22/09/2013

HERMESensemble trapt Novecento af met muziek van De Falla, Matalon en Turina en de cultfilm Un chien andalou

Martin Matalon Ondanks de internationale oriëntatie van het festival Novecento is het toch een collectief van eigen bodem dat de aftrap mag geven. Het HERMESensemble maakt er een punt van om diverse componisten doorheen hun concerten een plaats te geven, of het typische concertgegeven met multimedia of een theatrale omlijsting te verrijken. Dat gebeurt ook tijdens het openingsconcert op maandag 23 september. Manuel De Falla is een naam die allicht een belletje doet rinkelen. Zijn 'El Amor Brujo' wordt meestal opgevoerd in de versie voor groot orkest, maar dit ensemble slaagt er meestal in om de gelaagdheid van een werk ook in gereduceerde vorm over te brengen. Daarnaast wordt 'Un Chien Andalou' geprojecteerd, de nachtmerrie-achtige film die Salvador Dali en Luis Buñuel samen maakten. Diverse Europese musea hebben daar een kopie van in huis, maar een gelegenheid om deze klassieker met live-muziek uitgevoerd te zien, doet zich niet bepaald vaak voor. De compositie die door Martin Matalon 'Las siete vidas de un gato' (te vertalen als 'de zeven levens van een kat') werd genoemd, zal tijdens de vertoning weerklinken. Helemaal obscuur is Joaquín Turina's 'El Jueves Santo a medianoche', de verklanking van een folkloristisch-religieus ritueel in Andalusië. Dirigent Ed Spanjaard mag zijn familienaam alle eer aan doen en het publiek overtuigen van de waarde van deze zelden opgevoerde Spaanse muziek.

De Argentijn Martin Matalon (foto) behoort tot de generatie componisten voor wie globalisatie altijd een evidentie is geweest. Matalon studeerde onder meer aan de Juilliard School in New York, stichtte en dirigeerde in diezelfde stad het nieuwe muziekensemble Music Mobile en belandde in 1993 voor een opdrachtwerk aan het Parijse Ircam. Het was aan dat laatste instituut dat Matalon de opdracht kreeg muziek te componeren bij Fritz Langs meer dan twee uur durende film 'Metropolis' (1927). Wanneer Matalon in 1996 start met het schrijven van zijn muziek bij drie films van Luis Buñuel, heeft hij er dus al een stevige studie opzitten van wat de relatie tussen beeld en klank zoal kan inhouden.

Als er één belangrijk verschil is tussen Langs 'Metropolis' en Buñuels 'Un Chien Andalou' (1929) dan is het wel dat Buñuel iedere verhaallijn weert. "Buñuels stille films zijn extra moeilijk om van muziek te voorzien omdat de structuur er erg duister is" vertelt Matalon daarover in een interview. "De beelden zijn streng, krachtig en meestal compleet verrassend. Ze zijn zo complex dat je ze - ook al zou je dat willen - niet eens in muziek kan vatten." En dus koos Matalon ervoor om met zijn 'Las siete vidas de un gato' (1996) geen extra complexiteit of abstractie toe te voegen. Matalon omschrijft zijn compositie als 'muzikaal contrapunt op Un Chien Andalou '. Het feit dat het hier om een stille film gaat opent dan ook perspectieven om muziek en beeld een compleet gelijkwaardige rol te laten spelen. Door de musici op het podium plaats te laten nemen en door de klank te spatialiseren, te versterken en te transformeren onderlijnt Matalon ook extra de fysieke plaats van de muziek.

De muziek is een autonoom gegeven, maar hier en daar vallen toch ook interferenties op tussen muziek en beeld. Zo volgt Matalon Buñuel in diens keuze voor beelden die vaak niet langer dan drie of vier seconden duren. Voorts valt op dat de muziek qua sfeer meestal correspondeert met de ruwheid, ironie en het irrationele van de beelden. Daarvoor haalt Matalon allerlei ritmische (polyritmiek, obsessieve herhaling van bepaalde ritmes) en klankgebonden (de keuze en speelwijze van de instrumenten) middelen uit de kast. Voor de eerste projectie van zijn film in 1929 koos Buñuel voor de combinatie van Wagners Tristan und Isolde met een Argentijnse tango. En jawel, wie goed luistert zal ook in Matalons muziek echo's ontwaren van allerlei al dan niet Argentijnse dansen.

Tijd en plaats van het gebeurde :

Filmconcert HERMESensemble & Carmen Fernandez : Un chien andalou
Maandag 23 september om 20.30 u
(Inleiding door Elise Simoens om 19.45 u)
Aula Pieter De Somer - Leuven
Charles Deberiotstraat 24
3000 Leuven

Meer info : www.festivalvlaamsbrabant.be en hermesensemble.be

Extra :
Martin Matalon : martinmatalon.com, brahms.ircam.fr en youtube

Elders op Oorgetuige :
Novecento 2013 : onbekende muzikale pareltjes en mijlpalen die richting gaven aan de muziekgeschiedenis, 22/09/2013

21:20 Gepost in Concert, Festival, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

Novecento 2013 : onbekende muzikale pareltjes en mijlpalen die richting gaven aan de muziekgeschiedenis

Novecento Novecento is een jaarlijks terugkerende cyclus van zeven concerten met uitsluitend muziek uit de voorbije eeuw. De keuze voor een geschakeerde mengeling van bekend met minder bekend repertoire uit de voorbije eeuw, was meteen een schot in de roos. Het Novecentorecept bestaat uit een mix van het repertoire, onbekende muzikale pareltjes en mijlpalen die richting gaven aan de muziekgeschiedenis, een bijzondere bezetting, 'nooit live gehoord', topmusici, hun bijzondere affiniteit met de muziek en last but not least: altijd steengoede muziek. Ook dit jaar presenteert Novecento een verrassende editie met enkele concerten waarin composities uit de 20ste eeuw zij aan zij staan met ouder werk. Dat belooft naast flinke afwisseling ook boeiende confrontaties.

Novecento gaat dit jaar met drie op zeven concerten de Spaanse en Latijns-Amerikaanse toer op. Voor El Amor Brujo van De Falla staat een echte 'gitanería' op het podium en de cultfilm Un chien andalou krijgt een live uitvoering van de kleurrijke film score door het HERMESensemble. De Spaanse meestergitarist Pablo Sainz Villegas geeft enkele pareltjes uit het Latijns-Amerikaanse gitaarrepertoire ten beste van o.a. Villa-Lobos en Berio. Maar muziek heeft de Zuid-Amerikaanse harten nog op andere wijze beroerd. Het strijdlied ¡El pueblo unido jamás será vencido! groeide uit tot 'harteschreeuw' van het Chileense volk. Frederic Rzewski baseerde er een reeks pianovariaties op, een ware pianistieke krachttoer voor pianist Daan Vandewalle.

Daarnaast zet Novecento ook in op de kamermuziek van de 20ste eeuw. Het Wanderer Trio houdt halt in Leuven voor een Frans getint programma met muziek van Ravel, Fauré en Martin. Het Arditti Quartet speelt drie pakkende strijkkwartetten uit de eerste helft van de vorige eeuw: Janácek en Ligeti getuigen van Oost-Europees temperament terwijl Alban Berg met een Largo desolato naar de keel grijpt.  

Maar Novecento deint ook uit tot de laatste decennia van de 20ste eeuw. De composities van Stockhausen, Xenakis, Lachenmann en Grisey zijn inmiddels erkend als hoogtepunten uit de kamermuziek. Met Ralph van Raat (piano) & Ramon Lormans (percussie) en ensemble recherche.

HERMESensemble : Spaanse gloed kleurt het openingsconcert - maandag 23 september om 20.30 u - Aula Pieter De Somer
Met een rasechte flamencozangeres, de cultfilm Un chien andalou, een mysterieuze processie en muziek van De Falla, Matalon en Turina. El Amor Brujo (mét de bekende rituele vuurdans) van De Falla zit boordevol passie en magie. Un chien andalou van Salvador Dali en Luis Buñuel draait met de live uitvoering van de filmscore Las siete vidas de un gato (de zeven levens van een kat) van Matalon. El Jueves Santo a medianoche van Turina evoceert de geladen atmosfeer van een  ritueel in Andalusië. De Nederlandse dirigent Ed Spanjaard zorgt er voor dat u zich op een broeierige avond met Andalousische vertellingen waant.

Arditti Quartet : Passionele strijkkwartetten - dinsdag 1 oktober om 20.30 u - Iers College
Grijp je kans om drie meesterlijke strijkkwartetten van de 20ste eeuw - die je moet gehoord hebben - met het Arditti Quartet live te beleven.  Het strijkkwartet is een aartsmoeilijk genre. Janáček waagde er zich pas aan op 69-jarige leeftijd met zijn Kreutzer sonata, gedreven door de liefde voor een jongere vrouw. Ook Berg smokkelde een verboden liefdesverklaring in een van de meest aangrijpende strijkkwartetten uit de literatuur (met het hartverscheurend Largo desolato). Ligeti neemt Bartók als grote voorbeeld met spannende ritmes, trekjes Hongaarse volksmuziek en een ongelooflijke drive. Maar ook zijn latere genie is al te horen: een stuklopend mechaniekje hier, een betoverend klankvlak daar…  

Wanderer Trio : Franse finesse - maandag 7 oktober om 20.30 u - Grote Aula Maria Theresia
Het Franse Wanderer Trio is op wereldtournee in Salzburg Festspiele, Wigmore Hall, Musikverein Wien… en houdt uitzonderlijk halt in Leuven. Bij Fauré nemen piano, viool en cello afwisselend het woord in een verfijnde muzikale dialoog. Ravel werkte zijn pianotrio af in 1914 net voor hij onder de wapens moest met een trage, intrieste passacaglia tot gevolg. Het Trio sur des mélodies populaires irlandaises van de Zwitserse componist Frank Martin is een dynamische, uitbundige en bovenal originele muzikale uitbarsting.

Pablo Sainz Villegas Meesterstukken voor gitaar solo - woensdag 9 oktober om 20.30 u - STUK
Pablo Sainz Villegas maakt van de gitaar een eersterangsconcertinstrument en tourt wereldwijd met de Spaanse gitaarmuziek. In Leuven speelt hij sleutelwerken uit de vorige eeuw met Latijns-Amerikaanse toets. De Preludes en de overbekende Choros nr. 1 van de alom geprezen Villa-Lobos, het virtuoze La Catedral van Barrios en de gedurfde, prachtige Sonate opus 47 van Ginastera. De Sequenza XI van Berio (een technisch huzarenstuk) wordt ongetwijfeld de ontdekking van de avond. De houten constructie van het chemie-auditorium zal de subtiele gitaarklanken warm laten resoneren en door de klassieke arenavorm zit als het ware iedereen op de eerste rijen.  

Ralph van Raat & Ramon Lormans Muzikale mijlpalen van de 20ste eeuw voor piano en slagwerk - maandag 14 oktober om 20.30 u - STUK
Experiment met piano en slagwerk leidde tot een wereld boordevol nieuwe klanken in de vorige eeuw. Van Raat en Lormans steken opnieuw het vuur aan de lont in een explosief concert.  Boulez voegt een extreem expressief en demonisch toccata toe in zijn eerste pianosonate. Xenakis evoceert in Rebonds een primitieve oerkracht: hyper-energetisch en luid. En in Guero van Lachenmann vervaagt de grens tussen piano en slagwerk; er is niet één vertrouwd pianogeluid te horen. In Kontakte vernieuwt Stockhausen het repertoire voor mixed media door piano en percussie te combineren met tape. Beleef de live uitvoering van vier mijlpalen uit de 20ste eeuw, het wordt een spannend avontuur!

Daan Vandewalle : The People United Will Never Be Defeated - dinsdag 22 oktober om 20.30 u - Grote Aula Maria Theresia
Frederic Rzewski (USA) maakte een variatiereeks op ¡El pueblo unido jamás será vencido! die terecht vergeleken wordt met de Diabellivariaties van Beethoven.
Het bekende strijdlied van de Chileense componist Sergio Ortega wordt op de meest uiteenlopende manieren ontmanteld en opnieuw in elkaar gezet. Rzewski bespeelt alle mogelijke registers van de piano, van zachte lyriek tot brute percussie, van uiterste precisie tot vrije improvisatie. De indringende video van de Chileense contrarevolutie en enkele koren uit het Leuvense zorgen voor een verrassende finale.

ensemble recherche De maalstroom van de tijd - dinsdag 29 oktober om 20.30 u - STUK
Ensemble recherche creëerde Vortex temporum na een unieke maandenlange samenwerking met de te jong gestorven Gérard Grisey (1946-1998). Grisey verwijst naar drie soorten van tijdsbeleving: de menselijke tijd (de taal en ademhaling), de tijd van de walvissen (het langzame, regelmatige slaapritme) en die van de vogels of de insecten (de meest extreme, samengeperste tijd). De derde beweging is opgedragen aan Helmut Lachenmann, wiens Allegro Sostenuto uit een heel ander vaatje tapt. Lachenmann creëert een soort clair-obscur. Vanuit de schaduw van één klank vertrekken voortdurend nieuwe klanken, waarmee klarinet, cello en piano een veelvoud aan kleuren produceren.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Festival van Vlaanderen Vlaams-Brabant : Novecento
Van maandag 23 september t.e.m. dinsdag 29 oktober 2013
Op verschillende locaties in Leuven


Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.festivalvlaamsbrabant.be

Extra :
Novecento 2013. De twintigste eeuw in een twintigtal soorten muziek, Hildegart Maertens io Kwadratuur.be, 10/09/2013

20:34 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

20/09/2013

Signaux : dialoog tussen piano en scheepshoorns in de haven van Gent

Heleen Van Haegenborgh Trefwoorden voor haar klinkende muziek zijn pianosnaren, glazen, tape, collages en preparaties. In de haven van Gent grijpt Heleen Van Haegenborgh naar morse en scheepshoorns. "They that go down to the sea in ships" - een psalm van Henry Purcell - vormt het uitgangspunt. Temidden van de metershoge schroothopen en naast scheepswrakken van Galloo Gent (Van Heyghen Recycling) die in stukjes worden geknipt, komt het werk Signaux tot stand. Even horen waar we stranden op de tonen van de tientallen scheepshoorns...

Heleen Van Haegenborgh : " De piano staat binnenin een ruimte. Buiten staat een groot aantal scheepshoorns opgesteld die als het ware van buitenaf een orkestrale begeleiding vormen van iets dat binnenin gebeurt. Binnenin is er de setting van een pianist met publiek die in dialoog gaat met de scheepshoorns. De balans wordt gemaakt door de fysieke afstand tussen beiden. De tegenstelling tussen de piano (geassocieerd met een muzikaal instrument) en de 23 hoorns (gebruiksinstrumenten die codes/signalen doorgeven) laat toe de 2 te laten flirten met beider rollen.

Binnen/Buiten
Dit project vertrekt op de eerste plaats vanuit het idee dat er op 2 verschillende niveau's kan geluisterd worden: Enerzijds is er de toevallige passant die enkel de scheepshoornpartij opvangt en er eventueel iets in wil horen. Hij zou het kunnen zien als een deel van de omgeving, afhankelijk van de plek. Anderzijds is er de bewuste luisteraar die de dialoog tussen piano en scheepshoorns volgt en beseft dat er met een bepaald doel is gecomponeerd. Het is de uitdaging een functioneel omgevingsgeluid te verwerken tot iets bedoeld esthetisch waarnaar kan geluisterd worden.

Eén hoorn wordt geassocieerd met een signaal maar meerdere gecombineerde overtreffen louter codetaal. De pollutie wordt omgevormd tot iets met een artistieke intentie. Daar rijst de vraag : waar stopt geluidspollutie en waar begint performance? Alleen al door de opstelling (het grote aantal op het vasteland) worden de hoorns een installatie en worden ze losgerukt van de context van de haven. Er wordt losgekomen van die plaats-associatie en er wordt als het ware een andere klankplaats tot stand gebracht.

Dit gebeurt in de eerste plaats door de scheepshoorns die louter coderend werken, klankmatig te benaderen. Er wordt een abstractie gemaakt van de klank waardoor de associatie minder sterk wordt en zelfs vervormd. Deze transformatie zorgt voor een nieuwe wereld. Verder komt een scheepshoorn in zijn natuurlijke omgeving vooral alléén voor. Door ze samen te brengen met andere scheepshoorns krijg je een bevreemdende futuristische plek.

Een laatste punt dat daarbij helpt zijn de akoestische verhoudingen die volledig worden opgeheven door opnames of setting. De preparatie van de snaar met draad is van nature stil en de hoorn luid. Deze balans wordt in 'Code' volledig op zijn kop gezet. Sterker nog, er ontstaat op sommige momenten zelfs een klankenwereld waarin hoorn en draad één worden. Voor mij doet de draad klankmatig op microniveau wat de hoorn op macroniveau doet.

De préhistorische mixer versus radio
Zoals eerder vermeld, wordt in Signaux gespeeld met akoestische verhoudingen. Ze worden omgedraaid zodat geluiden die akoestisch heel stil zijn en soms nauwelijks hoorbaar, kunnen gecombineerd worden met akoestisch heel luide geluiden. In dit geval zijn dat respectievelijk de snaren met draad geprepareerd en de scheepshoorns. Deze vermenging kan zorgen voor complete verwarring doordat de scheepshoorns als preparaties beginnen klinken en omgekeerd. Alles wordt één. Terwijl er geen groter contrast bestaat tussen de stille geluiden (hoorbaar tot op een paar meter) en de zeer luide (hoorbaar tot enkele kilometers ver).

Live kan de balans ènkel tot stand gebracht worden door een fysieke afstand tussen scheepshoorns en piano ( 200 m tot 400 m). De balans wordt zo op een natuurlijke manier gemaakt. Ik kies er bewust voor om de piano ìn een ruimte te plaatsen omdat er op die manier een bepaalde concentratie ontstaat (bij publiek en pianist) die buiten moeilijk te bereiken is. Het wordt mogelijk vanuit stilte te vertrekken. Er kan voor gekozen worden de piano (licht) te versterken, afhankelijk van de eigenschappen van de ruimte. Aangezien de nagalm tussen de noten op bepaalde ogenbikken enorm belangrijk is, zal dit meestal aangewezen zijn.

Op zich geeft deze opstelling de indruk van een volstrekt pure préhistorische mixer. Moderne technologie is echter nodig om alles mogelijk te maken. Deze is inherent om het project te laten slagen. De beperking van het statische volume van de hoorns maakt het technisch zeer interessant. De scheepshoorn zit gevangen in zijn dynamisch volume.

De pianopartij zal zo opgebouwd zijn dat er ruimte is om te reageren op de scheepshoorns maar de klank van de piano moet over een afstand van 400 meter gestuurd worden om de hoornbespeler te laten reageren. Samengevat werk ik live dus vanuit 2 punten/ klankbronnen (de hoorns en piano op een afstand van 400 meter van elkaar) om ze op een bepaalde plek van een paar tientallen vierkante meter te laten samen komen.

Inhoud
Om een idee te geven van de muzikale taal die zal gehanteerd worden, verwijs ik naar de youtube captatie van of 'Traité de l'harmonie'. (zie video onderaan). Wat de pianopartij betreft wordt 'Signaux een combinatie van uitgeschreven muziek en vrijere delen waarvan de elementen vaststaan. De scheepshoornpartij daarentegen zal volledig vaststaan. Bij aanvang profileren piano en hoorns zich als 2 afzonderlijke zaken om gaandeweg te evolueren en één te worden op het einde.

Ik ontdekte via youtube scheepshoornverzamelaar Raoul de la Roche die intens meewerkt aan het idee. Ik ging reeds naar zijn woonplaats in de Bourgogne om de hoorns uit te kiezen en op te nemen zodat ik simulaties kon maken. Raoul werkte aan een klavier zodat de hoorns op een eenvoudige manier kunnen bediend worden."

Tijd en plaats van het gebeuren :

Heleen Van Haegenborgh - Signaux
Zondag 22 september 2013 om 12.00 u, 14.00 u en 16.00 u
Galloo nv - Gent

Scheepzatestraat 9
9000 Gent
Gratis toegang

Meer info : www.vlaamsehavendag.be

Elders op Oorgetuige :
Havenfestival Gent : een hele dag gratis muziek en animatie op 13 unieke locaties in de haven, 17/09/2013
Gent Festival van Vlaanderen 2013 : klinkende namen, verrassende evenementen en een gloednieuw nightlife-concept, 9/09/2013

Bekijk Heleen Van Haegenborghs'Traité de l'harmonie'

20:20 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

19/09/2013

Een reis naar zuiderse oorden in drie wervelende etappes met Brussels Philharmonic & Gavriel Lipkind

Bruno Mantovani Een reis naar zuiderse oorden in drie wervelende etappes: zo kan het programma van dit concert van Brussels Philharmonic in een notendop omschreven worden. In 'Time Stretch', een compositie van de jonge Franse componist Bruno Mantovani (foto), weerklinkt de geest van de Italiaanse renaissancecomponist Carlo Gesualdo. Via Italië gaat het naar Spanje, waar de roots van componist Edouard Lalo te vinden zijn. De speelse ritmes, melodische lijnen en het muzikale vuurwerk in zijn Celloconcerto ademen de energie van de Mediterranea. Voor de uitvoering tekent virtuoos Gavriel Lipkind, één van de meest expressieve en eigenzinnige cellisten van vandaag. De reis eindigt in de Arabische wereld, met de verhalen uit Duizend-en-één-nacht:  Shéhérazade is zonder twijfel het meest bekende én tot de verbeelding sprekende werk van Rimski-Korsakov. Sensueel, overrompelend, dreigend, feestelijk - maar bovenal oosters en betoverend.

Bruno Mantovani (1974) studeerde aan het conservatorium van Parijs (CNSM). Hij behaalde er de eerste prijs voor analyse, esthetica, orkestratie, compositie, muziekgeschiedenis en volgde bijkomende opleidingen aan de universiteit van Rouen (licentie muziekwetenschappen), de abdij van Royaumont (1995) en het Ircam (1998-1999). Hij werkte samen met beroemde dirigenten als Pierre Boulez, Emmanuel Krivine, Peter Eötvös Jonathan Nott, Laurence Equilbey … Hij werkt ook op regelmatige basis met ensembles als TM+, Alternance, Accentus, het Ensemble Intercontemporain, Quatuor Danel en verschillende orkesten. Ondanks zijn jeugdige leeftijd omvat Mantovani's oeuvre al een vijftigtal werken in heel wat verschillende genres, van solo tot opera. Mantovani won tal van prijzen op internationale wedstrijden en heel wat onderscheidingen voor zijn cd-opnames. In september 2010 werd Bruno Mantovani directeur van het Conservatoire National Supérieur de Musique et de Danse van Parijs.

Programma :

  • Bruno Mantovani, Time Stretch (on Gesualdo)
  • Edouard Lalo, Concerto pour violoncelle
  • Nikolaj Rimski-Korsakov, Shéhérazade

Tijd en plaats van het gebeuren :

Brussels Philharmonic & Gavriel Lipkind : Bruno Mantovani, Lalo, Rimski-Korsakov
Zondag 22 september 2013 om 20.00 u
CC Hasselt

Kunstlaan 5
3500 Hasselt

Meer info : www.ccha.be en www.brusselsphilharmonic.be

Extra :
Bruno Mantovani : www.brunomantovani.com, brahms.ircam.fr en youtube
Review : Bruno Mantovani, Concerto pour deux altos - Time Stretch - Finale, Hildegart Maertens op Kwadratuur.be, 29/04/2011

17:22 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Time Canvas X tekent verzet aan met een mix van installatiekunst, muziek en performances

Luk Vaes, Seth Josel en Jona Kesteleyn De tiende editie van het jaarlijkse Time Canvas festival van ChampdAction en M HKA staat in het teken van 'Protest Song'. Time Canvas X tekent verzet aan met een programmamix van installatiekunst, muziek en performances, met o.a. muziek van Mauricio Kagel door Luk Vaes, Seth Josel en Jona Kesteleyn (foto), de Russische cellist Dmitry Cheglokov met composities van John Cage tot eigengeschreven punkmuziek, stukken uit Hold Your Horses, de grand opéra de trash van artistiek leider van ChampdAction Serge Verstockt, één van de winnaars van LAbO IV 'Boulevard Off', protestsongs van een resem bekende en minder bekende muzikanten uit verschillende disciplines etc.

Luk Vaes brengt Unter Strom (1969) en Tactil (1970) van componist Mauricio Kagel, destijds schandaleus. Unter Strom uit kritiek op het consumentisme, terwijl Tactil zich verzet tegen het 'virtuosendom'. De twee partituren werden door Kagel nooit afgewerkt maar zijn door Vaes opnieuw gereconstrueerd. Dmitry Cheglakov, een hedendaagse Russische cellist, is te gast op TIME CANVAS. Hij brengt een performance, gecreëerd voor TIME CANVAS. De Grand Opéra de Trash in 27 bedrijven, kortweg Hold your Horses van Serge Verstockt, is een ode aan de ongehoorzaamheid. Op TIME CANVAS wordt een selectie van protestscènes uitgevoerd. LAbO #4 winnaars gaan luidkeels tekeer met hun installatie Boulevard off. Protest gegarandeerd! Vrij podium voor protestzangers & -muzikanten.

Op het vrij podium voor protestzangers & -muzikanten zijn o.a. NoMoBS, danser en choreograaf Marc Vanrunxt, Philip Bosschaerts van Mintzkov, Rolande Van der Paal & Luk Vaes, Wannes Deneer en slam poets Philip Meersman, Seckou, Dzjiessus en Elli te gast.

Tijd en plaats van het gebeuren :

ChampdAction : Time Canvas X - Protest Song
Zondag 22 september 2013 om 13.00 u
Museum van Hedendaagse Kunst Antwerpen

Leuvenstraat 32
2000 Antwerpen

Meer info : www.muhka.be en www.champdaction.be

Elders op Oorgetuige :
Hold your horses : ChampdActions 'Opera de Trash' in première in deSingel, 19/05/2013
Unieke reconstructie van Mauricio Kagels 'Unter Strom' en 'Tactil', 28/09/2012

16:44 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

17/09/2013

‘k Luister Klavierfestival plaatst twee dagen lang het klavier in de spotlights in AMUZ

'k Luister Klavierfestival Het 'k Luister Klavierfestival 'Infinizio' verzamelt dit weekend enkele van de beste pianisten van het land voor een tweedaags festival in AMUZ. Het publiek kan zich verwachten aan oude en nieuwe klassieke muziekconcerten, ensembles en solisten, een tentoonstelling van KASKA, een openbare masterclass, een beetje jazz en een beetje woord. Op de affiche vinden we naast Belgische routiniers als Jan Vermeulen en Jozef De Beenhouwer ook nieuwe ensembles als deCompagnie en Tetragonist. Thema van deze eerste editie draait rond de tijd, de verbondenheid tussen begin en einde, oneindigheid. Onder die brede noemer biedt het festival een veelzijdige reis doorheen stijlperiodes, instrumenten en muzikale tradities aan.

Twee dagen zal het Klavierfestival duren, alles samen goed voor negen concerten en ongeveer evenveel randactiviteiten. Wat op zaterdag 21 en zondag 22 september telkens met een aperitiefconcert begint in AMUZ Antwerpen, loopt uit tot iets voor middernacht. De ondertitel 'Infinizio' moet begrepen worden als de plaats aan de einder waar begrippen als 'begin' en 'einde' komen te vervagen. Het beeld van de horizon belichaamt als het ware de paradoxale samenvoeging van einde en begin en dat vertaalt zich thematisch naar de klemtonen van het programma. Zo stelt het ensemble deCompagnie zondag namiddag haar debuutalbum 'Van Ouverture tot Vorspiel' voor, waarop (her)ontdekte partituren van obscure componisten uit de voorbije eeuwen hun wereldpremière beleven. In wisselende bezetting - het collectief bestaat uit viool, altviool, cello, klarinet, dwarsfluit, trombone en piano - wordt werk opgevoerd van componisten die allen op de een of de andere manier tijdens hun leven met België in contact zijn gekomen. Aan dat concert gaat een filosofische lezing van Els Janssens vooraf, waarin de visie op tijd en tijdsbeleving in verschillende culturen wordt belicht. Als specialiste in de comparatieve filosofie van Ulrich Libbrecht en aan de UGent afgestudeerd in de niet-westerse wijsbegeerte hoeft het geen betoog dat Janssens de uitgelezen figuur is om een dergelijke denkoefening buiten westerse denkparadigma's aanschouwelijk te maken. Ook hiermee wordt bovendien geraakt aan de thematiek van het festival: oneindigheid heeft vanzelfsprekend niet alleen een ruimtelijke dimensie, maar ook een die gerelateerd is aan het aspect tijd. En welke kunst is meer een tijdskunst dan muziek? Het feit alleen al dat elke akoestisch opgewekte klank zich als trilling slechts een bepaalde tijd kan manifesteren in het menselijke gehoororgaan, betekent dat een tijdsbewustzijn een onderwerp is dat onlosmakelijk met het gegeven muziek verbonden is.

Waar zoon van en verdienstelijk pianist Nikolaas Kende aan de zijde van violiste Jolente De Maeyer op zondag het festival heropent onder de voor zichzelf sprekende noemer 'A la manière de ...', is het vader Levente Kende die een avondconcert speelt. 'Litost', een Tsjechisch woord voor torment, zweeft als kernbegrip boven een reeks werken geworteld in midden-Europa, met Béla Bartók als spilfiguur. Dit jaar was Kende met stukken van die componist onder meer mee te horen binnen het exquise piano-abonnement van de Handelsbeurs in Gent, waar hij liet horen een eigengereide visie op deze muziek te hebben ontwikkeld. Hongaars van origine heeft Kende hoe dan ook voeling met repertoire dat in de buik van Europa is ontstaan, waarbij hij zich onder meer toelegt op het ontginnen van de folkloristische elementen in Bartóks partituren. Voor het slotconcert kiest vzw 'k Luister echter weer voor ontluikend talent: de onlangs succesvol gedebuteerde dichteres Maud Vanhauwaert formuleert enkele literaire bedenkingen bij het festival en curator Mathias Coppens plaatst daar zelfgecomponeerde coda's tegenover. De buitenmuzikale dialoog die op die manier zal ontstaan, is nog een element dat Infinizio als festival kenmerkt. De opstelling in AMUZ, waarbij twee podia diametraal tegenover elkaar staan (en het publiek daar tussenin plaatsneemt op stoelen wier richting loodrecht op de as van de podia zal worden geplaatst), is een ontdubbeling die perfect bij de tweeledigheid van het Klavierfestival past.

Liedbegeleider par excellence Jozef De Beenhouwer mag het festival solo inhuldigen op zaterdag 21 september. Rilke's woorden "Ich lebe mein Leben in wachsende Ringen" vormt de kerngedachte voor een recital bestaande uit louter Germaans materiaal. Vanuit Schumanns 'Kreisleriana' tast de interpreet concentrische cirkels af, met als bedoeling de Duitse identiteit van verschillende kanten te belichten. Barokspecialist en laureaat van het SWUK Korneel Bernolet, kort geleden door Sigiswald Kuijken een waar natuurtalent genoemd, kruipt bijgestaan door curator Mathias Coppens in de vooravond achter de toetsen in een exploratie van de muziek van Bach. De nog geen vijfentwintig jaar oude Bernolet bracht inmiddels bij Aliud zijn debuut uit met de 'Pièces de Clavecin' van C.B. Balbastre. Daarnaast is de jongeman gestart als repetitor bij de Vlaamse Operastudio, fungeert hij als assistent van Frank Agsteribbe en palmt hij in november het Concertgebouw Brugge in met een opvoering van Haydns 'Die Schöpfung' onder zijn supervisie. Op 'Circulatio J.S. Bach' volgt dan een ander dubbelconcert, waarin Jan Vermeulen en Veerle Peeters de vierhandige pianomuziek van Franz Schubert laten klinken. Daar tegenover worden echter geïmproviseerde intermezzi geplaatst van jazzmuzikanten Erik Vermeulen en Seppe Gebruers. Met de romantische erfenis wordt op die manier meteen iets creatief aangevangen, waarbij de twee podia zullen toelaten dat het publiek een begeesterend spel van vraag en antwoord ervaart. Daarnaast doet Infinizio met dit concert wat het ook op een groter plan doet: de jonge garde (in de gedaante van de pas afgestudeerde Gebruers, een maand geleden nog in uitstekende doen te horen op Jazz Middelheim) naast de eminenties van het vak plaatsen. Minstens even spannend is dat Tetragonist, eveneens een pril ensemble waarvan de naam zou kunnen verwijzen naar het illusoire personage dat de Griekse tragedie gadeslaat en bij wiens gratie ze bestaat, voor het slotconcert de handen in elkaar slaat met het vierstemmige mannenkoor Gospodi.

Vier Vlaamse componisten, vier nieuwe werken allen geschreven vanuit de relatie met Olivier Messiaens 'Quatuor pour la fin du Temps'. De opdracht voor 'luidde als volgt: schrijf een nieuw werk van om en beide de 10’ met als thema het begin van de tijd, gebruik dezelfde bezetting als die van het befaamde kwartet. Benieuwd wat dat zal opgeleverd hebben? Zondagnamiddag hoor je gloednieuwe werken van Frederik Neirinck, Diederik Glorieux, Maarten Van Ingelghem en Mathias Coppens.  En met het vakkundige Odysseia Ensemble, opgericht rond huiscomponist Frederik Neirinck, zitten we alvast met de uitvoering meer dan gebeiteld.

Een masterclass, een toonmoment voor studenten van het Conservatorium Antwerpen, een rondleiding doorheen werk dat in het KASK is ontstaan en een workshop voor kinderen: vzw 'k Luister snijdt vanuit het recital ook andere kunstvormen aan, getuigend van een brede kijk die ook in de concerten zelf zijn doorwerking vindt. Wim Hendrickx, bij wie curator Mathias Coppens vorig jaar afstudeerde in de richting compositie, schiep zelfs een leidmotief dat doorheen alle concerten zal verweven worden. Waardoor het einde als vanzelf naar het begin zal verwijzen…

Tijd en plaats van het gebeuren :

'k Luister Klavierfestival 'Infinizio'
Zaterdag 21 en zondag 22 september 2013
AMUZ - Antwerpen

Kammenstraat 81
2000 Antwerpen

Meer info : www.kluister.com

Bron : artikel grotendeels overgenomen van Kwadratuur.be

Extra :
Infinizio Klavierfestival. Over de verbondenheid tussen begin en einde, Hildegart Maertens op Kwadratuur.be, 10/09/2013
‘k Luister Klavierfestival 'Infinizio'. Multidisciplinaire ode aan de toetsen op 21 en 22 september 2013 in het AMUZ muziekcentrum op www.klassiek-centraal.be

21:35 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Goeyvaerts Trio & Vox Luminis brengen Stabat Mater van Pärt, Josquin dez Prez en Scarlatti in Averbode

Arvo Pärt De topmuzikanten van Vox Luminis - in 2012 nog bekroond met een Gramophone Award voor de opname van het jaar - en het Goeyvaerts Strijktrio - al jaren een van de meest verfrissende ensembles van het land - brengen zaterdag in de abdijkerk van Averbode het Stabat Mater van Josquin dez Prez, Arvo Pärt (foto) en Domenico Scarlatti. Pärt bereikte in 1985 met het 'Stabat Mater' een ware cultstatus, mogelijk in samenhang met de opkomst van new age en de algemene hang naar spiritualiteit. Het zijn de puurheid en het respect voor stilte die het werk zo aangrijpend maken. Pärt knielt voor de lijdende Maria aan de voet van het kruis.

De in 1935 in Paide (Estland) geboren Arvo Pärt keerde zijn door de Sovjet-Unie bezette vaderland in 1980 de rug toe en woonde achtereenvolgens in Wenen en Berlijn. De laatste jaren echter brengt hij weer meer tijd door in zijn inmiddels autonome geboorteland. Pärt studeerde tussen 1957 en 1963 compositie bij Heino Eller aan het conservatorium van Tallinn en verdiende daarna vooral als klankregisseur bij de nationale omroep van Estland de kost. In zijn vroegste werken (veelal filmmuziek) is de invloed van zijn voorbeelden Sergei Prokofiev, Béla Bartók en Dmitri Sjostakovitsj nog merkbaar, maar daarna ging Pärt duidelijk op zoek naar een eigen stijl. Hij experimenteerde met collage- en seriële technieken, maar kwam tot de conclusie dat hij ook op die terreinen niet optimaal uiting kon geven aan zijn persoonlijke muzikaliteit.

Na een diepgaande studie van het gregoriaans, de Ars Novaschool uit de late middeleeuwen (met name de muziek van Guillaume de Machaut) en de polyfonie van de Vlaamse scholen ten tijde van de renaissance ( Josquin Desprez, Jacob Obrecht en Johannes Ockeghem), liet Pärt zich in zijn composities meer en meer door kerkelijke rituelen inspireren. Zijn toetreding tot de Russisch-orthodoxe Kerk maakte deel uit van dat proces. Vanaf zijn Credo uit 1968, dat hem in een stevig conflict bracht met de Sovjetautoriteiten, liggen steeds vaker religieuze teksten en motieven aan zijn werken ten grondslag.

Muzikaal worden deze vertaald in een stijl die Pärt zelf 'tintinnabular' noemt, afgeleid van het Latijnse woord voor klokjes of kleine bellen. Pärt kiest voor een haast minimalistische vereenvoudiging van zijn notenmateriaal met simpele, doorgaans slechts op drieklanken gebaseerde harmonieën, een verwijzing naar de klank van kleine klokken. Deze werkwijze bezorgde hem, mogelijk ook als gevolg van de opkomst van New Age en een algemene hang naar spiritualiteit, wereldwijd geleidelijk aan een ware cultstatus.

Zijn Stabat Mater, in 1985 geschreven voor een klein solistisch ensemble bestaande uit sopraan, alt, tenor, viool, altviool en cello, wordt gekenmerkt door een zekere kwetsbaarheid, tonaliteit en meditatieve rust, eigenschappen die vrijwel het hele oeuvre van Pärt in hoge mate typeren.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Vox Luminis & Goeyvaerts Strijktrio : Stabat Mater
Zaterdag 21 september 2013 om 20.00 u
Abdijkerk van Averbode
Abdijstraat 1
3271 Averbode

Meer info : www.festivalmechelen.be, www.stringtrio.net en www.voxluminis.com

Extra :
Arvo Pärt op www.musicolog.com en youtube
Arvo Pärt (1935 - ), Tintinambulist op www.musicalifeiten.nl

Elders op Oorgetuige :
Musica Divina : een goddelijke naam voor een reeks hemelse concerten in het schitterende religieuze patrimonium van de Kempen, 13/09/2013
Goeyvaerts Trio & Vox Luminis brengen spirituele muziek van Pärt en Moody in Gent, 29/04/2013

14:31 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Eric Ericsons Kammarkör op Musica Divina : puur, authentiek en tijdloos

Knut Nystedt Puur, authentiek en tijdloos zijn drie woorden die steeds weer opduiken in de brochures van de Zweedse toeristische dienst. Maar ze zijn evengoed van toepassing op Eric Ericsons Kammarkör. Sinds 1945 staat het koor garant voor de mooiste uitvoeringen van Scandinavische vocale muziek. In Tongerlo zingen deze Noormannen en -vrouwen niet enkel werk van de Italiaan Palestrina en de Noor Knut Nystedt (foto), maar wagen ze zich ook aan het Nordic Stabat Mater, een gezamenlijke compositie van maar liefst vijf Deense en Zweedse toonzetters : Bent Lorentzen, Arne Mellnäs, Svend Nielsen, Ib Nørholm en Sven-David Sandström. Redenen genoeg om je zaterdag naar de abdijkerk van Tongerlo te reppen!

Het Nordic Stabat Mater is een gemeenschappelijk project van vijf Scandinavische componisten van dezelfde generatie. Het werk werd in 2000 geschreven op vraag van het Zweedse Camerata Chamber Choir, met als doel een typisch Scandinavische muzikale taal te creëren. De vijf componisten werkten ieder afzonderlijk aan een deel van de compositie, waarvan enkel de tekst (het Stabat Mater, waarvan elkeen vier strofen voor zijn rekening nam), de bezetting (koor en cellobegeleiding), de duur (tussen vijf en zeven minuten) en de begin- en eindnoot (telkens de la) vastgelegd werden.

De Deense componist Svend Nielsen (1937) componeerde het eerste deel van het werk. Hij studeerde compositie aan de Koninklijke Deense Academie voor Muziek van Kopenhagen en is naast componist ook leraar muziektheorie. Zijn lyrische stijl doet denken aan impressionisten als Ravel en Debussy, al is zijn eigen toonspraak veel moderner en vaak atonaal. Arne Mellnäs (1933-2002), die het tweede deel schreef, studeerde aan het conservatorium van Stockholm in Zweden en vervolgde zijn studies bij György Ligeti in Wenen. Ligeti's invloed is duidelijk merkbaar in Mellnäs' gebruik van mysterieuze atonale klanken met steeds verschillende texturen. Bent Lorentzen (1935) componeerde het derde deel van het Nordic Stabat Mater. Net als Nielsen studeerde Lorentzen aan de Koninklijke Deense Academie voor Muziek in Kopenhagen. Hij staat bekend als de eerste Deen die gebruik maakte van elektronica in de muziek, maar wordt ook geprezen voor zijn zuiver orkestrale werken, opera's en vocale muziek. Het vierde onderdeel van het werk werd verzorgd door de Zweedse componist Sven-David Sandström (1942), die net als Arne Mellnäs bij Györgi Ligeti studeerde. Hij staat bekend als een religieus componist en schreef vele koorwerken, waaronder een Requiem dat in eigen land zeer goed onthaald werd. Ook zijn compositiestijl doet sterk denken aan die van zijn leermeester Ligeti. De componist van het vijfde en laatste deel, de Deen Ib Nørholm (1931), studeerde eveneens aan de Koninklijke Deense Academie voor Muziek te Kopenhagen. Hij schreef vooral symfonieën, die vaak een posttonaal kantje hebben. Toch is ook zijn toonspraak vaak erg modern, met vooral een opvallend gebruik van klankkleuren. Nørholm wordt beschouwd als een van de meest invloedrijke Deense componisten van de twintigste en eenentwintigste eeuw. Hoewel het werk fragmentarisch gecomponeerd werd, vertoont het eindresultaat een grote homogeniteit doorheen de delen. Het Nordic Stabat Mater ging in première in IJsland in september 2000.

Knut Nystedt (1915) studeerde orgel, compositie en orkestdirectie in de jaren dertig. Nystedt schreef vooral quasi-romantische, nationale muziek tijdens de Tweede Wereldoorlog. Pas na zijn studies bij Aaron Copland groeide zijn interesse in nieuwe tonale mogelijkheden. Aanvankelijk experimenteerde hij met instrumentale muziek, maar een nieuwe wereld van klankkleuren ging voor hem open bij het ontdekken van de vocale muziek. Nystedts compositorische wortels liggen in het gregoriaans: hij groeide op in een katholiek gezin waar het zingen van hymnen en klassieke muziek een belangrijke rol speelde in het alledaagse leven. Niet verwonderlijk zijn vele van zijn grote composities voor vocale solisten en ensembles gebaseerd op teksten uit de Bijbel of andere sacrale thema's. De oude kerkmuziek heeft een zeer grote invloed gehad op zijn muzikale stijl: zelfs wanneer Nystedt schrijft in een moderne, experimentele stijl, combineert hij dat met elementen uit de oude muziek. Binnen zijn œuvre neemt het eendelige Stabat Mater uit 1986 een bijzondere plaats in. Het is een zeer intens en uitdagend werk, zowel voor uitvoerders als publiek. Ten eerste gaat het uit van een opvallende bezetting van een koor met een solistisch opererende cello. In de dialoog tussen deze uitvoerende partijen is voor het koor een overwegend beschouwende rol weggelegd, terwijl de uit de tekst voortvloeiende emoties vooral door de cello lijken te worden verklankt. Met de keuze, doorgaans per strofe, voor andere stijlmiddelen - passages met schrijnende kleine toonafstanden worden bijvoorbeeld afgewisseld met gedeeltes op basis van meer eenvoudige akkoorden - zorgt Nystedt voor superieur contrast in zijn Stabat Mater. Het is een grimmig en krachtig stuk en hoewel het gebruik maakt van een toegankelijke muzikale taal, is de luisterervaring voor het publiek allerminst vanzelfsprekend.

Programma :

  • Knut Nystedt, Stabat Mater
  • Giovanni Pierluigi Da Palestrina, Stabat Mater
  • Bent Lorentzen, Arne Mellnäs, Svend Nielsen, Ib Nørholm, Sven-David Sandström : Nordic Stabat Mater

Tijd en plaats van het gebeuren :

Eric Ericsons Kammarkör : Stabat Mater
Zaterdag 21 september 2013 om 14.30 u
Abdijkerk van Tongerlo

Abdijstraat 40
2260 Westerlo

Meer info : www.festivalmechelen.be

Extra :
Knut Nystedt op nl.wikipedia.org en youtube
Bent Lorentzen op en.wikipedia.org en www.edition-s.dk
Arne Mellnäs op nl.wikipedia.org en www.editionreimers.se
Svend Nielsen op nl.wikipedia.org
Ib Nørholm op en.wikipedia.org en www.edition-s.dk
Sven David Sandström : www.svendavidsandstrom.com en nl.wikipedia.org

Elders op Oorgetuige :
Musica Divina : een goddelijke naam voor een reeks hemelse concerten in het schitterende religieuze patrimonium van de Kempen, 13/09/2013

14:06 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Havenfestival Gent : een hele dag gratis muziek en animatie op 13 unieke locaties in de haven

Havenfestival Op zondag 22 september verstommen in de Gentse haven de scheepshoorns, grommende dieselmotoren en het knarsende metaal. Het wordt stil voor een heel ander geluid : het Havenfestival, een samenwerking van het Havenbedrijf Gent en het Gent Festival van Vlaanderen. "Een originele manier om te genieten van muziek en terzelfdertijd kennis te maken met onze haven", vertelt Johan Bresseleers van het Havenbedrijf Gent. Havenfestival Gent is een hele dag (van 10 tot 18 uur) gratis muziek en animatie op 13 unieke locaties in de haven. Op kaaien, langs dokken en het Kanaal Gent-Terneuzen, in loodsen, op bedrijventerreinen en zelfs in een kerk kunnen bezoekers de hele dag de Gentse haven ontdekken en genieten van muziek en animatie, van klassiek tot pop. Hét moment bij uitstek om de haven van binnenuit te beleven. In het kader van autoloze zondag is iedereen welkom met de fiets. Je kan er gemakkelijk het kanaal mee oversteken op de veerponten en als iets je te ver lijkt, spring dan op de gratis shuttlebus. Ook de boot staat op verschillende locaties voor jou klaar.

Broodje krab en sopraan
De Doornzeledries is een grasplein waarrond het kanaaldorp Doornzele groeide. De ideale plek voor een late zomerpicknick? Op 22 september mag het. De organisatoren van het Havenfestival zorgen zelfs voor een picknickkleed, met de typsiche roodwitte ruitjes. Het is geen kleintje : met 16 meter diameter biedt het plaats aan een paar honderd lekkerbekken. In feite is dit picknickkleed een immense jurk. De Vlaamse sopraan Emilie De Voght, in 2011 nog te horen tijdens de Koningin EIisabethwedstrijd, zal zich speciaal voor de Havendag in dit bovenmaatse kledingstuk hijsen en de massapicknick live opfleuren. De picknickjurk is voor haar een primeur. Het repertoire ook. "Normaal zing ik klassieke muziek en opera.. En thuis durf ik ook wel eens meebrullen met foute muziek uit de jaren negentig. Op het Havenfestival word ik begeleid door de accordeonist Ludo Mariën. Waarschijniijk gaan we voor cabaret van Kurt Weill en Franse chansons. Dat past beter bij de sfeer dan opera."

Dc 'picknick-opera' is maar één van de optredens in drie grote clusters: de Rigakaai (tegenover de Weba), aan het eiland en de jachtclub van Langerbrugge en Doornzeledries (vlakbij het nieuwe Kluizendok). Alles meemaken is onmogelijk, daar is de haven te uitgestrekt en het parcours te lang voor. Het is ook de bedoeling niet. Een beter idee is om op voorhand eens naar www.vlaamsehavendag.be te surfen. Zo kun je een route uitstippelen met optredens die je graag wil zien. Of kies voor avontuur: meld je op goed geluk bij een van de drie locaties aan, grabbel een plannetje met het uurrooster mee en laat je verrassen door de vele verschillende muziekjes. In één rnoeite ontdek je onbekende plekjes van de Gentse haven.

Johan Bresseleers van het Havenbedrijf Gent : " Het leukste vind ik de interactie tussen de haven en de muziek. De mensen van het Gent Festival van Vlaanderen
maken echt gebruik van de omgeving hij de keuze van de artiesten en de opvoeringen. Eén voorbeeld: niet ver van de Rigakaai zal Heleen Van Haegenborgh optreden tussen de torenhoge schroothopen van GaIloo Gent (Van Heyghen Recycling). Dat bedrijf sloopt grote schepen. Haar uitgangspunt is de psalm 'They that go down to the sea in ships', een werk van de Engelse barokcomponist Henry Purcell. Voor haar eigen opvoering grijpt ze terug naar het morse-alfabet en zal ze tientallen scheepshoorns gebruiken. Zeg nu zelf, dan word je toch benieuwd hoe zoiets zal klinken?"

Graansilo als kathedraal
De schroothoop is niet de enige originele locatievondst van het Havenfestival. Nog in de buurt van de Rigakaai zal de Gentse brassband Panta Rhei 'moving music' spelen. Letterlijk, want de koperblazers moeten zich al toeterend staande houden op de oude treinstellen langs de Henri Farmanstraat. Koper op staal, inderdaad. Indrukwekkend wordt de opvoering 'Import/Export - suite for a global junk' van componist Gabriel Prokofiev en Joby Burgess. Die gebruikt computersamples en excentrieke voorwerpen zoals containers en - hou je vast - Nigeriaanse waterflessen om een muzikale vertelling over het thema in- en uitvoer te maken. Toepasselijk genoeg doet hij dat bij Eurosilo, in een graanloods op kathedraalformaat. Op dezelfde locatie kun je ook een wandeling maken door het werk van Josquin Des Prez, Nicolas Gombert en andere meesters van de middeleeuwse polyfonie.

Johan Bresseleers : "Verschillende optredens hier zijn Gents getint. De Murgafanfare van Komen en Gaan brengt een bijzondere stoet ter ere van het Lam Gods. De fanfare bestaat uit mensen uit de wijk Sluizeken-Tolhuis-Ham. De Ledebirds zijn dan weer muzikanten uit de hele wereld, maar ze wonen allemaal in Ledeberg en brengen melodieën uit de Balkan. Op de Rigakaai moet je ook zijn voor het overkoepelende sloconcert, met de afrobeat van Shakara United."

Glasharmonica
Op de grote groene grasvlakte naast papierreus Stora Enso laat je je trommelvliezen kietelen door de collectieve inspanning van honderd (!) accordconisten. De kerk van Doornzele is dan weer een mooi decor voor de glasharmonica van Il Gardellino & Thomas Bloch. De glasharmonica was in de achttiende eeuw bijzonder populair: de muzikant raakt met vochtige vingers ronddraaiende glazen schalen aan. Geen oog hlijft droog tijdens het 'Adagio für Glasharmonika' van Mozart.

Johan Bresseleers: "Een toffe manier om de haven te ontdekken is ons havenjacht, de Jacob Van Artevelde. Die vaart vijf keer uit voor een tochtje langs het nieuwe Kluizendok en het Rodenhuizedok. Accordeoniste Tine Vandenbussche en de Union Big Band zorgen voor passende achtergrondmuziek."

Praktisch
Het Havenfestival vindt plaats op zondag 22 september 2013 van 10 tot 18 uur. Het slotconcert op de Rigakaai duurt van 17 tot 18 uur. Alles is gratis en je hoeft niet in te schrijyen. Er zijn parkings in de omgeving van de Rigakaai (Sint-Theresiastraat - Port Arthurlaan), aan de Weba en aan het Kluizendok, waar je dan de bus kunt nemen. Shuttlebussen verbinden alle locaties binnen de haven. Maar ook met de fiets is het parcours prima haalhaar.

Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.festivalgent.be en www.vlaamsehavendag.be

Bron : Gent Stadsmagazine, jrg 18 nr 1, september 2013

Elders op Oorgetuige :
Gent Festival van Vlaanderen 2013 : klinkende namen, verrassende evenementen en een gloednieuw nightlife-concept, 9/09/2013

10:36 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

16/09/2013

Invitation à l'Odyssée: een zwerftocht door het Franse impressionistische repertoire

Frederik Neyrinck "Là, tout n'est qu'ordre et beauté, luxe, calme et volupté". Met deze veelbelovende woorden eindigt 'L'Invitation au voyage' van de Franse dichter Charles Baudelaire. Zijn bundel 'Les Fleurs du mal' inspireerde talloze componisten uit diverse stijlperiodes die in dit programma tegenover elkaar geplaatst worden, zodat de impressionistische teksten de luisteraar door de eeuwen heen laat zwerven. Debussy vormt de schakel tussen het Franse romantisme van Chabrier en Duparc en het ver doorgevoerde impressionisme van Poulenc en Ibert. Om de zwerftocht compleet te maken worden ook twee jonge hedendaagse Belgische componisten in dit programma geïntegreerd. Hobo, fagot, klarinet, piano en zangstem worden gecombineerd zodat Baudelaires teksten en de invloeden die daaruit voortvloeiden op een zo rijk mogelijke kleurenpalet gebracht worden.

Frederik Neyrinck (foto) is huiscomponist en drijvende kracht van het Odysseia Ensemble. Hij werd geboren in 1985 in Kortrijk. Na pianolessen aan de Stedelijke Academie voor Muziek en Woord te Menen, schreef hij zich in aan het Koninklijk Conservatorium van Brussel. Daar volgde hij compositie bij Jan Van Landeghem en piano bij Piet Kuijken. Sinds oktober 2008 studeert Neyrinck aan de Hochschule für Musik und Darstellende Kunst in Stuttgart, waar hij een leerling is van Marco Stroppa. Daarnaast volgde hij reeds meerdere stages en masterclasses, onder meer bij Andras Schiff, André de Groote, Boyan Vodenitcharov, Peter Swinnen, en de leden van het Oxalys-ensemble alsook de leden van MP21. Neyrinck was laureaat van verschillende compositiewedstrijden, waaronder twee maal het KBC Aquariusproject, de compositiewedstrijd van de provincie West-Vlaanderen, de Emanon Compositiewedstrijd en de Prijs Agniez.

Erik Desimpelaere (1990) studeert momenteel piano aan het Koninklijk Conservatorium Brussel en compositie aan het Koninklijk Conservatorium Antwerpen. Hij behaalde reeds diverse prijzen, nationaal en internationaal. Zo kreeg hij 2012 de 'Prix Buffin de Chosal' voor contrapunt toegekend door het Koninklijk Conservatorium Brussel.  In februari 2013 was Erik één van de drie laureaten tijdens de finale van de Internationale compositiewedstrijd voor harmonieorkest van Harelbeke Muziekstad met het stuk 'Secreta'. Hij behaalde de eerste prijs en de publieksprijs. 'Scherzo' voor Engelse hoorn en piano werd geschreven voor Dimitri Mestdag. Het is een pittig en virtuoos stuk, maar toch komt ook de lyriek van de Engelse Hoorn aan bod.

Programma :

  • Francis Poulenc, Sonate voor klarinet en fagot
  • Claude Debussy, Le balcon
  • Jacques Ibert, Trio voor klarinet, hobo en fagot
  • Emmanuel Chabrier, L'invitation au voyage
  • Erik Desimpelaere, Scherzo (2010)
  • Frederik Neyrinck, Echo de Baudelaire (2011)
  • Francis Poulenc, Trio voor hobo, fagot en piano
  • Henri Duparc, L'invitation au voyage

Tijd en plaats van het gebeuren :

Odysseia Ensemble & Emilie De Voght : Invitation à l'Odyssée
Vrijdag 20 september 2013 om 20.00 u
Kerk Beerlegem

Beerlegemsebaan
Beerlegem (Zwalm)

Meer info : www.festivalgent.be en www.odysseiaensemble.be
---------------------------------
Vrijdag 11 oktober 2013 om 20.00 u
O.L.V.- en Sint-Petruskerk Zaffelare

K.P.J. Triestlaan 2
9080 Zaffelare

Meer info : www.festivalgent.be en www.odysseiaensemble.be

Extra :
Frederik Neyrinck : www.frederikneyrinck.be, www.muziekcentrum.be en www.goldenrivermusic.be
Erik Desimpelaere : www.erikdesimpelaere.co, www.muziekcentrum.be en www.goldenrivermusic.eu

12:54 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook