27/11/2016

Festival Images Sonores voor gemengde muziek met vijf creatieconcerten in Luik en Brussel

Images Sonores Van 2 tot 14 december 2016 organiseert het Centre Henri Pousseur de 18de editie van het festival Images Sonores voor gemengde muziek. Vijf creatieconcerten in Luik en Brussel bieden de kans een universum te (her-)ontdekken waarin klassieke, akoestische instrumenten in dialoog treden met elektronische klanken die weerklinken uit het geluidssysteem. Het Images Sonores-festival is bij uitstek de gelegenheid om kennis te maken met de scene, vertolkers en componisten van de hedendaagse Belgische en internationale gemengde muziek. De eerste vier concerten vinden plaats in Luik, het slotconcert wordt voor het eerst in Brussel gehouden.

Tijdens het gratis openingsconcert, op 2 december in de Monos Art Gallery, wordt de elektrische gitaar in het zonnetje gezet. Het Centre Henri Pousseur en gitarist Hughes Kolp presenteren een programma van esthetisch en conceptueel gevarieerde stukken, waarin geschreven muziek flirt met klankenpoëzie en met knipoogjes naar de rockmuziek.

Op 8 december vertolkt een ensemble van het Conservatoire royal de Liège in het Musée de la Boverie de video-opera An Index of Metals, het allerlaatste werk van Fausto Romitelli (IT). Het wordt een orgie aan geluids- en lichteffecten, die het best te beschrijven valt als een diepzeeduik, een ervaring van totaalwaarneming. Tijdens het eerste deel van de avond presenteren studenten compositieleer van het Conservatoire royal de Liège drie creaties die muziek met videokunst combineren.

De volgende twee concerten vinden in het Théâtre de Liège plaats. Op 10 december presenteert een kwartet met een originele bezetting (slagwerk, elektrische gitaar, sax en contrabas) recente werken die een keur aan belevingswerelden oproepen: Alexander Schubert (AT) creëert totale extase met zijn combi van free-jazz en hardcore, Simon Løffler (DK) performt met fluorescerende buizen, Andrea Mancianti (IT) komt met obscuur geluidsonderzoek en Kasper Toeplitz (PL) deelt zijn eindeloze noise-muziekwereld.

Op 11 december staat een tegelijk intiem en onthullend concert op het programma, met drie wereldcreaties: één stuk voor solo slagwerk van Kasper Toeplitz en twee voor slagwerk en elektrische gitaar van de Italiaanse componisten Davide Ianni en Andrea Mancianti. Benjamin Glorieux brengt twee Belgische creaties voor cello en electronics van Sebastian Rivas (FR) en Sabrina Schroeder (CA). Een uitvoering van Luc BrewaeysAgain sluit, bij wijze van eerbetoon aan de in december 2015 overleden Belgische componist, het concert af.

De slotavond van deze editie 2016, op 14 december, vindt voor de eerste keer in Brussel plaats, nl. in Studio 1 van Flagey. Het programma van dit laatste concert herneemt die van de twee concerten in het Théâtre de Liège, behalve het werk van Luc Brewaeys.

Praktische info :

Images Sonores
Van vrijdag 2 t.e.m. woensdag 14 december 2016
Op verschillende locaties in Luik en Brussel


Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.images-sonores.be en www.centrehenripousseur.be

23:07 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

December Dance brengt top Britse danswereld naar Brugge

December Dance 2016 Na een focus op Montréal en Québec (DD08), Centraal Europa (DD10), Noord-Europa (DD12) en Azië (DD14) focust de tiende editie van December Dance op het hedendaagsedanslandschap van het Verenigd Koninkrijk. Onder de titel Crossing Channels presenteren het Concertgebouw en Cultuurcentrum Brugge tijdens deze editie van December Dance het beste uit de Britse dansscene. Tussen 1 en 11 december staan dertien voorstellingen op zes verschillende podia.

Kinderen toegelaten
Akram Khan, al verschillende keren te zien in Brugge, opent het festival met zijn uitverkochte voorstelling Until the Lions. De Bengaalse Brit sluit vervolgens het festival af met de familievoorstelling Chotto Desh, een hartverwarmend sprookje. Het scènebeeld is van de Chinese ontwerper Tim Yip, die een Oscar won voor zijn scenografie in de film Crouching Tiger, Hidden Dragon. Jocelyn Pook, componiste van onder meer de soundtrack van Stanley Kubricks Eyes Wide Shut, arrangeerde de muziek. Chotto Desh is een knappe ode aan de menselijke verbeeldingskracht.

David Bowie
Op zaterdag 3 december brengt danser en choreograaf Michael Clark op muziek van David Bowies allerlaatste album de Belgische première van to a simple, rock ’n’ roll . . . song. Samme Raeymaekers, artistiek coördinator December Dance: "Michael Clark is een icoon en valt met geen enkele andere choreograaf te vergelijken. Hij laat zich niet in hokje stoppen. En dat zie je onder meer in zijn muzikale keuze. Zo gebruikt hij in zijn nieuwste productie muziek van David Bowie, Patti Smith én Erik Satie."

Jonge makers
Naast gevestigde waarden als Wayne McGregor, Hofesh Shechter, Scottish Dance Theatre & Damien Jalet en Russell Maliphant ontdek je ook het nieuwe werk van onder meer Igor & Moreno, Vera Tussing, Lost Dog / Ben Duke en Robbie Synge. Wie meer wil, kan zich bovendien inschrijven voor een dansworkhop van de Akram Khan Company of Michael Clark Company.

Praktische info :

December Dance
Van donderdag 1 t.e.m. zondag 11 december 2016
Op verschillende locaties in Brugge


Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.decemberdance.be 

22:14 Gepost in Concert, Dans, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

21/11/2016

Transit 2016 : Graag wat meer muziek van echte deugnieten

Transit Van 28 tot en met 30 oktober vond in Leuven het Festival voor nieuwe muziek Transit plaats. Afgaand op de publieksopkomst was het alvast een groot succes. Nagenoeg alle concerten waren (zo goed als) helemaal uitverkocht. Transit biedt dus iets aan waar duidelijk nood aan is: het kunnen beleven van uitvoeringen van nieuwe muziek. Dat is dus bijzonder goed en hoopgevend. Tenslotte is de nieuwe muziek al te lang stiefmoederlijk behandeld en weggezet als te weinig toegankelijk en enkel interessant voor musicologen. Nu, musicologen zijn nog steeds goed vertegenwoordigd, maar dat geheel terzijde.

Belangrijke culturele en maatschappelijke taak
Transit bereikt dus een steeds groter wordend publiek en vervult op die manier een belangrijke culturele en maatschappelijke taak. Dan rijst natuurlijk de vraag of het zich goed van die taak kwijt. Daar is niet eenduidig op te antwoorden, want er zijn natuurlijk een heleboel factoren die een rol spelen. Zo is Transit een klein festival met allicht een (te) klein budget. Er is het beperkte kader, namelijk het STUK in Leuven, en het korte tijdsbestek. En dan zijn er de artistieke factoren. Welke componisten en welk van hun werken kies je, en welke uitvoerders? Bij die keuzes spelen de praktische elementen als plaats en budget natuurlijk ook een belangrijke rol. Je kan dus niet zomaar, als je dat al zou willen, het Ensemble InterContemporain engageren, om maar iets te zeggen. Maar daarbuiten is er natuurlijk nog keuze te over. En dan is natuurlijk de doorslaggevende vraag wat je kiest en op welke grond.

Creatiefestival
In principe heeft Transit een fundamentele keuze gemaakt: het wil al sinds jaar en dag een creatiefestival zijn. Dat wil dus zeggen dat er nieuw werk wordt voorgesteld. En het wil daarbij jonge en/of Vlaamse componisten opdrachten geven en/of een podium bieden. Maar niet uitsluitend. Tot dusver geen vuiltje aan de lucht. Als je dat concreter wil maken komen er als vanzelfsprekend (donder)wolken aanzetten, met gelukkige ook nu brede opklaringen.

Tegenvallende resultaten
Wat zijn de mogelijke moeilijkheden? Een zeer evident probleem is het feit van het geven van een opdracht. Je weet per definitie niet wat het resultaat zal zijn. Dat kan dus nogal tegenvallen. Op zich is dat niet erg, want dat risico is nu eigenlijk de core business van Transit. Dit jaar vond ik de oogst aan middelmatige tot slechte werken nogal aan de hoge kant. Zo had je het werk van Reza Namavar dat een soort Vivaldi op speed ten gehoren liet brengen door B’Rock. What the fuck?

Nog veel what the fucker vond ik ‘Spiel der Dornen’ van Trevor Baca. Heel virtuoos, maar hij hanteerde een esthetiek van de negentiende eeuw. Afgezien van het feit dat een stuk als dit volgens mij  irrelevant was op een festival als Transit, gaf hij in het programmaboekje nogal blijk van pretentie. Wat te denken van een tekst als ‘Een gevaar voor de hand en een lust voor het oog: de doornen groeien als kransen. Pokdalig, maar soms ook vlak: de plaatsen waar de doornen verschijnen vormen een grootboek van het misdrijf’etc. 

Katherina Young is een beetje in het zelfde bed ziek. Zo schrijft ze: “In dit werk voor elektrische gitaar en elektronica doorsnijden stilte en quasi-stilte een verwrongen klankmuur, om uiteindelijk een onderwereld te openbaren waarin misplaatste, vermiste, gevonden en ongebonden objecten zich verzamelen en zingen. Een korte lijst van zowel belangrijke als onbelangrijke verloren voorwerpen …: ondergoed, een schoen (de linkse), sokken, beugels, Amelia Earhart, een bril (op sterkte)…” et cetera, et cetera. Wat wil het brave kind daar nu eigenlijk mee bereiken? Is haar muziek programmatisch? Welnee. Eigenlijk is het gewoon noise, nogal braaf, maar met een mooie en duidelijke structuur.

Noise van het wat hevigere soort kwam er van Oscar Bianchi. Het stuk heet “Ballerina” en zoals te verwachten is er ook daar een niet mis te verstane boodschap: “Door haar sterktes en haar zelf-onthullende, onbetwistbare aard te omhelzen, zal de vrijmoedigheid geprojecteerd worden in de richting van de elegantie.” Zo. Dat weet u dan ook weer. Goed, het was al wat ruiger, er waren al wat meer referenties naar de geschiedenis van de elektrische gitaar in casu heavy metal, er was al wat meer distortion en ander pedaalwerk en zo voort. Maar niets wat ik niet al eerder en beter gehoord heb dan in sommige experimentele noise uit de rockhoek van eind de jaren zeventig, begin de jaren tachtig.

Dat probleem had je eigenlijk ook wel  bij Mirror Box (Flesh + Prothesis#3) van Stefan Prins, zij het in veel mindere mate. Hij slaagt er wel in om met vrij schaarse middelen een behoorlijke zeggingskracht te doen ontstaan. Bovendien kwam de relatie tussen beeld, mens, technologie en muziek - wat zowat het onderzoeksterrein van Prins is - niet aan bod. Wat erg jammer was.

Artistieke sclerose
Maar toch bleef ik met een wat verweesd gevoel achter. Wat scheelt er toch met die jonge gasten? Misschien moeten ze wat minder bedoelen en wat meer doen. Als je dan toch lawaai wil maken, doe dat dan, maar onverschrokken. Hoewel, hebben we nog zo’n nood aan lawaai in de nieuwe muziek, al dan niet kunstig gestructureerd? Ik geloof van niet. Ook deze muziek wordt zo stilaan doordesemd van een zeker academisme. Maar wat hebben we dan wel nodig? Dat weet ik dan ook weer niet. Toch niet heel concreet. Maar wat mij betreft mag het wat meer vooruit gaan. Hop met de geit. In ieder geval begint academisme ook in de nieuwe muziek stilaan voor een zekere vorm van artistieke sclerose te zorgen. Dat vind ik zorgwekkend. En jammer genoeg vond ik hier op het festival ook weerslagen en oorzaken van.

Natuurlijk heb je de tijdsfactor. De vernieuwers van een paar decennia geleden hebben na flink nieuw te zijn geweest doorgaans een carrière als docent achter de rug. Zij entten hun kennis in de nieuwe generatie, wat tot zeer vruchtbare resultaten kan leiden. Maar ook tot epigonisme en stijlvorming.

Nieuwe muziek van oude knarren
Moet je dan geen zorg dragen voor de vorige generaties die ons zoveel moois hebben bezorgd. Jazeker. Maar hoe en waar? Moet dat, met andere woorden, in een festival voor nieuwe muziek. Moet er pakweg zoveel aandacht gaan naar een componist als Michael Finnisy? Maar er wordt toch nieuw werk van hem gebracht, zelfs een creatie, hoor ik u nu zeggen. Dat wel. Maar is het nieuwe muziek?  Zeker, ook oude knarren kunnen prachtige nieuwe werken maken. Zo werd ik zeer bekoord door “Trio Funambule” van Georges Aperghis. Ook “Quirl – Study in Self-Similar Rhythms” van Brian Ferneyhough vond ik erg mooi. Het meest genoot ik nog van de twee pianowerken van Luc Brewaeys. Niet om sentimentele redenen, hoezeer ik de vorig jaar overleden meester ook waardeerde. Het is gewoon zeer mooi werk. Ook “On Haiku (The Four Seasons)” van Wim Henderickx kon mij zeer bekoren. In wezen ligt zijn esthetiek niet echt binnen mijn gevoeligheid, maar de manier waarop hij het Japanse mondorgel shô samenbracht met een strijkkwartet was zeer mooi. De karakteristieken van zowel het mondorgel als het kwartet werden enerzijds benadrukt, anderzijds wondermooi in harmonie gebracht. Eigenlijk vond ik zijn werk het hoogtepunt van het festival. En geloof me, dat is vreemd.

Eenduidige esthetiek
Het doet er evenwel niet zo heel erg toe wat ik van elk werk afzonderlijk vind. Zo belangrijk ben ik nu ook weer niet. Maar bedenkingen hebben kan natuurlijk wel. Ik kan mij vergissen, maar ik kan mij bijvoorbeeld niet herinneren dat pianist Ian Pace er de afgelopen zeven à acht jaar niet bij was. Uitmuntend pianist, daar niet van. Maar is het wel zo’n goed idee om telkens hem te kiezen? Hij staat benevens een enorme virtuositeit en prachtige uitvoeringen ook voor een nogal eenduidige esthetiek. Zou het dus niet goed zijn om hem even niet te programmeren?

Moet er überhaupt nog pianomuziek zijn, laat staan kwartetmuziek? Mij zou het in ieder geval plezieren mocht er in een zekere mate tabula rasa gehouden worden ten aanzien van het academische. Ik zou graag wat meer muziek van echte deugnieten horen. Zowel componisten als uitvoerders. Die zullen toch wel te vinden zijn, zeker?

Peter-Paul De Temmerman
journalist actuele kunstmuziek
November 2016

Elders op Oorgetuige :
Transit 2016 wordt alweer een weekend vol premières en spannende ontdekkingen, 26/10/2016

14/11/2016

BL!NDMAN [hybrid] aan de slag met materiaal uit Russisch futurisme

BL!NDMAN [hybrid] Voor deze BL!NDMAN [hybrid] gaat saxofonist Eric Sleichim samen met vocale duizendpoot Claron McFadden, turntable wizard Matthew Wright en cellist Jörg Brinkmann aan de slag met materiaal uit het Russische futurisme, dat focust op de literatuur. Het woord wordt, los van zijn betekenis, een object dat louter omwille van de klank bestaat. Teksten van Majakovski, Kamenski en Pasternak worden gezongen, gereciteerd en geroepen, geprojecteerd en gemanipuleerd. Het kwartet improviseert, geïnspireerd door futuristische componisten en directe nakomelingen als Stravinsky, Antheil en Prokofjev. De machine is de instrumentale inspiratiebron. Mechaniek, beweging en snelheid worden vertaald door theremins, speakers, turntables en pure sinustonen. Bastuba en contrabassaxofoon verklanken de diepe gorgelklanken van geluidsmachines.

Praktische info :

BL!NDMAN [hybrid] : BEYOND/BHIND
Woensdag 16 november om 20.00 u
deSingel - Antwerpen


Meer info : desingel.be en www.blindman.be

00:59 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Hors-champ : een filmdans voor vijf dansers en een cameraman

Hors-champ Al verschillende jaren bedenkt en bouwt Michèle Noiret bruggen tussen dans en film. In die mate dat criticus Gérard Mayen de uitdrukking “dansecinéma” gebruikte als omschrijving van haar werk. In Hors-champ (buiten beeld), zet de choreografe dat onderzoek voort en verlegt ze de grenzen van de overlapping tussen realiteit en fictie. Het is niet de bedoeling om beelden en dans tegenover elkaar te stellen, maar veeleer om het scenisch en cinematografisch zo aan te pakken dat de twee media met elkaar versmelten en elkaar voeden, en op die manier een werk te creëren op het kruispunt tussen genres. Ondergedompeld in de betoverende klankcomposities van Todor Todoroff bewonen vijf dansers de scenografie van Sabine Theunissen terwijl ze worden gefilmd; een echte filmset waardig. De manier van werken wijzigt het lineaire tijdsverloop van de voorstelling en deconstrueert het ruimtelijk perspectief. Ze transformeert het afgesloten gebied van de camera obscura: de gefilmde “buitenbeeldfragmenten” voegen een nieuwe ruimte toe aan de bestaande ruimte op de scène. De “hallucinante realiteit” die ons omringt en ons elke dag weer verrast dient als leidraad voor deze creatie. Hors-champ dompelt de toeschouwer onder in een multidimensionele wereld met een verscheidenheid aan gezichtspunten die ons fascineert en meesleept naar onverwachte en parallelle dimensies, reëel en virtueel, waar heden, verleden en toekomst in elkaar overlopen.

Praktische info :

Michèle Noiret  / Todor Todoroff - Hors-champ
Wo 16 november 2016 om 19.30 u
Fo 17, vrij 18 en za 19 november 2016 om 20.15 u
Théâtre National - Brussel


Meer info : www.arsmusica.be en www.theatrenational.be

Elders op Oorgetuige :
Ars Musica plaatst Japanse hedendaagse muziek in de kijker, 13/11/2016

00:35 Gepost in Concert, Dans, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Giovanni’s Club : Jean-Philippe Collard-Neven en Yves de Mey flirten met schoonheid en vernuftige elektronica

Giovanni’s Club Claudio Bernardo bestudeerde de mythische figuren Casanova, Don Giovanni en Don Juan voor deze nieuwe creatie. Een onverwachte plek, een club der verbeelding, een duivels cabaret dat vrijheid uitademt. Een onderzoek naar mannelijkheid en viriliteit, een vraagstelling in het begin van deze eeuw. Een club die door de kracht van de verleiding, de pijn en de zwakte van de mens onthult, een plek waar de geest als het ware een stripteaseshow opvoert, de enige naaktheid die hem nooit wordt toegestaan.

Voor deze creatie gaf Ars Musica twee componisten van verschillende horizonten de opdracht samen een originele partituur te schrijven: Jean-Philippe Collard-Neven en Yves de Mey flirten verfijnd met schoonheid en vernuftige elektronica, in een onverwachte ontmoeting.

Praktische info :

Claudio Bernardo / Jean-Philippe Collard-Neven & Yves de Mey : Giovanni’s Club
Di 15, do 17, vrij 18 za 19, di 22 en do 24 november 2016 om 20.30 u
Wo 16 en wo 23 november 2016 om 19.30 u
Le Grand Varia - Brussel


Meer info : www.arsmusica.be en varia.be

Elders op Oorgetuige :
Ars Musica plaatst Japanse hedendaagse muziek in de kijker, 13/11/2016

00:11 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

13/11/2016

Iwona : elektronische operette in La Balsamine

Iwona Yvonne of een lichaam zonder stem, en drie machtige personages: een gebronsde en overmoedige prins, een beschroomde, vocaliserende koningin en een perverse, chagrijnige koning. Een muzikaal trio vervoegt hen op heel natuurlijke wijze - een klarinet, een piano, een cello. Het gezang van de koningin en elektronische tonen vullen de klankruimte, stromen door de noten van de instrumenten en de gesproken stemmen van de acteurs heen. Iwona is een elektronische (live!) operette, een heruitgevonden vorm, melodisch en schril. De stem van Yvonne? Misschien is de muziek wel haar spiegel, als deel van de scène, als een plastisch en hybride lichaam dat steeds maar blijft spelen.

Praktische info :

Françoise Berlanger/Gilbert Nouno : Iwona
Vrij 12, ma 14, di 15, do 17, vrij 18, wo 23, do 24 en vrij 25 november 2016, telkens om 20.30 u
La Balsamine - Brussel


Meer info : www.arsmusica.be en www.balsamine.be

Elders op Oorgetuige :
Ars Musica plaatst Japanse hedendaagse muziek in de kijker, 13/11/2016

23:35 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Ars Musica plaatst Japanse hedendaagse muziek in de kijker

Ars Musica "Het Land van de Rijzende Sound" is de slogan van de 27ste editie van het Ars Musica in Brussel. Daarmee viert het hedendaagse muziekfestival de 150ste verjaardag van de Belgische-Japanse samenwerking en zet het van 12 tot 27 november Japanse muziek in de kijker. Gedurende twee weken vinden een 90-tal concerten plaats in 17 locaties verspreid over Brussel. Alle hedendaagse muziekstijlen, van improvisatie tot elektro, komen aan bod, alsook dans, film of animaties.

Japan fascineert en beroert de geest. Van de Kojiki mythologie der voorouders, tot manga en sciencefiction, van Gagaku tot uitzinnige avant-garde: Japan zit stevig verankerd in de westerse collectieve verbeelding. Tijdens zijn biënnale bouwt Ars Musica bruggen tussen oosterse en westerse oevers. Er wordt hulde gebracht aan 'historische' componisten zoals Toru Takemistu of Maki Ishii, maar ook aandacht besteed aan jong talent zoals Daï Fujikura, Kenji Sakai, Tomoko Sauvage en Reison Kuroda. Ars Musica vaart tussen al die verschillende tijdsgolven, tussen verleden en heden.

Deze nieuwe editie is ook de gelegenheid om Belgische, Amerikaanse en Europese componisten naar voren te schuiven in nooit geziene ontmoetingen met de Japanse muzikale traditie. Zo ontspruit er een 'concerto voor Shakuhashi en orkest' uit de verbeelding van Claude Ledoux, een muzikaal sprookje gebaseerd op een Japanse legende uit de pen van Stéphane Colin, uit de films van Oshima, een geïmproviseerd fresco van Michel Portal en uit een manga, een getekend concert. Ars Musica editie 2016 zit boordevol ontdekkingen en vernieuwing en is een feest van klank en muzikale bespiegelingen.

Japan is sinds mensenheugenis blijven verbazen, steeds zwevend tussen extravagante mythologie, een stevig verankerde traditie en wonderbaarlijk modernisme. Die extravagante moderniteit is ook terug te vinden in de wereld van de muziek. Talrijk zijn de musici die, naar hun grote voorbeeld Toru Takemistsu, bruggen hebben gebouwd tussen Oost en West.

Ars Musica gaat in deze nieuwe editie op verkenning in de klankwereld van het land van de rijzende zon, door hulde te brengen aan de grote klassieke meesters, maar ook door zich onder te dompelen in de elektronische muziek, de improvisatiemuziek of de noise en verliest daarbij de traditionele muziek en de filmmuziek niet uit het oog.

Om de evolutie van de Japanse muziek goed te begrijpen, moet er teruggegaan word en in de geschiedenis van het land van de rijzende zon. In de 4de eeuw brachten rondreizende Japanse monniken het schrift, de spiritualiteit en de filosofie mee vanuit China, waaronder meer bepaald het boeddhisme, het confucianisme en nieuwe sociale en politieke structuren. Diezelfde monniken bestudeerden en onderwezen vervolgens nieuwe kunstvormen aan het Japanse hof en in het bijzonder nieuwe muziekinstrumenten en tot dan toe onbekende muzikale genres. Het eerste muziekgenre dat zijn intrede deed, was muziek voor ensemble, en droeg de naam Gagaku, wat elegante of geraffineerde muziek betekent.

Die muziek werd voor de eerste keer gespeeld in 612 en groeide al snel uit tot de officiële muziek van het hof. Sinds hun intrede zijn de Japanse muziekinstrumenten aangepast aan de muzikale smaak van de Japanners, zowel bij het vervaardigen ervan als in de stijl, de techniek van spelen en het repertoire. Er bestaan zelfs verschillende versies van elk instrument. De biwa, de koto, de shamisen en de shakuhachi hebben een andere evolutie doorgemaakt dan hun Chinese voorouders. Elk instrument ontwikkelde zich op zijn manier en werd echt Japans in verschillende periodes van de Japanse geschiedenis. Deze tradities zijn in de loop ter tijden sterk verankerd gebleven en blijven een referentie, ook voor de muziek van vandaag.

Zo geraakte een van de belangrijkste persoonlijkheden van de hedendaagse Japanse muziek, Toru Takemitsu, volledig in de ban van de westerse klassieke muziek na deze op een Amerikaanse radiozender te hebben gehoord in het naoorlogse Japan. Enthousiasme en nieuwsgierig heid brachten hem ertoe de elektroakoestische muziek te gaan verkennen, de Weense school, en uitgebreid kennis te maken met Debussy en Messiaen, daarbij de Japanse traditie ver achter zich latend. Takemitsu zal echter, enkele jaren na de Tweede Wereldoorlog, in hevige beroering raken door een Binkaru voorstelling met marionetten. Hij besefte plots hoe hij de Japanse traditie volkomen links had laten liggen. "Het was een schok", schreef hij, "plots was ik me ervan bewust hoe Japans ik wel was". Vanaf dat ogenblik zal de Japanse meester elementen uit de traditionele Japanse muziek en het westerse modernisme gaan combineren. Diezelfde weg zal door musici zoals Akira Ifukube, Yuji Takahashi, Ryohei Hiro se, Shigeaki Seagusa, Toshio Hosokawa of Hakira Miyoshi afgelegd worden.

Sinds enige jaren is er een nieuwe jonge generatie Japanse componisten opgestaan die zich bevrijd heeft van iedere esthetische beperking en die zonder enige terughoudendheid meervoudige klankuniversums verkent. Ze heeft meer bepaald de volkskunst als referentiekader en wijst daarbij elk dogma af. Ze blijft echter meestal verbonden met de spiritualiteit die diep geworteld zit in de Japanse traditie. Binnen deze creatieve sfeer zijn heel wat werken van Toshio Hosokawa, Daï Fujikura of Kenji Sakai tot stand gekomen.

Muziek die niet uit die traditionele schriftuur is ontstaan, zoals geïmproviseerde muziek, elektronische muziek en noise, heeft in Japan diepe veranderingen teweeg gebracht, zowel door haar levendigheid, diversiteit als haar bijzonderheid. Van D'Otomo Yoshihide tot Ikue Mori, van Ryoji Ikeda tot Tomoko Sauvage of Hoppy Kamiyama: stromingen komen op gang, worden elders weer opgepikt en beïnvloeden op hun beurt Europese en Amerikaanse muzikanten.

Ars Musica draagt creatie hoog in het vaandel en geeft de westerse componisten de gelegenheid in dialoog te treden met dat mysterieuze Azië. Zoals tijdens een onbeweeglijke reis laten de musici hun verbeelding de vrije loop in de meest ongelooflijke vormen en talen. Van tekenconcert met de mangaka Kan takahama tot de Japanse stomme film, de ontmoeting tussen shakuhachi en symfonisch orkest in klankinstallaties, zonder de elektronische en improvisatiemuziek te vergeten, de Ars Musica biënnale neemt de geest mee op reis naar nieuwe onbekende oorden.

Japan cultiveert het mysterie als een waar geografisch klankarchipel en heeft een bijzondere aantrekkingskracht waarvan Ars Musica je alle facetten laat verkennen. De ontmoeting tussen oosterse en westerse musici, tussen bijzonder en divers instrumentarium en componisten met een meervoudige stem loopt als een rode draad door het festival, zoals een denkbeeldige brug tussen België en Japan.

Praktische info

Ars Musica
Van zaterdag 12 t.e.m. zondag 27 november 2016
Op verschillende locaties in Brussel


Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.arsmusica.be

22:45 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

05/11/2016

Big Bang : muziekfestival voor avontuurlijke kinderoren

BIG BANG-festival Het muziekfestival BIG BANG doet je kinderen hoppen van dansbare concerten en vrolijke fanfares naar bondige concertjes en muziekinstallaties. Via een muzikaal parcours komen ze in aanraking met hedendaagse klassieke muziek, swingende jazz en verrassende wereldmuziek. Ze spitsen hun oren voor atypische klanken en omgevingsgeluiden. Samen ontmoeten jij en je gezin muzikanten van over de hele wereld. Tijdens hun verkenningstocht krijgen de kinderen een veelkleurig muzikaal programma met concerten, installaties en workshops voorgeschoteld. Maar Big Bang is niet alleen een festival voor, maar ook mét kinderen. Ook voor deze editie gaat een doorgewinterde muzikant een dialoog aan met jonge instrumentalisten of zangers en deelt met hen het podium.

Het BIG BANG-festival is een feestelijke ode aan avontuurlijke klankkunst en muziekmakerij voor kinderen en werd eerder dit jaar bekroond met de prestigieuze EFFE festivalaward voor beste festival van Europa! Het begon meer dan twintig jaar geleden met het OORSMEER festival in Gent. Het labyrintische Vooruitgebouw in Gent werd tot de nok gevuld met  interactieve klankinstallaties, muziekvoorstellingen en geënsceneerde concerten. Een talrijk en jong publiek was getuige van het klankrijk startschot. OORSMEER was het begin van een nieuw hoofdstuk in het muzieklandschap voor kinderen.

Twintig jaar later verovert OORSMEER onder zijn nieuwe naam BIG BANG de wereld, van Hamburg tot Lissabon, van Gent tot Sao Paulo, van Athene tot Sevilla, van Antwerpen tot Stavanger en van  Brussel tot Rijsel. Zonzo Compagnie is de drijvende kracht achter BIG BANG. Het zorgt ervoor dat honderden artiesten een nieuwe publiek vinden, overal ter wereld. 40.000 kinderen en hun ouders vinden jaarlijks hun weg naar het festival en ontdekken de rijkdom en diversiteit van de muziek- en klankenwereld. Ook dit jaar gaan we uit ons dak met drie BIG BANG festivals in november. Het wordt een avontuurlijke tocht langs windmolens, pneumafonen, ritmische botsballen en tal van onvergetelijke, avontuurlijke muziekvoorstellingen in Antwerpen (1 november) , het Paleis voor Schone Kunsten in Brussel (6 november) en in Opera Gent, Handelsbeurs Concertzaal en Minard Schouwburg in Gent (13 november). 

Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.bigbangfestival.eu

00:51 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

10 dagen lang muziek van nu door de makers van nu tijdens November Music in 's-Hertogenbosch

November Music 2016 Van akoestisch tot elektrisch, van Oost tot West en van gecomponeerd tot geïmproviseerd : ook tijdens deze 24ste editie gaat November Music weer dwars door genres heen. Het festival laat de laatste muzikale ontwikkelingen zien waarbij makers en componisten putten uit hedendaags gecomponeerde muziek, jazz, new world music, muziektheater, visual music, electronics & soundscapes en geluidsinstallaties. Vanaf de editie 2016 wordt November Music een tiendaags festival startend op de eerste vrijdag van november. November Music vindt dit jaar plaats van 4 t/m 13 november op verschillende locaties in ’s-Hertogenbosch.

Op vrijdag 4 november start  in ’s-Hertogenbosch de 24ste editie van November Music, het belangrijkste Nederlandse festival met ‘muziek van nu door de makers van nu’.  Voor het eerst is November Music uitgegroeid tot een 10 daags evenement. Het festivalprogramma varieert van de gelaagde jazzcomposities van Steve Coleman and The Council of Balance of de sacrale klanken van Huelgas Ensemble o.l.v. Paul van Nevel met werk van componist Wolfgang Rihm tot het Europese ensemble Stargaze of het theaterconcert Freedom o(r) Speech van I Solisti del Vento waarbij Jan Decleir een gloednieuwe tekst voorleest van Dimitri Verhulst tijdens een uitvoering van Mauricio Kagels’ Der Tribun. Ook dit jaar worden tijdens November Music weer tal van bijzondere concerten en samenwerkingsverbanden gepresenteerd op het snijvlak van hedendaags gecomponeerd, jazz, wereldmuziek, muziektheater, minimal music en elektronische muziek.

Internationale ensembles en musici
Onder meer het Belgische Huelgas Ensemble, het Engelse Arditti Quartet en de internationale ensembles Stargaze en Atlas Ensemble treden op tijdens November Music 2016. Uit de jazzhoek komen de Amerikaanse saxofonist Steve Coleman, de Noorse trompettist Mathias Eick en de Zwitserse pianist Nik Bärtsch naar ‘s-Hertogenbosch. Tot slot zijn er ook weer bijdragen van gevestigde namen uit de niet-Westerse muziek, zoals de Libische oed-speler Rabih Abou-Khalil en de Iraanse tar-speler Hossein Alizadeh. En dat allemaal in bijzondere combinaties, iets waarmee November Music een reputatie heeft opgebouwd. Daarbij zegt de uiteenlopende inhoud veel over het muzikale landschap anno 2016. En dus variëren de concerten van avontuurlijke premières tot sacrale koorwerken en van muziektheater tot Arabische klankvelden.

Muziektheater & literatuur
Muziek en literatuur zijn dit jaar sterk met elkaar verbonden tijdens diverse November Music concerten. Zo schrijft Dimitri Verhulst het libretto voor de muziektheatervoorstelling Bosch Beach dat wordt uitgevoerd door Asko|Schönberg en Muziektheater LOD. Daarnaast neemt de Vlaamse auteur een nieuwe tekst voor zijn rekening bij Freedom (o)f Speech, een programma met acteur Jan Decleir waarin naast Der Tribun van Maurico Kagel ook Louis Andriessens’ De Staat wordt uitgevoerd. Piet-Jan van Rossum componeert nieuwe muziek bij het verhaal De Optocht van Toon Tellegen.

Praktische info :

November Music
Van vrijdag 4 tot en met zondag 13 november 2016
Op verschillende locaties in 's Hertogenbosch (Nederland)


Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.novembermusic.net

00:04 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook