05/12/2010

Dissident of conformist : NOB brengt Myaskovsky, Schnittke en Shostakovich in Bozar

Alfred Schnittke Soms gedwee, meestal koppig, intelligent en heel creatief: zo probeerden de grote componisten zich overeind te houden tijdens het Sovjettijdperk. In bozar tonen Stefan Blunier en het NOB drie composities van evenveel componisten die de uniformiteit en anonimiteit op een eigenzinnige manier doorbraken.

Op 10 en 12 december brengt het Nationaal Orkest van België onder leiding van haar eerste gastdirigent Stefan Blunier een programma met drie composities uit het Sovjettijdperk. Stefan Blunier houdt van logisch opgebouwde programma's waarin hij bekend naast minder bekend repertoire kan plaatsen. Ditmaal brengt hij drie composities van evenveel componisten die de uniformiteit en de anonimiteit tijdens het Sovjettijdperk in Rusland doorbraken. Er klinkt muziek die volledig tegemoet kwam aan de wensen van de Sovjet-autoriteiten, maar ook muziek waarin de eigen ideeën en artistieke aspiraties van de componisten in doorschemert. Naast Shostakovich' Vijfde symfonie, die de componist de ondertitel 'het antwoord van een sovjetkunstenaar op terechte kritiek' meegaf, staat het Concerto voor piano en strijkorkest van Alfred Schnittke (foto), die zich dan weer afzette tegen het regime. Ook de "Begroetingsouverture" die Myaskovski speciaal voor de vijftigste verjaardag van Stalin componeerde, komt aan bod. "In Duitsland had ik eens een probleem toen ik dat werk van Myaskovski wilde dirigeren", zegt Blunier. "Ik werd ervan beschuldigd dat ik Stalin wilde verheerlijken. Natuurlijk is dit muziek die Stalin apprecieerde. Ze drukt meer een algemeen dan een individueel gevoel uit en ze klinkt triomfantelijk. Het is dus zeer Stalinistisch, maar het is voor ons precies heel boeiend om dat soort 'vergeten' muziek nog eens te kunnen horen. Door ze te omringen met werk van Schnittke en Shostakovich kan het publiek dit werk ook in haar juiste context plaatsen." Niemand minder dan de Russische pianist Alexander Ghindin, die tweede laureaat werd van de Koningin Elisabethwedstrijd in 1999, verleent zijn medewerking aan dit concert als solist in het fascinerende pianoconcerto van Schnittke.

Alfred Schnittke (1934-1998) is een componist die niet in één vakje is onder te brengen: hij vermengde verschillende stijlen, technieken en gedachtegangen uit de (westerse) muziekgeschiedenis om zo tot een heel eigen klank te komen. Schnittke voelde zich eigenlijk een vreemde in eigen land. Zijn vader was een Duits-Joodse Rus, zijn moeder een Wolga Duitse, en hijzelf groeide op in de tijd van de Sovjet Unie. Schnittke's muziek past zowel in de Russische als de Duitse traditie. Zijn muzikale ontwikkeling werd beïnvloed door zijn ontmoetingen met o.a. Skriabin, Stravinsky, Prokofiev en Sjostakovitsj. Maar hij voelde zich ook sterk verbonden met de Duitse muziek. Bach was voor hem de alfa en de omega van de muziek. Ook hij was een groot bewonderaar van de muziek van Gustav Mahler en Alban Berg, zeker ook vanwege de expressiviteit ervan. Lange tijd heeft hij ook de muziek van Anton Webern bestudeerd.

Met Schnittke's originele geest en de beperkingen van de Sovjet culturele politiek, is het geen wonder dat daaruit botsingen ontstonden. Lange tijd werd zijn kunst door de autoriteiten beschouwd als gekunsteld, experimenteel en sterk leunend op West Europees avant-gardisme. Zijn composities werden ongeschikt geacht om de Sovjet Unie te vertegenwoordigen in het buitenland. En omdat hij geen concessies wilde doen, werd het hem lange tijd verboden het land te verlaten. Toch begon Schnittke's roem in het buitenland. De nieuwsgierigheid naar deze onbekende Sovjet componist werd gewekt door uitvoering van zijn werken op internationale festivals vanaf 1966. Schnittke's muzikale taal wordt overal ter wereld begrepen doordat er emoties in doorklinken. Zijn muziek is expressief, suggestief en associatief. Schnittke nam al vrij snel afstand van diverse richtingen binnen de avant-garde in die tijd. Hij zocht naar een manier om zijn muziek een rijkere associatieve inhoud te kunnen geven. In 1968 formuleerde Schnittke zijn concept van het 'polystylisme', een compositiestijl met verschillende lagen, een dialoog met het muzikale verleden. Bepalend voor de muziek van Schnittke is dat de muziek van het verleden, geciteerd of verwerkt in veel van zijn werken, steeds wordt gecombineerd met de muzikale taal van het heden. Het was even een schok dat Schnittke afscheid nam van het strenge avant gardisme, maar het paste bij de geest van de tijd, vermoeidheid en ontgoocheling over seriële muziek en complexiteit, en ook passend in de nieuwe eenvoud. Tegelijkertijd bezorgde het Schnittke een grote schare nieuwe aanhangers en sindsdien is zijn muziek steeds populairder geworden.

Alfred Schnittke voltooide zijn Concert voor piano en orkest in 1960. Onder Chroetsjov werd de muziekwereld in de Sovjet Unie wat vrijer dan onder Salin het geval was. Nog niet alles was mogelijk, maar experimenteren binnen de muziek werd weer oogluikend toegestaan, mits de componist het niet al te bont maakte. Bij het schrijven van zijn pianoconcert was Schnittke net afgestudeerd aan het Conservatorium van Moskou en moest hij zijn eigen weg en stijl nog vinden. Het werk werd vlak na voltooiing uiteraard gespeeld aan het conservatorium, maar daarna verdween het in de kast, tot het in de 21ste eeuw weer opdook uit de archieven.

Programma :

  • Yakovlevich Nikolay Myaskovsky, Begroetingsouverture, op.48
  • Alfred Schnittke, Concerto voor piano en strijkorkest
  • Dmitry Shostakovich, Symfonie nr.5, op.47

Tijd en plaats van het gebeuren :

NOB & Alexander Ghindin : Myaskovsky, Schnittke, Shostakovich
Vrijdag 10 december 2010 om 20.00 u
(inleiding door David Baeck om 19.30 u)
Zondag 12 december 2010 om 15.00 u (inleiding door David Baeck om 14.30 u)
Bozar - Henry Le Boeufzaal
Ravensteinstraat 23
1000 Brussel

Meer info : www.bozar.be en www.nob-onb.be

Extra :
Alfred Schnittke : www.schnittke.de, www.schirmer.com, www.arsmusica.be en youtube
Alfred Schnittke (1934 - 1998): Meer dan een polystilistisch kameleon, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl

Elders op Oorgetuige :
Lunchconcert met Brahms en Schnittke in Bozar, 25/10/2010
Vlaams Radio Koor brengt liturgisch programma rond Schnittke, 15/01/2007

16:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Remix Ensemble met adembenemend programma in deSingel

Jan van de Putte Als vast ensemble voor hedendaagse muziek van Casa da Musica in Porto heeft Remix op enkele jaren tijd een sterke internationale positie verworven. Ze zijn deze week voor de tweede maal te gast in deSingel met op het programma twee belangrijke werken van de Finse componiste Kaija Saariaho. In 'Lichtbogen' hoor je de schitterende kleuren van het noorderlicht door het gebruik van vooral hoge instrumenten. De lagere tonen en de live elektronica mengen zich in het licht van de hoogte en zorgen bij momenten voor een beklijvende dreiging die naar het einde toe alles overspoelt. Het magistrale vioolconcerto 'Graal Théâtre' werd gecreëerd door Gidon Kremer en is sindsdien een zeer geliefd werk van verschillende violisten, waaronder Angel Gimeno.

De prachtige stem van Barbara Hannigan kun je opnieuw beluisteren in werk van Jan van de Putte (foto) en Claude Vivier. Van de Putte is een van Nederlands meest eigenzinnige componisten. Hij schreef 'Uma só Divina Linha' op een gedicht van Álvaro de Campos, heteroniem voor Fernando Pessoa. De Canadese visionaire componist Claude Vivier (1948-1983) schreef met 'Bouchara' een liefdeslied in een verzonnen taal, waarbij in de partij van de zangeres niet één tel rust voorkomt. Letterlijk adembenemend.

Kaija Saariaho
De in Parijs verblijvende Finse componiste Kaija Saariaho (1952) heeft een heel persoonlijke instrumentatiekunst ontwikkeld. Ze beperkt zich niet tot de zuiver instrumentale klanken maar richt zich ook tot ruis en sinustonen. Het contrast tussen deze twee uitersten geeft haar nieuwe structurele mogelijkheden. Saariaho verricht met behulp van computer muzikaal onderzoek. Haar aandacht gaat uit naar het vinden van mogelijke hiërarchische organisatiemodellen voor timbre en het realiseren van compositorische netwerken voor het controleren van verschillende muzikale parameters. Het uitgangspunt voor haar composities zijn vooral lyrische ideeën, gebaseerd op kunst, literatuur of film.  Haar werk kan omschreven worden als een fragiel spel van klankkleuren, dat een sensuele, dromerige maar ook mysterieuze sfeer uitstraalt.

Kaija Saariaho over 'Lichtbogen' (1986) : " The name 'Lichtbogen' stems from Northern Lights which I saw in the Arctic sky when starting to work with this piece. When looking at the movements of these immense, silent lights which run over the black sky, first ideas concerning the form and language for the piece started to move in my mind. What is the dependence - and does it exist at all? - between this phenomenon of nature and my piece, I don't know.
In 'Lichtbogen' I work for the first time with computer in the context of purely instrumental music. Special harmony and rhythm are worked out with two different tools in IRCAM.
For harmony I have worked with the CRIME system developed by Claudy Malherbe and Gerard Assayag: the harmonic material is created by analysing short transitions played with a violoncello, starting from artificial harmonic sound and ending to complex 'multiphonic' sounds. The analyses have been made by selecting many small windows in the different parts of the sound. From the results of the analyses I have reconstructed the transitions and made harmonic processes, which are often combined to the original playing manners of the analysed sound, so that harmony and timbral thinking stem from the same source.
For the rhythm I use a network for programmes which I have realised with Xavier Rodet in the FORMES environment. These programmes allowed me to construct interpolations and transitions for different musical parameters. The rhythmic interpolations here are created between different musical patterns by using circular lists, in which every time when repeated, values have changed, and thus modified the general character of the pattern. The calculated results have then been transcribed with approximations, which allows them to be playable to musical notation.
'Lichtbogen' is a commission of the French Ministry of Culture and is dedicated to Paul Mefano." (*)

Kaija Saariaho over 'Graal Théâtre' (1994) : "Graal théâtre (Grail theatre) takes its title from a book of the same name by Jacques Roubaud. While I was working on my violin concerto the book inspired me indirectly in two ways: firstly the title expresses the tension that I feel between the efforts of the composer when writing music and the theatrical aspect of a performance, especially in the case of a concerto, where the soloist, both physically and musically is playing a major role. Roubaud's interpretation of the old legend with its very personal example, also encouraged me to realise something that I had long found impossible: to bring an idea of the violin concerto, a genre with so many moving and skilful masterpieces, into my musical framework and language. The initial source of inspiration for the piece is the playing and musicianship of Gidon Kremer, to whom the piece is dedicated.
When compared to my other music, Graal théâtre is the exception in a long row of pieces in which I combine acoustic instruments with some kind of electronic extensions. Unlike these earlier works my starting point here was the delicate violin sound and its interaction with an orchestra." (*)

Jan van de Putte
Jan van de Putte
(1959) begon op veertienjarige leeftijd te componeren, nadat hij eerder vioolles had gehad. Tevens leerde hij basgitaar, altviool en piano spelen. Vervolgens studeerde hij enige tijd muziekwetenschap en sonologie in Utrecht, evenals computermuziek bij Floris van Manen en compositie bij Joep Straesser en Ton Bruynèl. Hij rondde zijn studie af bij Klaas de Vries in Rotterdam. Sinds 1996 woont hij in Parijs.
Jan van de Putte is beïnvloed door componisten als Mahler, Debussy, Webern, Varèse, Stockhausen, Lachenmann, Rihm en traditionele muziek uit Indonesië en Japan, de filmers Tarkovski en Bergmann, de kunstenaars Beuys, Twombly, Kiefer en primitieve kunst, de schrijvers Dostojevski, Beckett, Céline en Artaud. In 1992 kreeg hij de Aanmoedigingsprijs van het Amsterdams Fonds voor de Kunst voor 'In hora mortis'. Met hetzelfde werk behaalde hij een derde plaats bij het Rostrum of Composers (1993).

Jan van de Putte componeert met licht, met beelden, met frustraties, en zelfs met stilte. In de ruim twintig jaar dat hij actief is, heeft hij een bescheiden, maar uitgesproken consistent oeuvre opgebouwd. Consistent in die zin dat zijn werk altijd over de grenzen van het strikt muzikale heen reikt, het onderbewuste verkent, soms tergt en treitert, maar zich met weerhaken in het geheugen vastzet. Van de Putte componeert met andere woorden niet slechts muziek, hij componeert ervaringen - maar dan wel met een uitgesproken muzikale invalshoek, waarin timing essentieel is. Hij is een componist die het zichzelf noch zijn luisteraars makkelijk maakt, om nog maar te zwijgen van zijn uitvoerders. Maar die moeite wordt beloond. En omdat die zorgvuldig geregisseerde ervaringen zich nooit compleet laten vangen in een audioregistratie, hebben de (al te schaarse) uitvoeringen van zijn werk altijd het karakter van een eenmalige, onherhaalbare gebeurtenis. Het is, meer dan bij enige andere componist, muziek waar je bij moet zijn geweest.

Claude Vivier
Claude Vivier (1948-1983) was de naam die zijn adoptie-ouders hem op driejarige leeftijd hadden gegeven. Hoe de echte naam van deze Canadese componist luidde, is niet bekend. Hij werd geboren op 14 april 1948 in Montréal - over zijn exacte geboortedatum bestaat ook nog enige twijfel - en op 8 maart 1983 in zijn Parijse appartement met messteken om het leven gebracht door een minnaar die hij op straat had opgepikt. Naderhand trof men op de piano in zijn werkkamer zijn laatste compositie aan: 'Glaubst du an die Unsterblichkeit der Seele', voor gemengd koor, drie synthesizers en percussie. Het stuk handelt over iemand die een jongeman met een vreemde, onthutsende aantrekkingskracht ontmoet en daarmee tegelijkertijd zijn dood tegemoet treedt.

De melodieuze muziek van de Canadese componist Claude Vivier is al even mysterieus en bijzonder als zijn levensloop. Na slechts vijfendertig weliswaar intense jaren stierf hij in bijzonder tragische omstandigheden in zijn Parijse appartement. Extra luguber is het feit dat hij in zijn laatste compositie verwijst naar de messteken die zijn dood veroorzaakten.

Feit is ook dat hij in zijn korte leven een aantal composities wist te voltooien die tot de bijzonderste van de westerse 20e-eeuwse muziekgeschiedenis behoren. Voorbeelden zijn Zipangu, Lonely Child, Prologue pour un Marco Polo en Bouchara. De titels verwijzen vaak naar zijn voorliefde voor exotische plaatsen. Onder meer de verhalen van Marco Polo waren een belangrijke inspiratiebron, maar Vivier maakte tevens zelf lange reizen naar landen als Iran, India, Bali en Japan.

Claude Vivier schreef 'Bouchara' voor sopraan, blaaskwintet, strijkkwintet en percussie in 1983. Het stuk maakt deel uit van een grotere cyclus van werken die de mythologische figuur Marco Polo als onderwerp hebben. De titel verwijst naar Bukhara, een stad langs de Zijderoute gelegen in Oezbekistan. 'Bouchara' is een liefdeslied in een verzonnen taal, waar in de partij van de zangeres niet één tel rust voorkomt.

Bouchara, de beruchte stad aan de zijderoute, heeft in het Westen altijd tot de verbeelding gesproken. In de negende eeuw was het al een centrum van de islamitische wereld. Wetenschappers, dichters en andere kunstenaars werden aangetrokken door de stad.
Claude Vivier koos 'Bouchara' als titel voor wat één van zijn bekendste composities zou worden. Niet dat hij er zoveel op in naam heeft staan: een vijftigtal om precies te zijn. Hij stierf immers in eerder tragische omstandigheden op vijfendertigjarige leeftljd. In die korte tijdsspanne wist hij met 'Zipangu', 'Lonely Child', 'Prologue pour un Marco Polo' en 'Bouchara' een aantal composities te voltooien die tot de bijzonderste van de westerse twintigste-eeuwse muziekgeschiedenls behoren.

'Bouchara' voor sopraan, ensemble en elektronica heeft als ondertitel 'chanson d’amour' en is letterlijk bedoeld als een liefdeslied voor Dino Olivieri. De premiere vond plaats in 1983 te Parijs. Een paar weken voor zijn dood, in een brief van 7 januari 1983, schreef Vivier aan Thérèse Desjardin: "Het eerste concert in Beaubourg op 14 februari. Ik ben erg nerveus, heb een verschrikkelijke angst, dit stuk is zo rein (het liefdeslied voor Dino). Ik hoop dat het publiek mijn gereduceerde muziek zal begrijpen (...) ze is van een lyrisme dat van elke bombast bevrijd is."

Deze 'gereduceerde muziek' valt ook in andere composities van Vivier te horen. De klanken bewonen een wereld tussen gregoriaans, modaliteit en serialiteit, homoritmiek, bedwelmende melodieën, zorgvuldig gekozen timbres en een zoektocht doorheen het spectrum van iedere klank. Onder meer door de zangeres geen rustpunten te gunnen, naast de noodzakelijke korte momenten van ademhaling, krijgt dit klankstuk een stuwende sfeer ondanks het trage tempo. Dit gevoel wordt verhevigd doordat de compositie evolueert van vier naar twaalf partijen. Deze klinken echter op elk moment als één instrument.

Het is enigszins verbazend te moeten vaststellen dat de meeste teksten omtrent 'Bouchara' met verwondering noteren dat Vivier in deze compositie een zelf uitgevonden taal aanwendde. Er bestaat immers een eeuwenoude traditie betreffende kunsttalen, nonsens verzen, klankpoezie, glossolalie enz. Talrijke componisten in de twintigste eeuw - denken we maar aan Ligeti, Schnebel, Riedl, Kagel - hebben gebruik gemaakt van poëzie en libretti die talige elementen aanwenden die op het eerste gezicht of gehoor niet semantisch geduid kunnen worden. Dat neemt natuurlijk niet weg dat er telkens een betekenis is, soms wordt er gewoon iets meer verbeelding gevraagd. Bij Vivier versterkt de eigen fonementaal de uiting van liefde die nauwelijks in alledaags taalgebruik gevat kan worden. Een verhaal van alle tijden, van alle talen tegelijkertijd. De misthoorn die op het einde van het stuk elektronisch gegenereerd wordt, is als het ware het oriëntatiepunt waar een zoekende geest zich naar kan richten. Voor Vivier was de zoektocht naar liefde er één doorheen zowel leven als dood, in die mate natuurlijk dat beide niet sowieso al met elkaar vervlochten zijn.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Remix Ensemble : Saariaho, Van de Putte, Vivier
Vrijdag 10 december 2010 om 20.00 u
(inleiding door Pauline Driesen om 19.15 u )
deSingel - Blauwe zaal
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.desingel.be, www.casadamusica.com en www.myspace.com/remixensemble

Extra :
Kaija Saariaho : www.saariaho.org, www.chesternovello.com (*), www.finncult.be en youtube
Kaija Saariaho: de geboren buitenstaander, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl
Jan van de Putte op www.muziekcentrumnederland.nl en www.muziekencyclopedie.nl
Bedompte bordeelklank, Rob Zuidam over Jan van de Putte op www.robertzuidam.com, 2004
Claude Vivier : brahms.ircam.fr, www.boosey.com, www.thecanadianencyclopedia.com, www.arsmusica.be en youtube

Elders op Oorgetuige :
L'Amour de loin : een hedendaagse opera die het grote romantische gebaar niet schuwt, 14/09/2010
Vlaamse opera opent seizoen met concert rond Mahler en Saariaho, 1/09/2010
Aus der Ferne : Scelsi, Vivier en Henderickx, 11/03/2007
Interview met Kaija Saariaho en Jean-Baptiste Barrière, 22/02/2007
La machine à remonter le son : Claude Vivier, 6/01/2007
De hemelse zelfkant van Claude Vivier, 12/09/2006

07:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

04/12/2010

Stevie Wishart stelt cd/dvd The Sound of Gesture voor in Brussel

Stevie Wishart, The Sound Of Gesture Componiste Stevie Wishart combineert geluidstechnieken uit de middeleeuwen met de nieuwste technieken en technologieën. Samen met Yvonne Mohr maakte ze 'The Sound of Gesture', een video- en geluidsinstallatie die opgenomen werd in het Instituut voor Muziek en Akoestiek in ZKM (Karlsruhe). Terwijl de muzikant viool speelt, worden via kleine sensoren op de handen haar bewegingen gedetecteerd. Die data worden omgezet in nieuwe digitale klanktexturen, zodat het oorspronkelijke geluid op verschillende manieren ontdubbeld wordt.

De Brits-Australische Stevie Wishart werkt als componiste en muzikant met viool, draailier, stem en elektronica. Ze bespeelt een uiterst breed muzikaal palet: van middeleeuwse muziek over pop tot hedendaags minimalistisch, ze beheerst het allemaal. Bovendien koestert deze dame een passie voor de wetenschappelijke basis van muziek. Haar ervaring met hedendaagse en middeleeuwse muziek bracht haar tot compositiesystemen voor zowel akoestische als elektronische media. In haar projecten worden improvisatie-en multimediaprocessen vaak gezien als een link tussen middeleeuwse en hedendaagse kunstvormen. Met 'The Sound of Gesture' voegt ze een nieuw hoofdstuk toe aan haar muzikaal oeuvre.

Stevie Wishart : "In everyday life we look without seeing, hear without listening: when a car passes we think 'car' - we may not even notice what colour it is or pause to identify its engine from the engine sound. In life we concentrate on the basics in order to get along. As a composer and performer I want my audience to immerse themselves in the world of sounds I have carefully constructed. In The Sound of Gesture I hope that my musical gestures (those engaged in the act of playing the violin) will engage the audience, to lead them towards the various electronic transformations of the violin-sound as they emerge in the soundscape. Just as a pianist builds anticipation when lifting a hand before bringing it down onto the keyboard, so my visible gestures - themselves triggers to the sounds that accompany or follow - encourage the audience to expect what comes next and to notice when it happens. The Sound of Gesture is all about intensifying the listening experience."

Tijd en plaats van het gebeuren :

Stevie Wishart : The Sound of Gesture - cd/dvd launch + performance
Donderdag 9 december 2010 om 19.30 u
FoAM

Koolmijnenkaai 30-34
1080 Brussel

Meer info : www.q-o2.be en www.fo.am

Extra :
Stevie Wishart op www.loganartsmanagement.com, www.laudanum.net en youtube

Elders op Oorgetuige :
Musik für Barbaren und Klassiker doorbreekt grenzen tussen concerten, geluidsinstallaties, beeldend werk en muziek, 23/04/2010
The Sound of Gesture Composed & Improvised, 28/09/2006

Bekijk alvast dit fragment uit Stevie Wishart's The Sound Of Gesture

16:00 Gepost in CD, Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Geniale muziek in handen van een jong en virtuoos kwartet in de Handelsbeurs

Jürg Dähler Darm- of metalen snaren, oud of modern, Quatuor Terpsycordes is het enige kwartet dat het aandurft te wisselen van instrumentarium in functie van de stijlperiode die het aanpakt. Hun eigenwijze en bij momenten hartverscheurende cd-vertolking van Schuberts 'Der Tod und das Mädchen' bewijst hun muzikale bevlogenheid en drang naar perfectie. Met de Zwitserse altviolist Jürg Dähler aan hun zijde speelt het viertal uit Genève twee hoogtepunten uit het repertoire voor strijkkwintet. Het is bekend dat Mozart het liefst altviool speelde. Zijn voorkeur voor de warme klank van dit instrument uit zich in zijn zes strijkkwintetten met een dubbele altvioolpartij. Ook Johannes Brahms schreef twee werken voor diezelfde bezetting, waarvan het tweede strijkkwintet in G uit 1890 geldt als een van zijn late meesterwerken. Hoewel Bramhs 57 was toen hij het kwintet schreef, is hier van een compositorische verstilling niets te merken. In een erg energieke finale met opzwepende zigeunerritmes horen we de kracht en fantasie van een jonge componist gekoppeld aan de verfijning en rijpheid van een volleerd meester. In de Handelsbeurs worden deze twee topwerken verbonden door een reeds klassiek geworden twintigste eeuws werk van Ligeti. Benieuwd wat deze avond in het teken van geniale muziek in de handen van een jong en virtuoos kwartet zal worden.

György Ligeti schreef zijn Eerste strijkkwartet 'Metamorphoses nocturnes', een werk van een duizelingwekkende technische complexiteit, in 1953-54. In het Hongarije van begin jaren 1950 was de uitvoering van een werk van deze dissidente componist ondenkbaar. De première kwam er pas in 1958 in Wenen. In het dit werk neemt één grondmotief steeds andere gedaanten aan, als in een nieuwe versie van de beproefde variatievorm.

Robert Kirzinger over Ligesti's eerste Stijkkwartet : "Ligeti's String Quartet No. 1 was written in Budapest in 1953-1954, but not premiered until May 8, 1958, by the Ramor Quartet in Vienna. By that time Ligeti had already left the Soviet-controlled Hungary for the West and had been introduced to music that had only barely penetrated the Eastern bloc; including the music of Stockhausen and Boulez, the advent of serialism, and the electronic music studios. Ligeti's own progress as a composer put him far beyond the influence of Kodály, Bartók, and the Hungarian nationalism that permeated most of his work in Budapest. Bartók's influence on Ligeti's music is twofold, and includes his sophisticated sense of rhythm and motivic development, and also his lifelong use of folk song and folk-influenced musical materials. Ligeti's Musica ricercata for piano; their offspring, the Six Bagatelles for wind quintet; and the String Quartet No. 1 show these influences most clearly.

Although the String Quartet No. 1 is ostensibly a one-movement work lasting over 20 minutes, this single movement makes up many sections of disparate character. The piece opens with a stepwise melody (G-A-G sharp-A sharp) accompanied by chromatic scales. A second theme is angular, staccato, and aggressive. Closer attention to these two apparently disparate sections, however, reveals similarities in their melodic contours, which are based on the relatively simple chromaticism of the opening motif. New ideas and textures succeed one another throughout the piece, typically in fast-slow-fast alternation (another Bartók technique), but the melodic characteristics of each section may be traced to the piece's opening. Variation of rhythm provides the piece with much of its sense of progression, with somewhat amorphous passages giving way to the quick irregular meters of a dance form; there are also other stylistic parodies of folk music. Use of biting dissonance (one of the reasons the composer's more advanced work was not officially supported) occurs throughout; the second section features passages of parallel minor seconds. Ligeti's ear for unusual timbral possibilities is already at work in this early piece. High harmonic glissandi near the end of the work may presage the distinctive sound of Apparitions and the later pieces for which Ligeti came to be known. " (*)

Programma :

  • W. A. Mozart (1756-1791), Strijkkwintet nr. 3 in g, KV 516
  • G. Ligeti (1923-2006), Strijkkwartet nr. 1 'Métamorphoses Nocturnes' (1953)
  • J. Brahms (1833-1897), Strijkkwintet nr. 2 in G, opus 111

Tijd en plaats van het gebeuren :


Quatuor Terpsycordes & Jürg Dähler : Mozart, Ligeti, Brahms
Donderdag 9 december 2010 om 20.15 u
Handelsbeurs Gent

Kouter 29
9000 Gent

Meer info : www.handelsbeurs.be en www.terpsycordes.com

Extra :
Quatuor Terpsycordes & Jurg Dahler. Beloftevolle musici in prachtig repertoire, Hildegart Maertens op Kwadratuur.be, 19/11/2010
György Ligeti : www.schott-musik.de, www.arsmusica.be en youtube
Györgi Ligeti (1923 - 2006): emotioneel scepticus, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl, juni 2006
(*) György Ligeti, String Quartet No. 1 ("Métamorphoses nocturnes"), Robert Kirzinger op www.answers.com
Beluister György Ligeti's String Quartet No. 1 integraal op www.allmusic.com

Bekijk alvast dit fragment uit György Ligeti's String Quartet No. 1, uitgevoerd door het Ardeo Quartet op het Bordeaux Festival, 2008

07:03 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

03/12/2010

Impact Sessions : Arne Deforce & Sigrid Tanghe in Recyclart

Arne Deforce Sint Lukas Brussel organiseert voor de vierde keer hun multidisciplinaire 'Impactsessies': eclectische avonden met performances, hedendaagse experimentele muziek en dans, video, experimentele instrumentenbouw, avant- jazz.. Dit jaar is Recyclart gastheer.

Tijdens de eerste Impactsessie dit seizoen staat de compositie "Timeless Echoes" (2010) van de Malinese componist van Chinese origine Kee Yong Chong centraal. Hij componeerde dit stuk voor cello, elektronica en live projectie voor cellist-improvisator Arne Deforce (foto) en beeldend kunstenares Sigrid Tanghe. Kee Yong Chong omschrijft zijn muziek als "Een druppel inkt valt op het reeds vochtige papier, langzaam vormt zich een uitdeinende vlek. Doelgerichte penseelstreken vormen de vlek tot volume, tot betekenis, …" Stof genoeg ook voor een groepsgesprek over deze disciplineoverschrijdende samenwerking en de vraag hoe klank en beeld  elkaar wederzijds beïnvloeden.

Arne Deforce studeerde hedendaagse muziek, cello en kamermuziek aan het Koninklijk Conservatorium van Gent en Brussel. Zijn muzikale interesse gaat uit naar de historische avant-garde van de 20ste eeuw en experimentele improvisaties met beeld en geluid . Als cellist concentreert hij zich voornamelijk op het hedendaagse solowerk (recitals, concerti) en het kamermuziekrepertoire, met een voorkeur voor zogenaamd ‘onspeelbare’ werken (Iannis Xenakis, Richard Barrett, John Cage, Brian Ferneyhough) en elektronische adaptaties in samenwerking met CRFMW (Luik).

Sigrid Tanghe studeerde grafiek en ontplooide zich door de jaren als een veelzijdige beeldende kunstenares, met een indrukwekkend oeuvre van tekeningen, schilderijen, videowerk en live performances.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Impact Sessions : Arne Deforce & Sigrid Tanghe
Donderdag 9 december 2010 om 17.30 u (lezing) en om 20.30 u (performance)
Recyclart
(station Brussel-Kapellekerk)
Ursulinenstraat 25
1000 Brussel
Gratis toegang

Meer info : www.impactsessions.be, www.recyclart.be, www.arnedeforce.be en www.sigridtanghe.com

Extra :
Kee-Yong Chong : www.chongkeeyong.com, www.compositiontoday.com, www.myspace.com/keeyongchong, www.arsmusica.be en youtube

Elders op Oorgetuige :
Cellist Arne Deforce stort zich op poëtische hoogtepunten van de verbeeldingskracht, 23/11/2010
Peter Jacquemyn, Arne Deforce & Sigrid Tanghe : dialoog over de grenzen van beeldende kunst en muziek, 17/02/2008

16:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

European Saxophone Ensemble doorbreekt grenzen tussen verschillende muziekstijlen

European Saxophone Ensemble Het European Saxophone Ensemble (ESE), een groep van 12 jonge saxofonisten uit evenveel Europese landen, doorbreekt vrolijk de grenzen tussen klassiek, improvisatie, jazz en traditionele muziek.  Op 26 november startte het ensemble met een tournee door tien Europese landen. Dinsdag besluiten ze deze Europese tournee in het Brusselse Kaaitheater. Het ensemble is een jonge en dynamische groep muzikanten afkomstig uit 12 Europese landen. De leden zijn uitstekende saxofonisten met een verschillende muzikale achtergrond die geselecteerd werden tijdens audities in heel europa. Het ensemble draagt de titel 'Cultureel Ambassadeur van de Europese Unie' voor 2010. Het artistieke uitgangspunt is het doorbreken van grenzen tussen muziekstijlen: klassiek, improvisatie, avant-jazz en traditionele muziek gaan hier hand in hand. Vijf Europese componisten schreven nieuw werk, exclusief voor dit ensemble.

Bijna 200 jaar nadat de Belg Adolphe Sax de eerste saxofoon uitvond, brengt het European Saxophone Ensemble twaalf veelbelovende saxofonisten samen uit even veel Europese landen. Zij brengen nieuwe composities die een breed publiek de kans geven de diverse klanken van de saxofoon te ontdekken. De leden zijn geselecteerd tijdens audities in heel Europa. Ze spelen op bijna alle saxofoontypes - sopranino, soprano, tenor, alto, bariton en bas en zijn het bewijs dat samenwerking tussen verschillende muziekstijlen mogelijk is. Artistieke coördinator is Cezariusz Gadzina, artistiek adviseur is Veronique Delmelle.

ESE ging in 2008 van start en kreeg toen reeds de titel 'Cultural Ambassador of the European Union'. In datzelfde jaar werd ook de eerste CD 'Reed action' uitgegeven. Deze werd opgenomen in Studio Toots in Brussel in samenwerking met radio KLARA. Na de release toerde ESE doorheen Europa. In november en december 2010 toerde het ESE door Cyprus, Griekenland, Bulgarije, Hongarije, Tsjechische Republiek, Slovenië, Italië, Nederland, Duitsland en België. De concerten waren steeds opnieuw een muzikaal feest waar iedere generatie zijn gading in vindt. De opnames voor de tweede CD werden tijdens deze tour gemaakt.

De Duitse saxofonist Claudius Valk (1966) is sinds 2002 docent saxofoon aan het Conservatorium Maastricht. Daarnaast geeft hij les aan de Musikhochschule in Keulen. Na een studie jazz en klassieke saxofoon bij de bekende altsaxofonist en componist Hugo Read volgde hij een studie jazz aan de Folkwang Musikhochschule in Essen bij Matthias Nadolny. Claudius Valk bespeelt de tenorsax, sopraansax, basklarinet, klarinet en fluit. Hij trad en treedt op bij festivals in heel Europa en gaf masterclasses in Dresden en Boedapest. Hij toerde met diverse ensembles door Europa, de USA, Centraal- en Zuid-Amerika, Japan en China. In 1996-1997 verbleef hij in New York waar hij studeerde bij Richie Beirch en Dave Liebman. Hij gaf concerten met o.a. Chuck Clark, Ron Vincent en Lauren Stillman. In 1997 maakte hij een concertreis door Cuba waar hij ook een masterclas verzorgde.
Claudius Valk was lid van het Belgische saxofoonkwartet Bl!ndmann, speelde samen met Joachim Kühn en heeft sinds 1994 zijn eigen Valktrio. Hij is altijd actief gebleven in de Keulse regio, zo is hij lid van 'Jazzattack' (de wekelijkse concerten in de bekende Jazzkeller) en van het Cologne Contemporary Jazzorchestra. Hij werkte mee aan diverse cd’s en radio- en tv-registraties.

De Belgische trompettist, componist en arrangeur Bert Joris (1957) behoort tot de meest veelzijdige en getalenteerde jazzmusici in Europa. Hij begon zijn carrière als trompettist bij het BRT Jazzorkest en ontwikkelde zich daarnaast tot een belangrijk componist/arrangeur en dirigent. Hij maakte furore als leider van het Bert Joris Quartet en als docent, o.a. aan de Swiss Jazz School in Bern. Eén van de hoogtepunten van zijn werk als componist en arrangeur is de cd 'Dangerous Liaison', een live opname van zijn composities door de Koninklijke Vlaamse Filharmonie en het Brussels Jazz Orchestra. Dit jaar kwam er met 'Signs and Signatures' een vervolg op deze mijlpaal. Bert Joris ontving de Vlaamse Cultuurprijs voor Muziek 2009. Met de woorden van de jury: "Hij gaf de Vlaamse en Belgische jazzscene een gezicht in het buitenland en zijn naam wordt in één adem genoemd met vaderlandse monumenten zoals Toots Thielemans en Philip Catherine".

Programma :

  • Claudius Valk, B.B. Witched
  • Dariusz Przybylski , Toxiuh Molpilia
  • Yordan Goshev, Sassofonissimo
  • Bert Joris , Saxuality - Memories
  • Krzesimir Dębski, Sax Animation

Tijd en plaats van het gebeuren :

European Saxophone Ensemble
Dinsdag 7 december 2010 om 20.30 u
Kaaitheater

Sainctelettesquare 20
1000 Brussel

Meer info : www.kaaitheater.be en www.esax.eu

Extra :
Claudius Valk : www.claudiusvalk.com en youtube
Dariusz Przybylski : www.dariuszprzybylski.eu, renewmusic.org en youtube
Yordan Goshev op www.ubc-bg.com
Bert Joris : www.bertjoris.be, www.myspace.com/bertjoris, www.muziekcentrum.be en youtube
Krzesimir Dębski : www.kdebski.pl, en.wikipedia.org, www.imdb.com en youtube

12:04 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Pianist Ludovico Einaudi in Mechelen en Brugge

Ludovico Einaudi Minimalistisch, klassiek, ambient, hedendaags… componist / pianist Ludovico Einaudi (foto) laat zich niet vangen met een paar ondubbelzinnige termen. Als conservatoriumproduct week Einaudi pas eind de jaren '80 af van het klassieke pad en ging hij nieuwe inspiratie zoeken in populaire muziek. Elementen daarvan last hij naadloos samen tot bloedmooie composities. Zijn invloeden strekken zich behaaglijk uit van The Beatles en Radiohead tot Luciano Berio, van Miles Davis tot Bob Dylan. En nu we toch vertrokken zijn voor een rondje name dropping: behaaglijk warm aanbevolen voer voor fans van Henryk Gòrecki, Philip Glass en Max Richter. Zelfs medemensen opgetrokken uit stalen emoties weet Einaudi te vloeren met een willekeurige haal van zijn klavier.

In het buitenland is de Italiaanse componist en pianist Ludovico Einaudi (1955) al jaren een begrip: hij speelt er voor uitverkochte zalen en zijn platen voeren eregeld de klassieke charts aan. Sinds 2008 gaat ook ons land plat voor hem: zijn eerste concerten op Belgische bodem waren meteen uitverkocht. Ludovico Einaudi noemt zichzelf een minimalist in de traditie van Philip Glass, Michael Nyman en Wim Mertens maar onder invloed van de pop- en  wereldmuziek werkt hij evenzeer samen met muzikanten als Yann Tiersen en Ballake Sissoko. Ludovico is in zijn muziek altijd op zoek naar iets anders, iets nieuws. Met zijn laatste album 'Divenire' bewees hij zich wederom als groots en vernieuwend muzikant.

Luduvico Einaudi begon zijn carrière als componist in de theater- en danswereld. In de jaren negentig kwam zijn eerste soloplaat uit en publiek en critici waren lovend. Vanaf dat moment treedt hij in heel Europa op, zowel solo als met groot orkest, en niet in de minste zalen. Ook is Einaudi succesvol componist van filmmuziek; hij won al meerdere prijzen. Einaudi wordt geïnspireerd door The Beatles, Miles Davis en Radiohead maar ook door Toumani Diabate (Mali) en Djivan Gasparijan (Armenië). Hij componeert klassieke en avant-gardistische muziek met etnische en elektronische invloeden. Niet in woorden te vatten maar prachtig in het gehoor: Ludovico Einaudi.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Pianorecital Ludovico Einaudi
Woensdag 8 december 2010 om 20.15 u
Stadsschouwburg Mechelen

Keizerstraat 3
2800 Mechelen

Meer info : www.cultuurcentrummechelen.be
--------------------------------
Donderdag 9 december 2010 om 20.00 u
Concertgebouw Brugge

't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.concertgebouw.be en www.cactusmusic.be

Extra :
Luduvico Einaudi : www.ludovicoeinaudi.com, www.ludovicoeinaudi.com en youtube

07:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

02/12/2010

Erdem Helvacıoğlu & Heleen van Haegenborgh op zoek naar hun roots voor Istanbul Express

Heleen van Haegenborgh Voor Istanbul Express gaan Erdem Helvacıoğlu (gitaar, elektronica) en Heleen van Haegenborgh (piano) op zoek naar hun roots. Ze gaan daarvoor terug tot in de 15e eeuw. Zij in Gent, hij in Istanbul. De Turkse modi en 15e eeuwse harmonieën van de Vlaamse Polyfonisten vormen een belangrijk vertrekpunt. Beiden hebben een eerder experimentele achtergrond maar conventionele technieken zijn talrijk aanwezig. De combinatie van beiden zorgt ervoor dat de tonale elementen uit de oude muziek in een nieuwe omgeving terecht komen.

Erdem Helvacıoğlu is een van de boeiendste elektronica-artiesten in Istanbul met een internationale carrière. Hij creëert een geluidsportret van Istanbul aan de hand van opnames die hij in de stad maakte: een Turks klankentapijt dat je doet wegdromen.

Heleen Van Haegenborgh (foto) is een jonge Gentse pianiste die het accent legt op nieuwe muziek, en daarbij regelmatig samen werkt met niet-muzikanten. Ze wil hiermee afbreuk doen aan het elitaire karakter van de hedendaagse muziek om het aantrekkelijker te maken voor een breder publiek. Ze probeert steeds omgeving en inhoud van de muziek op elkaar te laten inspelen. Ze werkt samen met o.a. Thomas Smetryns, Hermes Ensemble, Morton Feldman, Alvin Lucier, George Crumb en James Tenney.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Erdem Helvacıoğlu & Heleen van Haegenborgh
Woensdag 8 december 2010 om 22.00 u
Kunstencentrum Vooruit

Sint-Pietersnieuwstraat 23
9000 Gent

Meer info : www.vooruit.be en www.decentrale.be

Heleen van Haegenborgh : www.heleenvanhaegenborgh.be, www.myspace.com/heleenvhaegenborgh en youtube
Erdem Helvacıoğlu : www.erdemhelvacioglu.com, www.myspace.com/erdemhelvacioglu en youtube

Elders op Oorgetuige :
Istanbul Ekspres : muziek, film en expo en uit de metropool waar Oost en West elkaar ontmoeten, 28/11/2010

15:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Orchestre philharmonique de Liège Wallonie Bruxelles viert 50ste verjaardag

Pierre Bartholomée In de herfst van 1960 vond het eerste concert plaats van het nieuwe 'Orchestre de Liège'’ en zijn eerste dirigent, Fernand Quinet. Vijftig jaar later werken de laatste drie muziekdirecteurs Pierre Bartholomée (1977-1999), Louis Langrée (2001-2006) en Pascal Rophé (2006-2009), samen aan een verrassingsconcert ter ere van 'hun' orkest. Op het programma staat de wereldcreatie van Pierre Bartholomée's Symfonie, Maurice Ravels Daphnis et Chloé en Le Sacre du Printemps van Igor Stravinsky.

Pierre Bartholomée werd geboren in Brussel in 1937. Op zijn zesde begon hij pianoles te volgen. Na zijn studies piano aan het Conservatoire Royal de Bruxelles bij André Dumortier behaalde hij in Italië een meestergraad bij Wilhelm Kempff.
Samen met Henri Pousseur stichtte hij het ensemble Musiques Nouvelles en het Centre de Recherche et de Création musicales de Wallonie. Zijn carrière als pianist en deze als dirigent bij dit ensemble, waarmee hij de belangrijkste steden en festivals aandeed (Avignon, Parijs, Amsterdam, Warschau, Madrid, Belgrado, Zagreb), combineert hij met de functie van producer op de muziekdienst van de RTBF. Daarnaast is hij dertig jaar lang actief als orkestdirigent, waarvan tweeëntwintig seizoenen bij het Orchestre Philharmonique de Liège.

Pierre Bartholomée wordt zowat overal in Europa, in de VS en in Japan uitgenodigd als vertolker van een breed repertoire (van Purcell tot Boulez, van Bach tot Messiaen, van Haydn tot Pousseur - via Mozart, Beethoven, Schumann, Brahms, Liszt, Wagner, Mahler, Stravinsky, Bartók, Varèse, Schönberg, Webern, Stockhausen, Berio, Xenakis, Boesmans, Rihm...), en dit in samenwerking met internationale solisten. Bij deze programma’s, evenals in het groot aantal radio- en cd-opnames dat hij heeft gerealiseerd, legt Pierre Bartholomée steeds de nadruk op de creatie.

Naast al deze activiteiten zetelt Pierre Bartholomée geregeld in de jury van internationale wedstrijden voor muziekinterpretatie en compositie. Zo was hij de voorzitter van het internationaal concours voor orkestdirectie Antonio Pedrotti en maakte hij deel uit van de jury van de Koningin Elisabeth Wedstrijd, van het Gaudeamus Concours en van de compositiewedstrijd van het festival van Besançon. Hij is corresponderend lid van de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten van België. Koning Albert II kende hem de titel van Ridder toe.

Pierre Bartholomée over zijn Symfonie : De Symfonie die ik componeerde naar aanleiding van de 50ste verjaardag van het OPL bestaat uit drie delen. Daarin gebruik ik de traditionele orkestbezetting, aangevuld met een harp, een piano en een grote marimba. Er zijn twee percussiegroepen. De drie delen - Allegro, Andante en Finale - zijn traditioneel qua opzet, maar dan zonder menuet of scherzo. Al hebben het allegro en de finale misschien wel een scherzokarakter.

Het Allegro is geschreven in sonatevorm, met enkele afwijkingen, het Andante is vrij geïnspireerd op de liedvorm, terwijl de Finale na een korte inleiding alle kenmerken van een rondo heeft. Mijn zesde werk voor groot orkest sluit dan ook bewust aan bij de klassieke symfonische traditie.

Sinds 1950 zijn er maar weinig symfonieën meer geschreven. Het lijkt wel alsof deze vorm, die zoveel meesterwerken heeft opgeleverd, in onbruik is geraakt. Ik had zin om in alle bescheidenheid in de huid te kruipen van de grote Haydn en hem om enige inspiratie te vragen, kwestie van te weten of het vandaag sowieso nog zin heeft om er één te componeren...

Ik heb veel plezier beleefd aan dit werk. Ik heb de symfonie altijd beschouwd als een soort theater waarin de muzikale ideeën fungeren als personages, nu eens op de scène, dan weer in de coulissen. Ze komen en gaan, ze werken samen en tegen elkaar, ze vermommen zich en vermengen zich. Dat levert dramatische of verrassende, wisselende en soms grappige situaties op waarin wat musici het 'materiaal' noemen, van bij het begin als sleutel fungeert: figuren, harmonieën en timbres.

Dit werk had voor mij bovendien een extra dimensie: de kleine symfonie die stilaan vorm aan het krijgen was, zou gelinkt worden aan het grootse verjaardagsfeest van het orkest waarmee ik het geluk had bijna een kwarteeuw te mogen samenwerken. Ik wilde het dan ook een stuk schenken dat unieke kenmerken bezit in het geheel van mijn oeuvre en dat enigszins afwijkt van het ietwat stereotiepe imago van de hedendaagse muziek.

Het was een grote uitdaging om striktheid te combineren met een soort classicisme, in een werk dat eer betuigt aan de musici die zo lang mijn reisgezellen zijn geweest. Veel van die musici hebben ondertussen het OPL verlaten, en sommigen zijn er helaas niet meer, maar het is met hen allen in gedachten, met de welwillende steun van 'Papa Haydn' en onder de naar ik hoop begripvolle blikken van al zijn nakomelingen dat ik dit werk gecomponeerd heb. Een werk dat, zoals men ongetwijfeld zal opmerken, een soort concertante symfonie is waarin alle instrumentenfamilies om beurten op het voorplan treden. "

Tijd en plaats van het gebeuren :

Orchestre philharmonique de Liège Wallonie Bruxelles : Concert du cinquantième anniversaire
Woensdag 8 december 2010 om 20.00 u
Bozar
- Henry Le Boeufzaal
Ravensteinstraat 23
1000 Brussel

Meer info : www.bozar.be en www.opl.be

Dit concert is ook te horen op 7 en 9 december in de Salle Philharmonique in Luik.

Extra :
Pierre Bartholomée : www.pierrebartholomee.com, www.cebedem.be en youtube

Elders op Oorgetuige :
Hommage aan Pierre Bartholomée, 5/03/2008
Requiem van Pierre Bartholomée gaat deze week in première, 5/11/2007
Ensemble Musiques Nouvelles : Bartholomée, Gobert, Eggert, Viñao, 12/03/2007

07:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

01/12/2010

Muzikale agressie met Napolitaans improvtrio Aspec(t) in Logos

Aspec(t) Aspec(t) komt uit Napels, is alternatief, en niet gespeend van een zekere dosis muzikale agressie. Dit duo, bestaande uit de improvisatoren Mimmo Napolitano (aka SEC_) en Mario Gabola, tast de grenzen af van wat de combinatie van analoge synths, saxofoon-feedback en 'resonant drums' zoal kan teweegbrengen.

Experimentele improvisatie en een zekere dosis muzikale agressie troef op deze voorstelling, want op Sinterklaasdag wipt het beruchte elektronicaduo Aspec(t) bij Logos binnen. Aspec(t), dat zijn Mimmo Napolitano (aka SEC_) en Mario Gabola, beiden afkomstig uit Napels en al jarenlang aktief bij tal van obscure en minder obscure muziekformaties. Mimmo specialiseert zich in radio, tapeloops en analoge synthesizers (waar hij op een onortodoxe, in eigen woorden geperverteerde manier mee omspringt) en speelt bij groepen als Weltraum and Endorgan. Mario Gabola (lid van onder meer A Spirale) bespeelt een saxofoon die hij laat feedbacken via een heuse ketting van 'resonant drums' en kleine luidsprekertjes. Meer heeft Aspec(t) niet nodig om live te gaan knutselen met feedback, interferentie en het optrekken van complexe klankstrukturen.

Inmiddels is dit duo toe aan hun vierde studio-album (getiteld Waspnest), een album dat werd gereleased door Toxo Records en naar eigen zeggen het midden houdt tussen de agressie van New Aktionism (Joke Lanz, Dave Philipps, Rudolf Eb.er, ... ) en de radikale improvisatiemuziek van Chris Brown, John Butcher, Jim Denley en Lionel Marchetti. Mimmo en Mario zijn tevens de organisatoren achter Pestival en Alter@!, twee lokale festivals voor baanbrekende experimentele muziek in respektievelijk Napels en Avellino. Daar treedt het duo geregeld op met mensen als Ignaz Schick, Agostino Di Scipio, Psychofagist, Enrico Malatesta, Anatrofobia en Splinter Vs. Stalin. Wie een voorproefje van Aspec(t) wil horen, surft maar eens naar www.toxorecords.com/aspec(t) en beluistere tracks met klinkende titels als Donoso Against the Obscene Wasp, Deleuze Meets Schimpfluch, Fear in Naples, Inner Dispossession en Becoming Animal. Een selectie uit hun nieuwste album zal, naast enkele live improvisaties, de hoofdmoot uitmaken van dit concert.

Tijd en plaats van het gebeuren :

New Media XI - Aspec(t)
Maandag 6 december 2010 om 20.00 u
Logos Tetraëder

Bomastraat 26-28
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org

Extra :
Aspec(t). El Obsceno Pájaro de la Noche, Koen Van Meel o Kwadratuur.be, 12/09/2010

Bekijk alleszins deze video van Aspec(t) op TagoFest 2010

15:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook