin-Yang - nodigen je uit om door de muziekgeschiedenis te walsen.  We dansen van de 'Weense Ländler' - de wals op boerenklompen - van Franz Schubert en Johannes Brahms naar de 'Wiener Walzer' van Richard Strauss. Eén danspas verder volgt de katastrofe met 'La Valse' van Maurice Ravel. Het Weense imperium stuikt hiermee symbolisch in elkaar (wat het in 1918 ook letterlijk deed). Op het einde van de 20ste eeuw blikt Wolfgang Rihm met 'Mehrere kurze Walzer' nostalgisch terug maar niet zonder ironie.

Yin-Yang verenigt echtgenoten Jan Michiels en Inge Spinette in een opmerkelijk pianoduo. Het koppel speelt al samen sinds 1988 en geleidelijk aan bouwden ze een uitgebreid repertoire op dat reikt van Mozart sonates tot recente muziek. Karel Goeyvaerts apprecieerde in het bijzonder hun bijna romantische benadering van zijn seriële Sonate voor twee piano's. De ontmoeting met György Kurtág en zijn vrouw Márta tijdens een workshop aan het Gentse Orpheus instituut was een verrijkende ervaring. Yin-Yang realiseerde al opnames met werk van Mozart, Schubert, Brahms, Debussy, Bartók, Kurtág en Goeyvaerts.

Praktische info :

Jan Michiels & Inge Spinette : Wervelende walsen
Vrijdag 28 november 2014 om 21.00 u
AMUZ - Antwerpen


Meer info : amuz.be, www.michielsjan.be en www.ingespinette.be

Extra :
Wolfgang Rihm op www.universaledition.com, www.composers21.com en youtube
Dossier Wolfgang Rihm op beckmesser.de
Wolfgang Rihm (1951 - ): Wars van minimalisme en neosensibiliteit op www.musicalifeiten.nl

13:29 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

19/09/2014

Videoconcert met Pieter Wispelwey en Peter Missotten verenigt twee iconen van de Britse muziek

Peter Maxwell Davies Voor het openingsconcert kijkt de organisatie van Novecento om het hoekje richting multimediaconcerten. Peter Missotten, die als videokunstenaar eerder al in zee ging met het Toneelhuis, zal immers voor visuele input zorgen bij de 'Vesalli Icones' van Peter Maxwell Davis (foto). Voor die partituur vertrok de componist uit veertien platen van Andreas Vesalius, die hij een Bijbelse connotatie gaf door er staties uit de kruisweg aan te koppelen. Een vrolijker tegengewicht krijgt dit concert overigens niet, want met Benjamin Brittens derde suite voor cello solo zit het publiek van meet af aan in een behoorlijk melancholische sfeer. Als Pieter Wispelwey de rechtstreekse impact van zijn opname van dit werk live kan waarmaken, dan wordt het een adembenemende opening. Anders dan bij Wispelwey het geval is, worden opnames van het Amsterdamse Nieuw Ensemble dan weer niet altijd door vaktijdschriften opgepikt, maar het engagement van een dirigent als Ed Spanjaard, die al jaren met het collectief werkt, zegt genoeg.

Benjamin Britten werd voor zijn Suite voor cello nr. 3 (1971/1974) geïnspireerd door het verfijnde spel van de beroemde Russische cellist Mstislav Rostropovich en vooral door diens uitvoering van de cellosuites van Johann Sebastian Bach. Britten verwerkte ook een aantal melodieën van Russische liederen. Wie het oeuvre van Benjamin Britten overschouwt, stelt vast dat hij vanaf de jaren 1950 amper nog instrumentale muziek componeerde. Na het onmiddellijke succes van de opera Peter Grimes in 1945 stortte Britten zich volledig op de vocale muziek en opera, deels gestimuleerd door zijn (zowel muzikale als persoonlijke) band met tenor Peter Pears. De ontmoeting met Rostropovich wakkerde zijn interesse voor de instrumentale muziek weer aan, en in 1964 componeerde Britten de eerste van drie cellosuites die allemaal aan de Russische virtuoos opgedragen zijn.

De derde suite bestaat uit negen delen met uiteenlopende titels. Enkele terugkomende motieven verlenen het werk desondanks een grote muzikale eenheid. Deze motieven zijn afkomstig uit vier Russische melodieën: drie door Tsjaikovski bewerkte volksliederen en een Orthodoxe dodenhymne. De keuze voor Russische muziek is vanzelfsprekend verbonden met de charismatische figuur van Rostropovich; de manier waarop de melodieën verwerkt zijn ligt veel minder voor de hand. De thema’s worden niet eenduidig voorgesteld aan het begin van het werk, maar steken hier en daar gefragmenteerd de kop op. Zelfs voor wie de originele thema's kent blijft de verwijzing erg subtiel. Pas op het einde van het laatste deel worden de verschillende thema's in volle glorie voorgesteld. De finale van het werk is de ultieme voltooiing van de eerder opgebouwde verwachtingen. De laatste tonen van de dodenhymne sterven weg in het diepste register van de cello en geven het werk een nederig en bezinnend slot.

De verwantschap met de muziek van Bach vertaalt zich in het gebruik van vormen zoals de fuga en de passacaglia, maar nog meer in de zogenaamde schijnpolyfonie, een schrijfwijze die de indruk wekt dat er meerdere instrumenten tegelijk aan het spelen zijn. De openingsmaten van de eerste beweging zijn een schitterend voorbeeld van deze strategie. Britten wisselt pizzicato's op de lage do-snaar af met een melodie in het middenregister die zich (schijnbaar) onafhankelijk van die bastonen ontwikkelt. Subtieler, maar even effectief, is een passage waar de cellist op twee verschillende snaren tegelijk dezelfde toonhoogtes speelt, alsof er twee cello’s dezelfde melodie zouden spelen.

Binnen de rijke iconografie rond het levenseinde van Jezus Christus is de kruisweg ongetwijfeld één van de meest alomtegenwoordige beeldensequenties in Westerse kerken en zelfs daarbuiten. In elke kerk vind je dit stripverhaal avant la lettre terug: veertien taferelen of staties, van de veroordeling van Jezus tot de graflegging. Vesalii Icones bestaat uit veertien dansen in overeenstemming met deze staties van de kruisweg. Peter Maxwell Davies wijkt af van de traditionele kruisweg, waarvan een aantal scènes niet in de bijbel voorkomen, maar baseert zich op een variant die in overeenstemming is met de Heilige Schrift. Hij laat bovendien één scène weg en voegt in de plaats de verrijzenis aan het verhaal toe. Het tweede luik van de dubbele thematiek van deze compositie is het levenswerk van de Brabantse anatoom Andries van Wesel (1514-1564), beter bekend als Andreas Vesalius. Tijdens zijn klassieke opleiding in Leuven geraakte Vesalius geboeid door de anatomie van het menselijk lichaam. De toenmalige kennis over de anatomie was nog gebaseerd op het werk van Galenus, een arts die leefde in de tweede eeuw na Christus. Volledig in de geest van het humanisme realiseerde Vesalius zich dat zijn eigen observaties niet strookten met de theorieën van Galenus. Een groot deel van zijn werk bestond dan ook uit kritiek op de leer van Galenus en de ontwikkeling van alternatieve modellen. Aanvankelijk was het niet evident om tegen zulke gevestigde doctrines in te gaan. Vesalius moest zich vaak verdedigen, zoals blijkt uit het volgende citaat: "Iedereen is zo verstrikt in geloof en gezag en onze tijd telt zo weinig vrienden der waarheid - die zich bovendien nog slechts door middel van leerboeken op de studie toeleggen - dat velen mij vijandig gezind zijn omdat ik, naar hun mening, in mijn geschriften het gezag van Galenus, de vorst der geneesheren en onze gemeenschappelijke leraar, heb aangetast en niet geheel en al in zijn leer heb berust, ja zelfs beweerd heb, dat er hier en daar in zijn geschriften fouten te vinden zijn."

Daarnaast weten we dat Vesalius in de beginjaren van zijn onderzoek de grootste moeite had om aan studiemateriaal te geraken. Hij trok 's nachts naar de Galgenberg in Brussel - waar executies werden uitgevoerd en waar vandaag nog steeds het justitiepaleis staat - om er lichamen te halen voor zijn dissecties. Sporen van deze illegale activiteiten zijn terug te vinden in de manier waarop hij de lichamen liet afbeelden in zijn hoofdwerk De Humani Corporis Fabrica, Libri Septem. Ontdaan van huid of spieren, staan deze mannen rechtop in realistische poses, geïnspireerd op de Griekse beeldhouwkunst. Eén figuur hangt letterlijk aan de galg, en alle levendige lijken worden voorgesteld tegen een weids landschap. Hoewel deze picturale voorstelling op het eerste zicht wat vreemd overkomt, toont Vesalius zo wel aan dat anatomie vooral te maken heeft met beweging. Knoken, pezen en spieren worden pas functioneel wanneer een lichaam in beweging komt.

Voor Peter Maxwell Davies was het moment waarop hij een kopie van Vesalius' werk in handen kreeg doorslaggevend voor de definitieve vorm van Vesalii Icones . Hij besliste om de veertien taferelen van de kruisweg te koppelen aan veertien afbeeldingen uit De Humani Corporis Fabrica. In de originele versie van het werk neemt een danser in het begin van elk deel de pose van de respectievelijke afbeelding aan. Geleidelijk aan transformeert die pose in een interpretatie van de overeenkomstige kruiswegstatie. De danser moet deze twee visuele inspiratiebronnen benaderen vanuit zijn eigen lichamelijkheid en zo de loutere imitatie overstijgen. In deze uitvoering wordt de danser vervangen door een video- installatie, wat nieuwe en andere mogelijkheden met zich meebrengt.

De cellist speelt een mediërende rol tussen de lichamelijkheid en het instrumentaal ensemble. Nu eens vertegenwoordigt hij Bijbelse figuren zoals Pilatus, dan weer is hij de anatoom die de geheime n van het menselijk lichaam blootlegt.

De rijkdom aan buitenmuzikale invloeden wordt zo mogelijk nog overtroffen door het muzikale eclecticisme waarvoor Peter Maxwell Davies gekend is. In relatie met dit werk vernoemt hij zelf de aanwezigheid van gregoriaanse melodieën, populaire muziek, en zijn eigen persoonlijke stijl die vaak een combinatie van de eerste twee is. Het ensemble vormt een hechte eenheid, alsof het één lichaam zou zijn, waarbinnen subtiel met klank en sfeer gespeeld wordt. Deze coherentie maakt de passages waar verschillende stijlen met elkaar in conflict treden des te cassanter. Zo neemt de zesde beweging, The mocking of Chris , een wel heel verdraaide wending als uit een honky-tonk piano plots een protserige hymne weerklinkt. Christus wordt muzikaal bespot. Net wanneer je als luisteraar denkt dat deze vreemde onderbreking voorbij is, maakt Davies de stilistische spreidstand nog groter door op diezelfde honky-tonk piano een foxtrot te laten rammen. Doorheen de veertien bewegingen hanteert Davies deze strategie op betekenisvolle momenten, niet in het minst op het einde, waar de sombere en ingetogen graflegging van Christus nog gevolgd wordt door een laatste muzikale stuiptrekking, tegelijk een evocatie van de verrijzenis en de antichrist.

Programma :

  • Peter Maxwell Davies, Vesalii Icones
  • Benjamin Britten, Suite voor cello solo nr. 3 op. 87

Praktische info :

Nieuw Ensemble & Pieter Wispelwey : Peter Maxwell Davies, Britten
Maandag 22 september 2014 om 20.30 u
(inleiding door Klaas Coulembier om 19.45 u)
Aula Pieter De Somer - Leuven


Meer info : www.festivalvlaamsbrabant.be en www.nieuw-ensemble.nl
----------------------------------------
Vrijdag 3 oktober 2014 om 21.00 u (inleiding door Klaas Coulembier om 20.15 u)
AMUZ - Antwerpen

Meer info : www.amuz.be en www.nieuw-ensemble.nl

Bron : tekst Klaas Coulembier voor Novecento, september 2014

Elders op Oorgetuige :
Twintigste editie Novecento met 7 concerten met muziek van de 20ste eeuw, 19/09/2014

