30/01/2014

Portret André Laporte in Puur muziek

André Laporte Canvas Klassiek is sinds januari 'Puur muziek' geworden. Het uitzenduur blijft zondag middag 12.00u op Canvas, met een herhaling op zaterdag. Puur muziek blijft klassieke muziek aanbieden, maar doorbreekt tegelijk ook de grenzen ervan. Want Puur muziek ontdekt ook jazz, wereldmuziek, dans, chanson en alles wat ertussen ligt. Kortom: muziek die iets ruimer gaat dan het puur klassieke, maar geen pop en rock. Het blijft een mix van Belgische en internationale topmuzikanten, concerten en documentaires.

Op zaterdag 1 februari om 15.45 u toont Puur muziek 'André Laporte en de wereld na de stilte' (herhaling), een portret uit 1992 van componist André Laporte (foto), die vorige week de Klar a Carrièreprijs ontving. Laporte is een icoon van het Belgische muziekleven.

André Laporte (1931) is componist, organist, pianist, musicoloog, filosoof. Hij studeerde bij Flor Peeters, Marinus de Jong en Karlheinz Stockhausen. In 1968 wordt hij leraar aan het Koninklijk Conservatorium van Brussel eerst als docent ‘Nieuwe Technieken’, later als docent muziekanalyse, vormleer, harmonie en contrapunt-fuga. In 1988 wordt hij docent compositie. Hij was ook buitengewoon docent compositie aan de Muziekkapel Koningin Elisabeth (in Waterloo). Onder zijn leerlingen bevonden zich onder meer Luc Brewaeys, Daniël Capelletti en Peter Swinnen. In 1972 richtte hij samen met Herman Sabbe een nieuwe Belgische afdeling op van de International Society for Contemporary Music (ISCM).

In 1963 treedt hij in dienst bij de BRT (nu VRT), eerst als producent 'Nieuwe Muziek', daarna als programmacoördinator van BRT-3 (nu Klara). In 1989 wordt hij productieleider van het BRTN-Filharmonisch Orkest en vier jaar later directeur van de artistieke ensembles van de omroep. Sinds 1996 is hij met rust. Het oratorium La Vita non è sogno (1972) leverde hem in 1976 de Prix Italia op. Op vraag van Gerard Mortier componeerde hij van 1980 tot 1985 de opera Das Schloss. In 1989 tekende hij voor het plichtconcerto voor de Koningin Elisabethwedstrijd voor viool: Fantasia-Rondino con tema reale voor viool en orkest. In 1991 werd hij lid van de Koninklijke Vlaamse Academie van België voor Wetenschappen en Kunsten. Verder is hij lid van de Muziekraad voor Vlaanderen en ondervoorzitter van de Unie van Belgische Componisten

André Laporte en de wereld na de stilte in 'Puur muziek' op Canvas, zaterdag 1 februari 2014 om 15.45 u
www.canvas.be

Extra :
André Laporte : www.matrix-new-music.be, www.cebedem.be, www.muziekcentrum.be en youtube

20:24 Gepost in Muziek, Televisie | Permalink |  Facebook

27/01/2014

Amerikaans mannenkoor Chanticleer beslecht strijd tussen de seksen

Chanticleer Het mannenkoor Chanticleer uit San Francisco is wereldwijd bekend als 'an orchestra of voices'. Naadloze samenzang is een constante in hun originele interpretaties van renaissancemuziek tot jazz, gospel en nieuwe composities. Sinds de oprichting van het ensemble in 1978 heeft de groep al twee GRAMMY Awards in de wacht gesleept. Op zaterdag 1 februari staat Chanticleer in AMUZ met She Said/He Said, een concertprogramma dat de vaak stormachtige dialoog tussen de seksen analyseert. Enkele dagen later, op vrijdag 7 februari, strijkt het koor neer in het Brugse Concertgebouw.

De mengeling van liefde en onbegrip blijkt voor componisten een onuitputtelijk thema, van de schunnigste renaissance-madrigalen via Poulenc, Debussy en Brahms tot Frankie and Johnny, een klassieker uit de Midwest over een crime passionnel. Aan de andere kant horen we bij Andrea Gabrieli en Ivan Moody hoe vrouwen op een voetstuk worden geplaatst. She Said / He Said geeft originele en prikkelende vrouwen als Hildegard von Bingen, Emily Dickinson en de hedendaagse componist Stacy Garrop een stem.

Er wordt vaak verondersteld dat Chanticleer een 'gay ensemble' is, maar de groep wijst er graag op dat ze noch e'n homo-, noch eon hetero-organisatie is. Het ensemble komt niet samen gebaseerd op seksuele oriëntatie, maar uit liefde voor muziek. Chanticleer word opgericht door Louis Botto, een musicoloog die het spijtig vond dat veel van de muziek die hij bestudeerde - vocaal repertoire uit de middeleeuwen en de renaissance - niet werd uitgevoerd. Hij besloot een groep op te richten die zich toelegde op die vergeten muziek. Door enkel mannenstemmen te gebruiken, trachtte hij de sound van een Europees renaissancekoor op to roepen. De Kerk engageerde vroeger immers enkel mannelijke zangers: naast knapen en castraten waren er ook zangers met een geoefend falset- of contratenorregister. Louis kende enkele contratenoren uit San Francisco en nodigde hen uit. Ook vandaag nog telt het ensemble zes contratenoren. Een mannenkoor levert een heel ander geluid op dan een gemengd ensemble. De stemtimbres liggen dicht bij elkaar en creëren zo een homogene klank, het handelsmerk van Chanticleer.

De line-up van componisten in SheSaid/He Said verraadt een tweede bepalend kenmerk van het ensemble: eclecticisme. Sinds de oprichting van Chanticleer bouwden de zangers een uitstekende reputatie op in tal van genres, waarbij het repertoire in belangrijke mate door henzelf word uitgebreid met arrangementen en cornpositieopdrachten. De groep houdt bovenal van composities die iets te vertellen hebben, muziek die zichzelf trouw blijft. De kwaliteit van de muziek is het selectiecriterium bij het samenstellen van concertprogramma's. Wat die kwaliteit juist inhoudt, kan voor elk genre en voor elke tijdsperiode iets anders betekenen.
She Said/He Said zet de stilistische verscheidenheid van Chanticleer nogmaals in de verf. Het concertprogramma plaatst middeleeuwse en renaissancemuziek naast romantische en hedendaagse composities. De strijd tussen de seksen zal in dit programma muzikaal worden uitgevochten door onder anderen Hildegard von Bingen, Emily Dickinson en Stacy Garrop in het vrouwelijke kamp versus Andrea Gabrieli, Johannes Brahms, Claude Debussy, Francis Poulenc,  Samuel Barber en Eric Whitacre aan mannenzijde. Het uitgangspunt is even boeiend als tijdloos, de uitvoerders rasartiesten met tonnen podiumprésence. Of om het met de Los Angeles Times te zeggen : "Chanticleer fascineert en betovert op dezelfde manier als fijne chocolade of een Rolls Royce: via luxueuze perfectie".

Praktische info :

Chanticleer : She Said / He Said
Zaterdag 1 februari 2014 om 21.00 u
(inleiding door Rudy Tambuyser om 20.15 u )
AMUZ - Antwerpen
Kammenstraat 81
2000 Antwerpen

Meer info : www.amuz.be en www.chanticleer.org
-----------------------------
Vrijdag 7 februari 2014 om 20.00 u (inleiding door Rudy Tambuyser om 19.15 u )
Concertgebouw Bruggge
't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.concertgebouw.be en www.chanticleer.org

Bron : Voorjaarskrant Amuz

17:28 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Asobi : een spel voor volwassen

ASOBI ASOBI is een Japanse verzamelnaam voor wat we doen in de marge van de verplichtingen die het leven ons oplegt. Het verwijst naar de lichtere dingen, de vluchtige activiteiten, de kleine obsessies. Daarnaast betekent ASOBI ook 'spel', in een volwassen, sensuele context. Het is vooral een mannelijke aangelegenheid. Japanse vrouwen worden tot op de dag van vandaag niet geacht met dergelijke zaken bezig te zijn. Maar wat als dat ze dat wel zouden doen? De voorstelling gaat in op die vraag via spelvormen tussen vrouwen; op de obsessie voor het lichaam en zijn spiegelbeeld, voyeurisme - in een decor met een brede doorkijkspiegel aan het plafond. Lederen attributen, korsetten en hoge hakken zijn instrumenten van de drie danseressen in de zoektocht naar vrouwelijke dierlijkheid, Twee mannelijke dansers observeren de vrouwen, zijn de voyeurs en staan symbool voor de ogen van het publiek.

Asobi, in het Japans letterlijk 'spel voor volwassen', verwijst naar de verspillende en genotvolle activiteiten van het volwassen leven. Kansspelen, vechtlust, theater, competitie, dansen, seks, …, stuk voor stuk zijn het bezigheden waarin men op zoek gaat naar zelfverlies, overgave en dronkenschap. In Japan zijn deze activiteiten het exclusieve voorrecht van mannen. Het is er tot op vandaag verboden voor vrouwen om zich te verliezen in dergelijke 'nutteloze' handelingen.

Asobi wil graag de voyeuristische relatie blootleggen die aan de basis ligt van de meeste vormen van deze 'spelen voor volwassenen', gaande van pornografie, over fetisjisme, tot en met de comfortabele toeschouwerspositie in het theater. Meer dan een feministische mijmering over voyeurisme, is Asobi echter een poging om de dualiteit van het kijken en bekeken worden, achter zich te laten en te zoeken naar een fysieke kwetsbaarheid en een bijna dierlijke overgave waarin de dansende mens zich laat 'gezien worden'.

Op scène staan vijf dansers (drie vrouwen en twee mannen), bijgestaan door SPECTRA, en een immense spiegel, die de toeschouwer confronteert met het eigen kijken. Het decadente, erotische universum van Asobi is deels geïnspireerd op de bizarre en ambigue beeldtaal van de Franse surrealistische schrijver en cineast Jean Cocteau (1889-1963).  De live muziek, gecomponeerd door de jonge Franse componist Guillaume Perret en door Marybel Dessagnes, beroept zich op het werk van tijdgenoten van Jean Cocteau, zoals Erik Satie (1866-1925), Claude Debussy (1862-1918) en Maurice Ravel (1875-1937).

Praktische info :

Les Ballets C de la B / SPECTRA : ASOBI
Zaterdag 1 februari 2014 om 20.30 u
De Grote Post - Oostende

Hendrik Serruyslaan 18A
8400 Oostende

Meer info : www.degrotepost.be, www.spectraensemble.com en www.lesballetscdela.be
--------------------------------
Dinsdag 13 mei 2014 om 20.00 u
Stadsschouwburg Sint-Niklaas
(inleiding om 19.30 u)
Richard Van Britsomstraat 21
9100 Sint-Niklaas

Meer info : www.ccsint-niklaas.be, www.spectraensemble.com en www.lesballetscdela.be

16:20 Gepost in Concert, Dans, Muziek | Permalink |  Facebook

Oh Vienna! Goeyvaerts Strijktrio speelt Schoenberg, Webern en Schnittke in Roeselare en Bornem

Goeyvaerts Strijktrio Het Goeyvaerts Strijktrio (violiste Kristien Roels, altviolist Kris Matthynssens en cellist Pieter Stas) speelt vrijdag in Roeselare Weense muziek uit het begin van de twintigste eeuw. Anders dan de meeste klassieke musici spelen zij alle werken uit het hoofd, worden zij één met de muziek en bezorgen het publiek een bijzonder intense luisterervaring. Drie strijktrio's - van Arnold Schoenberg (1946), Anton Webern (1926) en Alfred Schnittke (1985) - worden afgewisseld met een kortfilm uit 1992 van Thierry Knauff, over het leven van de Weense componist Anton Webern. Het is een poëtisch sfeerbeeld, gebaseerd op biografische feiten, over iemand die leefde voor zijn muziek, ver weg van de mondaine wereld, omringd door vrienden, familie en leerlingen. Hun cd met deze strijktrio's verscheen bij het gerenommeerde internationale label Challenge Records. Deze ontving in verschillende internationale magazines de hoogste quotering en onder andere een Gouden Label bij Klasssiek Centraal en een nominatie als beste cd-productie voor Klara's muziekprijzen.

Alfred Schnittke (1934-1998) is een componist die niet in één vakje is onder te brengen: hij vermengde verschillende stijlen, technieken en gedachtegangen uit de (westerse) muziekgeschiedenis om zo tot een heel eigen klank te komen. Schnittke voelde zich eigenlijk een vreemde in eigen land. Zijn vader was een Duits-Joodse Rus, zijn moeder een Wolga Duitse, en hijzelf groeide op in de tijd van de Sovjet Unie. Schnittke's muziek past zowel in de Russische als de Duitse traditie. Zijn muzikale ontwikkeling werd beïnvloed door zijn ontmoetingen met o.a. Skriabin, Stravinsky, Prokofiev en Sjostakovitsj. Maar hij voelde zich ook sterk verbonden met de Duitse muziek. Bach was voor hem de alfa en de omega van de muziek. Ook hij was een groot bewonderaar van de muziek van Gustav Mahler en Alban Berg, zeker ook vanwege de expressiviteit ervan. Lange tijd heeft hij ook de muziek van Anton Webern bestudeerd.

Met Schnittke's originele geest en de beperkingen van de Sovjet culturele politiek, is het geen wonder dat daaruit botsingen ontstonden. Lange tijd werd zijn kunst door de autoriteiten beschouwd als gekunsteld, experimenteel en sterk leunend op West Europees avant-gardisme. Zijn composities werden ongeschikt geacht om de Sovjet Unie te vertegenwoordigen in het buitenland. En omdat hij geen concessies wilde doen, werd het hem lange tijd verboden het land te verlaten. Toch begon Schnittke's roem in het buitenland. De nieuwsgierigheid naar deze onbekende Sovjet componist werd gewekt door uitvoering van zijn werken op internationale festivals vanaf 1966. Schnittke's muzikale taal wordt overal ter wereld begrepen doordat er emoties in doorklinken. Zijn muziek is expressief, suggestief en associatief. Schnittke nam al vrij snel afstand van diverse richtingen binnen de avant-garde in die tijd. Hij zocht naar een manier om zijn muziek een rijkere associatieve inhoud te kunnen geven. In 1968 formuleerde Schnittke zijn concept van het 'polystylisme', een compositiestijl met verschillende lagen, een dialoog met het muzikale verleden. Bepalend voor de muziek van Schnittke is dat de muziek van het verleden, geciteerd of verwerkt in veel van zijn werken, steeds wordt gecombineerd met de muzikale taal van het heden. Het was even een schok dat Schnittke afscheid nam van het strenge avant gardisme, maar het paste bij de geest van de tijd, vermoeidheid en ontgoocheling over seriële muziek en complexiteit, en ook passend in de nieuwe eenvoud. Tegelijkertijd bezorgde het Schnittke een grote schare nieuwe aanhangers en sindsdien is zijn muziek steeds populairder geworden.

Alfred Schnittke schreef zijn Strijktrio in 1985, de tijd waarin de eerste symptomen van de kanker waaraan hij uiteindelijk zou overlijden zich openbaarden. Het werk is (ter ere van de 100ste verjaardag van Alban Berg) is gebouwd rond het herkenbare 'happy birthday'-thema, maar dan ietwat ontwricht zodat - zoals het een postuum verjaardagslied betaamt - het anders zo vrolijke melodietje een snijdende weerklank krijgt. De dynamiek waarmee Schnittke zijn ideeën op elkaar laat volgen, levert zo een ijl tempo dat de luisteraar in trance heen en weer geslingerd wordt tussen alle gemoedstoestanden die in het werk de revue passeren.

Michael Oliver over Schnittkes Strijktrio in Gramophone Magazine : "The String Trio is a fascinating piece. It is a most ingenious expansion or redefinition of sonata form. There is much poignancy and anxiety in the piece and some Shostakovich-like fury and despair, with the melody eerily rising above the drama. It is a passionate, at times anguished piece, and a strangely moving one." (*)

Programma :

  • Arnold Schönberg, Strijktrio
  • Anton Webern, Strijktrio, opus 20
  • Alfred Schnittke, Strijktrio
  • Thierry Knauff, Anton Webern (kortfilm, 1992)

Praktische info :

Goeyvaerts Strijktrio : Oh Vienna!
Vrijdag 31 januari 2014 om 20.30 u
(inleiding om 19.45 u )
Cultuurcentrum De Spil - Roeselare
H. Spilleboutdreef 1
8800 Roeselare

Meer info : www.despil.be en www.stringtrio.net
------------------------
Donderdag 20 februari 2014 om 20.30 u
CC Ter Dilft - Bornem

Sint-Amandsesteenweg 41-43
2880 Bornem

Meer info : www.terdilft.be en www.stringtrio.net

Extra :
Alfred Schnittke : www.schnittke.de, www.schirmer.com (*), www.boosey.com en youtube
Alfred Schnittke (1934 - 1998): Meer dan een polystilistisch kameleon, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl
Review Schönberg, Webern and Schnittke door Goeyvaerts String Trio, Hildegart Maertens op Kwadratuur.be, 19/06/2010
Review Schönberg, Webern & Schnittke - String Trios - Goeyvaerts String Trio, Jan Luijsterburg op www.hifi.nl, 1/09/2010

Elders op Oorgetuige :
Weense Nostalgie met strijktrio's van Schoenberg, Webern en Schnittke, 7/12/2010

15:35 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

24/01/2014

Piet Van Bockstal en Yutaka Oya brengen muziek uit het Hoge Noorden in Waregem

Piet Van Bockstal Het koele noorden is de regio waarin de ijle, alles doordringende hoboklank al eeuwen gekoesterd wordt. In het symfonische oeuvre bij componisten als Sibelius, maar ook in het zeer gevarieerd kamermuziekrepertoire van Carl Nielsen tot de exuberante Kalevi Aho. Yutaka Oya reisde de afgelopen jaren vanuit zijn uitvalsbasis België de wereld rond en speelde wereldwijd tal van concerten. Naast een vast repertoire heeft deze pianist ook heel wat wereldcreaties van Europese en Japanse hedendaagse componisten op zijn naam staan. In de kamermuziek springt de intense samenwerking met hoboïst Piet Van Bockstal (foto) het meest in het oog. Van Bockstal, mede-oprichter van het wereldbefaamde Ictus-ensemble, is zonder twijfel één van de beste hoboïsten van het Europese vaste land.

De Finse componist en dirigent Esa-Pekka Salonen (1958) nam pas als twintiger lessen in orkestdirectie om in voorkomend geval zijn eigen werken en die van zijn collega's uit de jonge componistengroepering Ears Open (met oa. Magnus Lindberg, Kaija Saariaho ...) te kunnen dirigeren. Zijn talent bleek echter zo opmerkelijk dat zijn dirigeercarrière zijn componeeractiviteiten al gauw overschaduwde. Het is pas de laatste jaren dat Salonen terug bewust tijd maakt om te kunnen componeren.

Esa-Pekka Salonen over 'Second meeting' : "Second Meeting was written in January 1992. The first performance took place in Stockholm in February (Bengt Rosengren, oboe and Stefan Bojsten, piano). The work belongs to a planned series of virtuoso duos, "meetings". The first one (from 1982) is written for clarinet and harpsichord. Formally, Second Meeting is very close to a familiar "theme and variations" category, although there are seven themes, or melodies, all quite closely related." (*)

Kalevi Aho (1949) wordt vandaag de dag samen met Einojuhani Rautavaara, Aulis Sallinen, Kaija Saariaho, Magnus Lindberg en Esa-Pekka Salonen erkend als een van belangrijkste (en niet in het minst productieve) Finse componisten van nieuwe muziek. Hij studeerde compositie aan de Sibelius Akademie bij Einojuhani Rautavaara en bij Boris Blacher in Berlijn. Na aanvankelijk muziektheorie te hebben gedoceerd aan de universiteit van Helsinki en aan de Sibelius Academie is hij sinds 1993 als onafhankelijk componist actief. Zijn repertoire bevat voornamelijk grootschalige (orkest)werken waarin niet zelden de invloed en visie van Gustav Mahler weerklinkt. Zijn muziek bedient zich niet van geijkte parameters, maar zet zich voortdurend af tegen de verwachtingen van de doorsnee luisteraar. Dat alles maakt van hem een exemplarisch postmodernist die het archetypische credo van Claude Debussy hanteert: 'Ik neem alle klanken, maar laat diegene weg die mij niet bevallen'.
Met evenveel gemak sombineert hij traditionele vormen en genres met een 20ste-eeuws arsenaal aan speeltechnieken. Door de sterke dialektische spankracht in zijn muziek en zijn grote ervaring met orkesten is Aho dan ook altijd al een gedroomd leverancier van soloconcerto's geweest. Ook zijn talrijke symfonieën zijn rijkelijk bedeeld met uitgebreide instrumentensolo's. Deze Finse kameleon-componist rapsodieert dat het een aard heeft: in zijn indrukwekkend oeuvre is dan ook zowat elk muzikaal genre vertegenwoordigd.


De Fin Magnus Lindberg (1958) was Composer in Residence bij de New York Philharmonic en schreef werken in opdracht van onder meer de Berliner Philharmoniker. Hij is zeer goed bevriend met dirigent Esa-Pekka Salonen en werkte reeds voor diverse projecten met hem samen. Dat Magnus Lindberg veruit de populairste onder de Finse componisten is, komt allicht doordat hij zich nooit helemaal heeft geschikt naar de dictaten van de naoorlogse hedendaagse muziek. Hij studeerde weliswaar in Darmstad, kent de computer door en door en vertolkte als pianist al werk van Boulez, Stockhausen en Berio. Toch is in zijn recente werken vooral de brute energie te horen van de punkgroepen die hem in de jaren 1980 beïnvloedden. Er waait een wervelwind over zijn grote, dramatische fresco's waarin de harmonie vervat ligt tussen spanning en ontspanning... Voor Magnus Lindberg is fysieke contact met de klank tijdens het compositieproces van essentieel belang. Daarnaast heeft hij altijd al de behoefte gevoeld om te communiceren met het publiek. De concertdimensie, met de bijbehorende adrenaline, is voor hem zeer belangrijk.

Magnus Lindberg is tijdens de voorbije twee seizoenen huiscomponist geweest bij de New York Philharmonic Orchestra (2009-2010). Hij is vooral bekend door zijn symfonische werken als 'Feria' en 'Corriente' en staat garant voor degelijkheid en métier. Nochtans geniet hij bij het grotere publiek de naam van 'enfant terrible'. Ten dele terecht misschien, maar ten dele ook zeker niet. Zijn werk getuigt van een grote vakkennis en heeft binnen de hedendaagse muziek een gigantische artistieke kwaliteit. Wie de moeite en tijd neemt om zijn werken grondiger te leren kennen, komt erachter dat in de klankmassa een groot kunstenaar schuilgaat. Lindberg noemt zichzelf 'romantisch' en heeft geen probleem te onderkennen dat hij als modernist teruggrijpt naar voorbeelden uit het verleden, zij het zonder enige vorm van nostalgie.

Programma :

  • Carl Nielsen, Two fantasy pieces, voor hobo en piano
  • Esa-Pekka Salonen, Second meeting, voor hobo en piano
  • Kalevi Aho, Solo IX, voor hobo solo, opgedragen aan Piet Van Bockstal
  • Magnus Lindberg, Twine (1988), voor piano solo
  • Tommi Kärkkäinen, Sonate voor hobo en midi-keyboard
  • Kalevi Aho, Sonate voor hobo en piano

Praktische info :

Piet Van Bockstal & Yutaka Oya: Nordic Light
Donderdag 30 januari 2014 om 20.00 u
(inleiding om 19.00 u)
CC De Schakel - Waregem
Schakelstraat 8
8790 Waregem

Meer info : www.ccdeschakel.be

Extra :
Esa-Pekka Salonen : www.esapekkasalonen.co.uk, www.musicsalesclassical.com (*) en youtube
Kalevi Aho op www.fimic.fi, www.fennicagehrman.fi, en.wikipedia.org, www.bis.se (met audio) en youtube
Magnus Lindberg op en.wikipedia.org, www.boosey.com, www.musicsalesclassical.com en youtube
Tommi Kärkkäinen op www.fennicagehrman.fi, composers.musicfinland.fi en youtube

16:09 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Houthandel Antwerpen herneemt 'Do you remember?' in Heist-op-den-Berg

Houthandel Antwerpen Ensemble Houthandel Antwerpen werkte samen met de Britse componist Philip Feeney tijdens de dansvoorstellingen 'Peter and the Wolf' door productiehuis In the Wings. Na deze inspirerende kennismaking gaf het ensemble deze schitterende componist de opdracht om muziek te schrijven voor de nieuwe productie van Houthandel Antwerpen. Het resultaat heet 'Do You Remember?', een voorstelling waarin zowel Philip Feeney als het ensemble aandacht besteden aan wat ze belangrijk vinden in een performance: alle zintuigen prikkelen!

Voor 'Do You Remember?' ging componist Philip Feeney op zoek naar een heel persoonlijk Houthandel Antwerpen-verhaal. De vijf muzikanten van het ensemble vertellen hun grote en kleine herinneringen, soms grappig of ontroerend, dan weer spannend of droevig. Geïnspireerd door de memoires van Houthandel Antwerpen componeerde Feeney een anekdotisch werk, dat verhaalt over een krimpende postbus, de magie van het theater, een lieve oma en nog veel meer! Een visuele voorstelling met de klanken van een eigentijds, vrolijk componist en gebracht met de vernieuwende blik van de musici van Ensemble Houthandel Antwerpen.

Praktische info :

Houthandel Antwerpen : Do you remember?
Donderdag 30 januari 2014 om 20.00 u
CC Zwaneberg - Heist-op-den-Berg

Cultuurplein 1
2220 Heist-op-den-Berg

Meer info : www.zwaneberg.be en www.houthandelantwerpen.com

Extra :
Philip Feeney : www.philipfeeney.com, www.naxos.com en youtube

Elders op Oorgetuige :
Houthandel Antwerpen prikkelt alle zintuigen in spetterende nieuwe voorstelling, 1/02/2013

15:03 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Wibert Aerts brengt solowerk voor viool van Bach, Hartmann en Bram Van Camp in Vucht

Wibert Aerts Wibert Aerts (foto) behoeft geen introductie als kamermuzikant en violist van het veelgeprezen kamermuziekkwintet Het Collectief. Daarnaast is hij werkzaam als concertmeester en kamermuzikant bij het vermaarde Doelenensemble in Rotterdam en is hij lid van het splinternieuwe Taurus Quartet, dat op 10 april 2014 voor het eerst in Maasmechelen te gast is. 
Wibert Aerts heeft een stevige reputatie opgebouwd met gedurfde solorecitals, waar aanvankelijk vooral het moderne en hedendaagse repertoire voor vioolsolo centraal stond. Sinds kort legt hij zich toe op de barokviool. 
 Wie eerder al een solorecital van hem mocht meemaken, moet alvast niet meer overtuigd worden van zijn talent, van zijn overtuigingskracht en vastberadenheid waarmee hij zich vastbijt in het repertoire voor vioolsolo.



Gespreid over drie seizoenen legt Wibert Aerts zich toe op de uitvoering (op barokviool) van de integrale sonates en partita's voor onbegeleide viool van J.S. Bach. Dit is een zesdelige cyclus waaraan Bach begon te werken in 1703 in Weimar, om ze te voltooien in 1720. 
 Wibert Aerts combineert dit met de uitvoering (op moderne viool) van het integrale oeuvre voor vioolsolo van K.A. Hartmann en nieuw werk uit 2010 van de jonge Vlaamse componist Bram Van Camp. In de twee suites en de twee sonates voor vioolsolo van K.A. Hartmann, alsook uit Improvisations van Bram Van Camp blijkt de bijzondere affiniteit van de componisten met het oeuvre van J.S. Bach.

Bram Van Camp (1980) streeft in zijn muziek naar een stijl met een intuïtief vertrekpunt, waar elke noot toch verklaard kan worden binnen een consequent (eigen) systeem. Hoewel in de meeste composities sprake is van seriële procedures, houdt Van Camp steeds een muzikaal, organisch klinkend resultaat voor ogen. Op die manier is zijn compositiesysteem geen doel op zich, maar is het een middel tot het creëren van een natuurlijk klinkende essentie: de eigenlijke organische muziek. Bram Van Camp ontwikkelt zich verder als componist maar blijft daarnaast ook actief als violist. Hij beschouwt zijn activiteiten als uitvoerend muzikant als essentieel in zijn compositorische ontwikkeling. In zijn repertoire geeft hij de voorkeur aan twintigste-eeuwse en hedendaagse muziek. Als orkestmusicus deed hij ervaring op in verschillende orkesten waaronder deFilharmonie van Vlaanderen en het Filharmonisch Jeugdorkest van Vlaanderen, waarmee hij concertreizen maakte naar Rusland, Canada en Italië. Sinds 2003 dirigeerde hij diverse ensembles met eigen en hedendaagse muziek.

Programma :

  • J.S. Bach, Sonate nr. 1 in g BWV 1001, Partita nr. 2 in d BWV 1004

  • K.A. Hartmann, Suite I (1927) 

  • Bram Van Camp, Improvisations ( 2010)

Praktische info :

Wibert Aerts : Bach, Hartmann, Van Camp
Donderdag 30 januari 2014 om 20.15 u
Sint-Remigiuskerk Vucht

Dorpsstraat
3630 Vucht-Maasmechelen

Meer info : www.ccmaasmechelen.be en www.wibert-caridad.be

Extra :
Bram Van Camp : www.matrix-new-music.be en youtube

13:57 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

There must be some way out of here : Nadar in het Museumtheater Sint-Niklaas

Nadar In het kader van de Sint-Niklase Week van de Poëzie speelt Nadar een concert in het Museumtheater. Op het programma staat werk van Martin Arnold, Bernhard Lang, Beat Furrer, Peter Ablinger, Daan Janssens, Martin Schüttler, Abbas Kiarostami en Luciano Berio. Nadar werd in 2006 opgericht door een aantal jonge muzikanten met een gemeenschappelijke passie voor hedendaagse muziek. Dit ensemble focust in zijn repertoire op de jongste generatie internationale componisten en wil daarbij de multidisciplinaire en avontuurlijke geest overnemen van de echte Nadar, een pseudoniem voor fotograaf, spion én ballonvaarder Gaspard-Félix Tournachon (1820-1910).

Programma :

  • Martin Arnold, Haunted House
  • Bernhard Lang, The watchtower uit Differenz/Wiederholung 16 voor stem,sax, keyboard en percussie
  • Beat Furrer, Invokation VI
  • Peter Ablinger, Voices and piano (Jean-Paul Sartre)
  • Daan Janssens, (face à moi) III (2013) voor piano solo
  • Peter Ablinger, Voices and piano (Billy Holiday)
  • Martin Schüttler, Linked Trips sopraan, fluit, klarinet, el. gitaar, cello en percussie
  • Abbas Kiarostami, The Chorus (1982)
  • Luciano Berio, O'King (1968) voor stem, fluit, klarinet, viool, cello en piano
  • Beat Furrer, Lied voor piano en viool
  • Bernhard Lang, Burning Sister uit Differenz/Wiederholung 16 voor stem,sax, keyboard en percussie

Praktische info :

Nadar : There must be some way out of here
Dinsdag 28 januari 2014 om 20.00 u
Museumtheater Sint-Niklaas

Zwijgershoek 14
9100 Sint-Niklaas

Meer info : www.ccsint-niklaas.be en www.nadarensemble.be

Extra :
Martin Arnold op www.quatuorbozzini.ca
Bernhard Lang : members.chello.at, en.wikipedia.org, brahms.ircam.fr en youtube
Beat Furrer op en.wikipedia.org, brahms.ircam.fr, www.baerenreiter.com en youtube
Peter Ablinger : ablinger.mur.at, www.bbc.co.uk en youtube
Daan Janssens : www.daanjanssens.be, www.matrix-new-music.be en youtube
Martin Schüttler : www.myspace.com/martinschuettler
Luciano Berio : www.compositiontoday.com, www.themodernword.com, brahms.ircam.fr, www.arsmusica.be en youtube
Portret Luciano Berio, J-L Plouvier op www.ictus.be
Luciano Berio (1925 - 2003): Duivelskunstenaar, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl

13:34 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Nieuwe multimediale ElektroAkoestische releases in Logos

Bernard Parmegiani Dinsdag kan je in Logos terecht voor de nieuwste multimediale ElektroAkoestische releases, geselecteerd door Kristof Lauwers en Mattias Parent. Het is een traditie bij Logos: het jaarlijkse winterconcert rond puur elektroakoestische (EA)muziek. Medewerkers Kristof Lauwers en Mattias Parent lanceerden recent een nieuwe call for works en daar werd internationaal op gereageerd. Zij compileerden de beste releases tot een avondvullend concert waarbij je simpelweg de ogen sluit om heuse sonische landschappen aan je trommelvlies voorbij te laten trekken. Of toch niet helemaal: er steekt ook heel wat audiovisueel materiaal tussen, dat meer dan de moeite waard is. Last but not least krijgen we ook een eerbetoon aan de recent overleden Franse pionier Bernard Parmegiani (foto) - de luidspreker hebbe zijn ziel - wiens werk voortleeft in de wondere EA-wereld. Dat alles wordt gepresenteerd op een hoogwaardige geluidsinstallatie en gespatialiseerd over 8 kanalen.

Glitches, soundscapes, grooves, FFTs, spectrograms, dynamic filters, ... het zijn allemaal termen uit de wondere wereld van de elektroakoestische (EA-)muziek of audio art. Dit is de muziek(wetenschap) die zich concentreert op de akoestische eigenschappen van elektrische muziekinstrumenten. Globaal gezien kan je stellen dat alle muziekcomposities die voor luidsprekers zijn gemaakt, binnen dit domein vallen. De stroming werd in Europa onder andere beïnvloed door de Franse Musique Concrete (sommigen spreken van Musique Acousmatique), door de Westdeutscher Rundfunk, door de Britse experimentalisten Trevor Wishart en Keith Rowe, door de avant garde-jazz en progressieve noise. Aan de overzijde van de Atlantische oceaan waren het medio jaren 50 experimentalisten zoals John Cage en David Tudor die, elk op hun manier en estetische gronden, substantiele bijdragen leverden aan de EA.

Bij Logos - niet voor niets het pilootcentrum voor geluidskunst in Vlaanderen - maken ze er inmiddels al enkele jaren een traditie van om in de winter een selectie van de nieuwste internationale releases uit de EA-wereld voor te stellen. Vandaag de dag kan iedereen die beschikt over degelijke hardware, kennis van elektronika, een goed functionerend paar oren en de nodige ambitie, EA-muziek op de wereld loslaten. Er zijn dan ook heel, heel veel artiesten aan de slag in dat domein, en daar moet uit gefilterd worden. Logosmedewerkers Kristof Lauwers en Mattias Parent lanceerden een call for works en uit de talrijke inzendingen hebben zij een verscheiden, multimediaal programma samengesteld. Het concert bevat tevens een hulde aan een van de grondleggers van het genre: de Fransman Bernard Parmegiani, die eind november 2013 op 86-jarige leeftijd overleed.

Bernard Parmegiani (Parijs, 1927-2013) kennen we van de Groupe de Recherches Musicales (GRM), waar hij vanaf de jaren '60 werkte aan de zijde van de toenmalige pioniers Pierre Schaeffer en Pierre Henry. Hij verwierf een aanstelling bij de dienst 'Music/Image' van de Franse televisie (meerbepaald de toenmalig enige zender ORTF), waar hij onder meer de studio deelde met Iannis Xenakis. Parmegiani kreeg de opdracht om 'gebruiksmuziekjes' te produceren zoals soundtracks bij documentaires en hoorspelen, maar gaandeweg kwamen ook regisseurs bij hem aankloppen zoals zijn generatiegenoot Jan Lenica, waarmee hij in 1965 de surreële kortfilm "A" realiseerde.

Eind jaren'60 kwam er meer en meer internationale erkenning met residenties in de Verenigde Staten, de Westdeutscher Rundfunk en met (live)performances van de Londense Third Ear Band. Ook in zijn thuisland Frankrijk was Parmegiani een geliefd artiest: 'L'Enfer' (1972), in samenwerking met François Bayle en gebaseerd op Dante's Divina Comedia, werd internationaal erkend als een meesterwerk. 20 Jaar later verliet hij de GRM en stichtte hij zijn eigen klanklabo in Saint Remy. Sedertdien was hij een veelgevraagd jurylid op tal van EA-festivals en -wedstrijden.

Zelf viel hij ook geregeld in de prijzen: Academie du Disque Francais (1979), Les Victoires de la Musique (1990), Prix Magister (Bourges 1991) en Golden Nica Award op de Prix Ars Electronica (1993) voor Entre-temps dat hij een jaar voordien had gefinaliseerd. Wie overigens geregeld het vliegtuig neemt, zal misschien onbewust Parmegiani's "Indicatif Roissy" ondergaan hebben: een 'jingle' die tot in 2005 elke publieke aankondiging op Paris-Charles De Gaulle voorafging. Aphex Twin, Autechre and Sonic Youth citeren hem als een artiest met een doorslaggevende invloed.

Programma :

  • Barry Truax, Earth and steel
  • Thanos Chrysakis, Night two hundred forty five - nowhere
  • Ivan Penov, Controcorrente
  • Bernard Parmegiani, Intermixed Wavelengths
  • Dave Payling, Diffraction
  • Bernard Parmegiani, Full and free
  • Pete Batchelor, Fuse
  • Ana Dall'Ara-Majek, Akheta's Blues
  • Bernard Parmegiani, Induced Matter
  • Pierce Warnecke, O.O.

Praktische info :

EA! Nieuwe ElektroAkoestische releases
Dinsdag 28 januari 2014 om 20.00 u
Logos Tetraëder - Gent

Bomastraat 26-28
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org

Extra :
Bernard Parmegiani op en.wikipedia.org en youtube
La vie multipiste de Bernard Parmegiani, figure de la musique concrète, Pierre Gervasoni op www.lemonde.fr, 25/11/2013
Bernard Parmegiani, 'De Natura Sonorum: Accidents/Harmoniques' op Koen Van Meel op Kwadratuur.be, 31/01/2007

13:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Romantiek, Russische traditie en hedendaags werk met Christianne & Rick Stotijn in de Munt

Christianne Stotijn Net als in haar twee vorige recitals in de Munt brengt de Nederlandse mezzosopraan Christianne Stotijn (foto) ook ditmaal een origineel liedprogramma. Ze put daarvoor uit een zelden uitgevoerd repertoire van aria's en liederen met piano en obligate contrabas, een onverwachte maar bijzondere combinatie. Uiteraard start de reis bij de oorspronkelijk voor deze bezetting geschreven aria’s van de 19de-eeuwse contrabasvirtuoos Giovanni Bottesini, maar we ontdekken ook liederen van Mikhail Glinka in een nieuwe zetting voor dit ensemble en de Cabaret Songs van de Amerikaanse 'composer of the year 2007' William Bolcom, gloednieuw werk van de Nederlandse componist Michel van der Aa, om te eindigen met de recentste liedcyclus van Ned Rorem... Wie van een muzikale ontdekkingstocht houdt, mag deze reis niet missen!

Zus en broer Stotijn bewandelen niet meteen platgetreden paden. Met de Nederlandse Muziekprijs 2008 - de hoogste onderscheiding in Nederland - op zak hoeft Christianne niets meer te bewijzen. En wat gezegd van Rick, die in 2012 dezelfde prijs in de schoot geworpen kreeg en door Roland de Beer in de Volkskrant bedacht werd met de quote: "Johannes Brahms zei ooit dat iedere zuivere noot op een contrabas 'toeval' was. Als hij het meende, zou hij zich hebben bekeerd bij het optreden van Rick Stotijn." Samen met Joseph Breinl brengen Rick en Christianne Stotijn werk van onder meer Ravel en Bottesini (de Paganini van de contrabas), en van levende componisten als Ned Rorem, Emil Tabakov, William Bolcom en Michel van der Aa. Die kreeg onlangs de Grawemeyer Award for Music Composition 2013.

Michel van der Aa (1970) is bekend om zijn instrumentale, orkestrale en elektronische stukken én zijn samenwerkingen met kunstenaars uit andere disciplines. Hij studeerde muziekregistratie en compositie aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag. Hij volgde compositielessen bij Diderik Wagenaar, Gilius van Bergeijk en Louis Andriessen. In 2002 volgde hij een opleiding filmregie aan de New York Film Academy. Deze opleiding droeg in niet geringe mate bij tot het filmisch karakter van zijn werk: het gebruik van filmbeelden en filmmuziek werden essentiële componenten van zijn partituren. Zo schreef hij niet alleen de muziek, maar verzorgde hij ook de regie en concipieerde en realiseerde hij de filmfragmenten in de opera's 'One' (2002), 'After Life' (2005-2006) en en 'The Book of Disquiet' (2008), waarin regie, film en muziek op een hoogst eigen wijze versmelten.

Ned Rorem (1923) is vooral bekend van zijn liederen, maar schreef ook tal van andere werken. Zo componeerde hij drie symfonieën, vier pianoconcerti en een reeks andere orkestrale werken. Rorem zei ooit: "Why do I write music? Because I want to hear it - it's as simple as that. Others may have more talent, more sense of duty. But I compose just from necessity, and no one else is making what I need."

Ned Rorem over 'How Like a Winter' : "Nothing can be said about music that the music itself can't say better, except how it came to be written. Indeed, How Like A Winter was co- commissioned by the Eduard van Beinum Foundation and dedicated to the three performers: Christianne Stotijn, Joseph Breinl, and Rick Stotijn. Their three instruments - the human voice, double bass, and piano - seem invented to convey the verse of Shakespeare, the greatest poet of the English language.
The text is three interconnected Shakespeare sonnets, #97, #98 and #99, which express loss and separation using the theme of the seasons. Without love, it is always a cold, dark winter. The flowers of spring, the pleasures of summer and "teeming autumn" come and go but it feels like winter because of the absence of the one who is loved. A sense of nostalgia - of presence and absence - is conveyed. "

Programma :

  • Johannes Brahms, Gestillte Sehnsucht. Für Singstimme, Kontrabass und Klavier (arr. Marijn van Prooijen) (Aus: "Geistliche Lieder op. 91)
  • Giovanni Bottesini, Cappricio di Bravura
  • Maurice Ravel, Cinq Mélodies populaires grecques
  • Mikhail Glinka, Songs for mezzo-soprano, double bass and piano
  • Ned Rorem, How Like a Winter. Song-cycle for mezzo-soprano, double bass and piano
  • Emil Tabakov, Motives for double bass solo
  • Michel van der Aa, Songs for mezzo-soprano, double bass and piano (text: Carol Ann Duffy) : How Are We Today? (creatie) - Miles Away
  • William Bolcom, From: Cabaret Songs, Arranged by Wijnand van Klaveren

Praktische info :

Christianne Stotijn, Rick Stotijn & Joseph Breinl : How like a winter
Maandag 27 januari 2014 om 20.00 u
De Munt - Brussel

Muntplein
1000 Brussel 

Meer info : www.demunt.be, www.christiannestotijn.com en www.rickstotijn.com

Extra :
Interview met Christianne Stotijn, Carl Böting op www.demunt.be
Ned Rorem : www.nedrorem.com, nl.wikipedia.org, www.boosey.com en youtube
An Eternal Youth, Now 90. Celebrating Ned Rorem's 90th Birthday, Seve Smith op www.nytimes.com, 25/10/2013
Emil Tabakov : www.emiltabakov.com, en.wikipedia.org en youtube
Michel van der Aa : www.vanderaa.net, www.muziekencyclopedie.nl, www.boosey.com en youtube
Gesprek met Michel van der Aa in De wereld draait door, 26/03/2009
William Bolcom : williambolcom.com, nl.wikipedia.org en youtube

12:15 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook