09/06/2013

Van schaduw naar kleurenpracht : NOB brengt Messiaen, Prokofiev en Brahms in Bozar

Nemanja Radulović Johannes Brahms stapte met zijn Eerste symfonie resoluut uit de schaduw van Beethoven en deed met zijn werk zelfs het hart van latere generaties sneller slaan. Ook voor Lothar Zagrosek is Brahms een springplank naar de muziek van de 20ste eeuw. Samen met de Frans-Servische violist Nemanja Radulović (foto) neemt hij het Tweede vioolconcerto van Prokofjev opnieuw ter hand. Bovendien laat hij ons genieten van de fascinerende ritmes en klankkleuren in Messiaens Chronochromie.

De jonge Frans-Servische violist Nemanja Radulović, een paar seizoenen terug nog Rising Star, heeft een aura als van duivelskunstenaar Niccolò Paganini. Met zijn rock-'n-rolluiterlijk en energieke aanpak is hij de geknipte man voor het vaak explosieve Tweede vioolconcerto van Sergej Prokofjev. Het kwam tot stand tijdens de vele concertreizen die de componist tijdens zijn nomadische bestaan als vertolker maakte en ging in 1935 in première in Madrid. Het laat een componist zien die, onder druk van de Sovjetautoriteiten met hun strakke voorschriften, zijn vernieuwende muzikale idioom in steeds eenvoudiger muzikale vormen giet. Vooraf laat dirigent Lothar Zagrosek het orkest een waaier van orkestrale kleuren ontvouwen in Chronochromie van Olivier Messiaen. Het werk bestaat uit zeven op zichzelf staande blokken en is een impressionistisch klankschilderij waarin de componist een wereld zonder mensen schetst. Op ingenieuze wijze roept hij het tijdloze karakter van massieve bergen en ononderbroken kwetterende vogels op. Met de Eerste symfonie van Johannes Brahms keren we zowat een eeuw in de tijd terug. Het componeren nam meer dan twintig jaar in beslag, maar het resultaat was een meesterwerk. In een beethoveniaanse structuur smeedde Brahms uit invloeden van Schubert, Schumann, Bach en Haydn een harmonieuze eenheid die als een van de fraaiste voorbeelden van zijn symfonische genie geldt. 

De Franse componist Olivier Messiaen (1908-1992) bleef tijdens zijn lange en vruchtbare carrière trouw aan zijn eerste roeping, die van theoloog in muziek. In al zijn werken toont hij zich de exegeet bij uitstek van de mysteries van de katholieke kerk. Chronochromie is daarbij een van zijn meest perfecte muziekwerken en bevat diverse elementen van zijn specifieke muzikale taal. Uiteraard zijn de vogels van de partij alsook de complexe ritmes en sonore gelaagdheden. En ook al ontbreekt iedere directe verwijzing naar de katholieke kerk in het werk, toch is het duidelijk dat Messiaen voor de Chronochromie zijn inspiratie putte uit het geloof.

Al bij de eerste uitvoering, op 16 oktober 1960 tijdens het Festival van Donaueschingen (het werk was een opdracht van Heinrich Strobel voor dit festival en hij was het die specificeerde dat hij "geen piano, geen Martenot-golven" in het ensemble wenste), diende Chronochromie zich aan als een meesterwerk, een van de topwer- ken van de muziek uit die periode, als een werk dat tevens zowel een volvoering en synthese van Messiaens kunst als een nieuw begin was ( " het resultaat van mijn verrijzenis", zo zei hij indertijd tot Antoine Goléa). Het is ook een van de meest vermetele, meest vooruitstrevende werken van Messiaen, en bijzonder opmerkelijk is het feit dat men er geen enkele verwijzing naar de tonaliteit in aantreft. Het werk staat aan het begin van een bijzonder vruchtbare, creatieve periode, en tegelijk slaat het een brug met het voorafgaandelijke vogeldecennium (periode waarin de muzikale weergave van de vogelroep aan de basis lag van tal van zijn werken), getuige de talrijke gevleugelde gasten die het verloop van deze compositie komen animeren. Het beluisteren van dit werk, zoals van tal van andere werken van dezelfde componist, zorgt voor een merkwaardige, exalterende, bevrijdende vreugde waar vandaag haast alleen Messiaen het geheim van schijnt te kennen.

De titel Chronochromie, afgeleid van het Griekse chronos (de tijd) en chroma (de kleur) betekent dus de kleur van de tijd, want, zo legt Messiaen uit: "de zeer complexe mengelingen van klanken en timbres blijven steeds ondergeschikt aan de tijdsduren die ze al kleurend dienen te benadrukken". Dat geldt in het bijzonder voor de twee strofes met hun complexe symmetrische permutaties van tijdsduren, en het zijn zij, aldus de componist, die doorslaggevend waren voor de titel van het hele werk.

Het temporele en ritmische materiaal, dat voor een keer verzaakt aan de Griekse ritmes, doet inderdaad een beroep op het complexe principe van de symmetrische omzettingen van een chromatische reeks van tweeëndertig tijdsduren, en dat het de meest recente metamorfose is van de "charme der onmogelijkheden" die Messiaen zo dierbaar was. De aldus bekomen permutaties hoor je ofwel losstaand, ofwel fragmentarisch, ofwel drie per drie gesuperposeerd. Uiteraard zou het totale aantal mogelijke permutaties met tweeëndertig tijdsduren (van een tweeëndertigste noot tot een hele noot) astronomisch groot zijn, ware het niet dat Messiaen het principe van de symmetrische permutaties had uitgevonden. Zelfs dan nog gebruikt hij er maar een beperkt aantal die hij selecteert op basis van de grootst mogelijke verscheidenheid. Enkel de twee strofes zijn integraal gebaseerd op deze permutaties die tussenkomen in de slotdelen van elke antistrofe en in de B-delen van de begin- en eindpassages.

Talrijke vogels nemen deel aan deze compositie. In de inleiding en het slot zijn het Zweedse en Japanse, in de antistrofes Franse en Mexicaanse, in de strofes en de epode uitsluitend Franse. Het begin- en einddeel bevat ook een voor Messiaen nieuwe klankbron: het geluid van water, van watervallen en bergrivieren, opgetekend in de Franse Alpen.

Chronochromie telt zeven relatief korte delen die, de exact getimede stiltes niet meegerekend, aan een stuk door gespeeld worden. Deze zeven delen stemmen overeen met die van een Griekse triade versterkt door de verdubbeling van de strofe en de antistrofe en aangevuld met een inleiding en een coda.

Programma :

  • Olivier Messiaen, Chronochromie (1959-60)
  • Sergey Prokofiev, Concerto voor viool en orkest nr. 2, op. 63
  • Johannes Brahms, Symfonie nr. 1, op. 68

Tijd en plaats van het gebeuren :

NOB & Nemanja Radulovic : Messiaen, Prokofiev, Brahms
Vrijdag 14 juni 2013 om 20.00 u
(inleiding door Elise Simoens om 19.30 u)
Bozar - Henry Le Boeufzaal - Brussel
Ravensteinstraat 23
1000 Brussel

Meer info : www.bozar.be en www.onb.be

Bron : Tekst Harry Hallbreich voor De Munt

Extra :
Olivier Messiaen www.oliviermessiaen.org, brahms.ircam.fr en youtube
Olivier Messiaen (1908 - 1992): Exotische volgelkenner, op www.musicalifeiten.nl
Chronochromie, Peter Hill op www.philharmonia.co.uk

Beluister alvast Olivier Messiaens Chronochromie

23:35 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

06/06/2013

Legendarische soundtrack 2001: A Space Odyssey live in Bozar

2001, A Space Odyssey Met de film '2001: A Space Odyssey' bracht Stanley Kubrick het sciencefictiongenre naar ongekende hoogten. De manier waarop hij onderwerpen aanbracht zoals de evolutie van de mensheid, de technologie en artificiële intelligentie, was ongezien, net als de invloed die dit visionaire werk zou hebben. De genialiteit van Kubricks cultfilm schuilt ook in zijn legendarische soundtrack: muziek van Johann en Richard Strauss gaat er samen met werken van Arma Khachaturian en György Ligeti, die op zijn beurt erkenning kreeg dankzij deze film. De legendarische soundtrack wordt maandag live gespeeld door Brussels Philharmonic, terwijl op groot scherm de film van Kubrick getoond wordt. Een unieke kans voor de liefhebbers!

György Ligeti (1923-2006) is een van de weinige avant-gardecomponisten die kan rekenen op ruime publicke belangstelling. Zijn werk zou wellicht minder bekend zijn geweest, ware het niet dat Stanley Kubrick - zonder diens toestemming weliswaar - drie composities van hem gebruikte voor zijn film '2001 : A Space Odyssey' (1968) : Requiem (1963-65), Lux Aeterna (1966) en Atmosphères (1961). Het zorgde alvast voor de internationale doorbraak. Later volgden nog Lontano (in 'The Shining' (1980)) en 'Musica Ricercata' (in Kubricks laatse, 'Eyes Wide Shut' (1999)). Ligeti was geen "filmcomponist", maar de manier waarop Kubrick met zijn muziek werkte, beïnvloedde de evolutie van de filmmuziek grondig en ingrijpend.

De meeste mensen kennen 'Atmosphères' (1961) dan waarschijnlijk ook uit Kubricks '2001: A Space Odyssey'. Met dit orkestwerk had Ligeti niet enkel een tot dan toe letterlijk ongehoorde muziek uitgevonden, hij had ook de techniek ontwikkeld om die muziek gestalte te geven. In de westerse muziek inclusief het serialisme werden toonhoogterelaties uitgecomponeerd. Ligeti stapelde in 'Atmosphères' zoveel tonen op elkaar, dat hun onderlinge relatie niet langer kón waargenomen worden, en dat de aandacht verschoof naar de beweging van compacte klankmassa's in de ruimte (hoog/laag) en in kleur (licht/donker). Hij stuurde deze klankmassa's door middel van een nieuwe techniek, de zogenaamde micropolyfonie. Hierin worden tientallen stemmen dusdanig op elkaar gestapeld, dat ze niet langer discreet waarneembaar zijn, laat staan hun onderlinge (canonische) relatie. De luisteraar hoort slechts zich langzaam verplaatsende, maar uiterst fascinerende klankwolken.

Ligeti's Lux aeterna (1966) is een echte klassieker. De fascinatie voor de complexe canons zoals je die bij bepaalde renaissance-componisten aantreft, trok Ligeti door naar wat hij 'micropolyfonie' noemde. Met een 16-stemmig gemengd koor weeft Ligeti letterlijk een web (het was de metafoor die Ligeti er zelf graag voor gebruikte) van unisono-canons die zo dicht op elkaar gepakt zitten dat ze voor de luisteraar niet langer herkenbaar zijn als canons, maar meer als een gewriemel van snelle noten, een 'wolk' van (dissonante) klank.

Programma :

  • György Ligeti, Atmosphères, Lux aeterna, Requiem
  • Richard Strauss, Also sprach Zarathustra, op. 30
  • Aram Khachaturian, Gayaneh Suite
  • Johann (Jr) Strauss, An der schönen blauen Donau, op.314

Tijd en plaats van het gebeuren :

Filmconcert Brussels Philharmonic & VRK : 2001: A Space Odyssey
Maandag 10 juni 2013 om 20.00 u
Bozar - Henry Le Boeufzaal - Brussel

Ravensteinstraat 23
1000 Brussel

Meer info : www.bozar.be, www.brusselsphilharmonic.be en www.vlaamsradiokoor.be

Extra :
György Ligeti : www.schott-musik.de en youtube
Györgi Ligeti (1923 - 2006): emotioneel scepticus, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl, juni 2006
A guide to György Ligeti's music op www.guardian.co.uk

Elders op Oorgetuige :
Brussels Philharmonic maakt muzikale ruimtereis op de soundtrack van 2001: A Space Odyssey, 19/05/2011

18:10 Gepost in Concert, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

Snaren versus stembanden: een niet te missen performance in Logos

Gunda Gottschalk & Peter Jacquemyn Onnodig wellicht om je de radikale contrabassist Peter Jacquemyn voor te stellen; de belichaming van pure energie op vier snaren, maar dan van een zelden gehoorde intensiteit en overtuigingskracht. Na samenwerkingen met pianisten, slagwerkers, elektronici, cellisten en stemkunstenaars, verlegt de Bad Boy van het improvisatie-milieu zijn horizon naar de Khoomi, oftewel de Mongoolse keelzangtechniek. Samen met de Duitse avantgarde-violiste Gunda Gottschalk, de Turkse zangeres Saadet Türköz en de Mongoolse keelzangeres Baadma Badamkhorol Samdan-damba gaat hij voor niets minder dan improvisaties op het scherp van de snee. Snaren versus stembanden: een niet te missen performance die je moeiteloos met verstomming zal slaan.

