10/10/2010

RE:NEW concert Champ d'Action & Spectra in het Conservatorium van Brussel

Gilles Gobert In het kader van RE:NEW MUSIC speelt SPECTRA i.s.m. Champ d'Action en studenten van het Koninklijk Conservatorium Brussel vijf werken van hedendaagse Europese componisten. RE:NEW MUSIC is een Europees netwerkproject waarbij ensembles van verschillende landen zich engageren om jaarlijks minstens vier stukken van componisten uit andere landen te spelen. RE:NEW MUSIC wil zo de circulatie en uitvoering van bestaande kwaliteitsvolle hedendaagse composities ondersteunen.

RE:NEW MUSIC is een Europees netwerkproject, waarbij tweeëntwintig ensembles voor hedendaagse muziek uit elf landen - waaronder België - zich engageren om jaarlijks minstens vier stukken van componisten uit het netwerk, die niet uit hun eigen land afkomstig zijn, te vertolken. De ensembles zelf bepalen jaarlijks welke acht werken voor hun eigen land worden toegevoegd aan een centrale database. Zo ondersteunt RE:NEW MUSIC de circulatie en uitvoering van bestaande kwaliteitsvolle hedendaagse composities in deze landen. Voor Vlaanderen nemen Champ d'Action en Spectra Ensemble deel aan RE:NEW MUSIC en zullen zij in 2010 negen werken uit het netwerk uitvoeren. Naast twee stukken van de Deense componist Simon Steen Andersen on het Transit Festival, brengt Champ d'Action in een gezamenlijk concert met het Spectra Ensemble in het Koninklijk Conservatorium Brussel werk van Joakim Sandgren (Zweden) en Gilles Gobert (België - Wallonie). Het Spectra Ensemble vertolkt er stukken van Bruno Mantovani (Frankrijk) en Daniel D'Adamo (Frankrijk). Musici van Champ d'Action, van het Spectra Ensemble en studenten van het Conservatorium Brussel spelen samen het stuk 'Vagues se brisant dans le vent' van de Franse componiste Edith Canat de Chizy.

Het RE:NEW MUSIC project is een initiatief van de Noorse componistenvereniging. Het wordt gecoördineerd door de Deense componistenvereniging in Kopenhagen en werkt met Europese subsidies. In Vlaanderen wordt het project ondersteund via Muziekcentrum Vlaanderen.

Gilles Gobert (foto) studeerde analyse, harmonie, contrapunt en koordirectie aan het conser vatorium van Bergen en compositie en orkestratie bij Claude Ledoux. Hij liep bovendien stage voor analyse en schrif tuur bij Jean-Claude Baertsoen, Jean-Pierre Deleuze en Jean-Marie Rens, voor compositie bij Helmut Lachenmann, Tristan Murail, Magnus Lindberg en Jonathan Harvey. Muziekinformatica volgde hij aan het Ircam. Momenteel onderwijst hij 'gewone' en computergestuurde compositie aan de conservatoria van Luik en Bergen. Hij is artistiek directeur van het ensemble voor hedendaagse muziek OII en van het vocaal ensemble Alternances.

Bruno Mantovani studeerde aan het conservatorium van Parijs (CNSM). Hij behaalde er de eerste prijs voor analyse, esthetica, orkestratie, compositie, muziekgeschiedenis en volgde bijkomende opleidingen aan de universiteit van Rouen (licentie muziekwetenschappen), de abdij van Royaumont (1995) en het Ircam (1998-1999). Hij werkte samen met beroemde dirigenten als Pierre Boulez, Emmanuel Krivine, Peter Eötvös Jonathan Nott, Laurence Equilbey … Hij werkt ook op regelmatige basis met ensembles als TM+, Alternance, Accentus, het Ensemble Intercontemporain, Quatuor Danel en verschillende orkesten. Ondanks zijn jeugdige leeftijd omvat Mantovani's oeuvre al een vijftigtal werken in heel wat verschillende genres, van solo tot opera. Mantovani won tal van prijzen op internationale wedstrijden en heel wat onderscheidingen voor zijn cd-opnames.

Edith Canat de Chizy over Vagues se brisant contre le vent (2006) : "Cette pièce pour flûte et ensemble s'inscrit dans le prolongement de mon travail sur les rapports peinture / musique, après Nicolas de Staël et Whistler. Ce titre est en effet celui d'une toile de Turner, impressionnant instantané de cette lutte entre les éléments. La flûte m'a paru particulièrement indiquée pour évoquer la tourbillonnante énergie qui se dégage de cette peinture. A l'inverse, cette oeuvre me permet de continuer aussi ma recherche sur une écriture essentiellement basée sur le geste instrumental, traduisant ainsi l'idée de mouvement que je poursuis à travers l'écriture pour cordes d'abord, étendue à présent à d'autres formations."

Programma :

  • Joakim Sandgren (°1965), Instrument Contondant (2006-2007) (Champ d'Action)
  • Gilles Gobert (°1971), Pièce pour piano, percussions et support audio (2009) (Champ d'Action) 
  • Daniel D'Adamo (°1966), Lames (2004) (SPECTRA)
  • Bruno Mantovani (°1974), D'Un Rêve Parti (1999) (SPECTRA)
  • Edith Canat de Chizy (°1950), Vagues se brisant dans le vent (2006) (Champ d'Action, SPECTRA, studenten)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Champ d'Action & Spectra : RE:NEW MUSIC
Donderdag 14 oktober 2010 om 20.00 u
Koninklijk Conservatorium Brussel
- Kleine Concertzaal
Kleine Zavel 5
1000 Brussel

Meer info : www.spectraensemble.com, www.champdaction.be, www.renewmusic.org en www.kcb.be

Extra :
Joakim Sandgren : www.joakimsandgren.com
Gilles Gobert op www.arsmusica.be en www.compositeurs.be
Daniel D'Adamo op brahms.ircam.fr en youtube
Bruno Mantovani : www.brunomantovani.com, www.arsmusica.be, brahms.ircam.fr en youtube
Review : Bruno Mantovani, 'Troisième Round', Bert Van Herck op Kwadratuur.be, 23/09/2004
Edith Canat de Chizy : www.edithcanatdechizy.com, brahms.ircam.fr, www.henry-lemoine.com en youtube

07:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

09/10/2010

For Edward Krasinski : een dubbele choreografie in een enkele ruimte

For Edward Krasinski Op donderdag 14 oktober gaat de voorstelling For Edward Krasinski van Marc Vanrunxt in samenwerking met Salva Sanchis en Champ d'Action in première in Kunstencentrum Monty in Antwerpen. For Edward Krasinksi is een choreografie die radicaal in twee gesplitst wordt: eigenlijk zijn het twee choreografieën. Daarvoor snijdt een denkbeeldige lijn de scène in twee. Marc Vanrunxt en Salva Sanchis nemen elk een helft voor hun rekening. Op die manier ziet de kijker als het ware twee stukken tegelijkertijd. Vanrunxt kiest als danser Etienne Guilloteau, Sanchis kiest Georgia Vardarou. De muziek, Triadic Memories (1981) van Morton Feldman, wordt live uitgevoerd door Champ d'Action.

Twee choreografieën worden tegelijk uitgevoerd op dezelfde muziek en in dezelfde scenografie. Dat is het concept dat choreograaf Marc Vanrunxt voorlegt aan zijn collega Salva Sanchis. In Raum (2006) zette Vanrunxt twee scenografen aan het werk, nu twee choreografen. ‘"We maken van Feldmans Triadic Memories elk onze dans, en elk van ons doet dat met zijn eigen danser (Etienne Guilloteau) of danseres (Georgia Vardarou)’", zegt Vanrunxt. "‘Pas tijdens de laatste dagen van het creatieproces zullen we de twee dansen met elkaar confronteren. Het uitgangspunt is een groot vraagteken en ik hoop dat zo lang mogelijk te kunnen uitbuiten."
’
Marc Vanrunxt is al meer dan twintig jaar actief als danser en choreograaf. Dans is voor hem ‘lichamelijkheid in beweging’. Alle betekenis wordt geconcentreerd op de aanwezigheid van de danser in ruimte en tijd, met de muziek als gids. Vanrunxt werkte al vaker met muziek van Morton Feldman. Beeldend kunstenaar Koenraad Dedobbeleer is een andere vaste waarde in zijn werk. Salva Sanchis trad in 2009 als choreograaf toe tot de dansorganisatie Kunst/Werk.

Marc Vanrunxt : " In For Edward Krasinski zullen binnen het kader van één scenografie twee choreografieën te zien zijn die onafhankelijk van elkaar werden geconcipieerd: één van Salva Sanchis en een van mijzelf. Toen ik dat idee lanceerde, kon ik daar niet alle consequenties van overzien en in zekere zin wil ik dat ook niet. Wanneer we straks in de studio's gaan werken, maken we van Feldmans Triadic Memories elk onze dans. Salva Sanchis maakt een solo voor Georgia Vardarou en ik creëer een solo voor Etienne Guilloteau. Ik denk dat het belangrijk is dat ieder op zich werkt en daarbij niet beïnvloed wordt door de ander. Pas wanneer we tijdens de laatste dagen van het creatieproces het stuk monteren, zullen de twee choreografieën elkaar ontmoeten en een confrontatie met elkaar aangaan. Ik ben zeker niet uit op een conflict, integendeel: het is best mogelijk dat beide creaties harmonieus samengaan. Ik hoop zelfs op een verheviging. Dat zou mooi zijn. Nog dieper in de muziek gaan dankzij het feit dat je twee visies tegelijk ziet en ervaart, en haar zo nog beter begrijpen of vatten. Triadic Memories is in wezen conflictloze muziek. Er zit geen drama in. Tijd en ruimte laten zich voortdurend herdefiniëren, wat nog wordt aangesterkt door de fysieke aanwezigheid van de performers.

For Edward Krasinski is wel degelijk een voorstelling van mezelf, niet van Salva Sanchis en mij samen. De situatie van de dans is in dit geval vergelijkbaar met die van de scène in Raum. In Raum waren er twee scenografen aan het werk (Koenraad Dedobbeleer en Kristof Van Gestel), nu zijn er twee choreografen. Wat uiteindelijk te zien zal zijn, is iets waar iedereen aan heeft meegewerkt en in die zin hopelijk ook als zijn eigen werk beschouwt. Op het moment dat For Edward Krasinski op scène staat, is het evengoed een voorstelling van Salva Sanchis, Koenraad Dedobbeleer, Etienne Guilloteau, Georgia Vardarou, pianist Yutaka Oya en Morton Feldman."

Tijd en plaats van het gebeuren :

For Edward Krasinski
Donderdag 14, vrijdag 15 en zaterdag 16 oktober 2010, telkens om 20.30 u
KC Monty Antwerpen

Montignystraat 3
2018 Antwerpen

Meer info : www.monty.be, www.kunst-werk.be en www.champdaction.be
-------------------------------
Dinsdag 16 en woensdag 17 november 2010, telkens om 20.30 u
Kaaitheater

Sainctelettesquare 20
1000 Brussel

Meer info : www.kaaitheater.be, www.kunst-werk.be en www.champdaction.be
-------------------------------
Dinsdag 30 november 2010 om 20.30 u
Kunstencentrum STUK

Naamsestraat 96
3000 Leuven

Meer info : www.stuk.be, www.kunst-werk.be en www.champdaction.be
-------------------------------
Donderdag 27 januari 2011 om 20.00 u
Concertgebouw Brugge

't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.concertgebouw.be, www.kunst-werk.be en www.champdaction.be

Extra :
Morton Feldman op www.champdaction.be, wikipedia (en) en youtube
Morton Feldman: Fijnzinnig klankschilder, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl
The Premiere of "Triadic Memories", Notes collected by Adrian Jack op www.cnvill.net
Triadic Memories, Jean-Luc Fafchamps op www.cnvill.net, zomer 1990
American Sublime. Morton Feldman's mysterious musical landscapes, Alex Ross in The New Yorker, 19/06/2006
"Marc Vanrunxt" door Myriam Van Imschoot, Kritisch Theaterlexicon, VTI, 1997 (pdf)

Elders op Oorgetuige :
De kunst van Morton Feldman, 12/02/2008
Raum : bezwerend universum waaruit het moeizaam ontwaken is, 23/01/2007

18:00 Gepost in Dans, Muziek | Permalink |  Facebook

Ricky Seabra en Dirk Verstockt maken performance op basis van cultfilm Koyaanisqatsi

Koyaanisqatsi In 1982 liet Godfrey Reggio zijn film Koyaanisqatsi los op de mensheid, een apocalyptisch visioen van een doldraaiende wereld, op bezwerende muziek van Philip Glass. Dertig jaar later is de wereld er slechter aan toe dan toen, is Koyaanisqatsi verzopen in de visuele indigestie van de massamedia en worstelt Ricky Seabra ermee om deze eco-cultklassieker op het toneel te brengen. Wordt het een 're-enactment' of een herinterpretatie van de boodschap van de film, nl. dat we veel te snel en 'uit balans' leven ?

