14/10/2013

Ictus String Quartet trekt nieuwe seizoen van Ictus Zone op gang

Øyvind Torvund Woensdag trekken de muzikanten van het Ictus Ensemble voor de eerste Ictus Zone van dit seizoen het podium op. Het ensemble wordt vertegenwoordigd door het strijkkwartet dat zich in de schoot van de groep bevindt, met violisten George van Dam en Igor Semenoff, altvioliste Aurélie Entringer en cellist Geert De Bièvre. Op het programma staat werk van John Adams, Béla Bartók, Luciano Berio, James Dillon en Øyvind Torvund (foto) . De strijkers gelden paradoxaal genoeg als de bewakers van de meest hoogstaande kunstmuziek, anderzijds zijn ze het medium van volksmuziek, de leden van een balorkest. Het is die klank van de 'fiddle', scherp en krokant, het bespelen van de open snaren, de improvisatie van het moment, die in dit programma wordt uitgespeeld.

Programma :

  • Medley of short movements from :
    - John Adams, John's Book of Alleged Dances, 1994, for string quartet and recorded rhythms
    - Béla Bartók, 44 duets for 2 Violins, Sz 98 (1931)
    - Luciano Berio, 34 Duetti (1979-1982)
    - James Dillon, Traumwerk (1996), for two violins
  • Øyvind Torvund, Krull Quest for cello solo with electronics and film)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Ictus String Quartet: Lost Cowboy
Woensdag 16 oktober 2013 om 20.00 u
( Inleiding door Jean-Luc Plouvier om 19.00 u )
Bozar - Brussel
Ravensteinstraat 23
1000 Brussel

Meer info : www.bozar.be en www.ictus.be

Extra:
John Adams op www.earbox.com, www.boosey.com, www.schirmer.com, en.wikipedia.org en youtube
John Adams : speelse minimalist, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl
Luciano Berio op www.compositiontoday.com, www.themodernword.com, brahms.ircam.fr en youtube
Portret Luciano Berio, J-L Plouvier op www.ictus.be
Luciano Berio (1925 - 2003): Duivelskunstenaar, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl
James Dillon op www.composers21.com, www.edition-peters.com en youtube
Øyvind Torvund : oyvindtorvund.com, en.wikipedia.org en youtube

22:02 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

John Parish brengt filmmuziek naar het podium

John Parish Band Producer, muzikant en filmcomponist John Parish komt zijn gelauwerde filmmuziek live spelen op 15 oktober in de Miryzaalin Gent. De man bracht net een fantastische plaat uit op Thrill Jockey, getiteld Screenplay, die het beste uit zijn soundtracks samenbrengt. Voor zijn Screenplay tour zullen Parish en zijn liveband vergezeld worden door een geprojecteerde montage van de bijbehorende filmfragmenten. Een concert voor film- en muziekliefhebbers om naar uit te kijken. John Parish schotelt ons nummers voor uit 'Little Black Spiders', 'Nowhere Man', 'My World Is Upside Down', 'L'Enfant d'en Haut', 'Collaborator' en 'Plein Sud'. Het geheel is een afwisselende maar uiterst sfeervolle plaat geworden, die ambient en modern-klassiek combineert met jazz, noise en indiepop.

John Parish, 53 lentes jong, combineert dit jaar twee functies op Film Fest Gent. Hij zetelt er niet alleen in onze internationale jury maar brengt er ook zelf een concert met enkele stukken filmmuziek. Parish is wellicht het meest bekend geworden door zijn jarenlange samenwerking met PJ Harvey. Hij producete ook haar laatste album Let England Shake, dat in 2011 de Mercury Prize won. Onlangs deed hij nog de productie voor Malinese zangeres Rokia Traore en voor singer-songwriter Jenny Hval.

Vergis je niet, Parish is veel meer dan alleen een (steengoede!) producer: hij bewees zichzelf al meermaals als filmcomponist, sessiemuzikant en solo-artiest, en in samenwerkingen met onder andere Eels, Sparklehorse, 16 Horsepower, Arno, Tracy Chapman en Giant Sand. Hij begon in '77 al aan zijn muzikale carrière met de new wave band Thieves Like Us, die het na 5 jaar en 1 LP'tje voor bekeken hielden. Vervolgens richtte hij Automatic Dlamini op, waar ook PJ Harvey een tijdje bij speelde. In 1996 nam John Parish met haar een album op: Dance Hall At Louse Point.

Zijn eerste filmscore was die van "Rosie", de debuutfilm van Gentse regisseuse Patrice Toye, en de muziek viel al meteen in de prijzen op de Biënnale van Bonn. Sindsdien schreef John Parish een boel soundtracks voor televisie, toneel en nog eens 6 langspeelfilms. De meest recente is die van Ursula Meier's "L'Enfant D'en Haut", die vorig jaar de Zilveren Beer won in Berlijn. Ook de andere langspeelfilms van Patrice Toye voorzag hij van muziek. Dit jaar bracht hij het album Screenplay uit (op label Thrilljockey), een soort "best of"-plaat samengesteld uit verschillende van die bejubelde scores. Het kon alvast rekenen op enthousiaste reviews bij Popmatters, The 405, The Vinyl District en Music OMH.

John Parish schotelt ons nummers voor uit "Little Black Spiders", "Nowhere Man", "My World Is Upside Down", "L'Enfant d'en Haut", "Collaborator" en "Plein Sud". Het geheel is een afwisselende maar uiterst sfeervolle plaat geworden, die ambient en modern-klassiek combineert met jazz, noise en indiepop. Parish komt Screenplay live voorstellen in het kader van het Filmfestival van Gent, waar hij ook deel uitmaakt van de internationale jury die de officiële competitie en de Europese kortfilmcompetitie beoordeelt en op woensdag 16 oktober drie prijzen uitreikt: Beste Film, Beste Muziek of Sound Design en Europese Kortfilm (Laureaat Gent). Voor zijn Screenplay tour zullen Parish en zijn liveband vergezeld worden door een geprojecteerde montage van de bijbehorende filmfragmenten. Een concert voor film- en muziekliefhebbers om naar uit te kijken!

Tijd en plaats van het gebeuren :

John Parish Band: Screenplay
Dinsdag 15 oktober 2013 om 20.00 u
Miryzaal - Conservatorium Gent

Hoogpoort 64
9000 Gent

Meer info : www.filmfestival.be en www.john-parish.com
-----------------------------------
Zondag 27 oktober 2013 om 20.00 u
Muziekodroom Hasselt

Bootstraat 9
3500 Hasselt

Meer info : www.muziekodroom.be en www.john-parish.com

Elders op Oorgetuige :
Indrukwekkende reeks concerten tijdens jubileumeditie Film Fest Gent, 8/10/2013

19:20 Gepost in Concert, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

11/10/2013

Overlast: Juju & Jordash improviseren bij stille horrorfilm

Juju & Jordash, 

'Unleash The Golem Op maandag 14 oktober slaan Nachtlawaai, KASKCinema, Democrazy en Film Fest Gent de handen in elkaar voor een nieuw concert in de Overlast- reeks. Met deze reeks geeft Nachtlawaai producers en artiesten carte blanche om experimentele muziek te combineren met prikkelende beelden. Zo kwamen eerder onder andere Oneothrix Point Never en de Gentenaar Simon Hold over de vloer, jong talent dat openstaat voor vernieuwing en gedreven is door een drang naar nieuwe geluiden en technieken. Centrale gasten deze editie zijn de Israëliers Juju & Jordash, wiens concert 'Unleash The Golem' heet. Hier zullen ze improviseren op de piano bij de stille horrorfilm 'Der Golem, wie er in die Welt kam' (Carl Boese) uit 1920. De Golem is een kleien reus die leven ingeblazen wordt door een 16de eeuwse rabbi, om het joodse volk te beschermen tegen vervolging. De film mag dan misschien wel negentig jaar oud zijn, hij oogt toch verrassend futuristisch. Een ideale aanvulling dus voor de muziek van Juju & Jordash, die bekend werden met hun experimenteel pianospel.

Een ideale aanvulling dus voor de muziek van Juju & Jordash (Dekmantel, Golf Channel), die bekend werden met hun experimenteel pianospel. Gal 'Juju' Aner en Jordan 'Jordash' Czamanski vonden elkaar als tieners in de jazzscène van de Israëlische stad Haifa en maken sindsdien samen muziek. De klassieke jazzachtergrond van de twee is de logische verklaring voor hun experimentele geluid. Vorig jaar zorgde de release van hunTechno Primitivism album voor een definitieve internationale doorbraak. Hogeschool-elektronica van het creatiefste soort, gebaseerd op improvisatie en bij uitstek geschikt voor een nieuwe editie van Overlast!

Tijd en plaats van het gebeuren :

Overlast: Juju & Jordash, 'Unleash The Golem'
Maandag 14 oktober 2013 om 21.00 u
KASKcinema - Gent

Godshuizenlaan 4
9000 Gent

Meer info : www.schoolofarts.be, www.democrazy.be en www.jujujordash.com

Elders op Oorgetuige :
Indrukwekkende reeks concerten tijdens jubileumeditie Film Fest Gent, 8/10/2013

17:48 Gepost in Concert, Festival, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

Hedendaagse première en twee grote klassiekers met Quatuor Ebène in Brussel

Bruno Mantovani Tijdens dit boeiende recital staan een hedendaagse première en twee grote klassiekers op de affiche. De Franse componist Bruno Mantovani (foto) wordt in de grootste concertzalen gespeeld door beroemde vertolkers (Boulez, Chailly, Eötvös…). Zijn strijkkwintet is bij Antoine Tamestit en het Quatuor Ebène zeker in goede handen. Op het programma staan ook Mozarts meest geslaagde strijkkwintetten. Kamermuziek op zijn best.

Zeg niet zomaar strijkkwartet tegen Quatuor Ébène. Niet alleen hebben de vier zich op korte tijd naar de wereldtop gekatapulteerd met klassiek repertoire, ondertussen blijkt er ook nog een grensverleggend jazzcombo in hen schuil te gaan. Het Franse Quatuor Ebène is dan ook ongelooflijk veelzijdig. Het beweegt zich soepel van klassieke muziek naar jazz en speelt met absolute controle van klank en vorm, zonder aan elegantie te verliezen. Het viertal is herhaaldelijk onderscheiden. Zo kreeg het prijzen tijdens het ARD Concours in München (2004) en was het onderdeel van het BBC New Generation Artists Scheme (2006). Recentelijk waren de musici Artists in Residence in Wigmore Hall. Gramophone riep hun cd met strijkkwartetten van Debussy, Ravel en Fauré uit tot 'Opname van het jaar'.

Bruno Mantovani (1974) studeerde aan het conservatorium van Parijs (CNSM). Hij behaalde er de eerste prijs voor analyse, esthetica, orkestratie, compositie, muziekgeschiedenis en volgde bijkomende opleidingen aan de universiteit van Rouen (licentie muziekwetenschappen), de abdij van Royaumont (1995) en het Ircam (1998-1999). Hij werkte samen met beroemde dirigenten als Pierre Boulez, Emmanuel Krivine, Peter Eötvös Jonathan Nott, Laurence Equilbey … Hij werkt ook op regelmatige basis met ensembles als TM+, Alternance, Accentus, het Ensemble Intercontemporain, Quatuor Danel en verschillende orkesten. Ondanks zijn jeugdige leeftijd omvat Mantovani's oeuvre al een vijftigtal werken in heel wat verschillende genres, van solo tot opera. Mantovani won tal van prijzen op internationale wedstrijden en heel wat onderscheidingen voor zijn cd-opnames. In september 2010 werd Bruno Mantovani directeur van het Conservatoire National Supérieur de Musique et de Danse van Parijs.

Programma :

  • Wolfgang Amadeus Mozart, Strijkkwintet nr. 3, KV 515 - Strijkkwintet nr. 4, KV 516
  • Bruno Mantovani, Strijkkwintet (Belgische creatie)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Quatuor Ebène & Antoine Tamestit : Mozart, Bruno Mantovani
Maandag 14 oktober 2013 om 20.00 u
Koninklijk Conservatorium Brussel

Regentschapsstraat 30
1000 Brussel

Meer info : www.bozar.be en www.quatuorebene.com

Extra :
Bruno Mantovani : www.brunomantovani.com, brahms.ircam.fr en youtube

17:43 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Ralph van Raat & Ramon Lormans : piano versus slagwerk in de 20ste eeuw

Ralph van Raat Experiment met piano en slagwerk leidde tot een wereld boordevol nieuwe klanken in de vorige eeuw. Ralph van Raat (foto) en Ramon Lormans steken opnieuw het vuur aan de lont in een explosief concert.  Boulez voegt een extreem expressief en demonisch toccata toe in zijn eerste pianosonate. Xenakis evoceert in Rebonds een primitieve oerkracht: hyper-energetisch en luid. En in Guero van Lachenmann vervaagt de grens tussen piano en slagwerk; er is niet één vertrouwd pianogeluid te horen. In Kontakte vernieuwt Stockhausen het repertoire voor mixed media door piano en percussie te combineren met tape. Beleef de live uitvoering van vier mijlpalen uit de 20ste eeuw, het wordt een spannend avontuur!

Hamertjes beuken op snaren, vingers hameren op toetsen. Vergeet de zijdezachte akkoorden en fluwelen melodieën. De piano, voor wie daar nog mocht aan twijfelen, is in wezen een percussie-instrument. Aan het begin van de 20ste eeuw kozen componisten als Béla Bartók en Sergei Prokofiev in hun pianowerken dan ook met succes voor het benadrukken van die percussieve kwaliteit, wat perfect aansloot bij de zoektocht van hun generatie naar expressieve, energieke en allesbehalve behaaglijke muzikale elementen. Dat paste in een bredere interesse voor het doorgedreven gebruik van klank als element op zich. Daarbij hoorden ook zogenaamde alternatieve speeltechnieken en geleidelijk aan werd het hele palet van mogelijkheden op elk instrument van binnenuit herdacht.

Dat nadenken over klank als zelfstandig gegeven, plus alle mogelijke experimentele benaderingen die daarbij horen, kreeg een veel radicalere invulling na de tweede wereldoorlog. Getuige daarvan dit concert, dat de verwantschap tussen piano en percussie exploreert en systematisch het hele klankenspectrum van 'zuivere' pianoklank tot 'zuivere' percussie aftast, met bovendien een verzoenende rol voor de elektronica in Karlheinz Stockhausens Kontakte. Vanuit die optiek blijken de raakvlakken tussen beide instrumentenfamilies plots minstens zo boeiend als de verschillen.

De aandacht voor klank als een element op zich heeft een heel primaire zintuiglijke dimensie. Vandaar ook dat 'opgaan in de klank' veel te maken heeft met muzikale heftigheid: plastische akkoorden en luide intensiteit overweldigen de luisteraar. Het sterkst voel je dat in werken die de onderdompeling in de klank totaal maken, waarbij je als het ware de trillingen van de muziek in al je vezels voelt. Rebonds A+B (1987-89) van Iannis Xenakis zoekt die ervaring op in wat je nog best kan omschrijven als een percussief sjamanistisch ritueel. Rebonds is kenmerkend voor de latere werken van Xenakis. Na een periode van architecturaal ontworpen texturen, het gebruik van wiskundige systemen en denken in grote klankmassa's, keerde hij terug naar de asymmetrische, energieke ritmische patronen zoals die ook in de traditionele muziek van Centraal Europa te vinden zijn. Obsessieve herhalingen en rituele concentratie staan ten dienste van een barbaarse energie (die niettemin zeer nauwkeurig uitgeschreven is). Het maakt van Rebonds ook het meest 'zuivere' percussieve stuk.

Daar tegenover staat de al even 'zuivere' pianistiek van de Eerste Pianosonate (1946) van Pierre Boulez. Op dat moment was de zeer jonge Boulez (hij was nog maar 21 toen hij deze sonate componeerde) sterk onder de indruk van de muziek van Anton Webern. Van hem nam Boulez de voorkeur over voor een heel compact, zuinig gebruik van muzikaal materiaal. In het eerste deel van de Sonate bestaat dat uit vier zeer beknopte elementen: een stijgende kleine sext, een appogiatura, een geïsoleerde noot en een arpeggio. Die vier basisbestanddelen verschijnen meteen in de eerste maat van het stuk en duiken steeds weer op in de loop van dat eerste deel, afgewisseld met toccata-achtig materiaal. Het tweede deel wordt gedomineerd door twee andere elementen die veeleer meerstemmig gedacht zijn. Ondanks alle pianistieke vingervlugheid, is de suggestie van percussie nooit veraf. Musicoloog en pianist Charles Rosen vergeleek de heldere klank van dat tweede deel met die van een vibrafoon, als contrast met het meer droge 'xylofoon-achtige' van het eerste deel.

Alle verwijzingen naar de piano als percussie-instrument zijn natuurlijk pogingen die vooral het karakter van een specifiek klankideaal op de piano proberen te omschrijven. Voor een echte, letterlijke stap naar de piano als percussie-instrument kunnen we dan weer terecht bij Helmut Lachenmann. Deze Duitse componist voelde het als zijn plicht om ten gronde na te denken over de middelen waarmee hij muziek wilde maken. Na de relatieve abstractie van de generatie van Boulez en Stockhausen, zocht hij een herbronning in een doorgedreven herdenken van de speel- en klankmogelijkheden van muziekinstrumenten. Zijn uitspraak: "Muziek componeren is: een instrument bouwen" moet daarbij niet letterlijk worden genomen, maar leverde wel een reeks werken op waarin alle conventionele klanken gebannen zijn en enkel alternatieve speeltechnieken aan bod komen. Zo is Guero (1969) een pianowerk waarin de pianist geen enkele keer een toets indrukt. Een guero is een percussie-instrument van Latijns-Amerikaanse oorsprong met een geribbeld klanklichaam waarover met een stok heen en weer bewogen wordt, wat een scherp, raspend geluid oplevert. Op dezelfde manier wordt de pianist aanbevolen over de piano te wrijven: met de vingernagels langs de randen van de toetsen, over de stemschroeven en op de gedempte snaren. Het resultaat is een uitgekiend palet van raspende en ratelende klanken. De partituur die Lachenmann hiervoor maakte, gebruikt grafische elementen met gekromde lijnen en zwarte en witte bolletjes die aangeven in welke richting de pianist moet bewegen, hoe snel dat gaat, in welk register (hoog, midden of laag) en welk deel van het klavier of van de snaren er aangewreven moet worden. Spectaculair, radicaal en voor de argeloze toeschouwer die een 'normaal' pianowerk verwacht misschien zelfs wat schokkend, maar Lachenmann neemt zijn keuze om het hele klanklichaam van de piano maximaal te benutten bijzonder ernstig en verwerkt het materiaal in Guero heel nauwkeurig in een zeer heldere structuur.

Het terrein bij uitstek waar er werd geëxperimenteerd met klank en waar klank letterlijk volledig nieuw kon worden gefabriceerd, was de elektronische studio. Daar konden componisten rechtstreeks werken met componenten van klank en zo vanaf nul volledig nieuwe klanken vormgeven en ordenen. In de jaren 1950 was elektronica echter nog een vrij statisch medium. Maanden arbeidsintensief werk in de studio leverden vaak maar enkele minuten tape op. Een dergelijke tape afspelen was ook iets heel anders dan contact met levende muzikanten - het blijft een vreemde ervaring om in een concertzaal naar een bandrecorder en twee luidsprekers te zitten luisteren. De stap naar een combinatie tussen de brave new world van de elektronische klanken en live muzikanten op conventionele instrumenten, lag dan ook voor de hand. Het idee om muzikale gelijkenissen en verschillen tussen die twee klankbronnen te maken kon niet uitblijven en met Kontakte realiseerde Karlheinz Stockhausen er meteen één van de meest begeesterende voorbeelden van. Stockhausen, die tot dezelfde generatie van radicale vernieuwers behoorde als Pierre Boulez, had al enkele jaren de leiding over de toonaangevende elektronische studio van de WDR in Keulen wanneer hij aan Kontakte (1960) begon. De ervaring met elektronische middelen opende de aandacht voor de mogelijkheden om klanken met verschillende kleuren en verschillende kwaliteiten te maken en die kwaliteiten als muzikale leidraad te gebruiken.

De moeilijkheid in Kontakte bestaat er vooral in om de starre tape te verzoenen met de flexibiliteit van live muzikanten. Stockhausen maakte dan ook twee versies van het werk, een zuiver elektronische compositie waarin alle materiaal op tape staat en de live-versie waarin een tape wordt gecombineerd met live piano en percussie. De muzikanten krijgen op hun partituur een benaderende grafische weergave te zien van de elektronische klanken, zodat ze de timing van hun partijen (die in traditioneel notenschrift zijn) erop kunnen afstemmen. Stockhausen schept hier een continuüm van klankkwaliteiten waarin piano, slagwerk en elektronica tot een veelzijdige textuur versmelten: de meer heldere, resonante elektronische klanken sluiten aan bij het timbre van de piano, de drogere korte klanken bij de percussie, de ruischtige klanken bij de metalen percussie en ook de raakvlakken tussen percussie en piano worden afgetast. De muziek legt daarbij een traject af van een donkere klankwereld in het begin tot een open, heldere klankwereld aan het slot. Die reis van donker naar licht (de esoterische inslag van Stockhausen zou in de daaropvolgende jaren steeds nadrukkelijker naar voor komen) brengt een grote spankracht mee, die het zuiver technische gehalte van de compositie - het huzarenstukje om live en opgenomen klanken te coördineren - ver overstijgt.

Programma :

  • Pierre Boulez, Pianosonate nr. 1
  • Helmut Lachenmann, Guero
  • Iannis Xenakis, Rebonds A+B
  • Karlheinz Stockhausen, Kontakte

Tijd en plaats van het gebeuren :

Ralph van Raat & Ramon Lormans : Boulez, Lachenmann, Xenakis, Stockhausen
Maandag 14 oktober 2013 om 20.30 u
(Inleiding door Maarten Beirens om 19.45 u)
Kunstencentrum STUK - Leuven
Naamsestraat 96
3000 Leuven

Meer info : www.festivalvlaamsbrabant.be

Bron : Programmatoelichting Maarten Beirens voor Novecento

Extra :
Nieuwe klanken vanaf nul, Maarten Beirens op www.staalkaart.be
Helmut Lachenmann op composers21.com en youtube
Thinking About Helmut Lachenmann, Dan Albertson op www.lafolia.com, november 2004
Gegen die Vormacht der Oberflächlichkeit, Interview met Helmut Lachenmann, Claus Spahn in Die Zeit, 29/04/2004
Iannis Xenakis : www.iannis-xenakis.org, www.arsmusica.be, www.xenakis-ensemble.com en youtube
Iannis Xenakis (1922-2001): Mathematicus en filosoof, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl
Karlheinz Stockhausen : www.stockhausen.org en youtube
Karlheinz Stockhausen, een unicum als componist, Sebastian op duits.skynetblogs.be, 9/12/2007
Klankbeeldhouwer Karlheinz Stockhausen, Hellen Kooijman op www.computable.nl, 8/06/2001

