21/09/2014

Bl!ndman op tournee met het met Klaraprijs bekroonde programma 32 Foot/The Organ of Bach

Bl!ndman [sax] In '32 Foot/The Organ of Bach' brengen de saxofoons van Bl!ndman monumentale orgelwerken van Johan Sebastian Bach.  Het orgel, dat in Bachs tijd orkestrale proporties had aangenomen, werd door de componist ten volle benut. Door verdubbeling met Tubax en elektronica worden de extra lage tonen gegenereerd die eigen zijn aan de 32-voeters van de grote orgels.  Door het opsplitsen van de stemmen komt het briljante van de composities des te meer aan de oppervlakte. 
Bl!ndman verwordt tot een menselijk orgel bewogen door adem. Tijdens '32 Foot' overbruggen de werken van Jan Pieterszoon Sweelinck en Johann Sebastian Bach 150 jaar muziek. Terwijl Sweelinck nog met één voet in de renaissance staat, vertegenwoordigt Bach het muzikale hoogtepunt van de barok. Het programma wordt aangevuld door 'Ricercare' (1974) voor saxofoonkwartet van de Belgische componist Pierre Bartholomée.

Pierre Bartholomée werd geboren in Brussel in 1937. Op zijn zesde begon hij pianoles te volgen. Na zijn studies piano aan het Conservatoire Royal de Bruxelles bij André Dumortier behaalde hij in Italië een meestergraad bij Wilhelm Kempff.

Samen met Henri Pousseur stichtte hij het ensemble Musiques Nouvelles en het Centre de Recherche et de Création musicales de Wallonie. Zijn carrière als pianist en deze als dirigent bij dit ensemble, waarmee hij de belangrijkste steden en festivals aandeed (Avignon, Parijs, Amsterdam, Warschau, Madrid, Belgrado, Zagreb), combineert hij met de functie van producer op de muziekdienst van de RTBF. Daarnaast is hij dertig jaar lang actief als orkestdirigent, waarvan tweeëntwintig seizoenen bij het Orchestre Philharmonique de Liège.

Pierre Bartholomée wordt zowat overal in Europa, in de VS en in Japan uitgenodigd als vertolker van een breed repertoire (van Purcell tot Boulez, van Bach tot Messiaen, van Haydn tot Pousseur - via Mozart, Beethoven, Schumann, Brahms, Liszt, Wagner, Mahler, Stravinsky, Bartók, Varèse, Schönberg, Webern, Stockhausen, Berio, Xenakis, Boesmans, Rihm...), en dit in samenwerking met internationale solisten. Bij deze programma's, evenals in het groot aantal radio- en cd-opnames dat hij heeft gerealiseerd, legt Pierre Bartholomée steeds de nadruk op de creatie.

Naast al deze activiteiten zetelt Pierre Bartholomée geregeld in de jury van internationale wedstrijden voor muziekinterpretatie en compositie. Zo was hij de voorzitter van het internationaal concours voor orkestdirectie Antonio Pedrotti en maakte hij deel uit van de jury van de Koningin Elisabeth Wedstrijd, van het Gaudeamus Concours en van de compositiewedstrijd van het festival van Besançon. Hij is corresponderend lid van de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten van België. Koning Albert II kende hem de titel van Ridder toe.

In de jaren '80 richtte Eric Sleichim Maximalist! op. Samen met de eerste producties van Anne Teresa de Keersmaeker en Wim Vandekeybus veroverde Maximalist! de internationale podia. In 1988 richt hij dan Bl!ndman op, een saxofoonkwartet met een traditionele bezetting dat nieuwe speeltechnieken ontwikkelt en het repertoire voor het instrument gevoelig uitbreidt door het gedurig aftasten van de grenzen met andere disciplines. Met hun multidisciplinaire benadering verwerven ze internationale faam.

Rond de wisseling focust Eric Sleichim op de oude muziek. In 1999 arrangeert hij koraalpartita's van Bach voor saxofoonkwartet. Bl!ndman plays Bach is een instant succes. Andere programma's met oude muziek volgen, vaak in samenwerking met gespecialiseerde ensembles zoals het Huelgas Ensemble en Collegium Vocale Gent. Vorig seizoen ging Sleichim de uitdaging aan om oude muziek te arrangeren voor het hele Bl!ndmancollectief (saxen, zangers, strijkers en percussionisten op turntables) in Cross talks, een hommage aan de Vlaamse polyfonist Adriaan Willaert.

Programma :

  • Johann Sebastian Bach / Arr. E. Sleichim
    - BWV 598: Pedal-exercitium in G minor
    - BWV 582: Passacaglia in C minor
    - BWV 583: Trio in D minor
    - BWV 564: Toccata in C Major
  • Jan Pieterszoon Sweelinck, SWV 258 Fantasia Chromatica
  • Pierre Bartholomée, Ricercare
  • Johann Sebastian Bach / Arr. E. Sleichim
    - BWV 546: Prelude in C minor
    - BWV 596: Concerto in D minor nach Vivaldi

Praktische info :

Bl!ndman [sax] : 32 Foot/The Organ of Bach
Vrijdag 26 september 2014 om 20.00 u
Sint-Amandskerk Geel


Meer info : www.festivalmechelen.be en www.blindman.be
-------------------------
Zaterdag 4 oktober 2014 om 20.30 u
Kerk Sint-Mariaburg Ekeren


Meer info : www.blindman.be
-------------------------
Donderdag 9 oktober 2014 om 20.00 u
St-Vedastuskerk Menen


Meer info : www.blindman.be
-------------------------
Vrijdag 17 oktober 2014 om 20.30 u
Sint-Trudo kerk Peer


Meer info : www.blindman.be

Deze voorstelling is ook nog te zien op 15 januari 2015 in Gent en 25 januari 2015 in Sint-Agatha-Berchem

Extra :
Eric Sleichim op www.blindman.be, www.matrix-new-music.be en youtube
Pierre Bartholomée : www.pierrebartholomee.com, www.cebedem.be en youtube

Elders op Oorgetuige :
Musica Divina, een muzikale achtbaan tussen vreugde en verdriet, 15/09:2014
32 Foot : vier saxofoons spelen orgelmuziek van Sweelinck en Bach en een kwartet van Pierre Bartholomée, 6/09/2013

23:47 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Flat Earth Society op tournee met Terms of Embarrassment

Frank Zappa De muziek van Flat Earth Society omschrijven, is onbegonnen (en nutteloos) werk. Maar het is duidelijk dat de oude Frank Zappa indruk heeft gemaakt op de jonge Peter Vermeersch. Onder de noemer 'Terms of Embarrassment' brengt Flat Earth Society, featuring de heidense gitaargoden Pierre Vervloesem en Mauro Pawlowski, hommage aan de heer Zappa. Verwacht geen covers maar een concert waarbij de vertrouwde snor in het graf nog eens kan gaan glimmen. Een avond met voornamelijk vers materiaal, lekker gênante momenten, nieuwe stukken als 'Hail Gail!', 'Me Standard, You Poor' en 'Who's wrong, who's right and who's left behind', te lange gitaarsolo's en strakke opzwepende collectieve passages. En voor wie, gezien de context, hiermee in de problemen zou komen: don't worry, Frank is dead anyway.

"Heerlijk opzwepende mix van jazzy akkoorden, onverwachte wendingen en hier en daar een  perfect vleugje waanzin. Mauro Pawlowski kruidde dat met een intens 'City of tiny lights' en een ontwapenend mooi gezongen 'Solitude' met FES-tubaspeelster Berlinde Deman (…) Die durf, eigenzinnigheid en kracht om er wars van alle regels gewoon roekeloos tegenaan te knallen is het waardigste eerbetoon aan de man in wiens provocatieve oeuvre de woorden ‘American dream’ rijmen op 'vaseline'." **** De Standaard.

Praktische info :

FES, Pierre Vervloesem & Mauro Pawlowski : Terms of Embarrassment
Vrijdag 26 september 2014 om 20.15 u
Stadsschouwburg Mechelen


Meer info : www.cultuurcentrummechelen.be en fes.be
--------------------------------
Donderdag 2 oktober 2014 om 22.00 u
Concertgebouw Brugge


Meer info : www.concertgebouw.be en fes.be
--------------------------------
Zaterdag 4 oktober 2014 om 20.00 u
Stadsschouwburg Sint-Niklaas


Meer info : www.ccsint-niklaas.be en fes.be
--------------------------------
Zaterdag 15 november 2014 om 20.30 u
De Spil - Roeselare


Meer info : www.despil.be en fes.be

Elders op Oorgetuige :
Terms of Embarrassment : Flat Earth Society brengen hommage aan Frank Zappa, 19/03/2014

23:21 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Muziektheaterproductie Huis op tournee

Huis Een huis in Vlaanderen. Een kale kamer met onrustig slapende oude mannen, wachtend op wat ze niet zien komen. Eén van hen - de ziener - waagt een wankele klim naar een raampje hoog in de muur. Hij beschrijft de komst van een vreemde ruiter: de dood. Wat vang je nog aan met je leven als de dood komt aandraven? Wie zou niet feesten als blijkt dat hij niet voor jou kwam?

Een huis in Jeruzalem. Een kale kamer met rouwende vrouwen, schuilend voor de chaos, buiten. De stad in rep en roer na de kruisiging. Verdriet en wanhoop en de grote vragen: wie zag hem het liefst? Wie zag hij het liefst? Tot de moeder van de gekruisigde op handen en voeten het huis binnenkruipt.

In dit tweeluik brengt Josse De Pauw een bewerking van 'De vreemde ruiter' en 'De vrouwen bij het graf', twee verhalen met tragikomische allures van de Belgische auteur Michel de Ghelderode (1898-1962). Jan Kuijken componeert voor groot orkest in studio. Zijn compositie wordt met de soundscape vervlochten tot een filmscore voor theater. In het eerste luik banen de woorden zich met geweld een weg door de muziek, om zich in het tweede luik te laten dragen door haast vloeibare zanglijnen. Een muziektheaterstuk, nu eens grotesk, dan weer uiterst breekbaar. Een Bijbelse poppenkast.

Jan Kuijken (1964) studeerde als telg uit een muzikale familie cello en piano aan de muziekacademie in Asse. Hij speelde al in de meest uiteenlopende projecten: Urbanised (Luk Mishalle, Trevor Watts), Fukkeduk, Variations on a Love Supreme (Fabrizio Cassol, Kris Defoort), Alice's 5 Moons (Nicolas Thys), Daniel Schell & Karo (op het Made to Mesure-label), Passages (Kris Defoort) ... Jan Kuijken componeerde twee strijkkwartetten. Verder staan onder meer de muziek van de dansvoorstelling ‘Pictures, Pirates and Pickles’ en de ‘Afscheidssymfonie’ voor het Oxalysensemble op zijn naam. In 2000 schreef hij in opdracht van het Ictus ensemble een partituur voor hun Silent Movies - programma. Sinds 2000 is hij componist in residentie bij LOD. In het seizoen 2001-2002 tekende hij voor 'De Overstroming', een muziektheaterproductie naar een tekst van Peter Handke. Zijn zoektocht naar verwevenheid tussen woord en muziek komt verder tot uiting in de dramatische concerten die Jan Kuijken en Josse De Pauw samen maakten; 'Die Siel van die Mier' (2004) en 'Liefde/zijn handen' (2007). De volgende LOD-productie werd 'Hoeveel jaren telt november', een ontmoeting tussen installatie, poëzie, muziek en video en in april 2011 realiseerde hij opnieuw samen met Josse De Pauw 'De Gehangenen'. 'HUIS', gebaseerd op twee werken van Michel de Ghelderode zal een volgend resultaat zijn van hun immers vruchtbare samenwerking.

Praktische info :

LOD, Josse De Pauw & Jan Kuijken : Huis
Vrijdag 26 en zaterdag 27 september 2014, telekens om 20.00 u
Zondag 28 september 2014 om 15.00 u
KVS - Brussel


Meer info : www.kvs.be en www.lod.be
----------------------------------
Donderdag 9 en vrijdag 10 oktober 2014, telekens om 20.00 u
NTGent


Meer info : www.ntgent.be en www.lod.be

Extra :
Jan Kuijken op www.muziekcentrum.be en www.lod.be

Elders op Oorgetuige :
Huis : nieuwe muziektheaterproductie van Josse De Pauw en Jan Kuijken naar Michel de Ghelderode, 1/06/2014

22:48 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Salome Kammer & Daan Vandewalle : liedrecital met een hoog Faustgehalte

Salome Kammer In het kader van de uitreiking van de Magister Artium Gandensis zingt Salomé Kammer (foto) het openingsconcert van de School of Arts voor het academiejaar 2014-15, begeleid door pianist docent Daan Vandewalle. Het concert wordt georganiseerd in samenwerking met het Gent Festival van Vlaanderen. Salome Kammer heeft een fors charisma en haar stem-metamorfoses zijn talrijk. Altijd opnieuw is het een 'betoon'. In span met Daan Vandewalle - meester in zijn vak - krijgen we die avond iets faustisch te horen. Faust bonkt in talloze gedaantes: de oertaal bij Schwitters, spraakverwarring in de toren van Babel, auditieve illusies van eindeloos oplopende trappen bij Ligeti, de duivelse eloquentie van de commercie, het woeste, het laaiende... Maar het verontrustende in heel dat verhaal, is dat het verleidelijk klinkt!

Magister Artium Gandensis 2014 
Sinds 2010 reikt de Hogeschool Gent een prijs in de kunsten uit onder de naam Magister Artium Gandensis. Op voordracht vanuit de School of Arts besliste het Bestuurscollege om de prijs voor 2014 uit te reiken aan Salomé Kammer. De kwaliteit van Salomé Kammers gespecialiseerd werk binnen de actuele muziek, gekoppeld aan een interdisciplinaire en experimentele openheid, staan model voor een benadering van de kunsten die vanuit het pedagogisch model van de School of Arts als waardevol wordt gezien. Haar expertise in hedendaagse klassieke muziek spoort met een klemtoon die in de muziekopleiding van de School of Arts wordt gelegd. Door haar charisma, artistieke openheid en grondige inzet op de hoogste kwaliteit, verpersoonlijkt Salomé Kammer een kunstenaarschap dat voor studenten van de School of Arts als inspirerend en richtinggevend kan gelden.

Programma :

  • George Antheil, Sonata Sauvage
  • Kurt Schwitters, Ursonate, 1. Satz
  • Alexander Scriabin, Sonata nr. 9, Op. 68 'Black Mass'
  • Mauricio Kagel, Vier liederen uit Turm zu Babel
  • György Ligeti, Studie 13, L'Escalier du Diable
  • Franz Liszt, Trübe Wolken - S 199
  • Hans Eisler, Twee elegieën uit An die Nachgeborenen - Hollywood Elegien Alban Berg, Vier Lieder, Op. 2

Praktische info :

Salome Kammer & Daan Vandewalle
Vrijdag 26 september 2014 om 20.30 u
Miryzaal - Conservatorium Gent

Hoogpoort 64
9000 Gent

Meer info : www.gentfestival.be, schoolofartsgent.be, www.daanvandewalle.com en www.salomekammer.de

Extra:
Mauricio Kagel : www.mauricio-kagel.com, www.edition-peters.de, brahms.ircam.fr, UbuWeb Film (met de volledige versie van 'Match' en 'Antithèse.) en youtube
Mauricio Kagel, een inleiding..., Godfried-Willem Raes op www.logosfoundation.org
There Will Always Be Questions Enough. Mauricio Kagel in conversation with Max Nyffeler op www.beckmesser.de, 23/03/2000
'Lachen om de Dood', Jacques Kruithof, verschenen in Nieuw Wereld Tijdschrift, 1989, nummer 3, fragment opgenomen in programmaboekje deSingel, december 2000
Kagel - een schets van nabij, Luk Vaes, september 2007
Mauricio Kagel (1931-2008). Leukste componist van de twintigste eeuw op www.nrc.nl, 19/09/2008
György Ligeti : www.schott-musik.de en youtube
Györgi Ligeti (1923 - 2006): emotioneel scepticus, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl, juni 2006

Elders op Oorgetuige :
Gent Festival van Vlaanderen verrast opnieuw met uitzonderlijk gevarieerd programma en tal van internationale topnamen, 9/09/2014

22:29 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

20/09/2014

Feniks Festival : driedaagse ontdekkingsreis in het teken van de ontmoeting

Feniks Festival Volgend weekend vindt in de muziektheaterwerkplaats van Walpurgis aan het Deurneleitje in Mortsel de 10de editie van het Feniks Festival. Een driedaagse ontdekkingsreis waarin poëzie, dans, zang, circus, muziek en beeldende kunst moeiteloos in elkaar overgaan en oude rotten in het vak de scène delen met jong talent. Voor wie zijn blik wil verruimen. Voor wie graag verrast en verrast wil worden. Voor wie graag onbevangen in het onbekende stapt. Voor wie tijd wil nemen om te genieten.

Het Feniks Festival is een feest voor oren en ogen ter ere van de verbeelding, onze dromen... Dit jaar ontvangt Walpurgis behalve enkele doorwinterde collega-gezelschappen ook zes jonge kunstenaars die speciaal voor het Feniks Festival nieuw werk maken. Daarnaast biedt Walpurgis in samenwerking met NEST voor het eerst ook een podium aan een tiental jongeren die staan te popelen om de scène te veroveren. De 11de editie van het Feniks Festival wordt eens te meer een mooie gelegenheid voor diverse ontmoetingen. En een ander ontmoeten, dat is toch het beste wat er is?

Ook deze keer mag je je verwachten aan een feestelijke opening, een verrassende librettolezing en tal van andere artistieke projecten in allerlei stadia van ontwikkeling: van eerste lezing, over work-in-progress en tryouts tot nieuwe voorstellingen die al dan niet in opdracht van Walpurgis gecreëerd worden. En tussen de bedrijven door kan je buiten op het terras met een drankje op adem komen of op plundertocht gaan in het festival-winkeltje met Walpurgisrecords, accessoires en kostuums uit vroegere producties... Op zondagavond wordt het Feniks Festival feestelijk afgesloten met een gevarieerd en smakelijk buffet waarbij publiek en artiesten samen aan tafel zitten.

Artistiek gezien is het Feniks Festival behoorlijk uniek omdat het een platform is voor artistieke projecten in alle stadia van ontwikkeling : van eerste lezing, over toonmoment tot première. Op maatschappelijk vlak wil Walpurgis we met dit festival het sociale weefsel in de stad en de samenleving versterken. Door de oprichting van een solidariteitsfonds en de vruchtvolle samenwerking met organisaties zoals PC St-Amedeus, OCMW-Mortsel en Rechtop! verlagen ze de drempels voor nieuwkomers en mensen voor wie cultuur moeilijker bereikbaar is.

Hedendaagse muziektheaterproducties
Walpurgis specialiseert zich sinds haar oprichting in 1989 in de creatie en de ontwikkeling van hedendaags muziektheater waarin de zanger als maker en uitvoerder centraal staat. Walpurgis is een plek van artistieke en culturele diversiteit: multidisciplinair en meerstemmig. Zij is een open huis voor zangers, acteurs, muzikanten en een publiek met een uitgesproken interesse in muziektheater. Sinds 1999 is Judith Vindevogel (sopraan) artistiek leider. Walpurgis geeft regelmatig schrijf-en compositieopdrachten en geeft onder het label Walpurgisrecords ook CD's uit.

Praktische info :

Feniks Festival
Van donderdag 25 tot en met zondag 28 september 2014
Muziektheaterwerkplaats deFeniks - Mortsel
Deurneleitje 6
Mortsel

Meer info : www.walpurgis.be

00:25 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Bozar Electronic Arts Festival : een verrassende en intense driedaagse vol elektronische kunsten

Bozar Electronic Arts Festival Na nauwelijks twee edities is het Bozar Electronic Arts Festival (BEAF) al een referentie voor de liefhebbers van elektronische kunsten. BEAF bekoort zowel specialisten als het grote publiek met kunstenaars die de razendsnelle technologische ontwikkelingen gebruiken om hun ideeën vorm te geven. In de unieke setting van het Paleis voor Schone Kunsten mixt het festival muziek, performances, installaties, workshops en conferenties tot een boeiend geheel. Je maakt er kennis met internationaal bekende referenties en stoot op nieuwe ontdekkingen. Bijvoorbeeld de fragiele tonen van Nils Frahm, de bijna fysieke klankkastelen van Ben Frost of de melancholische ambient van Mondkopf of de unieke wervelende stijl van de Fuck Buttons. In de vroege uurtjes beland je naadloos in feeststemming met het electronische wonderkind Max Cooper of het verrassende collectief Young Echo. Je kan ook beeldend werk bekijken van Quayola, Felix Luque Sánchez of de vermaarde architect Luc Deleu. BEAF stelt ook de vraag of wetenschappers, onderzoekers en kunstenaars iets voor elkaar kunnen betekenen. Een studie in opdracht van de Europese Commissie toont voor het eerst de beste voorbeelden daarvan in een fascinerende reeks presentaties. In het Paleis voor Schone Kunsten wacht je een verrassende en intense driedaagse vol elektronische kunsten.

Naast een interessant aanbod van installaties, performances en workshops, bestaat een belangrijk luik van het evenement uit muziek. De organisatie zoekt daarvoor de gulden middenweg tussen het sfeervolle benenwerk en de beladen geluidskunst. Wie het programma doorwandelt stoot regelmatig op een zware portie geluid waarin textuur een kernwoord is. Rustige oases zijn tegelijk schaars, waardoor oordopjes (in sommige gevallen trouwens een must!) zich verdienstelijk zullen maken.

Digitaal ontmoet instrumentaal
Geboorteland Australië inruilen voor een verblijf in IJsland: het is tekenend voor de muziek van componist Ben Frost. De techneut zijn laatste wapenfeit ‘A U R O R A’ is echter geen minimalistische ambient-reflectie van het leven in zijn huidige woonplaats, maar een abstracte trip die gebonden wordt door forse percussiedrums, ruis en zweefsynthesizers en waarin vooral grove, brute stedelijke geluidssamples de aandacht opeisen. De kracht van het overdonderende wordt uitgespeeld in elementen als zware, voorbijrijdende treinen en ronkende betonboren: veldopnamen die verder worden uitgebouwd richting stevige noise. Allicht heeft de samenwerking met Swans (voor het dubbelalbum ‘The Sheer’) de nodige inspiratie geschonken. Live omringt Frost zich met drie muzikanten, waaronder de indrukwekkende Swans-percussionist en klokkenspelspeler Thor Harris. Repetitief, overweldigend drumwerk bindt op het podium telkens opgroeiende muren van fragmentarisch lawaai, samen goed voor een furieuze aanval op het publiek.

De eindproductie van 'A U R O R A' kwam voor rekening van Tim Hecker, een andere gast op BEAF. Als een van de epigonen van het gerenommeerde abstract ambient label Kranky, tast Hecker het rijk van industriële ambient en abstracte muziek ten volle af om grenzen te verleggen. Dat gebeurde niet in het minst op zijn veelbesproken plaat ‘Ravedeath, 1972’, waarbij Frost dan weer de opnamen begeleidde. Claustrofobisch nauwe kaders van eindeloze repetitiviteit krijgen een ongrijpbare uitstraling door onconventionele structuren en een veelheid aan ondefinieerbare tonen. Het veelvuldig gebruik van kerkorgel, Heckers lievelingsinstrument, zorgt voor een stevige zwaarte. Op zijn meest recente wapenfeit, ‘Virgins’, bouwt de Canadees de kracht van livemuziek verder uit in een soort van horror-ambient waar niet enkel lawaai, maar zeker ook stilte oorverdovend penetrant klinkt. Helaas heeft Hecker nog niet de stap gezet om ook een livesetting mee op tour te nemen, wat zijn minimaal evoluerende laptopcreaties weliswaar niet minder indrukwekkend maakt.

Een andere hybride van elektronica en livemuziek, is terug te vinden in het project Kiasmos, bestaande uit de befaamde IJslandse producer Ólafur Arnalds (die alles wat hij aanraakt in goud verandert) en Janus Rasmussen van de popband Bloodgroup. Arnalds’ minimale, breed uitwaaiende pianotoetsen worden opgepoetst met extra zweeftapijten en minimaal tikkende beats. Dit zorgt voor een intrigerende cocktail die de landschappelijke kilte van de vestigingsplaats van dit project weerspiegelt. Het tweetal heeft er echter niet voor geopteerd om zijn droog tikkende ritmes en languit gerolde, holle aanslagen op de grote vleugel organisch samen te laten smelten, maar speelt deze twee elementen op een soms zelfs oncomfortabele manier tegen elkaar uit. De ene keer haast feeëriek en bloedmooi en zelfs opgesmukt met melancholische strijkers, de andere keer wat akelig en penibel, maar toch telkens met dezelfde beperkte ingrediënten: dan komt de finesse van de IJslander helemaal tot zijn recht. Zo krijgt minimal techno plots de nodige emotie, zei het een vrij kille. En als het op toetsen, spaarzaamheid en emoties neerkomt, staat neoklassiek ambientmeester Nils Frahm achter de hoek te kijken. De populaire sfeertoetsenist, kind aan huis op Arnalds Erased Tapes label, is terecht een van de vaandeldragers van BEAF 2014.

Klankexploraties
Muzikale zwaargewichten in het programma zijn Thomas Ankersmit en Phill Niblock. Al jarenlang - de 81-jarige Niblock zit ruim 45 jaar in het vak - zweren de twee bij live opvoeringen bovenop het uitbrengen van studioalbums. En moesten platenlabels als Touch niet achter hun veren hebben gezeten, was er misschien helemaal niets uit de bus gekomen van releases. Gelukkig is dat dus wel het geval en verscheen er van beide artiesten recentelijk nog nieuw solowerk.

'Touch Five', de laatste dubbelaar van Niblock, is er weer eentje om helemaal kopje onder te gaan. Geluidsopnames van akoestische instrumenten liggen ook hier aan de oorsprong van zijn composities. Alle storende elementen filtert de Amerikaan eruit tot iets bovennatuurlijks overblijft dat de bouwsteen vormt van zijn drones. In de liner notes van zijn cd’s spoort Phill Niblock zijn luisteraars keer op keer aan om zijn stukken op hoog volume af te spelen, bij voorkeur in een grote ruimte. In zulk een setting worden de klankbundels effectief de lucht in gepompt en gaan daar een eigen leven leiden: echo’s, interferenties en harmonieën vol boventonen komen hierdoor vrij. Het mag dan ook niet verwonderen dat een live-uitvoering in een volumineuze concertzaal en met de aanvoerder zelf achter de installatie de ultieme ervaring is van deze fysieke muziek.

Helemaal interessant wordt het als deze expert het podium deelt met de Nederlander Thomas Ankersmit: een man die eerder in Hertz denkt dan in noten. Sinds 2006 wisselde hij zijn altsaxofoon in voor een 'Serge' modulaire synthesizer, een analoog instrument dat in tegenstelling tot zijn soortgenoten vooral ontworpen werd voor geluidsexperimenten. Het toestel ziet er dan ook niet uit als een courant klavier, maar veeleer als een wirwar van kabels en draaiknoppen. Standaard is het geluid al evenmin: Ankersmit zoekt vooral naar de glitch en andere verborgen noise-kwaliteiten van het instrument. Zijn klankexploraties zijn best uitdagend en tasten grenezen af. Zo speelt hij in zijn stukken met infrasone geluiden en oto-akoestische emissies, een verschijnsel waarbij het oor zelf ook geluid voortbrengt. 

Komen deze twee klankonderzoekers samen in "AnkerBlock" dan valt hun werkwijze min of meer te voorspellen: de Amerikaan houdt zich bezig met traag veranderende klankevoluties terwijl de Nederlander met zijn schriele effecten de onderbouw van zijn collega aantast. Hoewel deze heren dus qua interessegebied op een gelijkaardige golflengte zitten, is de uitwerking en het resultaat best verschillend. Ankersmit is eigenlijk meer een improvisator die zijn stukken in real-time opbouwt, waar Niblock met zijn ProTools software op een soort tijdlijn werkt en de muziek van tevoren kan sturen. Wie auditief een ervaring rijker wil worden, krijgt met deze doorwrochte muziek ongetwijfeld waar voor zijn geld. Oordopjes zijn echter aanbevolen. Moeilijker in te schatten is de richting die de Waalse artiest Cédric Dambrain zal uitgaan. Naar verluidt zou hij al enkele jaren aan een instrument werken dat met handen en voeten bespeeld wordt. Klankvervormingen zijn een wezenlijk onderdeel van zijn muziek. Tijdens de performance met zijn speciaal ontworpen interface, gaat Dambrain in dialoog met percussionist Gerrit Nulens van het ensemble Ictus. 

De Bristol scene
Een markante naam op de affiche is het negenkoppige collectief Young Echo. Vanuit de drang om de clubscène in Bristol nieuw leven in te blazen en uit heimwee naar de hoogdagen van Bristols’ dubproducers, startten enkele jonge talenten in 2010 met radio-uitzendingen (onder de naam ‘The Young Echo’) en het organiseren van concerten en clubavonden. Hieruit ontstaat al snel een collectief waarbij gelijkgestemde zielen mekaar vinden en ideeën uitwisselen. De groep, met leden uit o.a. Killing Sound, Vessel en Zhou, geeft individuen of duo’s een platform om iets te produceren onder de groepsnaam. Daarin schuilt tevens de reden waarom het eerste album van deze band zo gevarieerd en verfrissend klinkt. Young Echo staat garant voor een nieuwe wind in het elektronicalandschap. Hoofdgetuige daarvan zijn de fantastische mixtapes die een breed scala aan stijlen vertegenwoordigen: UK garage, dub, bass music, grime, hiphop en wat etnische invloeden. Kortom: spul voor trendwatchers.

Nog zo’n act van aanzienlijk kaliber uit deze Engelse broeihaard voor progressieve muziek is het duo Fuck Buttons. Met hun eerste album, geproduceerd door John Cummings van Mogwai, werkte de band zich in de schijnwerpers. Opvolger ‘Tarot Sport’ leverde hen uiteindelijk het grote succes op met een bijkomstige fan-basis. Liefhebbers bleven echter vier jaar op hun honger zitten voor het ervolg. Dat kwam er vorig jaar onder de titel ‘Slow Focus’. Op de cd-voorstelling in de AB liet de band een grote indruk na. Live trakteert het duo zijn publiek niet voor niets op een ware klets in het gezicht: Fuck Buttons werkt gestaag naar een climax toe, maar eens die bereikt is, krijgt het geluid epische proporties met post-rock allures. De melodieuze synthesizerklanken gebruiken ze als populair smeermiddeltje om de verstikkende noise-muren door de strot van de luisteraar te duwen. Die manier van werken geeft hen een volstrekt eigen signatuur die nooit doel mist. Tijd voor beats
Niet dat de naam Robert Henke bij het grote publiek een stevige bel doet rinkelen, maar als aanvoerder van Monolake en medeoprichter van de populaire muzieksoftware Ableton Live, is de Duitser een graag gezien figuur. Onder eigen naam drijft Henke het audiovisuele karakter van op improvisatie en toeval getinte live-shows van Monolake ten top. Ditmaal geen dromerige surround effecten en high tech sferen, want met zijn ‘Lumière’ project brengt de producer gortdroge, industriële techno met schuifelende effecten, machinale loops en diep krakende beats. Het bijzonderste is echter het projectiespel van witte lasers met geometrische figuren in een verder gitzwarte zaal. De beelden volgen steevast het ritme van de muziek en zetten het mechanische karakter ervan extra in de verf.  

En als het over techno gaat, verdient ook de Noord Ierse producer Max Cooper een speciale vermelding. De avantgardistische, progressieve producer is vooral een bezig bijtje in remixland (Hot Chip, Michael Nyman, Dominik Eulberg), maar durft ook live stevig te rommelen en verfrommelen. Beats die verscheurd worden of plots volledig ineenstuiken tot traag verhakkeld gekraak, klassieke stukken die doorheen een heerlijk hobbelende partij schieten en de drive van de set luidruchtig verstoren of scherpe elektro of breaks die de menigte wakker schudden: onvoorspelbaarheid is troef bij Cooper. Grappig genoeg heeft de digitale techneut zijn recent verschenen debuut ‘Human’ genoemd. Het schijfje staat echter bol staat van donkergrijze, mechanische dansmuziek waar melodie (ondanks een dubbele bijdrage van blonde schoonheid Kathrin Deboer) eerder vervat zit in dromerige accenten.

Power Noise
De ruwheidfactor schiet nogmaals de hoogte in met de Britse artiest Powell. Het stijltje waarin hij vertoeft kan wellicht het best omschreven worden als power noise of een mengeling van industrial met techno. Zijn recente release op Diagonal Records klinkt zowel rauw als ritmisch: met pulserende beats, verstoringen en gitaarflarden. Dat deze artiest niet vies is van wat turbulentie in zijn pallet wordt alleen maar bevestigd door zijn samenwerking met noise-artiest Russell Haswell (een weekje na BEAF te zien in de AB). Vette synths swingen de pan uit in zijn nummers en leggen aanstekelijke grooves bloot waardoor het moeilijk wordt om stil te blijven staan.

Minder dansbaar maar wellicht nog een tikje grover is het Belgisch-Italiaanse duo Lumisokea. Op hun laatste vinyl Ep ‘Apophenia’ die in januari uitkwam kozen de twee regelrecht voor verwoestende beats. In hun live-sets vinden ze echter een goede balans tussen sfeervolle dark ambient en het knetterende beukwerk van de drumcomputer. Wie zijn dancemuziek dus liever niet op een gouden schaaltje aangeboden krijgt, mag aantreden. 

Praktische info :

Bozar Electronic Arts Festival
Van donderdag 25 tot en met zaterdag 27 september 2014
Bozar - Brussel


Meer info : www.bozar.be

Bron : Tekst Johan Giglot en Vincent Welleman, Kwadratuur.be

Extra :
Bozar Electronic Arts Festival 2014. Elektronica met een grove korrel, Vincent Welleman op Kwadratuur.be, 10/10/2014

00:00 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

19/09/2014

PostXPerformance : platform voor jonge ideeën en projecten in een experimentele fase

PostXPerformance - PXP#1 PostXPerformance is een platform voor jonge ideeën en projecten in een experimentele fase. Kunstenaars worden uitgenodigd om performances/vertoningen/ lezingen/concerten uit te proberen voor een onbevangen publiek.

Programma PostXPerformance - PXP#1

- Lezing Maarten Quanten, De Bijloke
Hannes Seidl (DL) 'componeert' muzikaal-sociale contexten

- Kortfilm Edurno Rubio (ES)
Appartement 601, een onverwachte ontmoeting tussen oude en toekomstige geesten in een appartement van Le Corbusier.

- Concert Frederik Croene (BE)
presenteert enkele semi-virtuele piano-instrumenten die ooit de sociologische verhouding in de concertpraktijk zouden beïnvloeden.
www.frederikcroene.com

- Participatieve performance Katrien Oosterlinck (BE)
Nieuwe instructies voor een sociale choreografie

Praktische info :

PostXPerformance - PXP#1
Donderdag 25 september 2014 om 19.45 u
PostX - Merelbeke Flora

Van Goethemstraat 33
9820 Merelbeke

Meer info : post-x.be

23:42 Gepost in Concert, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

Eerste Bijloke-Manufactuur van dit seizoen met Jurgen De Bruyn, Pieter Matthynssens, Bertel Schollaert en Robin Hayward

Robin Hayward Op woensdag 24 september is er de eerste editie van de Bijloke-Manufactuur van dit seizoen. De manufactuur is een muzikaal laboratorium waarin bevlogen jonge muzikanten de kans krijgen om een wild/ongewoon/spannend/...) idee uit te testen. Het belooft opnieuw een mooie artistieke werkplaats te worden.

Micro/Kosmos
Jurgen De Bruyn neemt de eerste Manufactuur van deze avond voor zijn rekening. Hij is luitist en bezieler van Zefiro Torna, een ensemble voor oude muziek. Het conceptuele uitgangspunt voor dit project Micro/Kosmos vond hij  in een lang vervlogen wereldbeeld. Eén waarin 'de mens', geschapen naar het evenbeeld van God, centraal staat in de kosmos, maat is van alle dingen. Denk hier maar aan het 'Liber divinorum operum' van Hildegard von Bingen, de door zodiaktekens omgeven 'Anatomische mens' van de gebroeders Van Limburg en de beroemde 'Vitruviusman' van Leonardo da Vinci. Oude muziek vormt het uitgangspunt voor het ontwikkelen van een concertinstallatie en choreografie. Het publiek neemt plaats rondom één centrale, speciaal ontwikkelde luidspreker. In de periferie staan microfoons die de klanken van de musicus-performer opvangen en in het midden van de cirkel projecteren.

Stop Time
Pieter Matthynssens (cello) en Bertel Schollaert (bariton-saxofoon) begeven zich vervolgens in het bijzondere klankuniversum van Robin Hayward (foto). Hayward - die trouwens zelf 'microtonale' tuba speelt in deze manufactuur - ontwikkelde een geheel eigen microtoonsysteem, inclusief nieuwe notatievorm. Voor Stop Time neemt de partituur zelfs de vorm aan van een sculptuur! De muziek van Hayward is traag, statisch en heeft vaak een haast meditatief karakter.  Marieke Berendsen ontwikkelt een scenografie en lichtplan die in het teken staan van de intense sfeer die Haywards werk oproept.

Bijloke-Manufactuur : Micro/Kosmos - Stop Time
Woensdag 24 september 2014 om 20.00 u
Muziekcentrum De Bijloke - Gent


Meer info : www.debijloke.be

22:54 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Francoise Vanhecke & Dominica Eyckmans bundelen hun krachten voor gezamenlijke concert in Logos

Francoise Vanhecke & Dominica Eyckmans Sopraan Francoise Vanhecke en altvioliste Dominica Eyckmans ontmoetten elkaar bij Stichting Logos. Woensdag bundelen ze hun krachten voor dit allereerste gezamenlijke concert. Op het programma staan onder meer Poem - een compositie gebaseerd op een tekst van Selma Meerbaum-Eisinger, een Holocaust slachtoffer - van Klaus Burger, Was ist die Welt - een stuk voor altviool en stem op tekst van Hugo von Hofmannsthal - van Jean-Pierre Waelbroeck en Monomane van Ondrey Adamek. Wereldcreaties van SPIRTO 3 - een compositie voor stem, altviool, piano, percussie en zaklamp - en SMILE - een compositie voor inhaling singing en altviool -, beide werken van Irma Bilbao, pseudoniem van Francoise Vanhecke, vervolledigen het programma.

Ter gelegenheid van dit concert geeft Oorgetuige 2 gratis tickets of 1 duoticket weg. Wil jij erbij zijn, stuur dan als de vliegende bliksem een mailtje naar christel@vastenavont.com. De gelukkige winnaars worden verwittigd per e-mail en de tickets zullen klaarliggen aan de avondkassa.

Praktische info :

Francoise Vanhecke & Dominica Eyckmans
Woensdag 24 september 2014 om 20.00 u

Logos Tetraëder - Gent
Bomastraat 26-28
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org en www.francoisevanhecke.be

22:36 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Videoconcert met Pieter Wispelwey en Peter Missotten verenigt twee iconen van de Britse muziek

Peter Maxwell Davies Voor het openingsconcert kijkt de organisatie van Novecento om het hoekje richting multimediaconcerten. Peter Missotten, die als videokunstenaar eerder al in zee ging met het Toneelhuis, zal immers voor visuele input zorgen bij de 'Vesalli Icones' van Peter Maxwell Davis (foto). Voor die partituur vertrok de componist uit veertien platen van Andreas Vesalius, die hij een Bijbelse connotatie gaf door er staties uit de kruisweg aan te koppelen. Een vrolijker tegengewicht krijgt dit concert overigens niet, want met Benjamin Brittens derde suite voor cello solo zit het publiek van meet af aan in een behoorlijk melancholische sfeer. Als Pieter Wispelwey de rechtstreekse impact van zijn opname van dit werk live kan waarmaken, dan wordt het een adembenemende opening. Anders dan bij Wispelwey het geval is, worden opnames van het Amsterdamse Nieuw Ensemble dan weer niet altijd door vaktijdschriften opgepikt, maar het engagement van een dirigent als Ed Spanjaard, die al jaren met het collectief werkt, zegt genoeg.

Benjamin Britten werd voor zijn Suite voor cello nr. 3 (1971/1974) geïnspireerd door het verfijnde spel van de beroemde Russische cellist Mstislav Rostropovich en vooral door diens uitvoering van de cellosuites van Johann Sebastian Bach. Britten verwerkte ook een aantal melodieën van Russische liederen. Wie het oeuvre van Benjamin Britten overschouwt, stelt vast dat hij vanaf de jaren 1950 amper nog instrumentale muziek componeerde. Na het onmiddellijke succes van de opera Peter Grimes in 1945 stortte Britten zich volledig op de vocale muziek en opera, deels gestimuleerd door zijn (zowel muzikale als persoonlijke) band met tenor Peter Pears. De ontmoeting met Rostropovich wakkerde zijn interesse voor de instrumentale muziek weer aan, en in 1964 componeerde Britten de eerste van drie cellosuites die allemaal aan de Russische virtuoos opgedragen zijn.

De derde suite bestaat uit negen delen met uiteenlopende titels. Enkele terugkomende motieven verlenen het werk desondanks een grote muzikale eenheid. Deze motieven zijn afkomstig uit vier Russische melodieën: drie door Tsjaikovski bewerkte volksliederen en een Orthodoxe dodenhymne. De keuze voor Russische muziek is vanzelfsprekend verbonden met de charismatische figuur van Rostropovich; de manier waarop de melodieën verwerkt zijn ligt veel minder voor de hand. De thema’s worden niet eenduidig voorgesteld aan het begin van het werk, maar steken hier en daar gefragmenteerd de kop op. Zelfs voor wie de originele thema's kent blijft de verwijzing erg subtiel. Pas op het einde van het laatste deel worden de verschillende thema's in volle glorie voorgesteld. De finale van het werk is de ultieme voltooiing van de eerder opgebouwde verwachtingen. De laatste tonen van de dodenhymne sterven weg in het diepste register van de cello en geven het werk een nederig en bezinnend slot.

De verwantschap met de muziek van Bach vertaalt zich in het gebruik van vormen zoals de fuga en de passacaglia, maar nog meer in de zogenaamde schijnpolyfonie, een schrijfwijze die de indruk wekt dat er meerdere instrumenten tegelijk aan het spelen zijn. De openingsmaten van de eerste beweging zijn een schitterend voorbeeld van deze strategie. Britten wisselt pizzicato's op de lage do-snaar af met een melodie in het middenregister die zich (schijnbaar) onafhankelijk van die bastonen ontwikkelt. Subtieler, maar even effectief, is een passage waar de cellist op twee verschillende snaren tegelijk dezelfde toonhoogtes speelt, alsof er twee cello’s dezelfde melodie zouden spelen.

Binnen de rijke iconografie rond het levenseinde van Jezus Christus is de kruisweg ongetwijfeld één van de meest alomtegenwoordige beeldensequenties in Westerse kerken en zelfs daarbuiten. In elke kerk vind je dit stripverhaal avant la lettre terug: veertien taferelen of staties, van de veroordeling van Jezus tot de graflegging. Vesalii Icones bestaat uit veertien dansen in overeenstemming met deze staties van de kruisweg. Peter Maxwell Davies wijkt af van de traditionele kruisweg, waarvan een aantal scènes niet in de bijbel voorkomen, maar baseert zich op een variant die in overeenstemming is met de Heilige Schrift. Hij laat bovendien één scène weg en voegt in de plaats de verrijzenis aan het verhaal toe. Het tweede luik van de dubbele thematiek van deze compositie is het levenswerk van de Brabantse anatoom Andries van Wesel (1514-1564), beter bekend als Andreas Vesalius. Tijdens zijn klassieke opleiding in Leuven geraakte Vesalius geboeid door de anatomie van het menselijk lichaam. De toenmalige kennis over de anatomie was nog gebaseerd op het werk van Galenus, een arts die leefde in de tweede eeuw na Christus. Volledig in de geest van het humanisme realiseerde Vesalius zich dat zijn eigen observaties niet strookten met de theorieën van Galenus. Een groot deel van zijn werk bestond dan ook uit kritiek op de leer van Galenus en de ontwikkeling van alternatieve modellen. Aanvankelijk was het niet evident om tegen zulke gevestigde doctrines in te gaan. Vesalius moest zich vaak verdedigen, zoals blijkt uit het volgende citaat: "Iedereen is zo verstrikt in geloof en gezag en onze tijd telt zo weinig vrienden der waarheid - die zich bovendien nog slechts door middel van leerboeken op de studie toeleggen - dat velen mij vijandig gezind zijn omdat ik, naar hun mening, in mijn geschriften het gezag van Galenus, de vorst der geneesheren en onze gemeenschappelijke leraar, heb aangetast en niet geheel en al in zijn leer heb berust, ja zelfs beweerd heb, dat er hier en daar in zijn geschriften fouten te vinden zijn."

Daarnaast weten we dat Vesalius in de beginjaren van zijn onderzoek de grootste moeite had om aan studiemateriaal te geraken. Hij trok 's nachts naar de Galgenberg in Brussel - waar executies werden uitgevoerd en waar vandaag nog steeds het justitiepaleis staat - om er lichamen te halen voor zijn dissecties. Sporen van deze illegale activiteiten zijn terug te vinden in de manier waarop hij de lichamen liet afbeelden in zijn hoofdwerk De Humani Corporis Fabrica, Libri Septem. Ontdaan van huid of spieren, staan deze mannen rechtop in realistische poses, geïnspireerd op de Griekse beeldhouwkunst. Eén figuur hangt letterlijk aan de galg, en alle levendige lijken worden voorgesteld tegen een weids landschap. Hoewel deze picturale voorstelling op het eerste zicht wat vreemd overkomt, toont Vesalius zo wel aan dat anatomie vooral te maken heeft met beweging. Knoken, pezen en spieren worden pas functioneel wanneer een lichaam in beweging komt.

Voor Peter Maxwell Davies was het moment waarop hij een kopie van Vesalius' werk in handen kreeg doorslaggevend voor de definitieve vorm van Vesalii Icones . Hij besliste om de veertien taferelen van de kruisweg te koppelen aan veertien afbeeldingen uit De Humani Corporis Fabrica. In de originele versie van het werk neemt een danser in het begin van elk deel de pose van de respectievelijke afbeelding aan. Geleidelijk aan transformeert die pose in een interpretatie van de overeenkomstige kruiswegstatie. De danser moet deze twee visuele inspiratiebronnen benaderen vanuit zijn eigen lichamelijkheid en zo de loutere imitatie overstijgen. In deze uitvoering wordt de danser vervangen door een video- installatie, wat nieuwe en andere mogelijkheden met zich meebrengt.

De cellist speelt een mediërende rol tussen de lichamelijkheid en het instrumentaal ensemble. Nu eens vertegenwoordigt hij Bijbelse figuren zoals Pilatus, dan weer is hij de anatoom die de geheime n van het menselijk lichaam blootlegt.

De rijkdom aan buitenmuzikale invloeden wordt zo mogelijk nog overtroffen door het muzikale eclecticisme waarvoor Peter Maxwell Davies gekend is. In relatie met dit werk vernoemt hij zelf de aanwezigheid van gregoriaanse melodieën, populaire muziek, en zijn eigen persoonlijke stijl die vaak een combinatie van de eerste twee is. Het ensemble vormt een hechte eenheid, alsof het één lichaam zou zijn, waarbinnen subtiel met klank en sfeer gespeeld wordt. Deze coherentie maakt de passages waar verschillende stijlen met elkaar in conflict treden des te cassanter. Zo neemt de zesde beweging, The mocking of Chris , een wel heel verdraaide wending als uit een honky-tonk piano plots een protserige hymne weerklinkt. Christus wordt muzikaal bespot. Net wanneer je als luisteraar denkt dat deze vreemde onderbreking voorbij is, maakt Davies de stilistische spreidstand nog groter door op diezelfde honky-tonk piano een foxtrot te laten rammen. Doorheen de veertien bewegingen hanteert Davies deze strategie op betekenisvolle momenten, niet in het minst op het einde, waar de sombere en ingetogen graflegging van Christus nog gevolgd wordt door een laatste muzikale stuiptrekking, tegelijk een evocatie van de verrijzenis en de antichrist.

Programma :

  • Peter Maxwell Davies, Vesalii Icones
  • Benjamin Britten, Suite voor cello solo nr. 3 op. 87

Praktische info :

Nieuw Ensemble & Pieter Wispelwey : Peter Maxwell Davies, Britten
Maandag 22 september 2014 om 20.30 u
(inleiding door Klaas Coulembier om 19.45 u)
Aula Pieter De Somer - Leuven


Meer info : www.festivalvlaamsbrabant.be en www.nieuw-ensemble.nl
----------------------------------------
Vrijdag 3 oktober 2014 om 21.00 u (inleiding door Klaas Coulembier om 20.15 u)
AMUZ - Antwerpen

Meer info : www.amuz.be en www.nieuw-ensemble.nl

Bron : tekst Klaas Coulembier voor Novecento, september 2014

Elders op Oorgetuige :
Twintigste editie Novecento met 7 concerten met muziek van de 20ste eeuw, 19/09/2014

Extra :
Benjamin Britten op en.wikipedia.org, www.brittenpears.org, www.boosey.com en youtube
Peter Maxwell Davies : www.maxopus.com, nl.wikipedia.org, www.naxos.com en youtube
A guide to Peter Maxwell Davies's music, Tom Service op www.theguardian.com, 20/08/2012

22:17 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook