31/05/2013

Tisha Mukarji, Angharad Davies & Mensch Mensch Mensch in de Beursschouwburg

Mensch Mensch Mensch Q-O2 schotelt je zaterdag vier rasmuzikanten voor in de Beursschouwburg. Liz Albee en Burkhard Beins hebben zich verenigd onder de naam Mensch Mensch Mensch. Multi-instrumentalist Allbee en percussionist Beins tekenen voor live-electroakoestische experimenten. Angharad Davies en Tisha Mukarji spelen composities van o.a. Christian Wolff (for John Material) en Tisha Mukarji (Reasoning Resonance #1). Tisha Mukarji is pianist en componist, Angharad Davies een violiste wiens werk zich bevindt op het complexe snijvlak van improvisatie en compositie.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Tisha Mukarji & Angharad Davies + Mensch Mensch Mensch
Zaterdag 1 juni 2013 om 20.30 u
Beursschouwburg - Brussel

A. Ortsstraat 20 - 28
1000 Brussel

Mer info : www.beursschouwburg.be en www.q-o2.be

Extra :
Liz Albee : www.lizallbee.net
Burkhard Beins : www.burkhardbeins.de
Angharad Davies : www.angharaddavies.com
Tisha Mukarji : tishamukarji.com

23:05 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Britten Sinfonia brengt dubbelportret van John Adams en Nico Muhly

Britten Sinfonia Energetisch en hypnotiserend klinkt Shaker Loops van John Adams, een Amerikaanse minimalist 'van het tweede u'. De titel verwijst naar het extatische dansen van de Shakers, een religieuze sekte uit de Verenigde Staten. Zijn Chamber Symphony baseerde Adams op de bekende Kammersymphonie, opus 9 van Arnold Schönberg én op de hyperactieve muziek van cartoons uit de jaren 1950. Het derde deel van het werk kreeg niet zomaar de titel roadrunner! Adams' muziek wordt geflankeerd door werk van zijn jonge Amerikaanse collega Nico Muhly, die weliswaar met één been in het postminimalisme staat, maar zich graag tussen verschillende genres beweegt. Zo werkte hij onder andere samen met Björk, Antony and the Johnsons en Jónsi.

Netjes verdeeld over het programma, met elk twee werken, staan op dit concert met John Adams (1947) en Nico Muhly (1981), twee Amerikaanse componisten van zeer uiteenlopende generaties. Het leeftijdsverschil mag dan zeer uitgesproken lijken, de esthetische gelijkenissen tussen de twee componisten zijn verrassend groot. Hun werk volgt in het spoor van de minimal music waarmee vanaf de jaren 1960 componisten als Terry Riley, Steve Reich en Philip Glass uitgroeiden van obscure avantgardisten tot internationale fenomenen en zelfs - stel je voor - voor hedendaagse muziek een zekere mate van commercieel succes wisten te boeken. Hun muziek steunde op een doorgedreven beperking van het materiaal: beknopte motieven, uitgebreide herhaling met minuscule veranderingen en bovenal ritmische opwinding. John Adams geldt als een vertegenwoordiger van de tweede generatie minimalisten: componisten die te jong waren om de pioniersdagen van het minimalisme mee te maken, maar op het toneel verschenen op het moment dat de stijl zich al gevestigd had - de late jaren '70 - en ook de componisten van de eerste generatie stilaan op zoek gingen naar manieren om de harde, stringente principes van het minimalisme open te breken. Het hoeft dan ook geen betoog dat John Adams al van in zijn vroege werken een vrijere benadering van de minimalistische principes hanteert, waaronder een brede melodische flair en een fijn gevoel voor orkestrale kleuren - zijn vaardigheid als symfonicus wordt zeer gewaardeerd: Adams is naar verluidt de vaakst gespeelde levende componist in concertprogramma's van Amerikaanse symfonieorkesten.

Vanaf de jaren '80 versnipperden de invloeden van de minimal music tot een veel lossere, eclectische en vaak ook wel vrijblijvendere reeks invloeden. Nico Muhly is een typisch exponent van de jongste generatie voor wie het minimalisme een algemene achtergrond biedt, een reeks compositietechnische mogelijkheden waaruit geput kan worden, naast andere invloeden. Voor Nico Muhly zijn die invloeden zeer divers. Een muziekcarrière die op zeer jonge leeftijd begon als koorknaap heeft hem een diepe kennis van en liefde voor (in hoofdzaak Engels) renaissance koorrepertoire opgeleverd - een invloed waar hij in zijn muziek vaak en openlijk naar refereert. Zijn generatie is bij uitstek een eclectische generatie, zappend tussen invloeden als akoestisch of elektronisch, klassiek of populair, avant-garde of met aandacht voor de traditie en uiteraard: ook een voorkeur voor multimedia. Toch is tussen al die diversiteit de minimal music een referentiepunt voor Muhly, al wijkt zijn werk - meer nog dan dat van Adams - sterk af van de systematiek en concentratie van het 'historische' minimalisme. Het feit dat Muhly beschouwd wordt als een protégé van Philip Glass helpt natuurlijk om hem, in weerwil van de veelzijdigheid van zijn muziek, toch in het verre spoor van de minimalisten te situeren. Ook John Adams kan overigens prat gaan op een veel meer gevarieerd referentiekader en zijn ontwikkeling als componist voert eveneens weg van de minimalistische principes die nog zeer herkenbaar waren in 'Shaker Loops', naar een veel vrijere stijl waarin ook plaats is voor een mix van diverse invloeden - het meest postmoderne hoogtepunt van die vrolijke vermenging van stijlen bereikt hij in de 'Chamber Symphony'.

Voor John Adams was 'Shaker Loops' (1978) het werk dat zijn grote doorbraak betekende. Allicht mee om die reden maakte Adams er later ook een bewerking voor strijkorkest van, maar op dit concert wordt de originele versie voor strijkseptet gespeeld - een slankere en dus transparantere bezetting die doorgaans de scherpte van het muzikale materiaal sterker naar voor kan brengen (al kan de massievere orkestversie de beukende, imposante momenten zoals naar de climax van het derde deel, 'Loops and Verses' een gespierde impact meegeven die de zeven solostrijkers om begrijpelijke redenen moeilijk kunnen evenaren). Het basismateriaal en de systematische, rechtlijnige uitwerking ervan in 'Shaker Loops', ligt duidelijk in het verlengde van de minimal music. Adams koos om te werken met melodische en ritmische modules die met elkaar gecombineerd kunnen worden tot patronen, soms als een vlechtwerk van motieven waarbij hetzelfde materiaal als het ware van instrument tot instrument doorgegeven wordt, soms als woeste, vaag Stravinskiaanse herhaalde ostinati die, op het hoogtepunt van het werk - het slot van 'L oops and Verses' - uitmonden in een pompende versnellende beweging. De energie die heel het werk lang voelbaar aanwezig is (zelfs de hoge flageolettonen van het langzame deel lijken de adem in te houden voor de smachtende cellosolo en de uitbarsting die erop volgt) wordt gekanaliseerd in een extatisch ritueel. De referentie die Adams in zijn titel maakt naar de Shakers, een Amerikaanse religieuze gemeenschap die in religieuze bijeenkomsten al dansend een staat van transcendentie probeert te bereiken, geeft een mooie analogie voor de opzwepende, obsessieve aard van Adams' muziek. (Een uitbeelding van het leven van de Shakers is het allerminst - het andere deel van de titel - 'loops' - verwijst duidelijk naar het abstracte karakter, de zichzelf herhalende patronen zoals de minimalisten die hadden ontwikkeld.)

Het verschil met de 'Chamber Symphony' (1992) had nauwelijks groter kunnen zijn. Verdwenen zijn de grote samenhang van het materiaal, het doorgedreven repetitieve en de grote nadruk op ritmische stuwing. In de plaats komen verwijzingen naar tal van muzikale bronnen: jazz, Schönberg en populaire cultuur maken hun opwachting in een uiterst kleurrijk drieluik. Het basisidee voor de 'Chamber Symphony' kreeg John Adams toen hij in zijn werkkamer de partituur van de Kammersymphonie op. 9 van Arnold Schönberg (1906) aan het bestuderen was en na een tijdje merkte dat zijn zoontje in de kamer ernaast naar tekenfilms aan het kijken was. Het plotse besef dat de hyperactieve muziek van de tekenfilms veel gelijkenissen vertoonde met de schriftuur van Schönberg, gaf hem het plotse idee om die elementen te verbinden. Het eerste deel, 'Mongrel Airs', toont met - een hoe die bizarre mix klinkt én dat die elementen inderdaad veel meer gelijkenissen met elkaar vertonen dan op het eerste gezicht zou lijken: enerzijds Schönbergs werk dat aan de wieg van de grote vernieuwingen van de 20ste eeuwse muziek staat en dat niet enkel qua titel, maar ook qua bezetting - 15 soloinstrumenten - model zou staan voor Adams' stuk, anderzijds de flitsende bravoure van tekenfilmmuziek, die ook het werk mag afsluiten. De titel van dat slotdeel, 'Roadrunner', spreekt voor zichzelf. Het langzame middendeel drijftop een typische stapsgewijze baslijn - een 'walking bass' - wat dan weer een herkenbaar element uit de jazz is.

De twee werken van Nico Muhly mengen dan ook wel invloeden en elementen, maar doen dat nooit op een zo nadrukkelijke wijze als in Adams' ' Chamber Symphony'. Bij Muhly zijn ze meer verweven tot een veelzijdige, eigen toonspraak. Het gloednieuwe 'Double Standard' (2012) componeerde Muhly voor dit concertprogramma, als een dubbelconcerto voor twee percussionisten, waarvan één een gevestigde en gerenommeerde solist is (Colin Currie) en de andere (Alexandre Esperet) de jonge winnaar van het Trom Percussieconcours. De twee percussionisten moeten voor dit werk liefst zo dicht mogelijk bij elkaar staan, schrijft Muhly, omdat de patronen die ze spelen nauw op elkaar moeten aansluiten. Een marimba en een vibrafoon staan centraal, aangevuld met twee verzamelingen van allerlei voorwerpen, waaronder materiaal dat recht uit het containerpark komt. Het werk vertrekt van een pulserende passage op marimba en waaiert dan uit in allerlei episodes waarin de 'gevonden' percussie-instrumenten een hoofdrol spelen, waarna uiteindelijk het vertrekpunt opnieuw wordt bereikt.

Veel ambitieuzer van lengte en structuur is 'Seeing is Believing' (2007), een concerto voor de ongewone combinatie van elektrische viool en kamerorkest. Voor Muhly doet de elektrische viool denken aan de muziek uit de jaren 1980 - voor hem waren de bizarre soundtracks van wetenschappelijke tv-documentaires uit de 'eighties' een inspiratiebron. De soloviolist opent met een passage waarin hij ook pedalen bedient waarmee hij zijn eigen frasen opneemt en in loops weer afspeelt. Wanneer het orkest zich bij dat materiaal voegt, ontvouwt zich een reeks van elf akkoorden, die de harmonische basis zullen vormen voor de rest van het stuk. Daarin wisselen nerveuze, jachtige passages (Muhly noemt het zelfs 'insect music') met langzamere, beschouwende episodes in een vrij klassieke concertoachtige afwisseling van contrasterende karakters en met de elektrische solist en het akoestisch orkest in voortdurende dialoog.

Programma :

  • John Adams (1947), Shaker Loops - Chamber Symphony
  • Nico Muhly (1981), Double Concerto (Belgische première) - Seeing is believing (Belgische première)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Britten Sinfonia, Colin Currie & Thomas Gould : John Adams, Nico Muhly
Zaterdag 1 juni 2013 om 20.00 u
(inleiding door Maarten Beirens om 19.15 u )
Concertgebouw - Brugge
't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.concertgebouw.be en www.brittensinfonia.com

Bron : Tekst Maarten Beirens

Extra :
John Adams op www.earbox.com, www.boosey.com, www.schirmer.com, en.wikipedia.org en youtube
John Adams : speelse minimalist, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl
Nico Muhly : nicomuhly.com en youtube

Elders op Oorgetuige :
Calefax rietkwintet en Lenneke Ruiten brengen nieuw werk van rijzende ster Nico Muhly in deSingel, 13/04/2012
Amsterdam Sinfonietta met meeslepend Amerikaans programma in de Bijloke, 16/03/2012

21:45 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

30/05/2013

Drie gratis marathonconcerten met een nieuwe generatie muzikanten gespecialiseerd in hedendaagse muziek

Ictus Masters Tijdens drie marathonconcerten presenteren Ictus en Spectra de nieuwe generatie muzikanten die deelnemen aan de Advanced Master in Contemporary Music georganiseerd door de School of Arts, Gent. Die concerten zijn het resultaat van een eerste ontmoeting tussen de zeven nieuwe studenten en de muzikanten van Ictus en Spectra. Het programma bestaat grotendeels uit repertoirewerken : van Evergreens door Takemitsu, Stockhausen, Crumb, De Mey en zelfs Schönberg tot meer recent werk van François Sarhan, Beat Furrer, Panayiotis Kokoras, Aurelien Dumont en Noriko Koide. Alle concerten zijn gratis toegankelijk!

Vrijdag 31 mei 2013 - GC Ten Weyngaert, Brussel
Bondgenotenstraat 54 - 1190 Vorst


18.30  u
- Toru Takemitsu, Toward the Sea III (1989) voor altfluit en marimba door Camille Guénot, fluit en Adam Rosenblatt, marimba
- Heinz Holliger, 'Cynddaredd- Brenddwyd (Fury - Dream)' für Horn solo (2001/rev. 2004) aus: concerto con soli per tutti für Orchester (2001/01)  door Corey Klein 
- Heinz Holliger, 'Unbelaubte Gedanken zu Hölderlin's 'Tinian' (2002) voor contrabas door Pieter Lenaerts
- Alejenro Viñao, 'Tumblers' (1990) voor marimba, viool en electronics door Adam Rosenblatt en George van Dam 

20.00 u
- François Sarhan, 'Home Work II, In The Garage' (2011) voor solo body percussie door Adam Rosenblatt 
- Beat Furrern 'Lotofagos' (2006) voor stem en contrabas door Lilith Verhelst en Pieter Lenaerts
- Alejenro Viñao, 'Book of Grooves' (2011) voor twee marimba's door Adam Rosenblatt en Tatevik Khoja-Eynatyan
- John Hennecken, 'Sonata voor Horn en percussie' (2012), I. Allegro Maestoso voor hoorn en percussie door door Corey Klein en Adam Rosenblatt

21.00 u
- Georges Crumb 'Madrigals' (1969) door Lilith Verelst, sopraan; Camille Guénot, fluit;   Maria-José Jeannin, harp; Pieter Lenaerts, contrabas en Adam Rosenblatt, percussie

---------------------------

Maandag 17 juni 2013 - Miryzaal, Gent
Hoogpoort 64 - 9000 Gent


17.00 u
- Bruno Mantovani, 'Metal' (2003) voor twee klarinetten door Tomonori Takeda en Yuko Fukumae
- Magnus Lindberg, 'Ablauf' (1983) voor klarinet en twee bass drums  door Tomonori Takeda, Adam Rosenblatt en Tatevik Khoja-Eynatyan
- Panayiotis Kokoras, Morphallaxis (2008) voor fluit, cello, percussie en electronics door Camille Guénot, fluit; Astrid Wauters, cello  en Adam Rosenblatt, percussie.
- Noriko Koide, 'Mistoffelees' voor altsaxofoon en percussie (2007/2013)  door Yukari Uekawa en Tatevik Khoja-Eynatyan 
- Thierry De Mey, 'Musique de Tables' (1987) voor 3 percussionisten door Camille Guénot, Adam Rosenblatt en Maria José Jeannin 
- Hikari Kiyama, 'Sonata' (1, 2, 3 movements) voor sopraansaxofoon (2013)  door Yukari Uekawa, sopraansaxofoon en Hikari Kiyama, piano  
- Yukari Uekawa, ' Hiroshima1945' (2013) voor saxophoon en stem door Yukari Uekawa, saxophoon en Tatevik Khoja-Eynatyan, stem
- Aurélien Dumont, 'Eglog' (2011) voor viool, clavecimbel en harp  door Dejana Sekulic, viool; Cindy Castillo, clavecimbel; Maria José Jeannin, harp 
- Elliott Carter, 'Hiyoku' (2001) voor twee klarinetten door Tomonori Takeda en Yuko Fukumae

19.00 u : Graduation Recital Giusy Caruso (part I)

- Giacinto Scelsi, 'Suite "Ttai" (1953-54)
- Davide Anzaghi, 'Due Intermezzi' (1983) 
- Sylvano Bussotti, 'Novelletta' (1973)
 
20.30 u : Graduation Recital Giusy Caruso (part II)

- Maurice Ohana, 'Sonatine monodique'
- Pierre Boulez,  'Douze notations' (1945)
- Jacques Charpentier,   '8th cycle from 72 Etudes Karnatyique' (1998)
- George Crumb,  'Eine Kleine Mitternachtmusik' voor amplified piano (2001)

---------------------------

Dindag 18 juni 2013 - Orpheus Instituut, Gent
Korte Meer 12 - 9000 Gent


18.00 u
- Sam Park 'Snowbadoor in Graz' 2013 voor hoorn solo door Corey Klein
- Maurizio Pisati, 'Archi, Frecce e Addio' (1987) voor contrabas door Pieter Lenaerts
- Maurizio Pisati, 'Parafrasi Scarlatta' (18th century/2010) voor gitaar en contrabas door Jona Kesteleyn en Pieter Lenaerts
- Alain Gaussin, 'Jardin Zen' (1999) voor klarinet en tape door Tomonori Takeda 
- Vinko Globokar, 'Corporel' (1984) voor bodypercussie door Maria José Jeannin 
- Steve Reich, 'New York counterpoint (1985) voor klarinet en tape door Tomonori Takeda

19.00 u
- Toru Takemitsu, 'Toward the sea' (1981) voor altfluit en harp  door Camille Guénot, fluit en Maria José Jeannin, harp 
- Karlheinz Stockhausen, 'Tierkreis' (1974-75) voor saxofoon ( Capricorn, Sagittarius 1, Sagittarius 2) door Yukari Uekawa 
- Stefano Scodanibbio, 'Humboldt' (1994) voor altviool en contrabas door Bram Bossier en Pieter Lenaerts

20.30 u
- Arnold Schoenberg, Wind quintet, 1st en 2nd movements  (1923-24)
1. Schwungvoll [Lively]
2. Anmutig und heiter- scherzeno [Graceful en cheerful - scherzeno]
door Camille Guénot, fluit; Piet Van Bockstal, hobo; Tomonori Takeda, klarinet; Corey Klein, hoorn en Kensuke Taira, fagot

Meer info : ictus.be/manama

Elders op Oorgetuige :
Het tijdelijk collectief brengt programma rond de integrale Madrigals van George Crumb, 26/03/2013

00:24 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

29/05/2013

Holland Festival 2013 focust op muziektheater

Holland Festival Zaterdag gaat de 66ste editie van het Holland Festival van start in Amsterdam. Het toonaangevende internationale podiumkunstenfestival is een mix van podiumkunsten als (muziek)theater, muziek, dans, opera en muziek die samengaan met zowel westerse als niet-westerse kunstvormen. Ook is er aandacht voor beeldende kunst, literatuur en architectuur. De programmering benadrukt disciplinaire crossovers en bevat uitzonderlijke voorstellingen van internationaal niveau. Het festival is altijd koploper geweest in het ondersteunen van moderne en niet-klassieke hedendaagse muziek en nieuwe kunstvormen in de wereld van het muziektheater. Zoals elk jaar is het programma van het Holland Festival 2013 wederom verrassend en vooruitstrevend. Een van de hoogtepunten dit jaar is de speciale opera/3D-filmvertoning Sunken Garden van de Nederlandse componist Michel Van der Aa en de befaamde romanschrijver David Mitchell.

Het Holland Festival opent op zaterdag 1 juni zijn 66ste editie met de muziektheatervoorstelling Quartett van Luca Francesconi. De productie van Teatro alla Scala in Milaan werd vormgegeven door Àlex Ollé, in samenwerking met IRCAM in Parijs. Het festival focust dit jaar vooral op muziektheater. Andere in het oog springende muziektheaterproducties in het 26 dagen durende festival zijn de nieuwe 3D-opera Sunken Garden van Michel van der Aa met libretto van David Mitchell en Desdemona met tekst van Toni Morrison in regie van Peter Sellars, gecomponeerd en uitgevoerd door de Malinese ster Rokia Traoré. Jan Fabre tekent voor Tragedy of a Friendship, een nieuwe opera over de getroebleerde verhouding tussen Wagner en Nietzsche. Suster Bertken van Rob Zuidam wordt geënsceneerd door Pierre Audi. Heiner Goebbels sluit af met When the mountain changed its clothing met het wereldberoemde Vocal Theatre Carmina Slovenica

De theaterprogrammering toont meer dan anders werk uit niet-Europese landen en introduceert nieuwe makers in Nederland. Simon Stone brengt met het Australische gezelschap Belvoir een eigen versie van Ibsens Wilde Eend en de Congolese theatermaker Dieudonné Niangouna maakt geëngageerd teksttheater. Marco Layera Navarro toont met La Re-sentida uit Chili een satire over utopie, revolutie en kunst. La Re-sentida maakt deel uit van een Zuid-Amerikaans drieluik, samen met de Argentijnse Mariano Pensotti en Emilio García Wehbi in Frascati. Terugkerende gezelschappen zijn Needcompany met Jan Lauwers met Marktplaats 76, Toneelgroep Amsterdam met De Meeuw in regie van Thomas Ostermeier en Theatre of Nations met de wereldberoemde regisseur Andrej Moguchiy en stercomédienne Liya Akhedzhakova. Ook uit Zuid-Amerika komt Bruno Beltrão, met zijn eigengereide mix van urban dance en conceptuele dans. Benjamin Millepied, bekend als choreograaf van de film Black Swan en binnenkort artistiek directeur van het Parijse Opera Ballet komt met zijn L.A. Dance Project. 

De caleidoscopische muziekprogrammering trapt af met het Algerijnse chaabi-orkest El Gusto dat zinderende volksmuziek brengt uit de Kashba van Algiers. De 'supergroep' The Gloaming laat Ierse Folk horen en musicabanda Franui uit Oost-Tirol brengt een vertolking van klassieke Mahlerliederen. Hedendaagse muziek komt ruim aan bod met het opus magnum Nine Rivers van de Schotse componist James Dillon in een zes uur durend concert. De Radio Kamer Filharmonie neemt bij het festival afscheid met werk van onder andere Pascal Dusapin en nieuw werk van Matijs de Roo. Reinbert de Leeuw speelt For Bunita Marcus van Morton Feldman

Muziek ontmoet andere kunstvormen in een aantal multidisciplinaire voorstellingen. In het Stedelijk Museum battelen Kunstpfeifers en Biergeigers. Videokunstenaar en muzikant Christian Marclay toont in het Muziekgebouw aan 't IJ Everyday, een hypnotiserende videoscore met live muziek. In EYE wordt met de uitvoering van drie vroegere werken de focus op Marclay gecompleteerd. De gerestaureerde versie van de film West Side Story wordt vertoond met livemuziek door het Radio Filharmonisch Orkest. Muziek, acrobatiek en dans komen samen in de familievoorstelling Hans was Heiri van het Zwitserse gezelschap Zimmermann & de Perrot. Samen met De Nederlandse Opera en de NTR toont het festival Die Meistersinger von Nürnberg in het Amsterdamse Oosterpark. Met ruim 45 producties en 109 voorstellingen toont het festival weer een breed en gevarieerd programma in alle disciplines. 

Tijd en plaats van het gebeuren :

Holland Festival
Van zaterdag 1 tot en met woensdag 26 juni 2013
Op verschillende locaties in Amsterdam


Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.hollandfestival.nl

Elders op Oorgetuige :
Tragedy of a Friendship : de tragedie van alle kunst, 13/05/2013
Duitse grootmeester van het muziektheater Heiner Goebbels op Kunstenfestivaldesarts, 4/05/2013

22:35 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Operadagen Rotterdam in het teken van (r)evolutie en vrijheid

Operadagen Rotterdam In Rotterdam gingen zaterdag de Operadagen van start. Negen dagen lang zijn 36 producties uit zes verschillende landen te zien op 23 locaties. Het thema is dit jaar (R)evolutie: Vrijheid. Opera en muziektheater op heel wat bijzondere plekken. Zo was er in het openingsweekend een voorstelling te zien in de voormalige gevangenis aan de Noordsingel. Na het openingsweekend presenteert het festival grote producties in de theaters, zoals de wereldpremière van 'Songs of War', een productie van Muziektheater Transparant dat wordt opgevoerd in het nieuwe Luxor Theater, met bekende solisten als de Duitse bariton Dietrich Henschel en de Amerikaanse sopraan Claron McFadden. Een andere Vlaamse productie is 'Territoria', ook al van Muziektheater Transparant. De gedeelde fascinatie voor de muziek van de befaamde Vlaamse componist Wim Henderickx was het vertrekpunt voor deze voorstelling van theatermaakster An De Donder, beeldend kunstenaar Freija Van Esbroeck en scenograaf Erki De Vries.

Operadagen Rotterdam 2013 staat in het teken van Vrijheid. Vrijheid als basis van een samenleving, bevrijding uit oorlog, bevrijding uit een keurslijf, individuele vrijheid. De manier waarop er met dit thema wordt gewerkt is kenmerkend voor Operadagen: grenzen worden afgetast, oud repertoire wordt in een nieuw jasje gestoken en ongewone formats worden verkend. Van 25 mei tot en met 2 juni staat Rotterdam in het teken van opera en muziektheater. De Operadagen in Rotterdam is het muziektheaterfestival dat anders durft te zijn. Het festival tast de grenzen af van wat de bezoeker verwacht dat opera en muziektheater is. Op het programma staan bekende titels en nieuwe ontdekkingen. Deze worden getoond op diverse locaties in Rotterdam.

Tijdens het festival wordt bestaand en nieuw repertoire gebundeld in een zinnenprikkelend programma waarin vernieuwing en verdieping hand in hand gaan met publieksontwikkeling en community arts. De Operadagen Rotterdam staan in het teken van samenwerking, verbinding en originaliteit als kracht. Het thema 'Vrijheid' is het vertrekpunt voor het programma met voorstellingen op podia, in huiskamers, in de wijken en in de voormalige gevangenis op de Noordsingel. Overal klinkt opera en muziektheater in vele verschijningsvormen.

Zo maakt de bezoeker kennis met het van oorsprong Tsjechische verhaal van Katia Kabanova: een getrouwde vrouw die onder de drukkende duim van haar schoonmoeder vandaan probeert te komen en uiteindelijk een hoge prijs betaalt voor haar vrijheid. Ook de aan oorlogsgerelateerde 'Songs of War' vormt onderdeel van dit thema. Beide producties gaan over de stem van de vrouw, de aanklacht van de vrouw tegen bezetting en oorlog. Er is verder speciale aandacht voor het werk van Hugo Claus en in het bijzonder voor Het Verdriet van België en de rol van opera en de vrouw in zijn werk. Het is inmiddels vijf jaar geleden dat Hugo Claus stierf en dertig jaar geleden dat hij Het Verdriet van België schreef. Operadagen vertelt zijn verhaal waarin oorlog en collaboratie centraal staan. Kortom enorm veel inspirerende producties op hele bijzondere locaties.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Operadagen Rotterdam
Van zaterdag 25 mei tot en met zondag 2 juni 2013
Op verschillende locaties in Rotterdam


Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.operadagenrotterdam.nl

Elders op Oorgetuige :
Belgische première Songs of War in de Bijloke in Gent, 29/05/2013
Territoria : totaalervaring op de grens tussen beeldende kunst, stop motion animatie, muziek, spel en tekst, 11/01/2013

19:18 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Belgische première Songs of War in de Bijloke in Gent

Songs of War 'Songs of War' is een project waarbij drie bijzondere partituren de aanleiding vormen voor een reflectie over oorlog. Geopend wordt met Monteverdi's beroemde madrigaal, 'Il combattimento di Tancredi e Clorinda' gebaseerd op Torquato Tasso's magistrale epische gedicht Gerusalemme liberata; een hoogtepunt uit de literatuur waarin de renaissance dichter het verhaal vertelt van de tragische tweekamp tussen de kruisvaarder Tancredi en zijn als krijger verklede geliefde Clorinda. Door de woorden van een verteller sleept Claudio Monteverdi de toeschouwer mee in een verhaal dat metaforisch is voor elke oorlog: de ene mens doodt de ander en verblindt door de oorlog zelfs zijn geliefde. Met de stemmen van Dietrich Henschel, Claron McFadden en Reinoud Van Mechelen ondersteund door B'Rock vormt Tancredi e Clorinda een aanklacht tegen de absurditeit van geweld en extremisme en de waanzin van de oorlog.

Ook Heiner Goebbels schreef met zijn 'Songs of wars I have seen' een muzikale aanklacht. Deze meditatie over de effecten van de oorlog op vrouwen is gebaseerd op uittreksels uit Gertrude Steins memoires van het leven in Vichy, Frankrijk, gedurende de Tweede Wereldoorlog. Goebbels werk is gecomponeerd voor zowel historische als moderne instrumenten. I solisti del vento vervoegt hiervoor B'Rock. Het naast elkaar plaatsen van beide klankwerelden voegt een ingebouwd historisch perspectief toe aan de muziek, dat Goebbels onderstreept met extracten van Matthew Locke’s partituur uit 1674 van 'The Tempest'. Tussen beide werken in wordt Sequenza 3 voor vrouwenstem van Luciano Berio geplaatst als woordeloze spiegel van de waanzin van de oorlog.

Regisseur Wouter Van Looy plaatst het project in een hedendaagse context door te vertrekken van levende getuigen van recente oorlogen. In zijn project geeft hij radioreporter Jef Lambrecht een stem, verwerkt hij beelden die cameraman Daniel Demoustier de voorbije jaren maakte in onder meer Syrië, Afghanistan en Irak. De sluitsteen vormen getuigenissen die worden verzamelt van mensen die op de vlucht voor het geweld in hun land, toevlucht hebben gevonden in de asielcentra in België. Het scenisch concert wordt daarbij een ritueel binnen een multimediaal parcours, waarbij het publiek wordt betrokken bij een reflectie over oorlog.

Heiner Goebbels (1952) is een Duitse componist en regisseur. Van 1971 tot 1978 studeerde hij sociologie en muziek in Frankfurt. In 1976 was hij een van de oprichters van het Sogenanntes Linksradikales Blasorchester. Hij maakte experimentele (pop) muziek met het duo Goebbels/Harth (1975 - 1988) en het artrock trio Cassiber (1982 - 1992) en componeerde voor film en theater. Vanaf de jaren 80 creëerde hij een aantal bekroonde hoorspelen, de meeste op teksten van Heiner Müller, en ontwikkelde het genre van 'geënsceneerde concerten'. Goebbels was componist in residence bij het Luzern Festival (2003) en bij de Bochumer Symphonikern (2003 - 2004) en hij is lid van de Akademie der Künste in Berlijn. Goebbels leidt het theaterinstituut van de Justus Liebig Universiteit in Giessen, is sinds 2006 directeur van de Hessische Theateracademie en is intendant van de Ruhrtriennale 201 2 - 2014.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Muziektheater Transparant : Songs of War
Woensdag 29 en donderdag 30 mei 2013, telkens om 20.00 u
Muziekcentrum de Bijloke Gent

Bijlokekaai 7
9000 Gent

Meer info : www.debijloke.be en www.transparant.be

Extra :
Heiner Goebbels : www.heinergoebbels.com, www.boosey.com, en.wikipedia.org en youtube
Luciano Berio op www.compositiontoday.com, www.themodernword.com, brahms.ircam.fr en youtube
Portret Luciano Berio, J-L Plouvier op www.ictus.be
Luciano Berio (1925 - 2003): Duivelskunstenaar, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl

Elders op Oorgetuige :
Duitse grootmeester van het muziektheater Heiner Goebbels op Kunstenfestivaldesarts, 4/05/2013
Songs of Wars I Have Seen : Heiner Goebbels en het leven van vrouwen in oorlogstijden, 10/05/2011

Bekijk alvast de trailer van Songs of War



en beluister het interview met Wouter Van Looy, Claron McFadden en Wim Maeseele over Song of War in Babel (Klara, 29/05.2013) op Soundcloud

18:47 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

27/05/2013

Elektroakoestisch concert met beweegbare speakers en analoge synthesizers in Logos

Darren Copeland De Canadese klankartiest Darren Copeland - een oude bekende bij Logos - verrast ons ditmaal met een elektroakoestisch optreden waarin beweegbare speakers en analoge synthesizers de hoofdrol spelen. Beweegbaar, want Copeland huldigt de overtuiging dat een klank door meer dan alleen de 4 gekende parameters wordt bepaald (toonhoogte, -duur, -sterkte en -kleur); ook de richting waar een klank vandaan komt, is bepalend. En dat onderbouwt hij samen met zijn kompaan, klankingenieur en zelfverklaarde nomade Benjamin Thigpen, voor jouw ogen, in de tetraeder.

In de 80ies ontdekte een jonge Darren Copeland geheel bij toeval de voor- en nadelen van analoge synthesizers en primitieve digitale samplers. Hij had tot voor die leeftijd geen specifieke interesse in muziek, laat staan enige formele opleiding dienaangaande gekregen. Samen met musicus Ed Troscianczyk en visueel artiest John Marriott knutselde hij zich een weg in de experimentele muziekscène van Toronto. De eerste verwezenlijkingen van het prille trio bestonden uit cassettecompilaties met titels als Living it Out -in the Dear Air- Space, The Three Faces en Dreams of Darkness.

Na de middelbare school studeerde hij Environmental Sound Design aan de toneelafdeling van Niagara College en elektroakoestische muziek aan Simon Fraser University in Vancouver (1989-95). Daar kwam hij in contact met de toonaangevende Barry Truax. Vanaf dan ging Copelands interesse meer uit naar pure soundscaping en het gebruik van omgevingsgeluiden. Reeds in een vroeg stadium beseft hij dat zowat elke nobody met enige technische knowhow in staat is om scapes ineen te boksen, dus zoekt hij naar een syntax. Er moet een verhaallijn mee gemoeid zijn, een psychosociale context; pure abstraktie werkt bij slechts een verwaarloosbaar segment van de luisteraars.

Voor Copeland is de intentie van die luisteraar even belangrijk als de scheppingsdrang van de maker, dus levert hij substantieel werk voor theater, draait hij radiodocumentaires en -drama's en maakt textsound-composities. Daaruit ontstond zijn adaptatie van August Strindbergs hoorspel Dream Play (1901), het eerst in Surround 5.1. uitgezonden werk bij de zender CBC. Of hij tekent - in opdracht van Threshold Theatre - voor de soundtrack bij That Time (1975) van Samuel Beckett. Ook kreeg hij van TIFF/Bell Lightbox opdracht om een soundtrack te maken bij Dziga Vertov's Man With a Movie Camera. Pas in 2002 evolueert zijn werk naar een abstrakter niveau, en gaat hij klanken aanwenden waarvan de bron moeilijk of niet te traceren valt.

Copeland is grondlegger en artistiek directeur bij New Adventures in Sound Art (NAISA). Recent ontving hij een Chalmers Fellowship van de Ontario Arts Council en een onderzoeksbeurs van de Canada Arts Council om zijn projekten uit te diepen.

Benjamin Thigpen bestempelt zichzelf als een artistieke nomade die even goed aan zijn projekten sleutelt in een labo als in een nachttrein of een hotelkamer. Hij is geboren in de USA en studeerde Engelse literatuur en 'Esthetics, Technologies and Artistic Creations', maar op zijn 30ste verkast hij naar Parijs - die andere artistieke broeihaard - en raakt betrokken bij GRM (Groupe des Recherches Musicales). Vervolgens werkt hij in heel Europa bij verschillende onderzoekscentra: Musiques et Recherches (België), SCRIME (Bordeaux), EMS en Visby ICC (Stockholm), STEIM (Amsterdam), Djerassi (Californië) en l'Espace Totem (Montréal).

Na 6 jaar ervaring aan het Ircam (Parijs) en nog eens 7 jaar aan het Conservatorium van Cuneo (Italië), doceert hij momenteel computermuziek en psychoakoestiek aan het centrum Arts2 (Bergen), terwijl hij voorts als freelancer aktief blijft. Zijn muziek draait om abstrakte parameters als energie, densiteit, complexiteit, simultaniteit en beweging. Dat alles werkt hij steeds nauwkeurig uit in relatie tot de ruimte waarin zijn projekten of installaties weerklinken. Thigpen: "Music does not exist in time but rather creates it. Music is not the art of sound, but the art of the transcendence of sound".

Copeland en Thigpen bundelen al enige tijd hun ideeën over een nieuwe performancemethodiek. Die is gebaseerd op meerkanaals-spatialisatie als een primaire parameter in het scheppingsproces, en op die manier belanden we aan bij beweegbare speakers als een volwaardige muziekinstrumenten op zich. We krijgen kreaties van Thigpen's Switch en Copeland's Bats & Elephants. In hun eigen woorden: ";High frequency sounds will fly and drift around the Tetrahedron Concert Hall, playing with the unique acoustic qualities of the space. This movement of sound will be created by physically moving Holosonic Audio Spotlight speakers".

Tijd en plaats van het gebeuren :

Darren Copeland & Benjamin Thigpen
Maandag 27 mei 2013 om 20.00 u
Logos Tetraëder - Gent

Bomastraat 26-28
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org

Extra :
Darren Copeland : www.darrencopeland.net, en.wikipedia.org en soundcloud.com
Benjamin Thigpen : thigpen.free.fr

15:24 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

20/05/2013

Siciliaanse klankkunstenaar Dario Sanfilippo te gast in Logos

Dario Sanfilippo Het moeten niet altijd maffiasaga's, Nero d'Avola of frutta martorana zijn, die we uit Sicilië horen overwaaien: het kunnen evengoed feedbacksystemen en autonome klankinstallaties zijn. In de reeks 'Geluidseksploratie' heeft Stichting Logos daarvoor de expertise van een man als Dario Sanfilippo uitgenodigd. Nauwelijks 30 zijnde, heeft hij als klankkunstenaar en researcher een indrukwekkend palmares bijeengesmeed. Bij Logos brengt hij een interaktieve set-up waarmee hij demonstreert hoe feedback een autonoom compositorisch element kan zijn. Zijn circuitry is technisch vrij eenvoudig van opzet, maar het gaat Sanfilippo om het samenspel van dingen die na het inpluggen een eigen leven gaan leiden en zo de esthetiek van de voorstelling bepalen. Verwacht je aan asynchrone loops, spectra die je oor heen en weer slingeren tussen wriemelende ultrasonen en wobbelende subbassen, aan een hypnotisch spel van interagerende klanklagen, en vooral: aan veel feedback.

Freelance componist/klankkunstenaar Dario Sanfilippo is geboren in Agrigento (Sicilië) in 1983. Hij studeerde met eervolle vermelding af in Music & New Technologies aan het conservatorium van Trapani en specialiseerde zich in interaktieve computermuziek bij Agostino Di Scipio in Napels. Als researcher focust hij op dynamische feedbacksystemen, klanksynthese en autonome geluidsinstallaties.

Sanfilippo hoort thuis in het rijtje Einzelgängers die hun nieuwste vondsten presenteren op internationale podia voor experimentele muziek, zoals AudioArt Festival, CurvaMinore, Acoustic Fields, AudioVisiva, Quiet Cue en Live!iXem. Maar ook universitaire instellingen als L'Orientale (Napels), Bangor University (Maine, USA) en Queen Mary University (Londen, UK) verzochten hem recent om zijn onderzoeksresultaten toe te lichten. En dat wil alvast iéts zeggen. Sanfilippo's werk werd meermaals bekroond en geselecteerd voor internationale symposia zoals Computer Music Conference (2012), Sound and Music Computing (2011), Digital Music Research Network (2011), Colloquium of Musical Informatics (2010, 2012) en INTER/actions Symposium (2012). Zijn Chitarra Acustica Improvvisamente Stravolta (2005) werd geselecteerd voor Live!iXem 2005 en twee jaar later was het weer prijs met Pasto Nudo, een samenwerking met zangeres Costanza Paternò die goed bleek voor een finaleplaats voor de Italian National Art Award. In 2012 won hij met zijn proefschrift Towards a Typology of Feedback Systems de Best Paper Award op de International Computer Music Conference (2012). Een uitvoerige versie hiervan wordt binnenkort gepresenteerd in Computer Music Journal.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Concert Dario Sanfilippo
Donderdag 23 mei 2013 om 20.00 u
Logos Tetraëder - Gent

Bomastraat 26-28
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org

Extra :
Dario Sanfilippo : dariosanfilippo.tumblr.com en soundcloud.com

23:11 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Intieme concertavond met Guido De Neve & Jan Michiels in deSingel

Luc Van Hove Twee doorwinterde kamermusici uit eigen land ronden de focus op Jörg Widmann af met een intieme concertavond. Leos Janácek beweerde bij het verschijnen van zijn enige afgewerkte sonate in 1922 dat hij "het werk had geschreven in de lente van 1914, terwijl men in Brno aan het wachten was op de komst van de Russen". Ook zijn opera 'Katya Kabanova' is er deels in te horen. De veelheid aan sferen wordt evenwel overstemd door een uitgesproken wanhoopsgedachte. Als verrassing wordt ook de oude vierde beweging van dit werk, 'Allegro', uitgevoerd.

Janácek vormt een mooie pendant voor de muziek van Widmann. Die is eveneens emotioneel geladen, vol abrupte stemmingswisselingen en bovendien zeer communicatief. Zijn partituren zoeken graag extremen op. Zo ook zijn Vijfde Etude voor viool, een hommage aan Niccolo Paganini en dus een uitdaging voor elke vioolvirtuoos. De 'Sommersonate' voor viool en piano is nog zo'n typische Widmannexpeditie, zoekend naar het nieuwe en het onbekende maar steeds diep verankerd in de traditie.

En dan ben je perfect in de stemming voor het nieuwe werk van Luc Van Hove (foto), speciaal voor deze avond en voor deze musici geschreven. Traditie en vernieuwing is tevens een motto van deze gevestigde waarde onder onze componisten. Voor fijnproevers.

De Duitser Jörg Widmann (1973) is als componist en als klarinettist - vooral dan in kamermuziek - bijzonder succesvol. Het voorbije seizoen was hij in verschillende muzikale hoedanigheden in residentie in deSingel, en zijn werken duiken ook buiten die residentie om met enige regelmaat op in de programma's van dit huis. Voor Widmann, niet voor niets een kind van de postmoderne tijd, is componeren niet zozeer het creëren van iets uit niets, maar een vorm van alchemie: iets maken uit iets anders. Of anders gesteld: muziek schrijven is een voortdurend gesprek met wat de muziekgeschiedenis ons al aan vormen, scheppers, talen en temperamenten heeft nagelaten. Vooral met Robert Schumann heeft Widmann een grote affiniteit - hij heeft in zijn onderzoek van de figuur van Schumann, en de typische koorts die diens muziek kenmerkt, al veel van zijn scheppende én uitvoerende energie gestoken.

In de 'Sommersonate' ( Zomersonate) voor viool en piano komt evenwel een andere affiniteit aan het licht, die met Beethoven. Het werk - of ten minste het eerste deel dat we er woensdagnavond van horen - werd geschreven in de zomer van 2010, maar dat is niet de enige reden voor de titel van het stuk. Het was een opdrachtwerk van onder meer het Internationales Beethovenfest Bonn, en verwijst in zijn titel natuurlijk ook naar de 'Frühlingssonate' ( Lentesonate) opus 24 voor viool en piano van Beethoven zelf. Van de lente naar de zomer, geef toe: er zit een ijzeren logica in.

Widmann zelf zegt er het volgende over: "Ik schreef het eerste deel van mijn ' Sommersonate' in de zomer van 2010, en hoewel het een werk is dat op zichzelf staat, bleek het uiteindelijk geschikt voor een uitbreiding, of alleszins voor een zusterstuk. Ik stel me het eerste deel, moderato, voor als een helder werk, vrij, gewichtsloos, transparant, badend in zonlicht. In tegenstelling daarmee, is het nieuw gecomponeerde tweede deel nachtelijk en cryptisch, met een zachte gloeiing. Een romance, een (zomer) nachtstuk. " Het tweede deel waarvan sprake werd pas de afgelopen zomer gecreëerd (door Frank Braley en Renaud Capuçon) en was niet tijdig beschikbaar om tijdens dit concert uit te voeren.

Widmanns 'Etude v ' voor viool solo werd besteld door het Duitse Ministerie van Cultuur en was een logisch vervolg van een etudereeks ter exploratie van de mogelijkheden van de viool als solo-instrument, die Widmann op dat moment al een tijdje bezighield. Ook hier kadert het uitgangspunt van de componist expliciet in de traditie - en misschien wel opnieuw in zijn fascinatie voor Schumann, die zoals we weten sterk onder de indruk was van het vioolspel van Paganini. Het is de zesde van diens beroemde 24 Capriccio's, de voor Paganini opvallend trage met de trillers, waarop Widmann zich voor deze hommage baseert en die hij beschouwt als de diepste, meest substantiële van de 24. ' Etude v ' begint ontzettend hoog, in het register overigens, waar 'Etude iv ' eindigt. Ondanks de keuze voor de naam 'etude', studie dus, blijft de technische virtuositeit ondergeschikt aan het natuurlijke verloop van de muziek. 'Etude v ' is een - in Schumanniaanse zin - fantastische klankfantasie, die bewust de grenzen van het mogelijke aftast, zowel wat viooltechniek als wat de achterliggende emotie betreft. Ze start met een citaat dat als een hommage aan de vioolmeester op te vatten is, maar gaandeweg is de schrijfwijze minder op instrumentale vaardigheid, en meer op zichzelf gericht, op een bijna Bach-achtige manier. Misschien daarmee samenhangend stond Widmann erop dat de Etude in een kerk zou worden gecreëerd en opgenomen. Nu, dat is intussen gebeurd, en de blauwe zaal van deSingel zal haar geen oneer aandoen.

Tenslotte krijgen we tijdens dit concert de wereldcreatie van een nieuw kamermuziekwerk van onze eigen Luc Van Hove te horen. Daarover valt vanzelfsprekend weinig te vertellen dat uit de overlevering voortkomt. Maar hij lichtte toch al de volgende tip van de sluier.

"Het stuk heet Triptiek II voor viool en piano, mijn opus 50. De titel verwijst uiteraard naar het vormschema, en tegelijk ook naar mijn hoboconcerto, Triptiek opus 29, dat ik destijds schreef in opdracht van Antwerpen 93. Beide stukken hebben immers dezelfde vorm: twee langzame, korte en intieme hoekdelen, met in het midden een flink uit de kluiten gewassen snel deel - precies, met de juiste zin voor overdrachtelijkheid, zoals menige triptiek in menige kerk geconstrueerd is. Die vorm past me blijkbaar goed. Het stuk heeft zijn plaats in de aloude kamermuziektraditie die de 'sonate voor viool en piano' representeert. Triptiek II is dus geen concerto, geen showstuk voor viool met obligaat pianopartij en geen werk waarin de instrumenten een vorm van concurrentie aangaan. Mijn streefdoel was om beide instrumenten volledig in elkaar te laten opgaan om, volstrekt evenwaardig, een strak muzikaal verhaal te vertellen. Het stuk is vrij kort; ik schat dat het ongeveer een tiental minuten zal duren. Zoals in al mijn recent werk is de volledige structuur terug te brengen tot een voorgevormd harmonisch materiaal, dat op zijn beurt weer een synthese is van een heel aantal factoren en inbrengen: improvisatie, inwendig spelen... Het uitgangspunt is niet de klank op zichzelf, maar eerder een Messiaen-achtige, klare en 'talige' constructie."

Programma :

  • Leos Janácek, Sonate voor viool en piano
  • Jörg Widmann, Etude nr 5 voor viool solo
  • Jörg Widmann, 'Sommersonate' voor viool en piano
  • Luc Van Hove , Triptiek II voor viool en piano, opus 50 (wereldcreatie)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Guido De Neve & Jan Michiels : Janácek, Widmann, Luc Van Hove
Woensdag 22 mei 2013 om 20.00 u
(inleiding door Rudy Tambuyser om 19.15 u)
deSingel - Antwerpen
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.desingel.be

Bron : tekst Rudy Tambuyser voor deSingel, mei 2013

Extra :
Luc Van Hove op www.matrix-new-music.be en www.muziekcentrum.be
Jörg Widmann : www.joergwidmann.com, www.schott-music.com en youtube

Elders op Oorgetuige :
Jörg Widmann, Antoine Tamestit & Francesco Piemontesi in deSingel, 11/02/2013
Lecture recital Jörg Widmann in deSingel, 5/02/2013
Luc Van Hove 50 : een gesprek, 23/01/2007

22:33 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Tweede concert in de reeks Integrale pianosonates van Frank Nuyts in de Bijloke

Frank Nuyts Op woensdag 22 mei vindt in de Bijloke in Gent het tweede concert in de reeks van de integrale pianosonates van Frank Nuyts (foto) plaats. Deze keer zijn Anastasia Kozhushko, Elisa Medinilla en de alom bekende Ralph Van Raat van de partij. Het concert wordt opgenomen en wordt op 20/06/2013 om 20.00 u integraal uitgezonden door Klara.

Frank Nuyts is een rascomponist op het terrein van de hedendaagse pianoliteratuur. Vanaf december 2012 startte muziekcentrum de Bijloke met de presentatie van zijn oeuvre voor pianosolo: de pianosonate-integrale. Het gaat om 18 sonates, waarvan er nu 14 zijn gecomponeerd en nog 4 geschreven moeten worden. We bieden twee concerten per seizoen aan (najaar en voorjaar) met telkens 3 sonates van Frank Nuyts. Daarvan zijn er twee al geschreven (en/of uitgevoerd) en is er telkens één creatie (beginnende vanaf nr. 13). Eén van de pianisten per recital zal bovendien de Nuytssonate confronteren met een ander werk naar eigen keuze.

Wie deelneemt aan het Frank Nuyts avontuur beschouwt hedendaagse muziek als een tweede natuur. Timmeren de dames Elisa Medinilla en Anastasia Kozhushko nog aan de weg van de beroemdheid, dan valt de jonge Nederlandse pianist Ralph van Raat (1978) al internationaal in de prijzen voor zijn opnamen en concerten van hedendaagse muziek. Van Raat zette onder meer het volledige piano-oeuvre van John Adams, Louis Andriessen en Magnus Lindberg op cd. Toen hij de kersvers geschreven sonate nr. 14 van Nuyts onder ogen kreeg, twijfelde hij geen moment. Wat hij als pendant van Nuyts presenteert, mag er zijn: Debussy en Stravinsky.

Frank Nuyts werd geboren in Oostende op 3 februari 1957. Hij studeerde in Gent slagwerk en kamermuziek aan het Koninklijk Muziekconservatorium (o.a. bij Claude Coppens) en daarna compositie aan het Instituut voor Psychoacustica en Elektronische Muziek (IPEM) bij Lucien Goethals. Momenteel doceert hij compositie en orkestratie aan de School of Arts van de Hogeschool Gent.

Zijn eerste werken schreef hij in een modernistische postseriële stijl. Voor één van die werken, 'Alsof de hand nooit meer weggaat', kreeg hij in 1979 de Tenutoprijs voor compositie. 'Rastapasta' voor solostrijkers en fluit uit 1986 betekende echter de breuk met dat idioom. Hij ging de kant op van het postmodernisme en zijn werk wordt sindsdien gekenmerkt door een neotonale toonspraak en een zeer persoonlijke verwerking van invloeden uit de zogenaamde commerciële muziekgenres.

Samen met Iris De Blaere richtte hij in 1989 de groep Hardscore op, waarmee voor deze nieuwe stijl ook een passend klankidioom werd gezocht. Voor deze groep componeerde hij zes 'Hardscore Books', waarvan het derde (1996) een compositieopdracht was van de Provincie Oost-Vlaanderen. Toch schreef hij ook nog composities voor klassieke bezettingen: naast losse orkestwerken en heel veel kamermuziek, zijn eerste drie symfonieën, twee concerti en werken voor grote cross-overensembles.

In 2002 stopt hij met de groep Hardscore en schrijft weer voltijds voor klassieke bezettingen, in opdracht van binnen- en buitenlandse ensembles. Dit leidt tot een zeventigtal nieuwe werken waaronder de 4de & 5de symfonie, 18 sonates en nogal wat vocaal werk (a capella & 4 kameropera's).

Sinds 2010 organiseert hij samen met Iris De Blaere en ism De Bijloke het jaarlijks muziekfestival 'Voorwaarts Maart/En Avant Mars'. Hij werd bekroond met de Prijs Hedendaagse Muziek Vlaanderen - Québec (1990), de eerste prijs in het Muizelhuiscompositieconcours (1991) en de Cultuurprijs van de Stad Gent (1995). Zijn kameropera 'Middle East' (2010), gecomponeerd voor LOD, kreeg de Prijs voor Nieuwe Muziek van de Provincie Oost-Vlaanderen (2011).

Tijd en plaats van het gebeuren :

Elisa Medinilla, Anastasia Kozhushko & Ralph Van Raat : Integrale pianosonates Frank Nuyts II
Woensdag 22 mei 2013 om 20.00 u
Muziekcentrum de Bijloke Gent

Bijlokekaai 7
9000 Gent

Meer info : www.debijloke.be

Frank Nuyts : Extra : www.franknuyts.com, www.hardscore.be, www.matrix-new-music.be en youtube

Elders op Oorgetuige :
Integrale pianosonates van Frank Nuyts in de Bijloke, 17/12/2012

10:32 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook