03/12/2010

European Saxophone Ensemble doorbreekt grenzen tussen verschillende muziekstijlen

European Saxophone Ensemble Het European Saxophone Ensemble (ESE), een groep van 12 jonge saxofonisten uit evenveel Europese landen, doorbreekt vrolijk de grenzen tussen klassiek, improvisatie, jazz en traditionele muziek.  Op 26 november startte het ensemble met een tournee door tien Europese landen. Dinsdag besluiten ze deze Europese tournee in het Brusselse Kaaitheater. Het ensemble is een jonge en dynamische groep muzikanten afkomstig uit 12 Europese landen. De leden zijn uitstekende saxofonisten met een verschillende muzikale achtergrond die geselecteerd werden tijdens audities in heel europa. Het ensemble draagt de titel 'Cultureel Ambassadeur van de Europese Unie' voor 2010. Het artistieke uitgangspunt is het doorbreken van grenzen tussen muziekstijlen: klassiek, improvisatie, avant-jazz en traditionele muziek gaan hier hand in hand. Vijf Europese componisten schreven nieuw werk, exclusief voor dit ensemble.

Bijna 200 jaar nadat de Belg Adolphe Sax de eerste saxofoon uitvond, brengt het European Saxophone Ensemble twaalf veelbelovende saxofonisten samen uit even veel Europese landen. Zij brengen nieuwe composities die een breed publiek de kans geven de diverse klanken van de saxofoon te ontdekken. De leden zijn geselecteerd tijdens audities in heel Europa. Ze spelen op bijna alle saxofoontypes - sopranino, soprano, tenor, alto, bariton en bas en zijn het bewijs dat samenwerking tussen verschillende muziekstijlen mogelijk is. Artistieke coördinator is Cezariusz Gadzina, artistiek adviseur is Veronique Delmelle.

ESE ging in 2008 van start en kreeg toen reeds de titel 'Cultural Ambassador of the European Union'. In datzelfde jaar werd ook de eerste CD 'Reed action' uitgegeven. Deze werd opgenomen in Studio Toots in Brussel in samenwerking met radio KLARA. Na de release toerde ESE doorheen Europa. In november en december 2010 toerde het ESE door Cyprus, Griekenland, Bulgarije, Hongarije, Tsjechische Republiek, Slovenië, Italië, Nederland, Duitsland en België. De concerten waren steeds opnieuw een muzikaal feest waar iedere generatie zijn gading in vindt. De opnames voor de tweede CD werden tijdens deze tour gemaakt.

De Duitse saxofonist Claudius Valk (1966) is sinds 2002 docent saxofoon aan het Conservatorium Maastricht. Daarnaast geeft hij les aan de Musikhochschule in Keulen. Na een studie jazz en klassieke saxofoon bij de bekende altsaxofonist en componist Hugo Read volgde hij een studie jazz aan de Folkwang Musikhochschule in Essen bij Matthias Nadolny. Claudius Valk bespeelt de tenorsax, sopraansax, basklarinet, klarinet en fluit. Hij trad en treedt op bij festivals in heel Europa en gaf masterclasses in Dresden en Boedapest. Hij toerde met diverse ensembles door Europa, de USA, Centraal- en Zuid-Amerika, Japan en China. In 1996-1997 verbleef hij in New York waar hij studeerde bij Richie Beirch en Dave Liebman. Hij gaf concerten met o.a. Chuck Clark, Ron Vincent en Lauren Stillman. In 1997 maakte hij een concertreis door Cuba waar hij ook een masterclas verzorgde.
Claudius Valk was lid van het Belgische saxofoonkwartet Bl!ndmann, speelde samen met Joachim Kühn en heeft sinds 1994 zijn eigen Valktrio. Hij is altijd actief gebleven in de Keulse regio, zo is hij lid van 'Jazzattack' (de wekelijkse concerten in de bekende Jazzkeller) en van het Cologne Contemporary Jazzorchestra. Hij werkte mee aan diverse cd’s en radio- en tv-registraties.

De Belgische trompettist, componist en arrangeur Bert Joris (1957) behoort tot de meest veelzijdige en getalenteerde jazzmusici in Europa. Hij begon zijn carrière als trompettist bij het BRT Jazzorkest en ontwikkelde zich daarnaast tot een belangrijk componist/arrangeur en dirigent. Hij maakte furore als leider van het Bert Joris Quartet en als docent, o.a. aan de Swiss Jazz School in Bern. Eén van de hoogtepunten van zijn werk als componist en arrangeur is de cd 'Dangerous Liaison', een live opname van zijn composities door de Koninklijke Vlaamse Filharmonie en het Brussels Jazz Orchestra. Dit jaar kwam er met 'Signs and Signatures' een vervolg op deze mijlpaal. Bert Joris ontving de Vlaamse Cultuurprijs voor Muziek 2009. Met de woorden van de jury: "Hij gaf de Vlaamse en Belgische jazzscene een gezicht in het buitenland en zijn naam wordt in één adem genoemd met vaderlandse monumenten zoals Toots Thielemans en Philip Catherine".

Programma :

  • Claudius Valk, B.B. Witched
  • Dariusz Przybylski , Toxiuh Molpilia
  • Yordan Goshev, Sassofonissimo
  • Bert Joris , Saxuality - Memories
  • Krzesimir Dębski, Sax Animation

Tijd en plaats van het gebeuren :

European Saxophone Ensemble
Dinsdag 7 december 2010 om 20.30 u
Kaaitheater

Sainctelettesquare 20
1000 Brussel

Meer info : www.kaaitheater.be en www.esax.eu

Extra :
Claudius Valk : www.claudiusvalk.com en youtube
Dariusz Przybylski : www.dariuszprzybylski.eu, renewmusic.org en youtube
Yordan Goshev op www.ubc-bg.com
Bert Joris : www.bertjoris.be, www.myspace.com/bertjoris, www.muziekcentrum.be en youtube
Krzesimir Dębski : www.kdebski.pl, en.wikipedia.org, www.imdb.com en youtube

12:04 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Pianist Ludovico Einaudi in Mechelen en Brugge

Ludovico Einaudi Minimalistisch, klassiek, ambient, hedendaags… componist / pianist Ludovico Einaudi (foto) laat zich niet vangen met een paar ondubbelzinnige termen. Als conservatoriumproduct week Einaudi pas eind de jaren '80 af van het klassieke pad en ging hij nieuwe inspiratie zoeken in populaire muziek. Elementen daarvan last hij naadloos samen tot bloedmooie composities. Zijn invloeden strekken zich behaaglijk uit van The Beatles en Radiohead tot Luciano Berio, van Miles Davis tot Bob Dylan. En nu we toch vertrokken zijn voor een rondje name dropping: behaaglijk warm aanbevolen voer voor fans van Henryk Gòrecki, Philip Glass en Max Richter. Zelfs medemensen opgetrokken uit stalen emoties weet Einaudi te vloeren met een willekeurige haal van zijn klavier.

In het buitenland is de Italiaanse componist en pianist Ludovico Einaudi (1955) al jaren een begrip: hij speelt er voor uitverkochte zalen en zijn platen voeren eregeld de klassieke charts aan. Sinds 2008 gaat ook ons land plat voor hem: zijn eerste concerten op Belgische bodem waren meteen uitverkocht. Ludovico Einaudi noemt zichzelf een minimalist in de traditie van Philip Glass, Michael Nyman en Wim Mertens maar onder invloed van de pop- en  wereldmuziek werkt hij evenzeer samen met muzikanten als Yann Tiersen en Ballake Sissoko. Ludovico is in zijn muziek altijd op zoek naar iets anders, iets nieuws. Met zijn laatste album 'Divenire' bewees hij zich wederom als groots en vernieuwend muzikant.

Luduvico Einaudi begon zijn carrière als componist in de theater- en danswereld. In de jaren negentig kwam zijn eerste soloplaat uit en publiek en critici waren lovend. Vanaf dat moment treedt hij in heel Europa op, zowel solo als met groot orkest, en niet in de minste zalen. Ook is Einaudi succesvol componist van filmmuziek; hij won al meerdere prijzen. Einaudi wordt geïnspireerd door The Beatles, Miles Davis en Radiohead maar ook door Toumani Diabate (Mali) en Djivan Gasparijan (Armenië). Hij componeert klassieke en avant-gardistische muziek met etnische en elektronische invloeden. Niet in woorden te vatten maar prachtig in het gehoor: Ludovico Einaudi.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Pianorecital Ludovico Einaudi
Woensdag 8 december 2010 om 20.15 u
Stadsschouwburg Mechelen

Keizerstraat 3
2800 Mechelen

Meer info : www.cultuurcentrummechelen.be
--------------------------------
Donderdag 9 december 2010 om 20.00 u
Concertgebouw Brugge

't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.concertgebouw.be en www.cactusmusic.be

Extra :
Luduvico Einaudi : www.ludovicoeinaudi.com, www.ludovicoeinaudi.com en youtube

07:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

02/12/2010

Erdem Helvacıoğlu & Heleen van Haegenborgh op zoek naar hun roots voor Istanbul Express

Heleen van Haegenborgh Voor Istanbul Express gaan Erdem Helvacıoğlu (gitaar, elektronica) en Heleen van Haegenborgh (piano) op zoek naar hun roots. Ze gaan daarvoor terug tot in de 15e eeuw. Zij in Gent, hij in Istanbul. De Turkse modi en 15e eeuwse harmonieën van de Vlaamse Polyfonisten vormen een belangrijk vertrekpunt. Beiden hebben een eerder experimentele achtergrond maar conventionele technieken zijn talrijk aanwezig. De combinatie van beiden zorgt ervoor dat de tonale elementen uit de oude muziek in een nieuwe omgeving terecht komen.

Erdem Helvacıoğlu is een van de boeiendste elektronica-artiesten in Istanbul met een internationale carrière. Hij creëert een geluidsportret van Istanbul aan de hand van opnames die hij in de stad maakte: een Turks klankentapijt dat je doet wegdromen.

Heleen Van Haegenborgh (foto) is een jonge Gentse pianiste die het accent legt op nieuwe muziek, en daarbij regelmatig samen werkt met niet-muzikanten. Ze wil hiermee afbreuk doen aan het elitaire karakter van de hedendaagse muziek om het aantrekkelijker te maken voor een breder publiek. Ze probeert steeds omgeving en inhoud van de muziek op elkaar te laten inspelen. Ze werkt samen met o.a. Thomas Smetryns, Hermes Ensemble, Morton Feldman, Alvin Lucier, George Crumb en James Tenney.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Erdem Helvacıoğlu & Heleen van Haegenborgh
Woensdag 8 december 2010 om 22.00 u
Kunstencentrum Vooruit

Sint-Pietersnieuwstraat 23
9000 Gent

Meer info : www.vooruit.be en www.decentrale.be

Heleen van Haegenborgh : www.heleenvanhaegenborgh.be, www.myspace.com/heleenvhaegenborgh en youtube
Erdem Helvacıoğlu : www.erdemhelvacioglu.com, www.myspace.com/erdemhelvacioglu en youtube

Elders op Oorgetuige :
Istanbul Ekspres : muziek, film en expo en uit de metropool waar Oost en West elkaar ontmoeten, 28/11/2010

15:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Orchestre philharmonique de Liège Wallonie Bruxelles viert 50ste verjaardag

Pierre Bartholomée In de herfst van 1960 vond het eerste concert plaats van het nieuwe 'Orchestre de Liège'’ en zijn eerste dirigent, Fernand Quinet. Vijftig jaar later werken de laatste drie muziekdirecteurs Pierre Bartholomée (1977-1999), Louis Langrée (2001-2006) en Pascal Rophé (2006-2009), samen aan een verrassingsconcert ter ere van 'hun' orkest. Op het programma staat de wereldcreatie van Pierre Bartholomée's Symfonie, Maurice Ravels Daphnis et Chloé en Le Sacre du Printemps van Igor Stravinsky.

Pierre Bartholomée werd geboren in Brussel in 1937. Op zijn zesde begon hij pianoles te volgen. Na zijn studies piano aan het Conservatoire Royal de Bruxelles bij André Dumortier behaalde hij in Italië een meestergraad bij Wilhelm Kempff.
Samen met Henri Pousseur stichtte hij het ensemble Musiques Nouvelles en het Centre de Recherche et de Création musicales de Wallonie. Zijn carrière als pianist en deze als dirigent bij dit ensemble, waarmee hij de belangrijkste steden en festivals aandeed (Avignon, Parijs, Amsterdam, Warschau, Madrid, Belgrado, Zagreb), combineert hij met de functie van producer op de muziekdienst van de RTBF. Daarnaast is hij dertig jaar lang actief als orkestdirigent, waarvan tweeëntwintig seizoenen bij het Orchestre Philharmonique de Liège.

Pierre Bartholomée wordt zowat overal in Europa, in de VS en in Japan uitgenodigd als vertolker van een breed repertoire (van Purcell tot Boulez, van Bach tot Messiaen, van Haydn tot Pousseur - via Mozart, Beethoven, Schumann, Brahms, Liszt, Wagner, Mahler, Stravinsky, Bartók, Varèse, Schönberg, Webern, Stockhausen, Berio, Xenakis, Boesmans, Rihm...), en dit in samenwerking met internationale solisten. Bij deze programma’s, evenals in het groot aantal radio- en cd-opnames dat hij heeft gerealiseerd, legt Pierre Bartholomée steeds de nadruk op de creatie.

Naast al deze activiteiten zetelt Pierre Bartholomée geregeld in de jury van internationale wedstrijden voor muziekinterpretatie en compositie. Zo was hij de voorzitter van het internationaal concours voor orkestdirectie Antonio Pedrotti en maakte hij deel uit van de jury van de Koningin Elisabeth Wedstrijd, van het Gaudeamus Concours en van de compositiewedstrijd van het festival van Besançon. Hij is corresponderend lid van de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten van België. Koning Albert II kende hem de titel van Ridder toe.

Pierre Bartholomée over zijn Symfonie : De Symfonie die ik componeerde naar aanleiding van de 50ste verjaardag van het OPL bestaat uit drie delen. Daarin gebruik ik de traditionele orkestbezetting, aangevuld met een harp, een piano en een grote marimba. Er zijn twee percussiegroepen. De drie delen - Allegro, Andante en Finale - zijn traditioneel qua opzet, maar dan zonder menuet of scherzo. Al hebben het allegro en de finale misschien wel een scherzokarakter.

Het Allegro is geschreven in sonatevorm, met enkele afwijkingen, het Andante is vrij geïnspireerd op de liedvorm, terwijl de Finale na een korte inleiding alle kenmerken van een rondo heeft. Mijn zesde werk voor groot orkest sluit dan ook bewust aan bij de klassieke symfonische traditie.

Sinds 1950 zijn er maar weinig symfonieën meer geschreven. Het lijkt wel alsof deze vorm, die zoveel meesterwerken heeft opgeleverd, in onbruik is geraakt. Ik had zin om in alle bescheidenheid in de huid te kruipen van de grote Haydn en hem om enige inspiratie te vragen, kwestie van te weten of het vandaag sowieso nog zin heeft om er één te componeren...

Ik heb veel plezier beleefd aan dit werk. Ik heb de symfonie altijd beschouwd als een soort theater waarin de muzikale ideeën fungeren als personages, nu eens op de scène, dan weer in de coulissen. Ze komen en gaan, ze werken samen en tegen elkaar, ze vermommen zich en vermengen zich. Dat levert dramatische of verrassende, wisselende en soms grappige situaties op waarin wat musici het 'materiaal' noemen, van bij het begin als sleutel fungeert: figuren, harmonieën en timbres.

Dit werk had voor mij bovendien een extra dimensie: de kleine symfonie die stilaan vorm aan het krijgen was, zou gelinkt worden aan het grootse verjaardagsfeest van het orkest waarmee ik het geluk had bijna een kwarteeuw te mogen samenwerken. Ik wilde het dan ook een stuk schenken dat unieke kenmerken bezit in het geheel van mijn oeuvre en dat enigszins afwijkt van het ietwat stereotiepe imago van de hedendaagse muziek.

Het was een grote uitdaging om striktheid te combineren met een soort classicisme, in een werk dat eer betuigt aan de musici die zo lang mijn reisgezellen zijn geweest. Veel van die musici hebben ondertussen het OPL verlaten, en sommigen zijn er helaas niet meer, maar het is met hen allen in gedachten, met de welwillende steun van 'Papa Haydn' en onder de naar ik hoop begripvolle blikken van al zijn nakomelingen dat ik dit werk gecomponeerd heb. Een werk dat, zoals men ongetwijfeld zal opmerken, een soort concertante symfonie is waarin alle instrumentenfamilies om beurten op het voorplan treden. "

Tijd en plaats van het gebeuren :

Orchestre philharmonique de Liège Wallonie Bruxelles : Concert du cinquantième anniversaire
Woensdag 8 december 2010 om 20.00 u
Bozar
- Henry Le Boeufzaal
Ravensteinstraat 23
1000 Brussel

Meer info : www.bozar.be en www.opl.be

Dit concert is ook te horen op 7 en 9 december in de Salle Philharmonique in Luik.

Extra :
Pierre Bartholomée : www.pierrebartholomee.com, www.cebedem.be en youtube

Elders op Oorgetuige :
Hommage aan Pierre Bartholomée, 5/03/2008
Requiem van Pierre Bartholomée gaat deze week in première, 5/11/2007
Ensemble Musiques Nouvelles : Bartholomée, Gobert, Eggert, Viñao, 12/03/2007

07:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

01/12/2010

Muzikale agressie met Napolitaans improvtrio Aspec(t) in Logos

Aspec(t) Aspec(t) komt uit Napels, is alternatief, en niet gespeend van een zekere dosis muzikale agressie. Dit duo, bestaande uit de improvisatoren Mimmo Napolitano (aka SEC_) en Mario Gabola, tast de grenzen af van wat de combinatie van analoge synths, saxofoon-feedback en 'resonant drums' zoal kan teweegbrengen.

Experimentele improvisatie en een zekere dosis muzikale agressie troef op deze voorstelling, want op Sinterklaasdag wipt het beruchte elektronicaduo Aspec(t) bij Logos binnen. Aspec(t), dat zijn Mimmo Napolitano (aka SEC_) en Mario Gabola, beiden afkomstig uit Napels en al jarenlang aktief bij tal van obscure en minder obscure muziekformaties. Mimmo specialiseert zich in radio, tapeloops en analoge synthesizers (waar hij op een onortodoxe, in eigen woorden geperverteerde manier mee omspringt) en speelt bij groepen als Weltraum and Endorgan. Mario Gabola (lid van onder meer A Spirale) bespeelt een saxofoon die hij laat feedbacken via een heuse ketting van 'resonant drums' en kleine luidsprekertjes. Meer heeft Aspec(t) niet nodig om live te gaan knutselen met feedback, interferentie en het optrekken van complexe klankstrukturen.

Inmiddels is dit duo toe aan hun vierde studio-album (getiteld Waspnest), een album dat werd gereleased door Toxo Records en naar eigen zeggen het midden houdt tussen de agressie van New Aktionism (Joke Lanz, Dave Philipps, Rudolf Eb.er, ... ) en de radikale improvisatiemuziek van Chris Brown, John Butcher, Jim Denley en Lionel Marchetti. Mimmo en Mario zijn tevens de organisatoren achter Pestival en Alter@!, twee lokale festivals voor baanbrekende experimentele muziek in respektievelijk Napels en Avellino. Daar treedt het duo geregeld op met mensen als Ignaz Schick, Agostino Di Scipio, Psychofagist, Enrico Malatesta, Anatrofobia en Splinter Vs. Stalin. Wie een voorproefje van Aspec(t) wil horen, surft maar eens naar www.toxorecords.com/aspec(t) en beluistere tracks met klinkende titels als Donoso Against the Obscene Wasp, Deleuze Meets Schimpfluch, Fear in Naples, Inner Dispossession en Becoming Animal. Een selectie uit hun nieuwste album zal, naast enkele live improvisaties, de hoofdmoot uitmaken van dit concert.

Tijd en plaats van het gebeuren :

New Media XI - Aspec(t)
Maandag 6 december 2010 om 20.00 u
Logos Tetraëder

Bomastraat 26-28
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org

Extra :
Aspec(t). El Obsceno Pájaro de la Noche, Koen Van Meel o Kwadratuur.be, 12/09/2010

Bekijk alleszins deze video van Aspec(t) op TagoFest 2010

15:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Kraak-festival Manoeuvers : een dag vol ooit geavanceerde elektronica

Manoeuvers Alles komt terug. Dat dit zeker opgaat voor de muziek laten retrotrends en back to-bewegingen overvloedig zien. Dat dit ook gezegd kan worden van de toekomst toont het Kraak-festival Manoeuvers aan met een dag vol ooit geavanceerde elektronica: terug van eigenlijk nooit weg geweest. Manoeuvers vult een donkere decemberzondag met een selectie van neo-kosmologen. Deze nieuwe generatie muzikanten projecteert de erfenis van de Kosmische Musik door een oude lens en creëert een nieuwe visie op synthesizermuziek. Warme muziek uit een voorbije toekomst.

De illustere Jonas Reinhardt mixt motorik beats, analoge geluidssynthese en atmosferische pulsen samen tot een ruimtetrip voor het derde oog. Je zou het met een flinke dosis fantasie 'een spirituele dialoog tussen mens en machine' kunnen noemen. Het titelloze debuut dook op in verschillende eindejaarslijstjes, op het festival komt hij met full band zijn nieuwe plaat Powers of Audition voorstellen.

Abstracter is Rene Hell: geïnspireerd door de kosmische muziek van Harmonia, Can en Klaus Schulze tovert hij uit zijn analoge synthesizers, tapedecks en samplers een kokend bad van pruttelende ambient. De perfecte soundtrack voor Sci-fi uit een vergeten toekomst. (Een criticus noemde het zelfs 'hypnag...' maar dat krijgen wij nog net niet over de lippen.)

Jonathan Fitoussi is een Franse elektroakoestische componist die met met reel-to-reeltaperecorders, gitaar en – uiteraard – analoge synths minimalistische, verstilde composities creëert. De sfeer van vroege elektronische pioniers wordt in zijn muziek versmolten met die van jaren zestig minimalisten en transcendentale geluidstovenarij.

Innercity is de Antwerpse Hans Dens, een zelfverklaarde antimuzikant. Met tapeloops en kapotte synths maakt hij lo-fi new age die hallucinogene hoop brengt voor de Apocalyps. Hij bracht dit jaar zijn debuutlp Future Life uit op het Belgische Aguirre Records.

De Venezolaanse Ernesto Gonzalez, a.k.a. Bear Bones, Lay Low, was ooit de jonge poulain van de Belgische DIY-noisescene. Zijn banlieu levensstijl en de invloed van slechte vrienden (Sylvester Anfang II) leidden vorig jaar echter tot de felgesmaakte plaat Vallée de Dith: geen loeiende noise, maar een lucide mix van kosmische kraut en Zuid-Amerikaanse progrock. Momenteel concentreert deze benjamin zich op een mengeling van Suicideiaanse outsider improv en early electronics.

Elfenbeinturm is Duits voor 'Ivoren Toren', maar ook het pseudoniem voor Pascal Hector, een Duitse kosmonaut die glossy jaren 80-startrekdesign en een ongezonde levensstijl koppelt aan naïeve analoge synthpulsen. Verwacht MacGyver op een analoge synth. Check gerust zijn band Datashock, zijn label Meudiademorte en als je tijd teveel hebt misschien zelfs zijn Pizza Party Productions.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Festival Manoeuvers
Jonas Reinhardt / Rene Hell / Elfenbeinturm's Tropical Beach Party Band / Jonathan Fitoussi / Innercity / Bear Bones, Lay Low
Zondag 5 december 2010 om 14.30 u
Netwerk / centrum voor hedendaagse kunst

Houtkaai
9300 Aalst

Meer info : www.netwerk-art.be en www.kraak.net

Extra :
Manoeuvers. Sciencefiction in zwart-wit, Koen Van Meel op Kwadratuur.be, 17/11/2010

07:00 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

30/11/2010

Pianiste Keiko Shichijo brengt werk van Japanse avant-garde componist Yuji Takahashi in het Gentse Conservatorium

Keiko_Shichijo.jpg In de concertreeks Gradus ad Parnassum van het Gentse Conservatorium brengt de Japanse pianiste Keiko Shichijo (foto) zondag een recital met werk van Yuji Takahashi. Keiko Shichijo kreeg haar eerste pianolessen op driejarige leeftijd en had de smaak duidelijk te pakken. In 1996 begon ze haar studie aan de 'Toko Gakuen Universiteit voor Muziek' in Tokyo, waar ze piano, kamermuziek, clavecimbel en fortepiano studeerde. Ze behaalde een Bachelor piano, en later een Master fortepiano. In 2002 trok ze naar het Conservatorium van Amsterdam en enkele jaren later naar Gent, waar ze nu het Master na Masterprogramma hedendaagse muziek volgt. Als pianiste en fortepianiste geeft Keiko bovendien solo- en kamermuziekconcerten in heel Europa.

Pianist/componist Yuji Takahashi (1938) is al actief sinds het begin van de jaren '60 toen hij bij Xenakis studeerde. In zijn beginperiode schreef hij vooral stukken met behulp van de computer, recent gaat zijn voorkeur uit naar Japanse traditionele instrumenten en naar vocale werken. Doorheen zijn lange carrière werkte hij o.a. samen met John Zorn, Ryuichi Sakamoto, Musica Elettronica Viva (Alvin Curran, Frédéric Rzewski, Richard Teitelbaum,...) en Carl Stone. Takahashi realiseerde als pianist opnames van o.a. John Cage, Earle Brown, Roger Reynolds en Toru Takemitsu. Sinds 1995 verschenen ook verschillende eigen werken op CD.

Yuji Takahashi is een van de invloedrijkste Japanse avant-garde componisten. Hij studeerde compositie bij Roh Ogura (1916-1990) en Minao Shibata (1916-1996) op de 'Toho Gakuen School of Music' en bij Xenakis (1922-2001) in Parijs. Later verdiepte hij zich in de elektronische muziek bij Karlheinz Stockhausen(1928-2007). Hij werkte ook met onder meer met John Cage (1912-1922), die het 'toeval' een grote rol liet spelen in zijn componeerproces.
In 2006 kreeg hij een beurs van 'the Foundation for Contemporary Arts' voor zijn vernieuwende visie als componist.
Vanaf 1976 werkte hij samen met de schilder Tomiyama Taeko. Samen brachten ze narratieve producties met beeld en klank. Vanaf 1990 componeert hij vooral voor stem en traditionele Japanse instrumenten. De laatste jaren is hij vooral met experimenteel muziektheater bezig. In zijn muziek staat klankkleur centraal. Vele werken hanteren een sober componeermodel.

'Nabikafi' (2007) hanteert heel minimalistisch componeermateriaal. Het werk bestaat uit 15 verschillende deeltjes, alle geïnspireerd op de gedichten Kakinomoto no Hitommaro (c.662-710). De bedoeling is dat het stuk gespeeld wordt alsof de fragmenten 'zweven in een stille ruimte'.

'Piano 4' (2002) bestaat uit 4 pagina's muziek met daarop allerlei zeer korte fragmentjes (soms maar 1 maat) die in willekeurige volgorde gespeeld kunnen worden. Vooral de sfeer en klankkleur is belangrijk. Takahashi geeft volgende richtlijnen: "concentreer je op het gevoel van de vingers, speel als een kaarsvlammetje in de wind, je moet de klanken niet als melodie beschouwen maar als aparte kleuren die gespreid worden in de akoestische ruimte en die verschillend verdwijnen."

'Chained hands' (1976) is gebaseerd op een gedicht van de Koreaanse dichter Kim Ji Ha (1941), die levenslang kreeg omdat hij de regering beschuldigde van martelpraktijken. Hij zit nog steeds in de gevangenis.

'Hanagatami' ( 2008) (het bloemenmandje) bestaat uit 6 verschillende fragmentjes met titel. Ook hier staat de kleur centraal.

Programma :

Yuji Takahashi :
- Nabikafi (2007)
- Piano 4 (2002)
- Chained hands in Prayer (1976)
- Hanagatami (2008)

Tijd en plaats van het gebeuren :  

Gradus ad Parnassum : Pianorecital Keiko Shichijo
Zondag 5 december 2010 om 11.00 u
Koninklijk Conservatorium Gent
- Miryzaal
Hoogpoort 64
9000 Gent

Meer info : cons.hogent.be

Bron : teksten Tine Vermeulen voor het programmaboekje voor het Conservatorium Gent (pdf)

Extra :
Yuji Takahashi op www.suigyu.com, en.wikipedia.org en youtube
A biographical sketch and appreciation of Yuji Takahashi, Thomas Schultz op www.thomasschultzpianist.com, november 2003
Keiko Shichijo op youtube

Elders op Oorgetuige :
20ste eeuwse Japanse muziek in Logos, 18/06/2007

15:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Klein requiem voor Henryk Gorecki vanavond in Mixtuur

Henryk Gorecki Op 12 november overleed de Poolse componist Henryk Gorecki. Samen met Penderecki en Lutoslawski zorgde hij in zijn land voor een merkwaardige bloei van de hedendaagse muziek. Voor het grote publiek zal hij misschien een 'one hit wonder' blijven. Met name zijn derde symfonie haalde in 1992 wereldwijd de hitparade. In Mixtuur hoor je vanavond o.a. een fragment uit die symfonie in een opname uit 1978 (!)  met het BRT-filharmonisch orkest o.l.v. Ernest Bour met sopraan Stefania Woytowicz, maar ook een Faust-remix van Gorecki en nog heel wat andere werken.

Klara, Mixtuur, dinsdag 30 november om 22.00 u
radio.klara.be

Extra :
Henryk Górecki op en.wikipedia.org, www.boosey.com en youtube
De post-modernen: Pärt, Górecki en Schnittke, Friska Frank op www.nopapers.nl
Henryk Gorecki (1933- ): Cultfiguur of strovuur ? op www.musicalifeiten.nl

Elders op Oorgetuige :
In Memoriam Henryk Mikolaj Górecki (1933 - 2010), 12/11/2010

12:00 Gepost in Muziek, radio | Permalink |  Facebook

Open Ciruit: FatCat-festival voor de zevende keer te gast in Kunstencentrum België

Open Circuit: FatCat Kunstencentrum BELGIE en het Engelse FatCat-label zetten zich schrap om voor de zevende keer een Open Circuit: FatCat samen te stellen, alweer ondersteund door Pop In Limburg. Het FatCat-label bestaat inmiddels 21 jaar, ging van start als onafhankelijke platenwinkel in 1989 en groeide langzaam uit tot een avontuurlijk label dat bands als Sigur Ros, múm, Animal Collective, Frightened Rabbit, The Twilight Sad, No Age van obscuriteit naar het grote publiek wist te loodsen. FatCat is al jaren een baken voor alles wat tussen postrock, psych folk, elektronica, noiserock of avant-garde ligt.

Crawley, 1989. Een onafhankelijk platenwinkeltje pikt de elektronische klanken op die opborrelen in Detroit en Chicago en brengt die naar het Londense slaapstadje. Al snel bouwt  FatCat een stevige reputatie op inzake moeilijk te vinden elektronische parels en verhuizen oprichter Alex Knight en David Cowley naar een donkere kelder in Covent Garden. In 1997 zijn de heren klaar voor een nieuwe uitdaging: ze zwaaien de winkel uit en het legendarische FatCat-label is geboren. Hun neus voor zeldzame pareltjes is en over de jaren heen laten ze groepen als Sigur Rós, Múm, Animal Collective en The Twilight Sad op de wereld los.

Het Kunstencentrum BELGIE en het internationale productieplatform 'Open Circuit' springen een jaar nadat de Engelsen het label boven de doopvont hielden al mee op de kar met als resultaat dat Hasselt voor de zevende keer één van de legendarische FatCat-events mag hosten. Dit jaar valt vooral een contrast op tussen ijle, introverte muziek en hun zware, chaotische antipolen.

Over ijskoningen en spookpiano's
Na vulkaanuitbarstingen en diens meer, vergeet men haast dat IJsland ook een bakermat is van ijs geworden muzikale schoonheid. Jóhann Jóhannsson is één van de uithangborden van deze stijl. Zijn kale, doch melodieuze composities combineren klassiek en elektronica en ontvouwen zich langzaam als glaciale toendra's waarin de luisteraar eindeloos veel tijd heeft om alle details op te nemen en mijmerend weg te dromen. In Hasselt laat hij zijn strijkorkest en vrouwenkoor thuis en treedt hij voor het eerst in België op met de betoverende celliste Hildur Guðnadóttir die net als Jóhannsson uit de Kitchen Motors-stal komt. Guðnadóttir is vooral bekend van haar samenwerkingen met Múm, maar staat ook solo haar mannetje. 'Without Sinking' en 'Mount A' zijn fantastische platen waarin ze haar donkere cellostukken fundeert op de natuurlijke klanken van haar instrument, diepe drones en bezwerende loops. Haar tastbare stukken focussen op golvende melodieën, repetitie en drama. De klassiek geschoolde Guðnadóttir verstaat de kunst om drama langzaam op te bouwen en haar meerlagige melodieën van lichte vignetten te leiden naar een dicht, geagiteerd web van klanken. Dit duet met Jóhannssen wordt een intense samenwerking van twee artiesten die zweren bij verstilde muziek die kabbelend als smeltend sneeuwwater zijn weg baant naar de emoties van de luisteraar.

Guðnadóttir stond eerder dit jaar in Londen op de planken met Volker Bertelmann, ofte Hauschka. In Hasselt doet Hauschka het dit keer alleen. Muzikaal dan toch, want de pianist werkt samen met filmmaker Jeff Desom. Hauschka is iemand die niet resoluut voor het experiment gaat, maar houdt van impressionistische indrukken. Hij houdt steeds aan sonore basismelodieën vast en bouwt daar ritmische patronen rond die de bedoeling hebben om een onwerkelijke dimensie aan de muziek te geven. Desondanks gaat Bertelmann resoluut voor toegankelijke, vrijblijvende muziek die niet echt verrast of uitdaagt op plaat. Zij die willen weten of de Duitser er live wel in slaagt om te boeien, vinden op YouTube al enkele filmpjes van een repetitie zijn audiovisuele project met Desom in Eindhoven. De 'Ghost Piano' van Desom lijkt enkele knappe projecties op te leveren met het Hauschka's harmonieuze, repetitieve geluidsminiaturen als soundtrack.

De Finse freefolknimf Laura Naukkarinen, of gemakkelijker Lau Nau, was ooit een deel van Kiila, een elektroakoestisch sextet dat grimmige knutselfolk maakt. Kiila's vertekende mix tussen traditie en experiment komt ook terug in de soloreleases van Lau Nau. Deze definiëren zich door haar etherische stem en minimale begeleiding waarin instrumenten in een desoriënterend nieuwe omgeving worden geplaatst, zodat Finse folk soms heel Oosters klinkt.

Rumoerig Brooklyn
Met de experimentele noisetronics van Black Dice en Growing zal het Limburgse vee iets scherpere melk produceren dan met het doordeweekse boerenlied. De shows van Growing staan bekend als oorverdovend luide concerten waarin de groep ononderbroken trage drones en de stuwende, noisy ritmes over het publiek braakt. Bezielers, Joe Denardo en Kevin Doria, bedienen zichzelf van gitaarloops die zo bewerkt worden dat hun bron onherkenbaar worden. Ze contrasteren diepe drones met zinderende motiefjes en laten die vaak asynchroon langs elkaar stromen om een dikke textuur te krijgen. Ook al hebben vele songs een contemplatief karakter, de band is niet wild van herhaling. Zodra een idee is geëvolueerd naar een nieuwe sonische realiteit, wordt er niet meer naar teruggegrepen. Hun laatste plaat, 'Pumps', werd hierdoor eerder kritisch onthaald. Laat dit echter geen aanstoot zijn om te denken dat het concert van Growing van mindere kwaliteit zal zijn, maar verwacht een hard optreden dat schippert van loodzware drones naar abstracte noise en ontwrichtende zenmomenten.

Een andere grote naam op de affiche is Black Dice. In 1997 startte de groep als een ruwe thrash band, maar evolueerde naar lome psychedelica die wordt gedreven door pulserende elektronica en gedrogeerde Teletubbies-stemmetjes die in de verte aan het trippen zijn op poppy geluidseffecten. Black Dice kunnen de georchestreerde chaos van hun cd's als geen ander omzetten naar het podium. Dolgedraaide sets waarin mergonttrekkende noise wordt gecombineerd met dansbare antiritmes en grillige melodieën . Black Dice brengt nootgeworden krankzinnigheid. Het arsenaal aan geflipte geluidsbakjes dat de heren bij hebben is alleen al de moeite om af te zakken naar het kunstencentrum BELGIE.

Nieuwe samenwerkingen
Op de programmatie staan ook enkele nieuwe samenwerkingen. Mehdi Hercberg (de Pikachu bespelende man achter Shoboshobo) laat zijn geschifte brein samensmelten met Sylvain Quément van Gangpol&Mit en Freeka (Sgure). Wat dat geeft zal enkel de bezoeker van hun nieuwe trio Michelles Fusain echt kunnen vertellen. Het kunstencentrum BELGIE maakt zich sterk dat het een dolgedraaide rit op de draaienmolen wordt waar noisy beelden én klanken uit een tekenenpen, fullspeed digitale speelgoedmuziek, lo-fi pogingen om de dansvloer te vullen, casio-, space-, disco-, comediepop, een vleug bossa, R&B, musical de revue passeren. Laat die rilatine voor wat het is, trek die felgestreepte dansschoentjes aan en hoppen maar.

Antenna Farm is natuurlijk geen onbekende meer in Hasselt. Alistair Leslie en FatCat-labelbaas Dave Howell zakken af met hun elektronicaproject waarin ze veldopnames,  closed circuit feedback loops, laptopgefriemel, contactmicrofoons, radio's en draaitafels als potentiële geluidsbron gebruiken. Digitaal proberen ze al deze geluidssnippers te reconstrueren tot een verminkte collage waarin zenuwachtige fragmenten, explosieve glitches, in elkaar vergrendelde loops en harde noise hun plaats zoeken in ruimte en tijd. Alleen het 'waar' en 'wanneer' van dit optreden is afgebakend. Voor het 'wat' en 'met wie' moet de geïnteresseerde op 4 december even langs gaan.

'Open Circuit: FatCat'  presenteert niet enkel een nieuwe dwarsdoorsnede uit het FatCat-spectrum, maar kijkt ook voorbij de labelgrenzen. Het zijn vooral in hun genre gevestigde namen die Hasselt zullen aandoen, met de collaboratie tussen Jóhann Jóhannsson en Hildur Guðnadóttir als hoogtepunt. 'Open Circuit: FatCat' biedt ook meer dan enkel een podium voor muzikanten. Het project richt zich op de samensmelting van media, disciplines en collaboraties en er zullen dan ook installaties, performances en film - waaronder 'Oddsac', een samenwering tussen regisseur Danny Perrez en Animal Collective - te bewonderen zijn in het KC BELGIE.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Open Circuit: FatCat 2010
Zaterdag 4 december 2010 vanaf 15.00 u

Kunstencentrum België
Burgemeester Bollenstraat 54-56
3500 Hasselt

Meer info : www.kunstencentrumbelgie.com, www.fat-cat.co.uk en www.open-circuit.com

Artikel grotendeels overgenomen van Kwadratuur.be

Extra :
Open Circuit: FatCat 2010. Heen en weer tussen ijslandschappen en speelgoedwinkels, Simon Claessens op Kwadratuur.be, 19/11/2010
David Howell (FatCat) : Ik hou van de open cultuur in Hasselt, Simon Claessens op Kwadratuur.be, 27/11/2010

07:00 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

29/11/2010

Klara's 2010 uitgereikt, pianist Jozef De Beenhouwer krijgt Klara Carrièreprijs

Jozef De Beenhouwer Klara en Muziekcentrum Vlaanderen hebben vandaag de Klara's uitgereikt. Dat zijn bekroningen voor de sector van de klassieke muziek. Klara maakte de zes winnaars bekend tijdens de Staten-Generaal van de Klassieke Muziek in deSingel in Antwerpen. De carrièreprijs was voor pianist Jozef De Beenhouwer (foto).

In de categorie Jonge Belofte won cellist en componist Benjamin Glorieux. Muziekevenement van het jaar was Transit, het festival voor nieuwe muziek in Leuven. De prijs voor de beste Vlaamse cd van het jaar ging naar cellist Roel Dieltiens voor zijn nieuwe opname van Bachs Cellosuites. Dirigent Jan Caeyers was Muziekpersoonlijkheid van het jaar. Hij kreeg de prijs onder meer voor Beethoven-biografie in het Nederlands. In de categorie Musicus van het jaar was de laureaat Jan Vermeulen. De Klara Carrièreprijs was voor pianist en internationaal erkend Schumann-specialist Jozef De Beenhouwer.
 
Tijdens Klara in het Paleis op 15 januari 2011 zet Klara de winnaars, en in het bijzonder Jozef De Beenhouwer, nog eens extra in de bloemetjes. Alle laureaten gaan naar huis met een in eikenhout manueel uitgevoerd Klara-logo.

Elders op Oorgetuige :
Staten Generaal van de Klassieke Muziek en uitreiking van de Klara's in deSingel, 26/11/2010