01/12/2010

Kraak-festival Manoeuvers : een dag vol ooit geavanceerde elektronica

Manoeuvers Alles komt terug. Dat dit zeker opgaat voor de muziek laten retrotrends en back to-bewegingen overvloedig zien. Dat dit ook gezegd kan worden van de toekomst toont het Kraak-festival Manoeuvers aan met een dag vol ooit geavanceerde elektronica: terug van eigenlijk nooit weg geweest. Manoeuvers vult een donkere decemberzondag met een selectie van neo-kosmologen. Deze nieuwe generatie muzikanten projecteert de erfenis van de Kosmische Musik door een oude lens en creëert een nieuwe visie op synthesizermuziek. Warme muziek uit een voorbije toekomst.

De illustere Jonas Reinhardt mixt motorik beats, analoge geluidssynthese en atmosferische pulsen samen tot een ruimtetrip voor het derde oog. Je zou het met een flinke dosis fantasie 'een spirituele dialoog tussen mens en machine' kunnen noemen. Het titelloze debuut dook op in verschillende eindejaarslijstjes, op het festival komt hij met full band zijn nieuwe plaat Powers of Audition voorstellen.

Abstracter is Rene Hell: geïnspireerd door de kosmische muziek van Harmonia, Can en Klaus Schulze tovert hij uit zijn analoge synthesizers, tapedecks en samplers een kokend bad van pruttelende ambient. De perfecte soundtrack voor Sci-fi uit een vergeten toekomst. (Een criticus noemde het zelfs 'hypnag...' maar dat krijgen wij nog net niet over de lippen.)

Jonathan Fitoussi is een Franse elektroakoestische componist die met met reel-to-reeltaperecorders, gitaar en – uiteraard – analoge synths minimalistische, verstilde composities creëert. De sfeer van vroege elektronische pioniers wordt in zijn muziek versmolten met die van jaren zestig minimalisten en transcendentale geluidstovenarij.

Innercity is de Antwerpse Hans Dens, een zelfverklaarde antimuzikant. Met tapeloops en kapotte synths maakt hij lo-fi new age die hallucinogene hoop brengt voor de Apocalyps. Hij bracht dit jaar zijn debuutlp Future Life uit op het Belgische Aguirre Records.

De Venezolaanse Ernesto Gonzalez, a.k.a. Bear Bones, Lay Low, was ooit de jonge poulain van de Belgische DIY-noisescene. Zijn banlieu levensstijl en de invloed van slechte vrienden (Sylvester Anfang II) leidden vorig jaar echter tot de felgesmaakte plaat Vallée de Dith: geen loeiende noise, maar een lucide mix van kosmische kraut en Zuid-Amerikaanse progrock. Momenteel concentreert deze benjamin zich op een mengeling van Suicideiaanse outsider improv en early electronics.

Elfenbeinturm is Duits voor 'Ivoren Toren', maar ook het pseudoniem voor Pascal Hector, een Duitse kosmonaut die glossy jaren 80-startrekdesign en een ongezonde levensstijl koppelt aan naïeve analoge synthpulsen. Verwacht MacGyver op een analoge synth. Check gerust zijn band Datashock, zijn label Meudiademorte en als je tijd teveel hebt misschien zelfs zijn Pizza Party Productions.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Festival Manoeuvers
Jonas Reinhardt / Rene Hell / Elfenbeinturm's Tropical Beach Party Band / Jonathan Fitoussi / Innercity / Bear Bones, Lay Low
Zondag 5 december 2010 om 14.30 u
Netwerk / centrum voor hedendaagse kunst

Houtkaai
9300 Aalst

Meer info : www.netwerk-art.be en www.kraak.net

Extra :
Manoeuvers. Sciencefiction in zwart-wit, Koen Van Meel op Kwadratuur.be, 17/11/2010

07:00 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

30/11/2010

Pianiste Keiko Shichijo brengt werk van Japanse avant-garde componist Yuji Takahashi in het Gentse Conservatorium

Keiko_Shichijo.jpg In de concertreeks Gradus ad Parnassum van het Gentse Conservatorium brengt de Japanse pianiste Keiko Shichijo (foto) zondag een recital met werk van Yuji Takahashi. Keiko Shichijo kreeg haar eerste pianolessen op driejarige leeftijd en had de smaak duidelijk te pakken. In 1996 begon ze haar studie aan de 'Toko Gakuen Universiteit voor Muziek' in Tokyo, waar ze piano, kamermuziek, clavecimbel en fortepiano studeerde. Ze behaalde een Bachelor piano, en later een Master fortepiano. In 2002 trok ze naar het Conservatorium van Amsterdam en enkele jaren later naar Gent, waar ze nu het Master na Masterprogramma hedendaagse muziek volgt. Als pianiste en fortepianiste geeft Keiko bovendien solo- en kamermuziekconcerten in heel Europa.

Pianist/componist Yuji Takahashi (1938) is al actief sinds het begin van de jaren '60 toen hij bij Xenakis studeerde. In zijn beginperiode schreef hij vooral stukken met behulp van de computer, recent gaat zijn voorkeur uit naar Japanse traditionele instrumenten en naar vocale werken. Doorheen zijn lange carrière werkte hij o.a. samen met John Zorn, Ryuichi Sakamoto, Musica Elettronica Viva (Alvin Curran, Frédéric Rzewski, Richard Teitelbaum,...) en Carl Stone. Takahashi realiseerde als pianist opnames van o.a. John Cage, Earle Brown, Roger Reynolds en Toru Takemitsu. Sinds 1995 verschenen ook verschillende eigen werken op CD.

Yuji Takahashi is een van de invloedrijkste Japanse avant-garde componisten. Hij studeerde compositie bij Roh Ogura (1916-1990) en Minao Shibata (1916-1996) op de 'Toho Gakuen School of Music' en bij Xenakis (1922-2001) in Parijs. Later verdiepte hij zich in de elektronische muziek bij Karlheinz Stockhausen(1928-2007). Hij werkte ook met onder meer met John Cage (1912-1922), die het 'toeval' een grote rol liet spelen in zijn componeerproces.
In 2006 kreeg hij een beurs van 'the Foundation for Contemporary Arts' voor zijn vernieuwende visie als componist.
Vanaf 1976 werkte hij samen met de schilder Tomiyama Taeko. Samen brachten ze narratieve producties met beeld en klank. Vanaf 1990 componeert hij vooral voor stem en traditionele Japanse instrumenten. De laatste jaren is hij vooral met experimenteel muziektheater bezig. In zijn muziek staat klankkleur centraal. Vele werken hanteren een sober componeermodel.

'Nabikafi' (2007) hanteert heel minimalistisch componeermateriaal. Het werk bestaat uit 15 verschillende deeltjes, alle geïnspireerd op de gedichten Kakinomoto no Hitommaro (c.662-710). De bedoeling is dat het stuk gespeeld wordt alsof de fragmenten 'zweven in een stille ruimte'.

'Piano 4' (2002) bestaat uit 4 pagina's muziek met daarop allerlei zeer korte fragmentjes (soms maar 1 maat) die in willekeurige volgorde gespeeld kunnen worden. Vooral de sfeer en klankkleur is belangrijk. Takahashi geeft volgende richtlijnen: "concentreer je op het gevoel van de vingers, speel als een kaarsvlammetje in de wind, je moet de klanken niet als melodie beschouwen maar als aparte kleuren die gespreid worden in de akoestische ruimte en die verschillend verdwijnen."

'Chained hands' (1976) is gebaseerd op een gedicht van de Koreaanse dichter Kim Ji Ha (1941), die levenslang kreeg omdat hij de regering beschuldigde van martelpraktijken. Hij zit nog steeds in de gevangenis.

'Hanagatami' ( 2008) (het bloemenmandje) bestaat uit 6 verschillende fragmentjes met titel. Ook hier staat de kleur centraal.

Programma :

Yuji Takahashi :
- Nabikafi (2007)
- Piano 4 (2002)
- Chained hands in Prayer (1976)
- Hanagatami (2008)

Tijd en plaats van het gebeuren :  

Gradus ad Parnassum : Pianorecital Keiko Shichijo
Zondag 5 december 2010 om 11.00 u
Koninklijk Conservatorium Gent
- Miryzaal
Hoogpoort 64
9000 Gent

Meer info : cons.hogent.be

Bron : teksten Tine Vermeulen voor het programmaboekje voor het Conservatorium Gent (pdf)

Extra :
Yuji Takahashi op www.suigyu.com, en.wikipedia.org en youtube
A biographical sketch and appreciation of Yuji Takahashi, Thomas Schultz op www.thomasschultzpianist.com, november 2003
Keiko Shichijo op youtube

Elders op Oorgetuige :
20ste eeuwse Japanse muziek in Logos, 18/06/2007

15:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Klein requiem voor Henryk Gorecki vanavond in Mixtuur

Henryk Gorecki Op 12 november overleed de Poolse componist Henryk Gorecki. Samen met Penderecki en Lutoslawski zorgde hij in zijn land voor een merkwaardige bloei van de hedendaagse muziek. Voor het grote publiek zal hij misschien een 'one hit wonder' blijven. Met name zijn derde symfonie haalde in 1992 wereldwijd de hitparade. In Mixtuur hoor je vanavond o.a. een fragment uit die symfonie in een opname uit 1978 (!)  met het BRT-filharmonisch orkest o.l.v. Ernest Bour met sopraan Stefania Woytowicz, maar ook een Faust-remix van Gorecki en nog heel wat andere werken.

Klara, Mixtuur, dinsdag 30 november om 22.00 u
radio.klara.be

Extra :
Henryk Górecki op en.wikipedia.org, www.boosey.com en youtube
De post-modernen: Pärt, Górecki en Schnittke, Friska Frank op www.nopapers.nl
Henryk Gorecki (1933- ): Cultfiguur of strovuur ? op www.musicalifeiten.nl

Elders op Oorgetuige :
In Memoriam Henryk Mikolaj Górecki (1933 - 2010), 12/11/2010

12:00 Gepost in Muziek, radio | Permalink |  Facebook

Open Ciruit: FatCat-festival voor de zevende keer te gast in Kunstencentrum België

Open Circuit: FatCat Kunstencentrum BELGIE en het Engelse FatCat-label zetten zich schrap om voor de zevende keer een Open Circuit: FatCat samen te stellen, alweer ondersteund door Pop In Limburg. Het FatCat-label bestaat inmiddels 21 jaar, ging van start als onafhankelijke platenwinkel in 1989 en groeide langzaam uit tot een avontuurlijk label dat bands als Sigur Ros, múm, Animal Collective, Frightened Rabbit, The Twilight Sad, No Age van obscuriteit naar het grote publiek wist te loodsen. FatCat is al jaren een baken voor alles wat tussen postrock, psych folk, elektronica, noiserock of avant-garde ligt.

Crawley, 1989. Een onafhankelijk platenwinkeltje pikt de elektronische klanken op die opborrelen in Detroit en Chicago en brengt die naar het Londense slaapstadje. Al snel bouwt  FatCat een stevige reputatie op inzake moeilijk te vinden elektronische parels en verhuizen oprichter Alex Knight en David Cowley naar een donkere kelder in Covent Garden. In 1997 zijn de heren klaar voor een nieuwe uitdaging: ze zwaaien de winkel uit en het legendarische FatCat-label is geboren. Hun neus voor zeldzame pareltjes is en over de jaren heen laten ze groepen als Sigur Rós, Múm, Animal Collective en The Twilight Sad op de wereld los.

Het Kunstencentrum BELGIE en het internationale productieplatform 'Open Circuit' springen een jaar nadat de Engelsen het label boven de doopvont hielden al mee op de kar met als resultaat dat Hasselt voor de zevende keer één van de legendarische FatCat-events mag hosten. Dit jaar valt vooral een contrast op tussen ijle, introverte muziek en hun zware, chaotische antipolen.

Over ijskoningen en spookpiano's
Na vulkaanuitbarstingen en diens meer, vergeet men haast dat IJsland ook een bakermat is van ijs geworden muzikale schoonheid. Jóhann Jóhannsson is één van de uithangborden van deze stijl. Zijn kale, doch melodieuze composities combineren klassiek en elektronica en ontvouwen zich langzaam als glaciale toendra's waarin de luisteraar eindeloos veel tijd heeft om alle details op te nemen en mijmerend weg te dromen. In Hasselt laat hij zijn strijkorkest en vrouwenkoor thuis en treedt hij voor het eerst in België op met de betoverende celliste Hildur Guðnadóttir die net als Jóhannsson uit de Kitchen Motors-stal komt. Guðnadóttir is vooral bekend van haar samenwerkingen met Múm, maar staat ook solo haar mannetje. 'Without Sinking' en 'Mount A' zijn fantastische platen waarin ze haar donkere cellostukken fundeert op de natuurlijke klanken van haar instrument, diepe drones en bezwerende loops. Haar tastbare stukken focussen op golvende melodieën, repetitie en drama. De klassiek geschoolde Guðnadóttir verstaat de kunst om drama langzaam op te bouwen en haar meerlagige melodieën van lichte vignetten te leiden naar een dicht, geagiteerd web van klanken. Dit duet met Jóhannssen wordt een intense samenwerking van twee artiesten die zweren bij verstilde muziek die kabbelend als smeltend sneeuwwater zijn weg baant naar de emoties van de luisteraar.

Guðnadóttir stond eerder dit jaar in Londen op de planken met Volker Bertelmann, ofte Hauschka. In Hasselt doet Hauschka het dit keer alleen. Muzikaal dan toch, want de pianist werkt samen met filmmaker Jeff Desom. Hauschka is iemand die niet resoluut voor het experiment gaat, maar houdt van impressionistische indrukken. Hij houdt steeds aan sonore basismelodieën vast en bouwt daar ritmische patronen rond die de bedoeling hebben om een onwerkelijke dimensie aan de muziek te geven. Desondanks gaat Bertelmann resoluut voor toegankelijke, vrijblijvende muziek die niet echt verrast of uitdaagt op plaat. Zij die willen weten of de Duitser er live wel in slaagt om te boeien, vinden op YouTube al enkele filmpjes van een repetitie zijn audiovisuele project met Desom in Eindhoven. De 'Ghost Piano' van Desom lijkt enkele knappe projecties op te leveren met het Hauschka's harmonieuze, repetitieve geluidsminiaturen als soundtrack.

De Finse freefolknimf Laura Naukkarinen, of gemakkelijker Lau Nau, was ooit een deel van Kiila, een elektroakoestisch sextet dat grimmige knutselfolk maakt. Kiila's vertekende mix tussen traditie en experiment komt ook terug in de soloreleases van Lau Nau. Deze definiëren zich door haar etherische stem en minimale begeleiding waarin instrumenten in een desoriënterend nieuwe omgeving worden geplaatst, zodat Finse folk soms heel Oosters klinkt.

Rumoerig Brooklyn
Met de experimentele noisetronics van Black Dice en Growing zal het Limburgse vee iets scherpere melk produceren dan met het doordeweekse boerenlied. De shows van Growing staan bekend als oorverdovend luide concerten waarin de groep ononderbroken trage drones en de stuwende, noisy ritmes over het publiek braakt. Bezielers, Joe Denardo en Kevin Doria, bedienen zichzelf van gitaarloops die zo bewerkt worden dat hun bron onherkenbaar worden. Ze contrasteren diepe drones met zinderende motiefjes en laten die vaak asynchroon langs elkaar stromen om een dikke textuur te krijgen. Ook al hebben vele songs een contemplatief karakter, de band is niet wild van herhaling. Zodra een idee is geëvolueerd naar een nieuwe sonische realiteit, wordt er niet meer naar teruggegrepen. Hun laatste plaat, 'Pumps', werd hierdoor eerder kritisch onthaald. Laat dit echter geen aanstoot zijn om te denken dat het concert van Growing van mindere kwaliteit zal zijn, maar verwacht een hard optreden dat schippert van loodzware drones naar abstracte noise en ontwrichtende zenmomenten.

Een andere grote naam op de affiche is Black Dice. In 1997 startte de groep als een ruwe thrash band, maar evolueerde naar lome psychedelica die wordt gedreven door pulserende elektronica en gedrogeerde Teletubbies-stemmetjes die in de verte aan het trippen zijn op poppy geluidseffecten. Black Dice kunnen de georchestreerde chaos van hun cd's als geen ander omzetten naar het podium. Dolgedraaide sets waarin mergonttrekkende noise wordt gecombineerd met dansbare antiritmes en grillige melodieën . Black Dice brengt nootgeworden krankzinnigheid. Het arsenaal aan geflipte geluidsbakjes dat de heren bij hebben is alleen al de moeite om af te zakken naar het kunstencentrum BELGIE.

Nieuwe samenwerkingen
Op de programmatie staan ook enkele nieuwe samenwerkingen. Mehdi Hercberg (de Pikachu bespelende man achter Shoboshobo) laat zijn geschifte brein samensmelten met Sylvain Quément van Gangpol&Mit en Freeka (Sgure). Wat dat geeft zal enkel de bezoeker van hun nieuwe trio Michelles Fusain echt kunnen vertellen. Het kunstencentrum BELGIE maakt zich sterk dat het een dolgedraaide rit op de draaienmolen wordt waar noisy beelden én klanken uit een tekenenpen, fullspeed digitale speelgoedmuziek, lo-fi pogingen om de dansvloer te vullen, casio-, space-, disco-, comediepop, een vleug bossa, R&B, musical de revue passeren. Laat die rilatine voor wat het is, trek die felgestreepte dansschoentjes aan en hoppen maar.

Antenna Farm is natuurlijk geen onbekende meer in Hasselt. Alistair Leslie en FatCat-labelbaas Dave Howell zakken af met hun elektronicaproject waarin ze veldopnames,  closed circuit feedback loops, laptopgefriemel, contactmicrofoons, radio's en draaitafels als potentiële geluidsbron gebruiken. Digitaal proberen ze al deze geluidssnippers te reconstrueren tot een verminkte collage waarin zenuwachtige fragmenten, explosieve glitches, in elkaar vergrendelde loops en harde noise hun plaats zoeken in ruimte en tijd. Alleen het 'waar' en 'wanneer' van dit optreden is afgebakend. Voor het 'wat' en 'met wie' moet de geïnteresseerde op 4 december even langs gaan.

'Open Circuit: FatCat'  presenteert niet enkel een nieuwe dwarsdoorsnede uit het FatCat-spectrum, maar kijkt ook voorbij de labelgrenzen. Het zijn vooral in hun genre gevestigde namen die Hasselt zullen aandoen, met de collaboratie tussen Jóhann Jóhannsson en Hildur Guðnadóttir als hoogtepunt. 'Open Circuit: FatCat' biedt ook meer dan enkel een podium voor muzikanten. Het project richt zich op de samensmelting van media, disciplines en collaboraties en er zullen dan ook installaties, performances en film - waaronder 'Oddsac', een samenwering tussen regisseur Danny Perrez en Animal Collective - te bewonderen zijn in het KC BELGIE.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Open Circuit: FatCat 2010
Zaterdag 4 december 2010 vanaf 15.00 u

Kunstencentrum België
Burgemeester Bollenstraat 54-56
3500 Hasselt

Meer info : www.kunstencentrumbelgie.com, www.fat-cat.co.uk en www.open-circuit.com

Artikel grotendeels overgenomen van Kwadratuur.be

Extra :
Open Circuit: FatCat 2010. Heen en weer tussen ijslandschappen en speelgoedwinkels, Simon Claessens op Kwadratuur.be, 19/11/2010
David Howell (FatCat) : Ik hou van de open cultuur in Hasselt, Simon Claessens op Kwadratuur.be, 27/11/2010

07:00 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

29/11/2010

Klara's 2010 uitgereikt, pianist Jozef De Beenhouwer krijgt Klara Carrièreprijs

Jozef De Beenhouwer Klara en Muziekcentrum Vlaanderen hebben vandaag de Klara's uitgereikt. Dat zijn bekroningen voor de sector van de klassieke muziek. Klara maakte de zes winnaars bekend tijdens de Staten-Generaal van de Klassieke Muziek in deSingel in Antwerpen. De carrièreprijs was voor pianist Jozef De Beenhouwer (foto).

In de categorie Jonge Belofte won cellist en componist Benjamin Glorieux. Muziekevenement van het jaar was Transit, het festival voor nieuwe muziek in Leuven. De prijs voor de beste Vlaamse cd van het jaar ging naar cellist Roel Dieltiens voor zijn nieuwe opname van Bachs Cellosuites. Dirigent Jan Caeyers was Muziekpersoonlijkheid van het jaar. Hij kreeg de prijs onder meer voor Beethoven-biografie in het Nederlands. In de categorie Musicus van het jaar was de laureaat Jan Vermeulen. De Klara Carrièreprijs was voor pianist en internationaal erkend Schumann-specialist Jozef De Beenhouwer.
 
Tijdens Klara in het Paleis op 15 januari 2011 zet Klara de winnaars, en in het bijzonder Jozef De Beenhouwer, nog eens extra in de bloemetjes. Alle laureaten gaan naar huis met een in eikenhout manueel uitgevoerd Klara-logo.

Elders op Oorgetuige :
Staten Generaal van de Klassieke Muziek en uitreiking van de Klara's in deSingel, 26/11/2010

deFilharmonie creëert Tweede Pianoconcerto van Luc Van Hove

Luc Van Hove Otto Tausk is een jonge Nederlandse dirigent die furore maakte als vervanger van Valery Gergiev op het Rotterdamse Gergiev Festival. Sinds enkele jaren is hij internationaal een veelgevraagd maestro. Hedendaagse muziek is zijn stokpaardje, maar ook het ijzeren repertoire schuwt hij niet. En zo is Tausk dé geknipte figuur voor dit concert. Met op het programma eerst en vooral Ligeti's 'Lontano', een groot orkestgebaar met romantisch rubato. Vervolgens de wereldcreatie van het Tweede Pianoconcerto van Luc Van Hove (foto), een werk dat hij speciaal schreef voor pianist Levente Kende. Besluiten doet deFilharmonie met Sergej Prokofjevs Vijfde Symfonie uit 1944, waarmee hij een onuitwisbare tag op de façade van het stalinisme kerfde.

Sergej Prokofjev (1891-1953) schreef zijn Vijfde Symfonie in 1944 tijdens een verblijf in Ivanovo, ver weg van het oorlogsgeweld. Toch werd het werk bekend als loftuiting van de overwinning. De componist dirigeerde zelf voor het laatst bij de creatie ervan in 1945. Toen hij aan het begin van het concert het dirigeerstokje hief, klonken er artilleriesalvo's. Prokofjev wachtte tot er opnieuw stilte was en dirigeerde dan zijn 'triomfantelijke' symfonie. Dat hij zich in Stalins artistieke wurggreep allesbehalve vrij en gelukkig voelde, mag blijken uit de korzeligheid die schuil gaat onder de classicistische geest.

György Ligeti - Lontano
De Hongaarse componist György Ligeti (1923-2006) geldt als een van de meest oorspronkelijke stemmen in het landschap van de naoorlogse muziek. Aan de roman Doctor Faustus van Thomas Mann dankte hij zijn eerste kennismaking met de twaalftoonsmuziek van Arnold Schönberg, maar na een aantal eigenzinnige experimenten keerde hij zich helemaal af van het serialistische project, anders dan vrijwel al zijn West-Europese generatiegenoten.

Eind jaren 50 was Ligeti naar Duitsland gevlucht, waar hij in 1960 opschudding veroorzaakte met de eerste van een reeks orkestwerken die het best omschreven kunnen worden als klankvelden : er is geen puls, afzonderlijke partijen zijn nauwelijks te onderscheiden, de luisteraar wordt opgenomen in één ademende textuur van geluid. Dat effect bereikte Ligeti met een techniek die hij 'micropolyfonie' noemde, het schrijven van een zeer verfijnd, microtonaal contrapunt voor talloze individuele stemmen, waarbij hij voor alle instrumenten van het orkest een afzonderlijke partij schreef in plaats van bijvoorbeeld de violen als een sectie te behandelen. Het notenmateriaal van zo'n partij is meestal zeer beperkt, vaak maar twee of drie tonen. Alle partijen tezamen vormen innerlijk bewegende klankclusters van variërende dichtheid, omvang, klankkleur en dynamiek. Het hoogtepunt van deze ontwikkeling (waarna Ligeti geleidelijk weer melodische wendingen begon toe te laten in zijn werk) bereikte hij in Lontano uit 1967, een meesterwerk dat letterlijk van ver komt, uit een andere, droomvormige wereld. Een paar maanden na de première hoorde Ligeti dat de Amerikaanse regisseur Stanley Kubrick vier andere werken van zijn hand (ongevraagd) had opgenomen in de soundtrack van zijn film 2001: A Space Odyssey (1968). Kubrick, die Ligeti een van zijn favoriete componisten noemde, heeft er daarmee trouwens wel toe bijgedragen dat een groot publiek kennis maakte met Ligeti's werk.

Het magistrale Lontano is een sleutelwerk uit de hedendaagse schriftuur voor orkest. Het is zoals steeds bij de Ligeti een subtiel en vermakelijk spel met parameters, hier voornamelijk met timbre, licht en donker schakeringen, en in de tweede plaats met toonhoogte en tijdsduur. Lontano dateert uit 1967 en onderstreept de terugkeer van Ligeti naar het symfonisch orkest, weg van de avant-garde. Het orkest bespeelt het palet van de late negentiende eeuw, waarbij de allusie naar Bruckner nooit veraf is. De abstracte moderne stijl maakt plaats voor het grote gebaar en het romantisch rubato.

Met het orkestwerk 'Atmosphères' (1961) had Ligeti niet enkel een tot dan toe letterlijk ongehoorde muziek uitgevonden, hij had ook de techniek ontwikkeld om die muziek gestalte te geven. In de westerse muziek inclusief het serialisme werden toonhoogterelaties uitgecomponeerd. Ligeti stapelde in 'Atmosphères' zoveel tonen op elkaar, dat hun onderlinge relatie niet langer kón waargenomen worden, en dat de aandacht verschoof naar de beweging van compacte klankmassa's in de ruimte (hoog/laag) en in kleur (licht/donker). Hij stuurde deze klankmassa's door middel van een nieuwe techniek, de zogenaamde micropolyfonie. Hierin worden tientallen stemmen dusdanig op elkaar gestapeld, dat ze niet langer discreet waarneembaar zijn, laat staan hun onderlinge (canonische) relatie. De luisteraar hoort slechts zich langzaam verplaatsende, maar uiterst fascinerende klankwolken. Deze techniek en dit klankbeeld zijn nog aanwezig in 'Lontano', maar toch is er hier en daar een schuchtere aanzet tot een waarneembare melodie, en zijn er vooral terug sporen van akkoorden en harmonische progressies. Dit spanningsveld tussen iscreet waarneembare toonhoogten en klankmassa's, maakt 'Lontano' voor de luisteraar tot een boeiend avontuur.

György Ligeti over Lontano : "De compositie Lontano (ver, dichtbij) is, voor wat haar algemene vorm betreft, verbonden met Atmosphères: beide behoren tot het prototype van continue muziek. De harmonische en polyfone technieken vallen tot op zekere hoogte terug op de 'Lacrimosa'-beweging van het Requiem en op Lux Aeterna. Toch zijn de compositorische vragen die rijzen en de antwoorden daarop totaal verschillend. De kwaliteit van de tonale kleuren refereren naar de kwaliteit van de harmonie, en de harmonisch-polyfone transformaties hebben het uiterlijk van tonaal-gekleurde transformaties. De 'harmonische kristallisatie' op het gebied van sonoriteit leidt naar een interval-harmonische denkwijze die helemaal verschilt van de traditionele harmonie - en zelfs van de atonale harmonie - in zoverre dat er geen directe harmonische opvolging of verbinding plaatsvindt; in de plaats daarvan krijgt men een opeenhoping van intervallen die in lagen metamorfoseren.

De kristallen harmonische formaties bevatten vele lagen: binnen de harmonie ligt de sub-harmonie en binnen deze liggen nog meer sub-harmonieën enz. Er is meer dan een enkele harmonische vorm, maar verschillende simultane processen met verschillende tempi. Dit perspectief onthult zich geleidelijk aan de luisteraar, alsof hij uit het felle zonlicht in een donkere kamer binnenkomt en stukje bij beetje de kleuren en de silhouetten waarneemt."(*)

Luc Van Hove - Concerto voor piano en orkest nr. 2
Na zijn studies liet Luc Van Hove (1957) zijn "postromantische" jeugdwerken achter zich, en ging hij zich herbronnen door een intense studie van het werk van Bartók, Lutoslavsky en Ligeti. Vanaf de eerste werken die na deze herbronning ontstonden, zijn de wezenlijke elementen van zijn verdere compositorisch denken duidelijk aanwezig. Een voorkeur voor absolute en instrumentale muziek gaat er gepaard met een bijna hedonistische fascinatie voor de zuivere klank en een streng constructivistische geest. Daarbij zijn een modernistische oriëntatie en een diepe geworteldheid in de traditie geenszins met elkaar in tegenspraak.

De band met het verleden blijkt niet alleen uit Van Hoves duidelijke voorkeur voor de grote traditionele genres als sonate, strijkkwartet, symfonie en concerto, maar ook en vooral uit zijn vormbehandeling. Van Hove hecht inderdaad het grootste belang aan een overzichtelijke gesloten vorm en schuwt daarbij het gebruik van traditionele vormcategorieën en -patronen niet. Van het negentiende-eeuws repertoire, waarmee de componist-analyticus bijzonder goed vertrouwd is, neemt hij welbewust een retoriek over die ieder fragment van de compositie in staat stelt als het ware zijn eigen vormfunctie te definiëren: overgangen, uitbreidingen, afsluitingen en reprises zijn effectief als dusdanig herkenbaar en passen zich in in grotere vormgehelen, zoals een ABA-vorm of zelfs een sonatevorm. Dat Van Hove precies het werk van Bartók en Lutoslavsky intens bestudeerde, twee componisten bij uitstek die zich bij het hanteren van een vooruitstrevende toonspraak geruggesteund weten door eerder traditionele vormconcepten, is daarbij niet toevallig.

Met Bartók deelt Van Hove ook een doorgedreven organische schrijfwijze: bewegingen en soms zelfs volledige werken zijn steevast opgebouwd uit de constante variatie en thematische verwerking van een beperkt aantal tonen (de "tonige collectie"). Voor de behandeling van zijn "tonige collectie" maakt Van Hove gebruik van de verworvenheden van de pitch class set analysis. Eigenschappen van de pc set, zoals intervalinhoud en relaties met andere tooncollecties, vormen het vertrekpunt voor de opbouw van akkoorden en motieven.

Uit Oost-Europa haalt Van Hoves muziek ook die kenmerken die haar ontegensprekelijk van deze tijd maken. Daarmee zijn niet zozeer de licht aleatorische elementen bedoeld, die hij in sommige werken uit zijn zuiver atonale periode (1982-1988) van Lutoslavsky zou hebben onthouden. Veeleer moet worden gewezen op een aantal stijlkenmerken die de invloed van Ligeti verraden, zoals het gebruik van hamerende clusters, het belang van (poly)ritmische conflicten en de interesse voor snel evoluerende dense texturen zoals ze in veel van de orkestwerken voorkomen. Daarnaast verbindt Van Hove met Ligeti dat ook hij zich sinds 1988 de paradoxale opgave heeft gesteld het klankarsenaal van de tonale muziek opnieuw bruikbaar te maken, zonder daarbij een stap terug te moeten zetten door de verworvenheden van de atonaliteit te verloochenen. In de latere werken van Van Hove wordt echter niet alleen tonaal materiaal op een atonale wijze gebruikt. Ook het omgekeerde is het geval: onder de vorm van kwintverbindingen kan een functionele tonaliteit als het ware van op de achtergrond het in wezen atonale klankgebeuren organiseren. De confrontatie of combinatie van tonaliteit en atonaliteit blijft dus een constante in het (orkestrale) werk van Luc Van Hove.

Luc Van Hove over zijn tweede Pianoconcerto : " Mijn tweede pianoconcerto opus 48 is een opdrachtwerk van de filharmonie. Ik schreef het speciaal voor Levente Kende, en droeg het werk ook aan hem op.
Het stuk is driedelig, maar de drie delen zijn overkoepelend gebouwd op hetzelfde materiaal. Ik volg grosso modo de "oude" indeling: snel-langzaam-snel. Ik tracht erin tot een transparante schriftuur te komen, die zowel atonaal als tonaal onderbouwd is. Er zijn duidelijk waarneembare melodieuze thema's, omgeven door meer complexe abstracte texturen. Mijn betrachting was te komen tot een zo strak mogelijke presentatie van de vormen: geen transities, geen hoorbaar doorwerken van materiaal. Het is een volgende stap in mijn zoektocht naar een expressie die invoelbaar is, zonder toegevingen aan veeleer populistische eenvoud.
Het eerste deel wisselt abrupt snelle en dynamische karakters af met introspectieve en langzame muziek. Het tweede deel is veeleer kamermuzikaal, en presenteert al een eerste korte cadenza-achtige passage in het midden. De finale is erg piano-georiënteerde, snelle muziek. Er komt nu een grote cadens juist in het midden van dit deel. "

Programma :

  • György Ligeti, Lontano
  • Luc Van Hove, Concerto voor piano en orkest nr. 2 (wereldcreatie)
  • Sergey Prokofiev, Symfonie nr. 5, op. 100

Tijd en plaats van het gebeuren :

deFilharmonie : Ligeti, Van Hove, Prokofjev
Vrijdag 3 december 2010 om 20.00 u
(inleiding door Leen Van den Driessche om 19.30 u)
Bozar - Henry Le Boeufzaal
Ravensteinstraat 23
1000 Brussel

Meer info : www.bozar.be en www.defilharmonie.be
-----------------------------
Zaterdag 4 december 2010 om 20.00 u (inleiding Stefan Van Puymbroeck om 19.15 u)
deSingel - Blauwe zaal
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.desingel.be en www.defilharmonie.be

Bron : Toelichting Mark Delaere voor deSingel, maart 2004 - teksten Steven Vande Moortele en Klaas Coulembier voor MATRIX

Extra :
György Ligeti : www.schott-musik.de, www.arsmusica.be (*) en youtube
Györgi Ligeti (1923 - 2006): emotioneel scepticus, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl, juni 2006
Luc Van Hove op www.matrix-new-music.be en www.muziekcentrum.be

Elders op Oorgetuige :
Lets Radio Koor brengt hedendaagse koormuziek op het Baltic festival, 1/11/2010
NOB & Yossif Ivanov brengen nieuw werk van Luc van Hove in Mons en Brussel, 6/05/2010
I Solisti del Vento creëert nieuwste werk Luc Van Hove tijdens Festivaltour 2009, 14/09/2009
Gevlamde zijde uit verre streken : Brussels Philarmonic brengt Webern, Parra, Ligeti en vader en zoon Pousseur in Flagey, 13/03/2009
La Strada : Luc Van Hove gaat Fellini achterna, 26/01/2008
Luc Van Hove 50 : een gesprek, 23/01/2007
Componist György Ligeti overleden, 13/06/2006

Beluister alvast György Ligeti's Lontano

15:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Mecha/Orga aan de slag met fieldrecordings in de Q-O2 werkplaats

Mecha/Orga Met de fieldrecordings die Mecha/Orga tijdens zijn residentie in de Brusselse Q-O2 werkplaats maakt, zal hij een stuk maken en presenteren. In het opnemen van omgevingsgeluiden in Brussel en omliggende gebieden zal hij focusen op klanken met karakteristieke texturen. De opnames zullen worden geresampled, gelooped en gemanipuleerd. Voor de performance zal een selectie van herwerkte fieldrecordings worden vermengd, uitgaande van hoe de klanken weerkaatsen en resoneren in de ruimte.

Het concept achter Mecha/Orga ontstond begin 2003, toen Yiorgis Sakellariou (1976) muziek begon te componeren op een computer. "Mecha" stond voor mechanisch, de machinale helft van het project en "Orga" stond voor organisch, de menselijke kant van het concept. Mecha/Orga's optredens bestaan uit het real time manipuleren van field recordings (voorbijrijdende treinen, watervallen, koelkast-drones en woestijnwind). Zijn performances vinden steeds plaats in een volledig verduisterde ruimte en zowel de idee van de artiest als focus of de artiest als virtuoos worden helemaal achterwege gelaten. Op deze manier wil Sakellariou het publiek de geluiden laten ervaren, vrij van elke preconceptie. Yiorgis Sakellariou is sterk betrokken bij de hedendaagse en experimentele muziekscene in Griekenland.

Yiorgis Sakellarioy werd geboren in Athene in 1976 en studeerde ginds klassieke gitaar en ud. De laatste tijd legt hij zich vooral op fieldrecording en computergegenereerde muziek toe. Of het nu gaat om voorbijrazende treinen, zoemende frigo's, watervallen of woestijnwinden, Mecha/Orga mixt het in real time bijeen en probeert daar de luisteraar zoveel mogelijk bij te betrekken. En dat doet hij het liefst door zijn optredens in volstrekt duister te laten plaatsvinden. Zo verduisterde hij reeds festivals in Griekenland, Nederland, het Verenigd Koninkrijk en Duitsland en in 2004 richtte hij zijn eigen label 'Echo Music' op, waarop hij tot nog toe zeven releases heeft laten verschijnen. Voorts is hij geëngageerd als lid van het Centre Of Contemporary Music Research, The Hellenic Electroacoustic Music Composers Association en Ear to the Earth. Geregeld publiceert hij artikels over computergegenereerde muziek.

Mieke Lambrigts
werkt voor haar nieuwe installatie 'Background noise' met opnames van wat we als stilte ervaren of in een alledaagse context wegfilteren, bv. constante pitches van electriciteitkabines, energiecentrales, server farms. Met sinustonen maakt ze de brug tussen de verschillende opnames om zo een transpositie tussen verschillende 'ruimtes' teweeg te brengen, een soort architectuur die enkel uit klank bestaat. De luisteraar zit voor een scherm waarin de geluidsbron verborgen zit.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Performance Mecha/Orga + Mieke Lambrigts
Vrijdag 3 december 2010 om 20.30 u
Q-O2 werkplaats

Koolmijnenkaai 30-34
1080 Brussel

Meer info : www.q-o2.be en www.mecha-orga.com

Elders op Oorgetuige :
Mieke Lambrigts met nieuwe installatie Background noise in Q-O2 werkplaats, 16/11/2010
Mecha/Orga, Martiensgohome & Pauwel De Buck in Les Ateliers Claus, 21/01/2010
Logos New Media : elektroakoestische muziek en andere geluidskunst, 19/01/2010

07:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

28/11/2010

Cultfilm met livemuziek en nieuw werk van Hanne Deneire

La Chute de la Maison Usher Tien jaar HERMESensemble wordt op 3 december gevierd met de uitvoering van 'La Chute de la Maison Usher', Ivan Fedele's soundtrack bij Jean Epsteins poëtische horrorprent naar het werk van Edgar Allan Poe. Kers op de taart én verjaardagscadeau is de wereldpremière van het ensemblestuk "eTz" van de jonge Vlaamse componiste Hanne Deneire.

10 jaar geleden, in 2001, begon HERMESensemble een eigenzinnige benadering van actuele muziek, met veel aandacht voor artistieke kruisbestuivingen en liefde voor nieuw werk van Vlaamse componisten, op een professionele manier uit te dragen.Vandaag kijkt het ensemble met enige trots en nostalgie terug op tien goed gevulde concertseizoenen met de meest uiteenlopende muzikale avonturen in binnen en buitenland.

Het werk van Edgar Allan Poe is al langer een onuitputtelijke bron voor filmmakers, niet alleen omdat er iets tijdloos zit in zijn portrettering van vertroebelde geesten, maar - meer prozaïsch - omdat zijn werk publiek domein is en dus vrij bewerkt mag worden. Het HERMESensemble liet zijn oog vallen op Epsteins poëtische horrorprent 'La Chute de la Maison Usher', een meesterwerk van expressionisme in de stille film uit 1928, waarvoor de Italiaan Ivan Fedele (1953) in 1995 een hedendaagse soundtrack schreef. De muziek is tegelijk een retrospectieve ode aan de avant-garde van de jaren twintig én een radicaal nieuwe score. Ze is geschreven voor sopraan en groot ensemble. Dit project is een kolfje naar de hand van het Hermes Ensemble. De historische avant-garde én de combinatie van beeld met hedendaagse muziek maken immers de passie van deze musici uit.

Ivan Fedele - soundtrack 'La Chute de la Maison Usher'
De poëtische horrorfilm 'La Chute de la Maison Usher' (1928) is hét meesterwerk van Jean Epstein. Niemand minder dan Luis Buñuel assisteerde hem bij deze film. Het is een vrije bewerking van Edgar Allan Poes novelle 'The Fall of the House of Usher', aangevuld met elementen uit andere verhalen van Poe (vooral uit 'The Oval Portrait'). Het is een fantastisch verhaal over de kasteelheer Roderick Usher en zijn stervende vrouw Madeleine … De intensiteit van de film is te danken aan allerlei technische vondsten en een uitgekiende belichting. Epstein roept een lugubere, verontrustende en adembenemende sfeer op. Filmhistorici gewagen van het hoogtepunt van het expressionisme in de stille film.

Het verhaal van Edgar Allen Poe is bekend : De man Roderick Usher schildert het portret van zijn vrouw, maar bij elke verfstreek gaat er een stuk leven uit haar weg en wordt haar leven overgebracht op het schilderij. Uiteindelijk sterft ze en wordt ze begraven, waarna ze terugkomt uit de dood en hem meesleurt. Epstein echter hervormt het slot tot een happy ending. Zij valt in zijn armen !

De verklaring waarom Roderick in de film aan een schilderij werkt dat reeds is ingekaderd - alsof het voltooid was voor eraan begonnen werd - brengt de diepste betekenis van het verhaal naar boven, namelijk dat het hoofdpersonage niet zozeer aan een portret van zijn vrouw werkt, dan wel aan één van de tijd zelf. De tijd is de eigenlijke protagonist van de film, op het eerste zicht verborgen maar steeds nadrukkelijk aanwezig. Alle motieven in de film - de muziek, de landschappen, de trillingen op de wateroppervlakken - zijn middelen van dit portret, en het genie van Epstein bestaat erin dat hij slechts één middel hanteerde om dit tot uiting te brengen, de (stille) cinema, de 'beelden-tijd'.

Deze diepste inhoudelijke betekenis werd goed begrepen door Ivan Fedele toen hij in 1996 zijn filmscore voor Epsteins prent maakte. Nergens zoekt zijn muziek echt aansluiting bij het verhaal, dat op het eerste zicht immers bestaat uit inhoudelijk oppervlakkige elementen, gespeend van elke gangbare verhaalopbouw en pointe. Dit zou bovendien de verontrustende boodschap van de geniale cineast volledig teniet doen. Fedele neemt als muzikale basislaag een monotone melancholische 'drone', waaruit een aantal keren opmerkelijk kleurrijke en virtuoze 'lichtspelen' ontstaan, en terug wegsterven - als rimpelingen op een onpeilbaar diep wateroppervlak. Hij heeft zich duidelijk in de positie van de filmmaker geplaatst, mocht die beschikking hebben gehad over een auditief apparaat in 1928. Deze merkwaardige tijdreis mondt uit in een even bevreemdende relatie tussen muziek, het niet-menselijke (onmenselijke?) en de tijd als een onzichtbare, maar eigenlijk enige ware realiteit. Deze relatie is niet verklaarbaar, noch uitspreekbaar, ze is hoogstens voelbaar door hypersensitieve ontvangers - en de ervaring ervan is beangstigender dan welk direct waarneembaar feit ook.

Hanne Deneire - eTz
Hanne Deneire voelt zich beïnvloed door verschillende compositorische schrijfwijzen. Dat is ook te zien in haar werk, dat nu eens gebaseerd is op de dodecafonie, dan weer een traditioneel tonaal lied als basis heeft. Ze schuwt ook een aleatorische schrijfwijze niet. Terugkerende thema's in haar werken zijn de strijd tussen tegengestelde krachten, die tot een eenheid komen, of juist niet, de vragen over leven en dood, de zoektocht naar de zin van ons bestaan, cirkelvormige bewegingen, evenwicht zoeken en het niet vinden, ... Het zijn thema's die typisch zijn voor een Indische levenswijze.

Hanne Deneire over eTz : " Als componist krijg ik bij elk muziekstuk de kans om te ontwikkelen. Soms is het een muzikaal gegeven dat me inspireert, een andere keer een meer filosofisch thema. De thematiek van mijn stuk eTz ligt al sinds het vijfde middelbaar in mijn schuif te wachten tot ik er klaar voor was. Ik wist vanaf de eerste kennismaking dat ik er iets mee wou doen, maar hoe wist ik nog niet. Het is geen gemakkelijke materie: de kabballa,sefirot of de levensboom. Gelukkig kan je zelf bepalen hoe intens je jezelf erin verdiept en je laat (af)leiden inwelke richting dan ook.

eTz staat voor levensboom. Deze boom des levens kan als een symbolische weergave van de mens gezien worden, en niet alleen psychisch maar ook fysiek. Het stuk begint met Keter, dat is je hoofd, en eindigt met Malkuth, daar zijn je voeten gelegen. 'De oren beluisteren de voeten' staat ook op een afbeelding van de kathedraal van Chartres.

De sopraan zingt de woorden of sefirot van de verschillende fases die je door zou kunnen maken. Keter is de wil of kroon; Chokmah, de wijsheid en Binah het begrip. Dit zijn de wortels van al de andere stappen die gezet worden. Vervolgens hoor je Chesed, wat staat voor liefde, Gevurah voor kracht en Tipheret voor schoonheid. Dit wordt ook wel de ethische driehoek genoemd. Netzach(eeuwigheid), Hod (luister/glorie) en Jesod (fundament/grondslag) vormt een volgende platform om uiteindelijk uit te monden in Malkuth wat, afhankelijk van je visie, kan staan voor koninkrijk, aanwezigheid of de aarde. Deze laatste wordt leggiero gespeeld en klinkt vrolijk en open. Een soort kinderlijke onschuld is erin aanwezig na de lage, polyfone, meer largo klinkende yesod.
Aan al deze fases of takken heb ik muzikale eigenschappen toegevoegd. Dit hoor je in het tempo, de instrumentatie, de harmonie of dynamische speelwijze. Het stuk neemt je op reis doorheen de planeten. Want sommige bronnen koppelen deze 10 sefirot aan Neptunus (keter), Uranus (chokmah), Saturnus, Jupiter, Mars, de zon, Venus, Mercurius, de maan en de aarde."

Tijd en plaats van het gebeuren :

HERMESensemble : La Chute de la Maison Usher / wereldpremière eTz
Vrijdag 3 december 2010 om 21.00 u
(Inleiding door Maarten Beirens om 20.15 u )
AMUZ
Kammenstraat 81
2000 Antwerpen

Meer info : www.amuz.be en www.hermesensemble.be

Extra :
Ivan Fedele op brahms.ircam.fr en youtube
La Chute de la Maison Usher op youtube
Hanne Deneire : www.hannedeneire.be, www.matrix-new-music.be en youtube

Elders op Oorgetuige :
La chute de la maison Usher : Peter Swinnen schreef gloednieuwe soundtrack bij meesterwerk van de stomme film, 20/03/2009
La chute de la maison usher : retrospectieve ode aan de avant-garde van de jaren 20, 15/11/2007

18:00 Gepost in Concert, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

Filmmuziekstad Gent te gast in Tallinn met uniek concert Brussels Philharmonic

Gabriel Yared Op donderdag 2 december 2010 presenteert het Filmfestival Gent in samenwerking met de stad Gent, de provincie Oost-Vlaanderen, de Vlaamse Gemeenschap en Fluxys een concert in Tallinn met filmmuziek van Gabriel Yared, Shigeru Umebayashi, Dirk Brossé, Alberto Iglesias en Arvo Pärt. Dat gebeurt aan de vooravond van de European Film Awards in de Estse hoofdstad, tevens Europese culturele hoofdstad 2011 en Gentse zusterstad. Gabriel Yared (foto) is de eregast op het concert. Bovendien krijgt hij op 4 december van de European Film Academy in het kader van de jaarlijkse uitreiking van de prestigieuze Europese filmprijzen de European Achievement in World Cinema Award. Naar goede gewoonte wordt het concert uitgevoerd door musici van het Brussels Philharmonic - het Vlaams Radio Orkest onder leiding van Dirk Brossé. Het concert zal worden uitgezonden op de klassieke muziekzender van de Estse openbare radio.

De in Libanon geboren Gabriel Yared is van muzikale autodidact uitgegroeid tot een van de toonaangevende componisten in de filmwereld. Hij begon zijn carrière met het orkestreren van songs van o.a. Gilbert Bécaud, Charles Aznavour en Françoise Hardy. Hij schreef de muziek voor meer dan 70 films en werkte nauw samen met Jean-Luc Godard en Jean-Jacques Annaud. Met Anthony Minghella had hij een hechte band en hij componeerde de muziek voor diens The English Patient, Cold Mountain, The Talented Mr. Ripley en Breaking and Entering. Zijn score voor The English Patient leverde hem zowel een Oscar, een Golden Globe, een BAFTA als een Emmy op. Yared is een trouwe bezoeker en goede vriend van het Filmfestival Gent en was op de voorbije editie een van de tien gelauwerde componisten op de 10e editie van de World Soundtrack Awards.

Shigeru Umebayashi is met zijn muziek voor de Chinese regisseurs Wong Kar-Wai en Zhang Yimou een gevierd Aziatisch filmcomponist. Hij heeft muziek voor meer dan 40 films geschreven waaronder kaskrakers als House of Flying Daggers en Curse of the Golden Flower van Zhang Yimou. Bovendien is Umebayashi de vaste muziekleverancier van de Chinese cineast Wong Kar-Wai. Zowel de scores voor In The Mood For Love en 2046 komen uit zijn pen. In 2009 gaf Umebayashi twee uitverkochte concerten tijdens het 36e Filmfestival Gent.

Alberto Iglesias is vooral bekend als huiscomponist van Pedro Almodovar (Todo Sobre Mi Madre, Hable Con Ella, La Mala Educaion, Volver). Hij won in 2006 de European Film Award voor Beste Componist dankzij zijn soundtrack voor Volver en de World Soundtrack Award voor Beste Componist en Beste Soundtrack (The Constant Gardener). Die score leverde hem ook een Oscarnominatie op, net als zijn muziek voor The Kite Runner. Hij wordt algemeen beschouwd als de belangrijkste Spaanse componist van het moment.

Dirk Brossé werkt al jaren nauw samen met het Filmfestival Gent. Hij componeert zelf, is in alle muzikale genres thuis en is een internationaal gewaardeerd dirigent. In eigen land werkte hij zowel met het Brussels Philharmonic - het Vlaams Radio Orkest als met het Nationaal Orkest van België. In het buitenland dirigeerde hij onder andere de London Philharmonic, de Shanghai Philharmonic, het London Symphony Orchestra, het Rotterdams Philharmonisch Orkest, het Elgin Orkest van Chicago, de Camerata St. Petersburg. Sinds 2010 is hij muzikaal directeur van het Chamber Orchestra of Philadelphia. Op 2 december wordt een suite uit de score van Daens gespeeld.

Arvo Pärt speelt met dit concert een thuismatch. Deze Estse componist componeerde al filmmuziek tijdens zijn studies aan het conservatorium van Tallinn. Op 2 december brengt hij zijn meest bekende stuk “Cantus in Memoriam of Benjamin Britten”. Het is een prachtig voorbeeld van Pärts kenmerkende tintinnabulistijl.

Het Filmfestival Gent en de World Soundtrack Academy hebben samen met het Brussels Philharmonic - het Vlaams Radio Orkest en dirigent Dirk Brossé een mooie traditie in de live uitvoering van filmmuziek. Zo brachten zij in Gent concerten met de muziek van Hans Zimmer, Howard Shore, Ennio Morricone, John Williams en John Barry. Op uitnodiging van de European Film Academy werden zelfs al twee concerten gewijd aan filmmuziek in Berlijn gegeven. In de Estonia Concert Hall in Tallinn spelen het Filmfestival Gent en de World Soundtrack Academy dus voor de derde keer op verplaatsing. Zo dragen ze bij tot de uitstraling van de stad Gent die eerder door de UNESCO werd uitgeroepen tot 'Creative City of Music'.

www.filmfestival.be
www.brusselsphilharmonic.be

13:00 Gepost in Concert, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

Istanbul Ekspres : muziek, film en expo en uit de metropool waar Oost en West elkaar ontmoeten

staten_generaal.jpg Istanbul is in 2010 een jaar lang culturele hoofdstad van Europa. Vooruit en De Centrale sluiten dat jaar in schoonheid af met de derde editie van het festival Istanbul Ekspres. Met een fascinerend concert- en filmprogramma en enkele nooit eerder vertoonde Belgisch-Turkse duoconcerten, brengt Istanbul Ekspres een stukje Istanbul naar Gent. Duik mee in het bruisende culturele leven van Istznbul, de stad op het kruispunt van Oost en West, van oud en nieuw. Die veelzijdigheid maakt van de Turkse wereldstad een smeltkroes van culturen en een broeihaard van veelzijdige muziek: van folklore, wereldmuziek, jazz tot moderne rock, hiphop, pop en dance.

Vooruit en De Centrale halen tijdens Istanbul Ekspres gevestigde en veelbelovende Turkse muzikanten naar Gent. Sommigen van hen kruipen voor een unieke samenwerking de repetitiestudio's in met artiesten van bij ons. Zo gaat Tuur Florizoone aan de slag met de exotische punk van Baba Zula, Aka Moon deelt het podium met percussionist Misirli Ahmet, elektronicamuzikant Erdem Helvacioglu doet het met Heleen Van Haegenborgh, Wouter Vandenabeele presenteert zijn Istanbul Gent project en Tugrul Yücesan verzamelde een aantal lokale muzikanten rond zich in het ensemble Lodos. Daarnaast bieden Vooruit en De Centrale ook een rijkelijk en divers programma met Kardes Türküler, Serkan Cagri, Gevende, …

Bij de zoektocht naar Belgische artiesten die op Istanbul Ekspres voor vuurwerk kunnen zorgen met Turkse collega's, stond Aka Moon bovenaan het lijstje. "De band houdt van nieuwe culturele uitdagingen. Deze keer werken ze samen met Misirli Ahmet, een darboekaspeler die faam vergaarde met zijn geheel eigen percussietechniek", vertelt Attila Bakiroglu van De Centrale. "Deze samenwerking is typerend voor de derde editie van Istanbul Expres", legt Wim Wabbes van Vooruit uit. "We slaagden erin om muzikanten uit België en Istanbul samen te brengen, met maar liefst zes unieke festivalproducties als resultaat!"

Istanbul is en blijft één van de grootste, boeiendste en meest divers samengestelde steden van Europa. De stad wordt niet alleen in tweeën gesplitst door de Bosporus, die Europa van Azië scheidt.  Ze vormt meteen ook een letterlijke brug tussen die twee continenten. Het is een stad vol tegenstellingen en dualiteit.  Het was ooit de bakermat van de christelijke Europese cultuur en vandaag is het een moderne metropool, die evenveel connecties heeft met de oosterse als met de westerse wereld. In Istanbul is de oude traditionele wereld evenzeer aanwezig als de hypermoderne.  Het beeld van de kosmopolitische stad is er alomtegenwoordig.  Dit laat zich heel nadrukkelijk voelen in het culturele leven, en bij uitstek in de muziek. Als je 's avonds door de smalle straten van Beyoglu wandelt, hoor je alle mogelijke muziek vanuit de bars naar buiten schallen: traditionele volksmuziek, fasil, Turkse en westerse rock, jazz, elektronische muziek,…

Daarenboven werd Istanbul in 2010 door de Europese Commissie uitgeroepen tot één van de drie culturele hoofdsteden van Europa, en staat het bruisende culturele leven ook internationaal in de spotlights.  Een kans die we niet mochten missen.  Na de bijzonder geslaagde edities van Istanbul Ekspres in december 2006 en januari 2009 presenteren.  De Centrale en Vooruit dan ook heel trots een derde editie van dit unieke festival. Aan de hand van een gevarieerd concert- en filmprogramma, een boeiende fototentoonstelling en heerlijke Turkse gastronomie word je een week lang meegevoerd op het ritme van de Istanbul Ekspres. Heel bijzonder in deze editie zijn enkele creatieopdrachten die muzikanten uit België en Istanbul van ons kregen om samen uit te werken en voor het eerst aan het publiek in Gent te tonen: een 'best of both worlds' als het ware.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Istanbul Ekspres 2010
Van donderdag 2 t.e.m. vrijdag 10 december 2010
Kunstencentrum Vooruit
- Sint-Pietersnieuwstraat 23 9000 Gent
Intercultureel Centrum De Centrale - Kraankindersstraat 2 - 9000 Gent

Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.vooruit.be en www.decentrale.be