15/01/2011

Eerste editie van de Week van de Klank in Brussel

Week van de Klank De Week van de Klank presenteert van 24 tot en met 30 januari 2011 een aantal evenementen die betrekking hebben tot klank. Dat zal gebeuren op verschillende locaties in Brussel. De bedoeling is het publiek een betere kennis van de klank bij te brengen en het belang van klank aan alle spelers in de samenleving te benadrukken.

Semaine du Son
Met als voortrekker de 'Semaine du Son' die in Parijs in 2004 werd opgericht door Christian Hugonnet (en tot op heden wordt georganiseerd in een veertigtal steden in Frankrijk en in Québec), organiseert Halolalune Production in januari 2011 de eerste editie van 'La Semaine du Son / De Week van de Klank' in Brussel. De steden Genève en Vancouver zullen ook deel uitmaken van de editie 2011.

Kruisbestuiving van invalshoeken
Halolalune Production wil dit evenement zodanig coördineren dat zowel de culturele, pedagogische, medische, ecologische als economische aanpak m.b.t. tot de (problematiek van) klank aan bod komt. Een kruisbestuiving van invalshoeken en deelgebieden die ook in de programmatie van deze eerste editie van de Week van de Klank zichtbaar moet worden. Op het programma staan o.a. conferenties, debatten, ontmoetingen en tentoonstellingen over heel verschillende domeinen die alle iets te maken hebben met het fenomeen klank en de perceptie ervan in bv. het gebied van de gezondheid, de creatie, de technologie, de architectuur, de akoestiek, het milieu, de opleiding, de economie, de sociologie, de psychologie, enz. Verder kan je genieten van enkele filmprojecties, installaties en een hommageconcert aan Henryk Gorecki door Musiques Nouvelles in Flagey (29/01).

Tijd en plaats van het gebeuren :

Week van de Klank
Van maandag 24 tot en met zondag 30 januari 2011
Op verschillende locaties in Brussel

Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.lasemaineduson.org

14/01/2011

Vertelorkest met mobiele objecten, klank, video, licht en schaduw

Fortellerorkesteret Impact Sessions programmeert ook dit jaar weer zo gedifferentieerd mogelijk. Voorstellingen waarbij het gebeuren primeert op het object en de actie op het resultaat. Voorafgaand is er een lezing door de performer. Zo wordt de voorstelling in een ruim perfectief geplaatst binnen zijn internationale artistieke context en binnen het oeuvre van de kunstenaar.

Het Noorse Verdensteatret beweegt zich tussen uiteenlopende artistieke grenzen. "Mobiele objecten, klank, video, licht en schaduw, zonder mensen," zo beschrijft de groep uit Oslo de installatie Fortellerorkesteret (Het vertelorkest). Al meer dan 20 jaar schept het Verdensteatret (Theater van de wereld) een eigen universum met behulp van motoren, robots, software en allerlei prullaria. Het Fortellerorkesteret is een polyfoon instrument, een bewegende sculptuur, een indrukwekkende machine die een ruimte zienderogen verandert in een andere.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Impact Sessions : Verdensteatret
Dinsdag 25 januari 2011 om 17.30 u
(lezing door Lezing door Lisbeth J. Bodd, Asle Nilsen, Piotr Pajchel ) en om 20.30 u (Filmprojectie/performance)
Recyclart
(station Brussel-Kapellekerk)
Ursulinenstraat 25
1000 Brussel
Gratis toegang

Meer info : www.impactsessions.be, www.recyclart.be, www.sintlukas.be en www.verdensteatret.com
------------------------------
Verdensteatret - Fortellerorkesteret (The Telling Orchestra)
Van vrijdag 14 t.e.m. zondag 23 januari 2011
(Dagelijks ontmoeting met de artiesten om 13.30 u )
Bozar - Raadzaal
Ravensteinstraat 23
1000 Brussel

Meer info : www.bozar.be en en www.verdensteatret.com

Extra :
Verdensteatret op youtube

Bekijk alvast de video van Fortellerorkesteret

07:00 Gepost in Concert, expositie, Muziek | Permalink |  Facebook

13/01/2011

Radu Malfatti, Kevin Drumm & Lucio Capece in de Brusselse Q-O2 werkplaats

Radu Malfatti Vrijdag 21 januari zijn Radu Malfatti (foto), Kevin Drumm en Lucio Capece te gast in de Brusselse Q-O2 werkplaats voor een unieke performance in het kader van hun Europese tournee. Malfatti is een 67-jarige Oostenrijkse trombonist die speelde met zowat alle grote namen van de improvisatiescène in Europa en daarbuiten (Derek Bailey, Evan Parker, Misha Mengelberg, Chris McGregor, Barry Guy, Roscoe Mitchell...). Voor deze gelegenheid werkt hij samen met Lucio Capece en Kevin Drumm.

In de jaren 70 en 80 was Radu Malfatti een van de leidende figuren in de vrije improvisatiescène, de 'free jazz', in de jaren 90 maakte hij dan weer minimalistische compositie. Hij is lid van de 'Wandelweiser Komponisten', een internationale groep met zenuwcentrum in Berlijn, waarbij echter niet alleen componisten uit Duitsland aangesloten zijn, maar evengoed uit Zwitserland, de Verenigde Staten, Korea en Nederland. Deze kunstenaars verenigen zich rond een zelfde artistieke visie, die in het verlengde ligt van de ideeën van John Cage, Morton Feldman en Christian Wolff. Hun doel is muziek uit te puren tot zijn essentie, wat een krachtig minimalisme als resultaat heeft. Q-O2 heeft met Wandelweiser een sterke inhoudelijke affiniteit, waardoor er een goede internationale samenwerking is gegroeid.

Lucio Capece (1960) is een Argentijns muzikant die nu in Berlijn woont. Hij speelt sopraansaxofoon, basklarinet en studeerde gitaar in Buenos Aires. Hij legt zich vooral toe op geïmproviseerde muziek, gaande van extreem reductionistische muziek tot noise. Zijn instrumenten prepareert hij soms met plastic flessen, pingpong balletjes, water, papier en allerhande analoge electronica. Als elektronische muzikant speelt hij op een set bestaande uit een non-input mixer met 12 kanalen en een sampler. De geluiden van de mixer worden gebruikt door de sampler die functioneert als controller, processor, editor in real time. Zijn werk put heel wat inspiratie uit de beeldende kunsten en cinema en ontstaat telkens in een improvisatiecontext, waarbij vooral de ervaring van tijd en perceptie centraal staat. In zijn zoektocht kruist hij geregeld het pad van verwante klankzoekers zoals Keith Rowe, Yannis Kyriakides en Mattin.

Kevin Drumm werkt als een echte kameleon in zeer uiteenlopende muziekprojecten. Hij smelt naadloos zijn akoestische en elektronische klanken samen tot op de grens van stilte, maar blijft daarbij binnen de lijnen van de muzikale virtuositeit.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Radu Malfatti, Kevin Drumm & Lucio Capece
Vrijdag 21 januari 2010 om 20.30 u
Q-O2 werkplaats

Koolmijnenkaai 30-34
1080 Brussel

Meer info : www.q-o2.be

Extra :
Radu Malfatti op www.timescraper.de en youtube
Interview met Radu Malfatti, Dan Warburton op www.paristransatlantic.com, februari 2001
Lucio Capece : www.luciocapece.blogspot.com en youtube
Kevin Drumm : en.wikipedia.org

15:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Russische topmeeting met het NOB in Bozar

Rodion Shchedrin Onder de titel 'Russische topmeeting' brengt het Nationaal Orkest van België een integraal Russisch programma met Julian Reynolds en Natalia Gutman.De Britse dirigent en pianist Julian Reynolds (1962) studeerde piano aan de Hochschule für Musik van Wenen, theoretische studies aan het King’s College (Londen) en orkestleiding aan de Guildhall School of Music en in Wenen. Op op 18-jarige leeftijd assisteerde hij Claudio Abbado en Leonard Bernstein bij het European Community Youth Orchestra. Sinds 1986 is hij muziekdirecteur van de Nederlandse Opera (Amsterdam). Hij brengt bij het NOB Ravels orkestratie van Musorgsky's 'Schilderijententoonstelling' en Rodion Shchedrins symfonische studies 'Dialogues with Sjostakovitsj'. Het wordt bij die gelegenheden ook uitkijken naar de komst van Natalia Gutman. Deze beroemde Russische celliste zal het eerste celloconcerto van Sjostakovitsj vertolken. Met al haar ervaring en vakmanschap staat ze garant voor temperamentvolle en beklijvende vertolkingen die Sjostakovitsj' meesterwerk zonder meer goed uit de verf zullen doen komen.

Rodion Shchedrin - Dialogues with Shostakovitch
Rodion Shchedrin (foto) werd in 1932 in Moskou geboren als zoon van een componist en muziekleraar. Hij bezocht de koorschool van Moskou en studeerde daarna aan het Conservatorium aldaar. In 1955 studeerde hij af in de vakken compositie en piano bij bij Joeri Sjaporin en Nikolaj Mjaskovski afstudeerde. In 1958 trouwde hij de zeven jaar oudere bekende ballerina Maja Plisetskaja.

Shchedrins vroege composities zijn nog tonaal, kleurrijk georkestreerd en vaak zijn er stukken volksmuziek in te horen, terwijl hij in zijn latere werken gebruik maakt van twaalftoontechniek en serialisme. In het westen is hij vooral bekend geworden doordat Mstislav Rostropovitsj een aantal van zijn werken opnam.

Het bekendst zijn Het kleine paardje met de bochel (1955), de Carmen Suite (1967), gebaseerd op de opera Carmen van Georges Bizet (een project dat door zowel Dmitri Sjostakovitsj als Aram Chatsjatoerjan geweigerd werd), Anna Karenina (1971, op basis van het boek van Leo Tolstoj), en Mevrouw met schoothondje (1985), en de opera's Niet Alleen Liefde (1961) en Dode Zielen (1976, naar Nikolai Gogols roman). Verder componeerde hij pianoconcerten, symfonieën, kamermuziek en pianostukken. Nadat hij 24 preludes en fuga's van Sjostakovitsj gehoord had schreef hij een compositie met dezelfde titel.

In 1989 verkreeg hij het lidmaatschap van de Akademie der Künste in Berlijn en ontving hij in 1992 de Russische Staatsprijs van president Boris Jeltsin voor zijn bijdragen aan de klassieke muziek. Hij was een virtuoos pianist en organist en trad zelf als solist op in de eerste drie premières van zijn zes pianoconcerten. Na de ineenstorting van het Sovjet imperium maakte Shchedrin vele internationale reizen. Momenteel verblijft hij afwisselend in München en Moskou.

Dmitry Sjostakovitsj - Concerto voor cello en orkest
Dmitry Sjostakovitsj schreef zijn Celloconcert Nr. 1 in Es-majeur opus 107 in 1959. Het stuk is geschreven voor en opgedragen aan Mstislav Rostropovitsj die het stuk binnen vier dagen uit het hoofd leerde. Rostropovitsj was de solist tijdens de première in Leningrad in het Conservatorium van Leningrad op 9 oktober 1959, waarbij Jevgeni Mravinski dirigeerde. Een paar dagen later volgde de Amerikaanse première in Philadelphia met dezelfde solist, toen Sjostakovistj een van zijn schaarse buitenlandse reizen mocht maken.

Over het instuderen door Rostropovitsj gaat een verhaal de ronde. Sjostakovitsj wilde beginnen met het doornemen van het stuk nadat hij het een aantal dagen eerder aan Rostropovitsj had meegeven. Toen Sjostakovitsj van de piano opstond om een bladmuziekstandaard voor Rostropovitsj te pakken, antwoordde Rostropovitsj dat hij het gehele stuk al had uit het hoofd kende. Waarschijnlijk beschikte Rostropovitsj dan ook over een fotografisch geheugen.

Het concert duurt ongeveer 25 minuten en bestaat uit vier delen : Allegretto - Moderato - Cadenza / Attacca - Allegro con moto. Sjostakovitsj hergebruikte thema's uit het celloconcert in zijn 8ste strijkkwartet.

Natalia Gutman is een ideale soliste in het Eerste celloconcert van Sjostakovitsj. De celliste is een leerlinge van Mstislav Rostropovitsj, voor wie Sjostakovitsj het werk schreef.

Programma :

  • Rodion Shchedrin, Dialogues with Shostakovitch, symfonische studies
  • Dmitry Sjostakovitsj, Concerto voor cello en orkest Nr. 1, op. 107
  • Modest Musorgsky, Schilderijen van een tentoonstelling

Tijd en plaats van het gebeuren :

NOB : Shchedrin, Sjostakovitsj, Musorgsky
Vrijdag 21 januari 2011 om 20.00 u
(inleiding door Renate Weytjens om 19.30 u )
Zondag 23 januari 2011 om 15.00 u (inleiding door Renate Weytjens om 14.30 u )
Bozar - Henry Le Boeufzaal
Ravensteinstraat 23
1000 Brussel

Meer info : www.bozar.be en www.nob-onb.be

Extra :
Rodion Shchedrin : www.shchedrin.de, www.sikorski.de, www.schott-music.com en youtube
Composer Rodion Shchedrin. A conversation with Bruce Duffie op www.kcstudio.com
Dmitri Sjostakovitsj op nl.wikipedia.org en youtube
Dmitri Sjostakovitsj (1906 - 1975): Strijd om de geestelijke integriteit, Jan De Kruijff op www.musicalifeiten.nl
Sjostakovitsj, Concerto voor cello en orkest Nr. 1, op. 107 op en.wikipedia.org
Program notes Dmitry Sjostakovitsj Cello Concerto No. 1, Barbara Heninger op www.barbwired.com, 30/09/2007

Bekijk alvast het eerste deel (Allegretto) uit Sjostakovitsj' eerste celloconcert door Pieter Wispelwey en de Hong Kong Sinfonietta

07:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

12/01/2011

Barbara Hindahl & Hans W. Koch op zoek naar de oorspronkelijke taal van de schepping

Hans W. Koch Op het einde van de 16de eeuw had de Engelse wiskundige John Dee naar eigen zeggen gesprekken met engelen. Die leerden hem hun complexe taal, die God gebruikte toen hij de wereld schiep. De boeken die ze hem tijdens deze gesprekken dicteerden, bestaan uit grote tabletten met letters in het tot dusver onbekende Enochiaanse alfabet, waaruit namen en woorden werden afgeleid door bepaalde bewegingen tussen de velden van die tabletten. Dat materiaal dient als vertrekpunt voor de verkenningstocht van Barbara Hindahl en Hans W. Koch naar de oorspronkelijke taal van de schepping, een evolutionaire matrix, die meer dan de genetica en de cryptografie, het raadselachtige van dit alles op het oog heeft. Of, om het in minder gewichtige woorden uit te drukken, een audiovisueel spel van wederzijdse vertalingen en al dan niet juiste interpretaties.

De Duitse audiovisueel kunstenaar, componist en performer Hans W. Koch (foto) studeerde muziek, geschiedenis en natuurkunde aan de Universiteit van Weingarten en compositie aan de Universiteit van Muziek in Keulen, waar hij nog steeds woont en werkt. Naast het ontwikkelen van voorstellingen voor verschillende, vaak interdisciplinaire ensembles, creëert hij geluidsinstallaties. Het zoeken naar verborgen aspecten van dagelijkse voorwerpen, zoals huishoudelijke elektronica, haardrogers en oude computers, speelt een belangrijke rol in zijn werk.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Performance Barbara Hindahl + Hans W. Koch
Maandag 17 januari 2010 om 20.30 u
Q-O2 werkplaats

Koolmijnenkaai 30-34
1080 Brussel

Meer info : www.q-o2.be

Extra :
Hans W. Koch : www.hans-w-koch.net en youtube
Barbara Hindahl op www.wcl-shipping.com en youtube

15:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Ralph van Raat verrast met unieke combinatie in deSingel

ralph_van_raat.jpg De jonge Nederlandse pianist Ralph van Raat (foto) wordt internationaal gelauwerd voor zijn opnamen en concerten van hedendaagse muziek. Hij zette onder meer het volledige piano-oeuvre van John Adams, Louis Andriessen en Magnus Lindberg op cd. Met het programma van zijn debuutrecital in deSingel voegt hij een mooi orgelpunt aan deze cyclus toe. Hij kiest resoluut voor twee sleutelwerken van de minimal music. 'Phrygian Gates' is de compositie waarmee John Adams definitief zijn eigen stem vond. Met van Raat aan het klavier wordt het een soort eenmansorkestwerk met grote romantische gebaren. Toch weet hij tegelijk de muziek compleet 'minimal' te houden. 'Piano Phase' van Steve Reich is hét schoolvoorbeeld van minimal in zijn meest strikte vorm. Reich maakt in dit stuk voor het eerst gebruik van tapeloops voor verschuivende patronen in een live uit te voeren werk. Joep Franssens, die tot Nederlands boegbeeld van de nieuwe spiritualiteit zou uitgroeien, schreef zijn componistendebuut 'Between the Beats' met Reich als grote inspirator. Als 'amuse-gueule' van dit concert stellen Ralph van Raat een pianosonate van de Est Erkki-Sven Tüür en 'China Gates' van John Adams voor. Een menu dat vele liefhebbers zal overtuigen.

Nog voor Ralph Van Raat (1978) naar het Conservatorium Amsterdam trok, had hij al twee prijzen op zak. Hij studeerde in Chicago, Keulen en Parijs en bouwde een ijzersterke carrière uit. We zagen hem als solist bij de London Sinfonietta, het BBC Symphony Orchestra en het Rotterdams Philharmonisch Orkest. Zijn cd's voor Naxos werden bejubeld en ondertussen geeft hij zelf les in Utrecht en Amsterdam. En dan hebben we het nog niet over de talrijke prijzen die hij won. Met andere woorden: een man met adelbrieven. Van Raat "kan bovenal de luisteraar onverbiddelijk op zijn hand krijgen door zijn grote muzikale verbeeldingskracht" (Trouw). Zijn programma's weet hij zo samen te stellen dat je telkens opnieuw verrast wordt door de unieke combinaties.

Erkki-Sven Tüür- Piano Sonata
Enige experimenteerdrift kan je de Estse componist Erkki-Sven Tüür (1959) niet ontzeggen. Als student percussionist en fluitist was hij van 1979 tot 1983 de drijvende kracht achter de rockband In Spe ('In hoop'). Met deze groep mixte hij muzikale technieken uit de rockmuziek van Frank Zappa, King Crimson, Yes en Genesis met barokke ritmes en Gregoriaanse modi en zanglijnen. Na zijn studies aan het conservatorium van Tallinn - waar hij compositie studeerde bij Jaan Rääts - zegde hij het rockmilieu vaarwel en trad hij naar voren als componist van polyfone en repetitieve, quasi-minimalistische kamermuziekwerken. Al snel wisselde hij opnieuw van gezicht en knoopte hij vanaf het strijkkwartet 'In memoriam Urmas Kibuspuu' zijn repetitieve schrijfstijl aan de massieve, vaak brutale klankvelden waarmee zijn avantgardistische collega's in de jaren 1960 naam maakten. Sindsdien is geen enkele muzikale techniek veilig voor Tüürs experimentele gretigheid. Van ingewikkelde twaalftoonspassages tot hypereenvoudige en minimalistische kleuren: in zijn zoektocht naar telkens de juiste muzikale expressie worden - in de beste postmodernistische traditie - alle compositorische registers opengetrokken. Tüürs muziek laat zich dan ook moeilijk omschrijven. In zijn meest recente werken zoekt de componist voortdurend het midden op tussen tonale en atonale sferen, wat een bijzonder dramatische spankracht aan zijn composities verleent. Naar eigen zeggen is deze aanpak gegroeid uit een behoefte om binnen één enkele compositie op een organische wijze een brug te slaan tussen deze twee tegengestelde 'werelden'.

Tüürs eigenzinnige klankenwereld werd pas ontdekt in de jaren 1990, toen het ijzeren gordijn viel en de dirigentenfamilie Järvi (Neeme, Kristjan en Paavo) zijn werk op de internationale concertpodia brachten. Eigenlijk mag het een klein wonder heten dat Tüür zoveel invloeden oppikte van de internationale muziekscène en deze met veel smaak omwerkte. In de sovjetstaat Estland was de actuele muziek uit het westen zo goed als onbeluisterbaar en dus was Tüür aangewezen op illegale reisjes richting Zweden en Finland, om daar in Stokholm, Oslo en Kopenhagen de nieuwste trends op te pikken en daar partituren, kopieën, cassettes en plaatopnames te verzamelen. Zo slaagde Tüür erin om een breed spectrum aan internationaal relevante compositietechnieken te ontwikkelen en om deze af te stemmen op zijn eigen stijl. Het is in dat licht veelbetekenend dat Tüür over zijn eigen muziektaal spreekt als een 'metataal': een taal die eerder een reflectie is van en op andere muziektalen, dan wel een autonome, in een traditie gewortelde en door strakke conventies opgelegde of uitgedaagde taal. Anders gezegd, Tüürs veelzijdige en heterogene muziekstijl verzoent én bevraagt het gangbare Europese (post)modernisme. Een positie die paradoxaal genoeg net het resultaat is van zijn geïsoleerde, door anti-modernistische sovjetstructuren gedicteerde bestaan.

Tüürs zorg voor een interne logica en een structurele aanpak is een kernbegrip in diens compositorische denken: "Voor ik mijn muzikaal materiaal op papier zet, heb ik een soort abstract visueel idee of een architecturaal proces in gedachten. Nadien tracht ik dit beeld op te trekken met puur muzikale elementen." Typisch voor Tüürs werkwijze is bovendien de manier waarop hij binnen zijn rigide structuren het muzikale materiaal transformaties laat ondergaan en zo het geheel een 'energie' verleent. "Deze werkwijze begon met mijn Celloconcerto en een van de belangrijkste zaken waar ik me nu tegenover geplaatst zie, is het verdelen van de energiestromen in muziek. Alle verschillende compositietechnieken (diverse ritmische patronen, akkoordenstructuren en harmonische progressies) zijn nooit een doel op zich, maar manieren om de energie-ontwikkeling te vormen en vast te leggen. Ik hecht erg veel belang aan het bewegen en pendelen tussen verschillende energieniveaus: hoe de energie stroomt, hoe het innerlijke drama zich ontwikkelt." (*)

John Adams - China Gates, Phrygian Gates
John Coolidge Adams (1947) is een van de belangrijkste Amerikaanse componisten van vandaag. Adams componeert vooral grootschalige orkestmuziek, die uitblinkt in repetitieve klankvelden en weelderige orkestkleuren. Daarnaast schrijft hij ook opera's, met opvallend bijdetijdse onderwerpen zoals bijvoorbeeld Nixon in China (over president Richard Nixon) en The death of Klinghoffer (over de kaping van het cruiseschip Achille Lauro). Zijn composities oogsten over het algemeen veel waardering en zijn geregeld terug te vinden op concertprogramma's.

Net als veel van zijn collega's experimenteerde de Amerikaanse componist John Adams met seriële technieken, alvorens hij een eigen stijl ontwikkelde. Deze is sterk beïnvloed door zijn oudere landgenoten Steve Reich en Philip Glass, maar in de loop der jaren ging Adams zijn minimalistische klankweefsels kruiden met flinke scheppen Mahler en populaire muziek. Dat leidde tot onomstreden meesterwerken als de opera's Nixon in China en The Death of Klinghoffer. Zelf beschouwt Adams Phrygian Gates voor piano solo uit 1977 als zijn opus 1. In een half uur tijd doorloopt de pianist in steeds terugkerende thema's de hele kwintencirkel - een soort minimalistische tegenhanger van Bachs Wohltemperiertes Klavier. In het verwante China Gates pendelen lyrische arpeggio's tussen twee toonsoorten.

John Adams begon zijn carrière als klarinettist, in de harmonie en locale orkestjes. Op tienjarige leeftijd begon hij bovendien te componeren. Sinds hij in 1971 afstudeerde aan Harvard University ontving Adams vele onderscheidingen voor zijn werk. Zo werd hem in 1994 de Royal Philharmonic Society Award toegekend voor 'Chamber Symphony', en in 2003 won hij de befaamde Pulitzer Prize voor zijn compositie 'On the transmigration of souls' (over de aanslagen op de WTC-torens in 2001). In datzelfde jaar volgde Adams Pierre Boulez op als 'composer in residence' van Carnegie Hall. In deze hoedanigheid is hij actief als componist, concertprogrammeur en dirigent. Daarnaast is hij bezig met een boek over het muzikale leven in Amerika.
John Adams werd aanvankelijk erg beïnvloed door de minimal music, de met opzet extreem eenvoudige muziek van zijn collega's Philip Glass en Steve Reich, maar hij evolueerde al snel naar een rijkere maar uiterst toegankelijke muziektaal boordevol verrassingen. Zo staan bv China gates (1977) en het ruim 24 immer verrassende minuten durende Phrygian gates (1978) nog met anderhalf been in de repetitieve muziek, terwijl in Hallejujah Junction (1996) en vooral American beserk (2001) het palet enorm veel rijker is geworden.

Steve Reich - Piano Phase
Steve Reich, geboren op 3 oktober 1936 in New York, wordt beschouwd als één van de grondleggers van de minimal music, samen met LaMonte Young, Terry Riley en Philip Glass. De beperkte uitgangspunten van deze stijl heeft hij echter al vroeg verlaten. Zijn oeuvre kenmerkt zich door een gestage evolutie en door het voortdurend verkennen van nieuwe gebieden. De wereldwijde invloed die hij met zijn muziek heeft uitgeoefend, en nog altijd uitoefent, maakt hem tot een sleutelfiguur in de muziek van de twintigste eeuw.

Tijdens experimenten in de elektronische studio ontdekte Reich de techniek die hij phase shifting noemde. Toen hij twee identieke bandlussen tegelijk afspeelde verschoven die geleidelijk ten opzichte van elkaar, omdat twee bandrecorders nooit werkelijk even snel lopen. Dat leidde tot twee op gesproken fragmenten gebaseerde werken, It's gonna rain (1965) en Come out (1966). In Piano Phase en Violin Phase, beide uit 1967, paste hij die techniek toe op instrumenten.

Joep Franssens - Between the Beats
Joep Franssens (1955) componeert vanuit een diepe verbondenheid met de natuur en de medemens. Zijn onafhankelijke houding maakt hem tot een eenling binnen de Nederlandse muziekwereld, des te meer omdat hij een grote scala aan inspiratiebronnen omarmt, van Palestrina tot Steve Reich en van Bach tot de symfonische rockband Yes. Sommige collega’s en critici fronsen de wenkbrauwen, maar Franssens blijft trouw aan zichzelf en weet zich door een groeiende schare fans in binnen- en buitenland gesteund.

Joep Franssens studeerde compositie bij Louis Andriessen aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag. Hij vervolgde zijn opleiding bij Klaas de Vries aan het Rotterdams Conservatorium die hij succesvol afsloot met de Compositie Prijs 1988. Franssens schrijft voor diverse bezettingen, van solo werken tot groot orkest, van instrumentale werken tot werken voor koor. Franssens' muziek wordt op internationaal niveau uitgevoerd met belangrijke ambassadeurs als pianist Ralph van Raat, het Rotterdams Philharmonisch Orkest,  het Orkest van het Oosten, dirigenten Daniel Raiskin en Tõnu Kaljuste. Zijn koormuziek stond op de lessenaars van het Zweeds Radio Koor, het Latvian National State Choir, de BBC Singers, Het Fins Radiokoor en het Nederlands Kamerkoor. Laatstgenoemd koor bracht o.l.v. Tõnu Kaljuste zijn muziek veelvuldig onder de aandacht van het publiek in Nederland en daarbuiten in o.a. Duitsland, Tsjechië en Hongarije, Estland en de USA.

Programma :

  • Erkki-Sven Tüür, Piano Sonata (1985)
  • John Adams, China Gates (1977)
  • Steve Reich, Piano Phase voor piano en tape (1967)
  • Joep Franssens, Between the Beats voor piano en tape (1979)
  • John Adams, Phrygian Gates (1978)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Ralph van Raat : Erkki-Sven Tüür, John Adams, Steve Reich, Joep Franssens
Vrijdag 21 januari 2011 om 20.00 u (inleiding door Yves Knockaert om 19.15 u)
deSingel
- Muziekstudio
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.desingel.be en www.ralphvanraat.com

(*) Bron : Tekst programmaboekje deSingel, Tom Janssens, maart 2006

Extra :
Ralph van Raat op youtube
Erkki-Sven Tüür : www.erkkisven.com, www.edition-peters.com en youtube
John Adams op www.earbox.com, www.boosey.com, www.schirmer.com, en.wikipedia.org en youtube
John Adams : speelse minimalist, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl
Review : Ralph van Raat : John Adams - Complete Piano Music op www.hifi.nl
Steve Reich op www.stevereich.com, en.wikipedia.org, www.boosey.com en youtube
Steve Reich (1936 - ) : Groot minimalist op www.musicalifeiten.nl
Joep Franssens : www.joepfranssens.com, www.muziekcentrumnederland.nl, www.muziekencyclopedie.nl en youtube

Video's :
Ralph van Raat over de pianomuziek van John Adams



John Adams 'China Gates' door pianist Emanuele Arciule



Steve Reich's 'Piano Phase' door Blair McMillen en Stephen Gosling

07:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

11/01/2011

Het Collectief brengt Kaija Saariaho, Peter Eötvös en Jean-Marie Rens in Espace Senghor

Jean-Marie Rens Woensdag is Het Collectief te gast in het Etterbeekse Cultuurcentrum Espace Senghor. Op het programma staat werk van Kaija Saariaho, Peter Eötvös en Jean-Marie Rens. Centraal staat 'Tristes Lettres' van Jean-Marie Rens (foto). De componist zal erbij zijn en het stuk zelf aan je voorstellen. CD release voorzien in maart 2011.

'Tristes Lettres' is een doelbewust ludiek stuk. De teksten zijn van de hand van Arnould Massart en zijn rechtstreeks geïnspireerd op het lettrisme, een stroming die in 1945 gelanceerd werd door Isidore Isou. Vijf teksten hebben de inspiratie geleverd voor vijf melodieën plus nog een interludium, maar het geheel dient als één stuk te worden beschouwd.
De teksten die de muziek hebben geïnspireerd zijn op het eerste gezicht asemantisch. Maar een verfijnde lectuur doet hier en daar toch een betekenis vermoeden. Zo'n lectuur - we zouden kunnen zeggen zo'n interpretatie door de auteur - bepaalt het karakter van ieder stuk van dit werk. Sommige teksten hebben politieke connotaties, andere zijn eerder lyrisch en minstens één tekst is zonder twijfel erotisch getint.

Jean-Marie Rens (1955) studeerde aan het Koninklijk Conservatorium van Brussel, waar hij een eerste prijs voor harmonie behaalde in de klas van Jean-Claude Baertsoen en een eerste prijs voor contrapunt en een eerste prijs voor fuga in de klas van Marcel Quinet. Bij Quinet studeerde hij ook nog compositie en orkestratie. Hij bekwaamde zich vervolgens verder via stages "Acanthes" in Avignon bij Olivier Messiaen, Pierre Boulez en Toro Takemitsu.
Verschillende van zijn werken werden gecreëerd door groepen zoals Musique Nouvelle, het orkest van de RTBF, het Philharmonisch Orkest van Luik, het Nationaal Orkest van België, Voices of Europe, het Wereldkoor van jongeren, en werden bekroond in compositiewedstrijden.
Momenteel is Jean-Marie Rens directeur van de Muziekacademie van Sint-Gilles en docent muziekanalyse aan het Conservatorium van Luik. Hij gaf eveneens les in analyse en muziekschriftuur aan de Universiteit van Lille.
Behalve deze activiteiten van leraar en componist, geeft hij talrijke voordrachten, concertanalyses en seminaries voor de Belgische Vereniging voor Muziekanalyse waarvan hij ondervoorzitter is, aan de Université Libre de Bruxelles, aan de Universiteit van Lille, voor de voortgezette opleidingen die door de Franse Gemeenschap worden georganiseerd, aan verschillende muziekacademies van het land.

Kaija Saariaho over Cendres (1998): "I found the basis of the musical material for this piece in my double concerto ...à la fumée for alto flute, cello and orchestra. The name of the piece also derives from this.
While writing Cendres, I was mainly concentrating on the interpretation of particular musical ideas by the three different instruments of the trio, each of which has its unique character and palette of colours. Musical tension is created and regulated by sometimes bringing the instruments as close together as possible in all ways (pitch, rhythm, dynamics, articulation, colour etc.), or, at the other extreme, letting each of them express the music in their most idiomatic fashion. Between these two extremes there is an unlimited number of possible ways to create more or less homogenous musical situations. The consciousness of this variety was the rope on which I was balancing whilst working on the piece."(*)

In 1993 schreef Peter Eötvös (1944) een cimbalomconcerto in opdracht van de SDR Stuttgart, 'Psychokosmos'. Wellicht vormt dat de aanleiding om het instrument drie jaar later ook te gebruiken in 'Psy', een trio waarvan oorspronkelijk twee versies tot stand kwamen (fluit, cello, cimbalom of marimba), en in 2002 nog een versie voor fluit, altviool en harp. Misschien zijn de twee laatstgenoemde versies wel ontstaan uit pragmatische overwegingen. Slagwerkers (marimba) zijn imers makkelijker te vinden dan cimbalomspelers, en in het kielzog van Debussy's triosonate voor fluit, altviool en harp zijn er heel wat vaste ensembles ontstaan die de 2002-versie op hun repertoire kunnen nemen. Tijdens dit concert horen we wellicht de versie zoals ze écht bedoeld is door de componist. Alleszins verwijst 'Psy' muzikaal ook terug naar een veel ouder werk, namelijk 'Now, Miss!' (1972) voor viool, synthesizer en tape. De tape bevat 'concrete' klanken, namelijk zeegeluiden. Misschien gaat de stormachtige cimbalompartij wel daarop terug ?

Programma :

  • Kaija Saariaho, Cendres
  • Peter Eötvös, Psy
  • Jean-Marie Rens, Tristes lettres

Tijd en plaats van het gebeuren :

Het Collectief & Els Crommen : Tristes Lettres
Woensdag 12 januari 2011 om 20.30 u
CC Etterbeek - Espace Senghor

Waversesteenweg 366
1040 Etterbeek

Meer info : www.senghor.be en www.hetcollectief.be

Extra :
Jean-Marie Rens op www.compositeurs.be en www.cebedem.be
Jean-Marie Rens : Stimulante complexité. Entretien avec Isabelle Françaix op www.musiquesnouvelles.com
Kaija Saariaho : www.saariaho.org, www.chesternovello.com, www.finncult.be en youtube
Kaija Saariaho: de geboren buitenstaander, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl
Peter Eötvös : www.eotvospeter.com, brahms.ircam.fr, en.wikipedia.org en youtube

Elders op Oorgetuige :
L'Amour de loin : een hedendaagse opera die het grote romantische gebaar niet schuwt, 14/09/2010
Vlaamse opera opent seizoen met concert rond Mahler en Saariaho, 1/09/2010
Interview met Kaija Saariaho en Jean-Baptiste Barrière, 22/02/2007
Peter Eötvös : een gesprek uit de archieven, 16/01/2007

15:04 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

De onvoorspelbare schoonheid van de priemgetallen, uitgedrukt in muziek

Dominica Eyckmans Om het nieuwe jaar mee te openen, bezondigen ze zich bij Logos voor de gelegenheid eens niet aan een voor de hand liggend thema zoals New Year, Winter, New Beginnings, Start, Novelty, Openings, Cheers en dies meer. Nee, ze bewandelen met <m&m> Primes heel uiteenlopende wegen. Die van de échte primes - priemgetallen of priemen - bijvoorbeeld, een item waar Logos als muziektechnologisch centrum een meer dan gezonde interesse voor heeft. Godfried-Willem Raes' gelijknamige compositie Primes staat dan ook - in een versie voor de robots - op het programma. Godfried maakt vaak gebruik van priemen, onder meer als sleutel achter het codeersysteem voor zijn examens akoestiek. Maar wat zijn priemen en wat is nu precies hun esthetische verdienste?

Wel, Wikipedia leert ons dat een priem een natuurlijk getal is, groter dan 1 en slechts deelbaar door 1 en door zichzelf (omdat het getal 1 maar een enkele deler heeft, wordt het niet als priem opgevat). Priemen vormen een belangrijk item binnen de getaltheorie omwille van hun uitzonderlijkheid en onregelmatigheid in de reeks der natuurlijke getallen. De numeroloog Leonhard Euler zegt daarover: "Wiskundigen hebben tot de dag van vandaag vergeefs geprobeerd enige orde te ontdekken in de rij van priemen, en we hebben reden te geloven dat het een mysterie is waartoe de menselijke geest nooit zal doordringen."

De eerste 30 priemen vormen volgende reeks: 2, 3, 5, 7, 11, 13, 17, 19, 23, 29, 31, 37, 41, 43, 47, 53, 59, 61, 67, 71, 73, 79, 83, 89, 97, 101, 103, 107, 109, 113. Met ingang van 2009 bestaat de grootst bekende priem uit 13 miljoen cijfers. We hebben dus nog wat werk voor de boeg eer we de grens bereikt hebben.

Priemen zijn niet nieuw: speculaties over reeksen en getalsystemen dienaangaande dateren al van de Egyptische Oudheid. De oudste overgeleverde documenten over een toegepaste studie ervan  komen echter van de Oude Grieken. De van circa 300 v. Chr. daterende Elementen van Euclides bevat belangrijke stellingen over priemen, met inbegrip van het bewijs van de oneindigheid van hun aantal. Na de Oude Grieken gebeurde er tot de 17e eeuw niet veel met betrekking tot priemen, tot in 1640 Pierre de Fermat (overigens zonder bewijs) zijn Kleine Stelling van Fermat publiceerde, waaruit bepaalde aspekten mogelijk al eerder bekend waren aan Chinese wiskundigen.

Gedurende lange tijd dacht men dat priemen slechts een beperkte toepassing buiten de wiskunde zouden kunnen vinden. Dat veranderde echter in de jaren '70, toen de concepten van cryptografie (de codering van geheimschrift) werden uitgevonden. Daarin vormden priemen de basis voor de eerste algoritmes zoals het RSA cryptografie-algoritme. Sedertdien worden priemen vaak toegepast in de informatietechnologie, onder andere bij het beveiligen van belangrijke digitale data.

Priemen hebben, naast wiskundigen, ook tal van artiesten geïnspireerd. De Franse componist Olivier Messiaen, naar eigen zeggen altijd al gebiologeerd door natuurlijke, onvoorspelbare bewegingen van vrije en ongelijke duur, gebruikte priemen om zijn additieve ritmiek mee te struktureren. Hij deed dat ook op metrisch en motivisch vlak en sporen daarvan kan men terugvinden in werken zoals La Nativite du Seigneur (1935) en Quatre Études de Rythme (1949-50). Conlon Nancarrow's Studies hebben maatverdelingen die op priemen zijn gebaseerd. Divisies van 2 over 3 over 5 over 7 garanderen immers gemakkelijk de komplekse ritmiek zoals die het best tot haar recht komt op een player piano.

In zijn novelle Contact, later omgewerkt tot de gelijknamige SF-film, stelde de NASA-wetenschapper Carl Sagan voor dat priemen gebruikt konden worden als een middel om met buitenaardse wezens te communiceren, een idee dat hij informeel in 1975 voor het eerst samen had ontwikkeld met de Amerikaanse astronoom Frank Drake. Films zoals Cube, Sneakers, The Mirror Has Two Faces en A Beautiful Mind weerspiegelen een populaire fascinatie voor het cryptografisch potentieel van priemen. Priemen worden ook gebruikt als metafoor voor eenzaamheid en isolement in Paolo Giordano's roman La Solitudine Dei Numeri Primi, waarin ze worden beschouwd als de 'outsiders' onder de gehele getallen.

Wist je trouwens dat rotormachines met een verschillend aantal schoepen op elke rotor worden ontworpen, en dat het aantal schoepen op elke rotor ofwel priem hetzij relatief priem ten opzichte van het aantal schoepen op de andere rotor is? Dat ontwerp helpt de volledige cyclus van mogelijke rotorposities te genereren voordat er een positie herhaald wordt en de stabiliteit van het luchtvaartuig in het gedrang komt.

Maar los van enige numerologische context staat de Engelse stam 'prime' even goed voor 'uitgelezen, eersteklas'. En Logos wil - als maatstaf voor de nieuwe muziek in Vlaanderen - uiteraard ook 'prime music' brengen. Het is aan de concertbezoek(st)er om te oordelen of ze daar ook in slagen. Hopelijk slaag je erin de de winterkou te trotseren om deze eerste <m&m>-editie van het nieuwe jaar bij te wonen, op 19 (priem) januari (priem) van 2011 (drie keer raden...). De trouwe logos-medewerkers Dominica Eyckmans, Moniek Darge, Barbara Buchowiec, Sebastian Bradt, Helen White, Xavier Verhelst en Kristof Lauwers, onder leiding van Godfried-Willem Raes, zullen alleszins van de partij zijn.

Tijd en plaats van het gebeuren :

M&M Primes
Woensdag 19 januari 2011 om 20.00 u
Logos Tetraeder

Bomastraat 26
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org

07:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

10/01/2011

Vierde editie Forum voor Jonge Componisten ['tactus] in Brussel en Mons

Forum voor Jonge Componisten 'tactus De vierde editie van het Forum voor Jonge Componisten ['tactus] vindt plaats in januari 2011 in Flagey in Brussel en het Théâtre Royal (Grand Théâtre) van Mons. Van 17 tot 21 januari 2011 staan er lezingen op het programma, evenals masterclasses in Brussel (Flagey) met het Brussels Philharmonic onder leiding van Michel Tabachnik en in Bergen (Grand Théâtre) met het ensemble Musiques Nouvelles onder leiding van Jean-Paul Dessy. De openbare uitvoeringen van de werken geselecteerd bij de masterclasses vinden plaats op 21 (Musiques Nouvelles) en op 30 januari 2011 (Brussels Philharmonic) in het Grand Théâtre in Mons.

Het Forum voor Jonge Componisten ['tactus] is een tweejaarlijks evenement dat jonge componisten de kans geeft hun kennis van het symfonisch orkest te ontwikkelen en zich de symfonische schriftuur eigen te maken. Debuterende componisten die voor symfonisch orkest willen schrijven, worden vaak met problemen geconfronteerd. Een symfonisch orkest is een peperduur 'instrument' dat niet vlot beschikbaar is, zodat opdrachten meestal worden toevertrouwd aan ervaren componisten met naam. Daarom richtte Gilles Ledure in oktober 2003 een forum op dat jonge componisten aanspoort tot het schrijven van orkestwerken. Het forum biedt hen de kans een leerproces door te maken onder leiding van professionele muzikanten. De belangrijkste momenten in dat leerproces zijn leessessies met het orkest, masterclasses en de uitvoering voor een breed publiek

Ter gelegenheid van de editie 2011 ontving het Forum voor Jonge Componisten ['tactus] meer dan 150 partituren (tegenover 60 in 2008) van jonge componisten uit de hele wereld, waaronder tevens een belangrijk aantal Belgen (5 waarvan 2 voor de Masterclasses). Begin november 2010 besliste het selectiecomité (Julian Anderson, Jean-Paul Dessy, Claude Ledoux en Erkki-Sven Tuur) twaalf jonge componisten onder de 35 jaar te weerhouden: Svitlana Azarova (Oekraïne/Nederland), Peter Fahey (Ierland), Martin Georgiev (Bulgarijë), Alin Gherman (Roemenië), Gwenael Grisi (België), Zaid Jabri (Syrië), Yoko Morikawa (Japan), Ryo Nakayama (Japan), Rucsandra Popescu (Roemenië), Christopher Trapani (Verenigde Staten), Adrien Tsilogiannis (België) et Yumiko Yokoi (Japan). Naast de sessies van de masterclasses en concerten, biedt ['tactus] de deelnemers nog andere mogelijkheden: een cd-opname van de geselecteerde werken, een radio-opname in samenwerking met verscheidene publieke omroepen, een samenwerking met een muziekuitgeverij en persoonlijke ondersteuning tot na het evenement.

Meer info : www.tactus.be, www.brusselsphilharmonic.be en www.musiquesnouvelles.com

08/01/2011

Ontbijt met het Weense Apollon Musagete Quartett in Bozar

Apollon Musagete Quartett Op zondag 16 januari speelt het Apollon Musagete Quartett speelt een matineeconcert in het kader van de Rising Star-cyclus van BozarSundays. Net zoals de god Apollo is dit Weense ensemble van Poolse musici, opgericht in 2009, een groot beschermer van de Kunsten. Dynamiek, professionaliteit en passie zijn hun troeven. Ze waren al te zien in het Weense Konzerthaus, de Londense Wigmore Hall en de Berlijnse Philharmonie. In de zomer van 2010 beginnen ze een eigen festival in het Duitse Goslar. In Bozar brengen ze werk van Franz Schubert en Jacob ter Veldhuis.

Het Poolse Apollon Musagete Quartett werd in 2006 gevormd te Wenen door Paweł Zalejski (viool), Bartosz Zachłod (viool), Piotr Szumieł (alt) et Piotr Skweres (cello). In 2008 bevestigden zij hun inmiddels stevige reputatie - die ze vooral in Oostenrijk en Italië hadden opgebouwd - met een Eerste prijs en 3 speciale Prijzen op het Internationaler Musikwettbewerb der ARD te München.

De naam van het kwartet is afkomstig van Igor Stravinski's ballet Apollo musagète (Apollo, de leider van de muzen) uit het jaar 1927-1928. In dit stuk danst de Griekse god Apollo met drie muzen: Calliope, muze van de poëzie, Polyhymnia, muze van de hymne en Terpsichore, muze van de dans. Geïnspireerd door het beeld van Apollo, de leider van de muzen, streeft het AMQ naar een samensmelting van de Kunsten.

Het AMQ put haar inspiratie niet alleen uit de muziek zelf, maar ook uit het samenpel met o.a. Peter Cropper, Anner Bylsma, Giulano Carmignola of Ferenz Rados. In 2009 is de eerste plaat van AMQ verschenen bij OEHMS Classics, met werken van Haydn, Szymanowski en Brahms.

Jacob ter Veldhuis (1951), die vooral veel succes heeft in de VS en wiens werk veelvuldig in Nederland en daarbuiten wordt uitgevoerd, is regelmatig centrale componist tijdens festivals in o.a. Parijs en New York. Zijn werk kenmerkt zich door het frequent gebruik van tekstsamples en multimedia en door invloeden uit de popmuziek.

Ter Veldhuis begon zijn carrière in de rockmuziek en studeerde in Groningen Compositie en Elektronische Muziek.
In 1980 ontving hij de Prijs voor Compositie. Hij werd in de jaren tachtig bekend met steeds welluidender composities die regelrecht uit het hart komen, het oor behagen en het effect niet schuwen. Hij maakt virtuoos gebruik van electronica en verwerkte al samplend de Golfoorlog, Chet Baker of de Jerry Springer Show, zoals te horen is op zijn cd Heartbreakers, die een bonte mix is van 'high & low culture'.

Ter Veldhuis bedient zich van een direct, soms provocerend idioom waarin nauwelijks nog plaats lijkt te zijn voor de dissonant: "Ik peper mijn muziek met suiker", is een gevleugelde uitspraak van hem. Hij is bewogen door de tragedie van het menselijk tekort en het lijden dat daaruit voorkomt, maar zijn antwoord is geen muzikaal cynisme, zwartgalligheid of gepijnigdheid, maar sublimering: "Ik streef naar loepzuivere, onaardse en volmaakte welluidendheid, die passie en extase kan opwekken."

Jacob ter Veldhuis zet zich al jaren af tegen de vermeende 'dictatuur van de avant-garde'. Onder het motto "Schönberg beging de vergissing van de eeuw door het tooncentrum uit te bannen", benadrukt hij in zijn eigen werk steeds sterker de muzikale grondtoon. Begrijpelijkheid en schoonheid staan voorop: Ter Veldhuis componeert nadrukkelijk voor luisteraars, niet voor een groepje ingewijden. Hij koppelt de energie van rockmuziek aan de klankschoonheid van oude muziek, de rijke harmonieën van filmmuziek, de swing van jazz en het vervreemdende effect van samples.

Programma :

  • Franz Schubert, Strijkkwartet nr. 14, D 810, "Der Tod und das Mädchen"
  • Jacob ter Veldhuis, Strijkkwartet nr. 3, "There must be some way out of here" (1995)

Tijd en plaats van het gebeuren :

BozarSundays : Apollon Musagete Quartett
Zondag 16 januari 2011 om 11.00 u
Bozar
- Henry Le Boeufzaal
Ravensteinstraat 23
1000 Brussel

Meer info : www.bozar.be en www.apollon-musagete.com

Extra :
Jacob Ter Veldhuis : www.jacobtv.net, www.muziekencyclopedie.nl, www.muziekcentrumnederland.nl, nl.wikipedia.org en youtube

Bekijk hier alvast Rodion Shchedrins 'Lyrische Szenen', uitgevoerd door het Apollon Musagete Quartett

07:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook