07/12/2013

Tragedy of a friendship : controversieel stuk over Wagner en Nietzsche op December Dance

Tragedy of a Friendship Na Parijs, Amsterdam, Genève en New Jersey speelt Tragedy of a friendship binnenkort eindelijk weer dichter bij huis. De internationale tour sluit af met een laatste voorstelling in in Brugge tijdens het festival December Dance op woensdag 11 december.

Naar aanleiding van het Wagnerjaar 2013 vroeg de Vlaamse Opera aan Jan Fabre om een voorstelling te maken over een van zijn geliefde kunstenaars, Richard Wagner. Samen met schrijver en Nietzschekenner Stefan Hertmans en de Duitse componist Moritz Eggert nam hij de dertien opera's van Wagner als uitgangspunt voor een nieuw muziektheaterwerk. In Tragedy of a Friendship staat de fascinerende, maar gespannen relatie tussen Richard Wagner en de Duitse filosoof Friedrich Nietzsche centraal. Maar ook het eeuwige conflict tussen kunst en rede komt aan bod. Tragedy of a Friendship gaat echter evenzeer over de tragedie van alle kunst. Zangers, dansers, acteurs en muzikanten geven dit Gesamtkunstwerk van Jan Fabre samen vorm. De voorstelling is een zeer persoonlijke en grondige lezing van de thema's in de werken van Wagner, zoals geweld, lust, man-vrouwrelaties, maar ook liefde en hoop. De aanpak van deze onderwerpen door Jan Fabre heeft een zeer grote dramatische en visuele kracht en gaat gepaard met soms (vooral tijdens het eerste uur) gewelddadige, ruwe en seksueel getinte scènes.

Met het nieuwste muziektheaterwerk van Jan Fabre, Tragedy of a Friendship, heeft het December Dance 13 een controversieel stuk binnengehaald. Na de première op 15 mei in Antwerpen waren de meningen sterk verdeeld. De Vlaamse pers was in ieder geval zeer te spreken over het stuk dat op eigentijdse wijze de vriendschap en vete tussen de componist Wagner en filosoof Nietzsche behandelt. "Deze Fabretrip is een onvergetelijke, denderende belevenis", zo lazen we in Knack. "Een intense, confronterende maar zeer persoonlijk vormgegeven afdaling in de wagneriaanse symboliek", klonk het in De Standaard. De Nederlandse pers was over het algemeen minder positief gestemd. Desondanks riep recensent Guido van Oorschot het publiek op toch vooral te gaan kijken toen het stuk ook het Holland Festival aandeed.. "Met een kwartiertje dionysische neukdans wordt het hoe dan ook een onvergetelijke avond." Inderdaad, bij controversiele stukken kun je slechts op een manier je eigen mening vormen: door het met eigen ogen te gaan zien.

Praktische info :

Jan Fabre, Moritz Eggert & Stefan Hertmans : Tragedy of a Friendship
Woensdag 11 december 2013 om 20.00 u
(Inleiding door Katie Verstockt om 19.15 u )
Concertgebouw Bruggge

't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.concertgebouw.be en janfabre.be/troubleyn

Extra :
Moritz Eggert : www.moritzeggert.de, www.schott-music.com en youtube
Moritz Eggert: 'Ik wil Wagner zijn onschuld teruggeven', Thea Derks op www.muziekvan.nu, 24/04/2013

Elders op Oorgetuige :
December Dance 13 : Wim Vandekeybus palmt Brugge in, 29/11/2013
Tragedy of a Friendship : de tragedie van alle kunst, 13/05/2013

18:00 Gepost in Concert, Dans, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

06/12/2013

Lukas Huisman geeft lecture recital over Xenakis en Stockhausen in Logos

Lukas Huisman Als een muziekstuk technisch té complex is om nog door mensen te worden gespeeld, zijn er twee uitwegen. Of je laat de vertolking aan een muziekrobot over, óf je dwingt de uitvoerder tot het nemen van keuzes: welke noten worden gespeeld en welke niet? Zijn bepaalde passages überhaupt nog wel uitvoerbaar en heeft het eigenlijk zin om een musicus voor keuzes te stellen? Op dit lecture recital geeft Lukas Huisman een onderbouwde analyse en uitvoering van Xenakis' Evryali en Stockhausen's Klavierstuck XVI, twee pianostukken die door hun complexe muzikale informatie de pianist in kwestie met onvermijdelijke dilemma's confronteren.

Iannis Xenakis (1922-2001) was een Grieks componist, ingenieur en architekt. Hij werd in de eerste plaats bekend door de stochastische en zuiver formalistische muziek waarmee hij in de 2de helft van de 20ste eeuw niet alleen voor een nieuwe benadering van het componeerprocédé zorgde, maar ook voor een totaal nieuwe klank. De stochastische processen die hij op een orkestmassa losliet, garandeerden kleuren en teksturen die nooit eerder waren gehoord.

Xenakis beoefende tal van genres: symfonische muziek, koormuziek, kamermuziek, elektro-akoestiek en muziek voor solo-instrumenten. In 1973 vertrouwde hij zijn tweede grote piano-opus Evryali, opgedragen aan Marie-Françoise Bucquet, aan het papier toe. De muziek is van een hoge complexiteit en op veel plaatsen zelfs fysiek onspeelbaar voor een schamele tien mensenvingers, dus wordt ze op meer dan de gebruikelijke twee notenbalken weergegeven. Ook staan er noten in die niet op alle standaardpiano's voorhanden zijn, zoals de befaamde cis'''''' op het hoogtepunt. Gevolg: de uitvoerder is genoodzaakt om redukties aan te brengen, noten weg te laten of trekken te transponeren.

Evryali verwijst naar de mytologische Gorgonenzusters: onsterfelijke wezens met slagtanden, bronzen handen, gouden vleugels en slangenhaar, die in staat zijn om wie hen ook maar aankijkt, in een oogwenk te doen verstenen. Volgens de mythe stond Evryali, de naaste zuster van Medusa, tevens symbool voor de onvoorspelbare kracht van de oceaan. Xenakis gebruikt het beeld van dit mytische wezen als metafoor voor zijn herinneringen aan WO II, die hij in veel werken onrechtstreeks beschreef: chaos, machinegeweren, protesterende mensenmassa's in een aanzwellend skanderen en nu en dan een doodse stilte, gevuld met eenzaam gejammer.

De taal die hij gebruikt om deze verbeelding vorm te geven, is de taal van de wetenschap. Middels formules en algoritmes tracht hij de natuur en de kosmos hoorbaar te maken - hij beschouwde zichzelf met reden als een Oude Griek. Evryali kwam tot stand met een componeertechniek die Xenakis in de vroege jaren '70 uitwerkte en die hij de naam 'arborescenties' meegaf: vertakkingen en spreidingen van melodische lijnen die afgeleid zijn van een grotere, vage Gestalt. Anders gezegd: de componist vertrekt van een vaag, ongedefinieerd model waarin hij complexe variaties en uitwaaieringen aanbrengt.

Evryali werd tevens berucht door de problemen die de uitvoerder ondervindt bij het spelen van het werk. De fysieke onmogelijkheid om het stuk volledig te realiseren wordt gezien als een verwijzing naar de eigenschap van de Gorgonen: het is immers per definitie onmogelijk om Evryali in haar geheel te aanschouwen. Daardoor wordt de uitvoerder tot compromissen gedwongen. Pianist-komponist Marc Couroux, die het stuk ooit tot op het bot uitspitte, zegt erover: "When confronted with the piece, one must remain 'lucid' and choose 'which aspects [of the piece] are essential and must be preserved', and which must be sacrificed." (Marc Couroux, Evryali and the Exploding of the Interface: From Virtuosity to Anti-virtuosity and Beyond, 1994, 64-65).

Couroux vertrouwt ons verder toe dat Evryali aanvankelijk was bedoeld als een grafisch ontworpen partituur waarvan de 'arborescenties' later als notentrossen en -slierten werden uitgerekend. Hij onderscheidt in de schriftuur vijf verschillende teksturen: 1. uitgeschreven, ritmisch strakke passages, 2. stochastische klankwolken, 3. polyfone arborescenties, 4. monofone golven (waves) en 5. stilte, die in seconden genoteerd staat. Het geheel is een eendelig, doorgecomponeerd stuk dat kan onderverdeeld worden in 50 segmenten waarin bovenstaande teksturen vrijelijk met elkaar in confrontatie gaan. Evryali staat niet geïsoleerd binnen Xenakis' oeuvre; het stuk vertoont invloeden van ouder werk zoals Synaphaï (1969) voor piano en orkest, waarvan sommige delen aanleiding gaven tot het ontwikkelen van de arborescentie-techniek. In het later gecomponeerde Dikhthas (1979) voor viool en piano herwerkt de componist met enige modificaties ook grote delen uit het vroegere piano-opus.

Het tweede luik van Lukas Huisman's lecture recital is van een iets andere, minder mythisch-dramatische orde: de eigenschappen van onspeelbaarheid bij Evryali zal hij vergelijken met Stockhausen's Klavierstück XVI voor piano en klankband. Hier dient de uitvoerder een keuze te maken welke elementen van een klankband worden meegespeeld of gezongen.

Stockhausen's Klavierstücke zijn een reeks van 19 pianostukken die de componist zelf 'aantekeningen' noemt (cfr. Boulez' Notations). De harde kern van dit work-in-progress dateert uit het voorjaar van 1952, toen de componist 4 kernachtige, sluitende muzikale cellen vastlegde. Later plande hij die kerngedachten uit te werken in een cyclus van 21 Klavierstücke, in sets van 4 + 6 + 1 + 5 + 3 + 2. De tweede set werd geschreven in 1954–55. Nr. VI werd herhaaldelijk herzien en Nrs. IX en X waren pas in 1961 voltooid, jaren nadat hij Nr. XI in 1956 had afgewerkt.

Begin 1979 hervatte Stockhausen het componeerwerk aan de cyclus en voltooide 8 nieuwe stukken, maar omstreeks deze periode had hij zijn 21-stappenplan al opgegeven. Vanaf Nr. XV en verder zijn de Klavierstücke niet louter voor piano solo geschreven, dan wel voor synthesizer of gelijkaardige elektronische interfaces die met een klavier bespeeld worden. Stockhausen zag dit als de onvermijdelijke opvolger van de klassieke vleugelpiano. De tijdsduren van de Klavierstücke lopen sterk uiteen, en beslaan nauwelijks 30 seconden voor Nr. III tot ongeveer een half uur of zelfs een uur (Nrs. VI, X, XIII en XIX).

Klavierstück XVI (1995-97) is geschreven voor ofwel piano solo of synthesizer, of allebei tesamen. De muziek loopt parallel aan Klangszene Zwölf uit Freitag, een onderdeel van Stockhausen's magnum opus Licht. Alle materiaal van Licht is afgeleid uit 'formules', zo ook dat van Klavierstuck XVI, dat de melodische struktuur van Elufa, de negende 'Realszene' uit Freitag volgt. Het stuk is heel minutieus genoteerd, maar allesbehalve opgesteld als een lineaire partituur; de uitvoerder krijgt een reeks losse fragmenten waarvan hij zelf moet uitmaken wanneer hij wat (al dan niet synchroon met de klankband) speelt.

Klavierstück XVI werd geschreven voor de Micheli Competition, die Stockhausen om een 7 minuten durend stuk verzocht. Het wedstrijdreglement verbood Stockhausen om het stuk samen met de kandidaten in te oefenen, dus hoorde hij het eindresultaat pas op de première in oktober 1997. Achteraf was hij in hoge mate verontwaardigd; " they (de uitvoerders) were completely lost and could not imagine how the piece should be played ". Hoe het wél vertolkt hoort, dat zal Lukas Huisman je weten te vertellen.

Praktische info :

Lecture recital Lukas Huisman : Xenakis, Stockhausen
Maandag 9 december 2013 om 20.00 u
Logos Tetraëder - Gent

Bomastraat 26-28
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org en www.lukashuisman.be

Extra :
Iannis Xenakis : www.iannis-xenakis.org, www.xenakis-ensemble.com en youtube
Iannis Xenakis (1922-2001): Mathematicus en filosoof, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl
Karlheinz Stockhausen : www.stockhausen.org en youtube
Karlheinz Stockhausen, een unicum als componist, Sebastian op duits.skynetblogs.be, 9/12/2007
Klankbeeldhouwer Karlheinz Stockhausen, Hellen Kooijman op www.computable.nl, 8/06/2001

18:56 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Van den vos : muziektheater geïnspireerd op de epische fabel

Van den vos Geïnspireerd op het episch dierdicht Van den vos Reynaerde maken FC Bergman, Toneelhuis en Muziektheater Transparant tijdloos muziektheater met tekst van Josse de Pauw en muziek van Liesa Van der Aa. In de dertiende-eeuwse fabel Van den vos Reynaerde zet de sluwe Reinaert de Vos alle dieren van het dierenrijk, koning Nobel incluis, een neus. Zonder enige scrupule maar met alle sympathie van het publiek gaat Reinaert zijn gang. FC Bergman buigt zich met dit project over de aantrekkingsfactor van het begrip 'immoraliteit' en de invloed ervan op onze huidige samenleving. De jonge muzikante/componiste Liesa Van der Aa schrijft de muziek, daarin bijgestaan door het veelbelovende jonge Berlijnse solistenensemble Kaleidoskop. Niemand minder dan Josse De Pauw neemt het libretto voor zijn rekening, terwijl FC Bergman versterkt wordt door stemkunstenaar Gregory Frateur en de rasacteurs Viviane De Muynck en Dirk Roofthooft

Praktische info :

FC Bergman, Toneelhuis, Muziektheater Transparant & Kaleidoskop : Van den vos
Do 5, vrij 6, za 7, wo 11, do 12, vrij 13 en za 14 december 2013, telkens om 20.00 u
Zo 15 december 2013 om 15.00 u
Di 17, wo 18, do 19, vrij 20 en za 21 december 2013, telkens om 20.00 u
Toneelhuis - Bourlaschouwburg - Antwerpen

Komedieplaats 18
2000 Antwerpen

Meer info : www.toneelhuis.be, www.transparant.be, www.fcbergman.be en www.kaleidoskopmusik.de
-------------------------------------------------
Vrijdag 24 en zaterdag 25 januari 2014, telkens om 20.30 u
Kaaitheater - Brussel

Sainctelettesquare 20
1000 Brussel

Meer info : www.kaaitheater.be, www.transparant.be, www.fcbergman.be en www.kaleidoskopmusik.de
-------------------------------------------------
Vrijdag 31 januari en zaterdag 1 fabruari 2014, telkens om 20.15 u
C-Mine Cultuurcentrum - Genk
Evence Coppéelaan
3600 Genk

Meer info : www.c-minecultuurcentrum.be, www.transparant.be, www.fcbergman.be en www.kaleidoskopmusik.de

18:10 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

05/12/2013

Veel dans, muziek & gratis afterparty's tijdens Café Cocteau in Gent

Café Cocteau Het festival Café Cocteau in Muziekcentrum de Bijloke in Gent gaat op zoek naar de actuele erfgenamen van de avant-gardistische kunstenaars uit de Parijse roaring twenties. Het ging hard in de kunst met toenmalige karakteristieken als shockerend, absurdistisch, surrealistisch, dadaïstisch, speels, maatschappijkritisch, anti-burgerlijk.

18 mei 1917: midden in de Eerste Wereldoorlog. Het succes én het schandaal van het ballet Parade van Erik Satie en Jean Cocteau katapulteren Cocteau meteen naar de top van de avant-gardescène in Parijs. Hij wordt in het artistieke milieu de spreekbuis van schilders, musici, schrijvers en de salonfähige dichters in Montparnasse. Satie daarentegen weigert nog geen jaar later zijn rol als mentor van de avant-gardecomponisten rondom hem verder op te nemen. Satie heeft het laatdunkend over Les Jeunes, later bekend als Le Groupe des Six, met als leden Poulenc, Auric, Milhaud, Honegger, Durey en Tailleferre. Café Cocteau brengt een hedendaagse kijk op de artistieke spirit van die periode.  

In Café Cocteau kun je blijven mijmeren en socializen na de concerten en voorstellingen. Hardscore brengt samen met De Bijloke elke festivalavond een afterparty tijdens het Cocteau festival. Laat jullie verrassen door optredens van lokaal jong volk. Zang en piano, viool en harp, klarinet en piano, synthesizers tot een heus ensemble. Allemaal zullen ze er voor zorgen dat jullie vergeten om naar huis te gaan. Op deze after-party's is iedereen welkom en ze zijn nog gratis bovendien!

Les Ballets C de la B / SPECTRA : ASOBI - vrij 6, za 7, zo 8 en di 10/12, telkens om 20.00 u
Asobi, in het Japans letterlijk 'spel voor volwassen', verwijst naar de verspillende en genotvolle activiteiten van het volwassen leven. Kansspelen, vechtlust, theater, competitie, dansen, seks, …, stuk voor stuk zijn het bezigheden waarin men op zoek gaat naar zelfverlies, overgave en dronkenschap. In Japan zijn deze activiteiten het exclusieve voorrecht van mannen. Het is er tot op vandaag verboden voor vrouwen om zich te verliezen in dergelijke 'nutteloze' handelingen.

Asobi wil graag de voyeuristische relatie blootleggen die aan de basis ligt van de meeste vormen van deze 'spelen voor volwassenen', gaande van pornografie, over fetisjisme, tot en met de comfortabele toeschouwerspositie in het theater. Meer dan een feministische mijmering over voyeurisme, is Asobi echter een poging om de dualiteit van het kijken en bekeken worden, achter zich te laten en te zoeken naar een fysieke kwetsbaarheid en een bijna dierlijke overgave waarin de dansende mens zich laat 'gezien worden'.

Op scène staan vijf dansers (drie vrouwen en twee mannen), bijgestaan door SPECTRA, en een immense spiegel, die de toeschouwer confronteert met het eigen kijken. Het decadente, erotische universum van Asobi is deels geïnspireerd op de bizarre en ambigue beeldtaal van de Franse surrealistische schrijver en cineast Jean Cocteau (1889-1963).  De live muziek, gecomponeerd door de jonge Franse componist Guillaume Perret en door Marybel Dessagnes, beroept zich op het werk van tijdgenoten van Jean Cocteau, zoals Erik Satie (1866-1925), Claude Debussy (1862-1918) en Maurice Ravel (1875-1937).
www.debijloke.be, www.spectraensemble.com en www.lesballetscdela.be

FES : Modernski - za 14/12 om 20.00 u
Onder de noemer 'Modernski' reconstrueerde en/of herschreef Flat Earth Society composities van Stravinski, Scott Joplin, Dissevelt, Kagel, Morricone, Poulenc enz. Die werken ondergaan zo een meer of mindere radicale 'verFESssing'. Daarnaast weerklinken nieuwe composities van Peter Vandenberghe, Tom Wouters, Peter Vermeersch en FES-outsiders Fulco Ottervanger en Lisa Cay Miller. Niemand weet precies wat er typisch is aan het Modernski-concept. Absurdisme verzekerd.

Op vraag van Mark Delaere, artistiek directeur van het Festival van Vlaanderen Vlaams-Brabant, nam FES in 2006 werk van drie 20e-eeuwse componisten onder handen: Igor Stravinsky, Mauricio Raùl Kagel en Tom Dissevelt. Het project kaderde in het nieuwe opzet van de festivalconcerten te Leuven om muziek uit de twintigste eeuw, die ondertussen 'oude muziek' is geworden, opnieuw te belichten. Dit project was de aanzet voor FES en Peter Vermeersch om het terrein van de hedendaagse muziek verder te gaan verkennen. Onder de noemer 'Modernski' (die refereert naar de lapnaam '‘Mijnheer Modernsky' die Schönberg in een koorwerk gaf aan Stravinsky) wordt relatief onbekende 20ste-eeuwse muziek opgedist en opgefrist tot FES-repertoire.
www.debijloke.be en www.fes.be

Praktische info :

Café Cocteau
Van vrijdag 6 t.e.m. zaterdag 14 december 2013
Muziekcentrum de Bijloke - Gent


Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.debijloke.be

22:44 Gepost in Concert, Dans, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Marimba en strijkorkest : een zinnenprikkelend concert van Het Kamerorkest Brugge

Koen Plaetinck "Verrassend, energiek en bruisend", zo omschreef het enthousiaste publiek in Brugge de eerste uitvoering van 'Marimba', de nieuwste productie van Het Kamerorkest Brugge met solist Koen Plaetinck (marimba) en Ning Kam (viool). Nog te zien op vrijdag 6 december 2013 in AMUZ in Antwerpen en op 7 december 2013 in de Miryzaal van het Conservatorium in Gent.

In de tweede productie van het seizoen 2013-2014 'Marimba' zoekt het Kamerorkest Brugge opnieuw onbekende oorden op. Het Concerto voor marimba en strijkorkest van de Franse percussionist Emmanuel Séjourné plaatst de luisteraar midden in de dialoog tussen het strijkorkest en de toch wat onconventionele solist, de marimba. Het geanimeerde samenspel mondt uit in een rijke klankenwereld die nu eens uiterst ontroerend dan weer spectaculair klinkt. Achter de marimbatoetsen staat Koen Plaetinck (foto). Als gevierd marimba-solist trad hij op bij Klara, Bozar, het Festival van Vlaanderen, Musica Antiqua Festival en de Bach Academie. In 2011 bracht Plaetinck zijn debuutalbum 'Notenbüchlein' uit met muziek van J.S. Bach uitgevoerd op marimba. Verder staat het Eerste Strijkkwartet van Edvard Grieg op het programma dat tot verbeelding spreekt door de onstuimige Noorse dansen, de opgewekte volkswijsjes en de rijke muzikale kleurschakeringen. De energieke Serenade voor strijkorkest van de Zweedse componist Dag Wirén zet het concert passend in.

Programma :

  • Dag Wirén, Serenade voor strijkorkest, opus 11 (1937)
  • Etienne Séjourné, Concerto voor marimba en strijkorkest (2005)
  • Edvard Grieg, Strijkkwartet nr. 1 in g, opus 27 (arr. R. Tognetti)

Praktische info :

Het Kamerorkest Brugge & Koen Plaetinck : Wirén, Séjourné, Grieg
Vrijdag 6 december 2013 om 20.00 u
AMUZ - Antwerpen

Kammenstraat 81
2000 Antwerpen

Meer info : www.amuz.be en www.hetkamerorkest.be
---------------------------------
Zaterdag 7 december 2013 om 20.00 u
Miryzaal - Conservatorium Gent
Hoogpoort 64
9000 Gent

Meer info : www.hetkamerorkest.be

Extra :
Koen Plaetinck : www.koenplaetinck.com
Dag Wirén op nl.wikipedia.org en youtube

Ontdek hier de compilatie van Séjourné's Concerto voor marimba en strijkorkest, opgenomen op 1/12/2013 in het Concertgebouw in Brugge

18:38 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

03/12/2013

Middag van het NOB met ongewone kwintetten van Dave Anderson en Prokofiev

NOB Svetoslav Dimitriev, een van de contrabassolisten van het Nationaal Orkest, verzamelt twee houtblazers en twee strijkers om zich heen. Samen spelen ze twee werken die speciaal voor deze veeleer ongewone combinatie geschreven werden. Sergej Prokofjev componeerde zijn Kwintet op vraag van een rondreizend balletgezelschap. Met zijn bruuske tempowisselingen en gedurfde harmonieën is het een van zijn meest vooruitstrevende werken. De Amerikaanse componist Dave Anderson, zelf contrabassist, modelleerde zijn eigen Kwintet naar dat van Prokofjev. Het valt op door zijn jazzy ritmen en etnische klankkleuren.

Programma :

  • Dave Anderson, Kwintet voor hobo, klarinet, viool, altviool en contrabas
  • Sergey Prokofiev, Kwintet voor hobo, klarinet, viool, altviool en contrabas, op.39

Praktische info :

Middag van het NOB : Dave Anderson, Prokofiev
Donderdag 5 december 2013 om 12.30 u
Bozar - Brussel

Ravensteinstraat 23
1000 Brussel

Meer info : www.bozar.be en www.onb.be

17:59 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

01/12/2013

What the Body Does Not Remember : dansgeschiedenis op de scène

What the Body Does Not Remember What the Body Does Not Remember is de fascinerende debuutvoorstelling uit 1987 van Wim Vandekeybus en zijn gezelschap Ultima Vez. In New York kregen Wim Vandekeybus en de componisten Thierry De Mey en Peter Vermeersch de gerenommeerde Bessie Award voor deze "brutale confrontatie van dans en muziek." Nu, 25 jaar later, gaan Wim Vandekeybus en Ultima Vez er opnieuw mee op tournee. En voor het eerst wordt de muziek van deze baanbrekende voorstelling live uitgevoerd door het Brusselse nieuwe-muziekensemble Ictus. What the Body Does Not Remember balanceert op de messcherpe grens van aantrekken en afstoten. Nu eens levert dat een confrontatie tussen twee dansers op, dan weer tussen twee groepen, tussen de dansers en de muziek, tussen de dansers en een dwingend lijnenspel. Maar overal knallen de agressie, de angst en het gevaar erdoorheen. Dansgeschiedenis op de scène!

Een flashback naar het einde van de jaren 80: uit het verpletterende debuut van de jonge choreograaf Wim Vandekeybus ontstaat in 1987 de 'Flemish Wave' die de dans- en theaterwereld op zijn kop zet. De Keersmaeker, Fabre, Decorte, Needcompany en Vandekeybus hadden weinig of niets met elkaar gemeen, ware het niet dat ze één voor één de normen op de planken herschreven met de geladenheid van het rusteloze lichaam. "De Belgen zijn de meesters van het lichaam," liet een Nederlandse recensent zich destijds ontvallen. Anna Kisselgoff bewierookte What the Body in de New York Times dan weer door het te hebben over een "revolutie in de dans".

Wat het lichaam zich - volgens de titel - niet herinnert, is noch Eden, noch de maagdelijkheid, maar eerder het zeldzame moment dat aan elke herhaling ontsnapt en slechts één keer voorkomt … het moment waarop het gevaar ons noodgedwongen voor een keuze stelt. Gevaar en druk zijn dan ook de basisconcepten voor deze jonge choreograaf, die door zijn raadsman Thierry De Mey (muzikant, Go-kampioen en begenadigde strateeg) tot het uiterste wordt gedreven. De lichamen werpen zich op elkaar, kronkelen over de grond, gooien stenen op die hun partners maar net kunnen ontwijken, dreigen genadeloos vertrapt te worden. De spanning tussen mannen en vrouwen loopt hoog op, is intens en seksueel. Alles gebeurt uiterst snel en is tot in het kleinste detail uitgewerkt. Met hun muziek graven Thierry De Mey en Peter Vermeersch (die kort daarvoor nog Anne Teresa De Keersmaker begeleidden bij haar eerste stapjes) dieper naar een dissonant minimalisme van metalige geluiden, in de voetsporen van Louis Andriessen. Vandekeybus mocht voor deze "harde confrontatie tussen dans en muziek in een landschap vol gevaren en geweld" een Bessie Award in ontvangst nemen.

Dankzij een nieuwe generatie dansers, elf muzikanten van weleer en Thierry De Meys percussie-instrumentarium (een verzaagd pianokader, papieren trommels, een lithofoon enz.) krijgen we vijfentwintig jaar later dit successpektakel opnieuw te zien.

Praktische info :

Ultima Vez / Wim Vandekeybus & Ictus : What the Body Does Not Remember
Woensdag 4 december 2013 om 20.00 u
Concertgebouw Bruggge

't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.concertgebouw.be, www.ultimavez.com en www.ictus.be
------------------------------------------
Van woensdag 18 t.e.m. zaterdag 21 december 2013, telkens om 20.00 u
deSingel - Antwerpen

Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.desingel.be, www.ultimavez.com en www.ictus.be

Deze voorstelling is ook nog te zien op vrijdag 17, zaterdag 18, woensdag 22, donderdag 23, vrijdag 24 en zaterdag 25 januari 2014 in de KVS in Brussel en op woensdag 12 maart 2014 in CC Hasselt.

Elders op Oorgetuige :
December Dance 13 : Wim Vandekeybus palmt Brugge in, 29/11/2013

23:50 Gepost in Concert, Dans, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Rerun van het project Giocare la musica met Musiques Nouvelles in Flagey

Federico Gardella Vorig jaar werd het project Giocare la musica gelanceerd door Ulysses en het Divertimento ensemble uit Milaan. Het slaat een brug tussen hedendaagse muziek, professionele muzikanten, artiesten in wording, scholen en leergierig publiek. Twee componisten, Daniele Ghisi en Federico Gardella (foto), hebben werken geschreven die open staan voor de spontane expressieve kracht van kinderen, op het kruispunt tussen zang en toneelkunst. Dinsdag in Flagey krijg je een rerun van dit project te zien met het ensemble Musiques Nouvelles en het kinderkoor van de school Saint-Henri uit Sint-Lambrechts-Woluwe en van de school Les Étangs uit Elsene onder leiding van Sarah Goldfarb.

Programma :

  • Daniele Ghisi, Itaca voor ensemble en kinderkoor, met leerlingen uit de school Les Étangs (Elsene)
  • Rich O'Meara, Restless, percussiesolo door Pierre Quiriny
  • Luciano Berio, Folk Songs: I wonder as I wander - Rossignolet du bois - Azerbaidjan love song
    Gwendoline Spies
  • Federico Gardella, Quaderno di sabbia voor ensemble en kinderkoor (naar het bundel Collezione di sabbia en een novelle van Italo Calvino)
  • Bonjour 'Salama Toup'ko', voor kinderkoor, gearrangeerd door Sarah Goldfarb

Praktische info :

Musiques Nouvelles : Giocare la Musica
Dinsdag 3 december 2013 om 19.30 u
Flagey - Brussel

H.-Kruisplein
1050 Elsene (Brussel)

Meer info : www.flagey.be en www.musiquesnouvelles.com

Extra :
Daniele Ghisi op ensemblevortex.com en youtube
Rich O'Meara op youtube
Luciano Berio op www.compositiontoday.com, www.themodernword.com, brahms.ircam.fr en youtube
Portret Luciano Berio, J-L Plouvier op www.ictus.be
Luciano Berio (1925 - 2003): Duivelskunstenaar, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl
Federico Gardella : www.federicogardella.it en youtube

Bekijk hier de trailer van Daniele Ghisi's Itaca



en Rich O'Meara's Restless

22:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

29/11/2013

December Dance 13 : Wim Vandekeybus palmt Brugge in

December Dance Tussen 4 en 15 december vindt December Dance weer plaats in Brugge. Na Akram Khan, Anne Teresa De Keersmaeker en Sidi Larbi Cherkaoui stelden Concertgebouw Brugge en Cultuurcentrum Brugge voor December Dance 13 de gelauwerde Wim Vandekeybus als curator aan. December Dance 13 presenteert 15 voorstellingen, waarvan 5 Belgische premières en 8 voorstellingen met livemuziek. Met dit programma blikt curator Wim Vandekeybus niet alleen nostalgisch terug op de beginjaren van zijn compagnie Ultima Vez, maar kijkt ook naar de toekomst van de nieuwe generatie. Gevestigde waarden zoals Ultima Vez, Jan Fabre en Lemi Ponifasio staan naast de jonge Maud Le Pladec, Frédérick Gravel, de graffitikunstenaar Vincent Glowinski (Bonom) en vele anderen.

Speciaal voor December Dance 13 creëerde Vandekeybus Spiritual Unity: een slim patchwork van choreografieën en composities geplukt uit de laatste vijf jaar van Ultima Vez. Ook deze editie houdt December Dance een podium vrij voor het December Dance Platform, waar jonge makers hun generatie een stem geven. Verder presenteert December Dance een groot aanbod aan contextactiviteiten: lezingen, inleidingen, foto-expo's, een film en een slotfeest. Wim Vandekeybus vierde afgelopen seizoen de 25ste verjaardag van zijn compagnie Ultima Vez en December Dance 13 is de kers op de taart van dit feestjaar. Wim Vandekeybus "Ik hoop dat uit mijn keuze voor December Dance vooral mijn geloof in de nieuwe generatie choreografen spreekt maar ook mijn honger naar de wereld buiten de dans."

Het festival December Dance bundelt elk jaar de strafste hedendaagse dansvoorstellingen. Vanafvolgende week is Wim Vandekeybus eregast in Brugge. Hij vierde onlangs de vijfentwintigste verjaardag van zijn danscompagnie Ultima Vez. In 1987 sloegen Wirn Vandekeybus en zijn gezelschap Ultirna Vez de danswereld met verstomming. Wie er toen niet bij was, niet getreurd. 'What the Body Does Not Remember' wordt op woensdag 4 december hernomen met - voor het eerst - livemuziek van Ictus. Zo sla je meteen twee vliegen in een klap: een dansvoorstelling en een concert van topniveau. Maar de gouden jaren tachtig liggen al een poosje achter ons. Tijd om bij de hedendaagse dansscène de vinger aan de pols te houden. Het internationale dansfestival December Dans zet daarom Vandekeyhus niet afleen in het spotlicht, maar gaat ook samen met de hem op zoek naar de meest opmerkelijke dansvoorstellingen van de laatste jaren. Het resultaat is een ijzersterk programma met werk van oncler andere Anton Lachky, Frédérick Gravel en graffitikunstenaar Bonom. Wie zich in hedendaagse dans wil verdiepen, kan enkele Iezingen bijwonen of zelf aan de slag gaan tijdens een workshop met dansers van Ultima Vez. Dansliefhebbers, sla van 4 tot en met 15 december je tent op in Brugge.

Praktische info

December Dance 13
Van woensdag 4 t.e.m. zo 15 december 2013
Concertgebouw - Brugge


Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.decemberdance.be en concertgebouw.be

Bekijk hier al de trailer van December Dance 13

16:30 Gepost in Concert, Dans, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

26/11/2013

Klankenbos vernieuwd en uitgebreid

Klankenbos Op zaterdag 23 november werd het vernieuwde en uitgebreide Klankenbos voorgesteld. Niet alleen zijn er nieuwe installaties geplaatst, ook zijn de oudere gerestaureerd en geüpdatet. Het werk Curvices van Rozalie Hirs is een app waarin klank, poëzie en animaties gecombineerd worden. Je bepaalt zelf wat je hoort en ziet door je te bewegen doorheen Klankenbos. Met de installatie Windribbon wordt aan de Klankenboscollectie ook een werk toegevoegd van een Amerikaanse klankkunstpionier. Bovendien werd de nieuwe, zeer mooie catalogus voorgesteld. Omdat de collectie van Klankenbos de afgelopen jaren flink werd uitgebreid, was ook de Klankenbos-catalogus aan vernieuwing toe. In de nieuwe publicatie worden ook enkele 'earpieces' van David Helbich geïntegreerd, composities die de lezer aanzetten tot (anders) luisteren.

Collectie klankenbos uitgebreid
Curvices (2013) van de Nederlandse componiste en dichteres Rozalie Hirs is een audiovisuele mobiele applicatie die je begeleidt tijdens een wandeling door Klankenbos. Door van plaats te veranderen bepaal je mede het verloop van de muziek en de poëzie. Met het verkennen van het terrein tast je klanken en woorden af, maak je een reis door het bos in zoveel passen als je wil. Cox & Grusenmeyer kropen in de huid van lichtontwerpers en verzorgden een bijpassende lichtshow. Yvan Vander Sanden zorgde in nauwe samenwerking met de kunstenaars voor de technische realisatie van het werk. Met dit artistieke en technische kunststukje integreert Musica een geheel nieuwe vorm van klankkunst in Klankenbos. De app is gratis te downloaden voor Android en in de loop van december ook voor iOS. Wie zelf geen toestel heeft, kan een tablet uitlenen in de kantoren van Musica.
www.klankatlas.eu/klankatlas/curvices

De collectie werd verder uitgebreid met werk van een pionier op het vlak van klankkunst: de Amerikaan Leif Brush. Windribbon is een tussen twee bomen opgespannen messinglint, dat wordt bespeeld door de wind. De bewegingen van het lint worden opgepikt door sensoren en versterkt via luidsprekers. Guy De Bièvre en Sofia von Bustorff bouwden een replica van de installatie die Brush ooit in zijn achtertuin ontwikkelde. Volgens De Bièvre is de Amerikaanse kunstenaar erg opgetogen dat zijn werk bewaard blijft in de collectie van Klankenbos.
www.klankatlas.eu/klankatlas/windribbon

Grondige revisie installaties
De klankinstallaties van Klankenbos staan dag in dag uit in weer en wind. Hoewel de werken robuust gebouwd worden, waren enkele installaties na verscheidene jaren toe aan een grondige revisie. Drie installaties werden onder handen genomen: Houses of Sound (Pierre Berthet), Oor van Noach (Robert Lambermont) en Kanariestudio (Paul Panhuysen). Berthet en Lambermont maakten van de mogelijkheid gebruik om het concept van hun installatie te wijzigen. Deze vaste waarden in de Klankenboscollectie klinken nu beter dan ooit. De nieuwe uitbreidingen maken de collectie van Klankenbos nog rijker dan ze al was. De vaste en mobiele installaties zijn stuk voor stuk pareltjes van wereldklasse. De collectie van Klankenbos is op alle vlakken een unicum in Europa, en ver daarbuiten.

Klankenbos
Tussen de bomen van Klankenbos zit een unieke verzameling klankkunstwerken verscholen. De kunstwerken zijn een prikkeling voor het oor en een streling voor het oog. Tijdens een bezoek aan Klankenbos word je uitgedaagd om op een bewuste manier met geluid en stilte om te gaan. Een bijzondere ervaring voor mensen van alle leeftijden. De omvang en de permanente toegankelijkheid van de collectie zijn uniek in Europa.
Een wandelparcours doorheen Provinciaal Domein Dommelhof in Neerpelt neemt je mee voor een bijzondere (klank)kunstervaring in openlucht. Iedereen kan Klankenbos op eigen houtje verkennen - gratis, op elk moment van de dag. Een plattegrond met toelichting bij de installaties kan je meenemen aan de verschillende ingangen van het bos.

Wil je alle geheimen van Klankenbos leren kennen, dan is een geleid bezoek een aanrader. De gids laat je de collectie op een optimale manier ervaren. Je krijgt inzicht in de artistieke ideeën achter de werken en de technische hoogstandjes die sommige installaties herbergen. De toelichting en het tempo van elke rondleiding wordt aangepast aan de deelnemers. En tijdens de kinderactiviteiten ontdekken kinderen spelenderwijs het bos en zijn bijzondere installaties. Er zijn activiteiten voor verschillende leeftijdsgroepen.

Praktische info :

Klankenbos
Provinciaal Domein Dommelhof Neerpelt

Toekomstlaan 5
3910 Neerpelt

Neem zeker een kijkje op www.musica.be voor meer informatie over de rondleidingen en activiteiten en voor het volledige kinderaanbod. De vernieuwde klankenatlas vind je hier.

11:06 Gepost in Algemeen, Muziek, Nieuws | Permalink |  Facebook