10/10/2013

Belgische creatie Mark-Anthony Turnage's 'Piano Concerto' in deSingel

Mark-Anthony Turnage We blijven onze noorderburen benijden om hun twee symfonische orkesten van wereldformaat. Maar zolang het Rotterdams Philharmonisch Orkest ons regelmatig komt bezoeken, zijn wij dik tevreden. Zoals gewoonlijk zijn ze van geen kleintje vervaard. Tussen twee Russische evergreens door nemen ze de Belgische creatie van het 'Piano Concerto' van Mark-Anthony Turnage (foto) voor hun rekening. Die maakt al een kwarteeuw furore met het laten klinken en botsen van hoog en laag, klassiek en licht. Vorig seizoen vereerde hij ons met de wereldcreatie van zijn gesmaakte Cello Concerto. Opnieuw hoor je een compositie heet van de naald. En wie beter dan pianokoning Marc-André Hamelin zet zijn schouders onder de solopartij? De Klassieke Symfonie van Prokofjev luidt het neoclassicisme in met een eigentijds eerbetoon aan Haydn. Bernstein roemt het werk als "one of the best musical satires ever written". Bovenaan de affiche prijkt 'De Vuurvogel'. Met deze sprookjesachtige balletmuziek voor "verkwistend groot" orkest vestigde Stravinsky naam en faam. Tot op vandaag is het zijn populairste concertstuk.

De Britse componist Mark-Anthony Turnage (1960) heeft zijn reputatie gevestigd met een spraakmakende mix van hedendaags-klassiek en jazzelementen, wat onder meer het pakkende Blood on the floor heeft opgeleverd. Daarnaast getuigen zijn opera's 'Greek' en 'The silver tassie' van een echte theatrale feeling.

Wie bij moderne Britse muziek nog steeds denkt aan het bedrieglijke pastoralisme van Britten of het onorthodoxe constructivisme van Tippett, moet dringend bijscholen. Hun modernistische klanken werden in de jaren 1970 en '80 gecounterd door de hypercompacte en ingenieuze muziek van componisten als Brian Ferneyhough en Michael Finnissy. Toch was de zogenaamd 'nieuw-complexe' muziek van deze heren geen lang leven beschoren.

Aan het eind van de vonge eeuw stond met componisten als Thomas Adès, George Benjamin en Mark-Anthony Turnage in Groot-Brittannië een nieuwe generatie op, die het postmodernistische pleidooi voor een interculturele en -historische diabog nieuw leven inbliezen. De eigentijdse muziekstijl van Tumage - recent aangesteld als 'composer in residence' van het Chicago Symphony Orchestra - omvat dan ook niet toevallig een heel gamma aan muzikale invloeden en stilistische referenties. Daarbij gaat hij de confrontatie met pop, rock en jazz niet uit de weg. Al sinds zijn eerste composities - daterend uit de jaren 1980, het hoogtepunt van de 'New Complexity'-beweging - incorporeerde Turnage elementen uit populaire en gevestigde musicalia en ontwikkelde hij een schriftuur die het midden houdt tussen de experimentele klanken van jazz- en rockgrootheden als Miles Davis of Prince en de neoklassieke flair van componisten als Britten, Stravinsky, Henze en Knussen. Wanneer sprake van Turnage denken we dan ook onmiddellijk aan energieke soundscapes, ritmische adrenalinestoten, wild uithalende melodieën en smerige saxklanken, zoals bijvoorbeeld in het wereldwijd bejubelde 'Blood on the floor', Turnages compositie voor jazz-trio en groot ensemble. Dat Turnage bovendien een begenadigd orkestrator is, met een voorliefde voor langademige muzikale structuren à la Bruckner, bewees de componist met de orkestwerken die hij schreef voor het City of Birmingham Symphony Orchestra, waarvan hij begin jaren 1990 'composer in association' was. Inmiddels is Turnage - met twee opera's, een twintigtal orkestwerken en een massa kamer- en ensemblemuziek op zijn palmares - uitgegroeid tot een van de meest opmerkelijke Britse componisten van het moment.

Programma :

  • Sergej Prokofjev, Symfonie nr 1 in D 'Klassieke', opus 25
  • Mark-Anthony Turnage, Piano Concerto (Belgische creatie)
  • Igor Stravinsky , De Vuurvogel (integraal)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Rotterdams Philharmonisch Orkest & Marc-André Hamelin : Prokofjev, Turnage, Stravinsky
Zaterdag 12 oktober 2013 om 20.00 u
(inleiding door Magda De Meester om 19.15 u)
Desingel - Antwerpen
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.desingel.be en www.rotterdamsphilharmonisch.nl

Extra :
Mark-Anthony Turnage : www.boosey.com, www.schott-music.com en youtube
Mark-Anthony Turnage (1960 - ) : Markante jazzinvloeden, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl

20:28 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

08/10/2013

Indrukwekkende reeks concerten tijdens jubileumeditie Film Fest Gent

Film Fest Gent Op dinsdag 8 oktober gaat de 40ste editie editie van het Filmfestival Gent van start. Het Gentse filmfestival, dat voortaan door het leven gaat als Film Fest Gent, staat opnieuw garant voor meer dan honderd kwaliteitsfilms en bijzondere evenementen in de rand van de cinema. Omdat Gent, met recht en reden, het belangrijkste festival ter wereld op het vlak van filmmuziek wordt genoemd, kunnen we ons voor deze jubileumeditie weer opmaken voor een indrukwekkende reeks concerten. Naast de muzikale hommage aan Scorsese is er in de Handelsbeurs ook het verjaardagsconcert '40 years Film Fest Ghent - A Music Celebration' waarvoor veertig vermaarde componisten elk een minuut muziek hebben geschreven. Het is ook uitkijken naar een concert van John Parish, die vorige jaar de muziek leverde voor 'Little Black Spiders', en naar live scores bij filmklassiekers 'Der Golem, wie er in die Welt kam' (1920) en 'Seventh Heaven' (1927). Op zaterdag 19 oktober wordt het festival traditioneel afgesloten met de uitreiking van de World Soundtrack Awards, met eregasten Alexandre Desplat en Riz Ortolani.

13de editie van de World Soundtrack Awards & WSA Marathon
Voor de 13de editie van de World Soundtrack Awards wist het filmfestival weer enkele grootheden uit de filmmuziek te strikken. Centrale gast tijdens het concert dat het tweede deel van de avond vult is Alexandre Desplat. Daarnaast mag de levende legende uit de Italiaanse filmmuziek Riz Ortolani de Lifetime Achievement Award in ontvangst nemen. Hij is daarmee de derde Italiaanse componist op rij die met deze eer gaat lopen, na Giorgio Moroder en Pino Donaggio.

Naar jaarlijkse gewoonte vormen de World Soundtrack Awards het muzikale slotakkoord van het filmfestival. Nadat de World Soundtrack Academy haar prestigieuze prijzen heeft uitgereikt, zal het intussen wereldberoemde Brussels Philharmonic er onder leiding van Dirk Brossé en begeleid door filmfragmenten op het grote scherm, uitgebreid hommage brengen aan een aantal prominente gasten. Zo komt onder meer Brian Byrne, 'Discovery of the Year' in 2012, op bezoek

Markeer alvast 19 oktober in je agenda en breng een lunchpakket mee. Film Fest Gent biedt je die dag namelijk een dag vol muziek aan. De hele dag gaat door in Kinepolis, enkel de WSA vindt traditioneel plaats in Kuipke Gent. De dag start met 'Brossé', een documentaire over leven en werk van dirigent en componist Dirk Brossé door Jacques Servaes. 's Middags geven verschillende internationale componisten acte de présence op een meet & greet. In de namiddag is er dan nog de film 'I Am the Same, I Am An Other' van Caroline Strubbe met live geïmproviseerde muziek door John Butcher op saxofoon, Albert Markos op cello en
Sophie Agnel op piano en de docufilm 'Bandes Originales: Lalo Schifrin & Bruno Coulais' van Pascale Cuenot.

Compositiewedstrijd
Jong Europees filmmuziektalent krijgt opnieuw de kans om de felbegeerde SABAM Award For Best Young European Composer binnen te halen. Die prijs werd in het leven geroepen door de World Soundtrack Academy en staat gelijk aan 2.500 euro én de live uitvoering van de composities van de drie finalisten door het Brussels Philharmonic tijdens de uitreiking van de World Soundtrack Awards op 19 oktober in ‘t Kuipke in Gent.

Elk jaar geeft Film Fest Gent met deze wedstrijd jong talent de kans om naam te maken als filmmuziekcomponist. Dat gebeurt dit jaar voor de twaalfde keer en voor de vijfde keer op Europese schaal. De drie finalisten van de felbegeerde SABAM Award For Best Young European Composer, waarmee de World Soundtrack Academy jong Europees filmmuziektalent wil belonen, zijn intussen bekend. Het gaat om de Fransman Gilles Alonzo, de Belg Rafaël Leloup en de Duitser Sebastian Oswald. Zij worden uitgenodigd om een fantastische driedaagse vol filmmuziekactiviteiten mee te maken in Gent en grote namen uit de wereld van de filmmuziekindustrie te ontmoeten. Het Brussels Philharmonic, onder leiding van maestro Dirk Brossé voert de composities van de drie finalisten uit tijdens de 13e editie van de World Soundtrack Awards ceremonie op 19 oktober in 't Kuipke in Gent. Nadien wordt de winnaar bekend gemaakt.

Concert 7th Heaven
Een favoriete stille film van Martin Scorsese in een unieke uitvoering op groot scherm. Op vrijdag 18 oktober keert de Nederlandse musicus en filmrecensent Kevin Toma terug naar Gent voor een nieuw stille film-concert (na Hitchcocks 'The Lodger' in 2012). Op vraag van Film Fest Gent schreef hij een nieuwe score bij Frank Borzages stille meesterwerk '7th Heaven' uit 1927 met het legendarische stille filmkoppel Janet Gaynor en Charles Farrell. Op 18 oktober kan je de film met live uitvoering door Toma bekijken en beluisteren in de Miryzaal van het conservatorium in Gent.

Concert '40 years of Film Fest Gent: a music celebration'
Een 40ste verjaardag moet in stijl gevierd worden. En hoe kan dat beter dan met een live concert? 40 wereldwijd gerenommeerde componisten werden uitgenodigd om elk 1 minuut muziek te componeren speciaal voor Film Fest Gent. Bij die componisten vinden we internationaal talent als Pino Donaggio en Angelo Badalamenti. Ook Vlaamse componisten krijgen een plaats tijdens dit verjaardagsconcert met muziek van Jef Neve, Dirk Brossé en Wim Mertens. Dit verjaardagsconcert is een initiatief van Dirk Brossé. Deze veertig minuten muziek worden bovendien ook door hem gedirigeerd en gespeeld door 28 solisten van het Brussels Philharmonic. De muziek wordt afgewisseld met gesprekken met de aanwezige componisten en een blik op de 40-jarige geschiedenis van het festival. Of om het met de woorden van Dirk Brossé te zeggen: "Het wordt een uniek moment in de filmmuziekgeschiedenis, een historisch moment om naar uit te kijken."

Overlast: Juju & Jordash - 'Unleash The Golem'
Nachtlawaai, KASKcinema, Democrazy en Film Fest Gent slaan de handen in elkaar voor een nieuw concert in de Overlast-reeks op 14 oktober. Centrale gasten deze editie zijn de Israëliers Juju & Jordash, wiens muziek wordt omschreven als "een unieke combinatie van elektronisch en akoestisch, industrial en reggae, techno, post-rock en free jazz". Het concert dat ze op het filmfestival brengen heet 'Unleash The Golem'. Hier zullen ze improviseren op de piano en verschillende electronica bij de stille horrorfilm 'Der Golem, wie er in die Welt kam' (Carl Boese) uit 1920. Een film die dan misschien wel negentig jaar oud is, maar wel verrassend futuristisch oogt. Een ideale aanvulling dus voor de muziek van Juju & Jordash, die bekend werden met hun experimenteel pianospel.

10 years OFFoff - Nacht van de Experimentele Film
Voor de jongsten is er op 18 oktober een voorstelling die ontstond tijdens de workshops Experimental Kids. Actrice Katrijn Van Bouwel presenteert bovendien het beeldverhaal Lapscheure van Kolja Aertgeerts. Het avondprogramma bevat expanded cinema performances van Unter & Hyperbang (FR), Floris Vanhoof (BE) & Makino Takashi (JP) en Piotr Tolmachov (BE/RUS). Verder programmeert OFFoff de nieuw gerestaureerde kopij van de avant-gardeklassieker 'La Coquille et Le Clergyman' (1927) van Germaine Dulac. Mathieu Serruys neemt ter plekke een gloednieuwe soundtrack op die zal verschijnen op zijn label Smeltkop. Jef Cuypers (Faceneck, Possessed Factory) en Stef Heeren (Kiss the Anus of a Black Cat) experimenteren dan weer bij Couch (1966) van Andy Warhol. Alternerend wordt eigenzinnig werk van Gents jong talent getoond in 'Jonge Zwervers'. Na middernacht kan je terecht op de dansvloer of binnensluipen in de peepshow met de mooiste experimentele erotica!

'Screenplay, the film music of John Parish'
Producer, muzikant en filmcomponist John Parish komt zijn gelauwerde filmmuziek live spelen op 15 oktober in de Miryzaal. De man bracht net een fantastische plaat uit op Thrill Jockey, getiteld Screenplay, die het beste uit zijn soundtracks samenbrengt. Voor zijn Screenplay tour zullen Parish en zijn liveband vergezeld worden door een geprojecteerde montage van de bijbehorende filmfragmenten. Een concert voor film- en muziekliefhebbers om naar uit te kijken. John Parish schotelt ons nummers voor uit 'Little Black Spiders', 'Nowhere Man', 'My World Is Upside Down', 'L'Enfant d'en Haut', 'Collaborator' en 'Plein Sud'. Het geheel is een afwisselende maar uiterst sfeervolle plaat geworden, die ambient en modern-klassiek combineert met jazz, noise en indiepop.

Film Music Seminar met Rachel Portman, Fréderic Devreese & Dario Marianelli
Het jaarlijkse Film Music Seminar - georganiseerd door Film Fest Gent en de School of Arts (Hogeschool Gent) - gaat dit jaar door op vrijdag 18 oktober en krijgt naar aanleiding van de 40ste verjaardag van Film Fest Gent een feestelijke invulling. Dr. Martine Huvenne, musicologe en docente filmmuziek aan de School of Arts is opnieuw curator van het seminarie. In de voormiddag zal muziekdirecteur en dirigent Dirk Brossé, die een jarenlange samenwerking met het festival kent en het WSA concert dirigeert, in gesprek gaan met componist Frédéric Devreese. Tijdens het namiddagprogramma van het seminarie staat de evoluerende samenwerking tussen componist en regisseur centraal met Oswarwinnaars Dario Marianelli ('Anna Karenina') en Rachel Portman ('Chocolat').

Concert Scoring for Scorsese
Tijdens de 40ste editie van Film Fest Gent wordt op diverse manieren aandacht besteed aan het werk van Martin Scorsese. Op donderdag 17 oktober vindt daarom in concertzaal De Bijloke het concert 'Martin Scorsese' plaats met symfonische muziek uit de films van de regissseur van 'Taxi Driver' en 'Raging Bull', uitgevoerd door het Brussels Philharmonic onder leiding van Dirk Brossé. Naast de selectie uit de echte filmscores brengt het concert ook enkele klassieke stukken die Scorsese in zijn soundtracks verwerkt: het Intermezzo uit 'Cavalleria Rusticana' van Pietro Mascagni in 'Raging Bull' (1980) en de derde symfonie van Krzysztof Penderecki in 'Shutter Island' (2010).

De onsterfelijke muziek van het concert 'Scoring for Scorsese: music by Bernard Herrmann, Howard Shore, Elmer Bernstein, Philip Glass and others' werd door het Oscarwinnende Brussels Philharmonic olv Dirk Brossé opgenomen en wordt nu door Film Fest Gent en Sony Music uitgegeven op cd. De cd is vanaf 11 oktober te koop de shop van de expo in het Caermersklooster of via de website van het Filmfestival.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Film Fest Gent
Van dinsdag 8 t.e.m. zaterdag 19 oktober 2013
Op verschillende locaties in Gent


Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.filmfestival.be

17:05 Gepost in Concert, Festival, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

De eenzaamheid van de egel op tournee

De eenzaamheid van de egel De Vlaamse zangeres Els Mondelaers zingt - begeleid door het Brusselse Oxalys Ensemble - de nieuw gecomponeerde muziek van componist Dick van der Harst in de muziektheatervoorstelling De Eenzaamheid van de Egel gebaseerd op het verhaal van Toon Tellegen. In deze familievoorstelling is Els meer dan alleen maar zangeres: af en toe speelt ze percussie en op een bepaald moment bespeelt ze ook een vreemd soort trompetje, of een veredelde toeter, want Dick van der Harst is altijd in voor een geintje!

Wat echt bijzonder is aan De Eenzaamheid van de Egel als familievoorstelling is dat er voor de kinderen - naast de rijke beeldentaal en de video-effecten die te zien zijn - ook muzikaal heel wat te beleven is. Doordat het Oxalys Ensemble live speelt, voorop het podium met Els Mondelaers als zangeres, worden kinderen meegenomen op een muzikale reis waarbij klassieke instrumenten op hun volle waarde worden ingezet. De teksten (naar verhalen van Toon Tellegen) worden geprojecteerd op groot scherm, zodat wat er gezongen wordt ook perfect verstaanbaar is. Bij de opera zijn we dat al lang gewend, omdat gezongen teksten vaak zo vervormd worden dat de verstaanbaarheid te wensen overlaat. Nu is het aparte verhaal van de eenzame egel zowel visueel als muzikaal perfect te volgen. Een ideale productie voor ouders en grootouders om kinderen vanaf 8 jaar in te wijden in de wereld van muziektheater.

De eenzaamheid van de egel is heel bijzonder. In de eerste plaats al omdat de egel er zelf voor kiest. Hij is druk in de weer om vooral toch maar nog eenzamer te worden. Nachten ligt hij wakker van het bedenken van nieuwe strategieën. Op zijn verjaardag maakt hij duidelijk dat hij niemand wenst te zien. Hij raakt zo geobsedeerd dat hij dieren die hij in het bos tegenkomt - slechts toevallig in het voorbijgaan! - alleen nog maar over eenzaamheid hoort praten, of ruziën, of vechten. Het wordt steeds stiller om hem heen, ijzig stil op het laatst. Dan geeft hij een brief aan de wind mee: "Dieren, zijn jullie mij vergeten? Ik besta nog."

Op 15 mei 2013 creëerde LOD met De eenzaamheid van de egel, na Twee oude vrouwtjes, opnieuw een voorstelling gebaseerd op het fascinerende werk van Toon Tellegen. Ditmaal een productie voor de grote zaal en voor kinderen. Het werd meteen ook een blij weerzien met componist Dick van der Harst binnen het theater. Van der Harst verraste, samen met wijlen Eric De Volder, met succesvoorstellingen als Diep in het bos en Achter 't eten. Zijn naam blijft ook verbonden aan de twee muzikale suites die hij maakte onder de naam Het huis der verborgen muziekjes, waarvoor hij, net als in De eenzaamheid van de egel, met Oxalys samenwerkte. Raven Ruëll behoorde tot 2010 tot de artistieke kern van KVS. Hij regisseerde er onder andere Het Leven en de Werken van Leopold ll en Missie. Bij Bronks schreef en regisseerde hij zijn eerste voorstellingen voor kinderen: Jan, mijn vriend en Stoksielalleen (bekroond met de 1000 Watt-prijs).

Tijd en plaats van het gebeuren :

LOD/Dick van der Harst : De eenzaamheid van de egel
Zaterdag 12 oktober 2013 om 19.00 u
CC Belgica - Dendermonde

Kerkstraat 24 
9200 Dendermonde

Meer info : www.ccbelgica.be, www.lod.be en www.oxalys.be
---------------------------------
Zondag 20 oktober 2013 om 16.00 u
NTGent

Sint-Baafsplein 17
9000 Gent

Meer info : www.ntgent.be, www.lod.be en www.oxalys.be
---------------------------------
Zaterdag 2 november 2013 om 19.00 u
CC De Spil - Roeselare

H. Spilleboutdreef 1
8800 Roeselare

Meer info : www.despil.be, www.lod.be en www.oxalys.be

Deze voorstelling speelt ook nog op zondag 19/01/2014 in CC Hasselt, zondag 2/02/2014 in de Schouwburg in Leuven en op donderdag 6/03/2014 in de Schouwburg van Kortrijk (Spinragfestival)

Extra :
Dick van der Harst op www.muziekcentrum.be, www.lod.be en youtube

Elders op Oorgetuige :
Zeeland Nazomerfestival brengt muziek en theater op verrassende Zeeuwse locaties, 23/08/2013
De eenzaamheid van de egel : muziektheater voor jong en oud naar Toon Tellegen, 13/05/2013

Bekijk nu al de trailer van De eenzaamheid van de egel

15:59 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Jan Michiels en Inge Spinette walsen doorheen de muziekgeschiedenis

Jan Michiels en Inge Spinette Jan Michiels en Inge Spinette - samen het pianoduo Yin-Yang - nodigen je uit om door de muziekgeschiedenis te walsen.  We dansen van de 'Weense Ländler' - de wals op boerenklompen - van Franz Schubert en Johannes Brahms naar de 'Wiener Walzer' van Richard Strauss. Eén danspas verder volgt de katastrofe met 'La Valse' van Maurice Ravel. Het Weense imperium stuikt hiermee symbolisch in elkaar (wat het in 1918 ook letterlijk deed). Op het einde van de 20ste eeuw blikt Wolfgang Rihm met 'Mehrere kurze Walzer' nostalgisch terug maar niet zonder ironie. De welluidende en vitale muziek in 'New Stairs' van onze Jeroen D’Hoe biedt een hedendaags kader voor deze wervelende tocht door de geschiedenis. Laat je verdwalen in deze unieke - haast Escheriaanse - muzikale architectuur …

Yin-Yang verenigt echtgenoten Jan Michiels en Inge Spinette in een opmerkelijk pianoduo. Het koppel speelt al samen sinds 1988 en geleidelijk aan bouwden ze een uitgebreid repertoire op dat reikt van Mozart sonates tot recente muziek. Karel Goeyvaerts apprecieerde in het bijzonder hun bijna romantische benadering van zijn seriële Sonate voor twee piano's. De ontmoeting met György Kurtág en zijn vrouw Márta tijdens een workshop aan het Gentse Orpheus instituut was een verrijkende ervaring. Yin-Yang realiseerde al opnames met werk van Mozart, Schubert, Brahms, Debussy, Bartók, Kurtág en Goeyvaerts.

Programma :

  • Maurice Ravel, La Valse (transcriptie Lucien Garban)
  • Franz Schubert, selectie uit Deutsche, genannt "Ländler" (transcriptie Johannes Brahms)
  • Jeroen D'Hoe, New Stairs
  • Johannes Brahms, selectie uit 16 Walzer
  • Wolfgang Rihm, selectie uit Mehrere Kurze Walzer
  • Richard Strauss, Rosenkavalier Walzer (transcriptie Otto Singer)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Yin-Yang - Jan Michiels & Inge Spinette : Schubert, Brahms, D'Hoe, Rihm, R. Strauss, Ravel
Vrijdag 11 oktober om 20.00 u
Sint-Pauluskerk Petegem

Oostkouterlaan
Petegem (Deinze)

Meer info : www.festivalgent.be, www.michielsjan.be en www.ingespinette.be
------------------------------------
Vrijdag 18 oktober 2013 om 20.30 u
Gemeentelijke Academie voor Muziek, Woord en Dans Dilbeek

Kamerijklaan 15
1700 Dilbeek

Meer info : www.festivalvlaamsbrabant.be, www.ccdeploter.be, www.michielsjan.be en www.ingespinette.be
------------------------------------
Donderdag 24 oktober 2013 om 20.00 u
GC de Zandloper - Wemmel

Kaasmarkt 75
1780 Wemmel

Meer info : www.festivalvlaamsbrabant.be, www.michielsjan.be en www.ingespinette.be

Extra :
Jeroen D'hoe : www.jeroendhoe.org, www.muziekcentrum.be, www.matrix-new-music.be en youtube
Wolfgang Rihm op www.universaledition.com, www.composers21.com en youtube
Dossier Wolfgang Rihm op beckmesser.de
Wolfgang Rihm (1951 - ): Wars van minimalisme en neosensibiliteit op www.musicalifeiten.nl

15:03 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Japanse gitarist Gaku Yamada geeft lecture-concert in het Conservatorium van Gent

Gaku Yamada De Japanse gitarist Gaku Yamada geeft vrijdagmiddag een lecture-concert voor studenten van de manama solist hedendaagse muziek. Yamada is een ras-performer die zowel thuis is op de klassieke als op de elektrische gitaar. Hij kan gelden als een van de belangrijkste vertegenwoordigers van een nieuwe generatie uitvoerders uit Azië die soeverein en met veel verve recente muziek uit hun eigen land verdedigen. Yamada zal werken toelichten en uitvoeren van componisten als Yori-Aki Matsudaira, Kazutomo Yamamoto, Tomoko Fui, Tomomi Adachi: jonge Japanse componisten die op een verfrissende en eigenzinnige manier omgaan met ons (post-) modernistisch gedachtengoed.

Programma :

  • Yori-Aki Matsudaira, Grating (1998)
  • Kazutomo Yamamoto, Doldrums I (2012)
  • Tomoko Fukui, A color song III (2013)
  • Tomomi Adachi, Why you scratch me,not slap? (2011)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Lecture-concert Gaku Yamada
Vrijdag 11 oktober 2013 om 13.30 u
Miryzaal - Conservatorium Gent

Hoogpoort 64
9000 Gent
Gratis toegang

Meer info : cons.hogent.be

Beluister alvast Yori-Aki Matsudaira's Grating



Kazutomo Yamamoto's Doldrums



en Tomomi Adachi's Why you scratch me,not slap?, alle uitgevoerd door Gaku Yamada

13:38 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Mis voor Ongelovigen : een vreugdevolle mis vol droevige klanken

Jeroen D'hoe, Mis voor ongelovigen Op donderdag 10 oktober kunnen klassiekminnende atheïsten hun hartje ophalen in het Lemmensinstituut in Leuven. Op het programma staat de Mis voor ongelovigen van Vlaamse componist Jeroen D'hoe. Hij gebruikte de crisis van de katholieke Kerk als fundament om een werk te schrijven waarin hij ook volksmuziek en dans integreert. Een ensemble met sopraan, bas, doedelzak, accordeon, viool en gitaar begeleidt het publiek bij hun weg naar geloven of niet-geloven.

De 'Mis voor Ongelovigen' is een ankerpunt in een tijd waarin geloofsvragen en spirituele belevenissen steeds meer mensen in de ban houden. Deze mis geeft daarop geen antwoorden, maar laat de weg naar geloven of niet-geloven geheel in de handen van de toeschouwers. Jeroen D'hoe vervlecht volksmuziek met gecomponeerde muziek en voegt zelfs dans en zang toe. Zes muzikanten en een performer nemen je mee op een muzikale tocht door verschillende ruimtes en muzikale stemmingen. Deze voorstelling is gemaakt in opdracht van Intro in situ, klankwerkplaats uit Maastricht die opereert op de grens van theater,muziek en installaties en maakt onderdeel uit van de klankatlas van Limburg. 

Het idioom van Jeroen D'hoe (1968) bestaat in essentie uit twee bestanddelen: enerzijds haalt hij inspiratie uit de compositietechnische vernieuwingen die componisten de voorbije decennia doorvoerden, en anderzijds is er een sterke band met de traditie. Hij voelt bovendien een grote affiniteit met twintigste-eeuwse componisten als Charles Ives, Aaron Copland, Witold Lutoslawski, György Ligeti en John Corigliano. Zijn roots liggen in het algemeen in het grote symfonische repertoire met een directe expressiviteit. Daarnaast vermeldt Jeroen D'hoe het grote belang van zijn opleiding als musicoloog en het onderzoekswerk dat hij aansluitend deed. Ze zijn even essentieel als zijn puur muzikale opleiding. Hij stelt dat een historisch, esthetische en analytisch perspectief - vanuit de musicologie - een noodzakelijke background geeft voor compositie. Hij streeft dan ook naar een ideale wisselwerking tussen het artistieke en het wetenschappelijke.

De meeste composities van Jeroen D'hoe's werden in opdracht geschreven. Op de vraag of hij zichzelf beschouwt als componist ten dienste van een opdrachtgever, of een componist die voor zichzelf schrijft, antwoordde de componist:"De intrinsieke interesse en motivatie van de componist om een bepaald werk te schrijven is uiteraard van wezenlijk belang voor het creatieve proces. Een compositieopdracht (en daaraan gekoppeld de uitvoeringsmogelijkheden) maken mee mogelijk dat een compositie en een bepaalde visie die er aan ten grondslag ligt, een publiek bereikt. De gestelde vraag bevat mijns inziens niet noodzakelijk aan elkaar tegengestelde waarden. Beide kunnen perfect samengaan en de meerwaarde hiervan voor zowel de opdrachtgever, het publiek als de componist ligt voor de hand." (*)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Annelies van Gramberen, Jean-Pierre van Hees, Aag Dereymaeker, Ludo Mariën, Jurgen De bruyn en Dennis Vanderbroeck : Jeroen D'hoe, Mis voor ongelovigen
Donderdag 10 oktober 2013 om 20.00 u
Lemmensinstituut - Leuven

Herestraat 53
3000 Leuven

Meer info : www.30cc.be

Extra :
Jeroen D'hoe : www.jeroendhoe.org, www.muziekcentrum.be, www.matrix-new-music.be (*) en youtube
'Mis voor Ongelovigen' tijdloze en vervreemdende gebeurtenis op www.anneliesvangramberen.be

Bekijk de trailer van Jeroen D'hoe's Mis voor ongelovigen

13:04 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

07/10/2013

Jonge Spaanse gitarist Pablo Sainz Villegas brengt meesterwerken voor gitaar solo in Leuven

Pablo Sainz Villegas De jonge Spaanse gitarist Pablo Sainz Villegas is een van de beste klassieke gitaristen ter wereld. Hij maakt van de gitaar een eersterangsconcertinstrument en tourt wereldwijd met de Spaanse gitaarmuziek. In Leuven speelt hij sleutelwerken uit de vorige eeuw met Latijns-Amerikaanse toets. De Preludes en de overbekende Choros nr. 1 van de alom geprezen Villa-Lobos, het virtuoze La Catedral van Barrios en de gedurfde, prachtige Sonate opus 47 van Ginastera. De Sequenza XI van Berio (een technisch huzarenstuk) wordt ongetwijfeld de ontdekking van de avond. De houten constructie van het chemie-auditorium zal de subtiele gitaarklanken warm laten resoneren en door de klassieke arenavorm zit als het ware iedereen op de eerste rijen.  

Een gitaarrecital in een concertreeks met muziek uit de twintigste eeuw? Dat moet een vergissing zijn. Of is het bedoeld als tegemoetkoming aan zij die de muziek uit het Novecento wat zwaar op de hand vinden? Geen van beide, uiteraard! En toch is het niet zo vreemd dat sommigen spontaan de wenkbrauwen fronsen wanneer ze een klassieke gitaar zien opduiken in een reeks gewijd aan klassieke muziek uit de vorige eeuw. Vele 20ste-eeuwse componisten wisten niet goed wat aan te vangen met dit instrument, dat zo sterk geassocieerd wordt met de Spaanse en Latijns-Amerikaanse volksmuziek. Bovendien is het vrij moeilijk om goed voor het instrument te componeren, zeker als de componist zelf geen gitarist is. Daarenboven laat de gitaar slechts in beperkte mate gelijktijdige combinaties van meerdere klanken toe, wat niet meteen een voordeel is in de vaak op polyfonie gestoelde 20ste-eeuwse muziek. Zo komt het dat gitaarmuziek vlug afglijdt naar twee uitersten: ofwel is ze oneigenlijk, omdat ze onvoldoende rekening houdt met de eigenheid van de gitaar, ofwel is ze oninteressant, omdat ze weinig nieuws toevoegt aan het repertoire en op die manier het isolement van de gitaarmuziek nog versterkt. Lange tijd leek de gitaarmuziek gevangen te zitten tussen deze twee uitersten. In de twintigste eeuw begon het tij evenwel te keren, mede door toedoen van bekende uitvoerders als Andrés Segovia en Narciso Yepes. Zij zorgden ervoor dat de gitaar ook de interesse van grote componisten begon te wekken. De faam van de Spaanse gitarist Segovia drong door tot in Latijns-Amerika, bij de Braziliaanse componist Heitor Villa-Lobos, overigens zelf een goed gitarist. Maar het was vooral de muziek van componisten als Alberto Ginastera en Luciano Berio, die zelf geen gitarist waren, die de gitaar bevrijdde uit het knellende keurslijf van de typische gitaarmuziek.

Met zijn Sonate op. 47 (1976) liet Alberto Ginastera - leraar van de bekende Astor Piazzolla - een nieuwe wind waaien door het gitaarrepertoire. Het vierdelige werk is de enige compositie van Ginastera voor gitaar. Ook al is de klank van de Argentijnse volksmuziek nooit veraf, toch creëert Ginastera zijn eigen imaginaire folklore. Dat blijkt onder meer uit het gebruik van verschillende soorten klankproductie die niet gangbaar zijn in de volksmuziek (zoals de korte, droge tonen in het Scherzo ), alsook uit de allesbehalve evidente harmonische taal. De Sonate is niet in een bepaalde toonaard gecomponeerd, maar maakt gebruik van een atonale toonspraak. Op sommige plekken wendt Ginastera zelfs procedés uit de twaalftoonstechniek aan. Deze verworvenheden van de nieuwe muziek worden door de componist evenwel graag in een herkenbare gestiek aan de luisteraar aangeboden. In het laatste deel ( Finale ) bijvoorbeeld krijgt de moderne harmonische toonspraak het ritmische karakter van de malambo, een energieke creoolse volksdans. De aantrekkingskracht van de Sonate ligt grotendeels in deze intrigerende spanningsverhouding tussen het nieuwe klankbeeld en de herkenbare, folkloristische gestes waarin het gevat is.

Dat Luciano Berio pas in 1988 een werk voor gitaar solo componeerde, zegt iets over de argwaan van componisten uit zijn generatie tegenover dit instrument. De Sequenza XI kostte Berio bloed, zweet en tranen. Toen hij de afgewerkte partituur toezond aan de gitarist Eliot Fisk, voor wie hij het werk componeerde, stak hij deze boodschap in de bruine omslag: "Here it is, the 'maledetta' [de vervloekte]. It will drive you to despair as it has me. Coraggio!" Bij een eerste beluistering lijkt de Sequenza ook de luisteraar tot wanhoop te drijven. Een verzameling van weliswaar interessante, maar onsamenhangende muzikale gestes op de gitaar, dat is de eerste indruk die het werk achterlaat. Drie kenmerken van deze Sequenza kunnen de luisterervaring rijker en gelaagder helpen maken. Berio streeft ten eerste naar een vernieuwing van de speeltechniek door heel virtuoos te schrijven voor de gitaar. Let wel: virtuositeit is in zijn opvatting een middel om een nieuwe verhouding tot het instrument ingang te doen vinden, en geen forum voor het ego van de uitvoerder. Door grenzen te verleggen op het vlak van de speeltechniek wil de componist de uitdrukkingskracht van de gitaar exponentieel vergroten. De enige soort virtuositeit die vandaag de dag aanvaardbaar is, aldus Berio, is virtuositeit op het vlak van sensibiliteit en intelligentie.

Berio benadrukt ten tweede dat de Sequenza idiomatisch naar het instrument toe is geschreven - het is geen compositie tegen de gitaar. In dit verband is het veelzeggend dat Berio nogal kritisch stond tegenover de zogenaamde prepared piano van John Cage. Hij vond die manier van doen van dezelfde orde als "een snor tekenen op de Mona Lisa". Je mag een instrument niet veranderen in wat het niet is, vond Berio. Met zijn sequenza's (hij componeerde er 14 voor evenveel verschillende instrumenten) probeerde Berio bij te dragen tot de evolutie van muziekinstrumenten, juist door aan te knopen bij de complexe historische ontwikkeling die ze tot dan toe hadden doorgemaakt. Op dat verste punt knoopte Berio aan, met de bedoeling zelf een volgende etappe in die ontwikkeling in te luiden.

Ten derde vermeldde Berio dat hij met zijn gitaarsequenza "a polyphonic type of listening" voor ogen had. Niet alleen de uitvoerder, ook de luisteraar wordt uitgedaagd. Hij moet proberen polyfoon te luisteren naar deze muziek, ook al is er niet altijd echte meerstemmigheid te horen. De polyfonie speelt zich op een ander niveau af. Net als vele andere composities van Berio is ook de gitaarsequenza gekenmerkt door het samengaan van verschillende betekenislagen. Zo is er op het vlak van de harmonie een fascinerende dialoog tussen samenklanken die gebaseerd zijn op de stemming van de gitaarsnaren en atonale samenklanken. Wat de speeltechniek betreft wisselt de vertrouwde flamencogitaarstijl af met wat we een cataloog aan alternatieve speelwijzen zouden kunnen noemen. Op deze en andere vlakken zijn in deze sequenza verschillende lagen van zich ontwikkelend materiaal te horen, die de luisteraar dwingen zinvolle verbanden te leggen tussen de onderlinge lagen. Elke laag ontwikkelt zich immers volgens een eigen logica, maar Berio houdt ervan deze logica regelmatig te onderbreken om een andere laag verder te zetten of een nieuwe betekenislaag te introduceren. Het lineaire luisteren naar gezapige gitaarmuziek is hier niet langer toereikend, want Berio maakt de luisteraar medeplichtig aan de uitvoering van de gitaarsequenza. Wie de polyfonie van processen en betekenissen in deze muziek wil horen, dient zich te oefenen in meerstemmig luisteren. Coraggio!

Programma :

  • Heitor Villa-Lobos, 5 Preludes, Choros nr. 1
  • Luciano Berio, Sequenza XI
  • Agustín Barrios, La Catedral
  • Alberto Ginastera, Sonate op. 47

Tijd en plaats van het gebeuren :

Pablo Sainz Villegas : Villa-Lobos, Berio, Barrios, Ginastera
Woensdag 9 oktober 2013 om 20.30 u
(Inleiding door Jan Christiaens om 19.45 u)
Kunstencentrum STUK - Leuven
Naamsestraat 96
3000 Leuven

Meer info : www.festivalvlaamsbrabant.be

Bron : Programmatoelichting Jan Christiaens voor Novecento

Extra :
Luciano Berio op www.compositiontoday.com, www.themodernword.com, brahms.ircam.fr en youtube
Portret Luciano Berio, J-L Plouvier op www.ictus.be
Luciano Berio (1925 - 2003): Duivelskunstenaar, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl
Alberto Ginastera op nl.wikipedia.org, www.boosey.com, brahms.ircam.fr en youtube

Elders op Oorgetuige :
Novecento 2013 : onbekende muzikale pareltjes en mijlpalen die richting gaven aan de muziekgeschiedenis, 22/09/2013

Beluister alvast Luciano Berio's Sequenza XI, uitgevoerd door Pablo Sainz Villegas

17:25 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Zwitserse componist en hoboist Heinz Holliger en Jan Michiels in deSingel

Heinz Holliger Eerste hulp bij hedendaagse muziek nodig? Geen betere spoedbehandeling dan die van de componist zelf. De Zwitserse componist Heinz Holliger (foto) himself wijdt je woensdag in in zijn even wonderlijke als indringende klankwereld. Centraal staat zijn compositie 'Partita' voor piano solo uit 1999. De 'Partita' ondergaat tijdens dit lecture recital een complete dissectie, zodat je helemaal voorbereid bent op de integrale uitvoering tijdens het concert de avond nadien. "Schumann is de componist die bijna altijd in het centrum van mijn muzikale denken heeft gestaan", aldus Holliger. Dat geldt zeker ook voor zijn 'Partita', die in meerdere opzichten naar Schumanns 'Kreisleriana' verwijst. Het donkere nocturne karakter, de wilde emotionele uitbarstingen en de virtuoze pianotechniek uit de 'Kreisleriana' worden door Holliger tot in het extreme geradicaliseerd. Ook Chopin, Liszt en Bach passeren de revue. Holliger vertelt hoe precies hij te werk is gegaan. Pianist Jan Michiels illustreert met livefragmenten uit de 'Partita' en uit de composities die Holliger hebben geïnspireerd.

"De toekomst moet de hogere echo van het verleden zijn." Deze gevleugelde woorden van Robert Schumann zijn perfect van toepassing op het oeuvre van de Zwitserse componist én hoboïst Heinz Holliger. Op zijn vierenzeventigste is hij nog altijd op ontdekkingsreis. Zo zoekt hij in zijn eigen composities vanuit de traditie steeds weer nieuwe sferen op. Intieme lyriek en klankonderzoek waarbij de uiterste grenzen van de instrumentale mogelijkheden worden afgetast, gaan hand in hand. Daarbij laat hij zich vaak leiden door de muziek van Schumann, zijn visionaire zielsverwant. In zijn 'Partita' bijvoorbeeld trekt Holliger de intensiteit van Schumanns 'Kreisleriana' radicaal door naar onze tijd. En net als Schumann laat hij zich graag door poëtische teksten inspireren om nieuwe klankwerelden te ontdekken. Een gedicht van Hölderlin ligt aan de basis van het derde deel van de 'Partita'. In ons land is Jan Michiels één van de belangrijkste pleitbezorgers van Holligers muziek. We horen hem in solostukken en in kamermuziek samen met Holliger, die zich tevens van zijn andere kant laat zien als één van 's wereld beste hoboïsten.

Heinz Holliger (1939) is zonder twijfel de meest vermaarde hedendaagse hoboïst, die zonder problemen het klassieke repertoire en de nieuwste technieken voor het instrument beheerst. Zijn werk als componist verbindt formalisme en een voorkeur voor het troebele, voor strikte vormen uit de Renaissance, of geërfd bij Webern en Boulez. Het geeft bovendien blijkt van een vreemde hartslag, van een psychologie die haast buiten adem lijkt. Zijn liefde voor een eenzame en hoge literatuur - die van Celan, Beckett en de late Hölderlin - heeft hem geleid naar een muzikaal universum dat wordt overheerst door een soort verstommende witheid, een gesloten en balancerend universum, niettemin doorkruist met een radicale en koppige taal.

Heinz Holliger werd geboren in Langenthal (Zwitserland) op 21 mei 1939. Zijn leraars in Bern waren Emile Cassagnaud (hobo) en Sándor Veress (compositie). Deze laatste was van onschatbare waarde voor de jonge Holliger - van hem heeft hij naar eigen zeggen alles geleerd wat een musicus zou moeten weten. Vanaf 1958 zette hij zijn studies voort in parijs bij Yvonne Lefébure (piano) en Pierre Pierlot (hobo). Hieropvolgend studeerde hij nog compositie bij Pierre Boulez in Basel. Na een eerste prijs op het concours voor hobo in Genève in 1959 brak een intussen haast legendarische loopbaan aan. Componisten als Henze, Penderecki, Ligeti, Carter, Lutoslawski, Stockhausen en Berio schreven speciaal voor hem grensverleggende werken. Daarnaast sprong hij ook in de bres voor vergeten achttiende-eeuwse componisten als Zelenka en Lebrun. Holliger heeft hiermee gedurende de laatste halve eeuw de hobo een solistisch aura gegeven, wat voorheen veel minder het geval was. Maar heel vroeg in zijn carrière was hij ook al een inspirerende dirigent die moeiteloos overstapt van het ijzeren repertoire naar de hedendaagse muziek. Hij werd dan ook door de grootste orkesten ter wereld uitgenodigd. Alleen de componist Holliger werd iets later ontdekt - nochtans was hij immens creatief vanaf zijn adolescentie. Hij zette zich al vroeg af van de 'absolute' muziek uit de jaren vijftig ; zijn muziek verkiest tragische lotsbestemmingen, poëtische en spirituele ervaringen. In de kern van zijn scheppingsdrang ligt een enorme aantrekkingskracht tot het romantische gedachtengoed terwijl ook componisten als Bartók, Berg en Webern hem zeer dierbaar zijn. Een compositie is voor hem bovenal een geloofsbelijdenis, een doorleefde ervaring, een zoektocht waarin de ratio en het irrationele evenwaardig naast elkaar bestaan in een telkens weer unieke symbiose.

Het is dan ook geen wonder dat de fascinerende figuur van Robert Schumann een centrale plaats inneemt in het leven en werken van de componist-interpreet Holliger. Over Schumann zei hij ooit: "Ik bewonder zijn associatief denkproces, zijn vaardigheid om vanuit telkens dezelfde cirkel altijd nieuwe, onbegane paden te betreden." Dit citaat typeert ook Holliger zelf. Een muzikale uitvoering (van hem of van een andere componist) is voor hem enkel denkbaar wanneer de veelgelaagdheid van het werk én de veelgelaagdheid van ons leven erin tot uitdrukking komt.

Programma :

  • Robert Schumann, 'Gesänge der Frühe', opus 133 voor piano solo
  • Robert Schumann, 'Drei Romanzen', opus 94 voor hobo en piano
  • Benjamin Britten, Temporal Variations voor hobo en piano
  • Elliott Carter, Figment VI
  • Elliott Carter, HBHH
  • Heinz Holliger, 'Elis' (Drei Nachtstücke) voor piano solo (1961)
  • Heinz Holliger Partita voor piano solo (1999)
  • Heinz Holliger, 'Zwei Stücke nach Mani Matter' voor piano solo (2011)
  • Heinz Holliger, 'Feuerwerklein' voor piano solo (2012)
  • Heinz Holliger, 'Dr Igu und Dr Haas' voor piano en spreekstem (1995)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Lecture recital Jan Michiels : Heinz Holliger
Woensdag 9 oktober 2013 om 20.00 u
Muziekstudio deSingel - Antwerpen


Meer info : www.desingel.be
--------------------------
Jan Michiels & Heinz Holliger : Schumann, Britten, Carter, Holliger
Donderdag 10 oktober 2013 om 20.00 u
(inleiding door Piet Van Bockstal om 19.15 u)
deSingel - Antwerpen
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.desingel.be en www.michielsjan.be

Extra :
Heinz Holliger op www.schott-music.com en youtube
Elliott Carter : www.schirmer.com, www.boosey.com, www.carter100.com, en.wikipedia.org en youtube
Eliott Carter : conservatieve erudiet, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl
Benjamin Britten op en.wikipedia.org, www.brittenpears.org, www.boosey.com en youtube
Benjamin Britten (1913 - 1976): Persoonlijkheid onder invloeden op www.musicalifeiten.nl

Elders op Oorgetuige :
In memoriam Elliott Carter (11/12/1908 - 5/11/2012), 6/11/2012

16:06 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Sounding sound art : Laura Maes verkent grenzen van geluidskunst met andere kunstvormen

Laura Maes De tentoonstelling Sounding sound art en het gelijknamige onderzoeksproject van Laura Maes (Conservatorium Gent) verkennen de grenzen van geluidskunst met andere kunstvormen. Deze tentoonstelling en het gelijknamige onderzoeksproject Sounding sound art verkennen de grenzen van geluidskunst met andere kunstvormen. Het definiëren en afbakenen van geluidskunst vormde één van de grootste uitdagingen van het theoretische luik van dit onderzoeksproject. Door in het eigen artistiek werk de grenzen van de kunstvorm doelbewust op te zoeken, wordt het theoretisch model gespiegeld aan de praktijk. In het werk wordt het overbrengen van geluid verkend. Klank wordt via elektromagneten, vibratormotoren, piëzo-elektrische schijfjes of via lange roestvast stalen staven hoorbaar gemaakt. De tentoonstelling kadert in de afronding van het doctoraal onderzoek van Laura Maes dat eind 2006 aan het Conservatorium / School of Arts Gent werd geïnitieerd.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Expo - Sounding sound art : Laura Maes
Van maandag 7 t.e.m.zondag 20 oktober 2013
Zwarte Zaal - Gent
Louis Pasteurlaan 2
9000 Gent
Gratis toegang

Meer info : schoolofartsgent.be

Laura Maes : laura.annaville.net

00:09 Gepost in expositie, Muziek | Permalink |  Facebook

04/10/2013

Nederlandse EnAccord speelt strijkkwartetten van Thomas Adès, Beethoven en Mendelssohn

Thomas Adès Geprezen om zijn intieme, warme klank, expressieve stijl en dynamisch vermogen beheerst EnAccord het ijzeren strijkkwartetrepertoire en combineert het bekende werken met minder bekende meesterwerken. Beethovens Strijkkwartet opus 18 nr. 1 is één van de eerste strijkkwartetten die de componist schreef, geïnspireerd door de vader van het strijkkwartet, Joseph Haydn. Het is nog erg klassiek, maar de weerbarstige romanticus is toch al in volle glorie te horen. Daartegenover staat de wondere klankwereld van de Britse componist Thomas Adès (foto). Om nadien heerlijk overspoeld te worden door de lyrische melodieën van Mendelssohn.

De in 1971 in Londen geboren componist Thomas Adès heeft piano en compositie gestudeerd aan de Guildhall School of Music met Paul Berkowitz en Robert Saxton en aan het King's college in Cambridge waar hij in 1992 afstudeerde. Hij componeerde er 'Five Eliot Landscapes' voor sopraan en piano, zijn opus 1. Al zijn latere werken zijn zeer verscheiden. Adès werd in 1993 opgemerkt door de internationale pers tijdens het recital in de Purcell Room te Londen tijdens de de creatie van 'Still Sorrowing'. Vanaf september datzelfde jaar was hij voor een periode van twee jaar de huiscomponist van het Orchestre Hallé, waar hij 'The Origin of the Harp' (1994) schreef en aan een pianoconcerto werkte voor de inhuldiging van de nieuwe concertzaal van Manchester in 1996. Door de creatie van de 'Chamber Symphony' in Cambridge (1993) en 'Living Toys' in het Barbican Centre (1994) kwam zijn carrière in een stroomversnelling. In 1994 won hij de compositieprijs van de universiteit van Cambridge. Hij schreef werken voor orkest en kamermuziekensembles, maar zijn meest prestigieuze project was de opera 'Powder her Face', op vraag van het Almeida Theater in Londen. Critici zijn het vaak oneens over de benoeming van Adès' werk en vergelijken hem met Beethoven, Mozart, Purcell en Britten. Maar steeds wordt zijn originaliteit en muzikaliteit onderstreept. Naast componist is Adès ook een gewaardeerd pianist en dirigent.

Thomas Adès over 'Arcadiana' : "Six of the seven titles which comprise Arcadiana evoke various vanished or vanishing 'idylls'. The odd-numbered movements are all aquatic, and would splice if played consecutively. I might be the ballad of some lugubrious gondolier; III takes a title and a figuration from a Schubert Lied; in V a ship is seen swirling away to L’Isle Joyeuse; VII is the River of Oblivion. The second and sixth movements inhabit pastoral Arcadias, respectively: Mozart's 'Kingdom of Night', and more local fields. The joker in this pack is the fourth movement, the literal dead centre: Poussin's tomb bearing the inscription Even in Arcady am I. Arcadiana was commissioned by the Endellion Quartet with funds from the Holst Foundation." (*)

Programma :

  • Beethoven, opus 18-1
  • Thomas Adès, Arcadiana (1994)
  • Mendelssohn, opus 44-2

Tijd en plaats van het gebeuren :

EnAccord : Beethoven, Thomas Adès, Mendelssohn
Zondag 6 oktober 2013 om 15.00 u
Stadsmuseum De Hofstadt - Diest

Grote Markt 1
3290 Diest

Meer info : www.ccdiest.be en www.enaccord.nl

Extra :
Thomas Adès : thomasades.com (*), en.wikipedia.org, brahms.ircam.fr, www.fabermusic.com en youtube
Thomas Adès (1971 - ): Cultfiguur , Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl

16:11 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook