11/10/2010

Merkwaardige confrontaties op derde festivaldag Follow the Sound

Jacques Coursil Het is opvallend hoeveel gevallen of gewoonweg vergeten (free)jazzhelden de laatste jaren een al dan niet succesvolle comeback maken. Midden jaren zestig behoorde trompettist Jacques Coursil (foto) tot het select groepje trompettisten dat de creatieve jazz in de VS nieuwe richtingen uitstuurde. Maar na enkele succesvolle jaren gaf hij de muziek op om zich op het lesgeven te kunnen concentreren. John Zorn (die nota bene ooit Franse les van hem kreeg) overtuigde hem in 2005 tot een comeback met het album 'Minimal Brass' en sindsdien staat Coursil opnieuw op de muzikale kaart. Het Jacques Coursil Quartet mag de derde festivaldag van Follow the Sound op gang trappen. Vervolgens mogen van saxofonist Håkon Kornstad en de zoetgevooisde zangeres Sidsel Endresen, beiden uit Noorwegen, hun ding doen. Ivar Grydeland, Tonny Kluften en Ingar Zach, oftewel Huntsville, ook al afkomstig uit Noorwegen, krijgen voor de gelegenheid het gezelschap van de Franse klarinettist en percussionist Xavier Charles, een specialist in solowerk én open confrontaties. Een permanente projectie van Tony Oxley's schilderijen tegen de achtergrond van 's mans elektronische muziek is vrijdag en zaterdag de kers op de taart van deze veelbelovende editie van Follow the Sound.

In 2005 maakte de Franse trompettist Jacques Coursil (geboren in Parijs in 1938 uit ouders van Fort de France, Martinique) tot ieders verbazing opnieuw een plaat. Coursil was in de jaren zestig actief in de New-Yorkse avant-garde waar hij speelde met onder anderen Bill Dixon, Alan Silva, Marion Brown, Sunny Murray, Frank Wright en Arthur Jones. Hij maakte toen ook enkele plaatopnamen, waaronder het opmerkelijke 'Black Suite'. Maar daarna koos hij resoluut voor een academische loopbaan in de logica en de linguïstiek.
'Minimal Brass' bewees dat Coursil al die tijd muzikaal niet had stilgezeten. Zo had hij onder meer circular breathing geleerd (van Jimmy Owens) en is zijn stijl geëvolueerd naar een uiterst minimalisme. Op de cd's 'Clameurs' en 'On a Trail of Tears' (met onder anderen Bobby Few en de oude strijdmakkers Alan Silva en Sunny Murray) gebruikt hij zijn trompet bijna als een percussie-instrument. Op Follow The Sound wordt hij uitgedaagd door drie jonge Fransen.

Toen Håkon Kornstad (1977) studeerde aan het jazzconservatorium van Trondheim (Noorwegen), was hij weg van Stan Getz. Coltrane was nog een etappe te ver, hij begreep dat niet zo goed. Intussen is er veel water naar de zee gevloeid en is Kornstad uitgegroeid tot een van de spilfiguren van de hedendaagse jazz in Noorwegen. We kennen die scene vooral van toetsenist Bugge Wesseltoft, maar ze herbergt ook minder bekende interessante persoonlijkheden.
Kornstad heeft zijn sporen verdiend in verschillende ensembles, maar zijn interesse lijkt steeds meer te gaan in de richting van solowerk en duo's. Als solist is hij enorm veelzijdig: op zijn recentste cd 'Dwell Time' speelt hij tenorsax, bassax, flutonette en fluit, vaak in combinatie met live looping, allemaal vrij geïmproviseerd. Ook in duo gebruikt hij vaak live looping, bijvoorbeeld in zijn performances met zangeres Sidsel Endresen (1952). In die performances hangt een merkwaardige gespannen sfeer, bijna alsof beide muzikanten zich comfortabeler voelen als ze alleen op het podium staan, maar toch weten dat de muziek sterker uit de confrontatie komt.

De Noren Ivar Grydeland, Tonny Kluften en Ingar Zach spelen al sinds eind jaren negentig samen in diverse combinaties zoals het kwartet HISS en het wisselend gezelschap No Spaghetti Edition. De focus lag toen bijna uitsluitend op vrije improvisatie, maar dat veranderde drastisch toen ze in 2005 Huntsville oprichtten. In dit trio is improvisatie slechts een van de vele ingrediënten. Compositie is even belangrijk, net zoals cross-referenties aan de meest uiteenlopende muzikale (en extra-muzikale) tradities. Huntsville confronteert aleatorische muziek met folk, traditionele jazz met drones, bruitages en noise. Akoestische instrumenten nemen het op tegen elektronica. De contrasten zijn scherp, de botsingen minutieus voorbereid.
Op Follow The Sound worden hun demarches in goede banen geleid door klankingenieur Anders Aasebøe. Bovendien krijgen ze het gezelschap van de Franse klarinettist en percussionist Xavier Charles, een specialist in solowerk én open confrontaties. Hij is ook medestichter van het kunstenaarscollectief Vu d'Un Oeuf.

De Brit Tony Oxley is vooral bekend als toonaangevend percussionist. Hij was een van de eersten om elektronica in zijn percussiemateriaal te integreren en is onder meer de vaste sparringpartner van pianist Cecil Taylor. Daarnaast is hij echter ook schilder, zoals nogal wat van zijn collega-percussionisten (bijvoorbeeld Han Bennink). Oxley schildert graag bizarre, ietwat naïef aandoende taferelen ergens op de grens tussen droom en werkelijkheid. Ze dragen titels zoals 'Floating phantoms at the art gallery', 'Play room' of 'Erotic workshop'. Hij gebruikt felle, vrolijke kleuren maar schildert ook duistere, donkere hoekjes. Op Follow the Sound wordt zijn werk doorlopend geprojecteerd tegen de achtergrond van Oxleys elektronische muziek.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Jacques Coursil Quartet
Vrijdag 15 oktober 2010 om 20.00 u
Sidsel Endresen & Håkon Kornstad
Vrijdag 15 oktober 2010 om 21.30 u
Huntsville & Xavier Charles
Vrijdag 15 oktober 2010 om 23.00 u
Tony Oxley : Paintings & electronic music
Permanente projectie in de foyer op vrijdag 15 en zaterdag 16 oktober
deSingel
- Theaterstudio
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.followthesound.be en www.desingel.be

Extra :
Jacques Coursil : www.coursil.com en youtube
Håkon Kornstad : www.kornstad.com en youtube
Sidsel Endresen : www.sidselendresen.com en youtube
Huntsville : www.huntsville.no
Xavier Charles : www.vudunoeuf.asso.fr/xavier en youtube
Tony Oxley op www.efi.group.shef.ac.uk en youtube

Elders op Oorgetuige :
Follow the Sound : vier hoogdagen voor improvisatiemuziek in Antwerpen, 7/10/2010

Bekijk alvast Håkon Kornstad aan het werk met bas & tenorsaxofoon, melodica, fluit en Electrix Repeater

16:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Muzikale blind date met Ictus en Peter Vermeersch in de Handelsbeurs

Peter Vermeersch 'Blind Date' is een nieuwe concertvorm van Ictus en de Handelsbeurs waarbij het publiek op voorhand niet weet wat er gespeeld zal worden. Zonder voorkennis over uitvoerders, componisten en stijlperiodes wordt een onbevangen luisteren gestimuleerd. Het verrassingselement prikkelt de nieuwsgierigheid van het publiek, dat zich zo ten volle kan overleveren aan de muziek op het moment zelf. Voor de eerste editie van dit luisterexperiment stelden Ictus en de Handelsbeurs een compilatie van bekende en minder bekende werken samen. Geheel volgens de filosofie van het concert, werden deze werken zonder vermelding van titel en componist aan de Gentse componist en muzikale veelvraat Peter Vermeersch voorgelegd met de vraag er een selectie uit te maken. Een dubbele 'blind date' dus. Door de avond heen zal de identiteit van de gespeelde werken, zowel voor het publiek als voor de curator, op een originele manier onthuld worden. Een aanrader voor wie zich graag laat verrassen en van uitdagingen houdt !

Peter Vermeersch (1959) is in eerste instantie componist; maar hij is tevens architect, en speelt daarnaast klarinet, sax en keyboards. Hij speelde onder meer bij Maximalist!, richtte X-Legged Sally op (nadien opgesplitst in A Group en Flat Earth Society), werkte samen met choreograaf Wim Vandekeybus, en met de dansgroep Rosas. Compositorisch beweegt hij zich tussen klassiek, rock en improvisatie: hij schreef zowel voor het Arditti kwartet, als voor de Zappa Memorial
(1995), Prima La Musica en Arno.

Belgische creatie
Er staat echter meer op het programma van Blind Date dan de top drie van Peter Vermeersch alleen. Tom Pauwels (Ictus) : " We hebben gekeken welke bezetting nodig is voor de uitvoering van zijn top drie. Op basis van deze bezetting - cello, klarinet, harp, zang, piano en Fender Rhodes - hebben we nog drie andere stukken gezocht die we die avond gaan brengen. Peter zal dus live nog een bijkomende blind date hebben met enkele composities. Over die drie stukken ben ik trouwens erg gelukkig. Ik mag nu nog geen namen onthullen, maar kan wel al zeggen dat we tijdens Blind Date een Belgische creatie gaan doen van een waanzinnig goed stuk voor pianosolo. Eigenlijk erg spectaculair, maar we mogen hierover, trouw aan ons concept, geen reclame maken."

Communicatie centraal
Blind Date past in een zoektocht van Ictus naar andere concertvormen. In de reeks One-Only-One speelden ze op één avond tweemaal hetzelfde stuk en gaven tussen beide uitvoeringen in toelichting bij de compositie en de uitvoering. Ook voor Blind Date staat communicatie met het publiek centraal. Tom
Pauwels: "Blind Date past inderdaad binnen ons engagement om niet alleen de stukken uit te voeren, maar ook de muziek zo integraal mogelijk te communiceren. Er is niets mis mee om nieuwe muziek op die manier ingang te doen vinden bij een groter publiek. Misschien is dit ons antwoord op het verwijt van intellectualisme: niet slechts de muziek spelen, maar er ook over spreken. Nieuwe muziek zo brengen dat je het kan aanraken, kan vatten. Zelfs als professional kan je je ongelofelijk lost voelen tijdens een eerste beluistering van nieuwe muziek. Eén kapstok kan het verschil maken, om bij de muziek te kunnen aanhaken. Die gaan we ook tijdens Blind Date proberen aan te reiken. De aanwezigheid van muzikanten tijdens het gesprek met Peter heeft zo zijn voordelen. Je kan dingen erg direct tonen: even fast forwarden of rewinden, enkele maten opnieuw laten horen, meteen illustreren waar we het over hebben. Door de mensen te laten zien hoe de muziek werkt, door het voor hun ogen uiteen te rafelen, krijg je een veel interessantere en leukere luisterervaring. Dat is ons engagement ten opzichte van ons publiek: we willen iets meegeven, niet zomaar een concert spelen en dan snel naar huis."

In welke mate gaan mensen anders luisteren als ze niet weten wat ze horen? Tom Pauwels: "Het publiek van het klassieke repertoire komt naar stukken die het vaak al van binnen en van buiten kent. Men beoordeelt niet de compositie maar de uitvoering. Het publiek van nieuwe muziek wordt veel vaker geconfronteerd met stukken die 'nieuw' zijn, bijvoorbeeld bij creaties. Je kan niet anders dan ook de compositie zelf te gaan beoordelen. Eigenlijk vind ik het jammer dat dit niet vaker gedaan wordt bij het klassieke repertoire. Waarom zo kritiekloos luisteren naar de canon? Eens gecanoniseerd kan een componist niets meer fout doen, zo lijkt het. Veel muziek van Brahms bijvoorbeeld klinkt in mijn oren vaak te gefragmenteerd. In zijn vioolsonates is er volgens mij echt een instrumentaal probleem. Nu goed, het is mijn specialiteit niet, ik luister daar naar met meer naïeve oren, een beetje zoals ik naar nieuwe muziek luister. Tijdens Blind Date gaat het publiek zowel het stuk als de uitvoering heel onbevangen kunnen tegemoet treden, zonder taboes." ( *)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Blind date : Ictus & Peter Vermeersch
Vrijdag 15 oktober 2010 om 20.15 u
Handelsbeurs

Kouter 29
9000 Gent

Meer info : www.handelsbeurs.be, www.ictus.be en www.fes.be

Extra :
Peter Vermeersch : www.fes.be en www.matrix-new-music.be
( *) Een muzikale blind date met Ictus en Peter Vermeersch in de Handelsbeurs. Een gesprek met Tom Pauwels, gitarist en artistiek adviseur bij Ictus, door Wannes Gyselinck op ictusensemble.blogspot.com, 1/10/2010
Een gesprek met Peter Vermeersch, Liesbeth De Voogdt en Wannes Gyselinck op ictusensemble.blogspot.com, 24/08/2010

Bekijk hier een korte samenvatting van het concert (film Bruno Hardt)

12:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Muzikale verhalen vol lyriek, passie en bravoure met het NOB

Frederik Van Rossum Midden oktober verwelkomt het NOB de Amerikaanse dirigent James Gaffigan. Hij ontplooide zich als assistent bij het San Francisco Symphony Orchestra en het Cleveland Orchestra en als gastdirigent bij vooraanstaande Amerikaanse en Europese orkesten. Hij werd ook chef-dirigent van het Symfonieorkest van Luzern en eerste gastdirigent bij het Radio Filharmonisch Orkest in Nederland. Onder zijn leiding vertolkt het NOB zowel in het cultuurcentrum Hasselt als in het Paleis voor Schone Kunsten in Brussel beklijvende muzikale verhalen vol lyriek, passie en bravoure. Stravinsky's Vuurvogel, "met zijn ogen van edelstenen en zijn vlammende veren", wordt opnieuw tot leven gewekt. En na de lyrical story van Frederik Van Rossum (foto) brengt Sergei Khachatryan zijn lezing van Beethovens meesterlijke vioolconcerto. Deze Armeense violist werd vijf jaar geleden, op zijn 20ste, de winnaar van de Koningin Elisabethwedstrijd en werkte ondertussen met succes aan een mooie internationale carrière.

Frederik Van Rossum is een eigentijds componist met een romantisch temperament. Zijn muziek spreekt een ruim publiek aan, zeker nadat zijn eerste vioolconcerto het opgelegd werk werd voor de finale van de Koningin Elisabeth Wedstrijd in 1980. Gelijkaardige eigenschappen vinden we ook in Vuurvogel van Igor Stravinsky. Het is een mijlpaal in het oeuvre van de Russische meester en vormde de start van een lange samenwerking tussen de componist en Sergei Diaghilev van Les Ballets Russes. Sergey Khachatryan, eerste laureaat van de Koningin Elisabeth Wedstrijd Viool 2005, speelt met zijn ongeëvenaarde virtuositeit en muzikaliteit het ontroerend mooie vioolconcerto van Ludwig van Beethoven. De stem van zijn Huggins-Stradivarius uit 1708 zal de betovering nog vergroten.

Frederik Van Rossum (1939) volgde zijn muziekopleiding aan het Koninklijk Conservatorium van Brussel. In 1965 behaalde hij de Eerste Grote Prijs van Rome. Hij kende een groot succes in zijn carrière als pedagoog en componist. Aan de Koninklijke Conservatoria van Brussel en Luik was hij tewerkgesteld als docent piano, muziekanalyse en contrapunt. Hij werd tevens directeur van de Muziekacademie van Watermaal-Bosvoorde. Sinds enkele jaren is hij freelance componist. Zijn stijl is in de grond tradioneel, maar hij maakt goed gebruik van een aantal expressionistische elementen die kenmerkend zijn voor de avant-gardistische beweging.

Zijn muziek - bewust hyperdramatisch van aard - openbaart een eigentijds romantisch temperament. Treffend zijn de eloquentie en de intensiteit van zijn krachtige, uitermate geïnspireerde taal, beurtelings lyrisch en dramatisch. Deze muziek, die vaak evolueert in een paroxystisch klimaat, spreekt een ruim publiek aan. Ongetwijfeld is dit een verklaring voor de steeds groeiende internationale bekendheid van Frederik van Rossum, die vandaag de dag trouwens erkend wordt als één van de meest boeiende componisten van zijn generatie.

Van Rossum geeft blijk van een uitzonderlijk orkestratietalent. Behalve heel wat werken voor orkest - met of zonder solist - heeft hij ook kamermuziek, scènemuziek en een opera geschreven. Zijn oeuvre voor piano is uiterst rijk en gevarieerd. Voor dit instrument, dat het zijne is en dat hij op uitmuntende wijze bespeelt, heeft hij werken geschreven waarvan enkele een ereplaats innemen in het geheel van zijn oeuvre.

Programma :

  • Frederik Van Rossum, Lyrical story, opus 50
  • Ludwig van Beethoven, Konzert für Violine und Orchester in D, opus 61
  • Igor Stravinsky, De Vuurvogel, suite (1945)

Tijd en plaats van het gebeuren :

NOB & Sergei Khachatryan : Frederik Van Rossum, Beethoven, Stravinsky
Donderdag 14 oktober 2010 om 20.00 u
(Inleiding om 19.15 u )
CC Hasselt
Kunstlaan 5
3500 Hasselt

Meer info : www.ccha.be en www.nob-onb.be
--------------------------
Vrijdag 15 oktober 2010 om 20.00 u (Inleiding door Katleen Van Bavel om 19.30 u )
Bozar - Henry Le Boeufzaal
Ravensteinstraat 23
1000 Brussel

Meer info : www.bozar.be en www.nob-onb.be

Extra :
Frederik Van Rossum op www.muziekcentrum.be, www.cebedem.be en fr.wikipedia.org
James Gaffigan : www.jamesgaffigan.com
Sergei Khachatryan : www.sergeykhachatryan.net

Elders op Oorgetuige :
Frederik van Rossum in de kijker in Espace Senghor, 21/09/2010

07:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

10/10/2010

Verrassende en intrigerende klanken op de tweede festivaldag van Follow the Sound

Vincent Courtois Ook op de tweede festivaldag presenteert Follow the Sound een opmerkelijk trio, want die dag mogen Kris Defoort, Wolter Wierbos en Vincent Courtois (foto) de avond openen. Daarna volgt het project ex Machina van contrabassist Ernst Glerum. Alleen met zijn instrument brengt Glerum een ode aan de klassieke ritmesectie van bas en drums, waarbij hij af en toe geholpen wordt door een kleine drumsample links of rechts. Daarnaast worden er beelden geprojecteerd van kunstenares Annegien Haselager, die de achtergrond vormen van dit improvisatieconcert. Als afsluiter trekst trompettist Axel Dörner alle registers open. Deze Berlijner geniet vooralsnog weinig bekendheid maar is zonder twijfel een van de interessantste figuren van de Europese jazz- en improvisatiemuziek. Met het kwartet Die Enttäuschung liet hij zich al opmerken met Monk-interpretaties en ouderwetse freejazz, maar in het gezelschap van John Schröder (piano), Clayton Thomas (contrabas) en Oliver Steidle (drums) gaat hij nog enkele stapjes verder. Het kwartet opereert onder de naam Dörner / Schröder / Thomas / Steidle en verraste onlangs met het live opgenomen 'Das Treffen', waarop vrije improvisatie hand in hand gaat met gemanipuleerde effecten, samples en loops. Het resultaat klinkt als een op hol geslagen carrousel van indrukken die tijdens Follow the Sound opnieuw op volle toeren mag draaien.

Vincent Courtois woont in Parijs, Kris Defoort in Brussel, Wolter Wierbos in Amsterdam. Met een beetje mercantilisme had dit trio ook het Thalys Trio kunnen heten. Maar zo zitten ze niet in elkaar: deze ontmoeting is niet gegroeid uit opportunisme maar uit nieuwsgierigheid en muzikale honger.
Voor Kris Defoort is het een van de vele jazzprojecten die hij in 2010 wil realiseren. Hij heeft zich jarenlang in zijn werkkamer opgesloten om zijn tweede opera 'House of the Sleeping Beauties' te voltooien. Dat was een eenzaam werk: componeren is meten, passen, regelen, heel geduldig sleutelen. Soms duurt het dagen om een minuut muziek te maken. Daarom wil Defoort nu op adem komen in zijn tweede habitat, de jazz. Het soort jazz waarin een minuut ook echt een minuut is, met veel improvisatie, directe interactie, luisteren en spelen tegelijk. Vincent Courtois kennen we vooral als de wendbare cellist in verschillende projecten van Louis Sclavis. Soepelheid en speelsheid voeren ook de boventoon in het werk van Wolter Wierbos, onder meer een vaste waarde in het ICP-orkest van Misha Mengelberg.

Al enkele jaren werkt contrabassist Ernst Glerum aan zijn ietwat bevreemdende hommage aan de klassieke ritmesectie. Bevreemdend omdat er geen drummer aan te pas komt. Wel drumgeluiden, of samples ervan: geborstel, een kleine roffel, een shuffle. Daarbovenop worden beelden geprojecteerd van kunstenares Annegien Haselager. Beelden heel dicht op de huid. Snaren, holle ruimtes, houten welvingen. Erotiserend voor wie het zo wil zien. In elk geval nabij, heel nabij. En tegen die achtergrond improviseert Glerum op zijn contrabas. Bas en drums. Het is alsof we even op ontdekkingsreis gaan in die mysterieuze wereld, dat magische verbond tussen ritme en harmonie. We kijken endoscopisch. Maar we luisteren empirisch en empathisch.
Soms brengt Glerum dit project met een ruimer gezelschap, maar voor Follow The Sound is het hij alleen: zijn contrabas, wat samples, wat beelden.

Op papier lijkt het kwartet Dörner - Schröder - Thomas - Steidle er een van tamelijk traditionele snit: een ritmesectie (piano, bas en drums) plus trompet. Maar zo klinken ze helemaal niet. En dat komt niet alleen door de toevoeging van elektronica en een toverplankje genaamd 'chaospad' (ook bekend onder de merknaam Korg Kaoss Pad). Werkelijk alles is hier anders. Er is geen duidelijk ritme, er zijn geen thema's, er is zelfs geen leesbare spanningsboog. En toch is het spannend, heel spannend zelfs.
Dat is lang niet vanzelfsprekend. Tabula rasa staat chique, maar het is niet eenvoudig om op het achterblijvend puin iets aantrekkelijks te bouwen. Axel Dörner, John Schröder, Clayton Thomas en Oliver Steidle hebben een nieuw soort logica geconstrueerd. Een verhaal van klanken. Vreemde klanken en vertrouwde klanken, futuristische geluiden en oergeluiden. Ze stapelen niet lukraak, maar gaan heel zorgvuldig te werk, ze werken met scherpe contrasten in kleur en textuur. Kurkdroge percussieklanken worden gecounterd met lyrische ontboezemingen. Verrassend en intrigerend.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Courtois - Defoort - Wierbos
Donderdag 14 oktober 2010 om 20.00 u
Ernst Glerum 'ex Machina'
Donderdag 14 oktober 2010 om 21.30 u
Dörner - Schröder - Thomas - Steidle
Donderdag 14 oktober 2010 om 23.00 u
deSingel
- Theaterstudio
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.followthesound.be en www.desingel.be

Extra :
Kris Defoort : www.krisdefoort.com, www.matrix-new-music.be, www.lod.be en youtube
Vincent Courtois : violoncelle.free.fr en youtube
Wolter Wierbos : www.wolterwierbos.nl en youtube
Ernst Glerum : www.ernstglerum.nl en youtube
Axel Dörner op de.wikipedia.org, www.efi.group.shef.ac.uk en youtube
John Schröder : www.john-schroeder.de en youtube
Clayton Thomas : www.myspace.com/doubleclayton
Oliver Steidle : www.myspace.com/oliversteidle

Elders op Oorgetuige :
Follow the Sound : vier hoogdagen voor improvisatiemuziek in Antwerpen, 7/10/2010
Hommage aan Nobelprijswinnaar Joseph Brodsky en zijn intense poëzie over de zin van het leven, de dood en de liefde, 26/09/2010
House of the Sleeping Beauties : een opera over afscheid nemen, ouderdom en dood, 3/05/2009

16:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

RE:NEW concert Champ d'Action & Spectra in het Conservatorium van Brussel

Gilles Gobert In het kader van RE:NEW MUSIC speelt SPECTRA i.s.m. Champ d'Action en studenten van het Koninklijk Conservatorium Brussel vijf werken van hedendaagse Europese componisten. RE:NEW MUSIC is een Europees netwerkproject waarbij ensembles van verschillende landen zich engageren om jaarlijks minstens vier stukken van componisten uit andere landen te spelen. RE:NEW MUSIC wil zo de circulatie en uitvoering van bestaande kwaliteitsvolle hedendaagse composities ondersteunen.

RE:NEW MUSIC is een Europees netwerkproject, waarbij tweeëntwintig ensembles voor hedendaagse muziek uit elf landen - waaronder België - zich engageren om jaarlijks minstens vier stukken van componisten uit het netwerk, die niet uit hun eigen land afkomstig zijn, te vertolken. De ensembles zelf bepalen jaarlijks welke acht werken voor hun eigen land worden toegevoegd aan een centrale database. Zo ondersteunt RE:NEW MUSIC de circulatie en uitvoering van bestaande kwaliteitsvolle hedendaagse composities in deze landen. Voor Vlaanderen nemen Champ d'Action en Spectra Ensemble deel aan RE:NEW MUSIC en zullen zij in 2010 negen werken uit het netwerk uitvoeren. Naast twee stukken van de Deense componist Simon Steen Andersen on het Transit Festival, brengt Champ d'Action in een gezamenlijk concert met het Spectra Ensemble in het Koninklijk Conservatorium Brussel werk van Joakim Sandgren (Zweden) en Gilles Gobert (België - Wallonie). Het Spectra Ensemble vertolkt er stukken van Bruno Mantovani (Frankrijk) en Daniel D'Adamo (Frankrijk). Musici van Champ d'Action, van het Spectra Ensemble en studenten van het Conservatorium Brussel spelen samen het stuk 'Vagues se brisant dans le vent' van de Franse componiste Edith Canat de Chizy.

Het RE:NEW MUSIC project is een initiatief van de Noorse componistenvereniging. Het wordt gecoördineerd door de Deense componistenvereniging in Kopenhagen en werkt met Europese subsidies. In Vlaanderen wordt het project ondersteund via Muziekcentrum Vlaanderen.

Gilles Gobert (foto) studeerde analyse, harmonie, contrapunt en koordirectie aan het conser vatorium van Bergen en compositie en orkestratie bij Claude Ledoux. Hij liep bovendien stage voor analyse en schrif tuur bij Jean-Claude Baertsoen, Jean-Pierre Deleuze en Jean-Marie Rens, voor compositie bij Helmut Lachenmann, Tristan Murail, Magnus Lindberg en Jonathan Harvey. Muziekinformatica volgde hij aan het Ircam. Momenteel onderwijst hij 'gewone' en computergestuurde compositie aan de conservatoria van Luik en Bergen. Hij is artistiek directeur van het ensemble voor hedendaagse muziek OII en van het vocaal ensemble Alternances.

Bruno Mantovani studeerde aan het conservatorium van Parijs (CNSM). Hij behaalde er de eerste prijs voor analyse, esthetica, orkestratie, compositie, muziekgeschiedenis en volgde bijkomende opleidingen aan de universiteit van Rouen (licentie muziekwetenschappen), de abdij van Royaumont (1995) en het Ircam (1998-1999). Hij werkte samen met beroemde dirigenten als Pierre Boulez, Emmanuel Krivine, Peter Eötvös Jonathan Nott, Laurence Equilbey … Hij werkt ook op regelmatige basis met ensembles als TM+, Alternance, Accentus, het Ensemble Intercontemporain, Quatuor Danel en verschillende orkesten. Ondanks zijn jeugdige leeftijd omvat Mantovani's oeuvre al een vijftigtal werken in heel wat verschillende genres, van solo tot opera. Mantovani won tal van prijzen op internationale wedstrijden en heel wat onderscheidingen voor zijn cd-opnames.

Edith Canat de Chizy over Vagues se brisant contre le vent (2006) : "Cette pièce pour flûte et ensemble s'inscrit dans le prolongement de mon travail sur les rapports peinture / musique, après Nicolas de Staël et Whistler. Ce titre est en effet celui d'une toile de Turner, impressionnant instantané de cette lutte entre les éléments. La flûte m'a paru particulièrement indiquée pour évoquer la tourbillonnante énergie qui se dégage de cette peinture. A l'inverse, cette oeuvre me permet de continuer aussi ma recherche sur une écriture essentiellement basée sur le geste instrumental, traduisant ainsi l'idée de mouvement que je poursuis à travers l'écriture pour cordes d'abord, étendue à présent à d'autres formations."

Programma :

  • Joakim Sandgren (°1965), Instrument Contondant (2006-2007) (Champ d'Action)
  • Gilles Gobert (°1971), Pièce pour piano, percussions et support audio (2009) (Champ d'Action) 
  • Daniel D'Adamo (°1966), Lames (2004) (SPECTRA)
  • Bruno Mantovani (°1974), D'Un Rêve Parti (1999) (SPECTRA)
  • Edith Canat de Chizy (°1950), Vagues se brisant dans le vent (2006) (Champ d'Action, SPECTRA, studenten)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Champ d'Action & Spectra : RE:NEW MUSIC
Donderdag 14 oktober 2010 om 20.00 u
Koninklijk Conservatorium Brussel
- Kleine Concertzaal
Kleine Zavel 5
1000 Brussel

Meer info : www.spectraensemble.com, www.champdaction.be, www.renewmusic.org en www.kcb.be

Extra :
Joakim Sandgren : www.joakimsandgren.com
Gilles Gobert op www.arsmusica.be en www.compositeurs.be
Daniel D'Adamo op brahms.ircam.fr en youtube
Bruno Mantovani : www.brunomantovani.com, www.arsmusica.be, brahms.ircam.fr en youtube
Review : Bruno Mantovani, 'Troisième Round', Bert Van Herck op Kwadratuur.be, 23/09/2004
Edith Canat de Chizy : www.edithcanatdechizy.com, brahms.ircam.fr, www.henry-lemoine.com en youtube

07:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

09/10/2010

For Edward Krasinski : een dubbele choreografie in een enkele ruimte

For Edward Krasinski Op donderdag 14 oktober gaat de voorstelling For Edward Krasinski van Marc Vanrunxt in samenwerking met Salva Sanchis en Champ d'Action in première in Kunstencentrum Monty in Antwerpen. For Edward Krasinksi is een choreografie die radicaal in twee gesplitst wordt: eigenlijk zijn het twee choreografieën. Daarvoor snijdt een denkbeeldige lijn de scène in twee. Marc Vanrunxt en Salva Sanchis nemen elk een helft voor hun rekening. Op die manier ziet de kijker als het ware twee stukken tegelijkertijd. Vanrunxt kiest als danser Etienne Guilloteau, Sanchis kiest Georgia Vardarou. De muziek, Triadic Memories (1981) van Morton Feldman, wordt live uitgevoerd door Champ d'Action.

Twee choreografieën worden tegelijk uitgevoerd op dezelfde muziek en in dezelfde scenografie. Dat is het concept dat choreograaf Marc Vanrunxt voorlegt aan zijn collega Salva Sanchis. In Raum (2006) zette Vanrunxt twee scenografen aan het werk, nu twee choreografen. ‘"We maken van Feldmans Triadic Memories elk onze dans, en elk van ons doet dat met zijn eigen danser (Etienne Guilloteau) of danseres (Georgia Vardarou)’", zegt Vanrunxt. "‘Pas tijdens de laatste dagen van het creatieproces zullen we de twee dansen met elkaar confronteren. Het uitgangspunt is een groot vraagteken en ik hoop dat zo lang mogelijk te kunnen uitbuiten."
’
Marc Vanrunxt is al meer dan twintig jaar actief als danser en choreograaf. Dans is voor hem ‘lichamelijkheid in beweging’. Alle betekenis wordt geconcentreerd op de aanwezigheid van de danser in ruimte en tijd, met de muziek als gids. Vanrunxt werkte al vaker met muziek van Morton Feldman. Beeldend kunstenaar Koenraad Dedobbeleer is een andere vaste waarde in zijn werk. Salva Sanchis trad in 2009 als choreograaf toe tot de dansorganisatie Kunst/Werk.

Marc Vanrunxt : " In For Edward Krasinski zullen binnen het kader van één scenografie twee choreografieën te zien zijn die onafhankelijk van elkaar werden geconcipieerd: één van Salva Sanchis en een van mijzelf. Toen ik dat idee lanceerde, kon ik daar niet alle consequenties van overzien en in zekere zin wil ik dat ook niet. Wanneer we straks in de studio's gaan werken, maken we van Feldmans Triadic Memories elk onze dans. Salva Sanchis maakt een solo voor Georgia Vardarou en ik creëer een solo voor Etienne Guilloteau. Ik denk dat het belangrijk is dat ieder op zich werkt en daarbij niet beïnvloed wordt door de ander. Pas wanneer we tijdens de laatste dagen van het creatieproces het stuk monteren, zullen de twee choreografieën elkaar ontmoeten en een confrontatie met elkaar aangaan. Ik ben zeker niet uit op een conflict, integendeel: het is best mogelijk dat beide creaties harmonieus samengaan. Ik hoop zelfs op een verheviging. Dat zou mooi zijn. Nog dieper in de muziek gaan dankzij het feit dat je twee visies tegelijk ziet en ervaart, en haar zo nog beter begrijpen of vatten. Triadic Memories is in wezen conflictloze muziek. Er zit geen drama in. Tijd en ruimte laten zich voortdurend herdefiniëren, wat nog wordt aangesterkt door de fysieke aanwezigheid van de performers.

For Edward Krasinski is wel degelijk een voorstelling van mezelf, niet van Salva Sanchis en mij samen. De situatie van de dans is in dit geval vergelijkbaar met die van de scène in Raum. In Raum waren er twee scenografen aan het werk (Koenraad Dedobbeleer en Kristof Van Gestel), nu zijn er twee choreografen. Wat uiteindelijk te zien zal zijn, is iets waar iedereen aan heeft meegewerkt en in die zin hopelijk ook als zijn eigen werk beschouwt. Op het moment dat For Edward Krasinski op scène staat, is het evengoed een voorstelling van Salva Sanchis, Koenraad Dedobbeleer, Etienne Guilloteau, Georgia Vardarou, pianist Yutaka Oya en Morton Feldman."

Tijd en plaats van het gebeuren :

For Edward Krasinski
Donderdag 14, vrijdag 15 en zaterdag 16 oktober 2010, telkens om 20.30 u
KC Monty Antwerpen

Montignystraat 3
2018 Antwerpen

Meer info : www.monty.be, www.kunst-werk.be en www.champdaction.be
-------------------------------
Dinsdag 16 en woensdag 17 november 2010, telkens om 20.30 u
Kaaitheater

Sainctelettesquare 20
1000 Brussel

Meer info : www.kaaitheater.be, www.kunst-werk.be en www.champdaction.be
-------------------------------
Dinsdag 30 november 2010 om 20.30 u
Kunstencentrum STUK

Naamsestraat 96
3000 Leuven

Meer info : www.stuk.be, www.kunst-werk.be en www.champdaction.be
-------------------------------
Donderdag 27 januari 2011 om 20.00 u
Concertgebouw Brugge

't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.concertgebouw.be, www.kunst-werk.be en www.champdaction.be

Extra :
Morton Feldman op www.champdaction.be, wikipedia (en) en youtube
Morton Feldman: Fijnzinnig klankschilder, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl
The Premiere of "Triadic Memories", Notes collected by Adrian Jack op www.cnvill.net
Triadic Memories, Jean-Luc Fafchamps op www.cnvill.net, zomer 1990
American Sublime. Morton Feldman's mysterious musical landscapes, Alex Ross in The New Yorker, 19/06/2006
"Marc Vanrunxt" door Myriam Van Imschoot, Kritisch Theaterlexicon, VTI, 1997 (pdf)

Elders op Oorgetuige :
De kunst van Morton Feldman, 12/02/2008
Raum : bezwerend universum waaruit het moeizaam ontwaken is, 23/01/2007

18:00 Gepost in Dans, Muziek | Permalink |  Facebook

Ricky Seabra en Dirk Verstockt maken performance op basis van cultfilm Koyaanisqatsi

Koyaanisqatsi In 1982 liet Godfrey Reggio zijn film Koyaanisqatsi los op de mensheid, een apocalyptisch visioen van een doldraaiende wereld, op bezwerende muziek van Philip Glass. Dertig jaar later is de wereld er slechter aan toe dan toen, is Koyaanisqatsi verzopen in de visuele indigestie van de massamedia en worstelt Ricky Seabra ermee om deze eco-cultklassieker op het toneel te brengen. Wordt het een 're-enactment' of een herinterpretatie van de boodschap van de film, nl. dat we veel te snel en 'uit balans' leven ?

De Braziliaans-Amerikaanse kunstenaar Ricky Seabra creëert op het toneel een soort live cinema. Hij gebruikt geen special effects, integendeel, hij probeert de 'visuele integriteit' van de beelden te vrijwaren en geeft ze een nieuwe context in een mix van live animatie, muziek en vertelling. Seabra wil in zijn werk altijd oplossingen aanreiken, je mag dus een uniek recept verwachten om de wereld te redden. Voor Koyaanisqatsi - The Performance werkt hij opnieuw samen met de Brusselse theaterregisseur Dirk Verstockt.

'Koyaanisqatsi - Life out of balance' is een cultklassieker uit de jaren '80 met een hypnotiserende soundtrack van componist Philip Glass. Met versnelde en vertraagde beelden van o.a. drukke straten, gehaaste mensen, instortende gebouwen, voorbijrazende auto's, skylines met wolkenkrabbers en dreigende donderwolken, stelde Koyaanisqatsi de relatie tussen mens, natuur en technologie in vraag. De film zorgde destijds voor nogal wat ophef en vormt nu nog steeds een inspiratiebron voor hedendaagse artiesten: muzikant Sufjan Stevens haalde er de mosterd voor zijn film 'The BQE', maar ook videoclips van Madonna en zelfs The Spice Girls verwijzen naar de film. Maar hoe breng je als theatermaker een woordenloze film op scène ? En kan je in deze tijden nog om de ecologische boodschap van de film heen ? Seabra en Verstockt brouwen een origineel antwoord op de vragen die de film bij hen oproept...

Ze leggen ze inhoud, techniek en esthetiek van de film bloot op het podium aan de hand van nieuwe beelden, spoken word en live muziek op typisch Braziliaanse instrumenten als de viola caipira en violão de choro. Zo creëren ze een nieuwe theatraal universum waar moda (Braziliaans blues), palmbomen en koeien samenkomen op een manier die enkel kan ontspruiten aan de visuele vernuften van Seabra en Verstockt.

Ricky Seabra is een Braziliaans acteur die vaak in België werkt. Zijn voorstellingen zijn lecture-performances waaruit veel engagement spreekt zonder zwaar op de hand te worden. Ook in 'Koyaanisqatsi - The Performance' plukt Seabra gretig uit de moderne cultuur waarin reality tv, videoclips, photoshop en youtube alomtegenwoordig zijn. Zoals steeds is zijn voorstelling komisch en confronterend tegelijk.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Ricky Seabra & Dirk Verstockt : Koyaanisqatsi - The Performance
Donderdag 14, vrijdag 15 en zaterdag 16 oktober 2010, telkens om 20.30 u
Kaaistudio's

Onze-Lieve-Vrouw van Vaakstraat 81
1000 Brussel

Meer info : www.kaaitheater.be

De originele versie van Koyaanisqatsi zal voor en na de voorstellingen te bekijken zijn. Op 15 en 16/10 zijn er nagesprekken na de voorstelling.
----------------------------
Vrijdag 22 en zaterdag 23 oktober 2010, telkens om 20.00 u
Minardschouwburg Gent

Walpoortstraat 15
9000 Gent

Meer info : www.vooruit.be en www.minard.be

Extra :
Ricky Seabra : www.rickyseabra.com
Koyaanisqatsi op IMDB, Wikipedia (en) en youtube

Elders op Oorgetuige :
Almost Cinema 2010 : een alternatieve visie op cinema, 6/10/2010

13:00 Gepost in Concert, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

Filmconcert en opmerkelijk trio op openingsavond Follow the Sound

Matt Darriau's Paradox Trio, Battleship Potemkin Het festival Follow the Sound presenteert tijdens de eerste twee dagen telkens een opmerkelijk trio. Woensdag 13 oktober is het de beurt aan het Britse drietal Bourne-Kane-Davis, voor deze gelegenheid gekoppeld aan trompettist Laurent Blondiau (bekend van Mäâk's Spirit) en de Nederlandse ICP-apostel Ab Baars. De openingsavond begint met een concert van Matt Dariau's Paradox Trio (foto) dat een tijdje geleden muziek schreef bij Eisensteins klassieker 'Battleship Potemkin'. De dramatische (en soms vrij gruwelijke) gebeurtenissen van de film worden door de aangrijpende klezmermelodieën en de ruwe, geïmproviseerde passages extra beklemtoond zodat niemand door deze voorstelling onbewogen zal blijven.

Sergei Eisenstein (1898 - 1948) wilde dat er voor zijn 'Pantserkruiser Potemkin' (1925) zowat elke twintig jaar een nieuwe soundtrack zou worden gemaakt. Dat zou zijn propagandafilm, een vlijmscherpe aanklacht tegen het tsaristische regime, telkens nieuw leven moeten inblazen. De film zelf is een meesterwerk, vooral door de fijnzinnige ritmische beeldmontage, maar met de soundtrack liep het in het begin wat fout. Componist Edmund Meisel moest de klus in twaalf dagen klaren. Dat lukte alleen met kunstgrepen en snel knip- en plakwerk. Ter vervanging werd vaak muziek van Dmitri Shostakovich gebruikt, maar pas recent werden echt nieuwe soundtracks gemaakt, onder meer door de Pet Shop Boys en Del Rey & The Sun Kings.
New-Yorker Matt Darriau schreef een partituur met een sterk ritmische inslag, in lijn met Eisensteins visie. Ze ondersteunt de film schitterend en is tegelijk heel eigenzinnig. Darriau combineert balkan- en klezmermelodieën met jazzimprovisatie in een vaak erg merkwaardige mix. Voor de trappenscène in Odessa - het hoogtepunt van de film - gebruikt hij bijvoorbeeld stukken uit De Internationale, gespeeld als een dronkemanslied.

Dat Matthew Bourne nogal controversieel is, lijdt geen twijfel. Zijn pianospel is meestal erg fysiek en toch ook lyrisch. Wellicht daarom wordt hij vaak vergeleken met Cecil Taylor. Luister naar 'America' en 'Random' op zijn cd The Molde Concert: de gelijkenis is treffend. Maar Bourne werkt ook veel met samples, zoals in tape-loops gedraaide fragmenten van The Simpsons. Het trio met Dave Kane en Steven Davis kiest voor een combinatie van vrije improvisatie en repertoirewerk van Monk, Annette Peacock en Carla Bley. Scherp en hevig, maar ook met een vleugje swing, zij het vaak slechts tussen de plooien. Voor de gelegenheid kruisen ze de degens met de Belgische trompettist Laurent Blondiau (stuurman van Mâäk's Spirit) en de Nederlandse rietblazer Ab Baars (de man die met één noot soms het hele ICP-orkest doet wankelen).

Tijd en plaats van het gebeuren :

Filmconcert: Battleship Potemkin
Woensdag 13 oktober 2010 om 20.00 u
( Inleiding door Hugo De Craen om 19.15 u )
Bourne - Kane - Davis meet Laurent Blondiau & Ab Baars
Woensdag 13 oktober 2010 om 22.00 u

deSingel - Theaterstudio
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.followthesound.be en www.desingel.be

Extra :
Matt Darriau : www.mattdarriau.com en www.myspace.com/mattdarriau
Matt Darriau Paradox Trio op youtube
Sergei Eisenstein op www.imdb.com
Matthew Bourne : www.matthewbourne.com
Laurent Blondiau op www.muziekcentrum.be
Ab Baars : www.myspace.com/abbaars

Elders op Oorgetuige :
Follow the Sound : vier hoogdagen voor improvisatiemuziek in Antwerpen, 7/10/2010

Hier zie je Matt Darriau's Paradox Trio aan het werk in het Bimhuis in Amsterdam (februari 2010)



De 'trappenscène in Odessa' uit Eisensteins 'Battleship Potemkin'



en het trio Bourne - Kane - Davis feat. Paul Dunmall in de Vortex Jazz Club in Londen( augustus 2009)

07:00 Gepost in Concert, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

08/10/2010

Christoph Ragg & Joanna Bailie aan de slag met camera obscura in C.O. Journeys

C.O. Journeys Een componiste en een scenograaf die aan de slag gaan met het concept van de camera obscura. Het is geen evidente combinatie, maar het levert vast verrassende resultaten op. Een camera obscura is de voorloper van het fototoestel: een afgesloten doos waarin door een kleine opening licht kan binnenvallen. Zo wordt wat zich voor de camera afspeelt, geprojecteerd op de achterwand. In 'C.O. Journeys' treden de toeschouwers zelf een grote camera obscura binnen. Christoph Ragg & Joanna Bailie nemen hen mee in een spel met fictie en realiteit aan hand van biografieën en documentaires. Maar die blijken niet allemaal even betrouwbaar...

Christoph Ragg (1970) heeft gewerkt voor Anne Teresa De Keersmaeker, maar is de laatste jaren vooral actief in het performancecollectief C&H. Hun installatie 'The Nickelodeon' op het Courtisanefestival 2008 sprak tot de verbeelding: omgeven door frames uit aluminium speelde de performers speelden scènes na uit films als 'Pirates of the Carribean', 'The Bourne Supremacy' en 'Bambi'. De Britse Joanna Bailie (1973) componeert hedendaags klassieke muziek waarbij ze zich laat beïnvloeden door zowel J.S. Bach als Morton Feldman. Haar werk werd door verschillende ensembles uitgevoerd, o.a. op de Biënnale van Venetië, maar ook op BBC Radio 3. Ze schreef muziek voor de voorstelling van choreograaf Brice Leroux op het KunstenFESTIVALdesArts.

Joanna's achtergrond in hedendaagse klassieke muziek biedt haar een doortastend inzicht in de manier waarop een stuk zich ontvouwt, zowel op structureel als dramaturgisch vlak. Christoph's werk als scenograaf stelt hem in staat om een sterke visuele verbeeldingskracht te vertalen naar beleefbare ruimtes. Ze leggen zich samen toe op de  exploratie van de relaties tussen klank/tijd en beeld/ruimte. Ze blijven zichzelf de vraag stellen of deze elementen van elkaar gescheiden kunnen worden, separaat verder ontwikkelt en vervolgens met een gelijke status gepresenteerd kunnen worden. De samenwerking in C.O. Journeys biedt hen de gelegenheid om de mogelijkheden en grenzen van dit multidisciplinaire werk verder te onderzoeken.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Christoph Ragg & Joanna Bailie : C.O. Journeys
Van woensdag 13 t.e.m. zaterdag 16 oktober 2010, telkens om 19.00 u en om 22.00 u
Kunstencentrum Vooruit
- Dansstudio
Sint-Pietersnieuwstraat 23
9000 Gent

Meer info : www.vooruit.be

Extra :
Joanna Bailie : www.myspace.com/joannabailie en www.bmic.co.uk

Elders op Oorgetuige :
Almost Cinema 2010 : een alternatieve visie op cinema, 6/10/2010
Ensemble plus-minus debuteert op TRANSIT, 24/10/2007

Bekijk alvast deze video voor een voorsmaakje van C.O. Journeys



en en Joanna Bailie's "On and Off 2" door het Plus Minus Ensemble

16:00 Gepost in Film, Muziek | Permalink |  Facebook

Stillivingrooms : een kleine maar onvergetelijke huiskamerperformance

Andrea Belfi Stillivingrooms is een kleine, maar onvergetelijke huiskamerperformance. Video-artiest Mirco Santi verzamelt en restaureert oude filmpjes. Zo stootte hij op heel wat amateuristische familiefilmpjes gemaakt tussen de jaren '30 tot '80. In Stillivingrooms laat hij de beelden aan een beperkt publiek zien, niet in een cinemazaal, maar in iemands woonkamer. Hij projecteert de films bovendien niet op een doek, maar op muren, deuren, raamkozijnen en meubels.

De voorstelling flirt met de grenzen van de private en publieke ruimte en doorbreekt de familiale setting met bevreemdende beelden van een familie die je niet kent. Mensen uit een ander historisch tijdperk en een andere geografische locatie dringen binnen in een vertrouwde omgeving. Muzikant Andrea Belfi (foto) draagt bij aan de intieme sfeer met subtiele huiselijke geluidjes (een klop op de deur, een tik tegen een raam, het bijna onhoorbare trillen van meubels…) die elektronisch versterkt worden.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Andrea Belfi & Mirco Santi : Stillivingrooms
Van woensdag 13 t.e.m. zaterdag 23 oktober 2010, telkens om 19.00 u en om 22.00 u
Op locatie in de Walpoortstraat 36

9000 Gent

Meer info : www.vooruit.be

Andrea Belfi : www.myspace.com/andreabelfi en youtube
Andrea Belfi. Inventieve percussie in combinatie met elektronica op www.vpro.nl, 18/012008

Elders op Oorgetuige :
Almost Cinema 2010 : een alternatieve visie op cinema, 6/10/2010
Een avond vol roekeloos experiment met een licht nostalgisch tintje, 3/10/2009

12:00 Gepost in Film, Muziek | Permalink |  Facebook