Peter Jacquemyn, geboren in 1963 in Schaarbeek, is in grote lijnen samen te vatten als een allround artiest met een gerechtvaardigde internationale reputatie. We kennen hem vooral als een uitzonderlijk contrabassist, maardaarnaast is hij een veelzijdig kunstenaar die schetst, tekent en sculpteert dat de stukken er -letterlijk- af vliegen. De performances die hij geeft met zijn alom geschaafde en verweerde contrabas zijn ronduit spektakulair. Zoals hij als beeldhouwer boomstronken te lijf gaat met bijl en kettingzaag, zo worstelt hij als contrabassist in golven van ongebreidelde energie met zijn instrument. Een worsteling waarin overigens alle middelen geoorloofd zijn: meerdere strijkstokken, drankblikjes, plastic zakken, kurk, buttons, paperclips, breinaalden, papier, dempers, noem maar op ... Jacquemyn gebruikt alles wat los of vast zit om snaren en klankkast mee te beroeren en hij doet dat steeds in zijn gekende robuust-exuberante stijl.

Jacquemyn weet zich moeiteloos te plaatsen tussen België's meest interessante improvisatoren. Hij begon zijn carrière bij WIM (Werkgroep Improviserende Musici) en stimuleert sedertdien al jaren jonge muzikanten om buiten de lijnen te kleuren. De man werkt geregeld samen met het kruim van de internationale improvisatie-scène: Fred Van Hove, Peter Kowald, Joëlle Léandre of Jan Pillaert (tubist met wie hij enige jaren geleden Humus (LPD 016) opnam). Daarnaast schrikt hij er niet voor terug om de dialoog aan te gaan met een klassiek cellist (Arne Deforce), live electronics (Stefan Prins) of een stemkunstenares (Maja Jantar).

In 2010 nam Peter Jacquemyn samen met de Duitse violiste Gunda Gottschalk deel aan het Roaring Hooves-festival in Mongolië. Roaring Hooves brengt een mix van traditionele Mongoolse en westerse hedendaagse muziek. Ze kregen er gelegenheid om met grootmeesters in de Khoomi (Mongoolse keelzang) te werken en ontvingen gelijk een snelcursus in deze boeiende autentieke stemtechniek. In Khoomi wordt de stem traditioneel ondersteund door de 'Mohrin Khuur' (ofwel paardekopvedel): een archaïsche, fretloze tweesnarige strijker met een eigen strijktechniek en een tessituur ergens tussen de altviool en de cello in.

Op datzelfde festival kwamen Gottschalk en Jacquemyn in contact met Baadma Badamkhorol Samdandamba, een Mongoolse 'Urtiin Du' zangeres. 'Urtiin Du' is een traditionele liedstijl die teruggaat tot de tijd waarin Dzjengis Khan het in een aanzienlijk deel van het continent voor het zeggen had. Elke morgen zingen de Mongolen immers als bevestiging van hun bestaan tegenover de oppermachtige natuur, meerbepaald de schier onbegrensde, diepblauwe hemel boven hun hoofden. Hun eeuwenoude liederen bestaan uit slechts een tiental woorden die steeds herhaald worden. Afhankelijk van de respons van de natuur (het fluiten van de wind, dierengeluiden, de kleuren van de zonsopgang, e.d.) kan zo'n lied 2 minuten dan wel 2 uur duren. Deze merkwaardige interaktie met de natuur maakte een cultuuroverschrijdende, op improvisatie gestoelde samenwerking mogelijk en het duo werd op die manier een trio.

Samdandamba is geboren in Ulaanbaatar. Naast een klassieke (lees: folkloristische) zangopleiding volgde ze etnomuzikologie en management, twee pijlers die haar vandaag de dag tot volbloed ambassadrice maken. Ze gaf optredens over de hele wereld en is initiatiefneemster voor Roaring Hooves, waarmee ze jaarlijks boventoonszangers uit heel Mongolië bijeenbrengt om de banden met westerse hedendaags klassieke muziek aan te halen. Ongeveer 50 interculturele optredens heeft ze op die manier verzilverd, waaronder Schamanentreffen, de eerste internationale conferentie voor boventoonszangers in Mongolië.

Tenslotte ontmoette dat trio Saadet Türköz, een Turkse zangeres van Kazachse origine die momenteel artist in residence is bij ÃRT (Wuppertal). Zo ontstond het buitengewone kwartet dat je tijdens dit concert aan het werk hoort: twee in oeroude nomadentradities gewortelde zangeressen, in dialoog met twee strijkers uit de hedendaagse experimentele muziekscène. Ze zijn niet op zoek naar een samenwerking op het niveau van de grootste gemene deler, of de 'common goods' als basis en begrenzing. Ze zijn uit op het samenbrengen van de meest extreme uitingen van elke traditie, en dat op het scherp van de snee.

Tijd en plaats van het gebeuren :

GOBI Quartet: Peter Jacquemyn, Gunda Gottschalk, Saadet Türköz & Baadma Badamkhorol Samdandamba
Maandag 10 juni 2013 om 20.00 u
Logos Tetraëder - Gent

Bomastraat 26-28
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org

Extra :
Peter Jacquemyn : www.peterjacquemyn.com en youtube
Gunda Gottschalk : www.gunda-gottschalk.de en youtube
Saadet Türköz : www.saadet.ch en youtube
Baadma Badamkhorol Samdandamba op www.mongolei-zentrum.com en youtube

Elders op Oorgetuige :
Muziek op het spanningsveld van oeroude culturen en hedendaags experiment, 20/10/2010

Bekijk hier alvast het GOBI Trio (Peter Jacquemyn, Gunda Gottschalk & Baadma Badamkhorol Samdandamba) aan het werk

17:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

01/06/2013

Françoise Vanhecke geeft lecture recital rond nieuwe zangtechniek in Logos

Françoise Vanhecke Naar aanleiding van het ICVT 8 in Brisbane (Australië) is de ons meer dan vertrouwde allround performer Françoise Vanhecke geselecteerd om een speciale Rondetafel-presentatie te verzorgen. Haar onderwerp 'Inhaling singing, an extended technique' (ISFV), is een volstrekt nieuwe zangtechniek waar ze al enige jaren onderzoek naar verricht en nu op doktoreert. Bij Logos geeft ze ons al een voorproefje van die presentatie in de vorm van een lecture-recital betreffende haar onderzoek. Daarbij zal ze niet alleen een onderbouwde analyse van haar onderwerp verzorgen, maar de onderzoeksresultaten ook uitgebreid stofferen met enkele muziekstukken.

Zo brengt Françoise nieuwe, eigen composities onder haar pseudoniem Irma Bilbao, alsook Triticus Arscotiensis, een theatrale aria voor sopraan en robotorkest die Sebastian Bradt componeerde op het gedicht Alla Bandiera Rossa van Pier Paolo Pasolini. Verder krijgen we de wereldpremière van Le Lâcheur (para voz e performance de soprano - oeuvre dédiée à la soprano Françoise Vanhecke) van de Braziliaanse componist Jorge Antunes.

Françoise Vanhecke is een veelzijdige artieste met internationale faam - zangeres, pianiste, actrice, stempedagoge, vocal coach en componist (Irma Bilbao). Het klassieke repertoire laat haar niet onberoerd, maar door haar veelzijdig talent is ze veel gevraagd als zangeres voor de creatie van hedendaags werk, gaande van lied tot opera. Ze behaalde verschillende internationale prijzen en in 2003 behaalde ze een grant van de New York Women Composers, wat een keerpunt betekende voor haar carrière.

Zij treedt op in het binnen- en buitenland met haar soloprogramma's (waarbij ze zichzelf begeleidt aan de piano) die haar veelzijdigheid duidelijk illustreren. Françoise Vanhecke is niet alleen een zangeres en performer, zij heeft ook het talent en het lef om minder begane paden te bewandelen. Ze staat op de affiche van de belangrijkste muziekfestivals en theaterhuizen van de wereld.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Lecture Recital Françoise Vanhecke
Donderdag 6 juni 2013 om 20.00 u
Logos Tetraëder - Gent

Bomastraat 26-28
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org en www.francoisevanhecke.be

Extra :
Françoise Vanhecke op www.muziekcentrum.be en youtube
Sebastian Bradt op www.logosfoundation.org, www.muziekcentrum.be en www.youtube.com
Jorge Antunes op en.wikipedia.org en youtube

01:23 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Verrassende Bijloke-Manufactuur met Kevin Skelton, Thomas Smetryns & Nadar Ensemble

Thomas Smetryns In het laatste Bijloke-Manufactuurtoonmoment van dit seizoen zoekt de Canadese tenor Kevin Skelton uit hoe hedendaagse dans en muziektradities uit de 17de eeuw samengaan. Purcell, Monteverdi en Schütz eigenzinnig benaderd. Componist en luitspeler Thomas Smetryns (foto) laat dan weer zijn grafische partituren creëren door het jonge en dynamische Nadar Ensemble. Thomas heeft een 'violon d’Ingres': hij etst, zeefdrukt en typodrukt en heeft zo de voorbije jaren een bescheiden grafisch oeuvre geschapen. Hij streeft er enerzijds naar om de kijker een 'concert intérieur' te laten beleven en anderzijds de uitvoerders een beknopte maar duidelijke partituur af te leveren.

Verwacht je op 4 juni aan muziek voor versterkte koperplaten, aan een compositie die evolueert bij de gratie van het gebrek aan absoluut gehoor van de muzikanten, en aan stukken waarbij de muzikanten naar believen hun allermooiste klanken en favoriete deuntjes mogen spelen, en nog veel meer… En mocht je je afvragen hoe het er in 'Le Bain Turc' van bovengenoemde schilder klankgewijs aan toe gaat, ga dan zeker langs in de Bijloke !

De manufactuur is een muzikaal laboratorium waarin Muziekcentrum de Bijloke in Gent bevlogen jonge muzikanten de kans willen geven om een (wild/ongewoon/spannend/...) idee uit te testen. Ze kunnen er naar hartenlust experimenteren, de grenzen van hun muzikale universum aftasten, nieuwe vormen verkennen en linken leggen tussen hun eigen uitdrukkingsvorm en andere artistieke disciplines. De resultaten van hun zoektocht krijgen we te zien tijdens een toonmoment. Potten en pinten worden voorzien waartussen de dialoog tussen kijkers en makers kan starten.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Bijloke-Manufactuur : Kevin Skelton, Thomas Smetryns & Nadar Ensemble
Dinsdag 4 juni 2013 om 20.00 u
Muziekcentrum de Bijloke Gent

Bijlokekaai 7
9000 Gent

Meer info : www.debijloke.be en www.nadarensemble.be

Extra :
Thomas Smetryns : www.myspace.com/thomassmetryns, www.matrix-new-music.be en youtube

00:22 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

31/05/2013

Elle est moi und töte mich : droom-opera geïnspireerd op het leven van de Oostenrijkse actrice Romy Schneider

Joris Blanckaert Een vrouw schrijft een brief. Ze sterft voor ze hem kan afmaken. In de laatste seconden ijlt ze haar leven. Vijftien gasten zitten rond een tafel. Het lijkt een feest te zijn. Het lijkt laat te zijn: het uur waarop de zekerheden van de dag komen te vervallen. Drie vrouwelijke figuren - een rode, een gele en een blauwe - lijken na elkaar te zullen trouwen. De rode heeft iets van een diva-actrice, in constant gevecht met de pers, die ze nodig heeft. De gele probeert een huismus te zijn, maar ontploft al bij haar eerst huwelijkspoging. De blauwe is eigenlijk een ambitieuze dienster, die kreunt onder een tirannieke baas. De rest van het gezelschap wriemelt en verleidt en vecht en streeft om de aandacht van de drie figuren - en probeert hen tegelijkertijd gewelddadig onder de knoet te houden. En wat zit die dode zoon nu nog aan tafel te doen?

Elle est moi und töte mich is een droom-opera van wat de laatste paar seconden van Romy Schneider hadden kunnen zijn, net voor ze stierf op de avond van 29 mei 1981 op haar Parijse appartement. Een opera opgebouwd uit Franse en Duitse flarden filmcitaten en interviews, al dan niet verwrongen tot een vergeefse maar lyrische poging om te weten wie ze nu eigenlijk echt geweest is. Een creatie in samenwerking met Operastudio Vlaanderen.

Tom Hannes liet zich voor het schrijven van het Romy-libretto inspireren door de vele publicaties en interviews die over de Oostenrijkse actrice Romy Schneider te vinden zijn. In zijn tekst tracht hij de verschillende facetten van Romy's leven te belichten: de romantische actrice, de behoudende moeder én de vooruitstrevende carrièrevrouw. In een aaneenschakeling van Franse en Duitse quotes beleven we Romy in een eindeloze opeenvolging van vergeefse pogingen om de verschillende facetten van haar leven in verzoening te brengen.

Deze continue karaktertegenstrijdigheden en conflicten worden ook door componist Joris Blanckaert (foto) in de partituur weerspiegeld door gebruik te maken van de clichés van het lichtzinnige Franse chanson ondersteund door oer-Duitse ostinaatbegeleidingen en vice versa. Zoals Romy telkens opnieuw een nieuw leven begon, met een andere man, een andere taal, een andere film, nam Joris Blanckaert zich als componist voor om elke dag van zijn schrijfproces aan te vangen met een wit blad.

Regisseur Vincent van den Elshout legt dit witte vel op de feesttafel van het leven. In een laatste zucht van haar leven ontmoet Romy haar protagonisten - haar moeder en stiefvader, haar echtgenoten Alain Delon en Harry Mayen, haar zoon David, regisseur Visconti en niet te vergeten de internationale pers. Vanop de drempel van de dood tracht ze in deze irreële ontmoeting een ultieme harmonie in haar conflictueuze situaties te realiseren. Tevergeefs.

Joris Blanckaert (1976) studeerde toegepaste wetenschappen aan de Universiteit Gent, jazz accordeon aan het Gentse conservatorium bij Rony Verbiest, en compositie bij Frank Nuyts. Hij componeert en speelt bij o.a. bal des boiteux en de bOOmfanfare, componeert voor uiteenlopende bezettingen en producties, en is tevens componist en artistiek leider bij het muziektheater collectief Fosfor. Het oeuvre van Joris Blanckaert is in volle ontwikkeling. Waar in het begin voornamelijk een sterke invloed aanwezig is van wereldmuziek uit diverse culturen voor kleine ensembles, verschuift dit de laatste jaren meer in de richting van nieuwe muziek voor diverse bezettingen. Toch blijft hij volkse elementen omarmen, onder andere door het regelmatige gebruik van de accordeon en de sporadische inzet van schalmeien in zijn oeuvre. Deze instrumenten vormen een brug tussen de wieg van de Oosterse en van de Westerse cultuur. Zijn affiniteit met volkse culturen, en zijn kennis van Westerse harmonie, laten hem toe om een interpretatie te geven van het beeld dat de Oosterse muzikale wereld kan hebben (of gehad hebben) van de Westerse kunstmuziek.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Spectra Ensemble : Joris Blanckaert, Elle est moi und töte mich
Zaterdag 1, dinsdag 4, woensdag 5 en zondag 9 junu 2013, telkens om 20.00 u
Operastudio Vlaanderen - Gent

Bijlokekaai 6
9000 Gent

Meer info : www.spectraensemble.com en www.operastudio.be

Extra :
Joris Blanckaert : www.jorisblanckaert.be en youtube

23:49 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Tisha Mukarji, Angharad Davies & Mensch Mensch Mensch in de Beursschouwburg

Mensch Mensch Mensch Q-O2 schotelt je zaterdag vier rasmuzikanten voor in de Beursschouwburg. Liz Albee en Burkhard Beins hebben zich verenigd onder de naam Mensch Mensch Mensch. Multi-instrumentalist Allbee en percussionist Beins tekenen voor live-electroakoestische experimenten. Angharad Davies en Tisha Mukarji spelen composities van o.a. Christian Wolff (for John Material) en Tisha Mukarji (Reasoning Resonance #1). Tisha Mukarji is pianist en componist, Angharad Davies een violiste wiens werk zich bevindt op het complexe snijvlak van improvisatie en compositie.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Tisha Mukarji & Angharad Davies + Mensch Mensch Mensch
Zaterdag 1 juni 2013 om 20.30 u
Beursschouwburg - Brussel

A. Ortsstraat 20 - 28
1000 Brussel

Mer info : www.beursschouwburg.be en www.q-o2.be

Extra :
Liz Albee : www.lizallbee.net
Burkhard Beins : www.burkhardbeins.de
Angharad Davies : www.angharaddavies.com
Tisha Mukarji : tishamukarji.com

23:05 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Britten Sinfonia brengt dubbelportret van John Adams en Nico Muhly

Britten Sinfonia Energetisch en hypnotiserend klinkt Shaker Loops van John Adams, een Amerikaanse minimalist 'van het tweede u'. De titel verwijst naar het extatische dansen van de Shakers, een religieuze sekte uit de Verenigde Staten. Zijn Chamber Symphony baseerde Adams op de bekende Kammersymphonie, opus 9 van Arnold Schönberg én op de hyperactieve muziek van cartoons uit de jaren 1950. Het derde deel van het werk kreeg niet zomaar de titel roadrunner! Adams' muziek wordt geflankeerd door werk van zijn jonge Amerikaanse collega Nico Muhly, die weliswaar met één been in het postminimalisme staat, maar zich graag tussen verschillende genres beweegt. Zo werkte hij onder andere samen met Björk, Antony and the Johnsons en Jónsi.

Netjes verdeeld over het programma, met elk twee werken, staan op dit concert met John Adams (1947) en Nico Muhly (1981), twee Amerikaanse componisten van zeer uiteenlopende generaties. Het leeftijdsverschil mag dan zeer uitgesproken lijken, de esthetische gelijkenissen tussen de twee componisten zijn verrassend groot. Hun werk volgt in het spoor van de minimal music waarmee vanaf de jaren 1960 componisten als Terry Riley, Steve Reich en Philip Glass uitgroeiden van obscure avantgardisten tot internationale fenomenen en zelfs - stel je voor - voor hedendaagse muziek een zekere mate van commercieel succes wisten te boeken. Hun muziek steunde op een doorgedreven beperking van het materiaal: beknopte motieven, uitgebreide herhaling met minuscule veranderingen en bovenal ritmische opwinding. John Adams geldt als een vertegenwoordiger van de tweede generatie minimalisten: componisten die te jong waren om de pioniersdagen van het minimalisme mee te maken, maar op het toneel verschenen op het moment dat de stijl zich al gevestigd had - de late jaren '70 - en ook de componisten van de eerste generatie stilaan op zoek gingen naar manieren om de harde, stringente principes van het minimalisme open te breken. Het hoeft dan ook geen betoog dat John Adams al van in zijn vroege werken een vrijere benadering van de minimalistische principes hanteert, waaronder een brede melodische flair en een fijn gevoel voor orkestrale kleuren - zijn vaardigheid als symfonicus wordt zeer gewaardeerd: Adams is naar verluidt de vaakst gespeelde levende componist in concertprogramma's van Amerikaanse symfonieorkesten.

Vanaf de jaren '80 versnipperden de invloeden van de minimal music tot een veel lossere, eclectische en vaak ook wel vrijblijvendere reeks invloeden. Nico Muhly is een typisch exponent van de jongste generatie voor wie het minimalisme een algemene achtergrond biedt, een reeks compositietechnische mogelijkheden waaruit geput kan worden, naast andere invloeden. Voor Nico Muhly zijn die invloeden zeer divers. Een muziekcarrière die op zeer jonge leeftijd begon als koorknaap heeft hem een diepe kennis van en liefde voor (in hoofdzaak Engels) renaissance koorrepertoire opgeleverd - een invloed waar hij in zijn muziek vaak en openlijk naar refereert. Zijn generatie is bij uitstek een eclectische generatie, zappend tussen invloeden als akoestisch of elektronisch, klassiek of populair, avant-garde of met aandacht voor de traditie en uiteraard: ook een voorkeur voor multimedia. Toch is tussen al die diversiteit de minimal music een referentiepunt voor Muhly, al wijkt zijn werk - meer nog dan dat van Adams - sterk af van de systematiek en concentratie van het 'historische' minimalisme. Het feit dat Muhly beschouwd wordt als een protégé van Philip Glass helpt natuurlijk om hem, in weerwil van de veelzijdigheid van zijn muziek, toch in het verre spoor van de minimalisten te situeren. Ook John Adams kan overigens prat gaan op een veel meer gevarieerd referentiekader en zijn ontwikkeling als componist voert eveneens weg van de minimalistische principes die nog zeer herkenbaar waren in 'Shaker Loops', naar een veel vrijere stijl waarin ook plaats is voor een mix van diverse invloeden - het meest postmoderne hoogtepunt van die vrolijke vermenging van stijlen bereikt hij in de 'Chamber Symphony'.

Voor John Adams was 'Shaker Loops' (1978) het werk dat zijn grote doorbraak betekende. Allicht mee om die reden maakte Adams er later ook een bewerking voor strijkorkest van, maar op dit concert wordt de originele versie voor strijkseptet gespeeld - een slankere en dus transparantere bezetting die doorgaans de scherpte van het muzikale materiaal sterker naar voor kan brengen (al kan de massievere orkestversie de beukende, imposante momenten zoals naar de climax van het derde deel, 'Loops and Verses' een gespierde impact meegeven die de zeven solostrijkers om begrijpelijke redenen moeilijk kunnen evenaren). Het basismateriaal en de systematische, rechtlijnige uitwerking ervan in 'Shaker Loops', ligt duidelijk in het verlengde van de minimal music. Adams koos om te werken met melodische en ritmische modules die met elkaar gecombineerd kunnen worden tot patronen, soms als een vlechtwerk van motieven waarbij hetzelfde materiaal als het ware van instrument tot instrument doorgegeven wordt, soms als woeste, vaag Stravinskiaanse herhaalde ostinati die, op het hoogtepunt van het werk - het slot van 'L oops and Verses' - uitmonden in een pompende versnellende beweging. De energie die heel het werk lang voelbaar aanwezig is (zelfs de hoge flageolettonen van het langzame deel lijken de adem in te houden voor de smachtende cellosolo en de uitbarsting die erop volgt) wordt gekanaliseerd in een extatisch ritueel. De referentie die Adams in zijn titel maakt naar de Shakers, een Amerikaanse religieuze gemeenschap die in religieuze bijeenkomsten al dansend een staat van transcendentie probeert te bereiken, geeft een mooie analogie voor de opzwepende, obsessieve aard van Adams' muziek. (Een uitbeelding van het leven van de Shakers is het allerminst - het andere deel van de titel - 'loops' - verwijst duidelijk naar het abstracte karakter, de zichzelf herhalende patronen zoals de minimalisten die hadden ontwikkeld.)

Het verschil met de 'Chamber Symphony' (1992) had nauwelijks groter kunnen zijn. Verdwenen zijn de grote samenhang van het materiaal, het doorgedreven repetitieve en de grote nadruk op ritmische stuwing. In de plaats komen verwijzingen naar tal van muzikale bronnen: jazz, Schönberg en populaire cultuur maken hun opwachting in een uiterst kleurrijk drieluik. Het basisidee voor de 'Chamber Symphony' kreeg John Adams toen hij in zijn werkkamer de partituur van de Kammersymphonie op. 9 van Arnold Schönberg (1906) aan het bestuderen was en na een tijdje merkte dat zijn zoontje in de kamer ernaast naar tekenfilms aan het kijken was. Het plotse besef dat de hyperactieve muziek van de tekenfilms veel gelijkenissen vertoonde met de schriftuur van Schönberg, gaf hem het plotse idee om die elementen te verbinden. Het eerste deel, 'Mongrel Airs', toont met - een hoe die bizarre mix klinkt én dat die elementen inderdaad veel meer gelijkenissen met elkaar vertonen dan op het eerste gezicht zou lijken: enerzijds Schönbergs werk dat aan de wieg van de grote vernieuwingen van de 20ste eeuwse muziek staat en dat niet enkel qua titel, maar ook qua bezetting - 15 soloinstrumenten - model zou staan voor Adams' stuk, anderzijds de flitsende bravoure van tekenfilmmuziek, die ook het werk mag afsluiten. De titel van dat slotdeel, 'Roadrunner', spreekt voor zichzelf. Het langzame middendeel drijftop een typische stapsgewijze baslijn - een 'walking bass' - wat dan weer een herkenbaar element uit de jazz is.

De twee werken van Nico Muhly mengen dan ook wel invloeden en elementen, maar doen dat nooit op een zo nadrukkelijke wijze als in Adams' ' Chamber Symphony'. Bij Muhly zijn ze meer verweven tot een veelzijdige, eigen toonspraak. Het gloednieuwe 'Double Standard' (2012) componeerde Muhly voor dit concertprogramma, als een dubbelconcerto voor twee percussionisten, waarvan één een gevestigde en gerenommeerde solist is (Colin Currie) en de andere (Alexandre Esperet) de jonge winnaar van het Trom Percussieconcours. De twee percussionisten moeten voor dit werk liefst zo dicht mogelijk bij elkaar staan, schrijft Muhly, omdat de patronen die ze spelen nauw op elkaar moeten aansluiten. Een marimba en een vibrafoon staan centraal, aangevuld met twee verzamelingen van allerlei voorwerpen, waaronder materiaal dat recht uit het containerpark komt. Het werk vertrekt van een pulserende passage op marimba en waaiert dan uit in allerlei episodes waarin de 'gevonden' percussie-instrumenten een hoofdrol spelen, waarna uiteindelijk het vertrekpunt opnieuw wordt bereikt.

Veel ambitieuzer van lengte en structuur is 'Seeing is Believing' (2007), een concerto voor de ongewone combinatie van elektrische viool en kamerorkest. Voor Muhly doet de elektrische viool denken aan de muziek uit de jaren 1980 - voor hem waren de bizarre soundtracks van wetenschappelijke tv-documentaires uit de 'eighties' een inspiratiebron. De soloviolist opent met een passage waarin hij ook pedalen bedient waarmee hij zijn eigen frasen opneemt en in loops weer afspeelt. Wanneer het orkest zich bij dat materiaal voegt, ontvouwt zich een reeks van elf akkoorden, die de harmonische basis zullen vormen voor de rest van het stuk. Daarin wisselen nerveuze, jachtige passages (Muhly noemt het zelfs 'insect music') met langzamere, beschouwende episodes in een vrij klassieke concertoachtige afwisseling van contrasterende karakters en met de elektrische solist en het akoestisch orkest in voortdurende dialoog.

Programma :

  • John Adams (1947), Shaker Loops - Chamber Symphony
  • Nico Muhly (1981), Double Concerto (Belgische première) - Seeing is believing (Belgische première)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Britten Sinfonia, Colin Currie & Thomas Gould : John Adams, Nico Muhly
Zaterdag 1 juni 2013 om 20.00 u
(inleiding door Maarten Beirens om 19.15 u )
Concertgebouw - Brugge
't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.concertgebouw.be en www.brittensinfonia.com

Bron : Tekst Maarten Beirens

Extra :
John Adams op www.earbox.com, www.boosey.com, www.schirmer.com, en.wikipedia.org en youtube
John Adams : speelse minimalist, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl
Nico Muhly : nicomuhly.com en youtube

Elders op Oorgetuige :
Calefax rietkwintet en Lenneke Ruiten brengen nieuw werk van rijzende ster Nico Muhly in deSingel, 13/04/2012
Amsterdam Sinfonietta met meeslepend Amerikaans programma in de Bijloke, 16/03/2012

21:45 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

30/05/2013

Drie gratis marathonconcerten met een nieuwe generatie muzikanten gespecialiseerd in hedendaagse muziek

Ictus Masters Tijdens drie marathonconcerten presenteren Ictus en Spectra de nieuwe generatie muzikanten die deelnemen aan de Advanced Master in Contemporary Music georganiseerd door de School of Arts, Gent. Die concerten zijn het resultaat van een eerste ontmoeting tussen de zeven nieuwe studenten en de muzikanten van Ictus en Spectra. Het programma bestaat grotendeels uit repertoirewerken : van Evergreens door Takemitsu, Stockhausen, Crumb, De Mey en zelfs Schönberg tot meer recent werk van François Sarhan, Beat Furrer, Panayiotis Kokoras, Aurelien Dumont en Noriko Koide. Alle concerten zijn gratis toegankelijk!

Vrijdag 31 mei 2013 - GC Ten Weyngaert, Brussel
Bondgenotenstraat 54 - 1190 Vorst


18.30  u
- Toru Takemitsu, Toward the Sea III (1989) voor altfluit en marimba door Camille Guénot, fluit en Adam Rosenblatt, marimba
- Heinz Holliger, 'Cynddaredd- Brenddwyd (Fury - Dream)' für Horn solo (2001/rev. 2004) aus: concerto con soli per tutti für Orchester (2001/01)  door Corey Klein 
- Heinz Holliger, 'Unbelaubte Gedanken zu Hölderlin's 'Tinian' (2002) voor contrabas door Pieter Lenaerts
- Alejenro Viñao, 'Tumblers' (1990) voor marimba, viool en electronics door Adam Rosenblatt en George van Dam 

20.00 u
- François Sarhan, 'Home Work II, In The Garage' (2011) voor solo body percussie door Adam Rosenblatt 
- Beat Furrern 'Lotofagos' (2006) voor stem en contrabas door Lilith Verhelst en Pieter Lenaerts
- Alejenro Viñao, 'Book of Grooves' (2011) voor twee marimba's door Adam Rosenblatt en Tatevik Khoja-Eynatyan
- John Hennecken, 'Sonata voor Horn en percussie' (2012), I. Allegro Maestoso voor hoorn en percussie door door Corey Klein en Adam Rosenblatt

21.00 u
- Georges Crumb 'Madrigals' (1969) door Lilith Verelst, sopraan; Camille Guénot, fluit;   Maria-José Jeannin, harp; Pieter Lenaerts, contrabas en Adam Rosenblatt, percussie

---------------------------

Maandag 17 juni 2013 - Miryzaal, Gent
Hoogpoort 64 - 9000 Gent


17.00 u
- Bruno Mantovani, 'Metal' (2003) voor twee klarinetten door Tomonori Takeda en Yuko Fukumae
- Magnus Lindberg, 'Ablauf' (1983) voor klarinet en twee bass drums  door Tomonori Takeda, Adam Rosenblatt en Tatevik Khoja-Eynatyan
- Panayiotis Kokoras, Morphallaxis (2008) voor fluit, cello, percussie en electronics door Camille Guénot, fluit; Astrid Wauters, cello  en Adam Rosenblatt, percussie.
- Noriko Koide, 'Mistoffelees' voor altsaxofoon en percussie (2007/2013)  door Yukari Uekawa en Tatevik Khoja-Eynatyan 
- Thierry De Mey, 'Musique de Tables' (1987) voor 3 percussionisten door Camille Guénot, Adam Rosenblatt en Maria José Jeannin 
- Hikari Kiyama, 'Sonata' (1, 2, 3 movements) voor sopraansaxofoon (2013)  door Yukari Uekawa, sopraansaxofoon en Hikari Kiyama, piano  
- Yukari Uekawa, ' Hiroshima1945' (2013) voor saxophoon en stem door Yukari Uekawa, saxophoon en Tatevik Khoja-Eynatyan, stem
- Aurélien Dumont, 'Eglog' (2011) voor viool, clavecimbel en harp  door Dejana Sekulic, viool; Cindy Castillo, clavecimbel; Maria José Jeannin, harp 
- Elliott Carter, 'Hiyoku' (2001) voor twee klarinetten door Tomonori Takeda en Yuko Fukumae

19.00 u : Graduation Recital Giusy Caruso (part I)

- Giacinto Scelsi, 'Suite "Ttai" (1953-54)
- Davide Anzaghi, 'Due Intermezzi' (1983) 
- Sylvano Bussotti, 'Novelletta' (1973)
 
20.30 u : Graduation Recital Giusy Caruso (part II)

- Maurice Ohana, 'Sonatine monodique'
- Pierre Boulez,  'Douze notations' (1945)
- Jacques Charpentier,   '8th cycle from 72 Etudes Karnatyique' (1998)
- George Crumb,  'Eine Kleine Mitternachtmusik' voor amplified piano (2001)

---------------------------

Dindag 18 juni 2013 - Orpheus Instituut, Gent
Korte Meer 12 - 9000 Gent


18.00 u
- Sam Park 'Snowbadoor in Graz' 2013 voor hoorn solo door Corey Klein
- Maurizio Pisati, 'Archi, Frecce e Addio' (1987) voor contrabas door Pieter Lenaerts
- Maurizio Pisati, 'Parafrasi Scarlatta' (18th century/2010) voor gitaar en contrabas door Jona Kesteleyn en Pieter Lenaerts
- Alain Gaussin, 'Jardin Zen' (1999) voor klarinet en tape door Tomonori Takeda 
- Vinko Globokar, 'Corporel' (1984) voor bodypercussie door Maria José Jeannin 
- Steve Reich, 'New York counterpoint (1985) voor klarinet en tape door Tomonori Takeda

19.00 u
- Toru Takemitsu, 'Toward the sea' (1981) voor altfluit en harp  door Camille Guénot, fluit en Maria José Jeannin, harp 
- Karlheinz Stockhausen, 'Tierkreis' (1974-75) voor saxofoon ( Capricorn, Sagittarius 1, Sagittarius 2) door Yukari Uekawa 
- Stefano Scodanibbio, 'Humboldt' (1994) voor altviool en contrabas door Bram Bossier en Pieter Lenaerts

20.30 u
- Arnold Schoenberg, Wind quintet, 1st en 2nd movements  (1923-24)
1. Schwungvoll [Lively]
2. Anmutig und heiter- scherzeno [Graceful en cheerful - scherzeno]
door Camille Guénot, fluit; Piet Van Bockstal, hobo; Tomonori Takeda, klarinet; Corey Klein, hoorn en Kensuke Taira, fagot

Meer info : ictus.be/manama

Elders op Oorgetuige :
Het tijdelijk collectief brengt programma rond de integrale Madrigals van George Crumb, 26/03/2013

00:24 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

29/05/2013

Holland Festival 2013 focust op muziektheater

Holland Festival Zaterdag gaat de 66ste editie van het Holland Festival van start in Amsterdam. Het toonaangevende internationale podiumkunstenfestival is een mix van podiumkunsten als (muziek)theater, muziek, dans, opera en muziek die samengaan met zowel westerse als niet-westerse kunstvormen. Ook is er aandacht voor beeldende kunst, literatuur en architectuur. De programmering benadrukt disciplinaire crossovers en bevat uitzonderlijke voorstellingen van internationaal niveau. Het festival is altijd koploper geweest in het ondersteunen van moderne en niet-klassieke hedendaagse muziek en nieuwe kunstvormen in de wereld van het muziektheater. Zoals elk jaar is het programma van het Holland Festival 2013 wederom verrassend en vooruitstrevend. Een van de hoogtepunten dit jaar is de speciale opera/3D-filmvertoning Sunken Garden van de Nederlandse componist Michel Van der Aa en de befaamde romanschrijver David Mitchell.

Het Holland Festival opent op zaterdag 1 juni zijn 66ste editie met de muziektheatervoorstelling Quartett van Luca Francesconi. De productie van Teatro alla Scala in Milaan werd vormgegeven door Àlex Ollé, in samenwerking met IRCAM in Parijs. Het festival focust dit jaar vooral op muziektheater. Andere in het oog springende muziektheaterproducties in het 26 dagen durende festival zijn de nieuwe 3D-opera Sunken Garden van Michel van der Aa met libretto van David Mitchell en Desdemona met tekst van Toni Morrison in regie van Peter Sellars, gecomponeerd en uitgevoerd door de Malinese ster Rokia Traoré. Jan Fabre tekent voor Tragedy of a Friendship, een nieuwe opera over de getroebleerde verhouding tussen Wagner en Nietzsche. Suster Bertken van Rob Zuidam wordt geënsceneerd door Pierre Audi. Heiner Goebbels sluit af met When the mountain changed its clothing met het wereldberoemde Vocal Theatre Carmina Slovenica

De theaterprogrammering toont meer dan anders werk uit niet-Europese landen en introduceert nieuwe makers in Nederland. Simon Stone brengt met het Australische gezelschap Belvoir een eigen versie van Ibsens Wilde Eend en de Congolese theatermaker Dieudonné Niangouna maakt geëngageerd teksttheater. Marco Layera Navarro toont met La Re-sentida uit Chili een satire over utopie, revolutie en kunst. La Re-sentida maakt deel uit van een Zuid-Amerikaans drieluik, samen met de Argentijnse Mariano Pensotti en Emilio García Wehbi in Frascati. Terugkerende gezelschappen zijn Needcompany met Jan Lauwers met Marktplaats 76, Toneelgroep Amsterdam met De Meeuw in regie van Thomas Ostermeier en Theatre of Nations met de wereldberoemde regisseur Andrej Moguchiy en stercomédienne Liya Akhedzhakova. Ook uit Zuid-Amerika komt Bruno Beltrão, met zijn eigengereide mix van urban dance en conceptuele dans. Benjamin Millepied, bekend als choreograaf van de film Black Swan en binnenkort artistiek directeur van het Parijse Opera Ballet komt met zijn L.A. Dance Project. 

De caleidoscopische muziekprogrammering trapt af met het Algerijnse chaabi-orkest El Gusto dat zinderende volksmuziek brengt uit de Kashba van Algiers. De 'supergroep' The Gloaming laat Ierse Folk horen en musicabanda Franui uit Oost-Tirol brengt een vertolking van klassieke Mahlerliederen. Hedendaagse muziek komt ruim aan bod met het opus magnum Nine Rivers van de Schotse componist James Dillon in een zes uur durend concert. De Radio Kamer Filharmonie neemt bij het festival afscheid met werk van onder andere Pascal Dusapin en nieuw werk van Matijs de Roo. Reinbert de Leeuw speelt For Bunita Marcus van Morton Feldman

Muziek ontmoet andere kunstvormen in een aantal multidisciplinaire voorstellingen. In het Stedelijk Museum battelen Kunstpfeifers en Biergeigers. Videokunstenaar en muzikant Christian Marclay toont in het Muziekgebouw aan 't IJ Everyday, een hypnotiserende videoscore met live muziek. In EYE wordt met de uitvoering van drie vroegere werken de focus op Marclay gecompleteerd. De gerestaureerde versie van de film West Side Story wordt vertoond met livemuziek door het Radio Filharmonisch Orkest. Muziek, acrobatiek en dans komen samen in de familievoorstelling Hans was Heiri van het Zwitserse gezelschap Zimmermann & de Perrot. Samen met De Nederlandse Opera en de NTR toont het festival Die Meistersinger von Nürnberg in het Amsterdamse Oosterpark. Met ruim 45 producties en 109 voorstellingen toont het festival weer een breed en gevarieerd programma in alle disciplines. 

Tijd en plaats van het gebeuren :

Holland Festival
Van zaterdag 1 tot en met woensdag 26 juni 2013
Op verschillende locaties in Amsterdam


Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.hollandfestival.nl

Elders op Oorgetuige :
Tragedy of a Friendship : de tragedie van alle kunst, 13/05/2013
Duitse grootmeester van het muziektheater Heiner Goebbels op Kunstenfestivaldesarts, 4/05/2013

22:35 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook