20/09/2014

Bozar Electronic Arts Festival : een verrassende en intense driedaagse vol elektronische kunsten

Bozar Electronic Arts Festival Na nauwelijks twee edities is het Bozar Electronic Arts Festival (BEAF) al een referentie voor de liefhebbers van elektronische kunsten. BEAF bekoort zowel specialisten als het grote publiek met kunstenaars die de razendsnelle technologische ontwikkelingen gebruiken om hun ideeën vorm te geven. In de unieke setting van het Paleis voor Schone Kunsten mixt het festival muziek, performances, installaties, workshops en conferenties tot een boeiend geheel. Je maakt er kennis met internationaal bekende referenties en stoot op nieuwe ontdekkingen. Bijvoorbeeld de fragiele tonen van Nils Frahm, de bijna fysieke klankkastelen van Ben Frost of de melancholische ambient van Mondkopf of de unieke wervelende stijl van de Fuck Buttons. In de vroege uurtjes beland je naadloos in feeststemming met het electronische wonderkind Max Cooper of het verrassende collectief Young Echo. Je kan ook beeldend werk bekijken van Quayola, Felix Luque Sánchez of de vermaarde architect Luc Deleu. BEAF stelt ook de vraag of wetenschappers, onderzoekers en kunstenaars iets voor elkaar kunnen betekenen. Een studie in opdracht van de Europese Commissie toont voor het eerst de beste voorbeelden daarvan in een fascinerende reeks presentaties. In het Paleis voor Schone Kunsten wacht je een verrassende en intense driedaagse vol elektronische kunsten.

Naast een interessant aanbod van installaties, performances en workshops, bestaat een belangrijk luik van het evenement uit muziek. De organisatie zoekt daarvoor de gulden middenweg tussen het sfeervolle benenwerk en de beladen geluidskunst. Wie het programma doorwandelt stoot regelmatig op een zware portie geluid waarin textuur een kernwoord is. Rustige oases zijn tegelijk schaars, waardoor oordopjes (in sommige gevallen trouwens een must!) zich verdienstelijk zullen maken.

Digitaal ontmoet instrumentaal
Geboorteland Australië inruilen voor een verblijf in IJsland: het is tekenend voor de muziek van componist Ben Frost. De techneut zijn laatste wapenfeit ‘A U R O R A’ is echter geen minimalistische ambient-reflectie van het leven in zijn huidige woonplaats, maar een abstracte trip die gebonden wordt door forse percussiedrums, ruis en zweefsynthesizers en waarin vooral grove, brute stedelijke geluidssamples de aandacht opeisen. De kracht van het overdonderende wordt uitgespeeld in elementen als zware, voorbijrijdende treinen en ronkende betonboren: veldopnamen die verder worden uitgebouwd richting stevige noise. Allicht heeft de samenwerking met Swans (voor het dubbelalbum ‘The Sheer’) de nodige inspiratie geschonken. Live omringt Frost zich met drie muzikanten, waaronder de indrukwekkende Swans-percussionist en klokkenspelspeler Thor Harris. Repetitief, overweldigend drumwerk bindt op het podium telkens opgroeiende muren van fragmentarisch lawaai, samen goed voor een furieuze aanval op het publiek.

De eindproductie van 'A U R O R A' kwam voor rekening van Tim Hecker, een andere gast op BEAF. Als een van de epigonen van het gerenommeerde abstract ambient label Kranky, tast Hecker het rijk van industriële ambient en abstracte muziek ten volle af om grenzen te verleggen. Dat gebeurde niet in het minst op zijn veelbesproken plaat ‘Ravedeath, 1972’, waarbij Frost dan weer de opnamen begeleidde. Claustrofobisch nauwe kaders van eindeloze repetitiviteit krijgen een ongrijpbare uitstraling door onconventionele structuren en een veelheid aan ondefinieerbare tonen. Het veelvuldig gebruik van kerkorgel, Heckers lievelingsinstrument, zorgt voor een stevige zwaarte. Op zijn meest recente wapenfeit, ‘Virgins’, bouwt de Canadees de kracht van livemuziek verder uit in een soort van horror-ambient waar niet enkel lawaai, maar zeker ook stilte oorverdovend penetrant klinkt. Helaas heeft Hecker nog niet de stap gezet om ook een livesetting mee op tour te nemen, wat zijn minimaal evoluerende laptopcreaties weliswaar niet minder indrukwekkend maakt.

Een andere hybride van elektronica en livemuziek, is terug te vinden in het project Kiasmos, bestaande uit de befaamde IJslandse producer Ólafur Arnalds (die alles wat hij aanraakt in goud verandert) en Janus Rasmussen van de popband Bloodgroup. Arnalds’ minimale, breed uitwaaiende pianotoetsen worden opgepoetst met extra zweeftapijten en minimaal tikkende beats. Dit zorgt voor een intrigerende cocktail die de landschappelijke kilte van de vestigingsplaats van dit project weerspiegelt. Het tweetal heeft er echter niet voor geopteerd om zijn droog tikkende ritmes en languit gerolde, holle aanslagen op de grote vleugel organisch samen te laten smelten, maar speelt deze twee elementen op een soms zelfs oncomfortabele manier tegen elkaar uit. De ene keer haast feeëriek en bloedmooi en zelfs opgesmukt met melancholische strijkers, de andere keer wat akelig en penibel, maar toch telkens met dezelfde beperkte ingrediënten: dan komt de finesse van de IJslander helemaal tot zijn recht. Zo krijgt minimal techno plots de nodige emotie, zei het een vrij kille. En als het op toetsen, spaarzaamheid en emoties neerkomt, staat neoklassiek ambientmeester Nils Frahm achter de hoek te kijken. De populaire sfeertoetsenist, kind aan huis op Arnalds Erased Tapes label, is terecht een van de vaandeldragers van BEAF 2014.

Klankexploraties
Muzikale zwaargewichten in het programma zijn Thomas Ankersmit en Phill Niblock. Al jarenlang - de 81-jarige Niblock zit ruim 45 jaar in het vak - zweren de twee bij live opvoeringen bovenop het uitbrengen van studioalbums. En moesten platenlabels als Touch niet achter hun veren hebben gezeten, was er misschien helemaal niets uit de bus gekomen van releases. Gelukkig is dat dus wel het geval en verscheen er van beide artiesten recentelijk nog nieuw solowerk.

'Touch Five', de laatste dubbelaar van Niblock, is er weer eentje om helemaal kopje onder te gaan. Geluidsopnames van akoestische instrumenten liggen ook hier aan de oorsprong van zijn composities. Alle storende elementen filtert de Amerikaan eruit tot iets bovennatuurlijks overblijft dat de bouwsteen vormt van zijn drones. In de liner notes van zijn cd’s spoort Phill Niblock zijn luisteraars keer op keer aan om zijn stukken op hoog volume af te spelen, bij voorkeur in een grote ruimte. In zulk een setting worden de klankbundels effectief de lucht in gepompt en gaan daar een eigen leven leiden: echo’s, interferenties en harmonieën vol boventonen komen hierdoor vrij. Het mag dan ook niet verwonderen dat een live-uitvoering in een volumineuze concertzaal en met de aanvoerder zelf achter de installatie de ultieme ervaring is van deze fysieke muziek.

Helemaal interessant wordt het als deze expert het podium deelt met de Nederlander Thomas Ankersmit: een man die eerder in Hertz denkt dan in noten. Sinds 2006 wisselde hij zijn altsaxofoon in voor een 'Serge' modulaire synthesizer, een analoog instrument dat in tegenstelling tot zijn soortgenoten vooral ontworpen werd voor geluidsexperimenten. Het toestel ziet er dan ook niet uit als een courant klavier, maar veeleer als een wirwar van kabels en draaiknoppen. Standaard is het geluid al evenmin: Ankersmit zoekt vooral naar de glitch en andere verborgen noise-kwaliteiten van het instrument. Zijn klankexploraties zijn best uitdagend en tasten grenezen af. Zo speelt hij in zijn stukken met infrasone geluiden en oto-akoestische emissies, een verschijnsel waarbij het oor zelf ook geluid voortbrengt. 

Komen deze twee klankonderzoekers samen in "AnkerBlock" dan valt hun werkwijze min of meer te voorspellen: de Amerikaan houdt zich bezig met traag veranderende klankevoluties terwijl de Nederlander met zijn schriele effecten de onderbouw van zijn collega aantast. Hoewel deze heren dus qua interessegebied op een gelijkaardige golflengte zitten, is de uitwerking en het resultaat best verschillend. Ankersmit is eigenlijk meer een improvisator die zijn stukken in real-time opbouwt, waar Niblock met zijn ProTools software op een soort tijdlijn werkt en de muziek van tevoren kan sturen. Wie auditief een ervaring rijker wil worden, krijgt met deze doorwrochte muziek ongetwijfeld waar voor zijn geld. Oordopjes zijn echter aanbevolen. Moeilijker in te schatten is de richting die de Waalse artiest Cédric Dambrain zal uitgaan. Naar verluidt zou hij al enkele jaren aan een instrument werken dat met handen en voeten bespeeld wordt. Klankvervormingen zijn een wezenlijk onderdeel van zijn muziek. Tijdens de performance met zijn speciaal ontworpen interface, gaat Dambrain in dialoog met percussionist Gerrit Nulens van het ensemble Ictus. 

De Bristol scene
Een markante naam op de affiche is het negenkoppige collectief Young Echo. Vanuit de drang om de clubscène in Bristol nieuw leven in te blazen en uit heimwee naar de hoogdagen van Bristols’ dubproducers, startten enkele jonge talenten in 2010 met radio-uitzendingen (onder de naam ‘The Young Echo’) en het organiseren van concerten en clubavonden. Hieruit ontstaat al snel een collectief waarbij gelijkgestemde zielen mekaar vinden en ideeën uitwisselen. De groep, met leden uit o.a. Killing Sound, Vessel en Zhou, geeft individuen of duo’s een platform om iets te produceren onder de groepsnaam. Daarin schuilt tevens de reden waarom het eerste album van deze band zo gevarieerd en verfrissend klinkt. Young Echo staat garant voor een nieuwe wind in het elektronicalandschap. Hoofdgetuige daarvan zijn de fantastische mixtapes die een breed scala aan stijlen vertegenwoordigen: UK garage, dub, bass music, grime, hiphop en wat etnische invloeden. Kortom: spul voor trendwatchers.

Nog zo’n act van aanzienlijk kaliber uit deze Engelse broeihaard voor progressieve muziek is het duo Fuck Buttons. Met hun eerste album, geproduceerd door John Cummings van Mogwai, werkte de band zich in de schijnwerpers. Opvolger ‘Tarot Sport’ leverde hen uiteindelijk het grote succes op met een bijkomstige fan-basis. Liefhebbers bleven echter vier jaar op hun honger zitten voor het ervolg. Dat kwam er vorig jaar onder de titel ‘Slow Focus’. Op de cd-voorstelling in de AB liet de band een grote indruk na. Live trakteert het duo zijn publiek niet voor niets op een ware klets in het gezicht: Fuck Buttons werkt gestaag naar een climax toe, maar eens die bereikt is, krijgt het geluid epische proporties met post-rock allures. De melodieuze synthesizerklanken gebruiken ze als populair smeermiddeltje om de verstikkende noise-muren door de strot van de luisteraar te duwen. Die manier van werken geeft hen een volstrekt eigen signatuur die nooit doel mist. Tijd voor beats
Niet dat de naam Robert Henke bij het grote publiek een stevige bel doet rinkelen, maar als aanvoerder van Monolake en medeoprichter van de populaire muzieksoftware Ableton Live, is de Duitser een graag gezien figuur. Onder eigen naam drijft Henke het audiovisuele karakter van op improvisatie en toeval getinte live-shows van Monolake ten top. Ditmaal geen dromerige surround effecten en high tech sferen, want met zijn ‘Lumière’ project brengt de producer gortdroge, industriële techno met schuifelende effecten, machinale loops en diep krakende beats. Het bijzonderste is echter het projectiespel van witte lasers met geometrische figuren in een verder gitzwarte zaal. De beelden volgen steevast het ritme van de muziek en zetten het mechanische karakter ervan extra in de verf.  

En als het over techno gaat, verdient ook de Noord Ierse producer Max Cooper een speciale vermelding. De avantgardistische, progressieve producer is vooral een bezig bijtje in remixland (Hot Chip, Michael Nyman, Dominik Eulberg), maar durft ook live stevig te rommelen en verfrommelen. Beats die verscheurd worden of plots volledig ineenstuiken tot traag verhakkeld gekraak, klassieke stukken die doorheen een heerlijk hobbelende partij schieten en de drive van de set luidruchtig verstoren of scherpe elektro of breaks die de menigte wakker schudden: onvoorspelbaarheid is troef bij Cooper. Grappig genoeg heeft de digitale techneut zijn recent verschenen debuut ‘Human’ genoemd. Het schijfje staat echter bol staat van donkergrijze, mechanische dansmuziek waar melodie (ondanks een dubbele bijdrage van blonde schoonheid Kathrin Deboer) eerder vervat zit in dromerige accenten.

Power Noise
De ruwheidfactor schiet nogmaals de hoogte in met de Britse artiest Powell. Het stijltje waarin hij vertoeft kan wellicht het best omschreven worden als power noise of een mengeling van industrial met techno. Zijn recente release op Diagonal Records klinkt zowel rauw als ritmisch: met pulserende beats, verstoringen en gitaarflarden. Dat deze artiest niet vies is van wat turbulentie in zijn pallet wordt alleen maar bevestigd door zijn samenwerking met noise-artiest Russell Haswell (een weekje na BEAF te zien in de AB). Vette synths swingen de pan uit in zijn nummers en leggen aanstekelijke grooves bloot waardoor het moeilijk wordt om stil te blijven staan.

Minder dansbaar maar wellicht nog een tikje grover is het Belgisch-Italiaanse duo Lumisokea. Op hun laatste vinyl Ep ‘Apophenia’ die in januari uitkwam kozen de twee regelrecht voor verwoestende beats. In hun live-sets vinden ze echter een goede balans tussen sfeervolle dark ambient en het knetterende beukwerk van de drumcomputer. Wie zijn dancemuziek dus liever niet op een gouden schaaltje aangeboden krijgt, mag aantreden. 

Praktische info :

Bozar Electronic Arts Festival
Van donderdag 25 tot en met zaterdag 27 september 2014
Bozar - Brussel


Meer info : www.bozar.be

Bron : Tekst Johan Giglot en Vincent Welleman, Kwadratuur.be

Extra :
Bozar Electronic Arts Festival 2014. Elektronica met een grove korrel, Vincent Welleman op Kwadratuur.be, 10/10/2014

00:00 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

19/09/2014

PostXPerformance : platform voor jonge ideeën en projecten in een experimentele fase

PostXPerformance - PXP#1 PostXPerformance is een platform voor jonge ideeën en projecten in een experimentele fase. Kunstenaars worden uitgenodigd om performances/vertoningen/ lezingen/concerten uit te proberen voor een onbevangen publiek.

Programma PostXPerformance - PXP#1

- Lezing Maarten Quanten, De Bijloke
Hannes Seidl (DL) 'componeert' muzikaal-sociale contexten

- Kortfilm Edurno Rubio (ES)
Appartement 601, een onverwachte ontmoeting tussen oude en toekomstige geesten in een appartement van Le Corbusier.

- Concert Frederik Croene (BE)
presenteert enkele semi-virtuele piano-instrumenten die ooit de sociologische verhouding in de concertpraktijk zouden beïnvloeden.
www.frederikcroene.com

- Participatieve performance Katrien Oosterlinck (BE)
Nieuwe instructies voor een sociale choreografie

Praktische info :

PostXPerformance - PXP#1
Donderdag 25 september 2014 om 19.45 u
PostX - Merelbeke Flora

Van Goethemstraat 33
9820 Merelbeke

Meer info : post-x.be

23:42 Gepost in Concert, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

Eerste Bijloke-Manufactuur van dit seizoen met Jurgen De Bruyn, Pieter Matthynssens, Bertel Schollaert en Robin Hayward

Robin Hayward Op woensdag 24 september is er de eerste editie van de Bijloke-Manufactuur van dit seizoen. De manufactuur is een muzikaal laboratorium waarin bevlogen jonge muzikanten de kans krijgen om een wild/ongewoon/spannend/...) idee uit te testen. Het belooft opnieuw een mooie artistieke werkplaats te worden.

Micro/Kosmos
Jurgen De Bruyn neemt de eerste Manufactuur van deze avond voor zijn rekening. Hij is luitist en bezieler van Zefiro Torna, een ensemble voor oude muziek. Het conceptuele uitgangspunt voor dit project Micro/Kosmos vond hij  in een lang vervlogen wereldbeeld. Eén waarin 'de mens', geschapen naar het evenbeeld van God, centraal staat in de kosmos, maat is van alle dingen. Denk hier maar aan het 'Liber divinorum operum' van Hildegard von Bingen, de door zodiaktekens omgeven 'Anatomische mens' van de gebroeders Van Limburg en de beroemde 'Vitruviusman' van Leonardo da Vinci. Oude muziek vormt het uitgangspunt voor het ontwikkelen van een concertinstallatie en choreografie. Het publiek neemt plaats rondom één centrale, speciaal ontwikkelde luidspreker. In de periferie staan microfoons die de klanken van de musicus-performer opvangen en in het midden van de cirkel projecteren.

Stop Time
Pieter Matthynssens (cello) en Bertel Schollaert (bariton-saxofoon) begeven zich vervolgens in het bijzondere klankuniversum van Robin Hayward (foto). Hayward - die trouwens zelf 'microtonale' tuba speelt in deze manufactuur - ontwikkelde een geheel eigen microtoonsysteem, inclusief nieuwe notatievorm. Voor Stop Time neemt de partituur zelfs de vorm aan van een sculptuur! De muziek van Hayward is traag, statisch en heeft vaak een haast meditatief karakter.  Marieke Berendsen ontwikkelt een scenografie en lichtplan die in het teken staan van de intense sfeer die Haywards werk oproept.

Bijloke-Manufactuur : Micro/Kosmos - Stop Time
Woensdag 24 september 2014 om 20.00 u
Muziekcentrum De Bijloke - Gent


Meer info : www.debijloke.be

22:54 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Francoise Vanhecke & Dominica Eyckmans bundelen hun krachten voor gezamenlijke concert in Logos

Francoise Vanhecke & Dominica Eyckmans Sopraan Francoise Vanhecke en altvioliste Dominica Eyckmans ontmoetten elkaar bij Stichting Logos. Woensdag bundelen ze hun krachten voor dit allereerste gezamenlijke concert. Op het programma staan onder meer Poem - een compositie gebaseerd op een tekst van Selma Meerbaum-Eisinger, een Holocaust slachtoffer - van Klaus Burger, Was ist die Welt - een stuk voor altviool en stem op tekst van Hugo von Hofmannsthal - van Jean-Pierre Waelbroeck en Monomane van Ondrey Adamek. Wereldcreaties van SPIRTO 3 - een compositie voor stem, altviool, piano, percussie en zaklamp - en SMILE - een compositie voor inhaling singing en altviool -, beide werken van Irma Bilbao, pseudoniem van Francoise Vanhecke, vervolledigen het programma.

Ter gelegenheid van dit concert geeft Oorgetuige 2 gratis tickets of 1 duoticket weg. Wil jij erbij zijn, stuur dan als de vliegende bliksem een mailtje naar christel@vastenavont.com. De gelukkige winnaars worden verwittigd per e-mail en de tickets zullen klaarliggen aan de avondkassa.

Praktische info :

Francoise Vanhecke & Dominica Eyckmans
Woensdag 24 september 2014 om 20.00 u

Logos Tetraëder - Gent
Bomastraat 26-28
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org en www.francoisevanhecke.be

22:36 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Videoconcert met Pieter Wispelwey en Peter Missotten verenigt twee iconen van de Britse muziek

Peter Maxwell Davies Voor het openingsconcert kijkt de organisatie van Novecento om het hoekje richting multimediaconcerten. Peter Missotten, die als videokunstenaar eerder al in zee ging met het Toneelhuis, zal immers voor visuele input zorgen bij de 'Vesalli Icones' van Peter Maxwell Davis (foto). Voor die partituur vertrok de componist uit veertien platen van Andreas Vesalius, die hij een Bijbelse connotatie gaf door er staties uit de kruisweg aan te koppelen. Een vrolijker tegengewicht krijgt dit concert overigens niet, want met Benjamin Brittens derde suite voor cello solo zit het publiek van meet af aan in een behoorlijk melancholische sfeer. Als Pieter Wispelwey de rechtstreekse impact van zijn opname van dit werk live kan waarmaken, dan wordt het een adembenemende opening. Anders dan bij Wispelwey het geval is, worden opnames van het Amsterdamse Nieuw Ensemble dan weer niet altijd door vaktijdschriften opgepikt, maar het engagement van een dirigent als Ed Spanjaard, die al jaren met het collectief werkt, zegt genoeg.

Benjamin Britten werd voor zijn Suite voor cello nr. 3 (1971/1974) geïnspireerd door het verfijnde spel van de beroemde Russische cellist Mstislav Rostropovich en vooral door diens uitvoering van de cellosuites van Johann Sebastian Bach. Britten verwerkte ook een aantal melodieën van Russische liederen. Wie het oeuvre van Benjamin Britten overschouwt, stelt vast dat hij vanaf de jaren 1950 amper nog instrumentale muziek componeerde. Na het onmiddellijke succes van de opera Peter Grimes in 1945 stortte Britten zich volledig op de vocale muziek en opera, deels gestimuleerd door zijn (zowel muzikale als persoonlijke) band met tenor Peter Pears. De ontmoeting met Rostropovich wakkerde zijn interesse voor de instrumentale muziek weer aan, en in 1964 componeerde Britten de eerste van drie cellosuites die allemaal aan de Russische virtuoos opgedragen zijn.

De derde suite bestaat uit negen delen met uiteenlopende titels. Enkele terugkomende motieven verlenen het werk desondanks een grote muzikale eenheid. Deze motieven zijn afkomstig uit vier Russische melodieën: drie door Tsjaikovski bewerkte volksliederen en een Orthodoxe dodenhymne. De keuze voor Russische muziek is vanzelfsprekend verbonden met de charismatische figuur van Rostropovich; de manier waarop de melodieën verwerkt zijn ligt veel minder voor de hand. De thema’s worden niet eenduidig voorgesteld aan het begin van het werk, maar steken hier en daar gefragmenteerd de kop op. Zelfs voor wie de originele thema's kent blijft de verwijzing erg subtiel. Pas op het einde van het laatste deel worden de verschillende thema's in volle glorie voorgesteld. De finale van het werk is de ultieme voltooiing van de eerder opgebouwde verwachtingen. De laatste tonen van de dodenhymne sterven weg in het diepste register van de cello en geven het werk een nederig en bezinnend slot.

De verwantschap met de muziek van Bach vertaalt zich in het gebruik van vormen zoals de fuga en de passacaglia, maar nog meer in de zogenaamde schijnpolyfonie, een schrijfwijze die de indruk wekt dat er meerdere instrumenten tegelijk aan het spelen zijn. De openingsmaten van de eerste beweging zijn een schitterend voorbeeld van deze strategie. Britten wisselt pizzicato's op de lage do-snaar af met een melodie in het middenregister die zich (schijnbaar) onafhankelijk van die bastonen ontwikkelt. Subtieler, maar even effectief, is een passage waar de cellist op twee verschillende snaren tegelijk dezelfde toonhoogtes speelt, alsof er twee cello’s dezelfde melodie zouden spelen.

Binnen de rijke iconografie rond het levenseinde van Jezus Christus is de kruisweg ongetwijfeld één van de meest alomtegenwoordige beeldensequenties in Westerse kerken en zelfs daarbuiten. In elke kerk vind je dit stripverhaal avant la lettre terug: veertien taferelen of staties, van de veroordeling van Jezus tot de graflegging. Vesalii Icones bestaat uit veertien dansen in overeenstemming met deze staties van de kruisweg. Peter Maxwell Davies wijkt af van de traditionele kruisweg, waarvan een aantal scènes niet in de bijbel voorkomen, maar baseert zich op een variant die in overeenstemming is met de Heilige Schrift. Hij laat bovendien één scène weg en voegt in de plaats de verrijzenis aan het verhaal toe. Het tweede luik van de dubbele thematiek van deze compositie is het levenswerk van de Brabantse anatoom Andries van Wesel (1514-1564), beter bekend als Andreas Vesalius. Tijdens zijn klassieke opleiding in Leuven geraakte Vesalius geboeid door de anatomie van het menselijk lichaam. De toenmalige kennis over de anatomie was nog gebaseerd op het werk van Galenus, een arts die leefde in de tweede eeuw na Christus. Volledig in de geest van het humanisme realiseerde Vesalius zich dat zijn eigen observaties niet strookten met de theorieën van Galenus. Een groot deel van zijn werk bestond dan ook uit kritiek op de leer van Galenus en de ontwikkeling van alternatieve modellen. Aanvankelijk was het niet evident om tegen zulke gevestigde doctrines in te gaan. Vesalius moest zich vaak verdedigen, zoals blijkt uit het volgende citaat: "Iedereen is zo verstrikt in geloof en gezag en onze tijd telt zo weinig vrienden der waarheid - die zich bovendien nog slechts door middel van leerboeken op de studie toeleggen - dat velen mij vijandig gezind zijn omdat ik, naar hun mening, in mijn geschriften het gezag van Galenus, de vorst der geneesheren en onze gemeenschappelijke leraar, heb aangetast en niet geheel en al in zijn leer heb berust, ja zelfs beweerd heb, dat er hier en daar in zijn geschriften fouten te vinden zijn."

Daarnaast weten we dat Vesalius in de beginjaren van zijn onderzoek de grootste moeite had om aan studiemateriaal te geraken. Hij trok 's nachts naar de Galgenberg in Brussel - waar executies werden uitgevoerd en waar vandaag nog steeds het justitiepaleis staat - om er lichamen te halen voor zijn dissecties. Sporen van deze illegale activiteiten zijn terug te vinden in de manier waarop hij de lichamen liet afbeelden in zijn hoofdwerk De Humani Corporis Fabrica, Libri Septem. Ontdaan van huid of spieren, staan deze mannen rechtop in realistische poses, geïnspireerd op de Griekse beeldhouwkunst. Eén figuur hangt letterlijk aan de galg, en alle levendige lijken worden voorgesteld tegen een weids landschap. Hoewel deze picturale voorstelling op het eerste zicht wat vreemd overkomt, toont Vesalius zo wel aan dat anatomie vooral te maken heeft met beweging. Knoken, pezen en spieren worden pas functioneel wanneer een lichaam in beweging komt.

Voor Peter Maxwell Davies was het moment waarop hij een kopie van Vesalius' werk in handen kreeg doorslaggevend voor de definitieve vorm van Vesalii Icones . Hij besliste om de veertien taferelen van de kruisweg te koppelen aan veertien afbeeldingen uit De Humani Corporis Fabrica. In de originele versie van het werk neemt een danser in het begin van elk deel de pose van de respectievelijke afbeelding aan. Geleidelijk aan transformeert die pose in een interpretatie van de overeenkomstige kruiswegstatie. De danser moet deze twee visuele inspiratiebronnen benaderen vanuit zijn eigen lichamelijkheid en zo de loutere imitatie overstijgen. In deze uitvoering wordt de danser vervangen door een video- installatie, wat nieuwe en andere mogelijkheden met zich meebrengt.

De cellist speelt een mediërende rol tussen de lichamelijkheid en het instrumentaal ensemble. Nu eens vertegenwoordigt hij Bijbelse figuren zoals Pilatus, dan weer is hij de anatoom die de geheime n van het menselijk lichaam blootlegt.

De rijkdom aan buitenmuzikale invloeden wordt zo mogelijk nog overtroffen door het muzikale eclecticisme waarvoor Peter Maxwell Davies gekend is. In relatie met dit werk vernoemt hij zelf de aanwezigheid van gregoriaanse melodieën, populaire muziek, en zijn eigen persoonlijke stijl die vaak een combinatie van de eerste twee is. Het ensemble vormt een hechte eenheid, alsof het één lichaam zou zijn, waarbinnen subtiel met klank en sfeer gespeeld wordt. Deze coherentie maakt de passages waar verschillende stijlen met elkaar in conflict treden des te cassanter. Zo neemt de zesde beweging, The mocking of Chris , een wel heel verdraaide wending als uit een honky-tonk piano plots een protserige hymne weerklinkt. Christus wordt muzikaal bespot. Net wanneer je als luisteraar denkt dat deze vreemde onderbreking voorbij is, maakt Davies de stilistische spreidstand nog groter door op diezelfde honky-tonk piano een foxtrot te laten rammen. Doorheen de veertien bewegingen hanteert Davies deze strategie op betekenisvolle momenten, niet in het minst op het einde, waar de sombere en ingetogen graflegging van Christus nog gevolgd wordt door een laatste muzikale stuiptrekking, tegelijk een evocatie van de verrijzenis en de antichrist.

Programma :

  • Peter Maxwell Davies, Vesalii Icones
  • Benjamin Britten, Suite voor cello solo nr. 3 op. 87

Praktische info :

Nieuw Ensemble & Pieter Wispelwey : Peter Maxwell Davies, Britten
Maandag 22 september 2014 om 20.30 u
(inleiding door Klaas Coulembier om 19.45 u)
Aula Pieter De Somer - Leuven


Meer info : www.festivalvlaamsbrabant.be en www.nieuw-ensemble.nl
----------------------------------------
Vrijdag 3 oktober 2014 om 21.00 u (inleiding door Klaas Coulembier om 20.15 u)
AMUZ - Antwerpen

Meer info : www.amuz.be en www.nieuw-ensemble.nl

Bron : tekst Klaas Coulembier voor Novecento, september 2014

Elders op Oorgetuige :
Twintigste editie Novecento met 7 concerten met muziek van de 20ste eeuw, 19/09/2014

Extra :
Benjamin Britten op en.wikipedia.org, www.brittenpears.org, www.boosey.com en youtube
Peter Maxwell Davies : www.maxopus.com, nl.wikipedia.org, www.naxos.com en youtube
A guide to Peter Maxwell Davies's music, Tom Service op www.theguardian.com, 20/08/2012

22:17 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Twintigste editie Novecento met 7 concerten met muziek van de 20ste eeuw

Novecento Novecento is een jaarlijks terugkerende cyclus van zeven concerten met uitsluitend muziek uit de voorbije eeuw. De keuze voor een geschakeerde mengeling van bekend met minder bekend repertoire uit de voorbije eeuw, was meteen een schot in de roos. Het Novecentorecept bestaat uit een mix van het repertoire, onbekende muzikale pareltjes en mijlpalen die richting gaven aan de muziekgeschiedenis, een bijzondere bezetting, 'nooit live gehoord', topmusici, hun bijzondere affiniteit met de muziek en last but not least: altijd steengoede muziek. Ook dit jaar presenteert Novecento een verrassende editie met enkele concerten waarin composities uit de 20ste eeuw zij aan zij staan met ouder werk. Dat belooft naast flinke afwisseling ook boeiende confrontaties.

De feestelijke opener met Vesalii Icones van Peter Maxwell Davies is ook de muzikale opmaat voor het Vesaliusjaar in Leuven. Van Olivier Messiaen staat de pianomarathon Vingt regards sur l’enfant-Jésus op het programma met de Britse virtuoos Steven Osborne. Quartet-lab brengt twee oude bekenden, Patricia Kopatchinskaja en Pieter Wispelwey, samen met Pekka Kuusisto en Lilli Maijala in een nieuw strijkkwartet. Voor de meer intiemere concerten staan topmusici van hier klaar: Goeyvaerts String Trio met Jan Michiels en Quatuor Danel met Roeland Hendrikx. En Stella Doufexis en Daniel Heide brengen Chansons en Lieder van Debussy, Berg en Mahler. DeFilharmonie zet het feest verder met de Boléro van Ravel en het symfonisch genie van Sjostakovitsj.

Nieuw Ensemble : Videoconcert met Pieter Wispelwey en Peter Missotten - ma 22/09 in de Aula Pieter De Somer
Vesalli Icones van Peter Maxwell Davis geeft in een videoregie van Peter Missotten, het muzikale startschot voor het Vesaliusjaar in Leuven. Peter Maxwell Davies koos veertien platen uit De humani corporis fabrica libri septem van Vesalius en linkte ze aan de staties van de Kruisweg. In de compositie voor cello solo en ensemble smelten de invloeden samen van het gregoriaans, de barok, de boogiewoogie en de volksmuziek. Maar eerst hoort u de prachtige Suite voor cello solo nr. 3 van Benjamin Britten.
Nieuw Ensemble (Amsterdam) focust op een spannende mix van 20e-eeuwse kamermuziek en muziek van nu. Pieter Wispelwey is internationale top als solist, in kamermuziekformaties of met orkest. Peter Missotten (Filmfabriek Bierbeek) verdiende zijn sporen met spraakmakende projecten voor Toneelhuis Antwerpen, Holland Festival en Nationaltheater Mannheim.

Goeyvaerts String Trio & Jan Michiels : Muzikale curiosa uit de 20ste eeuw voor strijktrio en pianokwartet - ma 29/09 in het STUK
Hoogromantische expressie, dodecafonie, waanzinnige energie en muzikaal experiment uit de vorige eeuw. Goeyvaert trio en Jan Michiels zijn er wild van. Arnold Schönberg schrijft zijn expressief Strijktrio op. 45 nadat hij nipt aan de dood ontsnapte. Zijn leerlingen Nikos Skalkottas en Norbert Rosseau lopen in zijn voetspoor met dodecafonie en hoogromantische expressie. De jongere generatie kiest andere paden. Xenakis laat de strijkinstrumenten een waanzinnige energie produceren. Goeyvaerts experimenteert: hij geeft opdracht om op de dag van het concert een opname te maken van nieuwsberichten in verschillende talen. De musici moeten hier op ' inspelen' (toch houdt meestercomponist Karel Goeyvaerts de muzikale kwaliteit stevig in de hand).
Het talent van Jan Michiels is alom bekend. En over het Goeyvaertstrio schreef The Strad: "Hun spel zit boordevol details, elke noot, elke zin is geslepen, gepolijst en geeft blijk van een waarlijk retorische zorg voor de muziek". Laat je op sleeptouw nemen door hun passie voor de muziek van de 20ste eeuw.

Steven Osborne : Twintig contemplaties in een magistrale pianocyclus - wo 1/10 in de Grote Aula Maria Theresia
Vingt regards sur l'enfant-Jésus uit 1944 is een meesterwerk uit de pianoliteratuur. Steven Osborne brak internationaal door met zijn cd opname ervan. Olivier Messiaen is een van de belangrijkste componisten uit de vorige eeuw. Het katholicisme staat centraal in zijn oeuvre. Elk van de twintig contemplaties op de figuur van Jezus Christus is gebaseerd op een vers uit de bijbel of op een thema uit het katholicisme. Steve Osborne speelt deze musico-theologische pianocyclus (duur: 2u10min!) zonder pauze om de intensiteit ervan volledig tot zijn recht te laten komen. De vele contrasten en de afwisseling tussen virtuositeit en poëzie houden de spanning er goed in. Je krijgt hier inderdaad een overweldigende ervaring, van het soort dat een mensenleven verandert.

Quatuor Danel & Roeland Hendrikx : Van onbekend naar bemind - wo 8/10 in het Iers College
Danel Kwartet verrast met twee onbekende parels van strijkkwartetten uit de 20ste eeuw en een pittig klarinetkwintet van Paul Hindemith. Nikolai Roslavets werkte een nieuwe componeertechniek uit in de schaduw van de grote Russische componisten. Een staaltje daarvan is zijn derde strijkkwartet, boordevol directe muzikale expressie. Ook de Roemeen George Enescu had dat gevoel voor melodie en een verfijnde techniek en voegde nog een vleugje Oost-Europese weemoed toe. Roeland Hendrikx vervoegt het Quatuor Danel voor het energiek en pittig klarinetkwintet (1ste versie uit 1923) van Paul Hindemith. Zoals Mozart en Brahms boetseerde Hindemith de sonoriteit van klarinet en strijkkwartet en schreef hij er prachtige melodieën voor.
Het Frans-Belgische Danel Kwartet is niet alleen top in België, het behoort tot het kruim van de Europese strijkkwartetten. Roeland Hendrikx vormt met Danel een gedroomd klarinetkwintet.

Stella Doufexis en Daniel Heide : Chansons en Lieder van Alban Berg, Claude Debussy en Gustav Mahler - di 14/10 in het Iers College
Het alom bewierookte duo Stella Doufexis en Daniel Heide voert u van de kabbelende beekjes van Debussy naar de druisende rivieren van Berg en Mahler. Debussy boetseert de originele Franse poëzie van Verlaine en Mallarmé tot evenwichtige melodieën in korte liederen vol dromerige sfeer.  De Vier Liederen op. 2 van Alban Berg hebben alle kenmerken van een laatromantisch meesterwerk: diepzinnige teksten, subtiele melodie en harmonie. Gustav Mahler bezingt in zijn Kindertotenlieder het grootste verdriet. De muziek van Mahler doet datgene waar romantische muziek voor staat: de essentie uitdrukken in een taal die ons verstand niet begrijpt.
Stella Doufexis en Daniel Heide vormen een schitterend liedduo. Toen begin 2013 hun CD met Debussy-liederen verscheen, hadden critici woorden te kort om de buitengewone kwaliteit te beschrijven: "Every word of the text is felt and savored, but never at the expense of that opaque, exquisitely colored mezzo" (Fanfare, oktober 2013).

quartet-lab : Vier ongelooflijk straffe muzikanten in werk van Beethoven tot Crumb - do 16/10 in de Campus Gasthuisberg (Centraal Auditorium)
Patricia Kopatchinskaja en Pieter Wispelwey kwamen eerst als solist naar Leuven, vervolgens als duo en nu met een bedwelmend nieuw strijkkwartet.
Quartet-lab maakt een luisterrijke muzikale reis van Beethoven tot Crumb en houdt halt bij twee opmerkelijk duo’s. De musici kruisen de degens in pittige dialogen in Three Madrigals van Bohuslav Martinu en in de onvolprezen Sonate voor viool en cello van Maurice Ravel.
George Crumbs Black Angels klinkt zo ongewoon als de strijkkwartetten van Beethoven toentertijd. Crumb hekelde de Vietnamoorlog in 1970, getuige de ondertitel: "Thirteen Images from the Dark Land: a parable on our troubled contemporary world". Hij gooit werkelijk alles in de strijd: gongs, kristallen wijn-glazen, elektronische versterking en muzikale citaten uit het Dies Irae, Tartini's Duivelstriller en de Danse Macabre.

deFilharmonie o.l.v. Mark Wigglesworth : Wervelend feestconcert twintig jaar festival - do 23/10 in het Lemmensinstituut
DeFilharmonie komt voor het feestconcert in een imposante bezetting naar Leuven. Maurice Ravel zingt zijn fascinatie voor de Weense wals uit in La Valse. Nu eens vrolijk-onbezorgd draaiend, dan weer als in een delirium zwijmelend door bizarre harmonische wendingen en ontwrichte ritmes. Zijn Boléro is tegelijk een studie in orkestratie én een opzwepende dans die in een ongehoorde climax eindigt. Zo verfijnd als de Weense wals is, zo zwoel en sensueel is de Spaanse Boléro. Hoe bekend en berucht dit werk ook is, een live uitvoering blijft altijd lang nazinderen. De Vijfde symfonie is niet toevallig de meest gespeelde van Dmitri Sjostakovitsj: aangrijpend, humoristisch en boordevol 'grandeur'. Neem deel aan het wervelend feest met deFilharmonie voor twintig jaar Festival van Vlaanderen in Leuven.

Praktische info :

Festival van Vlaanderen Vlaams-Brabant : Novecento
Van maandag 22 september t.e.m. donderdag 23 oktober 2014
Op verschillende locaties in Leuven


Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.festivalvlaamsbrabant.be

Extra :
Novecento 2014. De vorige eeuw in zeven gedaanten, Hildegart Maertens op Kwadratuur.be, 10/09/2014

00:37 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

18/09/2014

WaanVlucht! brengt eerherstel voor de deserteur

WaanVlucht! WaanVlucht!/FuirLaFolie! brengt een eerherstel voor de deserteur: een muziek-theaterstuk met 160 koorzangers, vier solisten, zes acteurs en drie percussionisten. De ko​ren nemen het publiek zingend mee naar locaties die herinneren aan de oorlogswaanzin. Acteurs brengen er verhalen en reflecties van en over deserteurs. Het pièce de résistance, de 'Ode aan de deserteur', sluit de voorstelling af. Frederic Rzewski componeerde dit stuk voor groot koor in verschillende talen en op historische en hedendaagse teksten. Deze voorstelling is te zien in Brussel, Gent en Luik, en eventueel in Leuven, Ieper, .. telkens aangepast aan de locatie. Ook elders in Europa zal de compositie 'Ode aan de deserteur' van Frederic Rzewski door koren worden gebracht.

In het weekend van de Internationale dag van de Vrede - 21 september - gaat WaanVlucht! in première. In het kader van de WOI-herdenkingen nodigde het Brusselse Brecht-Eislerkoor zes andere Belgische koren en regisseur Ruud Gielens uit om samen te werken aan een groot project rond de vrede. WaanVlucht! is het eerste deel in een tweejarig verhaal over die slachtoffers die ook in actuele oorlogen vaak buiten beeld blijven: de deserteurs of oorlogsweigeraars. Dit muziektheaterproject is een oproep om de deserteur in eer te herstellen als diegene die de zin van oorlog daadwerkelijk in vraag durft te stellen.

De voorstelling speelt in de straten in de buurt van het Kaaitheater, waarvan de namen alle refereren aan de Eerste Wereldoorlog: IJzerplein, Ieperlaan, Diksmuidelaan, Negende Linielaan, Pantsertroepenplein,… Ze eindigt in het Kaaitheater met de creatie van Ode aan de deserteur van de Brussels-Amerikaanse componist Frederic Rzewski. Tekstmateriaal: gedichten van Joyce, Tucholsky, Van Ostaijen, de la Boétie, Sophocles…en getuigenissen van deserteurs uit oorlogen van vroeger en nu.

Praktische info :

WaanVlucht!
Zaterdag 20 september 2014 om 20.00 u
Zondag 21 eptember 2014 om 14.00 u en om 18.00 u
Kaaitheater - Brussel


Meer info : www.kaaitheater.be en www.desertie.be
-----------------------------
Zondag 12 oktober 2014 om 14.30 u en om 18.00 u
Minardschouwburg - Gent


Meer info : www.minard.be, www.novecanto.be en www.desertie.be

Extra :
Frederic Rzewski op www.composers21.com en youtube
Perfect Sound Forever: Interview with Frederic Rzweski , Daniel Varela op www.furious.com, maart 2003
Composer/Pianist Frederic Rzewski. A Conversation with Bruce Duffie op www.kcstudio.com, januari 1995

23:48 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

17/09/2014

Muzikale fietstocht O'Velo in de Vlaamse Ardennen

O'Velo Pomp je banden op en smeer je kuiten in want... zondag springen we weer op de fiets! Voor de zevende keer op rij al zet het Gent Festival van Vlaanderen de trappers in beweging tijdens een unieke muzikale fietstocht. Dit jaar verken je verborgen parels in de idyllische regio Wortegem-Petegem / Oudenaarde. Kies je muziekgenre, volg het parcours en het avontuur kan beginnen! Net zoals OdeGand, maar dan vanop de fiets.

De 25 km lange muzikale fietstocht 'O'velo' bevat maar liefst veertien concertlocaties waar heerlijk opzwepende, maar even goed intieme muziek weerklinkt. Aantrekkelijke locaties, daar gaan we voor! Van een authentieke cichoreifabriek over rustieke boerderijen, kerkjes en een archeologische site tot een cisterciënzerabdij. De concerten duren ca. 30 minuten en worden telkens driemaal herhaald, zodat je op eigen tempo kunt fietsen. 'O'velo' staat garant voor een dag gezelligheid voor de hele familie.

Parels van locaties
Dit jaar betovert 'O'velo' je in de pittoreske streek rond Oudenaarde en Wortegem-Petegem. Fiets langs groene en spectaculaire sites, laat je meeslepen door heerlijke muziek op verbluffende domeinen, en picknick tussen verborgen natuurparels, zoals het Park Liedts: een prachtige, rustige oase, geïnspireerd op de Engelse tuinkunst met haar wandelpaden en waterpartijen. De route start aan The Outsider in Oudenaarde en neemt je mee door Ename, Moregem en Petegem-aan-de-Schelde. Je waant je ongetwijfeld in de Provence, tussen de uitgestrekte, geurende velden ...

Een feest voor alle oren
Op 'O'velo' vindt iedereen ongetwijfeld zijn muziekgading. Laat je betoveren door een handvol jonge zangers en musici recht uit het hart van Haïti: Haïti, un autre regardMet hun fris en gedreven dynamisme laten de spelers van Amaranthus je meegenieten van vocale en instrumentale parels uit de barok. Dit veelbelovende, multiculturele ensemble vertelt de verhalen achter het werk van de componist. Het Modern Raags Ensemble neemt je met de tabla, een paar handdrums, en de sarod (een Indiaas snaarinstrument), mee naar verre oorden. The Recycled Orchestra zal je werkelijk versteld doen staan! Dit gepassioneerde jeugdorkest speelt op cello's gemaakt van oude olievaten of een saxofoon met flessendoppen, en ander materiaal dat ze vonden op de vuilnisbelt van Cateura. Een onvergetelijk concert vol energie en hoop voor de toekomst!

Hans Van Koolwijk zal zeker in de smaak vallen bij meer experimentele oren: deze geluidskunstenaar streeft ernaar speciale geluiden vorm te geven in een beeld, zodat we als het ware de klank kunnen zien. Bij Saxophone Man zullen kinderen hun hartje kunnen ophalen: een opmerkelijke verschijning die al wandelend muzikale en subtiel humoristische sketches brengt. Dorst? Drink een cocktail die gemixt werd op de 'cocktailpiano'. Nicolas Achten (bariton, luit, theorbe) treedt op aan de zijde van Magid El-Bushra, een bijzonder getalenteerde contratenor uit Sudan. Samen brengen ze werk van C. Monteverdi, S. Landi en G.F. Sances.

De atypische Brussels brassband Les Fanfoireux brengt een combinatie van ska, techno op fluit met Afrikaanse ritmes, een onwaarschijnlijke maracatu en zelfs de samba van de Balkan! Met het Uruguayaans-Amerikaanse Trio Tambora ontdek je de vernieuwende combinatie van populaire volksmuziek en traditionele klanken: bedwelmende muziek tussen de muren van de abdij van Maagdendale. De Poolse Sławomir Zubrzycki beroert de viola organista of het vioolorgel, een bijzonder instrument dat getekend werd door niemand minder dan Leonardo da Vinci. Ongehoorde klanken in het witte kerkje Sint-Pietersstoel...

Lubomyr Melnyk tast tijdens zijn spel de mogelijkheden van de piano af, voor het eerst in een authentieke boerderijschuur. Via verbluffend snelle patronen creëert hij een waterval aan tonen, typerend voor zijn stijl van continue muziek.Deze Oekraïense pianist en componist nodigt het publiek uit om van heel dichtbij zijn muziek te beleven. En er is nog veel meer...

Praktische info :

O'Velo
Zondag 21 september 2014 vanaf 11.00 u
Start The Outsider, Donkvijvers Oudenaarde


Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.o-velo.be

Elders op Oorgetuige :
Gent Festival van Vlaanderen verrast opnieuw met uitzonderlijk gevarieerd programma en tal van internationale topnamen, 9/09/2014

23:58 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Van Mozarts Klarinetconcerto tot Pärts spirituele melodieën met Casco Phil

Arvo Pärt Heel wat muziekliefhebbers hebben een zwak voor het werk van Arvo Pärt. Zijn contemplatieve muziek vol lumineuze schoonheid lijkt wel boven de tijd te staan. In zijn composities zoekt hij naar een nieuwe eenvoud, die liever mooi dan 'relevant' is. Pärt is niet bang van enige schatplichtigheid aan het verleden, maar evenmin blind voor de verworvenheden van de 20ste eeuw. Met zijn precieze en directe muzikale taal weet hij zijn publiek steeds weer te bekoren. Zo ook de geniale Mozart. En niet in het minst in zijn overbekende Klarinetconcerto, dat hij enkele maanden voor zijn dood schreef. De soepele toon en het veelzijdige timbre van het instrument inspireerden Mozart tot enkele van zijn meest lyrische melodieën. Niet minder populair is zijn Jupiter-symfonie, een van de beste symfonische werken van het grote genie. Hoog tijd om de ogen te sluiten en te genieten.

Programma :

  • Arvo Pärt (1935), Cantus in memoriam Benjamin Britten - Festina lente - Fratres
  • Wolfgang Amadeus Mozart (1756-1791), Symfonie nr. 41 in C, KV551 'Jupiter' - Klarinetconcerto in A, KV622

Praktische info :

Casco Phil & Annelien Van Wauwe : Pärt, Mozart
Zaterdag 20 september 2014 om 20.00 u
Concertgebouw Brugge


Meer info : www.concertgebouw.be en cascophil.be

Extra :
Arvo Pärt op www.musicolog.com en youtube
Arvo Pärt (1935 - ), Tintinambulist op www.musicalifeiten.nl

23:40 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Love Song : geluidsinstallatie met 3.000 liefdesliedjes in het M HKA

Love Song De 11de editie van TIME CANVAS is verliefd! Dit unieke festival onder artistieke leiding van ChampdAction en in samenwerking met deBuren, M HKA en Objectif Exhibitions, laat op zaterdag 20 en zondag 21 september van 13.00 u tot 17.00 u een geluidsinstallatie met 3.000 liefdesliedjes horen.

Love Song is een grote optelling. Vier Belgische organisaties selecteren elk een 300-tal kunstenaars, componisten, muzikanten en schrijvers uit de hele wereld, en sturen elk van hen per post een compact opnameapparaatje. Zij maken daarop een opname van hun 'love song', en sturen het apparaatje terug. Elk krijgen ze ook een paar bijkomende toestelletjes, die ze op hun beurt aan anderen kunnen toesturen. Van 20 tot 21 september zijn de 3.000 apparaatjes dan terug in M HKA, als de 11de editie van TIME CANVAS.

Als het universele van de love song de sleutel is tot zijn populariteit, en die populariteit leidt tot zijn enorme verspreiding, blijft er dan nog iets over van zijn betekenis en impact? Wat is een love song? Tot wie richt hij zich, en voor wie is hij bedoeld? Waarin is zijn affect gelegen?

Voor het beantwoorden, of tenminste het ervaren van die vragen, biedt de uniformiteit van ons toestelletje een egalitair productieapparaat dat een collectieve verscheidenheid aan interpretaties toelaat, een lakmoesproef, een temperatuur. De diversiteit vergroot nog door de gedecentraliseerde en rizomatische selectieprocedure die disparate netwerken verbindt en exponentieel vergroot. En dit alles binnen een opmerkelijke economie: de goedkope apparaatjes functioneren dubbel, zowel opname als weergave. Plaats en tijd zijn geen obstakel, vermits we enkel werken via posttrajecten en adresboeken.

Ook al bevatten ze slechts een opname, de compacte apparaatjes worden vastgenomen en tegen het oor gehouden, een intieme nabijheid. Het indrukken van de ‘play’ knop biedt de luisteraar een evocatie van de performance van de auteur. Eén op één, individueel gepikt uit het rumoer van vele. Uit de 3000 opnames op 3000 dragers laat elke boodschap laat zich apart uitfilteren. Hoe dicht blijft ze bij-, of hoe ver drijft ze weg van het idee Love Song, geïnterpreteerd vanuit 3.000 unieke perspectieven?

Praktische info :

TIME CANVAS : Love Song
Zaterdag 20 en zondag 21 september 2014 van 13.00 u tot 17.00 u
M HKA - Antwerpen


Meer info : www.muhka.be en www.champdaction.be

23:22 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook