18/11/2010

Musica Nova in Boom met een nieuwe Belgische creatie en een Frans meesterwerk

Musica Nova Het gebeurt niet elke dag dat er een nieuw, groot werk voor koor, soli en kamerorkest wordt gecreëerd. En zeker als dat werk door een Vlaming is gecomponeerd, op Nederlandstalige teksten, én met een BV als tekstschrijver. Op vraag van het koor Musica Nova, dat dit jaar 45 jaar bestaat, schreef de jonge Vlaamse componist Martin Valcke een nieuw werk als spiegelcompositie voor het requiem van Fauré. "Valcke heeft de sfeer van Fauré's requiem willen behouden, hoopvol en licht. Zijn compositie is niet gekoppeld aan religie maar benadert het afscheid nemen en de dood vanuit een breed algemeen menselijk voelen", weet koorleider Paul Dinneweth. De sobere en heldere teksten zijn geschreven door Frank Vander linden van De Mens, vanuit dezelfde visie. Het eindresultaat van al dat fraais kan je alvast beluisteren en bekijken op zondag 21 november in de Heilig Hartkerk in Boom.

Aan de Vlaamse componist Martin Valcke werd gevraagd om een soort antwoord / reflectie te schrijven op het beroemde Requiem van Gabriel Fauré. Op zich is dit requiem al geen klassieke compositie, o.a. omwille van zijn merkwaardige orkestratie (met harmonium, harp, lage strijkers, …) en omwille van zijn ietwat afwijkende tekstkeuze (o.a. geen Dies Irae) en algemene sfeer (eerder hoopvol, erg zangerig). Het werk kende onmiddellijk grote bijval en behoort ondertussen tot het muzikaal werelderfgoed.

Martin Valcke componeerde, vertrekkend vanuit de originele bezetting van dit requiem, een antwoord dat een hedendaags publiek als het ware rechtstreeks kan aanspreken. Zowel in de tekstkeuze als in de muzikale behandeling kreeg hij 'carte blanche', weliswaar rekening houdende met de mogelijkheden van een goed amateurkoor, begeleid door een professioneel instrumentaal ensemble en professionele solisten. Frank Vander linden, Frank Vanderlinden - songsmid en frontman van De Mens, werd bereid gevonden om de teksten voor deze creatie te schrijven.

Martin Valcke (1963) trok voor zijn hogere muziekstudies naar het Lemmensinstituut in Leuven, waar hij het diploma Laureaat cello en Eerste Prijzen voor notenleer, harmonie, cello, praktische harmonie, contrapunt en fuga behaalde. Hij studeerde compositie bij Luc Van Hove en ontving in 1996 het diploma van Meester in de Muziek, specialisatie compositie met grote onderscheiding. Momenteel doceert hij aan het Lemmensinstituut klavierimprovisatie in de afdeling muziektherapie en zorgt hij ook voor de muzikale begeleiding en ondersteuning van de studenten in de woordafdeling.
Als cellist en pianist trok hij enkele jaren rond met het theatergezelschap De Frivole Framboos. Nu maakt hij als pianist deel uit van het salonensemble Elixir d'Anvers en als cellist van het barokensemble Aramos. Verder is hij ook actief als arrangeur en als componist.

Voor Martin Valcke betekent "muziek componeren" op zoek gaan naar mogelijkheden om in zijn muziek uitdrukking te geven aan een soort levenskracht of oerwil. Zijn grote voorbeeld daarbij is Beethoven, en de manier waarop hij, onder meer in zijn Vijfde Symfonie, de muziek een heel energetisch karakter weet te geven. Met deze abstracte idee van een levenskracht als essentie van zijn muziek, wil Martin Valcke zich vooral verzetten enerzijds tegen muziek waarin al te hevige emoties centraal staan, zoals bijvoorbeeld in de hoog-romantiek, en anderzijds tegen een te rationele benadering van muziek door onder meer de serialisten. De laatste jaren is op dit vlak een lichte evolutie merkbaar in zijn oeuvre. In plaats van het emotionele zo ver mogelijk af te houden, probeert hij in zijn recentste werken steeds meer de emotie toe te laten en te combineren met het energetische aspect van zijn muziek dat echter nog steeds centraal staat.

Valcke streeft in zijn muziek steeds naar een vorm van melodische opbouw. De wijze waarop hij dat realiseert is enigszins het resultaat van zijn compositietechniek. Hij hanteert voor de vorming van zijn melodieën namelijk een soort associatieve schrijfwijze: al variërend raakt hij steeds verder verwijderd van zijn uitgangspunt. De componist heeft dus in zijn streven naar melodie zeker niet de hoog-romantische, lyrische melodie voor ogen, maar staat ook hier enigszins onder invloed van Beethovens Vijfde Symfonie. Op harmonisch vlak staat voor Martin Valcke een zeker evenwicht tussen consonantie en dissonantie centraal.

Zelfs wanneer hij zijn compositie construeert aan de hand van een reeks van enkele noten, gaat hij op een heel bewuste manier op zoek naar een evenredige verhouding tussen consonantie en dissonantie. Dat houdt in dat hij op een zeer doordachte wijze omgaat met zijn materiaal. Eerst bekijkt hij de harmonische mogelijkheden en implicaties van zijn reeks. Daarna verwerkt hij die reeks op een vrije manier in zijn muziek, in functie van een evenwichtige harmonie. De laatste jaren hanteert hij in zijn muziek ook kwarttonen.

Wat de ritmiek in het oeuvre van Martin Valcke betreft, is er een duidelijke invloed merkbaar van Ligeti. Hij maakt namelijk vrij vaak gebruik van microritmiek en repetitieve processen. Verder is zijn ritmiek ook vaak geënt op de lichtere muziekgenres.

Zijn oeuvre bestaat vooral uit instrumentale composities en bevat slechts enkele vocale werken voor koor met begeleiding. Het kleine aandeel van vocale werken in zijn oeuvre heeft vooral te maken met Valckes ideeën over het toonzetten van tekst. Voor hem hoeft poëzie helemaal niet gezongen te worden, ze is waardevol op zich. Vaak dreigt naar zijn mening de muziek zelfs afbraak te doen aan de tekst. Als er tenslotte toch een tekst op muziek gezet wordt, dan hecht Martin Valcke een groot belang aan de duidelijkheid en verstaanbaarheid van de taal. In zijn instrumentale composities kiest Martin Valcke meestal voor een bezetting met klassieke instrumenten, met een lichte voorkeur voor strijkers. De schrijfwijze die hij voor deze instrumenten hanteert is eerder traditioneel. Slechts af en toe maakt hij, in functie van een duidelijke expressie, gebruik van experimentele instrumentale technieken.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Musica Nova : Requiem Fauré / Valcke
Zondag 21 november 2010 om 20.00 u
Heilig Hartkerk Boom

Wilgenstraat
2850 Boom

Meer info : www.musicanova.be

Extra :
Martin Valcke op www.muziekcentrum.be en www.matrix-new-music.be

07:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

17/11/2010

Zvezdoliki brengt Britten, Ravel en Escher in Bree

Rudolf Escher Zvezdoliki (le roi des étoiles) is een cantate voor mannenkoor en orkest van Igor Stravinsky op een Russische tekst van Konstantin Balmont, gecomponeerd in 1911-1912 en opgedragen aan Claude Debussy. Het werk kreeg zijn première in het Institut Nationale de radio-diffusion Belge in Brussel op 19 april 1939. Het is tevens de naam van een nieuw Vlaams ensemble voor kamermuziek in bijzondere bezettingen. Het werd opgericht door fluitiste Oriana Dierinck in 2008, en maakt in programmatie graag een combinatie tussen bekende en minder bekende composities en/of componisten. Thuisbasis van Zvezdoliki is de Noorse kerk in Antwerpen, waar het ensemble repeteert en een eigen concertserie heeft met 4 concerten per jaar. Daarnaast speelt het ensemble op kamermuziekpodia en in culturele centra. Het ensemble werd herhaaldelijk omschreven als kleurrijk, flamboyant en gedreven en wordt beschouwd als één van de toekomstige vaste waarden in het muzieklandschap.

In cultuurcentrum De Breughel in Bree speelt Zvezdoliki een programma opgebouwd rond Benjamin Brittens 'Phantasy quartet' (1932), dat geldt als één van de mooiste werken voor hobo en strijkers uit de kamermuziekliteratuur. Dit programma combineert Brittens typische sfeer met de exotische Maurice Ravel, die één van zijn orkestwerken aan Couperin opdroeg. Afgesloten wordt met Rudolf Escher's 'Le tombeau de Ravel'.

In zijn muziek sluit de Nederlander Rudolf Escher (1912-1980) aan bij de muziek van Debussy en Ravel, maar ook op de polyfone stijl uit de Renaissance. De vaak polyfone structuur van zijn muziek is misschien te vergelijken met de muziek van Matthijs Vermeulen, die echter veel verder gaat in de verzelfstandiging van de meerdere stemmen. Ook zijn er invloeden van het Gregoriaans en van gamelanmuziek hoorbaar. Escher vond het belangrijk samenklanken en structuren in muziek 'volgbaar' waren. Hij was ervan overtuigd dat het menselijk oor zodanig in elkaar zat, dat niet alles wat gespeeld kan worden ook kan worden onderscheiden en herkend. Met name de atonaliteit, zoals die werd toegepast door Schönberg en zijn opvolgers, leverde volgens Escher samenklanken en structuren op die het menselijk oor niet meer kon volgen.

Rudolf Escher betekende veel voor het Nederlandse muziekleven in de jaren '50, '60 en '70 van de vorige eeuw. In de jaren '30 studeerde hij piano, cello en compositie aan het Rotterdams Conservatorium. Hij was een leerling van componist Willem Pijper. Escher was ook actief als muziektheoreticus. Na de oorlog werkte de componist en schrijver een tijdje bij De Groene Amsterdammer en maakte hij deel uit van het bestuur van De Nederlandse Opera. In de jaren '60 verdiepte hij zich in elektronische muziek. Escher gaf ook les aan het Conservatorium van Amsterdam en de Universiteit van Utrecht.

Eschers stijl was redelijk tonaal en sluit aan bij bijvoorbeeld de Franse impressionisten. Hij had weinig op met de atonaliteit zoals Schönberg die toepaste. De componist schreef vooral voor klein ensemble of solisten (veelal cello, fluit of piano). De werken die hij schreef in zijn studietijd zijn grotendeels verloren gegaan bij het bombardement op Rotterdam in mei 1940. In 1977 ontving Escher de Johan Wagenaarprijs voor zijn gehele oeuvre.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Zvezdoliki : Britten, Ravel, Rudolf Escher
Zondag 21 november 2010 om 20.15 u
Kapel Stadhuis Bree

Vrijthof 10
3960 Bree

Meer info : www.cultuurbree.be, www.zvezdoliki.be en www.myspace.com/zvezdoliki

Extra :
Rudolf Escher op www.muziekencyclopedie.nl en youtube
Rudolf Escher (1912-1980), zorgvuldig formulerend ethicus en estheticus, Geert van den Dungen op www.wo2-muziek.nl

Elders op Oorgetuige :
Zvezdoliki creëert nieuw werk van Hugo Arne Harmens in Antwerpen, 5/10/2010

15:01 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Ludiek aperitiefconcert waarin humor en muziek elkaar de hand schudden

Cathy Berberian In de concertreeks Gradus ad Parnassum van het Conservatorium van Gent brengen Steven Delaere, Pieter Tieghem, Bruno Van Der Haegen, Anna Pardo Canedo, Katelijne D'heedene en Sofie Thoen een ludiek concert waarin humor en (klassieke) muziek elkaar de hand schudden. Op het programma staat werk van Rudy Wiedoeft, Randall Compton, Lucien Posman, Vyasheslav Gryaslov, Cathy Berberian (foto), Cyprien Katsaris en Gioacchino Rossini.

De Amerikaanse saxofonist Rudolph 'Rudy' Wiedoeft (1893-1940) begon als violist maar maakte als gevolg van een blessure aan zijn rechter(strijkstok)arm de overstap naar de klarinet en vervolgens naar de saxofoon. Dat instrument was in de jaren twintig van de vorige eeuw qua populariteit vergelijkbaar met de elektrische gitaar in de zestiger jaren van datzelfde decennium. Om Rudy Wiedoeft nu te vergelijken met Jimi Hendrix gaat wellicht te ver, maar de overeenkomsten wat het ontdekken van nieuwe technieken op het instrument betreft en de toepassing daarvan in nog nimmer gehoorde harmonieën zijn toch wel opvallend.

Rudy Wiedoeft deed zijn intrede in de jazzwereld in het Wiedoeft familieorkest, eerst als violist en vervolgens als klarinettist. Hij verhuisde naar New York en schakelde over op de saxofoon. Rond 1910 brak hij door met zijn gesofisticeerde vibratostijl, zijn snelle loopjes en zijn geavanceerde techniek van dubbele en driedubbele tongenslagen. In 'Sax O Phun' had Wiedoeft een techniek op punt gesteld die men 'het lachen op de saxofoon' noemt, een effect dat men bekomt door het ombuigen van de toonhoogte.

Randall Compton (1954) studeerde psychologie en vocale muziek aan de Iowa State University (US). Vandaag dirigeert en zingt hij in zijn eigen vocaal kwintet 'The Music Men'. Het geestige werk Chopsticks is een potpourri voor piano vierhandig die op een bepaald moment danig uit de hand begint te lopen. Doorgaans wordt het pianospelen als een vrij eenzame bezigheid gezien. Niet in dit stuk waar de pianisten close worden, als twee eetstokjes.

Lucien Posman (1952) is opleidingsvoorzitter muziek en hoofddocent aan het Gentse Conservatorium. Hij studeerde muziektheorie en compositie aan de conservatoria van Gent en Antwerpen. Posman is voorzitter van ComAV (Componisten Archipel Vlaanderen), en hij is lid van de Koninklijke Vlaamse Academie van België voor Wetenschappen en kunsten. Als componist is hij een exponent van het postmodernisme. In zijn oeuvre neemt de vocale muziek een belangrijke plaats in. De Engelse dichter, graficus en visionair William Blake staat hierin centraal.- de enige Belgische vertegenwoordiger van het neo-normalisme waarin hij als posmaniërist een bijzondere plaats bekleedt -
In 2000 schreef Posman een opmerkelijke en uitvoerige etude met als titel 'Le Conte de l'Etude Modeste', een - voor kenners - dolkomische geactualiseerde en virtuoze versie van Moessorgski 's Schilderijententoonstelling waarin de zwarte taxichauffeur Bydlo een speedy rondleiding geeft aan Modeste, een opstandige pianostudie, die ontsnapt is uit de bib. In pianistiek opzicht is dit werk een echte etude, gekenmerkt door een opeenvolging van uitdagingen: de technische problemen in Moessorgski's 'Schilderijententoonstelling' zijn alle present, niet vereenvoudigd maar getransformeerd, in andere toonaarden, in een andere opzet en context. Posman componeerde 'Le Conte de l'Etude Modeste' in opdracht van de Braziliaanse pianist en professor José Eduardo Martins in het kader van een internationaal project rond nieuwe pianostudies.

De Russische pianist Vyacheslav Gryaznov (1982) studeerde af aan het Moskouse conservatorium in 2006 in de klas van Yuri Slesarev. In 2008 won hij de tweede prijs tijdens the Rachmaninov Competition, in Moskou. Om zijn concerten wat op te fleuren maakt hij pianotranscripties. Tot de meest succesvolle behoort het ludieke werkje Habanera for two voor quatre-mains piano, een bewerking van George Bizet's habanera uit diens opera comique Carmen (1875).

De Amerikaanse zangeres Catherine Anahid Berberian (1925-1983) was de dochter van een Armeens immigrantenpaar. Ze was componiste en mezzosopraan met een eerder matig zangtalent, maar met een aanstekelijke vocaal-theatrale fantasie. Van 1950 tot 1964 was ze gehuwd met Luciano Berio (1925-2003) die haar bijzondere stemkwaliteiten gebruikte in verschillende werken, waaronder de sequenza voor stem en de wondermooie Folk Songs (1964). Ook andere componisten schreven speciaal voor haar stem: Sylvano Bussotti, John Cage en Igor Stravinsky. Berberian hield zich niet alleen onledig met de avant-garde, maar ook met Armeense volksmuziek, Claudio Monteverdi, The Beatles.... Stripsody is wellicht haar bekendste werk. Ze tast hierin de grenzen af van haar vocale techniek aan de hand van stripboekklanken (onomatopeeën). De partituur werd getekend door Roberto Zamarin. Deze striptekenaar was bekend door zijn wekelijkse 'comic' Gasparazzo in het radicaal linkse blad van de de partij 'Lotta Continua'(de strijd gaat door).

Cyprien Katsaris (1951) is een Frans- Cypriotische pianist/componist. Hij werd geboren in Marseilles, bracht zijn jeugd door in Kameroen en studeerde piano aan het Conservatorium van Parijs bij Aline van Barentzen en Monique de la Bruchollerie. Hij behaalde als pianist talloze prijzen en onderscheidingen, waaronder de eerste prijs op 'The International Cziffra Competition'. In 2006 richtte hij zijn eigen 'Katsaris Piano Quintet' op. Naast talloze bewerkingen en transcripties van werken van ondermeer J.S. Bach, Marc-Antoine Charpentier en Franz Liszt, heeft hij ook enkele eigen composities op zijn naam staan, zoals zijn Album pour la Jeunesse (1991), Mozartiana (1991) en het werkje, 3 Variations on Happy Birthday to you (1991).

Gioacchino Antonio Rossini (1792-1868) wordt beschouwd als de belangrijkste en meest productieve vroeg - negentiende - eeuwse Italiaanse operacomponist. Hij muntte uit in zowel de serieuze als de komische opera’s. Zijn werk wordt gekenmerkt door niet aflatende melodiestromen, pittig ritme, lichtheid en transparantie van muzikale textuur. Naast theaterbeest was hij ook een begenadigd kok. Zijn opera's groeiden uit tot een ware Europese mode. Rossini was namelijk een meester in het versmelten van de destijds heersende romantische ideeën in de vorm van een muzikale komedie. Tot zijn bekendste werken behoren de opera's La Cenerentola (1817), Il barbiere di Siviglia en Guillaume Tell (1829). Het Duetto buffo di due gatti (1825) is een uiterst vermakelijke kattenconversatie. Dit duet komt uit zijn opera Otello (1816) maar wordt toegeschreven aan de Engelse componist Robert Lucas de Pearsall. Het was toen nog een eer om geplagieerd te worden.

Bruno van der Haegen studeerde van zijn zevende bij Rik Vaneyghen en voor zijn eindexamen ontving hij de Octave Sintobinprijs, uitgereikt door de stad Izegem. Sinds 2009 studeert hij jazz saxofoon bij Bart Defoort, aan het Conservatorium Gent.

Steven Delaere is een optimist pur sang. Deze pallieter neemt dan ook het leven met de nodige tonnen zout. Al op jonge leeftijd gierde hij van het lachen bij het luisteren naar klassieke muziek. Hij herkende moeiteloos de grappen en grollen die de componisten uithaalden, hoe subtiel deze ook mochten zijn. Hij werd door omstaanders aanzien als excentriekeling, omdat de klassieke muziek echter als zeer ernstig beschouwd werd. Wanneer onderzoek aantoonde dat de humor die de componisten gebruikten, bedoeld was als subtiele knipoog naar de beoefende luisteraar, veranderde zijn imago plots naar geniaal kind. Hij vond er het grootste genoegen in om deze humor te verklanken met zijn piano en deelde deze vreugde met zijn schoonbroer Pieter. Het duurde dan ook niet lang voor zij her en der bekend stonden als 'The Artificial Brothers', waarmee zij de elite uitnodigen om het humorloze jasje van de klassieke muziek te ontmantelen.

Katelijne D'heedene is een zeer opmerkelijke vrouw. Ze is een vlijtig beoefenaarster van de onomatopee. In deze druk bevolkte wereld, waar een moment van pure stilte volkomen uitgesloten is, gaat zij mee met haar tijd, neemt alle waarneembare geluiden op en plaatst ze in een andere context. Het is haar manier van reflectie op de buitenwereld, die ons als mensen confronteert met de ruis die we zelf veroorzaken, hetgeen in schril contrast staat met de harmonieuze wereld van de muziek.

Anna Pardo Canedo en Sofie Thoen zijn geen katjes om zonder handschoenen aan te pakken. De Boliviaanse Anna ving haar muzikale studies aan op achtjarige leeftijd bij Professor L. Bethi Matienzo. In 2004 won ze de door het Goethe Instituut georganiseerde Nationale Zangwedstrijd "Das Lied", in La Paz, Bolivië. Sinds einde 2005 studeert zij klassieke zang aan het Conservatorium Gent, bij Gidon Saks.

Sofie Thoen studeerde in 2003 af als muziekpedagoge aan het Lemmensinstituut te Leuven, waar ze ook piano studeerde. Ze studeert sinds 2007 klassieke zang bij Gidon Saks, Marcos Pujol en Evelyne Bohen aan het Conservatorium Gent, waar ze in het voorjaar 2010 samen met Anna Pardo Canedo een rol vertolkte binnen de conservatoriumproductie "l'Incoronazione di Poppea", van C. Monteverdi.

Programma :

  • Rudy Wiedoeft, Sax O Phun (1925)
  • Randall Compton, C.S. (Chopsticks) Theme and Variations (1985)
  • Lucien Posman, Le Conte de l'Etude Modeste (2000)
  • Vyasheslav Gryaslov, Habanera for two (2007)
  • Cathy Berberian, Stripsody (1966)
  • Cyprien Katsaris, 3 Variations on Happy Birthday to you (1991)
  • Gioacchino Rossini, Duetto buffo di due gatti (1825)

Gradus ad Parnassum
: Steven Delaere, Pieter Tieghem, Bruno Van Der Haegen, Anna Pardo Canedo, Katelijne D'heedene & Sofie Thoen
Zondag 21 november 2010 om 11.00 u

Koninklijk Conservatorium Gent
Hoogpoort 64
9000 Gent

Meer info : cons.hogent.be

Bron : Tekst Arthur Mari voor het Conservatorium Gent

Extra :
Lucien Posman op www.matrix-new-music.be
Cathy Berberian : www.cathyberberian.com en youtube
Cyprien Katsaris : www.cyprienkatsaris.net en youtube

Bekijk alvast Cathy Berberian's Stripsody

07:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

16/11/2010

Mieke Lambrigts met nieuwe installatie Background noise in Q-O2 werkplaats

Mieke Lambrigts Mieke Lambrigts werkt voor haar nieuwe installatie 'Background noise' met opnames van wat we als stilte ervaren of in een alledaagse context wegfilteren, bv. constante pitches van electriciteitkabines, energiecentrales, server farms. Met sinustonen maakt ze de brug tussen de verschillende opnames om zo een transpositie tussen verschillende 'ruimtes' teweeg te brengen, een soort architectuur die enkel uit klank bestaat. De luisteraar zit voor een scherm waarin de geluidsbron verborgen zit.

De jonge geluidskunstenaar Mieke Lambrigts werkt sinds geruime tijd aan een een reeks site-specific geluidsinterventies en composities. Ze studeerde aan het experimenteel atelier onder Esther Venrooy en verdiende haar sporen o.a. tijdens een festivalresidentie van de Sint Lucas kunstopleiding op Happy New Ears. Haar werken worden op maat van specifieke ruimtes gemaakt, waarvan ze de akoestische eigenschappen aanwendt als onderdeel van de compositie of installatie. Met weinig meer dan veldopnames en sinustonen creëert ze een subtiele soundtrack die haast volledig versmelt met het aanwezige omgevingsgeluid en de resonantie van de ruimte.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Mieke Lambrigts : Background noise
Vrijdag 19 november 2010 om 18.00 u
Q-O2 werkplaats

Koolmijnenkaai 30-34
1080 Brussel

Meer info : www.q-o2.be en www.myspace.com/miekelambrigts

Extra :
Een potentiële geluidsband met Mieke Lambrigts, Steve Marreyt in Ruis, januari 2008

Elders op Oorgetuige :
Jonge geluidskunstenaar Mieke Lambrigts live in Q-O2, 26/03/2009

15:00 Gepost in Concert, expositie, Muziek | Permalink |  Facebook

Octopus Kamerkoor betovert in een onweerachtig programma vol vocale vonken

Cloudburst Op 19 en 20 november brengt het Octopus Kamerkoor met 'Cloudburst' een onweerachtig programma vol vocale vonken. Romantiekers als Brahms en Schumann worden verenigd met levende componisten als Eric Whitacre en Anne Boyd. Een must voor koorliefhebbers en onbevangen zielen om dit te ontdekken.

Het Octopus Kamerkoor is een jonge semi-professionele groep van 32 zangers, samengesteld uit conservatoriumstudenten zang, musicologen, en gedreven amateurstemmen uit heel Vlaanderen en Nederland.  Sinds de oprichting in 2000 door de jonge beloftevolle dirigent Bart Van Reyn werkt het kamerkoor op projectbasis, en wist op korte tijd een bevoorrechte positie in Vlaanderen te verwerven.  Het repertoire gaat van laat-barok tot de 21e eeuw, met een voorliefde voor oude muziek en het in ere herstellen van de vocale romantiek. Naast vele a capella programma's brengt het koor ook grote werken zoals Hohe Messe (Bach), Messiah (Handel), Requiem (Mozart), die Schöpfung (Haydn), Chorphantasie (Beethoven), Ein deutsches Requiem (Brahms), Daphnis et Chloé (Ravel), A Sea Symphony (Vaughan Williams) en El Niño (Adams).

De jonge Amerikaanse componist Eric Whitacre (1970) heeft een speciale belangstelling voor koormuziek. Hoewel de belangstelling voor muziek vanaf zijn jongste jaren aanwezig was, leek het er aanvankelijk niet op dat hij zou uitgroeien tot een succesvol componist; hij kon de discipline niet opbrengen omdat piano te leren spelen en hij werd uit een blaasband gezet wegens wangedrag. Tot zijn eigen verbazing werd hij toegelaten tot een muziekstudie en liet hij zich overhalen om in het koor mee te zingen (omdat er leuke meisjes meededen bij de sopranen). Maar bij de eerste repetitie van Mozarts Requiem sloeg hij om als een blad aan de boom: "Mijn leven veranderde drastisch op die dag en ik werd een koorfanaat van de eerste orde", aldus Whitacre.
Eric Whitacre studeerde aan de Juilliard School of Music in New York studeerde bij John Corigliano en David Diamond. Sinds zijn eerste compositie in 1991 wist hij een eigen stijl te creëren die door vakmensen als een fusie van klassieke en moderne muziek getypeerd wordt. 'Cloudburst' uit 1992 is een compositie voor gemengd koor, piano, hand bells en slagwerk

De Australische componiste Anne Boyd (1946) behaalde haar bachelorgraad in muziek aan de Universiteit van Sydney, en promoveerde in compositie aan de Universiteit van York in Engeland. Daarna heeft zij gedoceerd aan de universiteiten van Sussex, Hongkong en Sydney. Voor haar verdienste in muziek ontving zij een Orde van Australië. In vele composities van Boyd vindt men sterke Oost-Aziatische invloeden terug.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Octopus Kamerkoor : Cloudburst
Vrijdag 19 en zaterdag 20 november 2010, telkens om 20.00 u
AMUZ

Kammenstraat 81
2000 Antwerpen

Meer info : www.amuz.be en www.octopus-kamerkoor.org

Extra :
Eric Whitacre op www.chesternovello.com en youtube
Anne Boyd op www.australianmusiccentre.com.au en en.wikipedia.org
A Becoming-Infinite-Cycle in Anne Boyd's Music: A Feminist-Deleuzian Exploration, Sally Macarthur, University of Western Sydney op www.radical-musicology.org.uk, 2008 (pdf)

07:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

15/11/2010

Jan Sciffer & Hans Ryckelynck brengen werk van Frits Celis en Louis Vierne in Leut

Frits Celis Frits Celis (foto) werd vorig jaar tachtig. Jan Sciffer, cellist van het Spiegel Strijkkwartet, heeft al jaren een goede band met deze Vlaamse meester en realiseerde samen met pianist Hans Ryckelynck voor het Phaedra-label een markante cd met zijn 2 cellosonates en met de sonate in si klein van Louis Vierne. Celis zelf was bij de opnames aanwezig en bleek zeer opgetogen over het resultaat. In de Sint-Pieterskerk vertolken Sciffer en Ryckelynck de sonate opus 6, een jeugdwerk van Frits Celis met een heerlijk romantisch elan. De compositie bestaat uit een prachtige langzame beweging en spannende dynamische hoekdelen, geschreven in een taal met veel harmonische en melodische rijkdom. Ook vertolken beide musici de sonate en si mineur van Louis Vierne, wellicht één der mooiste vergeten cellosonates, een zeer geïnspireerd werk, dat toentertijd werd opgedragen aan Pablo Casals. Ten slotte beëindigt Jan Sciffer op zijn nieuwe Italiaanse cello, een Ceruti, het recital met Celis' solosonate opus 71, een uitdagend en soms spectaculair werk met grote contrasten, maar veel wranger van toon dan het vroege opus 6.

Frits Celis (Antwerpen, 1929) is studeerde aan de Koninklijke Muziekconservatoria in Antwerpen en Brussel, de Universität für Musik und Darstellende Kunst "Mozarteum" Salzburg te Salzburg en de Hochschule für Musik in Keulen.
Celis begon als harpist, en werd daarna dirigent en muziekdirecteur aan de Koninklijke Muntschouwburg, de Koninklijke Vlaamse Opera en de Opera voor Vlaanderen. Hij was gastdirigent in Nederland, Frankrijk, Spanje, Duitsland en de Verenigde Staten.
Later legde hij zich hoofdzakelijk op compositie toe. Zijn stijl evolueerde via expressionisme en serialisme naar een vrij-atonale schriftuur met onmiskenbare voorkeur voor het lyrische aspect van de muziektaal.

Zijn eerste werken, ontstaan tussen 1949 en 1963, zijn nog uitgesproken tonaal en worden gekenmerkt door een eerder romantisch idioom. Na en periode van creatieve inactiviteit - te wijten aan tijdrovende opdrachten als dirigent - ontstond in 1966 de Elegie op. 7 voor symfonisch orkest. Het werd de eerste van een reeks atonale werken met uitgesproken expressionistische kenmerken.

In 1974 luidde de compositie voor kamerorkest Variazioni op.11 een nieuwe stijlperiode in die sterk aanleunt bij de principes van het serialisme. Deze schrijfwijze bleek uiteindelijk niet te beantwoorden aan Celis' artistieke geaardheid: in toenemende mate kwam het seriële scheppingsprocédé hem, omwille van de grote cerebrale beheersing die dergelijke manier van componeren behoeft, als creatief remmend over, zodat hij na enkele pogingen terugkeerde naar de vrije atonaliteit. Frits Celis laat zijn melodische vinding immers liever over aan zijn intuïtie, om ze daarna pas vanuit zijn vakkennis te censureren en in te passen in een coherent geheel.

Frits Celis componeert niet alleen voor zichzelf, maar wil vooral een gemotiveerd en gevormd publiek bereiken: "het doel is beluisterd worden". Hij is van mening dat niet alleen de toehoorder maar ook de hedendaagse componist zelf een zekere schuld treft voor het ontstaan van de beruchte kloof tussen hen beiden: hedendaagse muziek die vooral cerebraal is geconcipieerd, wordt immers vaak als wanklinkend en chaotisch ervaren, zelfs door de ernstige muziekliefhebber. Vanuit dit perspectief hanteert Frits Celis een toegankelijk lyrisme, en schuwt hij allerminst de consonant als expressief medium binnen zijn atonale klankwereld. Zijn artistieke integriteit valt echter nooit ten prooi aan enige vorm van commercialiteit. Daarnaast mijdt hij ook het experiment of het effect als uitgangspunt, omdat de oprechte en welwillende luisteraar daar volgens hem zelden een beklijvende boodschap aan heeft.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Jan Sciffer & Hans Ryckelynck : Frits Celis, Louis Vierne
Vrijdag 19 november 2010 om 20.15 u
Sint-Pieterskerk
3630 Leut-Mmaasmechelen

Meer info : www.ccmaasmechelen.be

Extra :
Frits Celis op www.muziekcentrum.be, www.cebedem.be en www.matrix-new-music.be

Elders op Oorgetuige :
Guido De Neve & Jan Michiels zetten Frits Celis in de kijker, 7/02/2010

15:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

300 kinderen zingen het Brussels Requiem van Howard Moody in De Munt

The Brussels Requiem De Britse componist Howard Moody stelt in de Munt een onuitgegeven Requiem voor waarvan het literaire schema gebaseerd is op de rijkdom van culturen, overtuigingen en talen van de multiculturele realiteit van Brussel. Vanuit verschillende thema's van het Latijnse requiem verkent hij de vragen die de mens zich stelt over de vrede, de woede, de angst, de rituelen, de vrijheid en het paradijs. Begeleid door ervaren muzikanten vertolken het kinderkoor van de Munt en kinderen van zes Brusselse scholen een muzikale reis van de hel naar de hemel in het Sanskriet, Hebreeuws, Latijn Nederlands, Frans, Engels, Duits en Italiaans. Ze ontmoeten samen de griezelige veerman Charon, Gaia brengt ze naar optimistischer sferen van het menselijke lot, voor ze uiteindelijk in een betere wereld komen waar alle angst voorgoed verdwenen is.

Het Brussels Requiem project liep over 14 maanden. In augustus 2009 ging het van start met een driedaagse voor het Kinderkoor van de Munt. Vervolgens werd, gedurende 7 weken, één dag per week gewerkt in 6 Brusselse lagere scholen met kinderen van het vierde en vijfde leerjaar. Iedereen startte met 6 thema's uit het Latijnse Requiem. Thema's die emoties weergeven over sterfelijkheid: eeuwige rust, angst voor de woede, rituelen, droefheid, bevrijding en hoop op een paradijs.
De workshopvoorstelling in oktober 2009 bracht teksten en melodieën die door de kinderen werden gemaakt en door het educatieve team van de Munt in vorm gegoten. De kinderen leerden eveneens enkele delen uit het Requiem van Verdi en van Fauré - die speciaal voor hen werden georkestreerd - en ook enkele Gregoriaanse liederen.

Geïnspireerd door de verscheidenheid in culturen en reacties van de kinderen componeerde Howard Moody een volledig nieuw Brussels Requiem dat door dezelfde kinderen, samen met twee professionele zangers en orkest van het Koninklijk Conservatorium Brussel, in de Grote Zaal van de Munt zal uitgevoerd worden. In dit nieuwe requiem reizen ze in het Sanskriet, Hebreeuws, Latijn, Nederlands, Frans, Engels, Duits en Italiaans van de hel naar het paradijs. Samen ontmoeten ze de sinistere veerman Charon en worden ze door Gaia naar meer optimistische sferen geleid om, bevrijd van alle angst, aan te komen in een betere wereld.

Tijd en plaats van het gebeuren :

The Brussels Requiem
Vrijdag 19 november 2010 om 19.00 u
Zondag 21 november 2010 om 14.00 u en om 17.00 u
De Munt

Muntplein
1000 Brussel

Meer info : www.demunt.be

Extra :
Howard Moody : www.howardmoody.net

Bekijk alvast de video van één van de repetities

07:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

14/11/2010

Percussieconcert Encounters in het Conservatorium van Brussel

Lukas Ligeti Donderdag slagen de percussieklassen van de Conservatoria van Brussel en Amsterdam en de Hochschule für Musik in Detmold de handen in elkaar voor een concert onder de titel 'Encounters'. Op het programma staat werk van Arvo Pärt, Martin Christoph Redel, Lukas Ligeti (foto) , Michiel Heeneman en Johannes Fischer. Dirigent is Peter Prommel, aanvoerder slagwerk van de Radio Kamer Filharmonie in Hilversum.


Programma :

  • Arvo Pärt (°1935), Fratres, versie voor vier slagwerkers, door Vambola Krigul (2006)
  • Martin Christoph Redel (°1947), Peter's Percuzzle - Puzzle, 2002-2003, uit Übungs- und Vortragsstücke für Schlagzeug op. 56
  • Lukas Ligeti (°1965), Pattern Transformation, for 4 players on two marimbas (1988)
  • Michiel Heeneman (°1967), Conversations, for percussion ensemble
  • Johannes Fischer (°1981), Rivers and Tides, for 12 percussionists (2006)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Percussieconcert 'Encounters'
Donderdag 18 november 2010 om 20.00 u
Koninklijk Conservatorium Brussel
- Kleine concertzaal
Kleine Zavel 5
1000 Brussel

Meer info : www.kcb.be

Extra :
Arvo Pärt op www.musicolog.com en youtube
Martin Christoph Redel : www.martin-redel.de, www.boosey.com en youtube
Lukas Ligeti : www.lukasligeti.com, www.myspace.com/lukasligeti en youtube
Johannes Fischer : www.johannes-fischer.com en youtube

Elders op Oorgetuige :
Muzikale duizendpoot Lukas Ligeti in Logos, 20/11/2009

Bekijk alvast Lukas Ligeti's Pattern Transformation, uitgevoerd door de Amadinda Percussion Group



en een fragment uit Johannes Fischer's Rivers and Tides, uitgevoerd door Steven Schick en het EnsembleXII

19:51 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

13/11/2010

Festival Images Sonores plaatst vitaliteit van de hedendaagse muziek in de spotlight

Stefan Prins Het Centre Henri Pousseur - voormalig Centre de Recherches et de Formation Musicales de Wallonie - organiseert van 19 tot 21 november de 12de editie van het festival IMAGES SONORES in het magische kader van de voormalige Saint-André kerk te Luik. Drie opeenvolgende concertavonden, met telkens drie andere aspecten van de vitaliteit van de hedendaagse creatie.

Het Centre de Recherches et de Formation Musicales de Wallonie (CRFMW) bestaat 40 jaar en heeft met Stephane Ginsburgh, specialist van de eigentijdse pianomuziek, een nieuwe artistiek directeur en een nieuwe missie die eer betuigt aan zijn stichter. Vandaar de naamsverandering tot Centre Henri Pousseur. Musique électronique / musique mixte (Centrum Henri Pousseur. Elektronische muziek / gemengde muziek) om aldus de dynamiek en het pionierswerk van dit centrum beter tot uiting te brengen. Het CRFMW werd in 1970 opgericht op initiatief van Henri Pousseur en Pierre Bartholomée en speelde een pioniersrol in de realisatie en de verspreiding van de elektronische muziek, en in het bijzonder van de gemengde muziek. Het centrum ontwikkelde deze specifieke traditie door lange tijd samen te werken met een reeks ensembles en vertolkers. Omdat het evolueert op het ritme van de technologische veranderingen, kan het centrum de meest recente uitrusting aanbieden, evenals de technische assistentie van zijn medewerkers Jean-Marc Sullon en Patrick Delges. In dit laboratorium voor experimenten en ontmoetingen ontluikt gemengde muziek en ontstaan samenwerkingen met artiesten of ensembles uit de Franse Gemeenschap, de Vlaamse Gemeenschap of het buitenland. Het centrum verleent ook zijn medewerking aan een reeks pedagogische initiatieven: de klassen compositie, gemengde muziek, analyse en kamermuziek van het conservatorium van Luik, de Société Belge d'Analyse Musicales, en de compositieklas van het conservatorium van Maastricht.

Sinds zijn oprichting in 1999 kiest het festival voor live elektronische muziek van het CRFMW ervoor om welbepaalde aspecten van de hedendaagse muziekcreatie te belichten: gemengde werken (waar akoestische instrumenten en elektronische klanken elkaar vinden) en werken waar klanksignalen live worden bewerkt. Het festival IMAGES SONORES geeft in de loop van drie avonden carte blanche aan het Conservatoire royale de Liège, laat composities horen die in de studio's van het CRFMW tot stand kwamen, en presenteert werken uit de internationale muziekscène.

De editie 2010 staat voor een uiterst verscheiden programma. Op vrijdag 19 november bijt Arne Deforce met zijn multi-cello de spits af. Hij concentreert zich op realisaties van het Centrum en biedt ons daarbij drie wereldcreaties, een Belgische creatie en een Luikse creatie: L’Aube assaillie, een werk van Hèctor Parra dat deel uitmaakt van het internationale repertoire, Black Rock Unfolding  van Luc Brewaeys, een werk van Claude Ledoux en Timeless echoes van Kee Yong Chong, beide gecomponeerd tijdens een verblijf in de studio in Luik, en de Prix Pousseur 2009, Second Life Symphony van de jonge componist Gilles Doneux.

Op zaterdag 20 november worden twee sleutelfiguren van de hedendaagse muziek in België in de spotlight geplaatst: Jean-Luc Fafchamps en Stefan Prins (foto), met een selectie van emblematische werken uit hun oeuvre: Street Music en Lettres soufies Z1 en Z3 voor wat Fafchamps betreft, Not I en Infiltrationen voor Prins, telkens vertolkt door de musici waarvoor deze composities geschreven werden: altviolist Vincent Royer, pianist Jean-Philippe Collard-Neven, trombonist Alain Pire en de leden van ZWERM, een kwartet van elektrische gitaren.

Tot slot is er op zondag 21 november een carte blanche voor het Conservatorium van Luik waarbij aankomend talent het woord neemt: twee jonge studenten uit de klassen van Muchel Fourgon en Gilles Gobert, namelijk Coralie Dubois en Bertrand de Lamalle, met twee elektroakoestische composities, de kamermuziekklas met het motorieke Related Rocks van Magnus Lindberg, en de slagwerkklas met gemengde werken van Jérôme Bertholon, Edmund Campion en Alejandro Viñao.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Images Sonores XII
Van vrijdag 19 t.e. m zondag 21 november 2010, telkens om 20.30 u

Voormalige Saint-André kerk - Luik

Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.crfmw.be en www.memm.be

16:37 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

NEXT 003 houdt vinger aan de pols van de hedendaagse podiumkunsten

NEXT 003 Klaar voor een groot artistiek feest met Europese uitstraling? Dan is NEXT, hét kunstenfestival 'qui se moque des frontières', zeker iets voor jou. De derde editie van NEXT biedt een verrassend programma van concerten, exposities, dans- en theatervoorstellingen in Noord-Frankrijk en België.

NEXT is een jaarlijks internationaal kunstenfestival in de in 2008 opgerichte Eurometropool Lille, Kortrijk, Tournai en in Valenciennes. Vijf Vlaamse, Waalse en Franse kunst- en cultuurhuizen bundelen over de landsgrenzen heen hun expertise, middelen en know how in één straf, hedendaags programma van internationale podiumkunsten (theater, dans, performance), beeldcultuur (video, film, beeldende kunst en nieuwe media), muziek en alles daartussen. NEXT is zowel een productie- als een presentatiefestival met zowel premières van nieuwe creaties als presentaties van internationale producties. Naast het tonen van voorstellingen, biedt NEXT ondersteuning aan artiesten in hun creatieproces.

NEXT vestigt een permanente aandacht op nieuwe, artistieke (meng)vormen en presenteert zowel kleinere proefopstellingen als 'must see' referentievoorstellingen. Wat is 'hot' in de hedendaagse podiumkunsten, en vooral, wat wordt morgen de 'standaard' van artistieke creatie? Vinger aan de pols dus van de hedendaagse (podium)kunsten.

NEXT zet in op ontmoeting en kennismaking tussen verschillende culturen en nationaliteiten, dit ondermeer door publieken en artiesten door en naar de Eurometropool te laten reizen. Als interregionaal samenwerkingsproject wil NEXT bijdragen aan het nieuwe elan waarmee actoren, steden en regio's zich steeds sterker op internationaal niveau positioneren. Op deze schaal en vanuit de nieuwe Europese metropool fungeren als gangmaker van artistieke creatie en presentatie is dé ambitie van het festival. En feest natuurlijk, jaarlijks en voor een breed en avontuurlijk publiek!

NEXT 003 is goed voor een 50-tal voorstellingen. Het festival kiest voor spitse en gedurfde kunstvormen, voor producties die nieuwe tendensen lanceren en zo het podiumlandschap een nieuw elan geven. NEXT staat voor amusante en boeiende ontmoetingen in de podiumkunsten. Creaties die genres, talen en culturen vermengen. Een programma van diversiteit, ontmoetingen en dialoog tussen artiesten uit heel Europa, maar ook Chili, Siberië en Zuid-Afrika. Naast een internationaal aanbod van grote namen zoals Jan Fabre, Superamas, Sidi Larbi Cherkaoui, krijg je een frisse kijk op jonger werk dat vandaag de aandacht verdient.

Tijd en plaats van het gebeuren :

NEXT International Arts Festival
Van donderdag 18 november t.e.m. zaterdag 4 december 2010

Op verschillende locaties in Lille, Kortrijk, Tournai en Valenciennes

Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.nextfestival.eu