29/11/2010

deFilharmonie creëert Tweede Pianoconcerto van Luc Van Hove

Luc Van Hove Otto Tausk is een jonge Nederlandse dirigent die furore maakte als vervanger van Valery Gergiev op het Rotterdamse Gergiev Festival. Sinds enkele jaren is hij internationaal een veelgevraagd maestro. Hedendaagse muziek is zijn stokpaardje, maar ook het ijzeren repertoire schuwt hij niet. En zo is Tausk dé geknipte figuur voor dit concert. Met op het programma eerst en vooral Ligeti's 'Lontano', een groot orkestgebaar met romantisch rubato. Vervolgens de wereldcreatie van het Tweede Pianoconcerto van Luc Van Hove (foto), een werk dat hij speciaal schreef voor pianist Levente Kende. Besluiten doet deFilharmonie met Sergej Prokofjevs Vijfde Symfonie uit 1944, waarmee hij een onuitwisbare tag op de façade van het stalinisme kerfde.

Sergej Prokofjev (1891-1953) schreef zijn Vijfde Symfonie in 1944 tijdens een verblijf in Ivanovo, ver weg van het oorlogsgeweld. Toch werd het werk bekend als loftuiting van de overwinning. De componist dirigeerde zelf voor het laatst bij de creatie ervan in 1945. Toen hij aan het begin van het concert het dirigeerstokje hief, klonken er artilleriesalvo's. Prokofjev wachtte tot er opnieuw stilte was en dirigeerde dan zijn 'triomfantelijke' symfonie. Dat hij zich in Stalins artistieke wurggreep allesbehalve vrij en gelukkig voelde, mag blijken uit de korzeligheid die schuil gaat onder de classicistische geest.

György Ligeti - Lontano
De Hongaarse componist György Ligeti (1923-2006) geldt als een van de meest oorspronkelijke stemmen in het landschap van de naoorlogse muziek. Aan de roman Doctor Faustus van Thomas Mann dankte hij zijn eerste kennismaking met de twaalftoonsmuziek van Arnold Schönberg, maar na een aantal eigenzinnige experimenten keerde hij zich helemaal af van het serialistische project, anders dan vrijwel al zijn West-Europese generatiegenoten.

Eind jaren 50 was Ligeti naar Duitsland gevlucht, waar hij in 1960 opschudding veroorzaakte met de eerste van een reeks orkestwerken die het best omschreven kunnen worden als klankvelden : er is geen puls, afzonderlijke partijen zijn nauwelijks te onderscheiden, de luisteraar wordt opgenomen in één ademende textuur van geluid. Dat effect bereikte Ligeti met een techniek die hij 'micropolyfonie' noemde, het schrijven van een zeer verfijnd, microtonaal contrapunt voor talloze individuele stemmen, waarbij hij voor alle instrumenten van het orkest een afzonderlijke partij schreef in plaats van bijvoorbeeld de violen als een sectie te behandelen. Het notenmateriaal van zo'n partij is meestal zeer beperkt, vaak maar twee of drie tonen. Alle partijen tezamen vormen innerlijk bewegende klankclusters van variërende dichtheid, omvang, klankkleur en dynamiek. Het hoogtepunt van deze ontwikkeling (waarna Ligeti geleidelijk weer melodische wendingen begon toe te laten in zijn werk) bereikte hij in Lontano uit 1967, een meesterwerk dat letterlijk van ver komt, uit een andere, droomvormige wereld. Een paar maanden na de première hoorde Ligeti dat de Amerikaanse regisseur Stanley Kubrick vier andere werken van zijn hand (ongevraagd) had opgenomen in de soundtrack van zijn film 2001: A Space Odyssey (1968). Kubrick, die Ligeti een van zijn favoriete componisten noemde, heeft er daarmee trouwens wel toe bijgedragen dat een groot publiek kennis maakte met Ligeti's werk.

Het magistrale Lontano is een sleutelwerk uit de hedendaagse schriftuur voor orkest. Het is zoals steeds bij de Ligeti een subtiel en vermakelijk spel met parameters, hier voornamelijk met timbre, licht en donker schakeringen, en in de tweede plaats met toonhoogte en tijdsduur. Lontano dateert uit 1967 en onderstreept de terugkeer van Ligeti naar het symfonisch orkest, weg van de avant-garde. Het orkest bespeelt het palet van de late negentiende eeuw, waarbij de allusie naar Bruckner nooit veraf is. De abstracte moderne stijl maakt plaats voor het grote gebaar en het romantisch rubato.

Met het orkestwerk 'Atmosphères' (1961) had Ligeti niet enkel een tot dan toe letterlijk ongehoorde muziek uitgevonden, hij had ook de techniek ontwikkeld om die muziek gestalte te geven. In de westerse muziek inclusief het serialisme werden toonhoogterelaties uitgecomponeerd. Ligeti stapelde in 'Atmosphères' zoveel tonen op elkaar, dat hun onderlinge relatie niet langer kón waargenomen worden, en dat de aandacht verschoof naar de beweging van compacte klankmassa's in de ruimte (hoog/laag) en in kleur (licht/donker). Hij stuurde deze klankmassa's door middel van een nieuwe techniek, de zogenaamde micropolyfonie. Hierin worden tientallen stemmen dusdanig op elkaar gestapeld, dat ze niet langer discreet waarneembaar zijn, laat staan hun onderlinge (canonische) relatie. De luisteraar hoort slechts zich langzaam verplaatsende, maar uiterst fascinerende klankwolken. Deze techniek en dit klankbeeld zijn nog aanwezig in 'Lontano', maar toch is er hier en daar een schuchtere aanzet tot een waarneembare melodie, en zijn er vooral terug sporen van akkoorden en harmonische progressies. Dit spanningsveld tussen iscreet waarneembare toonhoogten en klankmassa's, maakt 'Lontano' voor de luisteraar tot een boeiend avontuur.

György Ligeti over Lontano : "De compositie Lontano (ver, dichtbij) is, voor wat haar algemene vorm betreft, verbonden met Atmosphères: beide behoren tot het prototype van continue muziek. De harmonische en polyfone technieken vallen tot op zekere hoogte terug op de 'Lacrimosa'-beweging van het Requiem en op Lux Aeterna. Toch zijn de compositorische vragen die rijzen en de antwoorden daarop totaal verschillend. De kwaliteit van de tonale kleuren refereren naar de kwaliteit van de harmonie, en de harmonisch-polyfone transformaties hebben het uiterlijk van tonaal-gekleurde transformaties. De 'harmonische kristallisatie' op het gebied van sonoriteit leidt naar een interval-harmonische denkwijze die helemaal verschilt van de traditionele harmonie - en zelfs van de atonale harmonie - in zoverre dat er geen directe harmonische opvolging of verbinding plaatsvindt; in de plaats daarvan krijgt men een opeenhoping van intervallen die in lagen metamorfoseren.

De kristallen harmonische formaties bevatten vele lagen: binnen de harmonie ligt de sub-harmonie en binnen deze liggen nog meer sub-harmonieën enz. Er is meer dan een enkele harmonische vorm, maar verschillende simultane processen met verschillende tempi. Dit perspectief onthult zich geleidelijk aan de luisteraar, alsof hij uit het felle zonlicht in een donkere kamer binnenkomt en stukje bij beetje de kleuren en de silhouetten waarneemt."(*)

Luc Van Hove - Concerto voor piano en orkest nr. 2
Na zijn studies liet Luc Van Hove (1957) zijn "postromantische" jeugdwerken achter zich, en ging hij zich herbronnen door een intense studie van het werk van Bartók, Lutoslavsky en Ligeti. Vanaf de eerste werken die na deze herbronning ontstonden, zijn de wezenlijke elementen van zijn verdere compositorisch denken duidelijk aanwezig. Een voorkeur voor absolute en instrumentale muziek gaat er gepaard met een bijna hedonistische fascinatie voor de zuivere klank en een streng constructivistische geest. Daarbij zijn een modernistische oriëntatie en een diepe geworteldheid in de traditie geenszins met elkaar in tegenspraak.

De band met het verleden blijkt niet alleen uit Van Hoves duidelijke voorkeur voor de grote traditionele genres als sonate, strijkkwartet, symfonie en concerto, maar ook en vooral uit zijn vormbehandeling. Van Hove hecht inderdaad het grootste belang aan een overzichtelijke gesloten vorm en schuwt daarbij het gebruik van traditionele vormcategorieën en -patronen niet. Van het negentiende-eeuws repertoire, waarmee de componist-analyticus bijzonder goed vertrouwd is, neemt hij welbewust een retoriek over die ieder fragment van de compositie in staat stelt als het ware zijn eigen vormfunctie te definiëren: overgangen, uitbreidingen, afsluitingen en reprises zijn effectief als dusdanig herkenbaar en passen zich in in grotere vormgehelen, zoals een ABA-vorm of zelfs een sonatevorm. Dat Van Hove precies het werk van Bartók en Lutoslavsky intens bestudeerde, twee componisten bij uitstek die zich bij het hanteren van een vooruitstrevende toonspraak geruggesteund weten door eerder traditionele vormconcepten, is daarbij niet toevallig.

Met Bartók deelt Van Hove ook een doorgedreven organische schrijfwijze: bewegingen en soms zelfs volledige werken zijn steevast opgebouwd uit de constante variatie en thematische verwerking van een beperkt aantal tonen (de "tonige collectie"). Voor de behandeling van zijn "tonige collectie" maakt Van Hove gebruik van de verworvenheden van de pitch class set analysis. Eigenschappen van de pc set, zoals intervalinhoud en relaties met andere tooncollecties, vormen het vertrekpunt voor de opbouw van akkoorden en motieven.

Uit Oost-Europa haalt Van Hoves muziek ook die kenmerken die haar ontegensprekelijk van deze tijd maken. Daarmee zijn niet zozeer de licht aleatorische elementen bedoeld, die hij in sommige werken uit zijn zuiver atonale periode (1982-1988) van Lutoslavsky zou hebben onthouden. Veeleer moet worden gewezen op een aantal stijlkenmerken die de invloed van Ligeti verraden, zoals het gebruik van hamerende clusters, het belang van (poly)ritmische conflicten en de interesse voor snel evoluerende dense texturen zoals ze in veel van de orkestwerken voorkomen. Daarnaast verbindt Van Hove met Ligeti dat ook hij zich sinds 1988 de paradoxale opgave heeft gesteld het klankarsenaal van de tonale muziek opnieuw bruikbaar te maken, zonder daarbij een stap terug te moeten zetten door de verworvenheden van de atonaliteit te verloochenen. In de latere werken van Van Hove wordt echter niet alleen tonaal materiaal op een atonale wijze gebruikt. Ook het omgekeerde is het geval: onder de vorm van kwintverbindingen kan een functionele tonaliteit als het ware van op de achtergrond het in wezen atonale klankgebeuren organiseren. De confrontatie of combinatie van tonaliteit en atonaliteit blijft dus een constante in het (orkestrale) werk van Luc Van Hove.

Luc Van Hove over zijn tweede Pianoconcerto : " Mijn tweede pianoconcerto opus 48 is een opdrachtwerk van de filharmonie. Ik schreef het speciaal voor Levente Kende, en droeg het werk ook aan hem op.
Het stuk is driedelig, maar de drie delen zijn overkoepelend gebouwd op hetzelfde materiaal. Ik volg grosso modo de "oude" indeling: snel-langzaam-snel. Ik tracht erin tot een transparante schriftuur te komen, die zowel atonaal als tonaal onderbouwd is. Er zijn duidelijk waarneembare melodieuze thema's, omgeven door meer complexe abstracte texturen. Mijn betrachting was te komen tot een zo strak mogelijke presentatie van de vormen: geen transities, geen hoorbaar doorwerken van materiaal. Het is een volgende stap in mijn zoektocht naar een expressie die invoelbaar is, zonder toegevingen aan veeleer populistische eenvoud.
Het eerste deel wisselt abrupt snelle en dynamische karakters af met introspectieve en langzame muziek. Het tweede deel is veeleer kamermuzikaal, en presenteert al een eerste korte cadenza-achtige passage in het midden. De finale is erg piano-georiënteerde, snelle muziek. Er komt nu een grote cadens juist in het midden van dit deel. "

Programma :

  • György Ligeti, Lontano
  • Luc Van Hove, Concerto voor piano en orkest nr. 2 (wereldcreatie)
  • Sergey Prokofiev, Symfonie nr. 5, op. 100

Tijd en plaats van het gebeuren :

deFilharmonie : Ligeti, Van Hove, Prokofjev
Vrijdag 3 december 2010 om 20.00 u
(inleiding door Leen Van den Driessche om 19.30 u)
Bozar - Henry Le Boeufzaal
Ravensteinstraat 23
1000 Brussel

Meer info : www.bozar.be en www.defilharmonie.be
-----------------------------
Zaterdag 4 december 2010 om 20.00 u (inleiding Stefan Van Puymbroeck om 19.15 u)
deSingel - Blauwe zaal
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.desingel.be en www.defilharmonie.be

Bron : Toelichting Mark Delaere voor deSingel, maart 2004 - teksten Steven Vande Moortele en Klaas Coulembier voor MATRIX

Extra :
György Ligeti : www.schott-musik.de, www.arsmusica.be (*) en youtube
Györgi Ligeti (1923 - 2006): emotioneel scepticus, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl, juni 2006
Luc Van Hove op www.matrix-new-music.be en www.muziekcentrum.be

Elders op Oorgetuige :
Lets Radio Koor brengt hedendaagse koormuziek op het Baltic festival, 1/11/2010
NOB & Yossif Ivanov brengen nieuw werk van Luc van Hove in Mons en Brussel, 6/05/2010
I Solisti del Vento creëert nieuwste werk Luc Van Hove tijdens Festivaltour 2009, 14/09/2009
Gevlamde zijde uit verre streken : Brussels Philarmonic brengt Webern, Parra, Ligeti en vader en zoon Pousseur in Flagey, 13/03/2009
La Strada : Luc Van Hove gaat Fellini achterna, 26/01/2008
Luc Van Hove 50 : een gesprek, 23/01/2007
Componist György Ligeti overleden, 13/06/2006

Beluister alvast György Ligeti's Lontano

15:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Mecha/Orga aan de slag met fieldrecordings in de Q-O2 werkplaats

Mecha/Orga Met de fieldrecordings die Mecha/Orga tijdens zijn residentie in de Brusselse Q-O2 werkplaats maakt, zal hij een stuk maken en presenteren. In het opnemen van omgevingsgeluiden in Brussel en omliggende gebieden zal hij focusen op klanken met karakteristieke texturen. De opnames zullen worden geresampled, gelooped en gemanipuleerd. Voor de performance zal een selectie van herwerkte fieldrecordings worden vermengd, uitgaande van hoe de klanken weerkaatsen en resoneren in de ruimte.

Het concept achter Mecha/Orga ontstond begin 2003, toen Yiorgis Sakellariou (1976) muziek begon te componeren op een computer. "Mecha" stond voor mechanisch, de machinale helft van het project en "Orga" stond voor organisch, de menselijke kant van het concept. Mecha/Orga's optredens bestaan uit het real time manipuleren van field recordings (voorbijrijdende treinen, watervallen, koelkast-drones en woestijnwind). Zijn performances vinden steeds plaats in een volledig verduisterde ruimte en zowel de idee van de artiest als focus of de artiest als virtuoos worden helemaal achterwege gelaten. Op deze manier wil Sakellariou het publiek de geluiden laten ervaren, vrij van elke preconceptie. Yiorgis Sakellariou is sterk betrokken bij de hedendaagse en experimentele muziekscene in Griekenland.

Yiorgis Sakellarioy werd geboren in Athene in 1976 en studeerde ginds klassieke gitaar en ud. De laatste tijd legt hij zich vooral op fieldrecording en computergegenereerde muziek toe. Of het nu gaat om voorbijrazende treinen, zoemende frigo's, watervallen of woestijnwinden, Mecha/Orga mixt het in real time bijeen en probeert daar de luisteraar zoveel mogelijk bij te betrekken. En dat doet hij het liefst door zijn optredens in volstrekt duister te laten plaatsvinden. Zo verduisterde hij reeds festivals in Griekenland, Nederland, het Verenigd Koninkrijk en Duitsland en in 2004 richtte hij zijn eigen label 'Echo Music' op, waarop hij tot nog toe zeven releases heeft laten verschijnen. Voorts is hij geëngageerd als lid van het Centre Of Contemporary Music Research, The Hellenic Electroacoustic Music Composers Association en Ear to the Earth. Geregeld publiceert hij artikels over computergegenereerde muziek.

Mieke Lambrigts
werkt voor haar nieuwe installatie 'Background noise' met opnames van wat we als stilte ervaren of in een alledaagse context wegfilteren, bv. constante pitches van electriciteitkabines, energiecentrales, server farms. Met sinustonen maakt ze de brug tussen de verschillende opnames om zo een transpositie tussen verschillende 'ruimtes' teweeg te brengen, een soort architectuur die enkel uit klank bestaat. De luisteraar zit voor een scherm waarin de geluidsbron verborgen zit.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Performance Mecha/Orga + Mieke Lambrigts
Vrijdag 3 december 2010 om 20.30 u
Q-O2 werkplaats

Koolmijnenkaai 30-34
1080 Brussel

Meer info : www.q-o2.be en www.mecha-orga.com

Elders op Oorgetuige :
Mieke Lambrigts met nieuwe installatie Background noise in Q-O2 werkplaats, 16/11/2010
Mecha/Orga, Martiensgohome & Pauwel De Buck in Les Ateliers Claus, 21/01/2010
Logos New Media : elektroakoestische muziek en andere geluidskunst, 19/01/2010

07:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

28/11/2010

Cultfilm met livemuziek en nieuw werk van Hanne Deneire

La Chute de la Maison Usher Tien jaar HERMESensemble wordt op 3 december gevierd met de uitvoering van 'La Chute de la Maison Usher', Ivan Fedele's soundtrack bij Jean Epsteins poëtische horrorprent naar het werk van Edgar Allan Poe. Kers op de taart én verjaardagscadeau is de wereldpremière van het ensemblestuk "eTz" van de jonge Vlaamse componiste Hanne Deneire.

10 jaar geleden, in 2001, begon HERMESensemble een eigenzinnige benadering van actuele muziek, met veel aandacht voor artistieke kruisbestuivingen en liefde voor nieuw werk van Vlaamse componisten, op een professionele manier uit te dragen.Vandaag kijkt het ensemble met enige trots en nostalgie terug op tien goed gevulde concertseizoenen met de meest uiteenlopende muzikale avonturen in binnen en buitenland.

Het werk van Edgar Allan Poe is al langer een onuitputtelijke bron voor filmmakers, niet alleen omdat er iets tijdloos zit in zijn portrettering van vertroebelde geesten, maar - meer prozaïsch - omdat zijn werk publiek domein is en dus vrij bewerkt mag worden. Het HERMESensemble liet zijn oog vallen op Epsteins poëtische horrorprent 'La Chute de la Maison Usher', een meesterwerk van expressionisme in de stille film uit 1928, waarvoor de Italiaan Ivan Fedele (1953) in 1995 een hedendaagse soundtrack schreef. De muziek is tegelijk een retrospectieve ode aan de avant-garde van de jaren twintig én een radicaal nieuwe score. Ze is geschreven voor sopraan en groot ensemble. Dit project is een kolfje naar de hand van het Hermes Ensemble. De historische avant-garde én de combinatie van beeld met hedendaagse muziek maken immers de passie van deze musici uit.

Ivan Fedele - soundtrack 'La Chute de la Maison Usher'
De poëtische horrorfilm 'La Chute de la Maison Usher' (1928) is hét meesterwerk van Jean Epstein. Niemand minder dan Luis Buñuel assisteerde hem bij deze film. Het is een vrije bewerking van Edgar Allan Poes novelle 'The Fall of the House of Usher', aangevuld met elementen uit andere verhalen van Poe (vooral uit 'The Oval Portrait'). Het is een fantastisch verhaal over de kasteelheer Roderick Usher en zijn stervende vrouw Madeleine … De intensiteit van de film is te danken aan allerlei technische vondsten en een uitgekiende belichting. Epstein roept een lugubere, verontrustende en adembenemende sfeer op. Filmhistorici gewagen van het hoogtepunt van het expressionisme in de stille film.

Het verhaal van Edgar Allen Poe is bekend : De man Roderick Usher schildert het portret van zijn vrouw, maar bij elke verfstreek gaat er een stuk leven uit haar weg en wordt haar leven overgebracht op het schilderij. Uiteindelijk sterft ze en wordt ze begraven, waarna ze terugkomt uit de dood en hem meesleurt. Epstein echter hervormt het slot tot een happy ending. Zij valt in zijn armen !

De verklaring waarom Roderick in de film aan een schilderij werkt dat reeds is ingekaderd - alsof het voltooid was voor eraan begonnen werd - brengt de diepste betekenis van het verhaal naar boven, namelijk dat het hoofdpersonage niet zozeer aan een portret van zijn vrouw werkt, dan wel aan één van de tijd zelf. De tijd is de eigenlijke protagonist van de film, op het eerste zicht verborgen maar steeds nadrukkelijk aanwezig. Alle motieven in de film - de muziek, de landschappen, de trillingen op de wateroppervlakken - zijn middelen van dit portret, en het genie van Epstein bestaat erin dat hij slechts één middel hanteerde om dit tot uiting te brengen, de (stille) cinema, de 'beelden-tijd'.

Deze diepste inhoudelijke betekenis werd goed begrepen door Ivan Fedele toen hij in 1996 zijn filmscore voor Epsteins prent maakte. Nergens zoekt zijn muziek echt aansluiting bij het verhaal, dat op het eerste zicht immers bestaat uit inhoudelijk oppervlakkige elementen, gespeend van elke gangbare verhaalopbouw en pointe. Dit zou bovendien de verontrustende boodschap van de geniale cineast volledig teniet doen. Fedele neemt als muzikale basislaag een monotone melancholische 'drone', waaruit een aantal keren opmerkelijk kleurrijke en virtuoze 'lichtspelen' ontstaan, en terug wegsterven - als rimpelingen op een onpeilbaar diep wateroppervlak. Hij heeft zich duidelijk in de positie van de filmmaker geplaatst, mocht die beschikking hebben gehad over een auditief apparaat in 1928. Deze merkwaardige tijdreis mondt uit in een even bevreemdende relatie tussen muziek, het niet-menselijke (onmenselijke?) en de tijd als een onzichtbare, maar eigenlijk enige ware realiteit. Deze relatie is niet verklaarbaar, noch uitspreekbaar, ze is hoogstens voelbaar door hypersensitieve ontvangers - en de ervaring ervan is beangstigender dan welk direct waarneembaar feit ook.

Hanne Deneire - eTz
Hanne Deneire voelt zich beïnvloed door verschillende compositorische schrijfwijzen. Dat is ook te zien in haar werk, dat nu eens gebaseerd is op de dodecafonie, dan weer een traditioneel tonaal lied als basis heeft. Ze schuwt ook een aleatorische schrijfwijze niet. Terugkerende thema's in haar werken zijn de strijd tussen tegengestelde krachten, die tot een eenheid komen, of juist niet, de vragen over leven en dood, de zoektocht naar de zin van ons bestaan, cirkelvormige bewegingen, evenwicht zoeken en het niet vinden, ... Het zijn thema's die typisch zijn voor een Indische levenswijze.

Hanne Deneire over eTz : " Als componist krijg ik bij elk muziekstuk de kans om te ontwikkelen. Soms is het een muzikaal gegeven dat me inspireert, een andere keer een meer filosofisch thema. De thematiek van mijn stuk eTz ligt al sinds het vijfde middelbaar in mijn schuif te wachten tot ik er klaar voor was. Ik wist vanaf de eerste kennismaking dat ik er iets mee wou doen, maar hoe wist ik nog niet. Het is geen gemakkelijke materie: de kabballa,sefirot of de levensboom. Gelukkig kan je zelf bepalen hoe intens je jezelf erin verdiept en je laat (af)leiden inwelke richting dan ook.

eTz staat voor levensboom. Deze boom des levens kan als een symbolische weergave van de mens gezien worden, en niet alleen psychisch maar ook fysiek. Het stuk begint met Keter, dat is je hoofd, en eindigt met Malkuth, daar zijn je voeten gelegen. 'De oren beluisteren de voeten' staat ook op een afbeelding van de kathedraal van Chartres.

De sopraan zingt de woorden of sefirot van de verschillende fases die je door zou kunnen maken. Keter is de wil of kroon; Chokmah, de wijsheid en Binah het begrip. Dit zijn de wortels van al de andere stappen die gezet worden. Vervolgens hoor je Chesed, wat staat voor liefde, Gevurah voor kracht en Tipheret voor schoonheid. Dit wordt ook wel de ethische driehoek genoemd. Netzach(eeuwigheid), Hod (luister/glorie) en Jesod (fundament/grondslag) vormt een volgende platform om uiteindelijk uit te monden in Malkuth wat, afhankelijk van je visie, kan staan voor koninkrijk, aanwezigheid of de aarde. Deze laatste wordt leggiero gespeeld en klinkt vrolijk en open. Een soort kinderlijke onschuld is erin aanwezig na de lage, polyfone, meer largo klinkende yesod.
Aan al deze fases of takken heb ik muzikale eigenschappen toegevoegd. Dit hoor je in het tempo, de instrumentatie, de harmonie of dynamische speelwijze. Het stuk neemt je op reis doorheen de planeten. Want sommige bronnen koppelen deze 10 sefirot aan Neptunus (keter), Uranus (chokmah), Saturnus, Jupiter, Mars, de zon, Venus, Mercurius, de maan en de aarde."

Tijd en plaats van het gebeuren :

HERMESensemble : La Chute de la Maison Usher / wereldpremière eTz
Vrijdag 3 december 2010 om 21.00 u
(Inleiding door Maarten Beirens om 20.15 u )
AMUZ
Kammenstraat 81
2000 Antwerpen

Meer info : www.amuz.be en www.hermesensemble.be

Extra :
Ivan Fedele op brahms.ircam.fr en youtube
La Chute de la Maison Usher op youtube
Hanne Deneire : www.hannedeneire.be, www.matrix-new-music.be en youtube

Elders op Oorgetuige :
La chute de la maison Usher : Peter Swinnen schreef gloednieuwe soundtrack bij meesterwerk van de stomme film, 20/03/2009
La chute de la maison usher : retrospectieve ode aan de avant-garde van de jaren 20, 15/11/2007

18:00 Gepost in Concert, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

Filmmuziekstad Gent te gast in Tallinn met uniek concert Brussels Philharmonic

Gabriel Yared Op donderdag 2 december 2010 presenteert het Filmfestival Gent in samenwerking met de stad Gent, de provincie Oost-Vlaanderen, de Vlaamse Gemeenschap en Fluxys een concert in Tallinn met filmmuziek van Gabriel Yared, Shigeru Umebayashi, Dirk Brossé, Alberto Iglesias en Arvo Pärt. Dat gebeurt aan de vooravond van de European Film Awards in de Estse hoofdstad, tevens Europese culturele hoofdstad 2011 en Gentse zusterstad. Gabriel Yared (foto) is de eregast op het concert. Bovendien krijgt hij op 4 december van de European Film Academy in het kader van de jaarlijkse uitreiking van de prestigieuze Europese filmprijzen de European Achievement in World Cinema Award. Naar goede gewoonte wordt het concert uitgevoerd door musici van het Brussels Philharmonic - het Vlaams Radio Orkest onder leiding van Dirk Brossé. Het concert zal worden uitgezonden op de klassieke muziekzender van de Estse openbare radio.

De in Libanon geboren Gabriel Yared is van muzikale autodidact uitgegroeid tot een van de toonaangevende componisten in de filmwereld. Hij begon zijn carrière met het orkestreren van songs van o.a. Gilbert Bécaud, Charles Aznavour en Françoise Hardy. Hij schreef de muziek voor meer dan 70 films en werkte nauw samen met Jean-Luc Godard en Jean-Jacques Annaud. Met Anthony Minghella had hij een hechte band en hij componeerde de muziek voor diens The English Patient, Cold Mountain, The Talented Mr. Ripley en Breaking and Entering. Zijn score voor The English Patient leverde hem zowel een Oscar, een Golden Globe, een BAFTA als een Emmy op. Yared is een trouwe bezoeker en goede vriend van het Filmfestival Gent en was op de voorbije editie een van de tien gelauwerde componisten op de 10e editie van de World Soundtrack Awards.

Shigeru Umebayashi is met zijn muziek voor de Chinese regisseurs Wong Kar-Wai en Zhang Yimou een gevierd Aziatisch filmcomponist. Hij heeft muziek voor meer dan 40 films geschreven waaronder kaskrakers als House of Flying Daggers en Curse of the Golden Flower van Zhang Yimou. Bovendien is Umebayashi de vaste muziekleverancier van de Chinese cineast Wong Kar-Wai. Zowel de scores voor In The Mood For Love en 2046 komen uit zijn pen. In 2009 gaf Umebayashi twee uitverkochte concerten tijdens het 36e Filmfestival Gent.

Alberto Iglesias is vooral bekend als huiscomponist van Pedro Almodovar (Todo Sobre Mi Madre, Hable Con Ella, La Mala Educaion, Volver). Hij won in 2006 de European Film Award voor Beste Componist dankzij zijn soundtrack voor Volver en de World Soundtrack Award voor Beste Componist en Beste Soundtrack (The Constant Gardener). Die score leverde hem ook een Oscarnominatie op, net als zijn muziek voor The Kite Runner. Hij wordt algemeen beschouwd als de belangrijkste Spaanse componist van het moment.

Dirk Brossé werkt al jaren nauw samen met het Filmfestival Gent. Hij componeert zelf, is in alle muzikale genres thuis en is een internationaal gewaardeerd dirigent. In eigen land werkte hij zowel met het Brussels Philharmonic - het Vlaams Radio Orkest als met het Nationaal Orkest van België. In het buitenland dirigeerde hij onder andere de London Philharmonic, de Shanghai Philharmonic, het London Symphony Orchestra, het Rotterdams Philharmonisch Orkest, het Elgin Orkest van Chicago, de Camerata St. Petersburg. Sinds 2010 is hij muzikaal directeur van het Chamber Orchestra of Philadelphia. Op 2 december wordt een suite uit de score van Daens gespeeld.

Arvo Pärt speelt met dit concert een thuismatch. Deze Estse componist componeerde al filmmuziek tijdens zijn studies aan het conservatorium van Tallinn. Op 2 december brengt hij zijn meest bekende stuk “Cantus in Memoriam of Benjamin Britten”. Het is een prachtig voorbeeld van Pärts kenmerkende tintinnabulistijl.

Het Filmfestival Gent en de World Soundtrack Academy hebben samen met het Brussels Philharmonic - het Vlaams Radio Orkest en dirigent Dirk Brossé een mooie traditie in de live uitvoering van filmmuziek. Zo brachten zij in Gent concerten met de muziek van Hans Zimmer, Howard Shore, Ennio Morricone, John Williams en John Barry. Op uitnodiging van de European Film Academy werden zelfs al twee concerten gewijd aan filmmuziek in Berlijn gegeven. In de Estonia Concert Hall in Tallinn spelen het Filmfestival Gent en de World Soundtrack Academy dus voor de derde keer op verplaatsing. Zo dragen ze bij tot de uitstraling van de stad Gent die eerder door de UNESCO werd uitgeroepen tot 'Creative City of Music'.

www.filmfestival.be
www.brusselsphilharmonic.be

13:00 Gepost in Concert, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

Istanbul Ekspres : muziek, film en expo en uit de metropool waar Oost en West elkaar ontmoeten

staten_generaal.jpg Istanbul is in 2010 een jaar lang culturele hoofdstad van Europa. Vooruit en De Centrale sluiten dat jaar in schoonheid af met de derde editie van het festival Istanbul Ekspres. Met een fascinerend concert- en filmprogramma en enkele nooit eerder vertoonde Belgisch-Turkse duoconcerten, brengt Istanbul Ekspres een stukje Istanbul naar Gent. Duik mee in het bruisende culturele leven van Istznbul, de stad op het kruispunt van Oost en West, van oud en nieuw. Die veelzijdigheid maakt van de Turkse wereldstad een smeltkroes van culturen en een broeihaard van veelzijdige muziek: van folklore, wereldmuziek, jazz tot moderne rock, hiphop, pop en dance.

Vooruit en De Centrale halen tijdens Istanbul Ekspres gevestigde en veelbelovende Turkse muzikanten naar Gent. Sommigen van hen kruipen voor een unieke samenwerking de repetitiestudio's in met artiesten van bij ons. Zo gaat Tuur Florizoone aan de slag met de exotische punk van Baba Zula, Aka Moon deelt het podium met percussionist Misirli Ahmet, elektronicamuzikant Erdem Helvacioglu doet het met Heleen Van Haegenborgh, Wouter Vandenabeele presenteert zijn Istanbul Gent project en Tugrul Yücesan verzamelde een aantal lokale muzikanten rond zich in het ensemble Lodos. Daarnaast bieden Vooruit en De Centrale ook een rijkelijk en divers programma met Kardes Türküler, Serkan Cagri, Gevende, …

Bij de zoektocht naar Belgische artiesten die op Istanbul Ekspres voor vuurwerk kunnen zorgen met Turkse collega's, stond Aka Moon bovenaan het lijstje. "De band houdt van nieuwe culturele uitdagingen. Deze keer werken ze samen met Misirli Ahmet, een darboekaspeler die faam vergaarde met zijn geheel eigen percussietechniek", vertelt Attila Bakiroglu van De Centrale. "Deze samenwerking is typerend voor de derde editie van Istanbul Expres", legt Wim Wabbes van Vooruit uit. "We slaagden erin om muzikanten uit België en Istanbul samen te brengen, met maar liefst zes unieke festivalproducties als resultaat!"

Istanbul is en blijft één van de grootste, boeiendste en meest divers samengestelde steden van Europa. De stad wordt niet alleen in tweeën gesplitst door de Bosporus, die Europa van Azië scheidt.  Ze vormt meteen ook een letterlijke brug tussen die twee continenten. Het is een stad vol tegenstellingen en dualiteit.  Het was ooit de bakermat van de christelijke Europese cultuur en vandaag is het een moderne metropool, die evenveel connecties heeft met de oosterse als met de westerse wereld. In Istanbul is de oude traditionele wereld evenzeer aanwezig als de hypermoderne.  Het beeld van de kosmopolitische stad is er alomtegenwoordig.  Dit laat zich heel nadrukkelijk voelen in het culturele leven, en bij uitstek in de muziek. Als je 's avonds door de smalle straten van Beyoglu wandelt, hoor je alle mogelijke muziek vanuit de bars naar buiten schallen: traditionele volksmuziek, fasil, Turkse en westerse rock, jazz, elektronische muziek,…

Daarenboven werd Istanbul in 2010 door de Europese Commissie uitgeroepen tot één van de drie culturele hoofdsteden van Europa, en staat het bruisende culturele leven ook internationaal in de spotlights.  Een kans die we niet mochten missen.  Na de bijzonder geslaagde edities van Istanbul Ekspres in december 2006 en januari 2009 presenteren.  De Centrale en Vooruit dan ook heel trots een derde editie van dit unieke festival. Aan de hand van een gevarieerd concert- en filmprogramma, een boeiende fototentoonstelling en heerlijke Turkse gastronomie word je een week lang meegevoerd op het ritme van de Istanbul Ekspres. Heel bijzonder in deze editie zijn enkele creatieopdrachten die muzikanten uit België en Istanbul van ons kregen om samen uit te werken en voor het eerst aan het publiek in Gent te tonen: een 'best of both worlds' als het ware.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Istanbul Ekspres 2010
Van donderdag 2 t.e.m. vrijdag 10 december 2010
Kunstencentrum Vooruit
- Sint-Pietersnieuwstraat 23 9000 Gent
Intercultureel Centrum De Centrale - Kraankindersstraat 2 - 9000 Gent

Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.vooruit.be en www.decentrale.be

27/11/2010

In bad met ... Maarten Beirens, Peter Jacquemyn, Sigrid Tanghe en Jan Fonteyn

staten_generaal.jpg MATRIX en Huis Fontein slaan de handen in elkaar voor 'In bad met ...', een project waarin interdisciplinariteit en de relatie tussen kunst(enaar) en publiek centraal staan. Op 1 december 2010 kun je in GC De Zeyp in Ganshoren voor het eerst proeven van deze lecture/performance/debat. Op de gastenlijst staan Maarten Beirens (musicoloog & journalist), Peter Jacquemyn (tekeningen, sculpturen, impro op contrabas, performance) en Sigrid Tanghe (tekeningen, schilderijen, performance) en Jan Fonteyn (theatermaker, acteur).

Maarten Beirens studeerde musicologie aan de KU Leuven. Aan dezelfde universiteit behaalde hij daarna zijn doctoraat, met een thesis over Europese minimal music. Momenteel is hij verbonden aan de KU Leuven als postdoctoraal onderzoeker. Daarnaast is hij actief als muziekcriticus, onder meer voor De Standaard en Klara en publiceert hij regelmatig over nieuwe muziek, zowel in wetenschappelijke als in populaire media.

Peter Jacquemyn (foto), geboren in 1963 in Schaarbeek, woont en werkt in Brakel. Hij is een veelzijdig kunstenaar, beeldhouwt, maakt sculpturen, schetsen en tekeningen en is ook op muzikaal vlak erg actief. Als beeldhouwer bevrijdt hij met bijl en kettingzaag zijn expressionistische sculpturen uit het hout. Zijn concerten en performances zijn even spectaculair. Met ongebreidelde energie worstelt hij lievdevol met zijn contrabas. Een gevecht waarin alle middelen geoorloofd zijn: Strijkstokken (1,2 of 3), gedeukte drankblikjes, plastic zakjes, gekreukt papier, dempers, koperblazers, herspannen snaren, ... Daarmee plaatst Peter zich tussen Belgiës' meest interessante improvisatiemuzikanten met een gerechtvaardigde internationale reputatie.

Sigrid Tanghe (1968) studeerde grafiek en ontplooide zich door de jaren als een veelzijdige beeldende kunstenares, met een indrukwekkend oeuvre van tekeningen, schilderijen, videowerk en live performances. Schilderen is voor Sigrid Tanghe naast het solitaire ateliergebeuren ook een podiumact. Zij ontwikkelt performances in samenwerking met muzikanten waardoor het schilderij als eindprodukt wordt gerelativeerd en het proces belangrijker wordt. Constanten in haar beeldend werk zijn organische vormen, het papier als drager, menselijke verhoudingen en een passie voor het gebruik van primair en oeroud materiaal.

Jan Fonteyn is artistiek leider van Huis Fontein. Als acteur speelde hij reeds bij 'de legbatterij', HETPALEIS te Antwerpen, Theatergezelschap Esteegee, Theatergezelschap Scharlaken Dak, het Kolka-kollektief en voor Jeugd en Muziek in verschillende theatervoorstellingen en LRV- producties (educatief theater). Ook als regisseur coacht hij vele gezelschappen.
Als acteur voor film en televisie speelde hij in de laatste film van Frank Richard 'La Meute' met o.a. Yolande Moreau en vertolkte hij verschillende gastrollen bij televisieseries. Naast acteur en theatermaker is hij ook leerkracht drama in het DKO.

Tijd en plaats van het gebeuren :

In bad met ... : Maarten Beirens, Peter Jacquemyn & Sigrid Tanghe, Jan Fonteyn
Woensdag 1 december 2010 om 20.00 u
GC De Zeyp

Van Overbekelaan 164
1083 Brussel (Ganshoren)

Meer info : www.matrix-new-music.be, www.huisfontein.be en www.dezeyp.be

Extra :
Maarten Beirens op www.muziekcentrum.be
Peter Jacquemyn : www.peterjacquemyn.com en youtube
Sigrid Tanghe : www.sigridtanghe.com

Elders op Oorgetuige :
Peter Jacquemyn, Arne Deforce & Sigrid Tanghe : dialoog over de grenzen van beeldende kunst en muziek, 17/02/2008

Bekijk alvast Peter Jacquemyns soloperformance tijdens het "Music Never Stops 2" event in Anderlecht, april 2010

16:00 Gepost in Muziek | Permalink |  Facebook

December Dance : 11 toppers uit Centraal-Europa voor het eerst in België

staten_generaal.jpg De vierde editie van December Dance, een samenwerking tussen het Concertgebouw en Cultuurcentrum Brugge, sluit aan bij het culturele stadsfestival Brugge Centraal. Naast werken van twee ankerfiguren, de Duitse choreografe Sasha Waltz en de Frans-Hongaarse choreograaf Josef Nadj, presenteert het festival een dansprogramma met toppers uit Centraal-Europa. Deze editie brengt een uiteenlopend programma met heel wat Belgische premières en kiest voluit voor live muziek.

Het dansfestival December Dance is na 4 jaar niet meer weg te denken in het internationale dansveld. Tijdens de oneven jaartallen valt het festival onder de hoede van een gerenommeerd curator. Dat was onder meer het geval in de edities 07 en 09 met de curatoren Sidi Larbi Cherkaoui en Anne Teresa De Keersmaeker. Tijdens de even jaartallen legt het festival de focus op een specifiek geografisch gebied, zoals Quebec in 2008. Dit jaar plaatst December Dance Centraal-Europa in de kijker en brengt het festival heel wat sterke internationale artiesten naar Brugge.

Dans met live muziekbegeleiding
Een belangrijke troef van dit dansfestival is de live muziek: van de Vier Jaargetijden van Antonio Vivaldi door Akademie für Alte Musik, Impromptus en Lieder van Schubert tot jazzmuziek van Dave Brubeck, experimentele saxofoonmuziek van Akosh Szelevényi en scratchmuziek van Dimitri de Perrot.

Diversiteit komt niet enkel tot uiting in de muzikale begeleiding, ook de verschillende dansvormen zorgen voor een heterogeen aanbod. De voorstellingen 4 Elements - 4 Seasons (Juan Kruz Diaz de Garaio Esnaola), Impromptus (Sasha Waltz), Within (Milan Tomášik) en Waiting (Mikolaj Miklajczyk) brengen intimiteit en eenvoud op de scène. Experiment en maatschappijkritiek vinden we terug in Les Corbeaux (Josef Nadj), InTime (Pál Frenák), Lili Handel (Ivo Dimchev), Fake it! (Janez Jansa) en My Private Biopolitics (Saša Asentić). Met Öper Öpis (Zimmermann & de Perrot) richt December Dance 10 zich ook tot families en gezinnen.

Festivalomkadering met films, lezing en expo
Het festival presenteert gevestigde waarden en biedt tegelijk kansen aan jonge makers om hun creaties te tonen in het December Dance Platform. Via gesprekken met choreografen, films en een lecture performance schetst het December Dance Forum een genuanceerd beeld van de Centraal-Europese dansscene. Ten slotte toont Josef Nadj in de kelders van de Stadsschouwburg en in de Bond een selectie van zijn plastisch werk en organiseert UGent in samenwerking met het Concertgebouw een internationaal colloquium over dansopvattingen in Europese conflictzones.

Met zeventien voorstellingen, waarvan elf Belgische premières zoals Cherry Brandy (Josef Nadj), op twaalf dagen biedt December Dance 10 een divers en uniek programma met ruimte voor experiment en vernieuwing. Met grote aandacht voor een uitgebreide omkadering brengen het Concertgebouw en Cultuurcentrum Brugge een festival dat niet enkel de doorwinterde dansliefhebbers zal aanspreken. Ook een breed publiek dat open staat voor nieuwe ontdekkingen en uitdagingen zal December Dance 10 weten te waarderen.

Tijd en plaats van het gebeuren :

December Dance 10
Van woensdag 1 t.e.m. zondag 12 december 2010

Op diverse locaties in Brugge, waaronder het Concertgebouw, de Stadsschouwburg, de MaZ en de Biekorf

Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.decemberdance.be

07:00 Gepost in Dans, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

26/11/2010

21ste-Eeuwse pianomuziek uit Italië in Logos

staten_generaal.jpg 21ste-Eeuwse pianomuziek uit Italië: dinsdag speelt pianist Ciro Longobardi (foto) in Logos een bloemlezing met werk van verschillende componisten uit evenveel esthetieken en stromingen: Stefano Bulfon, Ivan Fedele, Martino Traversa en Salvatore Sciarrino. Een boeiend en vooral fijnbesnaard concert, in de letterlijke zin van het woord.

Na het futuristische geweld van Giacomo Di Tollo in Logos eerder deze maand, is het nu de beurt aan een andere Italiaanse pianist. Ciro Longobardi houdt het eerder fijnbesnaard en doet dat met een pianistiek overzicht van wat eigentijdse Italiaanse componisten zoal te bieden hebben. Een bonte mix van benaderingen; zo is er die van Ivan Fedele, die zich door landschapsimpressies laat begeesteren ( Études Boréales en Études Australes), terwijl Salvatore Sciarrino speelt met een fijnzinnig aftasten van de grenzen der articulatie, bij voorkeur in een pianissimo register. Bij Filippo Perocco krijgen we prepared- en vooral inside piano-techniques alsook een schep microtonaliteit, bij Luciano Chessa iets wat omschreven wordt als 'enigmatic neotonalism' terwijl Martino Traversa er dan weer een heel eigen visie op serialisme op na houdt.

Longobardi's passie voor hedendaags klassiek begon 16 jaar geleden, toen hij in 1994 eerste laureaat werd van de Internationale Vertolkers CKompetitie van Gaudeamus Stichting. Kort daarop volgde de Kranichsteiner Musikpreis op de 37ste Ferienkurse für Neue Musik in Darmstadt. Sedertdien wordt zijn naam verbonden aan verschillende muziekfestivals zoals de Biënnale van Venetië, Festival van Ravenna, Nuova Consonanza, Saarländischer Rundfunk Saarbrücken, Festival Synthése Bourges en ZKM Karlsruhe. Hij is tevens vast lid van de ensembles Dissonanzen (Napels) en Algoritmo (Rome).
Met de componisten van wie hij op dit concert werk vertolkt heeft hij keer op keer een nauwe persoonlijke samenwerking gehad. Van Ivan Fedele bijvoorbeeld heeft hij het integrale pianorepertoire gespeeld en op CD opgenomen. Indertijd werd hij ook gevraagd om de muzikale leiding op zich te nemen in een dubbel componistenportret rond Salvatore Sciarrino en Maurice Ravel. Vandaag de dag doceert hij piano aan het Conservatorio G. Martucci in Salerno.

Programma :

  • Filippo Perocco (1972), Studio di profilo - secondo (2008)
  • Stefano Bulfon (1975), Le temps est un fleuve sans rives (2010)
  • Ivan Fedele (1953), selectie uit Études Boréales (1990) en Études Australes (2002-03)
  • Luciano Chessa (1971), Le miniere
  • Martino Traversa (1960), Cinque Annotazioni (2010) (creatie)
  • Salvatore Sciarrino (1947), Quattro Notturni (1998)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Pianorecital Ciro Longobardi
Dinsdag 30 november 2010 om 20.00 u
Logos Tetraëder

Bomastraat 26-28
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org en www.cirolongobardi.com

Extra :
Filippo Perocco : www.filippoperocco.com en youtube
Stefano Bulfon op brahms.ircam.fr
Ivan Fedele op brahms.ircam.fr en youtube
Luciano Chessa op en.wikipedia.org en youtube
Martino Traversa op en.wikipedia.org
Music and Science : An interview with Martino Traversa, Adriana maratti op www.jstor.org, 1996
Salvatore Sciarrino op brahms.ircam.fr, www.arsmusica.be (met toelichting over de Nocturnes) en youtube
Sciarrino in De Nacht: Nieuwe muziek, Concertzender, 17 april 2007

Elders op Oorgetuige :
De schaduwklanken van Salvatore Sciarrino, 15/02/2008
La chute de la maison usher : retrospectieve ode aan de avant-garde van de jaren 20, 15/01/2007

Bekijk alvast Ivan Fedele's 4ème Etude Australe, uitgevoerd door Andrea Rebaudengo (2008)

15:01 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Intensieve samenwerking Rotterdams Festival en Gent Festival van Vlaanderen

Jelle Dierickx Het Rotterdam Philharmonic Gergiev Festival heeft Jelle Dierickx (33) benoemd tot artistiek coördinator. In deze nieuw gecreëerde functie zal Dierickx samenwerken met algemeen directeur Hans Waege. Jelle Dierickx is ook artistiek coördinator van Gent Festival van Vlaanderen. Met hem als verbindende schakel hebben de festivals van Rotterdam en Gent plannen voor een intensieve samenwerking. Dit culturele partnership zal onder meer tot uiting komen in uitwisselingsprojecten en gemeenschappelijke producties. Het initiatief van de festivals sluit aan op het bijzondere samenwerkingsverband van Gent en Rotterdam als culturele partners, toeristische trekpleisters en belangrijke havensteden.

Jelle Dierickx (foto) studeerde musicologie aan de universiteit van Gent en promoveerde in 2006 op een proefschrift over de verbanden tussen naoorlogse muziek en poëzie. In 2000 richtte hij KriKri op, een vereniging die festivals organiseert met hedendaagse poëzie, muziek, performances en multimedia. In augustus 2006 trad Dierickx als artistiek coördinator toe tot het Gent Festival van Vlaanderen. In die hoedanigheid haalde hij talloze artiesten en ensembles van wereldfaam naar Gent, onder wie John Eliot Gardiner, Yo-Yo Ma, Barbara Hendricks, Measha Brueggergosman, Kiri Te Kanawa en Anne Sofie von Otter, en bracht talloze wereldcreaties naar Gent. Ook tekende hij voor een aantal bijzondere sociale projecten.

Het Rotterdam Philharmonic Gergiev Festival werd in 1996 in het leven geroepen op gezamenlijk initiatief van het Rotterdams Philharmonisch Orkest en zijn toenmalige chef-dirigent Valery Gergiev. Het festival ontwikkelde zich al snel tot een multidisciplinair cultureel evenement van internationale allure. Het festival bracht tal van wereldpremières, waaronder werken van Goebaidoelina en Kantsjeli, presenteerde de baanbrekende Tristan und Isolde-productie met videokunst van Bill Viola en ontving solisten als Yuri Bashmet, Alfred Brendel, Andreas Goerne, Janine Jansen en Vadim Repin. Internationale samenwerking is een kernwaarde van het festival, waar residenties en coproducties met onder meer Gent en Brussel Festival van Vlaanderen aan bijdragen; in deze samenwerking speelt het Rotterdams Philharmonisch Orkest een voorname rol. Van 8 tot en met 18 september 2011 beleeft het festival zijn 16de editie met als thema Sea and the City

Gent Festival van Vlaanderen ontstond in 1958 als Muziekfestival van Gent op initiatief van Jan Briers sr. Omgedoopt tot Festival van Vlaanderen breidde het festival zich vanuit Gent al snel uit met jaarlijkse edities in Antwerpen, Brugge, Brussel, Kortrijk, Limburg, Mechelen en Vlaams-Brabant. Onder artistiek directeurs als Gerard Mortier en Serge Dorny en met gastmusici als Claudio Abbado, Philippe Herreweghe, Paul van Nevel en Sir Simon Rattle groeide de reputatie van het festival tot ver buiten de landsgrenzen. Het internationale festival staat ook bekend om zijn grootschalig openingsevent op en langs de Gentse binnenwateren 'OdeGand' en originele muziekprojecten, zoals Avanti, een muzikale fietstocht. Het festival trekt jaarlijks ruim 50.000 muziekliefhebbers aan. Van 17 september tot en met 8 oktober 2011 beleeft Gent Festival van Vlaanderen zijn 54ste jaargang met als thema Stars.

www.gergievfestival.nl en www.gentfestival.be

Staten Generaal van de Klassieke Muziek en uitreiking van de Klara's in deSingel

staten_generaal.jpg Op maandag 29 november is het weer zover... Hét jaarlijks ontmoetingsmoment voor professionelen actief in de klassieke muzieksector: componisten, musici, programmatoren, musicologen, docenten muziek, journalisten, uitgevers, studenten aan het conservatorium.... Dit jaar is de Staten Generaal van de Klassieke Muziek te gast bij Kunstencentrum deSingel en het Conservatorium Antwerpen. Een ideaal moment om het nieuwe gebouw te exploreren. 

De Staten Generaal van de Klassieke Muziek is dé dag om collega's uit het veld te ontmoeten, ideeën op te doen voor je eigen werkveld, jouw nieuwe plannen, projecten, programma's kenbaar te maken, een stand van zaken op te maken, na te denken over de toekomst, ...

De ontmoetingsdag bestaat uit verschillende delen zodat iedereen op maat een interessant programma kan samenstellen. Vaste items zijn : "Gluren bij de buren" met dit jaar een focus op Wallonië: zij komen ons vertellen over hoe de klassiek bij hen wordt georganiseerd en ondersteund, en wie daarbij de belangrijkste spelers zijn, het showcase podium waar ensembles en organisaties zichzelf of hun nieuw project kunnen presenteren, een workshop voor jonge musici over hoe je je als artiest kan profileren - dit jaar met jonge cellist Brendan Walsh - en de infomarkt waarop iedereen de kans krijgt zijn of haar project in de kijker te zetten.

Daarnaast staan er enkele debatten, rondetafelgesprekken en lezingen op het programma, o.m. over de evolutie compositie-opdrachten en hun potentieel mbt. repertoirevorming en verspreiding in het buitenland, over hoe het klassieke veld er in de nabije toekomst zou kunnen/moeten uitzien met het oog op een nieuwe subsidieronde in tijden van gevaarlijke snoeischaren of kaasschaven, over de brug tussen de kunsten en het hoger kunstonderwijs, een studie over de geschiedenis en de sociale relevantie van de omroeporkesten, een sessie over het aanbieden van oude muziek aan het hedendaagse publiek al dan niet met cross over of fusion formules en een sessie over mogelijke samenwerkingsvormen tussen ensembles.

En last but not least is er de uitreiking van De Klara's of de nieuwe Klara Muziekprijzen. Voor de eerste keer reikt ook Klara een eigen award uit. Het niveau van heel wat klassieke muziekproducties ligt immers erg hoog en Vlaamse artiesten, ensembles, intendanten en dirigenten vinden vlot de weg naar het buitenland. Die aanhoudende evolutie verdient een extra schouderklopje, zo dachten Klara en Muziekcentrum Vlaanderen. Met de uitreiking van De Klara's willen ze samen met iedereen die professioneel actief is in de klassieke sector een aantal personen, initiatieven en één CD in de bloemetjes zetten. De winnaars van de eerste editie van De Klara's worden bekend gemaakt op de Staten-Generaal van de Klassieke Muziek en worden extra in de bloemen gezet op Klara in het Paleis. De Klara's worden uitgereikt in vijf categorieën : de Prijs voor de artiest van het jaar (uitvoerend musicus) , de Prijs voor muziekpersoonlijkheid van het jaar (onderzoeker, journalist, programmator, …) , de Prijs voor jonge belofte (muzikant, ensemble), de Prijs voor muziekevenement van het jaar en de Prijs voor beste Vlaamse CD-productie. Hors catégorie : De Klara Carrièreprijs.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Staten Generaal van de Klassieke Muziek 2010
Maandag 29 november 2010 vanaf 10.00 u
deSingel

Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.muziekcentrum.be

07:00 Gepost in Algemeen, Muziek | Permalink |  Facebook