Extra :
Benjamin Britten op en.wikipedia.org, www.brittenpears.org, www.boosey.com en youtube
Peter Maxwell Davies : www.maxopus.com, nl.wikipedia.org, www.naxos.com en youtube
A guide to Peter Maxwell Davies's music, Tom Service op www.theguardian.com, 20/08/2012

22:17 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

06/09/2014

Minimalistische extase vs barok contrapunt : deFilharmonie combineert Adams en Bach in AMUZ

John Adams Vanwege de zinderende trillingen en melancholieke loops is Shaker Loops van neominimalist John Adams (foto) uitgegroeid tot een absolute klassieker. Gordan Nikolitch verweeft deze prairie-achtige meditatie over religieuze extase met een kroonjuweel uit de barokliteratuur. Amerikaanse spiritualiteit versus Germaans protestantisme? 'A match made in heaven', als je het ons vraagt. Of hoe doorwrocht contrapunt en repetitieve notenslingers elkaar perfect in balans houden.

John Adams (1947) geldt als een vertegenwoordiger van de tweede generatie minimalisten: componisten die te jong waren om de pioniersdagen van het minimalisme mee te maken, maar op het toneel verschenen op het moment dat de stijl zich al gevestigd had - de late jaren '70 - en ook de componisten van de eerste generatie stilaan op zoek gingen naar manieren om de harde, stringente principes van het minimalisme open te breken. Het hoeft dan ook geen betoog dat John Adams al van in zijn vroege werken een vrijere benadering van de minimalistische principes hanteert, waaronder een brede melodische flair en een fijn gevoel voor orkestrale kleuren - zijn vaardigheid als symfonicus wordt zeer gewaardeerd: Adams is naar verluidt de vaakst gespeelde levende componist in concertprogramma's van Amerikaanse symfonieorkesten.

Voor John Adams was 'Shaker Loops' (1978) het werk dat zijn grote doorbraak betekende. Allicht mee om die reden maakte Adams er later ook een bewerking voor strijkorkest van, maar op dit concert wordt de originele versie voor strijkseptet gespeeld - een slankere en dus transparantere bezetting die doorgaans de scherpte van het muzikale materiaal sterker naar voor kan brengen (al kan de massievere orkestversie de beukende, imposante momenten zoals naar de climax van het derde deel, 'Loops and Verses' een gespierde impact meegeven die de zeven solostrijkers om begrijpelijke redenen moeilijk kunnen evenaren). Het basismateriaal en de systematische, rechtlijnige uitwerking ervan in 'Shaker Loops', ligt duidelijk in het verlengde van de minimal music. Adams koos om te werken met melodische en ritmische modules die met elkaar gecombineerd kunnen worden tot patronen, soms als een vlechtwerk van motieven waarbij hetzelfde materiaal als het ware van instrument tot instrument doorgegeven wordt, soms als woeste, vaag Stravinskiaanse herhaalde ostinati die, op het hoogtepunt van het werk - het slot van 'Loops and Verses' - uitmonden in een pompende versnellende beweging. De energie die heel het werk lang voelbaar aanwezig is (zelfs de hoge flageolettonen van het langzame deel lijken de adem in te houden voor de smachtende cellosolo en de uitbarsting die erop volgt) wordt gekanaliseerd in een extatisch ritueel. De referentie die Adams in zijn titel maakt naar de Shakers, een Amerikaanse religieuze gemeenschap die in religieuze bijeenkomsten al dansend een staat van transcendentie probeert te bereiken, geeft een mooie analogie voor de opzwepende, obsessieve aard van Adams' muziek. (Een uitbeelding van het leven van de Shakers is het allerminst - het andere deel van de titel - 'loops' - verwijst duidelijk naar het abstracte karakter, de zichzelf herhalende patronen zoals de minimalisten die hadden ontwikkeld.)

Programma :

  • Johann Sebastian Bach, Brandenburgs concerto nr. 3 in G, BWV 1048
  • John Adams, Shaker loops
  • Johann Sebastian Bach, Die Kunst der Fuge, BWV 1080

Praktische info :

deFilharmonie : Bach, Adams
Vrijdag 12 september 2014 om 20.00 u
AMUZ - Antwerpen


Meer info : www.defilharmonie.be

Extra :
John Adams op www.earbox.com, www.boosey.com, www.schirmer.com, en.wikipedia.org en youtube
John Adams : speelse minimalist, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl

Elders op Oorgetuige :
Britten Sinfonia brengt dubbelportret van John Adams en Nico Muhly, 31/05/2013

02:02 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

05/05/2014

Van toeten en blazen : blazers van deFilharmonie brengen spiksplinternieuw werk van Annelies Van Parys in AMUZ

Annelies Van Parys De Nederlandse hoornist en dirigent Jacob Slagter voert de blazers van deFilharmonie aan in een extra large kamermuziekconcert in AMUZ. Op het programma virtuoze schetteringen van Magnus Lindberg, Boheemse wondermelodieën van Dvorák en statische klankblokken in Stravinsky's eigenzinnige blazerssymfonie. Als prelude tot dat alles: spiksplinternieuw werk van Annelies Van Parys (foto).





Programma :

  • Annelies Van Parys, Sussurri dell'Ombra (Creatie)
  • Igor Stravinsky, Symphonies d’instruments à vent (versie 1947)
  • Magnus Lindberg, Gran duo
  • Antonín Dvorák, Serenade in d, opus 44

Praktische info :

Blazers deFilharmonie : Annelies Van Parys, Stravinsky, Lindberg, Dvorák
Zondag 11 mei 2014 om 11.00 u
AMUZ - Antwerpen

Kammenstraat 81
2000 Antwerpen

Meer info : www.amuz.be en www.defilharmonie.be

Extra :
Annelies Van Parys : www.anneliesvanparys.be , anneliesvanparys.spaces.live.com, www.matrix-new-music.be en youtube
Magnus Lindberg op en.wikipedia.org, www.boosey.com, www.musicsalesclassical.com en youtube

20:39 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

31/03/2014

Oxalys brengt Canteloube Chants in een bewerking van Annelies Van Parys

Annelies Van Parys De samenwerking tussen Oxalys en componiste Annelies Van Parys (foto) tijdens het vorige concertseizoen heeft iedereen van de sokken geblazen: dit was een Pelléas & Mélisande om in te lijsten! Op vraag van AMUZ treedt deze succesformatie opnieuw aan, ditmaal in het gezelschap van stersopraan Claire Lefilliâtre en Joseph Canteloube - of beter: diens meesterlijke Chants d'Auvergne.

Met hun rijke waaier aan timbres en kleuren zijn de Chants d'Auvergne de ultieme hommage aan de geboortegrond van de componist. Canteloubes liedarrangementen laten de boer zingen en het koren ruisen - geen sobere verstilling hier, maar een muzikale weelde die de pracht van het landschap echoot en evoceert. Een kolfje naar de hand van Annelies Van Parys die met dit bonte palet aan de slag gaat voor een voorstelling op maat van kamerensemble Oxalys.

Praktische info :

Claire Lefilliâtre & Oxalys : Canteloube Chants!
Zaterdag 5 april 2014 om 21.00 u
(inleiding door Stephan Weytjens om 20.15 u )
AMUZ - Antwerpen
Kammenstraat 81
2000 Antwerpen

Meer info : www.amuz.be en www.oxalys.be

Extra :
Annelies Van Parys : www.anneliesvanparys.be , anneliesvanparys.spaces.live.com, www.matrix-new-music.be en youtube

14:14 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

20/03/2014

Duoconcert Goeyvaerts Strijktrio & Cappella Pratensis in AMUZ

Nikolay Korndorf Het Belgische Goeyvaerts Strijktrio vond het Nederlandse vocale collectief Cappella Pratensis bereid tot een gewaagde muzikale tandem: de combinatie van het Requiem van de 15de-eeuwse polyfonist Johannes Ockeghem met In Memoriam Alfred Schnittke, een hedendaags muzikaal vaarwel van de Russische Canadees Nikolay Korndorf (foto).

Stemmen en strijkers haalden zich een behoorlijke uitdaging op de hals: beide werken vragen het uiterste van de uitvoerders! Maar ook de toehoorder dient een duit in het zakje te doen: de oren moeten worden gespitst in dit vreemde universum, waarin twee ver uit elkaar liggende klankwerelden elkaar raken. Maar de beloning is dubbel: na de verfijning van het polyfone Requiem wordt het contrapuntische weefsel van Korndorfs meesterwerk doorzichtiger, terwijl de extreme concentratie van de hedendaagse compositie de rijke texturen van Ockeghems dodenmis onderstreept.

Een samenwerking tussen twee ensembles in een cross-over. De twee ensembles blijken meer gemeen te hebben dan de op het eerste zicht grote verschillen (vocaal-instrumentaal, oud-nieuw). Het Requiem van Johannes Ockeghem wordt gezongen door Cappella Pratensis, specialisten in het uitvoeren van 15de en 16de eeuwse muziek. Zij gaan in confrontatie met het Goevyaerts Trio, een strijktrio dat gespecialiseerd is in de muziek van vandaag. Hun antwoord: het strijktrio van Nikolaj Korndorf. Dit extreme werk dwingt de uitvoerders tot de grenzen van hun fysieke mogelijkheden. Een ervaring die je niet koud laat.

Van een hele generatie Russische componisten (Sofia Gubaidulina, Giya Kancheli, Arvo Pärt, Alfred Schnittke,…) heeft Nikolai Korndorf (1947-2001) nooit echt de weg naar onze Europese concertpodia gevonden. Aan zijn muziek ligt het alvast niet. Misschien ontbrak het hem aan zogenaamde 'ster'- uitvoerders type Gidon Kremer of Mstislav Rostropovich? Of was het zijn moeilijk karakter? We hebben er het raden naar. De leerlingen op het conservatorium van Moskou waar hij compositie doceerde, noemden hem 'onze Rimsky-Korsakov'. Hij was een geliefde leraar en een begaafd orkestrator.

Het strijktrio 'In Honour of Alfred Schnittke' (AGSCH) dateert uit 1986, één jaar na de eerste hartaanval (de vierde zou hem in 1998 fataal worden) van misschien wel de bekendste Russische componist uit de tweede helft van de twintigste eeuw. Dit driedelige werk begeeft zich op de grens van het onmogelijke. Van live uitvoeringen is daarom nauwelijks sprake. Het is een fysieke krachttoer met drie uiterst virtuoze stemmen. Het verstemmen van de snaren bij altviool en cello(scordatura) bemoeilijkt verder het ontcijferen van de partituur.

Maar het is het waard, dit strijktrio is ongehoord. Een uiterst langzaam Choral wordt plots onderbroken door de altviool. De viool en cello sluiten in canon aan bij het Toccata gedeelte. Dit heftig en opzwepende deel mondt uit in Aria die met een sobere Bach-achtige melodie start, waarna de andere stemmen in een ingewikkelde contrapuntische constructie gaan die verglijdt naar hysterie en chaos. De rust keert terug in een coda waarbij de cello met pizzicato's het thema herneemt.

Praktische info :

Goeyvaerts Strijktrio & Cappella Pratensis : Ockeghem, Korndorf
Zaterdag 22 maart 2014 om 21.00 u
(Inleiding door Klaas Coulembier om 20.15 u )
AMUZ - Antwerpen
Kammenstraat 81
2000 Antwerpen

Meer info : www.amuz.be, www.stringtrio.net en www.cappellapratensis.nl

Extra :
Nikolai Korndorf : www.korndorf.ca, en.wikipedia.org, www.musiccentre.ca en youtube

00:39 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

17/03/2014

Julian Prégardien brengt nieuwe liederen van Frank Agsteribbe in AMUZ

Frank Agsteribbe Uit het grootste lijden ontstaan vaak de mooiste kunstwerken. Een stelling die zeker van toepassing is op het repertoire voor de Goede Week. Van polyfone lamentaties tot barokke tenebrae: ontelbare ontroerend mooie composities doorbreken de duisternis met muzikale schittering. Zo ook Joseph Haydns Musica instrumentale sopra le sette ultime parole en de acht nieuwe liederen die Frank Agsteribbe (foto) door dit werk liet beademen.

Haydn componeerde zijn Sieben Letzte Worte aanvankelijk voor orkest. Algauw ontstonden versies voor kleinere instrumentale bezettingen, maar ook als oratorium gooide de compositie hoge ogen. De religieuze onderlaag en ze bijzondere uitvoeringscontext van Haydns zetting inspireerden Frank Agsteribbe tot een eigen creatie: Ernste Gesänge. Julian Prégardien - al even getalenteerd als zijn vader - is de ceremoniemeester van dienst in deze hoogst individuele meditatie, met zeven liederen die Haydns origineel reflecteren, becommentariëren en interpreteren.

Frank Agsteribbe (1968) is een veelzijdig musicus die zich profileert als dirigent, klavierspeler en componist. Binnen al zijn activiteiten zoekt hij naar een directe expressie, plasticiteit en levendige kleurrijkheid, dit zowel in opera - als dirigent en continuo - als in barok- of hedendaagse muziek. Vooral de raakvlakken tussen muziek uit de 17de of 18de eeuw met de muziek van vandaag genieten zijn bijzondere interesse.

Agsteribbe studeerde orgel bij Stanislas Deriemaeker en Joris Verdin, en klavecimbel bij Jos Van Immerseel aan het Koninklijk Vlaams Conservatorium van Antwerpen. Daarnaast vervolmaakte hij zich bij Gustav Leonhardt, Davitt Moroney en Luigi Ferdinando Tagliavini. Naast zijn intense activiteit binnen de oude muziek als continuospeler interesseert hij zich ook voor hedendaagse muziekliteratuur: hij studeerde bij Herman Sabbe (musicologie, Gent) en aan het Conservatorium van Antwerpen volgde hij bij Boudewijn Buckinx de lessen muziekgeschiedenis over de negentiende en twintigste eeuw, die niet enkel op een historische, maar ook op een sociologische en filosofische wijze benaderd werden. Op aanraden van Buckinx volgt hij tussen 1990 en 1994 compositielessen bij de Amerikaan Frederic Rzewski in Luik. Het is in deze periode dat Agsteribbe resoluut kiest voor een postmoderne schrijfwijze. Anderzijds komt ook zijn belangstelling voor oude muziek regelmatig terug in zijn composities.

Frank Agsteribbe heeft inmiddels meer dan 80 composities op zijn naam staan, waarvan het grootste gedeelte geschreven werd in opdracht, ondermeer van Radio 3/Klara, Transparant, Vlaams Radio Orkest, Concertgebouw Brugge, Koninklijk Vlaams Conservatorium Antwerpen, November Music, Il Gardellino ... Meer dan 40 van zijn composities werden opgenomen op CD of radio, en werden over de hele wereld uitgezonden. Belangrijke creaties vonden plaats in Brazilië, Berlijn (Konzerthaus en Deutsche Oper) en het Gaudeamus Festival in Amsterdam.

Praktische info :

Julian Prégardien & Frank Agsteribbe : Haydn, Agsteribbe
Donderdag 20 maart 2014 om 21.00 u
(inleiding door Christine Dysers om 20.15 u )
AMUZ - Antwerpen
Kammenstraat 81
2000 Antwerpen

Meer info : www.amuz.be

Dit concert werd geannuleerd wegens ziekte van Julian Prégardien. De uitvoering wordt verplaatst naar donderdag 26 februari 2015

Extra :
Frank Agsteribbe : www.frankagsteribbe.be en www.matrix-new-music.be

00:44 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

27/01/2014

Amerikaans mannenkoor Chanticleer beslecht strijd tussen de seksen

Chanticleer Het mannenkoor Chanticleer uit San Francisco is wereldwijd bekend als 'an orchestra of voices'. Naadloze samenzang is een constante in hun originele interpretaties van renaissancemuziek tot jazz, gospel en nieuwe composities. Sinds de oprichting van het ensemble in 1978 heeft de groep al twee GRAMMY Awards in de wacht gesleept. Op zaterdag 1 februari staat Chanticleer in AMUZ met She Said/He Said, een concertprogramma dat de vaak stormachtige dialoog tussen de seksen analyseert. Enkele dagen later, op vrijdag 7 februari, strijkt het koor neer in het Brugse Concertgebouw.

De mengeling van liefde en onbegrip blijkt voor componisten een onuitputtelijk thema, van de schunnigste renaissance-madrigalen via Poulenc, Debussy en Brahms tot Frankie and Johnny, een klassieker uit de Midwest over een crime passionnel. Aan de andere kant horen we bij Andrea Gabrieli en Ivan Moody hoe vrouwen op een voetstuk worden geplaatst. She Said / He Said geeft originele en prikkelende vrouwen als Hildegard von Bingen, Emily Dickinson en de hedendaagse componist Stacy Garrop een stem.

Er wordt vaak verondersteld dat Chanticleer een 'gay ensemble' is, maar de groep wijst er graag op dat ze noch e'n homo-, noch eon hetero-organisatie is. Het ensemble komt niet samen gebaseerd op seksuele oriëntatie, maar uit liefde voor muziek. Chanticleer word opgericht door Louis Botto, een musicoloog die het spijtig vond dat veel van de muziek die hij bestudeerde - vocaal repertoire uit de middeleeuwen en de renaissance - niet werd uitgevoerd. Hij besloot een groep op te richten die zich toelegde op die vergeten muziek. Door enkel mannenstemmen te gebruiken, trachtte hij de sound van een Europees renaissancekoor op to roepen. De Kerk engageerde vroeger immers enkel mannelijke zangers: naast knapen en castraten waren er ook zangers met een geoefend falset- of contratenorregister. Louis kende enkele contratenoren uit San Francisco en nodigde hen uit. Ook vandaag nog telt het ensemble zes contratenoren. Een mannenkoor levert een heel ander geluid op dan een gemengd ensemble. De stemtimbres liggen dicht bij elkaar en creëren zo een homogene klank, het handelsmerk van Chanticleer.

De line-up van componisten in SheSaid/He Said verraadt een tweede bepalend kenmerk van het ensemble: eclecticisme. Sinds de oprichting van Chanticleer bouwden de zangers een uitstekende reputatie op in tal van genres, waarbij het repertoire in belangrijke mate door henzelf word uitgebreid met arrangementen en cornpositieopdrachten. De groep houdt bovenal van composities die iets te vertellen hebben, muziek die zichzelf trouw blijft. De kwaliteit van de muziek is het selectiecriterium bij het samenstellen van concertprogramma's. Wat die kwaliteit juist inhoudt, kan voor elk genre en voor elke tijdsperiode iets anders betekenen.
She Said/He Said zet de stilistische verscheidenheid van Chanticleer nogmaals in de verf. Het concertprogramma plaatst middeleeuwse en renaissancemuziek naast romantische en hedendaagse composities. De strijd tussen de seksen zal in dit programma muzikaal worden uitgevochten door onder anderen Hildegard von Bingen, Emily Dickinson en Stacy Garrop in het vrouwelijke kamp versus Andrea Gabrieli, Johannes Brahms, Claude Debussy, Francis Poulenc,  Samuel Barber en Eric Whitacre aan mannenzijde. Het uitgangspunt is even boeiend als tijdloos, de uitvoerders rasartiesten met tonnen podiumprésence. Of om het met de Los Angeles Times te zeggen : "Chanticleer fascineert en betovert op dezelfde manier als fijne chocolade of een Rolls Royce: via luxueuze perfectie".

Praktische info :

Chanticleer : She Said / He Said
Zaterdag 1 februari 2014 om 21.00 u
(inleiding door Rudy Tambuyser om 20.15 u )
AMUZ - Antwerpen
Kammenstraat 81
2000 Antwerpen

Meer info : www.amuz.be en www.chanticleer.org
-----------------------------
Vrijdag 7 februari 2014 om 20.00 u (inleiding door Rudy Tambuyser om 19.15 u )
Concertgebouw Bruggge
't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.concertgebouw.be en www.chanticleer.org

Bron : Voorjaarskrant Amuz

17:28 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook