10/03/2017

Pianola, satire de trash : Serge Verstockt neemt tumultueuze periode van de industriële revolutie onder de loep

Pianola, satire de trash Met Pianola, ‘satire de trash’ nemen Serge Verstockt en ChampdAction de tumultueuze periode van de industriële revolutie onder de loep met de pianola als leidraad en leggen ze meteen de link met de razendsnelle ontwikkelingen op het vlak van robotica vandaag.

Als een derivaat van het door Joseph-Marie Jacquard ontwikkelde automatische weefgetouw staat de pianola symbool voor het begin van de moderniteit. De machine moest de mens bevrijden en hem tijd geven voor zijn intellectuele en creatieve ontwikkeling. Vandaag maken we met de opkomst van de robots een gelijkaardige ontwikkeling mee. Hoe zullen we ons als mens opnieuw moeten uitvinden en in symbiose leren leven met de nieuwe generatie robots.

Praktische info :

Serge Verstockt & ChampdAction : Pianola, satire de trash
Vrijdag 10 maart 2017 om 20.00 u
Concertgebouw - Brugge


Meer info : www.concertgebouw.be en www.champdaction.be
------------------------------
Dinsdag 25 april 2017 om 20.00 u
deSingel - Antwerpen


Meer info : desingel.be, opera21.be en en www.champdaction.be

Bekijk nu al de teaser van Pianola, satire de trash

00:37 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

09/03/2017

Uitzonderlijke muzikale performance van Nadar in Brussel

EXIT F Een compositie voor ensemble en… vier heteluchtballonnen. EXIT F van componist Michael Maierhof is even uniek als spectaculair. Het intrigerende, ritmische, grappige, luide, flitsende en prettig gestoorde werk is het zesde luik in een reeks over vluchtbewegingen. De luchtballonnen lijken elk moment te kunnen opstijgen, en weg te vliegen naar het verre onbekende. EXIT F is op het lijf geschreven van Nadar, een jong en internationaal gereputeerd ensemble met een passie voor muziek uit onze tijd. Niet alleen schreef Maierhof het werk specifiek voor Nadar; de groep heeft zijn naam ook ontleend aan Félix Nadar, aka Gaspard-Félix Tournachon, een Franse schrijver, fotograaf en ballonvaarder.

Het spraakmakende Generation Kill is eveneens speciaal voor Nadar gecomponeerd. Stefan Prins liet zich inspireren door de gelijknamige HBO-miniserie over de inval in Irak in 2003. En ook de reflectieve woorden van Evan Wright, auteur van het boek waarop de serie is gebaseerd, triggerden de componist: "Deze oorlog werd uitgevochten door de eerste playstation-generatie. Het minste dat je van deze generatie kan zeggen, is dat ze in Irak uitstekend blijkt te doden."

Stefan Prins - Generation Kill
Stefan Prins schreef Generation Kill in 2012, in opdracht van de Donaueschinger Musiktage, een van de meest prestigieuze festivals voor hedendaagse muziek. Iets meer dan een jaar voordien waren in het Midden-Oosten en in Noord-Afrika protesten, opstanden en revoluties uitgebarsten: de Arabische Lente. Die gebeurtenissen, maar meer nog de manier waarop ze in gang werden gezet en erover werd bericht, inspireerden Prins voor Generation Kill:

“Door video’s te maken met hun smartphones en webcams en die te delen via het internet, maakten de manifestanten uit verschillende landen in het Midden- Oosten de hele wereld tot getuige van de revolutionaire beweging. Via sociale media zoals Facebook en Twitter kwam het hele proces in een stroomversnelling. Vóór iemand het goed en wel besefte, hadden de Tunesiërs en Egyptenaren de dictatuur in hun land omvergeworpen. Intussen braken er regelrechte burgeroorlogen uit die Libië zouden versplinteren en Syrië verlammen. In datzelfde jaar, 2011, werd een grootschalig onderzoek publiek gemaakt, waarin berekend werd dat er in het Verenigd Koninkrijk één CCTV bewakingscamera is per 32 inwoners.

In oktober 2011 begonnen de Amerikanen hun troepen terug te trekken uit Irak, terwijl ze nog altijd strijd aan het voeren waren tegen de Taliban en Al Qaeda in Afghanistan. Steeds vaker werden er beelden vrijgegeven van succesvolle (althans volgens de officiële berichtgeving) bombardementen door zogenoemde drones (onbemande luchtvaartuigen), die vanop afstand door militair personeel in geheime controlekamers in de VS bestuurd werden. Tegelijk verscheen er op het internet een toenemende stroom aan ooggetuigenverslagen, met verhalen over onschuldige slachtoffers die tijdens deze bombardementen gedood werden.

Surfend op het internet vond ik in diezelfde periode een videofilmpje op YouTube, dat al zeven jaar oud was: een teaser voor de tv-reeks Generation Kill, gebaseerd op het gelijknamige boek waarin Evan Wright de ervaring neerschreef van een embedded reporter bij het 1st Reconnaissance Battalion van de Amerikaanse mariniers tijdens de Iraakse invasie van 2013. Een van de uitspraken die me het meest shockeerde, kwam van een soldaat: “Dit is echt de ultieme rush - je trekt ten strijde terwijl op de achtergrond een goede song aan het spelen is.” Evan Wright verklaarde later: “Deze oorlog wordt uitgevochten door de eerste PlayStationgeneratie. En één ding staat vast: het zijn heel goede killers in Irak.”

Toen realiseerde ik me dat mijn volgende stuk al deze onderling verbonden feiten muzikaal moest overschouwen: een samenleving die steeds meer gemonitored wordt; het groeiende belang van het internet; netwerken en sociale media die gevoed worden door video-opnames van webcams en smartphones; videogames en oorlogen die uitgevochten worden als videogames; de lijn tussen realiteit en een virtuele werkelijkheid die met de dag dunner wordt.”

Generation Kill is dus niet alleen een exponent van, maar ook een reflectie op de jonge generatie ‘digital natives’: de generatie die is opgegroeid met videogames, computers en het internet. In dit werk plaatst Prins de vier muzikanten op een rij achter vier semi-transparante schermen. Aan de andere kant van het scherm, met hun rug naar het publiek, zitten vier uitvoerders die een gamecontroller bedienen, waarmee ze video-loops van de muzikanten manipuleren en webcams op het podium activeren. De videobeelden van de muzikanten worden op het scherm geprojecteerd en afhankelijk van de belichting zijn enkel de live-muzikanten, hun video-‘avatar’ of beide tegelijk zichtbaar.

De superpositie van realiteit en virtualiteit (de live manipulatie van de beelden van de ‘echte’ muzikanten) confronteert de toeschouwer met de twee thema’s die aan de basis liggen van het werk. Beiden gaan ze over het vervagen van de grens tussen reëel en virtueel. Enerzijds is dat de vaststelling dat bewakingscamera’s ongemerkt - maar steeds vaker - het openbare en privéleven registreren. Daarnaast is er de cultuur van de videogames, die een frappante afspiegeling krijgt in het echte leven: oorlog wordt gevoerd met hoogtechnologische wapens, alsof het een videogame zou zijn - de slachtoffers zijn echter van vlees en bloed.

Michael Beil - Exit to Enter
Ook het tweede werk op het programma is specifiek geschreven voor Nadar, dit keer voor het festival ACHT BRÜCKEN | Musik für Köln. De Duitse componist zegt het volgende over zijn werk: “Voor mij is Exit to Enter het hoogtepunt in een reeks composities met live-video, en een eindpunt qua mogelijke densiteit – het stuk lijkt nu al overladen – bij het gebruik van uitgeschreven live-video. Wie als luisteraar denkt dat hij na een eerste beluistering alle onderlinge verbanden doorheeft, mist het punt. Meestal is dat het geval met muziek, ook al beseffen we dat doorgaans niet. Je ziet dat heel duidelijk in Exit to Enter, misschien doordat je alles tegelijk ziet en hoort, of doordat je soms iets kan zien zonder het te horen. Soms is dat een heel duidelijk gegeven. Bijvoorbeeld: tijdens een uitvoering komen de musici op het podium (enter), ze verlaten het podium (exit), maken bewegingen terwijl ze spelen (en terwijl ze niet spelen), en meestal hebben ze instrumenten in hun handen. Wanneer we naar Exit to Enter luisteren, concentreren we ons op deze zaken om de draad niet te verliezen. Deze aspecten geven vorm aan de content, of in archaïsche termen uitgedrukt: aan het materiaal. De vraag naar het wezen van wat gezien en gehoord wordt, speelt ook een rol in Exit to Enter. En uiteraard krijg je hier ook de onzekerheid die daarmee gepaard gaat en die zo symptomatisch is voor onze tijd; in de media en in onze persoonlijke communicatie wordt daar alleszins al een tijd over gediscussieerd. Hetzelfde geldt voor de vraag naar de oorsprong van muziek. Eigenlijk is het niet duidelijk of de muziek door mij tot stand komt; af en toe is alleen duidelijk dat dat niet het geval is.

Naar mijn gevoel hoort deze eigentijdse thematiek thuis in een hedendaagse compositie. Misschien is dit de moderne variant van de sonatevorm. Net zoals in een sonate gaat het om de details. Wat gebeurt er bijvoorbeeld precies met de communicatie binnen het ensemble wanneer deze communicatie een onderdeel wordt van de compositie? Wat gebeurt er wanneer we het instrument, de bewegingen van de muzikant en de klank van elkaar loskoppelen? Op televisie en op het internet is dat tegenwoordig normaal. Dus mij is het er niet om te doen om op iets te wijzen, maar om samen naar iets toe te werken. Muzikale betekenislagen komen in de plaats van wat vroeger ‘materiaal’ heette, en de muzikale vorm verandert in strategie.”

Michael Maierhof - EXIT F
Tot slot is ook het laatste werk van dit concert gecomponeerd voor Nadar, dit keer op vraag van de groep zelf. EXIT F, voor vier hete luchtballonnen en ensemble, van de Duitse componist Michael Maierhof, is erg passend voor Nadar: het ensemble is niet alleen gehuisvest in Sint-Niklaas, dat jaarlijks een van de belangrijkste ballonfestivals organiseert; het is ook vernoemd naar de Franse fotograaf en ballonvaarder Nadar, pseudoniem voor Gaspard-Félix Tournachon (1820-1910). “De heteluchtballonnen die muzikaal moesten betrokken worden in het stuk, hebben de mogelijkheid om te stijgen en om weg te drijven, en zo een ver verwijderde ruimte aan te wijzen”, aldus Maierhof. Het werk past daarmee in Maierhofs reeks EXIT over ‘vluchtbewegingen’: “De reeks composities met de titel EXIT begon in 2008 met een werk in opdracht van de Staatsgalerie Stuttgart. EXIT A is een stuk dat architecturale elementen aanwendt zoals de vloer en bewegingen in de ruimte. Ik gebruikte de titel EXIT omdat de zaal vol hing met signalisatieborden richting nooduitgang. Dat bood de gelegenheid, vond ik, om met de binnenruimte te werken en tegelijk het verlaten van de ruimte te suggereren, dus de buitenkant. Andere stukken bevatten andere ‘Fluchtbewegungen’, zoals de stukken EXIT B en EXIT D, opdrachtwerken over de verzameling outsider art van Prinzhorn. EXIT C is een orkestwerk dat tracht te ontsnappen aan Mahler. En het stuk dat na EXIT F komt, EXIT G, is een opera over een fietskoerier in Hamburg die op zoek is naar zijn zogenaamde vrijheid op de fiets.”

Het adagium van Helmut Lachenmann, een andere vooraanstaande hedendaagse Duitse componist, luidt: “Komponieren heisst: ein Instrument bauen”. Dat gaat ook volledig op voor Michael Maierhof. Elke EXIT F N EXIT F N compositie van Maierhof is het resultaat van een nauwkeurig en langdurig experimentatieproces, waarbij bestaande instrumenten op onorthodoxe manieren met alledaagse objecten bespeeld worden, en waarbij nieuwe instrumenten ontwikkeld worden op basis van bestaande objecten, die uit hun context worden gehaald en waarvan het geluid wordt geïsoleerd.

Zo ook in EXIT F: de complexe ruisklank van de gasbranders van de vier hete luchtballonnen worden een elementaire compositorische bouwsteen, die in dialoog gaat met de instrumenten. Deze bestaan onder meer uit een cello en gitaar die worden bespeeld met elektrische tandenborstels en drie ‘ad-hoc spielers’, die aan de slag gaan met emmers, bekertjes en nylonsnaren. In EXIT F is, naast het klankaspect, ook het visuele erg belangrijk: de indrukwekkende vuurstoten van de gasbranders, die door de ballonvaarders worden geactiveerd op basis van een gesynchroniseerde video-partituur. De enorme energieverplaatsingen van deze vuurstoten zijn bovendien ook lichamelijk waarneembaar, te meer daar de vier ballonnen rondom het publiek opgesteld zijn, net als de musici. Het resultaat is een indrukwekkende compositie/klanksculptuur/ performance, die de luisteraar naar hogere sferen voert.

Programma :

  • Stefan Prins, Generation Kill
  • Michael Beil, Exit to Enter
  • Michael Maierhof, EXIT F

Praktische info :

Nadar Ensemble : Exit F
Vrijdag 10 maart 2017
Deel I - 20. 00 u - BOZAR
Deel II - 21.15 u - Museumplein / Place du Musée (Openlucht - Gratis)


Meer info : klarafestival.be, www.bozar.be en www.nadarensemble.be

Bron : Programmaboekje Bozar/Klarafestival

Elders op Oorgetuige :
home sweet home: Klarafestival 2017 in het teken van 'ver-plaats-ing', 5/03/2017
Doppelgänger Deluxe stelt oog en oor op de proef, 28/01/2015
Muziek voor heteluchtballonnen en ensemble in Sint-Nilaas en Rotterdam, 27/08/2012

23:58 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Vanish Beach : nieuwe productie van Hof van Eedze over heimwee en ballingschap

Vanish Beach Theatercollectief Hof van Eede, in 2011 opgericht door de zussen Ans en Louise Van den Eede en in 2014 aangedikt met Wannes Gyselinck, is dit seizoen aan hun vijfde productie toe: Vanish Beach. Hendrik Lasure (SCHNTZL) schreef een nieuwe compositie voor deze voorstelling. Verder hoot je muziek van Johannes Brahms en Arnold Schönberg.

Een uitstapje naar Venice Beach, California, 1942. Met opgestroopte broekspijpen, in stijve driedelige burgerpakken zitten ze op het strand. Wat onwennig, wat te warm, wat te Europees, scheefgezakt in hun Amerikaanse strandstoel. Grote Europese cultuurdragers op de vlucht voor het nazisme. Onder hen Thomas Mann, Alma Mahler en Arnold Schönberg - de grondlegger van de atonale muziek, zelf een grote liefhebber van Bach en Brahms. Hun gesprek over de invloed van Goethe op Wagner stokt even, terwijl ze zwijgend een Mickey Mouse-ballon gadeslaan die over het strand vliegt. Intussen worden ze verteerd door heimwee naar een land dat hen wilde vernietigen.

Vanish Beach gaat over heimwee en ballingschap, over het belang van herinneringen - al dan niet fictieve - als dat het enige nog is wat rest van je thuisland. Aboriginals die op reis zijn, gaan net voor ze aankomen onder een boom op hun hurken zitten zodat hun ziel tijd heeft om hen in te halen. Maar wat als je ziel er nooit in slaagt je lichaam bij te benen, waar dan troost te vinden?

In Vanish Beach schuurt de diepte en de zwaarte van het Europese verleden tegen de oppervlakte en de vluchtigheid van het Amerikaanse consumerism. Welke existentiële troost vonden ze, en valt er ook nu nog te vinden in dat steeds meer mythische thuisland, Europa?

Praktische info :

Hof van Eede : Vanish Beach
Donderdag 9, vrijdag 10 en zaterdag 11 maart 2017 om 20.30 u
CAMPO - Gent


Meer info : www.campo.nu, www.hofvaneede.be en www.lod.be
--------------------------
Woensdag 22 en donderdag 23 maart 2017 om 20.30 u
Bronks - Brussel


Meer info : klarafestival.be, www.hofvaneede.be en www.lod.be
--------------------------
Zaterdag 25 maart 2017 om 20.30 u
KC De Werf - Brugge


Meer info : www.dewerf.be, www.hofvaneede.be en www.lod.be
--------------------------
Zondag 26 maart 2017 om 20.15 u
Arenbergschouwburg - Antwerpen


Meer info : www.arenbergschouwburg.be, www.hofvaneede.be en www.lod.be
--------------------------
Woensdag 12 april 2017 om 20.30 u
CC Westrand - Dilbeek


Meer info : www.westrand.be, www.hofvaneede.be en www.lod.be
--------------------------
Vrijdag 28 en zaterdag 29 april 2017 om 20.30 u
Kunstencentrum NONA - Mechelen


Meer info : nona.be, www.mechelenhoortstemmen.be, www.hofvaneede.be en www.lod.be

18:45 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

08/03/2017

princess4president : het eigenzinnige universum van Kaat De Windt

princess4president princess4president is een project van pianiste/componiste Kaat De Windt, bassist Mirko Banovic, drummer Etienne Plumer en zangeressen Naomi Sijmons en Annelies Van Dinter. De veelkleurige pop-, jazz arrangementen van de ritmesectie vormen de basis voor het eigenzinnige universum van de compostities van Kaat De Windt. Vrije jazz en minimal pop krijgen de warmte van gospel en desert blues zonder rauwheid te schuwen.

De sterke sociaal geëngageerde teksten van oa Elvis Peeters, de indringende stemmen van zangeressen Naomi Sijmons (aka Reena Riot ), Annelies Van Dinter (Echo Beatty), de grooves en het klankenpalet van bassist Mirko Banovic (Arno, Arsenal) , de fijne en tribale percussie van Etienne Plumer (Rêve d’Eléphant, Animus Anima) en het eigenzinnige toestenwerk van Kaat De Windt leveren muzikale parels op.

Praktische info :

Kaat De Windt Project: princess4president
Donderdag 9 maart 2017 om 20.15 u
Handelsbeurs - Gent


Meer info : www.handelsbeurs.be

22:36 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

05/03/2017

home sweet home: Klarafestival 2017 in het teken van 'ver-plaats-ing'

Klarafestival 'home sweet home': het Klarafestival brengt in 2017 werken die verwijzen naar plaats en verplaatsing, naar verbanning en identiteit, en naar de invloed van een omgeving op een componist en omgekeerd. Verrassende creaties, toporkesten die zelden ons land aandoen of hun Belgisch debuut maken en een symbolisch concert van het Nationaal Orkest van België samen met een formatie van uit Syrië gevluchte musici: het zijn maar enkele van de hoogtepunten van deze editie.
 
Het Klarafestival maakt er zijn missie van om aan te knopen bij relevante en actuele maatschappelijke thema’s. Deze editie is daar geen uitzondering op. Onder de noemer home sweet home zoomt het programma van het festival van 2017 in op migratie en verplaatsing, ballingschap en identiteit.

De bloedige oorlog in Syrie bracht een enorme vluchtelingenstroom op gang. Nationalistische en protectionistische reacties bleven niet uit. De sociale en politieke gevolgen zijn ontluisterend en schrijnend. In Europa worden binnengrenzen na tientallen jaren van integratie weer gesloten. Hekken worden opgetrokken, muren gebouwd en spreidingsplannen verworpen. De reden voor deze kramp? Onze ideeën en gevoelens over onze westerse identiteit, over wat ons verbindt en verdeelt, worden uitgedaagd. Onze waarden en normen - vaak met het etiket verlicht - zouden onder druk staan. Onze identiteit, ons huis wordt bedreigd, zo luidt het. Aan de basis van deze reactie ligt de drang om het eigene te bewaren en te bewaken, en het ongeloof in de verenigbaarheid van culturen.

Maar de cultuur-, kunst- en muziekgeschiedenis leert dat deze opvatting ongegrond is. Kunst, en muziek bij uitstek, is bijna altijd het resultaat van een vruchtbare vermenging van de meest uiteenlopende culturele invloeden. Nergens ter wereld is sprake van eenzijdige, pure muziek. Inter- en transculturele processen en uitwisselingen zijn de norm. Het is precies deze dynamiek die culturen levend maakt, en muziek is er het kloppend hart van.

Het Klarafestival 2017 focust op componisten en muzikanten voor wie plaats en verplaatsing, al dan niet gedwongen, een bepalende rol hebben gespeeld. Twee weken lang weerklinken in Brussel, Antwerpen en Brugge de meest indrukwekkende, ontroerende en fascinerende werken die uiting geven aan nu eens trots, nostalgie en heimwee, dan weer vervreemding, hunkering en hoop. Met componisten als Dvořák, Smetana, Rachmaninov, Sjostakovitsj en Gershwin speelt ons verhaal zich hoofdzakelijk af in de 19de en de 20ste eeuw, in Centraal-Europa, Rusland en de VS.

Maar dit verhaal is natuurlijk van alle tijden en plaatsen: van de mythische Odysseus uit de klassieke oudheid, tot leven gewekt in Monteverdi’s Il ritorno d'Ulisse in patria, tot de Syrische muzikanten in ballingschap die zich hebben verenigd in het Syrian Expat Philharmonic Orchestra. Hun concert aan de vooravond van de herdenking van de aanslagen van 22 maart 2016 in Brussel belooft onvergetelijk te worden.

Zoals elke editie, nodigt het Klarafestival ook nu weer enkele artiesten van wereldfaam uit. Daaronder bevindt zich een aantal vaste waarden, vrienden van het Klarafestival, zoals barokspecialist René Jacobs en de Griekse dirigent en beeldenstormer Teodor Currentzis. Ook topdirigent Alan Gilbert, het New York Philharmonic, het Mahler Chamber Orchestra, vioolvirtuoos Ray Chen, Taiwan Philharmonic, het Rotterdams Philharmonisch Orkest, mezzosopraan Magdalena Kožená en het Zehetmair Quartett sieren de affiche. Zij krijgen het gezelschap van de sterren van morgen, zoals het verfrissende Nadar Ensemble en de laureaten van onze jonge talentenwedstrijd Supernova.

Het Klarafestival vormt ook al enkele jaren een belangrijk podium voor muziektheater uit eigen land. Muziektheater Transparant creeert The diary of one who disappeared, in een regie van Ivo Van Hove. De gloednieuwe productie is een intrigerende, diep-emotionele reflectie over liefde en verlies, op muziek van de Tsjechische componist Leoš Janáček.

Een zo breed mogelijk publiek de schoonheid van muziek en muziektheater laten ontdekken, dat is het doel van het Klarefestival. Daarom geniet je naast de concerten van een uitgebreide reeks activiteiten in de context van het festival. Radio Klara zorgt ervoor dat een zo groot mogelijk publiek kan genieten van de concerten en kennis maakt met de thematiek, de uitgevoerde werken en de musici. Zowat alle concerten worden live uitgezonden. Er zijn verdiepende inleidingen en thema-uitzendingen. Op Klara maak je het festival mee van op de eerste rij. En het Klarafestivalcafé is de ideale plaats om na te kaarten over concerten en muzikanten te ontmoeten.

Praktische info :

Klarafestival 2017 : home sweet home
Van donderdag 9 t.e.m. vrijdag 24 maart 2017
Op verschillende locaties in Brussel, in Brugge en Antwerpen


Het volledige programma en alle verdere info vind je op klarafestival.be

23:00 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Giusy Caruso richt met haar onderzoeksproject ReOrient de blik oostwaarts

Giusy Caruso De roots van de Italiaanse Giusy Caruso mogen dan wel in de bakermat van onze westerse beschaving liggen, van navelstaarderij heeft deze spitante jonge muzikante geen last. Met haar onderzoeksproject ReOrient richt ze haar blik oostwaarts. Op het programma staat een met dans verweven selectie uit Jacques Charpentiers 72 Etudes Karnatiques, een monumentaal werk waarbij de componist zich liet inspireren door de raga's van Zuid-India. Met zulke interculturele exploten loert het gevaar van flets exotisme weliswaar steeds om de hoek. Precies daarom besloot Caruso zich volkomen onder te dompelen in de Karnatische traditie. Wat is de impact van een westerse opleiding? Is het mogelijk in deze context authentiek te zijn? Met vragen als deze gaat Caruso aan de slag. Een heroriëntatie van formaat dus, waarbij dansers, muzikanten en publiek samen het noorden kwijtraken.

Praktische info :

Giusy Caruso : ReOrient
Woensdag 8 maart 2017 om 20.00 u
Miryzaal - Gent


Meer info : www.miryconcertzaal.be en www.giusycaruso.com

21:59 Gepost in Concert, Dans, Muziek | Permalink |  Facebook

Sarah Kirkland Snider en Nathaniel Bellows grijpen terug naar bizarre jeugdervaringen in 'Unremembered'

Sarah Kirkland Snider en Nathaniel Bellows Het kostte componiste Sarah Kirkland Snider en dichter/beeldend kunstenaar Nathaniel Bellows vier jaar om de in americana gedrenkte plaat 'Unremembered' te maken. Voor deze meditatie over herinneringen, onschuld en de spookachtige grandeur van de natuur grijpen ze terug naar bizarre jeugdervaringen in het rurale Massachusetts: een jongen doet een schokkende ontdekking op de rivierbedding, een meisje verdwijnt in het woud, geesten brengen berichten voor de levenden, …

Zij worden in de live-uitvoering bijgestaan door een 45-koppig orkest, bestaande uit de aanvoerders van het De Doelen Ensemble en masterstudenten van Codarts Rotterdam. Tekeningen, foto’s en film van Nathaniel Bellows, gemaakt op verschillende rurale locaties in New England, verrijken de live performance.

Praktische info :

Sarah Kirkland Snider, De Doelen & Codarts Orchestra : Unremembered
Dinsdag 7 maart 2017 om 20.00 u
deSingel - Antwerpen


Meer info : desingel.be

21:22 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Perfect Strings : Holland Baroque meets Theo Loevendie

Theo Loevendie De wereld van barokmuziek is een goudmijn voor componisten, avant-gardisten, avonturiers en realisten. In deze weelde beweegt Holland Baroque, een toonaangevend Nederlands ensemble van barokmusici, dat met zijn producties een breed publiek weet te overtuigen van de flexibiliteit en de vitaliteit van (barok-)muziek.

Holland Baroque wil barokmuziek op een innovatieve manier programmeren en zowel levendig als historisch verantwoord voor het voetlicht brengen. Een rode draad door de programmering is de samenwerking met andere ensembles (Nederlands Kamerkoor, Cappella Amsterdam) en solisten (Giovanni Sollima, Emma Kirkby, Amandine Beyer), met wie Holland Baroque oude muziek in het hier en nu plaatst en bruggen slaat naar andere tradities en kunsten.

Zo ook in het programma Perfect Strings, waarmee het ensemble deze week door Vlaanderen en Nederland tourt. Verwacht je aan een nieuw blokfluitconcert van Theo Loevendie (foto) door blokfluitist Erik Bosgraaf, aan een speciaal voor Holland Baroque geschreven bewerking van Fratres van Arvo Pärt (gearrangeerd door Frank Agsteribbe) en aan het Derde Brandenburgse Concert van Bach, een favoriet van het ensemble. Alle werken hebben een basis-strijkersbezetting van drie violen, drie altviolen en drie celli gemeen: vandaar de titel Perfect Strings, knipogend naar de Heilige Drievuldigheid.

Theo Loevendie - Nachklang (2016)
Theo Loevendie over zijn compositie Nachklang : "De titel 'Nachklang', Duits voor echo, naklank, is op meerdere wijzen van toepassing op het stuk. Het meestal polyfone idioom van het strijkorkest is een echo van het idioom dat in de Barok, vooral bij Johann Sebastian Bach gehanteerd werd. Hoewel de solist op blokfluit zich toch enigszins los daarvan opstelt en aan het polyfone weefsel zelden deelneemt. Tegelijkertijd is het stuk een echo van mijn eigen jeugd waarin ik, verstoken van contact met klassieke muziek, WEL in contact kwam met de orgelwerken van Bach, wat een diepe indruk op mij als 9- en 10- jarig kind maakte. Het was aanleiding om voor het instrumentarium dat op de lagere school beschikbaar was polyfone bedenksels te spelen, en door andere kinderen te laten spelen, waaraan ik nogal hoogdravend de titel ‘fuga’ gaf. Naast deze echo van mijn kinderjaren is de titel echter ook van toepassing op het polyfone aspect van het idioom van het stuk waar, natuurlijk in navolging van Bach, de strijkers elkaar in snelle opeenvolging imiteren. Holland Baroue vroeg mij de bezetting van het 3e Brandenburgse Concert over te nemen; gezien de hierboven beschreven voorgeschiedenis spreekt het vanzelf dat ik daar geen bezwaar tegen had. Integendeel.." (*)

Programma :

  • Michael Oesterle (1968), Snow White
  • Luciano Berio, Gesti (1966)
  • A. Pärt, Fratres (1977)
  • Theo Loevendie, Reflex (2016) (Première)
  • J.S. Bach, Brandenburgs Concerto nr. 3 in G, BWV 1048
  • T. Loevendie, Nachklang (2016) (een nieuw werk voor strijkers en blokfluit)

Praktische info :

Holland Baroque : Perfect Strings
Maandag 6 maart 2017 om 20.15 u
Sint-Pieterskerk Leut


Meer info : www.ccmaasmechelen.be en www.hollandbaroque.com
----------------------------
Woensdag 8 maart 2017 om 20.15 u
Handelsbeurs - Gent


Meer info : www.handelsbeurs.be en www.hollandbaroque.com

Bekijk alvast deze video



(*) : Bron : tekst programmaboekje De Handelsbeurs

21:06 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

31/01/2017

Zevende editie van De Week van de Klank in Brussel

De Week van de Klank De zevende editie van De Week van de Klank, van maandag 30 januari t.e.m. zondag 5 februari 2017, bulkt alweer van de activiteiten op verschillende locaties in Brussel. Alle thema's draaien rond klank en geluid. Het doel is het publiek een betere kennis rond het thema bij te brengen en alle betrokkenen in de maatschappij te doen inzien hoe belangrijk een goede geluidsomgeving is. De activiteiten: lezingen, workshops, concerten, performances, klankinstallaties, geluidswandelingen, filmvoorstellingen,…  richten zich tot een ruim publiek en kennen een opvoedend en ludiek karakter. Het participatieve aspect is een prioriteit en mikt op de deelname van zoveel mogelijk mensen. De toegang tot alle activiteiten is gratis.

De Week van de Klank wil meer zijn dan een festival. Het is een maatschappelijk gebeuren dat verwondering, weerstand, hoop en verwachting op het gebied van geluid opwekt. Om een grotere impact te verwerven op het bewustzijn van de voor- en nadelen van geluiden in de omgeving, bestaat de taak van de Week van de Klank erin een ruim publiek in contact te brengen met het werk van geluidskunstenaars, -onderzoekers en -technici én met hoorspecialisten. Deze fundamentele en gedegen aanpak moet iedereen ertoe aanzetten zijn persoonlijke geluidsomgeving te verbeteren en veel kritischer te staan tegenover wat men hoort. Tijdens de Week van de Klank is het de bedoeling om ook niet-ingewijden te betrekken bij bepaalde kunstaspecten en klankproblemen (gehoorgezondheid, luisterkwaliteit,…), om met de deelnemers na te denken over de geluidsomgeving in de brede betekenis van het woord en in debat te treden over de kwaliteit ervan.

Ook tijdens deze nieuwe editie onderlijnen grootse evenementen de originaliteit en eigenheid van de basisfilosofie van de Week van de Klank: het belang van klank en geluid in de samenleving en in het alledaagse leven. En de aanwezigheid van grote namen en organismen werkt de bewustwording rond klank en geluid bij een ruim publiek in de hand. De Week van de Klank moet namelijk een plek blijven waar klankcreaties voor het eerst worden ontdekt.

Praktische info :

De Week van de Klank / La Semaine du Son
Van maandag 30 januari t.e.m. zondag 5 februari 2017
op verschillende locaties in Brussel


Het volledige programma en alle verdere info vind je op deweekvandeklank.be

Piano+ viert veelzijdigheid van de piano met klassiek repertoire en nieuw, spannend werk

Piano+ Festival Na een bijzonder geslaagd EXTASE festival kijken we halsreikend uit naar het volgende festivalweekend in Muziekcentrum De Bijloke in Gent. Tijdens Piano+ wordt de veelzijdigheid van de piano gevierd. De driedaagse is een huwelijk tussen het klassieke repertoire en nieuw, spannend werk. Naast de concerten presenteert De Bijloke samen met Piano's Maene een tentoonstelling van bijzondere exemplaren van dit populaire meubel/instrument.

Toen eind zeventiende eeuw de moderne piano werd uitgevonden was ze het toppunt van technisch vernuft, evenals de ultieme exponent van de Westerse muziekcultuur. Meer dan drie eeuwen later is ze dat nog steeds. Met haar veelzijdigheid en dynamisch bereik veroverde het instrument al snel een prominente plaats op de podia van concerthuizen. Het beeld van een groot podium met een glimmende Steinway of Bösendorfer (met een prijskaartje van een bescheiden gezinswoning) is ook vandaag een ultiem symbool van de klassieke muziekcultuur, als ware de piano een religieus object in een tempel. 

Van alle markten thuis
Tijdens de achttiende en negentiende eeuw werd de piano ook populair als huiskamerinstrument. Zo hadden (hebben?) de meeste componisten een piano in hun werkkamer om melodieën en harmonieën uit te proberen. De piano verscheen als meubel ook in menige huiskamer: in een wereld zonder grammofoons of radio's bracht de piano zowel arrangementen van symfonieën als saloneske en volkse stukken naar de burgelijke woonkamer. Maar niet alleen de elite ontdekte de piano, het instrument kent ook de binnenkant van het cabaret, de vuile kroeg en zelfs de cabardouche als geen ander. Als eenmansorkest waar je bovendien op kan dansen. 

Klavier als interface
Op het einde van de twintigste eeuw groeide het klavier - en dan bedoelen we niet het toetsenbord - uit tot de interface tussen synthesizer en muzikant. Als muzikale creatieveling heb je tegenwoordig niet meer nodig dan een laptop en een midi-keyboard van enkele tientallen euro's om je idee om te zetten in een opname. Misschien is het klavier op die manier het meest democratische instrument van allemaal.  

Catalina Vicens : Kagels Recital voor zingende klaveciniste - do 2/02 om 20.00 u
Eens je de eerste noten hebt gehoord, is de muziek eigenlijk al even bezig. Na afloop sterft de klank ook uit buiten het bereik van gezicht en gehoor. Het geluid komt uit onverwachte hoek: de zangstem van de klaveciniste.

Kagels originele aanpak van het concertoptreden is slechts een van de vele verrassende troeven die de jonge klaveciniste Catalina Vicens uit haar hoed tovert: ze zingt, speelt heel wat klavieren en slagwerk. En laat je prachtige klaviermuziek ontdekken, van eeuwenoud tot net gecomponeerd. Een ontdekkingsreis langs ongehoorde repertoires en instrumenten!

Daan Vandewalle : Concord to Damascus - vrij 3 /02 om 20.00 u
Dit seizoen is de Gentse pianist Daan Vandewalle in De Bijloke te gast met een niet te missen hoogtepunt uit de 20ste-eeuwse pianoliteratuur: Charles Ives' Second Piano Sonata, 'Concord, Mass., 1840-1860'. Concord is een stad in Massachusetts en de delen van de sonate verwijzen naar belangrijke figuren die er omstreeks het midden van de 19de eeuw te vinden waren. Het stuk, gecomponeerd tussen 1904 en 1915, is een ongewoon meesterwerk, net als de componist zelf nog steeds onvolprezen. Misschien omdat het zo moeilijk te plaatsen valt?

Het is modern, op z'n Amerikaans, nieuwe muziek voor een continent dat duidelijk loskomt van het Europese moederland, een eigen geschiedenis bouwt én die bezingt. Met een nieuwe muzikale taal. De tonaliteit wordt getart, de harmonieën zijn spannend. Pianotoetsen worden ingedrukt met een houten plankje en Beethoven wordt geciteerd naast Amerikaanse (religieuze) liederen. Plots duikt er een fluitist op en dan weer een violist, om snel weer te verdwijnen.

Ook Marc Sabats To Damascus (2007), het tweede werk op het programma, werd genoemd naar een stad. Damascus. Politiek beladen, ja, en toch gecomponeerd voor de uitbarsting. Het hightech-werk wordt door de pianist uitgevoerd op een computergestuurde piano en resulteert in een zinderend, ongehoord netwerk van klanken.

Voyages au bout du piano - De Lange pianonacht - za 4/02 vanaf 19.00 u
Drie jonge pianisten creëren met hulp van andere kunstenaars, scenografen en onze productieploeg een lange avond vol nieuwe pianomuziek. Elisa Medinilla, Frederik Croene & Heloisa Amaral verbinden de piano met elektronica en computertechnologie, video en performance. Het resultaat is geen gewoon concert maar een parcours door de zalen en gangen van De Bijloke waar je de piano vanuit heel wat perspectieven leert kennen.

Ze brengen 4 concerten, een warm-up met Julius Eastman's Evil Nigger, een permanente installatie van Dick Raaijmakers' Der Leiermann, een clicktrack corner en nog enkele verrassingen...

Praktische info :

Piano+ Festival
Van donderdag 2 t.e.m. zaterdag 4 februari 2016
Muziekcentrum De Bijloke - Gent


Meer info : www.bijloke.be/piano