De Braziliaans-Amerikaanse kunstenaar Ricky Seabra creëert op het toneel een soort live cinema. Hij gebruikt geen special effects, integendeel, hij probeert de 'visuele integriteit' van de beelden te vrijwaren en geeft ze een nieuwe context in een mix van live animatie, muziek en vertelling. Seabra wil in zijn werk altijd oplossingen aanreiken, je mag dus een uniek recept verwachten om de wereld te redden. Voor Koyaanisqatsi - The Performance werkt hij opnieuw samen met de Brusselse theaterregisseur Dirk Verstockt.

'Koyaanisqatsi - Life out of balance' is een cultklassieker uit de jaren '80 met een hypnotiserende soundtrack van componist Philip Glass. Met versnelde en vertraagde beelden van o.a. drukke straten, gehaaste mensen, instortende gebouwen, voorbijrazende auto's, skylines met wolkenkrabbers en dreigende donderwolken, stelde Koyaanisqatsi de relatie tussen mens, natuur en technologie in vraag. De film zorgde destijds voor nogal wat ophef en vormt nu nog steeds een inspiratiebron voor hedendaagse artiesten: muzikant Sufjan Stevens haalde er de mosterd voor zijn film 'The BQE', maar ook videoclips van Madonna en zelfs The Spice Girls verwijzen naar de film. Maar hoe breng je als theatermaker een woordenloze film op scène ? En kan je in deze tijden nog om de ecologische boodschap van de film heen ? Seabra en Verstockt brouwen een origineel antwoord op de vragen die de film bij hen oproept...

Ze leggen ze inhoud, techniek en esthetiek van de film bloot op het podium aan de hand van nieuwe beelden, spoken word en live muziek op typisch Braziliaanse instrumenten als de viola caipira en violão de choro. Zo creëren ze een nieuwe theatraal universum waar moda (Braziliaans blues), palmbomen en koeien samenkomen op een manier die enkel kan ontspruiten aan de visuele vernuften van Seabra en Verstockt.

Ricky Seabra is een Braziliaans acteur die vaak in België werkt. Zijn voorstellingen zijn lecture-performances waaruit veel engagement spreekt zonder zwaar op de hand te worden. Ook in 'Koyaanisqatsi - The Performance' plukt Seabra gretig uit de moderne cultuur waarin reality tv, videoclips, photoshop en youtube alomtegenwoordig zijn. Zoals steeds is zijn voorstelling komisch en confronterend tegelijk.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Ricky Seabra & Dirk Verstockt : Koyaanisqatsi - The Performance
Donderdag 14, vrijdag 15 en zaterdag 16 oktober 2010, telkens om 20.30 u
Kaaistudio's

Onze-Lieve-Vrouw van Vaakstraat 81
1000 Brussel

Meer info : www.kaaitheater.be

De originele versie van Koyaanisqatsi zal voor en na de voorstellingen te bekijken zijn. Op 15 en 16/10 zijn er nagesprekken na de voorstelling.
----------------------------
Vrijdag 22 en zaterdag 23 oktober 2010, telkens om 20.00 u
Minardschouwburg Gent

Walpoortstraat 15
9000 Gent

Meer info : www.vooruit.be en www.minard.be

Extra :
Ricky Seabra : www.rickyseabra.com
Koyaanisqatsi op IMDB, Wikipedia (en) en youtube

Elders op Oorgetuige :
Almost Cinema 2010 : een alternatieve visie op cinema, 6/10/2010

13:00 Gepost in Concert, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

Filmconcert en opmerkelijk trio op openingsavond Follow the Sound

Matt Darriau's Paradox Trio, Battleship Potemkin Het festival Follow the Sound presenteert tijdens de eerste twee dagen telkens een opmerkelijk trio. Woensdag 13 oktober is het de beurt aan het Britse drietal Bourne-Kane-Davis, voor deze gelegenheid gekoppeld aan trompettist Laurent Blondiau (bekend van Mäâk's Spirit) en de Nederlandse ICP-apostel Ab Baars. De openingsavond begint met een concert van Matt Dariau's Paradox Trio (foto) dat een tijdje geleden muziek schreef bij Eisensteins klassieker 'Battleship Potemkin'. De dramatische (en soms vrij gruwelijke) gebeurtenissen van de film worden door de aangrijpende klezmermelodieën en de ruwe, geïmproviseerde passages extra beklemtoond zodat niemand door deze voorstelling onbewogen zal blijven.

Sergei Eisenstein (1898 - 1948) wilde dat er voor zijn 'Pantserkruiser Potemkin' (1925) zowat elke twintig jaar een nieuwe soundtrack zou worden gemaakt. Dat zou zijn propagandafilm, een vlijmscherpe aanklacht tegen het tsaristische regime, telkens nieuw leven moeten inblazen. De film zelf is een meesterwerk, vooral door de fijnzinnige ritmische beeldmontage, maar met de soundtrack liep het in het begin wat fout. Componist Edmund Meisel moest de klus in twaalf dagen klaren. Dat lukte alleen met kunstgrepen en snel knip- en plakwerk. Ter vervanging werd vaak muziek van Dmitri Shostakovich gebruikt, maar pas recent werden echt nieuwe soundtracks gemaakt, onder meer door de Pet Shop Boys en Del Rey & The Sun Kings.
New-Yorker Matt Darriau schreef een partituur met een sterk ritmische inslag, in lijn met Eisensteins visie. Ze ondersteunt de film schitterend en is tegelijk heel eigenzinnig. Darriau combineert balkan- en klezmermelodieën met jazzimprovisatie in een vaak erg merkwaardige mix. Voor de trappenscène in Odessa - het hoogtepunt van de film - gebruikt hij bijvoorbeeld stukken uit De Internationale, gespeeld als een dronkemanslied.

Dat Matthew Bourne nogal controversieel is, lijdt geen twijfel. Zijn pianospel is meestal erg fysiek en toch ook lyrisch. Wellicht daarom wordt hij vaak vergeleken met Cecil Taylor. Luister naar 'America' en 'Random' op zijn cd The Molde Concert: de gelijkenis is treffend. Maar Bourne werkt ook veel met samples, zoals in tape-loops gedraaide fragmenten van The Simpsons. Het trio met Dave Kane en Steven Davis kiest voor een combinatie van vrije improvisatie en repertoirewerk van Monk, Annette Peacock en Carla Bley. Scherp en hevig, maar ook met een vleugje swing, zij het vaak slechts tussen de plooien. Voor de gelegenheid kruisen ze de degens met de Belgische trompettist Laurent Blondiau (stuurman van Mâäk's Spirit) en de Nederlandse rietblazer Ab Baars (de man die met één noot soms het hele ICP-orkest doet wankelen).

Tijd en plaats van het gebeuren :

Filmconcert: Battleship Potemkin
Woensdag 13 oktober 2010 om 20.00 u
( Inleiding door Hugo De Craen om 19.15 u )
Bourne - Kane - Davis meet Laurent Blondiau & Ab Baars
Woensdag 13 oktober 2010 om 22.00 u

deSingel - Theaterstudio
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.followthesound.be en www.desingel.be

Extra :
Matt Darriau : www.mattdarriau.com en www.myspace.com/mattdarriau
Matt Darriau Paradox Trio op youtube
Sergei Eisenstein op www.imdb.com
Matthew Bourne : www.matthewbourne.com
Laurent Blondiau op www.muziekcentrum.be
Ab Baars : www.myspace.com/abbaars

Elders op Oorgetuige :
Follow the Sound : vier hoogdagen voor improvisatiemuziek in Antwerpen, 7/10/2010

Hier zie je Matt Darriau's Paradox Trio aan het werk in het Bimhuis in Amsterdam (februari 2010)



De 'trappenscène in Odessa' uit Eisensteins 'Battleship Potemkin'



en het trio Bourne - Kane - Davis feat. Paul Dunmall in de Vortex Jazz Club in Londen( augustus 2009)

07:00 Gepost in Concert, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

08/10/2010

Christoph Ragg & Joanna Bailie aan de slag met camera obscura in C.O. Journeys

C.O. Journeys Een componiste en een scenograaf die aan de slag gaan met het concept van de camera obscura. Het is geen evidente combinatie, maar het levert vast verrassende resultaten op. Een camera obscura is de voorloper van het fototoestel: een afgesloten doos waarin door een kleine opening licht kan binnenvallen. Zo wordt wat zich voor de camera afspeelt, geprojecteerd op de achterwand. In 'C.O. Journeys' treden de toeschouwers zelf een grote camera obscura binnen. Christoph Ragg & Joanna Bailie nemen hen mee in een spel met fictie en realiteit aan hand van biografieën en documentaires. Maar die blijken niet allemaal even betrouwbaar...

Christoph Ragg (1970) heeft gewerkt voor Anne Teresa De Keersmaeker, maar is de laatste jaren vooral actief in het performancecollectief C&H. Hun installatie 'The Nickelodeon' op het Courtisanefestival 2008 sprak tot de verbeelding: omgeven door frames uit aluminium speelde de performers speelden scènes na uit films als 'Pirates of the Carribean', 'The Bourne Supremacy' en 'Bambi'. De Britse Joanna Bailie (1973) componeert hedendaags klassieke muziek waarbij ze zich laat beïnvloeden door zowel J.S. Bach als Morton Feldman. Haar werk werd door verschillende ensembles uitgevoerd, o.a. op de Biënnale van Venetië, maar ook op BBC Radio 3. Ze schreef muziek voor de voorstelling van choreograaf Brice Leroux op het KunstenFESTIVALdesArts.

Joanna's achtergrond in hedendaagse klassieke muziek biedt haar een doortastend inzicht in de manier waarop een stuk zich ontvouwt, zowel op structureel als dramaturgisch vlak. Christoph's werk als scenograaf stelt hem in staat om een sterke visuele verbeeldingskracht te vertalen naar beleefbare ruimtes. Ze leggen zich samen toe op de  exploratie van de relaties tussen klank/tijd en beeld/ruimte. Ze blijven zichzelf de vraag stellen of deze elementen van elkaar gescheiden kunnen worden, separaat verder ontwikkelt en vervolgens met een gelijke status gepresenteerd kunnen worden. De samenwerking in C.O. Journeys biedt hen de gelegenheid om de mogelijkheden en grenzen van dit multidisciplinaire werk verder te onderzoeken.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Christoph Ragg & Joanna Bailie : C.O. Journeys
Van woensdag 13 t.e.m. zaterdag 16 oktober 2010, telkens om 19.00 u en om 22.00 u
Kunstencentrum Vooruit
- Dansstudio
Sint-Pietersnieuwstraat 23
9000 Gent

Meer info : www.vooruit.be

Extra :
Joanna Bailie : www.myspace.com/joannabailie en www.bmic.co.uk

Elders op Oorgetuige :
Almost Cinema 2010 : een alternatieve visie op cinema, 6/10/2010
Ensemble plus-minus debuteert op TRANSIT, 24/10/2007

Bekijk alvast deze video voor een voorsmaakje van C.O. Journeys



en en Joanna Bailie's "On and Off 2" door het Plus Minus Ensemble

16:00 Gepost in Film, Muziek | Permalink |  Facebook

Stillivingrooms : een kleine maar onvergetelijke huiskamerperformance

Andrea Belfi Stillivingrooms is een kleine, maar onvergetelijke huiskamerperformance. Video-artiest Mirco Santi verzamelt en restaureert oude filmpjes. Zo stootte hij op heel wat amateuristische familiefilmpjes gemaakt tussen de jaren '30 tot '80. In Stillivingrooms laat hij de beelden aan een beperkt publiek zien, niet in een cinemazaal, maar in iemands woonkamer. Hij projecteert de films bovendien niet op een doek, maar op muren, deuren, raamkozijnen en meubels.

De voorstelling flirt met de grenzen van de private en publieke ruimte en doorbreekt de familiale setting met bevreemdende beelden van een familie die je niet kent. Mensen uit een ander historisch tijdperk en een andere geografische locatie dringen binnen in een vertrouwde omgeving. Muzikant Andrea Belfi (foto) draagt bij aan de intieme sfeer met subtiele huiselijke geluidjes (een klop op de deur, een tik tegen een raam, het bijna onhoorbare trillen van meubels…) die elektronisch versterkt worden.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Andrea Belfi & Mirco Santi : Stillivingrooms
Van woensdag 13 t.e.m. zaterdag 23 oktober 2010, telkens om 19.00 u en om 22.00 u
Op locatie in de Walpoortstraat 36

9000 Gent

Meer info : www.vooruit.be

Andrea Belfi : www.myspace.com/andreabelfi en youtube
Andrea Belfi. Inventieve percussie in combinatie met elektronica op www.vpro.nl, 18/012008

Elders op Oorgetuige :
Almost Cinema 2010 : een alternatieve visie op cinema, 6/10/2010
Een avond vol roekeloos experiment met een licht nostalgisch tintje, 3/10/2009

12:00 Gepost in Film, Muziek | Permalink |  Facebook

Uniek componistenportret Karel Goeyvaerts in Leuven

Karel Goeyvaerts Karel Goeyvaerts (foto) was de belangrijkste Vlaamse componist uit de vorige eeuw. Passie voor deze bijzondere figuur brengt Champ d'Action, Danel Kwartet, Jan Michiels en Inge Spinette op woensdag 20 oktober samen op het podium van het Iers College in Leuven. Goeyvaerts' ophefmakende 'Sonate voor 2 piano's' luidt de geboorte in van het serialisme. 'Escale à Bahia' toont dan weer de frivole Goeyvaerts. De tekst van Blaise Cendrars 'Je ris, tu ris, nous rions; plus rien ne compte sauf ce rire que nous aimons... ' inspireert hem tot een pareltje vol Franse esprit. In de bezwerende 'Litanieën' sluit Goeyvaerts met succes aan bij de repetitieve muziek, terwijl het strijkkwartet 'De Zeven Zegels' intrigeert door klankschoonheid en expressie in de melodieën. Dit unieke componistenportret in deze uitzonderlijke bezetting is slechts eenmalig te horen in Leuven. Het concert wordt voorafgegaan door de presentatie van een nieuw boek met de verzamelde geschriften van  Karel Goeyvaerts door Prof. Mark Delaere.

Het belang van Karel Goeyvaerts voor de muziekgeschiedenis van de voorbije eeuw kan moeilijk overschat worden. Als aanloop naar het portretconcert in het Iers College schetst musicoloog Jan Christiaens op woensdag 13 oktober leven en werk van deze bijzondere componist.

Karel Goeyvaerts werd geboren op 8 juni 1923 te Antwerpen, en overleed er op 3 februari 1993. Van 1943 tot 1947 studeerde hij piano, harmonie, contrapunt, fuga, compositie en muziekgeschiedenis aan het Koninklijk Vlaams Muziekconservatorium van Antwerpen. Daarna studeerde hij tot 1950 aan het Conservatoire National te Parijs, waar hij compositie volgde bij Darius Milhaud en analyse bij Olivier Messiaen, en waar hij zich bekwaamde in het bespelen van de Ondes Martenot bij de uitvinder van dit instrument, Maurice Martenot. Vooral Messiaen liet een grote indruk na op de jonge Goeyvaerts.

In de analyseklas van Olivier Messiaen had Goeyvaerts in sneltempo de verwezenlijkingen van de nieuwe muziek sinds 1910 in de vingers. Voor zijn eigen werk zag Goeyvaerts vooral mogelijkheden in Messiaens ritmische innovaties en in Anton Weberns structurele toepassing van de dodecafonie. In deze compositietechniek worden de twaalf tonen van het octaaf in een .reeks geordend die dan de structurele basis (zeg maar: de grammatica) van een compositie gaat vormen. Webern had dit reeksprincipe nu zodanig geperfectioneerd dat zowel de muzikale inhoud als de muzikale vorm rechtstreeks uit de oorspronkelijke reeks of serie voortvloeiden. Karel Goeyvaerts zou er als eerste in de muziekgeschiedenis in slagen om dit reeksprincipe niet alleen op toonhoogte toe te passen, maar ook op ritme, klanksterkte en articulatie.

Goeyvaerts zette ook als één van de eersten de stap naar de elektronische muziek, waardoor hij zowel de compositie als de uitvoering (via toonband) nog sterker kon disciplineren. Hij werkte ook regelmatig samen met Karlheinz Stockhausen.
Vanaf de jaren '60 zou Goeyvaerts niet meer in dezelfde mate aan de basis liggen van de ingrijpende veranderingen in de nieuwe muziek, maar hij zou die veranderingen wel op de voet blijven volgen.

In zijn opus ultimum, de grootschalige opera Aquarius (1983-93), vloeit dit allemaal samen. Goeyvaerts heeft echter nooit de volledige uitvoering van het werk tijdens Antwerpen '93 in deSingel kunnen meemaken.

Naast componist was Goeyvaerts ook nog producent nieuwe muziek bij Radio 3, voorzitter van de Internationale Componisten Tribune, lid van de Koninklijke Academie voor Wetenschappen, Letteren en Schone Kunsten van België en eerste titularis van de KBC-leerstoel Nieuwe Muziek van de afdeling Musicologie aan de KU Leuven.

Programma :

  • Karel Goeyvaerts, Sonate voor 2 piano's
  • Karel Goeyvaerts, Escale à Bahia
  • Karel Goeyvaerts, Stuk voor piano en magnetofoon
  • Karel Goeyvaerts, Litanie I
  • Karel Goeyvaerts, De Zeven Zegels
  • Karel Goeyvaerts, Litanie IV

Tijd en plaats van het gebeuren :

Jan Christiaens : componistenportret Karel Goeyvaerts
Woensdag 13 oktober 2010 om 20.00 u
Stedelijk Conservatorium Leuven

Dirk Boutslaan 60-62
3000 Leuven

Meer info : www.matrix-new-music.be
---------------------------
Champ d'Action, Danel Kwartet, Jan Michiels & Inge Spinette : Componistenportret Karel Goeyvaerts
Woensdag 20 oktober 2010 om 20.00 u
(Inleiding door Jan Christiaens om 20.15 u - boekpresentatie Mark Delaere om 19.30 u)
Iers College Leuven
Janseniusstraat 1
3000 Leuven

Meer info : www.festivalvlaamsbrabant.be, www.champdaction.be, www.quatuordanel.com en www.michielsjan.be

Extra :
Karel Goeyvaerts op www.matrix-new-music.be, www.cebedem.be en youtube

Elders op Oorgetuige :
Novecento : van Berlijns cabaret tot Cubaanse pianomuziek in Leuven, 17/09/2010
Goeyvaerts' Aquarius : een betoverend mooie utopie als testament, 1/06/2009
Champ d'Action brengt hulde aan Karel Goeyvaerts, 31/05/2009
Kagel, Goeyvaerts & Abrahamsen : een bonte muzikale mix met een flinke portie humor, 28/01/2008

Beluister alvast Karel Goeyvaerts Sonate nr 1 voor 2 piano's, uitgevoerd door Champ d'Action

07:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

07/10/2010

Lithophiola : snaren versus stenen balancerend op het scherp van de snee

Dominica Eyckmans De muzikale duizendpoot Dominica Eyckmans levert al lang substantiële bijdragen aan de concerten in Logos : soms als altvioliste, maar ook als zangeres, danseres of performer. Op dit concert out ze zich voor de gelegenheid als tegenspeler van litofonist Tony Di Napoli, en dat doet ze aan de hand van improvisaties en muziek van Nadia Dewez, Jean-Luc Boevé en John Dowland. Een avondvullende voorstelling met in de hoofdrollen snaren versus stenen, balancerend op het scherp van de snee.

Lithophiola, zoals deze voorstelling werd betiteld, draait om de originele en betoverende combinatie van een klassiek instrument bij uitstek (altviool) en een onorthodoks en origineel instrument ('origineel' in beide betekenissen van het woord): de door Tony Di Napoli geconstrueerde litofoon. Een litofoon ? (Grieks: lithos = steen; phonos = klank) is een percussieinstrument dat bestaat uit één of meer stukken steen die klinken als men erop slaat. De stenen kunnen ophangen zijn of, zoals bij de xylofoon, op een klanktafel liggen).

De samenwerking tussen Dominica en Tony ontstond in 2009 naar aanleiding van LABO#7, een initiatief dat mensen - al dan niet met een muzikale achtergrond - wil aanzetten om hun eigen innerlijke klankwereld te ontdekken en te verklanken. Dat doen ze in samenwerking met een professionele componist en met steeds andere combinaties van twee instrumenten als vertrekpunt. Voor de zevende editie - onder supervisie van de Luikse componiste Paula Defresne - tekenden Dominica en Tony volmondig. Hun combinatie sloeg erg aan en ze besloten dan ook als duo verder te evolueren. Naast het al improviserend ontginnen van hun klankpotentieel spelen ze op dit concert ook twee composities die uit LABO#7 voortkwamen: Le souffle de lame van Nadia Dewez ('lame' dat ook als 'l'âme' kan geïnterpreteerd worden en dus zowel naar de ziel als naar de stenen toetsen van de litofoon verwijst) en het ecologisch geïnspireerde Bornéo van Jean-Luc Boevé.

Dominica Eyckmans is aktief in een behoorlijk breed muzikaal spectrum: zowel in de klassieke wereld (ze is onder meer chambriste met Frederik Croene en laureate van de Stichting 'Roeping') als in jazz (o.a. met Charles Loos, Steve Houben, ...), improvisatie en variété (An Pierlé) voelt ze zich thuis. De laatste jaren legt ze zich voornamelijk toe op hedendaagse en experimentele muziek.

De Fransman Tony Di Napoli (1967) noemt zichzelf 'Sculpteur Musicien'. Hij studeerde beeldhouwkunst aan de Sint-Lukasakademie voor Schone Kunsten in Luik en trok nadien naar Patan (Nepal) en Pietrassanta (Italië) om zich verder te specialiseren in allerlei vormen van steenbewerking. Zijn output evolueert al snel naar het conflict tussen onvergankelijkheid (gesymboliseerd door de steen) en vergankelijkheid (in de gedaante van zachtere, tijdsgebonden materie zoals groenten, boombladeren of zand-korrels). Sedert 1989 organiseert hij daar tentoonstellingen mee, die reeds plaatsvonden in België, Nederland, Luxemburg, Frankrijk, Italië en Duitsland.

In 1994 creëerde hij zijn eerste zelfbouwinstrumenten: een set stenen gongs van uiteenlopende vormen en afmetingen en grote plaatvormige stenen die hij op resonatoren monteert. Hij deed diepgaand onderzoek naar en inventariseerde nagenoeg alles wat als muziekinstrument op bazis van steen berust. Dat culmineerde in zijn tot nog toe belangrijkste verwezenlijking, Un Rêve De Pierre (2003) waarin hij zijn ideeënwereld ten volle uiteenzette. Sedert 2008 is Di Napoli vastbenoemd als professor aan de Académie Internationale d'Eté de Libramont. Hij werkt vaak samen met artiesten uit andere diciplines: theater, dans, improvisatie, beeldende kunsten en - in dit geval - met een muzikale duizendpoot zoals Dominica Eyckmans.

Programma :

  • Nadia Dewez, Le Souffle de Lame
  • Improvisation in Modus 1
  • Dowland / Eyckmans, If my Complaints for voice, viola and lithophone
  • Jean-Luc Boevé, Bornéo
  • Improvisation in Modus 2

Tijd en plaats van het gebeuren :

Dominica Eyckmans & Toni Di Napoli : Lithophiola
Zaterdag 9 oktober 2010 om 20.30 u
L'An Vert
Rue Mathieu Polain 4
4020 Liège
Meer info : www.lanvert.be
-----------------------
Dinsdag 12 oktober 2010 om 20.00 u
Logos Tetraëder
Bomastraat 26-28
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org

Extra :
Dominica Eyckmans op www.muziekcentrum.be

Elders op Oorgetuige :
Dominica Eyckmans op nocturne Arpia in Herzele, 22/09/2010
Dominica Eyckmans & Erwin Van Bogaerts in Orgel op Maandag, 16/09/2010
Dominica Eyckmans & Frederik Croene stellen nieuwste cd voor in Kasteel d'Ursel, 21/06/2010

15:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Follow the Sound : vier hoogdagen voor improvisatiemuziek in Antwerpen

Jacques Coursil De jaarlijkse hoogdagen voor improvisatiemuziek in Antwerpen vinden al sinds 2008 plaats onder het motto Follow the Sound. De inspiratie voor deze nieuwe naam komt van niemand minder dan Ornette Coleman, die zijn concert op Jazz Middelheim 2007 aanvatte met de woorden: "Follow the sound, and we'll all be in the same room." Met Follow the Sound wordt deSingel ook dit najaar weer enkele dagen omgetoverd tot dé ontmoetingsplaats voor muzikale vrijbuiters uit alle windstreken.

Follow the Sound is het belangrijkste internationale evenement voor geïmproviseerde muziek in Vlaanderen. Het is de voortzetting van het in 1973 opgerichte Free Music festival, dat ontstond in de schoot van de Werkgroep Improviserende Musici (W.I.M.) als protest tegen de toen door Jazz Middelheim gehanteerde gagenormen. Ver verwijderd van het oorspronkelijke anti-festival, is Follow the Sound in 2010 enkel en alleen gebaseerd op muzikale motieven. Voor deze editie wordt het zwaartepunt niet bij een individu of een ensemble gelegd, maar gaat het programma breder en dieper dan ooit met naast een brede kijk op hedendaagse improvisatiemuziek ook ruimte voor bijvoorbeeld vernieuwende klezmer en avontuurlijk kamermuziek.

Vier avonden lang klinkt in de Theaterstudio van deSingel avontuurlijke muziek uit eigen land, Europa en de USA. Met grote namen en legendes, waaronder de herrezen trompettist Jacques Coursil (foto). Of het kransje virtuozen verzameld rond monument Fred Van Hove, pianist, pionier en medegrondlegger van Follow The Sound. Met natuurlijk ook ontdekkingen en boeiende nieuwkomers: de verbluffende Matthew Bourne en de zijnen, de Scandinavische cowboys van Huntsville of de jonge Franse leeuwen rond Jacques Coursil.

Hun creaties kleuren buiten de lijntjes en voorbij de genres. Ze worden getekend door echo's uit jazz, klassiek, rock en meer. Virtuoos bespelen ze het hele terrein tussen eenvoudig en complex, tussen melodische inventies en verschroeiende noise, tussen herkenning en verrassing. Maar steeds doen ze beroep op een sterk persoonlijke muziektaal. Gedreven door nieuwsgierigheid en door het plezier van de improvisatie. In een geest van intense samenwerking en vaak ook van heerlijke tegenspraak.

Hommage aan Bill Dixon en herrezen trompetlegende Jacques Coursil
De 37e editie van het Follow The Sound festival brengt veel premières, projecties en creaties. O.a. van het nieuwe kwartet van de legendarische trompettist Jacques Coursil. Na een universitaire carrière als professor in de linguïstiek, keerde deze intrigerende figuur uit de nieuwe jazz van de sixties in 2005 terug naar de muziek met een verbluffende soloplaat voor het Tzadik label van John Zorn. Deze maand brengt Universal van hem 'Trails of Tears' uit. Op Follow The Sound stelt Coursil zijn nieuwe kwartet voor.

Aan het festivalprogramma werd op de valreep nog een bijzonder concert toegevoegd in herinnering aan Bill Dixon, de op 16 juni overleden pionier van de Amerikaanse avant garde. Onderhandelingen om Dixon en zijn ensemble in 2011 naar Follow The Sound, en voor het eerst, naar ons land te brengen waren reeds in een ver gevorderd stadium. Het hommageconcert kwam er nu in overleg tussen artistiek directeur Rob Leurentop en een aantal musici die elk op hun manier inspiratie vonden in de muziek en radicale levenshouding van Dixon. De trompettisten Stephen Haynes, Franz Koglmann, opnieuw Jacques Coursil, en bassist Barry Guy verenigen zich op Follow The Sound in diverse onuitgegeven combinaties. Bill Dixon (1925-2010) was trompettist, componist, docent en aanstichter van de beruchte October Revolution die in 1964 de free jazz en avant garde muziek in New York wilde promoten en de artiesten aanzette om zich te verenigen en de productie in eigen handen te nemen.

Festivalcreatie
I.s.m. Bimhuis Amsterdam presenteert het festival op de openingsdag een eigen Brits-Belgisch-Nederlandse creatie. Het spraakmakende trio Bourne-Kane-Davis vormt met hun gasten trompettist Laurent Blondiau (Maak's Spirit) en saxofonist Ab Baars (ICP) een onuitgegeven formatie waarvoor ze ook samen het repertoire creëren. Na de première op Follow The Sound spelen ze op 17 oktober nog in Amsterdam.

Ook film & video
Eigentijdse geluiden met invloeden uit de jazz, elektronica, avant rock en nieuwe muziek voeren de boventoon op Follow The Sound, met zoals steeds, veel aandacht voor improvisatie. Naar de gevleugelde woorden van saxofonist Ornette Coleman: "Follow The Sound and we'll all be in the same room". Ook film en video spelen een rol op dit festival. Zo is er o.m. een filmconcert met live muziek van het Matt Darriau Trio bij 'Battleship Potemkin' van Eisenstein, en gaan drummer Gerry Hemingway en bassist Ernst Glerum elk aan de slag met beeldmateriaal. Hemingway werkt daarbij live samen met videokunstenares Beth Warshafsky. Van het duo worden ook projecties getoond van hun verzamelde producties sinds 1989. Een bonus is de visionering van een eerste fragment uit Hemingway's eigen film over muziekbeleving.

Méér happening door nieuwe deSingel
Nieuw is dat het 4-daagse muziekfestival neerstrijkt in de pas geopende studioruimtes van deSingel. Het nieuwe gebouw staat volop in de belangstelling en werd in een overrompelend openingweekend door meer dan 15.000 nieuwsgierigen bezocht. De compacte en gezellige ruimte van de Theaterstudio is ideaal om de muziek die Follow The Sound brengt van dichtbij en in de beste omstandigheden te beleven. De aansluitende bar en publieke ruimtes geven volop gelegenheid om elkaar te ontmoeten in de echte festivalsfeer: platenstands, projecties, hapjes, drankjes. In de late uurtjes draaien festivalmuzikanten er hun favoriete platen.

Geluiden van nu
Opmerkelijk is de aanwezigheid van twee Scandinavische bands uit de stal van de labels Rune Grammofon en Jazzland: zangeres Sidsel Endresen met saxofonist Hakon Kornstadt en de muzikale cowboys van Huntsville. Op uitnodiging van de Antwerpse pianist en laureaat 2010 van de Sabamprijs voor de Gevestige Waarde Fred Van Hove wordt het festival besloten met de schok der improvisatoren: een eenmalige ontmoeting tussen de toonaangevende trio's B3B en Tarfala met basvirtuoos Barry Guy als spilfiguur. Voorts staan op het programma: de Duitse chaosgroep Dörner-Schröder-Thomas-Steidle, auteurs van 'Das Treffen'; en een aflevering in de reeks 'realtime encounters' van Kris Defoort. Tegenwoordig vooral bekend als operacomponist ('The woman who walked into doors', 'House of sleeping beauties') toont Defoort zich hier opnieuw als pianist, in een totaal geïmproviseerde ontmoeting met cellist Vincent Courtois en trombonist Wolter Wierbos.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Follow the Sound 2010
Van woensdag 13 t.e.m. zaterdag 16 oktober 2010
deSingel

Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.followthesound.be en www.desingel.be

Extra :
Follow the Sound 2010. De staalkaart van improvisatie, Joachim Ceulemans op Kwadratuur.be, 17/09/2010
Follow The Sound Festival 2010:: Eén en al improvisatie, Guy Peters op www.goddeau.com, 6/10/2010

07:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

06/10/2010

Almost Cinema 2010 : een alternatieve visie op cinema

Almost Cinema Wie graag de grenzen van de cinema opzoekt, komt niets tekort tijdens het Filmfestival Gent. Met Almost Cinema is Kunstencentrum Vooruit twaalf dagen lang het epicentrum van excentrieke filmmakers, ingenieuze installatieartiesten, befaamde lichtkunstenaars en allerhande aanverwanten. Er zijn tijdens het festival tentoonstellingen, concerten, performances en uiteraard filmvoorstellingen te vinden.

Kunstencentrum Vooruit en Filmfestival Gent slaan opnieuw de handen in elkaar voor Almost Cinema: een twaalfdaags programma waarin Vooruit een alternatieve visie op cinema presenteert. Aan een film hoeft niet altijd een scherm, pellicule, een camera of een plot te pas komen. Dat bewijst Almost Cinema, het festivalprogramma van Vooruit en Filmfestival Gent. Twaalf dagen lang schuren kunstenaars van allerlei pluimage tegen het begrip cinema aan: in verrassende installaties, performances en concerten brengen ze de vertrouwde filmervaring aan het wankelen. Met hun spannende experimenten leiden ze je op onbetreden paden en laten ze je de verwondering van cinema (her)ontdekken. Aan jou om je fantasie te laten prikkelen.

Vooruitprogrammator Eva De Groote: "Almost Cinema bekijkt het begrip cinema op een heel brede manier. We willen ons niet afzetten tegen traditionele cinema, maar ons in het zijveld van de film plaatsen. Wat Almost Cinema zo uniek maakt, is het feit dat we echt weg durven gaan van cinematografische basisprincipes als projectie, filmstrip, beelddrager. De kunstenaars die op Almost Cinema aan bod komen, wrikken die vaste ankerpunten van film los of laten ze net in het extreme doorwerken."

Zo krijgt de cultfilm 'Koyaanisqatsi' (1982) met de onvergetelijke soundtrack van Philip Glass en verlengstuk op Almost Cindema. De Amerikaans-Braziliaanse kunstenaar Ricky Seabra en de Brusselse regisseur Dirk Verstockt leggen de inhoud, techniek en esthetiek van de film bloot op het podium aan de hand van nieuwe beelden, spoken word en live muziek.

Het Brusselse ensemble Octurn duikt samen met de Britse elektronica-artieste Mira Calix en visueel kunstenaar Boris van der Avoort in het project 'Melodies from my mother's knees'. Ze halen kinderrijmpjes, versjes en wiegeliedjes uit allerlei culturen en in verschillende talen van onder het stof en giet ze in een verrassende bewerking van jazz, elektronica en ambient.

De kleine, maar onvergetelijke huiskamerperformance Stillivingrooms van video-artiest Mirco Santi en muzikant Andrea Belfi flirt met de grenzen van de private en publieke ruimte. Santi projecteert amateuristische familiefilmpjes gemaakt tussen de jaren '30 tot '80 op muren, deuren, raamkozijnen en meubels. Andrea Belfi draagt bij aan de intieme sfeer met subtiele huiselijke geluidjes die elektronisch versterkt worden.

In 'C.O. Journeys' gaan de Britse componiste Joanna Bailie en scenograaf Christoph Ragg aan de slag gaan met het concept van de camera obscura. Het is geen evidente combinatie, maar het levert vast verrassende resultaten op.

'Intangible states' wordt een audiovisuele performance van het postrock-elektronicaduo Stray Dogs en de Zwitserse video-artiest Legoman (Yannick Jacquet). Een concert zoals je er nog nooit één zag...

Tijd en plaats van het gebeuren :

Almost Cinema 2010
Van dinsdag 12 t.e.m zaterdag 23 oktober 2010

Kunstencentrum Vooruit
Sint-Pietersnieuwstraat 23
9000 Gent

Meer info : www.vooruit.be en www.filmfestival.be

Elders op Oorgetuige :
Er zit muziek in het Filmfestival van Gent, 6/10/2010

15:02 Gepost in Concert, Film, Muziek | Permalink |  Facebook