Elders op Oorgetuige :
Novecento 2013 : onbekende muzikale pareltjes en mijlpalen die richting gaven aan de muziekgeschiedenis, 22/09/2013

Beluister alvast Iannis Xenakis' Rebonds, uitgevoerd door Ramon Lormans



en Helmut Lachenmanns Guero

17:39 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Aton'&Armide brengt muziek van Robert Schumann, Brahms, Clara Wieck-Schumann en Heinz Holliger in Koskijde

Aton'&Armide Clara Wieck-Schumann (1819-1896), of Chiarina, is de centrale figuur tijdens dit concert van Aton'&Armide. Clara was een Duitse pianiste en componiste maar werd pas bekend als echtgenote van Robert Schumann, voor wiens werk zij zich na zijn dood bleef inzetten. Haar intieme en ambigue relatie met Robert Schumann én Johannes Brahms bewijst dat emoties van alle tijden zijn. De muzikanten Benjamin Glorieux (cello) en Sara Picavet (piano) brengen muziek van Robert Schumann, Johannes Brahms, Clara Wieck-Schumann en Heinz Holliger. Hun muziek en composities hebben een gemene deler: het is een zoektocht naar manieren om emoties uit te drukken.

Romancendres - een samentrekking van de Franse termen romantiek en as - weerspiegelt Holligers obsessie met Clara Wieck-Schumanns Romances. Clara verbrandde deze compositie met vele verborgen verwijzingen naar het echtpaar Schumann en Johannes Brahms, na de dood van de componist. Maar ook zonder notie van deze muzikale allusies spreekt Holligers werk aan als een hedendaagse vertaling van een romantische droomwereld door zijn intensiteit, die de muzikanten tot het uiterste drijft.

Dankzij Brahms' dagboeken weet men dat Clara Schumann haar eigen 'Romancendres' voor cello en piano heeft vernietigd, zodat het nageslacht deze werken van (volgens haar eigen bikkelharde oordeel) dubieuze kwaliteit nooit zou vinden. Heinz Holligers 'Romancendres voor cello en piano', een werk bestaande uit zes korte deeltjes, wil programmatisch een commentaar zijn op Clara Schumanns vernietigde werken. Deze stukken zijn overigens zeer intiem en blijven boeien, omdat Holliger heel spannend speelt met de vaste parameters.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Aton'&Armide : For Chiarina (Robert Schumann, Brahms, Clara Schumann, Holliger)
Zondag 13 oktober 2013 om 11.00 u
Abdijhoeve Ten Bogaerde - Koksijde

Ten Bogaerdelaan 12
8670 Koksijde

Meer info : www.casinokoksijde.be en www.aton-armide.com

Dit concert is ook nog te horen op vrijdag 25/04/2014 in het Concertgebouw Brugge en op zondag 18/05/2014 in De Grote Post in Oostende

Extra :
Heinz Holliger op www.schott-music.com en youtube

Elders op Oorgetuige :
Zwitserse componist en hoboist Heinz Holliger en Jan Michiels in deSingel, 7/10/2013

13:28 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Revue Blanche: Europese volksmuziek tot kunst verheven

Revue Blanche Revue Blanche is een ongewoon kwartet van fluit, harp, altviool en stem. Hun naam verwijst naar een literair kunsttijdschrift dat op het einde van de negentiende eeuw werd uitgegeven. Wat hen vooral drijft is de zoektocht naar originele programma's waarin de vroeg twintigste-eeuwse muziek in ontmoeting kan treden met recentere muziek In deze concertreeks brengen ze werken van De Falla, Ibert en Berio. Componisten die elk op hun manier de geest en de ziel van een volk beroeren. De zeven populaire Spaanse volksliederen van Manuel de Falla zijn de meest Spaanse van al zijn werken. Nochtans schreef hij ze toen hij al zeven jaar in Frankrijk verbleef.  Luciano Berio had een grenzeloze fascinatie voor alle soorten volksmuziek. In zijn Folk Songs brengt hij liederen uit verschillende landen samen als eerbetoon aan Cathy Berberian. Voor dit werk krijgt Revue Blanche het gezelschap van nog meer talentvolle jonge Belgische musici op percussie, cello en klarinet. Authentieke en nieuw gecomponeerde liederen roepen de sfeer op van Amerika, Armenië, Frankrijk, Italië, Sicilië, Sardinië en Azerbeidjan. Al dat volks geweld wordt onderbroken door de op en top Franse luchtigheid van Jacques Ibert. Zijn instrumentale Deux Interludes en Entr'Acte tonen dat de Franse taal ook zonder woorden aan de zwaartekracht lijkt te ontsnappen.

Luciano Berio (1925-2003) behoort tot de generatie van de zogenaamde post-seriële componisten. Hij assimileerde in de jaren vijftig de rationele compositietechnieken van het serialisme en paste die dan op een vrije manier toe. Het opmerkelijke aan zijn oeuvre ligt hierin, dat hij naast de uitgesproken avant-gardistische kunst ook interesse aan de dag legde voor een totaal andere esthetiek, namelijk die van het volkslied. Berio heeft het duidelijke onderscheid tussen de 'officiële' kunstmuziek en de volksmuziek nooit als een discrepantie ervaren. In 1963 componeert Berio op maat van zijn echtgenote, de Amerikaanse sopraan Cathy Berberian, een bundel Folk songs. Voor deze bewerkingen van volksliederen uit de meest diverse landen stelt hij een instrumentaal ensemble samen dat bestaat uit fluit, klarinet, harp, altviool, cello en percussie.  Hij bewerkte ettelijke liederen afkomstig uit de volkse traditie van onder meer de Verenigde Staten, Frankrijk (de Auvergne), Italië (Sicilië en Sardinië) en Armenië. De keuze van dat laatste land is wellicht beïnvloed door het feit dat de zangeres Cathy Berberian, met wie hij een tijd gehuwd was, uit die regio afkomstig is.

Programma :

  • Manuel De Falla, Siete Canciones Populares Españolas
  • Jacques Ibert, Deux Interludes, Entr'Acte
  • Luciano Berio, Folk Songs: Black is the colour (USA), I wonder as I wander (USA), Loosin yelav (Armenia), Rossignolet du bois (France), A la femminisca (Sicily), La donna ideale (Italy), Ballo (Italy), Motettu de Tristura (Sardinia), Malorous qu'o un fenno (Auvergne [France]), Lo fiolaire (Auvergne [France]), Azerbaijan love song (Aserbaijan)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Revue Blanche : Folk Songs
Zondag 13 oktober 2013 om 19.00 u
Sint-Martinuskerk Zomergem

Kerkstraat 1
9930 Zomergem

Meer info : www.festivalgent.be en www.revueblanche.be
-------------------------------
Woensdag 16 oktober 2013 om 20.30 u
Koloniënpaleis - Tervuren

Paleizenlaan
3080 Tervuren

Meer info : www.festivalvlaamsbrabant.be en www.revueblanche.be
-------------------------------
Donderdag 17 oktober 2013 om 20.00 u
O.L.V.-Geboortekerk van Pamele

Pamelkerkplein 4
9700 Oudenaarde

Meer info : www.festivalgent.be en www.revueblanche.be
-------------------------------
Vrijdag 18 oktober 2013 om 20.00 u
O.-L.-V. Ternoodtkerk Merchtem

Kerkplein
1785 Merchtem

Meer info : www.festivalvlaamsbrabant.be en www.revueblanche.be
-------------------------------
Woensdag 23 oktober 2013 om 20.00 u
Kapel OC Boerenpoort - Melsele

Sint-Elisabethstraat 31A
Melsele

Meer info : www.festivalgent.be en www.revueblanche.be
-------------------------------
Donderdag 24 oktober 2013 om 20.15 u
CC De Kruisboog - Tienen

Minderbroedersstraat 15
3300 Tienen

Meer info : www.festivalvlaamsbrabant.be, www.dekruisboog.be en www.revueblanche.be
-------------------------------
Zaterdag 26 oktober 2013 om 20.00 u
Cultuurzaal 't Ankerpunt - Serskamp

Serskamp - Wichelen

Meer info : www.festivalgent.be en www.revueblanche.be

Extra :
Luciano Berio op www.compositiontoday.com, www.themodernword.com, brahms.ircam.fr en youtube
Portret Luciano Berio, J-L Plouvier op www.ictus.be
Luciano Berio (1925 - 2003): Duivelskunstenaar, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl

Elders op Oorgetuige :
Folk Songs : Revue Blanche op zoek naar kleuren, schoonheid en emoties, 19/12/2012
Ensemble 21 brengt eerbetoon aan Luciano Berio, 23/07/2010

12:02 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Double bill Ensemble Offspring & Besides : hedendaagse kamermuziek in een humoristisch en nonsensicaal jasje

Ensemble Offspring Een double bill met Ensemble Offspring & Besides, een Australisch en een Belgisch ensemble die in een atypische bezetting hedendaagse kamermuziek in een humoristisch en nonsensicaal jasje presenteren. De gekozen werken hebben een duidelijke link met het alledaagse, het vertrouwde, grenzend aan het banale, en in de meeste gevallen gaat het zelfs om de schoonheid van wat doorgaans wordt genegeerd. Die onverwachte schoonheid krijgt een laagje ironie of parodie toebedeeld. Gevestigde waarden als John Zorn, Larry Polansky en Matthew Shlomowitz slopen samen met jongere, maar minstens even intrigerende collega's als Simon Steen-Andersen, François Sarhan en Alexander Schubert de vertrouwde grond onder de voeten. Dit concert wordt een uiterst unieke luisterervaring door de jonge frisse voorhoede van de nieuwste klassieke muziek.

Ensemble Offspring: ‘Hedendaagse muziek is geen vies woord'
Damien Ricketson richtte bijna twintig jaar geleden Ensemble Offspring op, samen met Matthew Shlomowitz. Twee componisten op zoek naar ruchtbaarheid. "In eerste instantie wilden we onze eigen muziek een podium geven. Intussen hebben we onze missie wat bijgesteld. Ensemble Offspring wil nieuwe, innovatieve muziek op de kaart te zetten." Ricketson, samen met percussioniste Claire Ricketson artistiek leider, vermijdt bewust de term 'hedendaagse muziek'. "Voor veel mensen is hedendaagse muziek nog altijd een vies woord", legt hij uit. "Misschien roept het akelige herinneringen op aan 'onbeluisterbare' seriële muziek. Veel mensen halen bijna als in een reflex de neus op voor nieuwe muziek. Ergens ook begrijpelijk. Zoals in elk kunstgenre zit er ontzettend veel middelmatige tot vreselijke troep tussen. Maar meer dan in andere muziekgenres of kunstvormen heeft nieuwe muziek nog steeds af te rekenen met een totaal voorbijgestreefd, steriel en old school academisme. Sommige componisten geven de indruk meer bekommerd te zijn om de complexe constructie van de muziek dan om het effect ervan op de luisteraar. Je kan als componist nog zo je best doen om je muziek te ordenen volgens ingenieuze systemen en processen, als je niet kan horen hoe een muziekstuk is opgebouwd, is het eindresultaat dan wel geslaagd? De strikte, mathematische ordening van de serialisten is vrijwel onhoorbaar. Sterker nog: de muziek doet zich aan het oor voor als een willekeurige aaneenschakeling van klanken. Het doet denken aan de boutade van Mark Twain over Wagner, dat zijn muziek beter is dan ze klinkt."

"Ik hou van muziek die zowel de linker- als de rechterhersenhelft bespeelt. Xenakis ijvoorbeeld. Hij schreef misschien wel de meest rigoureus gestructureerde muziek ooit bedacht. En toch, ondanks, of in zijn geval misschien dankzij de wiskundige onderbouw, komt die muziek aan als een mokerslag. Zijn muziek werkt ook puur als zintuiglijke ervaring. Je hoeft de wiskunde niet te horen om omver geblazen te worden".

"Dat negatieve etiket blijft de nieuwe muziek nog steeds aankleven. Jammer, want er valt natuurlijk enorm veel frisse en originele muziek te ontdekken. Muziek die risico durft nemen. Ensemble Offspring doet er alles aan om de muziek die we goed vinden succesvol te vertalen naar een publiek. Dat lukt alleen als je de afstand tussen ons repertoire en het publiek zo klein mogelijk kan maken. We zijn er ons van bewust dat hedendaagse muziek niet makkelijk is om naar te luisteren of te beoordelen, omdat er zich in tegenstelling tot het klassieke repertoire nog geen gecanoniseerde consensus heeft gevormd over hoe die muziek moet klinken. Over wat goed is en slecht. Dat maakt het ook spannend. Je begeeft je als performer en luisteraar op onbetreden terrein. Dat vergt, zowel van de uitvoerder als van de luisteraar, een open geest."

Spel en verstilling
Een slimme en diverse opbouw van je concertprogramma is misschien nog het beste middel om een publiek voor je te winnen. "In het ideale geval slaag je er als ensemble in om een verhaal op te bouwen rond volkomen uiteenlopende composities die je samenbrengt rond een gedeelde probleemstelling. Je kan het vergelijken met een curator in de beeldende kunsten.

Doorheen het programma dat we in Brugge brengen lopen twee rode draden. In de stukken van John Zorn, Matthew Shlomowitz en Jennifer Walshe gaat het voornamelijk over interactie tussen muzikanten. 'Hockey' van Zorn is een zogenaamde game piece . Op de partituur staan instructies die bepalen hoe de muzikanten moeten samenspelen, maar niet hoe ze moeten klinken. Elke performer kiest zelf vijf klanken en vijf bewegingen. Zorns regels zijn, erg losjes, gebaseerd op hockey, vandaar de titel. De partituur is dus vorm zonder inhoud. Hij dwingt je in een interactiepatroon waarbinnen je als muzikant creatieve oplossingen moet vinden.

De 'Letter Pieces' van Matthew Shlomowitz zijn op een gelijkaardige manier opgebouwd. Muzikanten verbinden elke letter van het alfabet met een klank en een beweging. Matthew heeft een patroon uitgewerkt waarin die letters als muzikale modules geschikt zijn waardoor patronen opdoemen en een verhaal zichtbaar wordt. Ook de muziek van Jennifer Walshe is erg fysiek, tongue in cheek en grenst aan het absurde theater.

Daartegenover staan composities van Bryn Harrison en Kate Moore, die een soort authenticiteit hebben waar je moeilijk de vinger op kan leggen. De compositie 'Fern' is trouwens een creatie. Kate Moore, net als ik een leerling van Louis Andriessen, schrijft muziek die vertrekt vanuit een eenvoudig idee, dat ze vervolgens zonder toegevingen of opzichtige slimmigheden uitwerkt waardoor de muziek vaak tegelijk helder en geraffineerd klinkt."

Ensemble Besides: beloftevol Belgisch
Ook het jonge Belgische Ensemble Besides toont een diverse staalkaart van boeiende b-kantjes in de hedendaagse muziek. "Onze atypische bezetting is vaak een hindernis, omdat we veel muziek gewoonweg niet kunnen spelen. Anderzijds brengt het ons vaak bij nieuw en uitdagend repertoire", vertelt Jutta Troch, lid van de artistieke kern. En harpiste. "Besides speelt uitsluitend écht hedendaagse kamermuziek. Het oudste stuk op het programma in Brugge is van 2007."

Op het programma twee composities van mede-oprichter van Enemble Offspring, Matthew Shlomowitz . "We hebben de voorbije jaren geregeld intensief met Matthew samengewerkt. Hij schreef intussen enkele stukken op het lijf van Besides. 'Logic Rock' beleeft in Brugge zelfs zijn wereldcreatie. Matthew is momenteel bezig met een project waarin hij geluiden uit de popcultuur opnieuw inlijft in het klankenarsenaal van de hedendaagse muziek. In dit geval rockriffs, waarop hij complexe compositorische strategieën loslaat. Ook het werk van Alexander Schubert probeert het beste uit twee werelden te combineren, in zijn geval de wereld van de hardcore en underground muziek, en de wereld van de hedendaagse muziek. Dat klopt ook met de interessesferen van de Besidesleden. Onze drummer komt eigenlijk uit de underground-scene.

De muziek van Jérôme Combier vormt daarentegen een rustpunt. Het is muziek die veel meer speelt op timbre, toon en de fragiele grens tussen stilte en geluid. In de composities van François Sarhan en Matthias Kranebitter staat dan weer performance centraal. Sarhan schreef een complexe partituur voor twee performers waarin een korte conversatie, gebaren incluis, tot in het kleinste detail wordt voorgeschreven, als was het muzikaal materiaal. Kranebitter doet iets gelijkaardigs, maar spitst zich toe op de tics van pianospelers, die hij inschrijft in zijn compositie."

Programma :

- Ensemble Besides

  • Matthew Shlomowitz (1975), Fast Medium Swing (2008)
  • François Sarhan (1972), Situation n°7, L'imagination (2010-11)
  • Matthew Shlomowitz, Logic Rock (2013, creatie in opdracht van Concertgebouw Brugge, wereldpremière)
  • Jérôme Combier (1971), Terra d’ombra (2011)
  • Matthias Kranebitter (1980), Candlelight music mit Rondo (2010)
  • Alexander Schubert (1979), Sugar Maths and wipes (2011)

- Ensemble Offspring :

  • John Zorn (1953), Hockey (1978)
  • Jennifer Walshe (1974), Everything You Own Has Been Taken To A Depot Somewhere (2013)
  • Bryn Harrison (1969), Five Miniatures in Three Parts (2008)
  • Matthew Shlomowitz (1975), Letter Piece 8 (Sit up Stand down) (2012)
  • Kate Moore (1979), Fern (2013)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Ensemble Offspring & Besides : Double bill
Zondag 13 oktober 2013 om 16.30 u en om 18.00 u
(Inleiding door Wannes Gyselinck om 15.45 u )
Concertgebouw Bruggge

't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.concertgebouw.be

Bron : tekst Wannes Gyselinck voor het Concertgebouw

00:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

10/10/2013

Familievoorstelling Ensemble Offspring in het Concertgebouw Brugge : spetterend vuurwerk met subtiele luchtverplaatsingen

Ensemble Offspring Geblinddoekte virtuoze muzikanten, geraffineerde drumsalvo's, zachte klankmassa's, een beatboxende muzikant en een uitdagend ritmisch 'steekspel'. En dan … licht uit, spot aan! Zes Australische handen dansen in een verbluffend ritmische choreografie van de Belgische componist Thierry De Mey. Een visueel spel waarin oog en oor met elkaar versmelten. De muzikanten van het Australische Ensemble Offspring slaan zich met indrukwekkende precisie door een uiterst origineel en hedendaags programma. Terwijl een uitgebreid klankenpalet wordt opengetrokken, wisselt intiem spel af met forse passages. Het resultaat is spetterend vuurwerk met subtiele luchtverplaatsingen.

Ensemble Offspring kan beschouwd worden als Australiës meest toonaangevende nieuwe-muziekensemble. Muziek van levende componisten krijgt een plaats naast werken uit de 20ste eeuw uit Australië en de rest van de wereld. Hun eclectische en vooruitstrevende programma's kunnen bestaan uit zowel spectrale, minimalistische en complexe werken, als uit vrije improvisatie, mulitmedia en cross-overs. Opdrachtwerken kregen ze van componisten als Simon Steen-Andersen, Steve Reich, Tristan Murail, Louis Andriessen en Michael Finnisy, met een bijzondere aandacht voor Australische componisten als Matthew Shlomowitz, Michael Smetanin en Rosalind Page. De vernieuwende familieconcerten krijgen een bijzondere plaats in hun werking.

Programma :

  • Bree van Reyk (1978), Duet with Blindfold
  • Matthew Shlomowitz (1975), Hi Hat & Me
  • James Humberstone (1974), Cycles and Circles
  • John Lely (1976), Distance Learning
  • Elena Kats-Chernin (1957), Chromatica (2013)
  • Tom Johnson (1939), Bedtime Stories
  • Thierry De Mey (1956), Musique de Tables

Tijd en plaats van het gebeuren :

Ensemble Offspring : Bree van Reyk, Lindberg, Shlomowitz, Humberstone, Lely, Tom Johnson, Thierry De Mey (familievoorstelling)
Zondag 13 oktober 2013 om 15.00 u
Concertgebouw Bruggge

't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.concertgebouw.be

Bekijk alvast Thierry De Mey's Musique de Tables, uitgevoerd door het Ensemble Offspring

22:37 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

23 duimafdrukken voor ondernemende oren : groots componistentrefpunt in Gent

Timur und seine Manschaft Op zaterdag 12 oktober 2013 heeft een groots Componisten-Trefpunt plaats in de Miryzaal van het Conservatorium Gent. Dit is een samenwerkingsverband tussen ComAV, Trefpunt, Timur und seine Manschaft en 23 leden van ComAV die voor dit gebeuren een robuuste of verfijnde duimafdruk zullen aanleveren voor piano en strijkorkest. Het concert wordt uitgevoerd door pianist Timur Sergeyenia en zijn strijkorkest  'Timur und seine Mannschaft'. Timur Sergeyenia combineert de verfijning van de klassieke musicus en de onstuimigheid van het pop-icoon. Hij creëert 23 nieuwe en compacte werken van evenveel ComAV-leden, waaronder een schare recent aangetreden componisten. Met nieuw compact werk van Kris De Baerdemacker, Michiel De Malsche, Alex Otterlei, Hannes Vanlancker, Olmo Cornelis, Karel Van Marcke, Piet Swerts, Jan Van Landeghem, Wilfried Westerlinck, Gunther Verhaege, Jan Vandenheede, Maarten Van Ingelgem, Joris Blanckaert, Ruben De Gheselle, Benjamien Lycke, Kenneth Sabo, Jasper Vanpaemel, Gerard De Clercq, Paul Steegmans, Jelle Tassyns, Jan Van Damme, Annelies Van Parys en Stéphane Vande Ginste.

"Het geheel is een caleidoscopische glinstering van toegankelijkheid en geraffineerde ondernemingszin, het glijden langs dalende paden en de avontuurlijke zoektocht naar het eeuwig stijgende sublieme." (Lucien Posman)

Timur und Seine Mannschaft, strijkorkest rond de in Gent wonende Wit-Russische toppianist Timur Sergeyenia, bestaat uit een twintigtal jonge musici die allen Gent als thuisbasis hebben en die behoren tot de jonge garde aantredende internationale en nationale topviolisten. Hoofdkenmerk van het orkest: jong, verfijnd en extreem toegewijd. Hun naam ontlenen ze niet aan het Duitse nationale elftal, maar aan een beroemd Sovjet-jeugdboek waarin de dolle avonturen van Timur de jeugd alle mogelijke deugden tracht bij te brengen. Het ensemble is in residentie bij Trefpunt en blaast dit jaar al 5 kaarsjes uit.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Timur Und Seine Mannschaft : Componisten-Trefpunt 2013
Zaterdag 12 oktober 2013 om 20.00 u
Miryzaal - Conservatorium Gent

Hoogpoort 64
9000 Gent

Meer info : www.trefpunt.be

21:20 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook