06/10/2014

Aranis op tournee met Made in Belgium II

Aranis Op hun vorige album 'Made in Belgium' (2012) speelt Aranis de werken van vele Belgische componisten, die zelf niet bang zijn van enige muzikale kruisbestuiving. Gezien het succes van deze CD, stortte de groep zich in een soortgelijk project. 'Made in Belgium II' is spannender dan een film. Modern klassiek met minimalisme als inspiratie. Jachtige gedrevenheid die niet altijd even toegankelijk is, maar altijd boeiend. De rode draad is een onderhuidse schwung, of 'groove' zoals de leden van Aranis het zelf uitdrukken. Ze slagen erin klassiek te verweven met jazzy en folky elementen, soms raken ze zelfs de 'opwinding van pop'. Aranis' muziek valt niet binnen één noemer of genre vast te pinnen. Op bijzonder elegante wijze, niet zelden met kippenvel tot gevolg, stelt deze zevenkoppige band zich open naar de wereld.

Ze stoffen de klassieke muziek verder af, brengen balkanklezmerpunk zonder drums of klarinet, hete woestijntango uit Brussel én improviseren zonder moeilijkdoenerij! Geen enkele stijl kan het aan de muziek van Aranis te omschrijven. En dat is prima! Deze zes-koppige eigenzinnigheid is jullie lekker te slim af... Klassiek? Jazz? Folk? Rock?... Allemaal goede ingrediënten voor op de muzikale Aranis-pizza. De composities zijn van Peter Vermeersch (FES), Koen van Roy (Cro Magnon), Walter Hus (Maximalist!), Ananta Roosens (La sieste du dromadaire), Joris Vanvinckenroye (BASta!), Jan Kuijken (Louis Avenue), Aurélie Dorzée (Aurélia) en anderen.

Aranis is een groep die zich toelegt op het vertolken van nieuwe, avontuurlijke muziek. Deze muziek zit vol tegenstellingen: Ze is duister en licht tegelijkertijd. Ze is mooi en lelijk, eenvoudig en complex. Ze heeft een grote eigenheid en toch zijn er invloeden merkbaar uit vele andere genres en stijlen. Nooit eerder gehoord en toch herkenbaar. Door deze schijnbare tegenstellingen te combineren ontstaat eigentijdse en meeslepende muziek met een heel eigen karakter.

Aranis bestaat uit een vaste kern van vijf gedreven muzikanten. Naar gelang het project worden zij verder aangevuld met gastmuzikanten. Enkele kenmerken van de uitvoeringen zijn een verfijnd en dynamisch samenspel waarbij steeds wordt gezocht naar een zo fris en levendig mogelijke vertolking.

Praktische info :

Aranis : Made in Belgium II (try-out)
Donderdag 9 oktober 2014 om 20.15 u
De Cultuurloft - Gent


Meer info : decultuurloft.be en www.aranis.be
-----------------------------
Vrijdag 17 en zaterdag 18 oktober 2014, telkens om 20.00 u (première)
Museumtheater Zwijgershoek - Sint-Niklaas


Meer info : www.ccsint-niklaas.be en www.aranis.be
-----------------------------
Zondag 19 oktober 2014 om 11.00 u
Bozar - Brussel


Meer info : www.bozar.be en www.aranis.be
-----------------------------
Woensdag 22 oktober 2014 om 20.00 u
Cultuurcentrum de Brouckere - Torhout


Meer info : www.ccdebrouckere.be en www.aranis.be

Deze voorstelling is ook nog te zien op 25/01/2015 in GC Den Egger in Scherpenheuvel-Zichem, op 7/02/2015 in CC De Adelberg in Lommel, op 8/02/2015 in de Concertstudio in Kortrijk, op 13/02/2015 in de Sint-Amanduskerk in Blankenberge, op 4/03/2015 in CC de Werft in Geel en op 20/03/2015 in CC Nova in Wetteren.

01:29 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Quatuor Ardeo brengt nieuw werk van Philippe Schoeller in Brussel

Quatuor Ardeo Karakter, integriteit en een inspirerend muziekspel, daarvoor staan de vier dames van het Quatuor Ardeo. Het ensemble uit Parijs laat zich inspireren door de Franse traditie, maar kiest ook resoluut voor nieuwe muziek. Een werk van de Franse componist Philippe Schœller bijvoorbeeld, een oud-leerling van Pierre Boulez en Iannis Xenakis.

Het Parijse Quatour Ardeo timmert sinds 2001 aan de weg. Deze vier dames ontmoetten elkaar op het conservatorium en gingen niet meer uiteen. Dit jaar spelen ze in heel Europa, tijdens de serie Rising Stars. Quatuor Ardeo specialiseert zich in klassiek en modern repertoire, dat laatste vaak speciaal voor hen geschreven.

Programma :

  • Phlilippe Schoeller, Strijkkwartet
  • Wolfgang Amadeus Mozart, Strijkkwartet, KV 421
  • Franz Schubert, Strijkkwartet nr. 14, D 810, 'Der Tod und das Mädchen'

Praktische info :

Quatuor Ardeo : Schoeller, Mozart, Schubert
Donderdag 9 oktober 2014 omù 20.00 u
Bozar - Brussel


Meer info : www.bozar.be

Extra :
Phlilippe Schoeller op brahms.ircam.fr en fr.wikipedia.org

01:03 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Gautier Capuçon & Frank Braley spelen Schuman, Schubert, Debussy en Britten in de Handelsbeurs

Frank Braley Welk repertoire plaatsen uitvoerders idealiter naast  de welbekende Arpeggionesonate, opdat Schuberts fenomenale meesterwerk niet op eenzame hoogte zou komen te staan? Frank Braley (foto) en Gautier Capuçon, allebei grootheden met een warm engagement voor kamermuziek, zoeken het antwoord in de 20ste eeuw. Geen vrijblijvend lappendeken aan impressies, maar een geconcentreerd portret van de cello: in zijn sonate klitte Claude Debussy komedie, kleur en kracht op onnavolgbare wijze samen. Ongeveer een halve eeuw later markeerde Benjamin Brittens cellosonate een terugkeer naar klassieke vormstructuren. Hoewel het vijfdelig opgevat is, past dit werk structureel perfect binnen een lange traditie. Van een unheimisch openingsdeel tot in de wildernis van de brutale finale: Brittens taal moest duidelijk niet inboeten aan creatieve eigenzinnigheid. Schumanns meer pittoreske Fantasiestücke zijn een prikkelend aperitief bij dit banket, dat door de patrons van het raffinement wordt opgeluisterd.

Brittens sonate opus 65 ( (1961) markeerde voor de componist een terugkeer naar instrumentale muziek. De successen die zijn opera's boekten vanaf Peter Grimes (1945) gingen gepaard met kritiek op zijn vorige verwezenlijkingen. Men schreef dat hij niet geschikt was om niet-programmatische muziek te schrijven en jarenlang had Britten zich als gevolg niet aan een majeure instrumentale partituur gewaagd. Onmiskenbaar geeft de sonate blijk van Brittens eigengereide idioom, onder meer via de tonale aanduiding bovenaan de partituur. Daar staat "in C", maar in feite baadt de vijfdelige sonate in chromatiek. Hoogst intiem trekt het openingsdeel (Dialogo) zich op gang. Onder de zacht mijmerende cellopartij ontstaat een ruimtelijk veld dat de piano opvult met stijgende tertsen. Aan deze gewichtige introductie ontleent bijna de hele sonate haar basismateriaal. Naderhand schakelt Britten over op een meer rigide ritme en neemt de cello motieven uit de introductie van het klavier over. Uiteindelijk schakelt de piano naar een hoger register en voeren fonkelende harmonieken in de cello naar een intiem slot. Het Scherzo-pizzicato, waarvoor de boog aan de kant blijft, plaatst het spel met intervallen uit het eerste deel in een lichter kader. In Elegia zijn het wederom door het klavier gespeelde tertsen die de sfeer van het openingsdeel uitademen, waarna de Marcia expliciet terugverwijst naar het begin van Dialogo. Het Moto perpetuo is tenslotte een abstracte rondovorm, waar de toonaard C majeur uiteindelijk als een verlossend harmonisch baken aan de horizon verschijnt.

Programma :

  • Robert Schumann, Fantasiestücke voor cello & piano, opus 73
  • Franz Schubert, Sonate voor cello en piano in a, D 821, 'Arpeggione'
  • Claude Debussy, Sonate voor cello en piano in d
  • Benjamin Britten, Sonate voor cello en piano in C, opus 65

Praktische info :

Gautier Capuçon & Frank Braley : Schuman, Schubert, Debussy, Britten
Maandag 6 oktober 2014 om 20.15 u
Handelsbeurs - Gent


Meer info : www.handelsbeurs.be

Extra :
Benjamin Britten op en.wikipedia.org, www.brittenpears.org, www.boosey.com en youtube

Beluister alvast Benjamin Brittens Sonate voor cello en piano in C, opus 65

00:31 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

04/10/2014

Charlemagne Palestine, Rhys Chatham, Sheldon Siegel & Gerard Herman in Netwerk Aalst

Charlemagne Palestine & Rhys Chatham De componist, performer en beeldend kunstenaar Charlemagne Palestine is een unieke en extravagante stem in de muziekwereld. De New Yorker Rhys Chatham definieerde mee het rock-dna in downtown New York in de jaren '70. Een unieke kans om twee grootheden in hedendaagse compositie samen aan het werk te zien. Gerard Herman komt dan weer andermaal op visite in Netwerk Aalst in de vorm van Sheldon Siegel, met Gino Coomans (cello) en Erik Heestermans (drums). Naar aanleiding van Werelddierendag en zijn lopende solo-tentoonsteling Kalisj in Netwerk, organiseert Gerard Herman ook een totaalspektakel ter ere van de inhuldiging van het Monument Voor Alle Naamloos Overleden Dieren Van De Wereld.

Charlemagne Palestine is een unieke en extravagante stem in de muziekwereld. Hij is afkomstig uit New York maar woont en werkt reeds vele jaren in Brussel. Velen kennen hem door zijn nog steeds verbluffende Strumming Music en epische orgelstukken. De New Yorker Rhys Chatham definieerde mee het rock-dna in downtown New York in de jaren '70. Naast zijn werk als componist, trompettist en gitarist is hij tegenwoordig vooral gekend om zijn 100-koppige Guitar Orchestra. Palestine en Chatham ontmoetten elkaar in New York eind jaren ’60 en besloten twee jaar geleden om na 30 jaar opnieuw samen te werken. Dat resulteert binnenkort in de uitgave van een nieuwe cd op het Belgische label Sub Rosa. Verwacht in Netwerk een zeer intense performance van strumming-style piano en weerbarstige stemexperimenten in een meditatieve dialoog met gitaar, trompet en fluit. Een unieke kans om twee grootheden in hedendaagse compositie samen aan het werk te zien.

De veelzijdige kunstenaar Gerard Herman was de voorbije jaren al enkele keren in verschillende gedaantes te gast in Netwerk. Hij participeerde in 2010 als piepjonge startende kunstenaar aan de groepstentoonstelling Rafa the Magician en bracht naar aanleiding van de publicatie van Kinderboek. Een boek voor kinderen een voorstelling voor de allerkleinsten op het Fin de Saison-event in 2011. Andere passages in Netwerk waren er in de hoedanigheid van muzikant, met o.a. een deelname aan het Smoke on the Water-event op uitnodiging van kunstenaar Joris van de Moortel en als lid van het straffe Antwerpse impro/free jazz-trio Sheldon Siegel met Gino Coomans (cello) en Erik Heestermans (drums). Met deze laatste kornuiten komt Herman andermaal op visite.

Naar aanleiding van Werelddierendag en zijn lopende solo-tentoonstelling Kalisj in Netwerk, organiseert Gerard Herman ook een totaalspektakel ter ere van de inhuldiging van het Monument Voor Alle Naamloos Overleden Dieren Van De Wereld. Dit plechtige moment wordt passend muzikaal omlijst door Het Harmonieorkest van de Academie Voor Podiumkunsten uit Aalst.

Praktische info :

Charlemagne Palestine & Rhys Chatham / Sheldon Siegel / Gerard Herman
Zondag 5 oktober 2014 vanaf 17.00 u
Netwerk / Centrum voor hedendaagse kunst - Aalst


Meer info : www.netwerk-art.be

03:34 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Het Kamerorkest Brugge speelt Grieg, Vine en Richter in Antwerpen, Gent en Brugge

Carl Vine Het Kamerorkest Brugge is een strijkorkest onder de artistieke leiding van Ning Kam dat zich voornamelijk toespitst op het repertoire vanaf de romantiek tot en met de 21ste eeuw. Daarbij wordt bijzondere aandacht besteed aan creaties van hedendaagse componisten. Het seizoen 2014-2015 kent heel wat hoogtepunten. We kijken alvast uit naar Max Richters herwerkte versie van de Vier Seizoenen van Vivaldi (een absolute hit op Spotify!). Tijdens de eerstvolgende concerten krijg je daarnaast ook Edvard Griegs Holbergsuite en Smith's Alchemy voor strijkorkest van de Australische componist Carl Vine (foto) te horen. Edvard Grieg componeerde zijn Holbergsuite in 1884 als een persoonlijke hulde voor de 200ste verjaardag van de Deens-Noorse humanist en schrijver Ludvig Holberg. Aanvankelijk was het een werk voor piano maar dankzij het arrangement voor strijkorkest is de Holberg Suite uitgegroeid tot het standaardrepertoire van Grieg. Het is een verzameling van frisse, barokke dansen.

Smith's Alchemy voor strijkorkest is een dynamische zoektocht naar klanken en technieken door en voor strijkers. De Australische componist Carl Vine (1954) schreef dit werk in opdracht van het Londense Smith Quartet dat de compositie voor het eerst opvoerde in 1994. De bedoeling van het originele werk was om vier strijkers te transformeren tot één enkel superinstrument waarbij de natuurlijke zangkwaliteiten optimaal benut werden. De componist noemt het een soort 'auditieve alchemie'.

Wat dacht je van volgend muzikaal experiment: de Vier Seizoenen van Vivaldi giet je in een reageerbuis, gekruid met wat extra ritme, nieuwe klanken en repetitieve patronen. Daarna: wachten op de explosie … Het illustreert wat je zal ervaren bij de verfrissende kijk van de in Duitsland geboren Britse componist Max Richter op de barokke evergreen van Vivaldi. Laat je niet misleiden door je muzikale geheugen maar open uw oren voor de verrassende wendingen in dit bijzondere werk.

Programma :

  • Edvard Grieg, Fra Holbergs Tid voor strijkorkest (Holbergsuite)
  • Carl Vine, Smith’s Alchemy voor strijkorkest
  • Max Richter, Vivaldi, The Four Seasons Recomposed

Praktische info :

Het Kamerorkest Brugge & Ning Kam : Recomposed
Zondag 5 oktober 2014 om 15.00 u
AMUZ - Antwerpen

-------------------------------------
Zaterdag 18 oktober 2014 om 20.00 u
Miryzaal - Gent

-------------------------------------
Zondag 19 oktober 2014 om 11.00 u
Concertgebouw - Brugge


Meer info : www.hetkamerorkest.be

Extra :
Carl Vine : www.carlvine.com, nl.wikipedia.org, www.fabermusic.com en youtube

03:17 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

01/10/2014

Odysseia Ensemble ent programma op Britse literatuur

Odysseia Ensemble Werk van o.a. Benjamin Britten, Vaughan Williams en Claude Debussy. Bij het Odysseia Ensemble sluipt de Britse literatuur op muzikale wijze binnen in hun programma: zo vormt een sonnet van Shakespeare de inspiratie voor Luc Brewaeys' 'onzingbare' Speechless Song, een loflied op het harmonisch samenleven. Odysseia speelt het werk zoals we het kennen van de Koningin Elisabethwedstrijd, voor sopraan en crotalen, maar brengt ook de ensembleversie in wereldpremière. William Blake is dan weer de inspiratiebron voor Ralph Vaughan Williams, die in de Britse folktraditie aanknopingspunten vond om zijn indrukwekkende Blake Songs te schrijven. Ook diens 'Vocalises' en Benjamin Brittens 'Metamorphoses' naar Ovidius situeren zich in diezelfde regionen van muzikale genialiteit. Zelfs de Franse componisten op het programma halen hun mosterd in de Engelse literatuur: Debussy baseerde een van zijn preludes op een personage van Charles Dickens en verwerkte het Britse volkslied erin.

Programma :

  • Ralph Vaughan Williams, Ten Blake Songs (5 liederen) voor sopraan en hobo
  • Ludwig van Beethoven, Duet no.1 voor klarinet en fagot
  • Benjamin Britten, Metamorphose no.1: Pan voor hobo solo
  • Ralph Vaughan Williams, 3 Vocalisen voor sopraan en klarinet
  • Luc Brewaeys, Speechless song, beeing many, seeming one voor sopraan solo
  • Francis Poulenc, Sonate voor klarinet en fagot
  • Benjamin Britten, Metamorphose no.2: Phaeton voor hobo solo
  • Ludwig van Beethoven, Duet no.2 voor klarinet en fagot
  • Ralph Vaughan Williams, Ten Blake Songs (5 liederen) voor sopraan en hobo

Praktische info :

Odysseia Ensemble : Speechless song
Zondag 5 oktober 2014 om 11.00 u
De Grote Post - Oostende


Meer info : www.degrotepost.be en odysseiaensemble.wix.com

Extra :
Luc Brewaeys : www.lucbrewaeys.com, www.matrix-new-music.be en youtube

01:27 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Pianokwintet van deFilharmonie brengt nieuw werk van Kalevi Aho in AMUZ

Kalevi Aho Eenzijdig kan je Kalevi Aho (foto) niet noemen. Al enige tijd onderhoudt deze Finse kameleoncomponist een goede band met de muzikanten van deFilharmonie. Nu heeft hij een knisperend blaaskwintet klaar. Eigengereide klanken, aangevuld met jongvolwassen werk van Beethoven.

'Muziek moet luisteraars wakker schudden en hen de wereld in een nieuw daglicht laten zien', aldus Kalevi Aho, voor wie 'grote muziek' de uitdrukking is van 'geestelijke en emotionele activiteit'. Bij deFilharmonie is deze Finse componist geen onbekende. Op vraag van hoboïst Piet Van Bockstal componeerde hij een Hoboconcerto en ook Aho's Trompetconcerto werd door het orkest ten doop gehouden. Begin oktober troepen de blazers van deFilharmonie in Amuz samen om gestalte te geven aan Aho's spiksplinternieuwe Kwintet, voor hobo, klarinet, hoorn, fagot en piano. Wie zijn zondagochtend in stijl wil beginnen, weet waarnaartoe.

Kalevi Aho (1949) wordt vandaag de dag samen met Einojuhani Rautavaara, Aulis Sallinen, Kaija Saariaho, Magnus Lindberg en Esa-Pekka Salonen erkend als een van belangrijkste (en niet in het minst productieve) Finse componisten van nieuwe muziek. Hij studeerde compositie aan de Sibelius Akademie bij Einojuhani Rautavaara en bij Boris Blacher in Berlijn. Na aanvankelijk muziektheorie te hebben gedoceerd aan de universiteit van Helsinki en aan de Sibelius Academie is hij sinds 1993 als onafhankelijk componist actief. Zijn repertoire bevat voornamelijk grootschalige (orkest)werken waarin niet zelden de invloed en visie van Gustav Mahler weerklinkt. Zijn muziek bedient zich niet van geijkte parameters, maar zet zich voortdurend af tegen de verwachtingen van de doorsnee luisteraar. Dat alles maakt van hem een exemplarisch postmodernist die het archetypische credo van Claude Debussy hanteert: 'Ik neem alle klanken, maar laat diegene weg die mij niet bevallen'.
Met evenveel gemak sombineert hij traditionele vormen en genres met een 20ste-eeuws arsenaal aan speeltechnieken. Door de sterke dialektische spankracht in zijn muziek en zijn grote ervaring met orkesten is Aho dan ook altijd al een gedroomd leverancier van soloconcerto's geweest. Ook zijn talrijke symfonieën zijn rijkelijk bedeeld met uitgebreide instrumentensolo's. Deze Finse kameleon-componist rapsodieert dat het een aard heeft: in zijn indrukwekkend oeuvre is dan ook zowat elk muzikaal genre vertegenwoordigd.

Programma :

  • Kalevi Aho, Kwintet
  • Ludwig van Beethoven, Kwintet in Es, opus 16

Praktische info :

Pianokwintet deFilharmonie : Aho, Beethoven
Zondag 5 oktober 2014 om 11.00 u
AMUZ - Antwerpen


Meer info : www.defilharmonie.be

Extra :
Kalevi Aho op www.fimic.fi, www.fennicagehrman.fi, en.wikipedia.org, www.bis.se (met audio) en youtube

01:06 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Oxalys creëert nieuw werk van Luc Brewaeys in Vilvoorde

Luc Brewaeys Muziek van Mozart, Debussy en Ravel in opdracht gecomponeerd om te imponeren. Luc Brewaeys (foto) sluit aan met nieuw werk in opdracht van Oxalys met de harp in middelpunt. Mozart componeerde zijn klarinetconcert voor zijn goeie vriend Anton Stadler. Zijn feilloze techniek en vooral zijn warme, zoetgevooisde klank kwamen wondermooi tot hun recht in dit ambitieuze kwintet. Ook de Rhapsodie van Debussy en het Introduction et Allegro van Ravel zijn in zekere zin geschreven om mee uit te pakken. Debussy componeerde het als plichtwerk voor het Parijse conservatorium. Maurice Ravel componeerde één van de meest impressionistische werken in opdracht van instrumentenbouwer Erard, die een nieuw type pedaalharp wilde promoten. Luc Brewaeys voelt zich ongetwijfeld thuis in het gezelschap van Ravel en Debussy. Hij hercomponeerde en orkestreerde in 2005 zelfs enkele pianopreludes van Debussy. Nu componeerde hij een nieuw werk voor Oxalys waarin de harp eveneens een belangrijke rol speelt.

De samenwerking met Luc Brewaeys is een nieuwe stap in het rijke palmares van Oxalys. Op hun vraag schreef Brewaeys een nieuw werk dat tijdens dit concert in Vilvoorde in wereldpremière gaat. In 2013 heeft de klassieke muziekzender Klara componist Luc Brewaeys uitgeroepen tot musicus van het jaar. Brewaeys schreef zeven symfonieën, een opera en kamermuziek. "Muziek van een zeldzame frisheid, helaas nog veel te weinig gekend", aldus de jury.

Zijn muziek kan het best omschreven worden als 'spectraal symfonisch' met (voornamelijk in recentere werken) lyrische accenten. Met 'symfonisch' bedoelt men: muziek geschreven voor grote orkesten. 'Spectraal' wil zeggen: muziek, gebaseerd is op de natuurlijke boventonen. 'Eppur si muove' betekent zoveel als 'en toch beweegt ze' en is de uitspraak van Galilei tegen de paus over de aarde, na zijn proces. Het begin en het einde van het stuk zullen relatief rustig zijn maar verder komt er veel snelle muziek en zal er heel wat in gebeuren.

Programma :

  • Wolfgang Amadeus Mozart, Klarinetkwintet K. 581
  • Claude Debussy, Première Rhapsodie (arr. David Walter)
  • Maurice Ravel, Introduction et Allegro
  • Luc Brewaeys, Eppur si muove

Praktische info :

Oxalys : Mozart, Debussy, Ravel, Brewaeys
Zaterdag 4 oktober 2014 om 20.30 u
CC Het Bolwerk - Vilvoorde


Meer info : www.festivalvlaamsbrabant.be, www.hetbolwerk.be en www.oxalys.be

Extra :
Luc Brewaeys : www.lucbrewaeys.com, www.matrix-new-music.be en youtube

00:35 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

30/09/2014

Daverende percussieperformance van Pulse Percussion Trio in Oudenaarde

Pulse Percussion Trio Rythmosis is de daverende percussieperformance van Pulse Percussion Trio. Drie straffe slagwerkers bundelen hun kunnen in een eigenzinnige, creatieve podiumact. Het programma zit tjokvol groove, klassiek, swing en lyriek. De drie spelers gebruiken hun hele lichaam om met elkaar te communiceren. De voorstelling van het trio is het resultaat van zeven jaar muzikale ontwikkeling en belooft een heus spektakel te worden! 

Pulse Percussion Trio werd winnaar van internationale kamermuziekwedstrijden in Nederland en Italië en verzorgde opnames voor Radio 1, Klara en de Nederlandse AVRO. Ze concerteerden in binnenen buitenland, onder meer op het Festival van Vlaanderen Gent, in Bozar, in het Concertgebouw Amsterdam en in heel wat culturele centra.

Praktische info :

Pulse Percussion Trio : Rythmosis
Zaterdag 4 oktober 2014 om 20.30 u
De Woeker - Oudenaarde


Meer info : www.gentfestival.be

Bekijk alvast deze video van Pulse Percussion Trio

21:08 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Fenomenaal : Steven Osborne met Vingt regards van Messiaen in Leuven

Steven Osborne Op woensdag 1 oktober brengt Steven Osborne 'Vingt regards sur l'enfant-Jésus' uit 1944 in Leuven. Osborne speelt deze magistrale musico-theologische pianocyclus zonder pauze om de intensiteit ervan volledig tot zijn recht te laten komen. Steven Osborne was vorige week te gast in het Concertgebouw in Brugge. Jeroen Vanacker meldde: "Het concert van Osborne was fenomenaal. Het publiek vloog meteen recht na afloop, nadat iedereen twee uur de adem inhield. Wat een beheersing en concentratie, wat een ongelofelijke contrasten en kleuren, wat een opbouw en spanning. Een topconcert dat lang zal nazinderen. Veel plezier ermee in Leuven".

Vingt regards sur l'enfant-Jésus uit 1944 is een meesterwerk uit de pianoliteratuur. Steven Osborne brak internationaal door met zijn cd opname ervan. Olivier Messiaen is een van de belangrijkste componisten uit de vorige eeuw. Het katholicisme staat centraal in zijn oeuvre. Elk van de twintig contemplaties op de figuur van Jezus Christus is gebaseerd op een vers uit de bijbel of op een thema uit het katholicisme. Steve Osborne speelt deze musico-theologische pianocyclus (duur: 2u10min!) zonder pauze om de intensiteit ervan volledig tot zijn recht te laten komen. De vele contrasten en de afwisseling tussen virtuositeit en poëzie houden de spanning er goed in. Je krijgt hier inderdaad een overweldigende ervaring, van het soort dat een mensenleven verandert.

Olivier Messiaen staat geboekstaafd als katholiek modernistisch componist, voorwaar een zeldzame soort. De periode waarin hij zijn Vingt Regards componeerde - tussen 23 maart en 8 september 1944 - was een bijzonder woelige tijd voor de Franse hoofdstad. De oorlog en de Duitse bezetting hadden de lichtstad tot op de rand van de afgrond gebracht, en als gevolg van de malaise was het godsbesef naar beneden getuimeld. Maar op 24 augustus keerde het tij: de geallieerden parkeerden hun tanks voor het Hôtel de Ville, en de volgende dag al kon generaal de Gaulle met een triomfantelijke stoet van de Arc de Triomphe naar de Notre Dame het einde van de Parijse bezetting vieren. Het grootste deel van Vingt Regards werd met andere woorden in barre oorlogsomstandigheden geschreven.

Aan de oorsprong van deze twintigdelige pianocyclus ligt een opdracht van Henri Barraud, directeur muziek van Radio France. Hij wou een radio-uitzending maken rond het kerstfeest, waarin teksten van de Franse schrijver Maurice Toesca afgewisseld zouden worden met muziek van Olivier Messiaen. De uitzending was begroot op twaalf overwegingen en ongeveer een kwartier muziek. Het project werd uiteindelijk afgeblazen, maar zowel de tekst als de muziek vonden hun weg naar een uitgever. Toesca’s tekst werd verlucht met sprekende gravures van de Franse kunstenaar Michel Ciry. Hij gaf zijn personages grote, bolle ogen, wier regards de diepte van het mysterie van de menswording peilen. Messiaen van zijn kant beperkte zich niet tot een kwartier muziek; zijn twintig pianostukken nemen ruim twee uur in beslag.

Als Messiaens muziek oorspronkelijk bedoeld was om nà een tekst te klinken, kan ze dan wel nog functioneren zonder die tekst? Is er niet onvermijdelijk een betekenislaag geamputeerd? En wat dan met de context waarin Messiaens muziek vandaag klinkt, de hedendaagse geseculariseerde maatschappij? Heeft het wel nog zin de ontkerkelijkte luisteraar van vandaag Messiaens muzikale peilingen van een cruciaal geloofspunt uit de katholieke theologie voor te schotelen? Indien Vingt Regards niets meer was dan een reeks van twintig zoutloze, devotionele pianostukken, dan zou het inderdaad geen zin hebben deze muziek nu nog uit te voeren. Doch Messiaen had een gloeiende hekel aan duffe devotiekunst die de eigen kerkelijke abonnees moest bedienen. Zijn artistieke invalshoek was niet devotioneel, maar theologisch. 'Une musique vraie' - muziek met een waarheidsclaim - zo omschreef hij het mikpunt van zijn esthetiek.

En dat doel streefde hij na als een onvervalste modernist die tegelijk belijdend katholiek was. Met beide voeten stond Messiaen immers in de twintigste-eeuwse vernieuwende esthetiek, waarmee hij evenwel een eeuwenoud doel trachtte te dienen. Zijn muziek laat zich dan ook niet degraderen tot slaafse illustratie van katholieke dogma's, maar ze ontplooit haar eigen wetmatigheden tot het uiterste. Zo is ook Vingt Regards geen muziek bij iets wat uiteindelijk beter in woorden kan gezegd worden, geen muzikale spin-off van een hoofdstuk uit de catechismus. In dit opzicht is het nog niet zo verwonderlijk dat het project van Henri Barraud uiteindelijk mislukte: Messiaens muziek liet zich immers niet zomaar de levieten lezen door de tekst van Toesca. De paradox van Vingt Regards ligt juist in het feit dat de muziek in en doorheen haar onherleidbaar eigen logica over andere dingen komt te spreken.

De componist bouwde zijn muzikale logica op rond drie thema's die als herkenningspunten voor de luisteraar fungeren. Het belangrijkste en meest in het oor springende is het zogenaamde thème de Dieu. Dit Godsthema bestaat uit vijf bont gekleurde akkoorden, die in de eerste regard (Regard du Père) gepresenteerd worden. Messiaen projecteert de vijf akkoorden daar op een majestueuze tijdschaal, waardoor ze als imposante zuilen van tijd klinken, die afgemeten worden aan de gelijkmatig tikkende hartslag van de zestiende noten in het hogere register van het pianoklavier. Hun onwankelbare regelmaat geeft deze schijnbaar roerloze muziek - God als onbewogen beweger - toch het karakter van een gestage openbaring. Het Godsthema loopt als een rode draad doorheen een handvol van de Vingt Regards, maar springt vooral in het oor in elke vijfde regard. Structureel gezien vormen deze regards de fundamenten waarop het monumentale bouwwerk van Vingt Regards rust. Maar ook vanuit theologisch oogpunt zijn dit de belangrijkste blikken op het kind Jezus: de blik van de Vader (1), de Zoon (5), en de Geest (10), alsook van de Zoon in de gedaante van de communie (15) en de Zoon in de gedaante van zijn mystiek lichaam, de Kerk (20).

De vijfledige structuur die Messiaen zo door middel van het Godsthema articuleert, staat garant voor een uitgebalanceerde dramaturgie. De cyclus opent met vijf regards die alle overwegend contemplatief en rustig van toon zijn. In de vijfde regard verschijnt het Godsthema opnieuw, niet langer in de mysterieus versluierde bassen, zoals in de eerste, maar lichtend helder in het middenregister van de piano. Het wordt gecombineerd met een ritmische canon tussen twee lagen akkoorden die bovenop het thème de Dieu gestapeld worden. Die twee lagen gaan ijskoud hun gang in het hogere, zilverachtige register van het pianoklavier, compleet onafhankelijk van het Godsthema. De ritmische canon die hun interactie regelt, blijft voor de luisteraar even onpeilbaar als de theologische inspiratie van dit stuk dat was voor Messiaen. Maar toch wordt ook deze nagenoeg rituele muziek vermenselijkt, met name op de momenten dat de strakke afwikkeling van de canon onverhoeds opgeschort wordt door het buitelende gekwetter van Messiaens vogeltjes.

Deze idylle wordt bruusk verstoord door de inzet van de zesde regard, die Gods scheppende kracht celebreert. Messiaen noemde deze energieke fuga met zijn elektriserende spanningsbogen graag de 'big bang' van Vingt Regards. En terecht, want in dat stuk wordt voor het eerst een energiebron aangeboord die de cyclus krachtig voortstuwt tot aan de extatische climax van de allerlaatste regard. Bij de compositie van deze en andere ongebreideld virtuoze regards wist Messiaen zich ongetwijfeld geruggensteund door de immense pianistieke mogelijkheden van Yvonne Loriod, voor wie hij de bundel componeerde. In 1943 nog, het jaar voorafgaand aan de compositie van Vingt Regards, had hij samen met haar de première gespeeld van Visions de l’Amen voor twee piano’s. Ook daar al had hij maatwerk geleverd: de pianopartij bedoeld voor Loriod is beduidend veeleisender dan de andere, die Messiaen voor zijn rekening nam. Tussen de zesde en de tiende regard zitten drie kortere stukken van het type dat Messiaen als immaterieel en symbolisch karakteriseerde: de regards van het kruis, van de hoogten en van de tijd. De pianoschriftuur is er speculatief eerder dan zinnelijk, uitgedund eerder dan virtuoos volgepakt.

De tweede helft van Vingt Regards, hoewel ook nog duidelijk gegroepeerd per vijf stukken, wordt toch veeleer geritmeerd door enkele grootschalige regards in traag tempo, die op gelijke afstand van elkaar voorkomen (nrs. 11, 15 en 19) en alle min of meer duidelijk het thème de Dieu weer opnemen. Zo krijgt de luisteraar het gevoel dat er zich, ondanks de traagheid waarmee de tweede helft van de cyclus dooraderd is, toch met toenemende urgentie een kern ontvouwt die pas in de laatste regard helemaal aan het licht zal komen. Tot dat gevoel van urgentie draagt ook het feit bij dat Messiaen tussen die breedopgezette regards telkens een trits van eerder gedrongen stukken plaatst (nrs. 12-14 en 16-18), die als een soort machinekamer fungeren waar brandstof gegeven wordt aan de voorwaartse stuwkracht van heel de cyclus.

Het brandpunt van Messiaens muzikale dramaturgie ligt in de laatste regard (Regard de l'Église d'amour), goed voor ongeveer een kwartier muziek - de tijdsspanne die Henri Barraud oorspronkelijk voor het geheel voorzien had! In dit stuk laat Messiaen de drie thematische herkenningspunten samenvloeien, als een voorbereiding op wat hij de 'verheerlijking van het Godsthema' noemt. Met deze glorieuze climax – een waar negatiefbeeld van de eerste regard, qua klanksterkte, levendigheid en virtuositeit - sluit Messiaen de cirkel van zijn indrukwekkende oorlogscyclus.

Praktische info :

Steven Osborne : Messiaen, Vingt regards sur l'enfant-Jésus
Woensdag 1 oktober 2014 om 20.30 u
(Inleiding door Jan Christiaens om 19.45 u )
Grote Aula Maria Theresia - Leuven

Meer info : www.festivalvlaamsbrabant.be en www.stevenosborne.co.uk

Bron : tekst Jan Christiaens voor Novecento, september 2014

Elders op Oorgetuige :
Twintigste editie Novecento met 7 concerten met muziek van de 20ste eeuw, 19/09/2014

20:46 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook