18/02/2011

Wibert Aerts confronteert hedendaagse muziek met Bach

Wibert Aerts Na de release van de cd Violin Faces en de zeer goede ontvangst ervan in de binnen- en buitenlandse pers, besloot violist Wibert Aerts (foto) verder het solorepertoire voor viool te exploreren. Hij ontwikkelde een aantal spannende vioolsoloprogramma's waarin hij hedendaagse werken confronteert met werk van J.S. Bach, waaronder bijvoorbeeld de Sequenza VIII van Berio, die direct geïnspireerd werd door de chaconne van de partita in re klein. De polyfonische mogelijkheden van de viool die Bach in zijn partita's en sonates tentoonspreidt, worden in Berio's Sequenza VIII nog verder doorgedreven. De interpretatie van dit werk vergt dan ook een extreme virtuositeit, een kwaliteit die Aerts ten volle bezit. Ook in andere hedendaagse composities van Bartók en Kurtág dienen Bachs partita's en sonates vaak als model en worden de grenzen van het vioolspel afgetast. Dankzij het evenwichtige en kraakheldere spel van Aerts komt de afwisseling tussen de expressieve en de meer technische passages in deze werken ten volle tot hun recht. In dit recital maak je kennis met een aantal meesterwerken voor vioolsolo die alle op een of andere manier met elkaar verwant zijn, en kun je door de onderlinge confrontatie nieuwe verbanden leggen, die op het eerste gezicht minder evident zijn. Daarnaast is het recital ook een eerbetoon aan Bach en de verbluffende moderniteit van zijn oeuvre voor vioolsolo, dat door de confrontatie met zijn moderne tegenhangers in een ander daglicht komt te staan.

Luciano Berio, 'Sequenza VIII' voor viool (1976)
De Sequenza VIII van Berio is één van de belangerijkste werken voor vioolsolo van de vorige eeuw, je zou het de Chaconne van de 20ste eeuw kunnen noemen.Berio vatte deze 'Sequenza' expliciet op als een hommage aan Bachs Partita in d (met de beroemde Chaconne). Deze historische referentie maakt van deze compositie een buitenbeentje in de reeks Sequenze. Het werk begint met de toon a (de dominant van d), die op allerlei manieren gevarieerd wordt. Het gaat daarbij om afwisselingen in klankkleur of articulatie, veroorzaakt door technieken als de bariolage of verschillende vormen van accentuering. Tegelijkertijd wordt daardoor een sterk harmonisch centrum gevormd. De harmonische vormgeving staat overigens centraal in aIle 'Sequenze' van Rerio. Verderop in deze compositie horen we een afwisseling tussen snelle loopjes en meer statische passages. Ook de herhaling van een zeer snelle figuur die onderbroken wordt door akkoorden is opvallend. Berio heeft verschillende van zijn 'Sequenze' later uitgebreid tot een werk voor solo instrument en ensemble (in de reeks Chemins). 'Sequenza VIII' voor viool solo groeide echter uit tot de compositie 'Corale' (1981) voor viool en ensemble.

G. Kurtág, Zeichen, Spiele und Botschaften
Zeichen, Spiele und Botschaften
is een soort muzikaal dagboek waaraan György Kurtág in 1989 begon. Die muzikale dagboekminiaturen voor verschillende instrumentale combinaties balanceren tussen heden en verleden en overbruggen twee eeuwen westerse muziekgeschiedenis.
Globaal gezien refereert Kurtágs muzikale taal aan twee grote en ook algemeen heel invloedrijke componisten. Enerzijds bouwt zij verder op de kinderlijke spontaniteit en primitieve oerkracht die vaak terug te vinden is in het werk van Béla Bartók. Anderzijds bedient ze zich van een extreme concentratie van de compositorische arbeid, eigen aan het oeuvre van Anton Webern. Dit vertaalt zich in een intensivering van expressie en schrijfwijze, gekoppeld aan een reductie van middelen zoals bezetting en vorm.

Programma :

  • J.S. Bach, Sarabanda en Ciaccona uit Partita in D-klein BWV1004
  • B. Bartók, Sonate voor Viool solo
  • L. Berio, Sequenza VIII
  • G. Kurtág, Zeichen, Spiele und Botschaften

Tijd en plaats van het gebeuren :

Wibert Aerts : Bach, Bartok, Berio, Kurtag
Woensdag 23 februari 2011 om 20.15 u
Sint-Remigiuskerk Vucht

Dorpsstraat
3630 Vucht-Maasmechelen

Meer info : www.ccmaasmechelen.be en www.wibert-caridad.be

Bron : Tekst Mark Delaere voor deSingel, maart 2010

Extra :
Luciano Berio www.arsmusica.be, brahms.ircam.fr en youtube
Luciano Berio (1925 - 2003) : Duivelskunstenaar op www.musicalifeiten.nl
György Kurtág op www.arsmusica.be, www.boosey.com en youtube
The Mind is a Free Creature. The music of György Kurtág , Rachel Beckles Willson op www.ce-review.org, 24/03/2000
Portret van György Kurtág, Yves Knockaert op www.arsmusica.be
Und immer wieder Abschiede. György Kurtágs Botschaften, Peter Bitterli op www.beckmesser.de, 27/09/2001

Elders op Oorgetuige :
Muzikale miniaturen van György Kurtág in Espace Senghor, 6/12/2010
Een uurtje hedendaagse vioolmuziek met Wibert Aerts in deSingel, 10/03/2010
Signs, Games and Messages : muzikaal dagboek overbrugt twee eeuwen westerse muziekgeschiedenis, 13/03/2009

Beluister alleszins het eerste deel uit Luciano Berio's Sequenza VIII



en dit fragment uit Gyorgy Kurtag's Signs Games and Messages, uitgevoerd door violiste Jennifer Stumm

13:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Tussen klank en stilte : geluidsarchitect Ward Weis in Recyclart

Ward Weis Sint Lukas Brussel organiseert voor de vierde keer hun multidisciplinaire 'Impactsessies': eclectische avonden met performances, hedendaagse experimentele muziek en dans, video, experimentele instrumentenbouw, avant- jazz.. Dit jaar is Recyclart gastheer. IMPACTsessions programmeert ook dit jaar weer zo gedifferentieerd mogelijk. Voorstellingen waarbij het gebeuren primeert op het object en de actie op het resultaat. Voorafgaand is er een lezing door de performer. Zo wordt de voorstelling in een ruim perfectief geplaatst binnen zijn internationale artistieke context en binnen het oeuvre van de kunstenaar. Tijdens de derde Impactsessie dit seizoen nodigt de Antwerpse geluidskunstenaar Ward Weis je uit in zijn eigen klankwereld. Weis maakt naast zijn werk als geluidstechnicus voor Radio 2 ook soundscapes, montages en geluidscollages.

Ward Weis (1956) studeerde geluidsopnametechniek en film. Hij werkt bij de VRT en omschrijft zichzelf als 'geluidsarchitec'. Het radiowerk van Ward Weis is gekenmerkt door een zoektocht naar de grenzen van 'het geluid'. Wanneer wordt een reëel geluid als een abstracte klank ervaren? Kunnen we de herkenbaarheid loslaten en ons openstellen voor de tonaliteit die ons dagelijks omringt.

Durven we luisteren? Het is een luistersessie voor durvende oren. Luisteren in ruimte en tijd. Luisteren naar tijd en ruimte. Kijken in klanken naar de virtuele einder. Het is aanbevolen er zelf voor te zorgen comfortabel te kunnen luisteren. Een kussen, matrasje, strandstoel, … kan helpen.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Impact Sessions : Ward Weis
Woensdag 23 december 2011 om 17.30 u (lezing) en om 20.30 u (performance)
Recyclart
(station Brussel-Kapellekerk)
Ursulinenstraat 25
1000 Brussel
Gratis toegang

Meer info : www.impactsessions.be, www.recyclart.be, www.sintlukas.be en users.skynet.be/planktone/ward

07:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

17/02/2011

Jonge Amerikaanse pianist Keith Kirchoff in Logos

Keith Kirchoff De jonge Amerikaanse pianist Keith Kirchoff heeft een voorliefde voor nieuwe, buitengewone en nauwelijks bekende werken van de 18de tot de 21ste eeuw. Op zijn nieuwe Europese toernee (getiteld Electro-Acoustic Piano) doet de man ook Stichting Logos aan, met een programma waarop werk van van Roberto Morales-Manzanares, Dan VanHassel, Elainie Lillios en Stevie Ricks is vertegenwoordigd.

Keith Kirchoff (1981) wordt door de Amerikaanse pers gezien als een van de meest unieke pianisten van zijn generatie. In 2003 studeerde hij summa cum laude af aan de University of Oregon, na zich te hebben vervolmaakt bij Dean Kramer, Stephen Drury en Paul Wirth. Nadien volgt de praktijk, en dat betekent voor jonge aanstormende uitvoerders vaak, heel vaak, deelnemen aan allerhande wedstrijden. Kirchoff voegde duidelijk de daad bij het woord en sleepte in de loop der jaren die daarop volgden tal van prijzen en eervolle vermeldingen in de wacht. Zijn concerten worden, naast een gedegen pianospel, gekenmerkt door een grote onderbouwdheid. Binnen Kirchoff's visie beïnvloeden heden en verleden elkaar : de modernistische muziek houdt evengoed de klassieke muziek in leven als andersom. Zijn aktieradius beslaat dan ook werk van de 18de tot en met 21ste eeuw waarin veelal Cowell, Ives, Becker, Ornstein en Antheil zijn vertegenwoordigd.

Hoewel hij nauwelijks dertig jaar oud is, heeft hij reeds meer dan 100 werken gecreëerd (onder meer Matthew McConnell's Concerto for Toy-Piano) en samengewerkt met componisten als Christian Wolff, Frederic Rzewski en Louis Andriessen.

Kirchoff is inmiddels uitgegroeid tot een veelgevraagd solist op muziekfestivals en speelde reeds in concertzalen in New York, Boston (waar hij succes oogstte met Charles Ives' Emerson Concerto), Miami, Chicago, Los Angeles, Minneapolis en Pittsburgh. Voor 2011 staat een Europese toernee (Electro-Acoustic Piano) op stapel die hem naar Italië, Engeland, Canada en Nederland voert.
Vanuit dat laatste land zet hij even een zijpas om Stichting Logos met een bezoek te vereren. Kirchoff speelt op dit concert een recital met voornamelijk nieuw werk voor piano solo, al dan niet gecombineerd met elektroakoestische media. Het centrale stuk van de avond is het 30 minuten durende opus Medusa in Fragments (2009-10) voor interactieve video, sampler en piano van Steve Ricks.

Momenteel is hij druk bezig zijn eerste studio-album (met werk van Leo Ornstein) te finaliseren. Hij werkt ook aan een dissertatie over de voordien ongepubliceerde pianomuziek van de Amerikaan John Becker. Tot slot profileert Kirchoff zich de laatste jaren al even graag als componist en speelt hij dan ook geregeld eigen werk.

Programma :

  • Roberto Morales-Manzanares, Contortions (2009-10)
  • Dan VanHassel, Lush Intrinsic (2009)
  • Steven Ricks, Medusa in Fragments (2009-10)
  • Elainie Lillios, Nostalgic Visions (2009)
  • Keith Kirchoff, The Adventures of Norby (2007)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Keith Kirchoff : Electro-Acoustic Piano
Dinsdag 22 februari 2011 om 20.00 u

Logos Tetraëder
Bomastraat 26-28
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org en www.keithkirchoff.com

Extra :
Keith Kirchoff op www.myspace.com/keithkirchoff en youtube
Keith Kirchoff - composing, the Electro-Acoustic Piano, & a North American tour, interview Dan Godston op www.examiner.com, 6/01/2011
Dan VanHassel : www.danvanhassel.com, www.myspace.com/danvanhassel en youtube
Steven Ricks : www.stevericks.com
Elainie Lillios : www.elillios.com, www.electrocd.com en youtube

Bekijk alvast deze video van Keith Kirchoff's 'The Adventures of Norby'



en Elainie Lillios' "Nostalgic Visions", uitgevoerd door pianist Thomas Rosenkranz

15:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Els Viaene & François Martig in de Q-O2 werkplaats

Els Viaene Geluidsartieste Els Viaene (foto) startte als reportage- en documentairemaakster voor de nationale radio. Later zal dat auditieve landschap zich uitbreiden tot een meer abstracte benadering van het materiaal. Het volledige klankuniversum wordt haar favoriete habitat. Het zijn de rijke structuren en natuurlijke ritmes van deze 'found materials' en 'fieldrecordings' die de muzikale scores vormen van haar werken. Naast live performances en sound design voor webgaming, kunstdocumentaires en musea gaat ze in haar werk ook de confrontatie aan met specifieke gebouwen of locaties. In deze installaties worden door het specifieke gebruik en opstelling van de klank nieuwe ruimtes gecreeërd in bestaande waarbij de fysieke begrenzingen van de ruimte lijken te verdwijnen of net extreem worden benadrukt. Vaak wordt er op die manier ook gespeeld met de begrippen zien en horen, de perceptie van wat we zien en horen en hoe beiden met elkaar interfereren.

Een kunstenaar kan binnen de huidige kunstdisciplines vanuit de fotografie een geluidsonderzoek starten, zonder zijn initiële objectieven te verwaarlozen. François Martig gaat zo sinds enkele jaren te werk. Hij tracht het landschap te vatten, te manipuleren, de perceptie ervan te wijzigen om uiteindelijk zijn interventies te delen met het publiek.

François Martig : " Het landschap is het middelpunt van mijn kunst. Het is een weerspiegeling van onze samenleving, economie en politiek. Ik voel me aangetrokken tot 'onaantrekkelijke' landschappen. Daarom trok ik op verkenningstocht door industriezones en autowegen, waar geen plaats is voor voetgangers. De emoties die tijdens die wandelingen door me heen gingen, vormen het vertrekpunt van mijn muziek."

Tijd en plaats van het gebeuren :

Els Viaene & François Martig
Zondag 20 februari 2011
Installatie (16.00 u > 17.30 u ) - performance : 17.30 u
Q-O2 werkplaats

Koolmijnenkaai 30-34
1080 Brussel

Gratis toegang

Meer info : www.q-o2.be

Extra :
Els Viaene : www.aurallandscape.net en youtube
François Martig : www.robinsonhotel.org en youtube

07:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

16/02/2011

Roll over Czerny met Frederik Croene : pianorecital met storingen

Frederik Croene In Roll over Czerny probeert pianist Frederik Croene de werelden van de klassieke muziek en de experimentele muziek met elkaar te verzoenen. De spectaculaire klanken van de Piano Démécanisé worden live geconfronteerd met de uiterst moeilijke piano études van Carl Czerny.  Czerny reduceerde het pianospelen tot een virtuoze, mechanische vingertechniek ter voorbereiding op het grote werk. Frederik Croene verkent de sensuele resonanties van de ontmantelde onderbuik van de piano. Hij gaat met (virtuoze) toets over houten wanden en snaren tot voorbij het metalen kader... De interactie tussen de Études van Carl Czerny  en Le Piano Démécanisé  van Frederik Croene belooft een 'ongehoord' pianorecital.

Het grootste deel van het piano-oeuvre van componist Carl Czerny (1791-1857) is een opmerkelijke artistieke daad: het mechaniseren van zowel het pianospelen als het compositieproces zelf. Het pianospelen wordt gereduceerd tot het ontwikkelen van een soepele vingertechniek. Die études (soms letterlijk études de mécanisme genoemd) ontberen elke compositorische pretentie, officieel dienden ze enkel als voorbereiding op het echte werk. Pianisten als Liszt en Chopin dompelden zich fanatiek onder in dit modernistische trainingsprogramma en creëerden zo het 19de eeuwse virtuozen- fenomeen. De magie van het pianorecital had ook te maken met het één-vleugelige instrument dat in zijn ingewanden een uiterst ingenieuze mechaniek verborg.

Tijdens dit concert gaan enkele composities van Czerny in dialoog met Frederik Croene's Le Piano Démécanisé, waarbij de piano wordt ontdaan van zijn mechanische componenten. De digitale mechanica van de pc vervlecht beide concepten met virtuele synchroniciteit in elkaar. Het concept van Le Piano Démécanisé saboteert zowel het instrument als de academische opleiding van de pianist. Als deze intuïtieve, gedemecaniseerde muziek bovenop de mechanische Czerny études geplaatst wordt, ontstaat er in theorie een sublieme pianoromance. De vleugelpiano levert de rationele structuren van hypervirtuositeit, Le Piano Démécanisé bevrucht dat strak kader met de hypersensuele, ongedempte resonanties uit de primitieve onderbuik van de piano.

Frederik Croene (1973) heeft in zijn nog jonge carrière reeds een naam opgebouwd met zijn avontuurlijke pianoprogramma's. Op zijn repertoire prijken klassiekers van Mozart en Beethoven naast composities die pas gisteren werden voltooid, en in al die verschillende stijlperiodes lijkt hij volledig op zijn gemak. Bovendien incorporeert hij veelvuldig nieuwe Belgische muziek in zijn programma's, iets wat ook tijdens dit concert weer het geval is - vier van de vijf werken - en waarvoor hij in 2005 werd onderscheiden met de Pelemansprijs.

Het past dan ook bij Croenes eigenzinnige talent dat hij zich een tijd als autodidact ontwikkelde, alvorens een reguliere muziekstudie te volgen. Vanwege zijn groeiende belangstelling voor hedendaagse muziek en nieuwe uitvoeringspraktijken verhuisde hij halverwege de jaren 90 naar Gent, waar hij pianolessen volgde bij Claude Coppens. Daarna vertrok hij naar Brussel en behaalde daar in 1999 het masterdiploma bij Boyan Vodenitcharov. Hij volgde daarnaast verscheidene masterclasses, bij onder anderen Jos van Immerseel, Hans Leygraf, György Kurtag en Alexei Lubimov. Toen hij in 2003 zijn debuut-cd maakte, koos hij niet voor een veilige weg, maar liet een radicale mix van stijlen en speeltechnieken horen, die zowel door de pers als door het publiek enthousiast werd ontvangen. Inmiddels heeft hij verschillende cd's op zijn naam staan, zoals Hout (2005) en de vinyl lp Le Piano Démécanisé (2010). De veelzijdigheid waarvan die getuigen komt voort uit een visie op het wezen van goede muziek die zich niets aantrekt van de kalender. Naast zijn focus op het creëren van nieuwe pianostukken van (bevriende) jonge componisten, herdenkt hij vanuit het concept van de gedeconstrueerde piano de traditionele situaties waarin het instrument en zijn uitvoerder terechtkomen. Dat resulteerde in (piano)muziek voor dans, live-begeleidingen van stomme films, muziekinstallatiekunst en solo-performances met Le Piano Démécanisé in samenwerking met kunstenaars uit verschillende disciplines: Hallveig Agustsdottir (beeldende kunst), Lawrence Malstaf (installatiekunst), Liv Hanne Haugen (dans), Edurne Rubio (videokunst), Timo Van Luijk (intuïtieve muziek), Erik Bassier (performance), Joris Verdoodt (grafische vormgeving) en tal van muzikanten uit alle mogelijke stijlrichtingen.

Le Piano Démécanisé is een metapianistiek project voor ontmantelde buffetpiano. In dit werk brengt de pianist zijn instrument geleidelijk terug tot het absolute minimum: met twee uitgebroken pianotoetsen streelt, schraapt en slaat hij uiteindelijk de snaren en de gedemonteerde klankkast, en onttovert daaraan nog steeds de meest fascinerende klanken.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Displaced Sounds : Frederik Croene, Roll over Czerny
Zondag 20 februari 2011 om 16.00 u
STUK
- Soetezaal
Naamsestraat 96
3000 Leuven

Meer info : www.artefact-festival.be, www.stuk.be, www.displacedsounds.com, www.kraak.net en www.frederikcroene.com

Extra :
Frederik Croene op youtube
Roll Over Czerny - Frederik Croene op www.cobra.be

Elders op Oorgetuige :
Unieke vertoning van Andy Warhol's Kiss met live muziek van Frederik Croene en Thomas Smetryns, 8/02/2011
Artefact Festival focust op elementaire deeltjes van media en technologie, 7/02/2011
Frederik Croene ontrafelt Mahler en Berio op een ontmantelde piano, 7/09/2010
Frederik Croene brengt avontuurlijk pianoprogramma in Amsterdam, 8/06/2010
10 jaar Transit : een gevarieerde en luister-rijke editie, 29/10/2009
Frederik Croene brengt nieuwe Vlaamse pianomuziek op Transit, 21/10/2009

Bekijk alvast dit filmpje waarin Frederik Croene meer uitleg geeft over het project Roll over Czerny



en Frederik Croene's Le Piano Démécanisé, live op het Holland Festival 2010

17:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Beat it! Happening : een gebouw vol slagwerk, een hele dag lang

Terry Bozzio De tweede editie van het Come on!-festival sluit af met een grote Beat it! Happening. Gerenommeerde percussionisten als Terry Bozzio (foto), Theodor Milkov en Miquel Bernat palmen een dag lang het Brugse Concertgebouw in en nemen de bezoekers op sleeptouw in drie contrastrijke percussiewandelingen, zowel in concertzalen als in repetitieruimtes achter de schermen. Herontdek in de voormiddag de virtuoze sonates van Domenico Scarlatti in een versie voor marimba of laat je verrassen door de fascinerende klankwereld van Anthony Pateras' prepared piano. In de namiddag leiden de wandelingen langs experimentele bodypercussie en uitvoeringen van meesterwerken van Iannis Xenakis of Steve Reich. De adembenemende performance van Terry Bozzio, ooit drummer bij Frank Zappa, vormt een onvergetelijke apotheose.

Koen Plaetinck, slagwerker bij het Rotterdams Philharmonisch Orkest en Anima Eterna Brugge, gaf advies bij het op poten zetten van die happening. We laten hem hierbij zelf aan het woord :

"Voor de happening in Concertgebouw Brugge ben ik eigenlijk vertrokken van het feit dat slagwerk vele verschillende facetten heeft. Er zijn als het ware diverse vakgebieden. Zo kan je bijvoorbeeld een onderscheid maken tussen alles wat met trommels te maken heeft, melodisch slagwerk of mallets (soort houten hamer), slagwerk in het orkest of in een ensemble, kamermuziek, popmuziek, wereldmuziek ... Voor een groot gebeuren als deze happening wilde ik al deze verschillende werelden bij elkaar brengen. Niet om ze met elkaar te confronteren, maar wel om ze samen in een ruimere context te presenteren. Vandaar ook de keuze om - net zoals bij eerdere happenings in het Concertgebouw - te werken met wandelingen doorheen het gebouw. Onderweg komt de bezoeker dan verschillende concerten en tentoonstellingen tegen. De twee parcours zijn zo opgevat dat elke bezoeker alles kan gezien hebben. Je hoeft dus niks te missen, hoewel er wel voortdurend meerdere optredens tegelijk aan de gang zijn. Om bij het thema te blijven en te zorgen dat niemand verdwaalt, worden de groepen bezoekers voorgegaan door een heuse marching band."

Verrassende combinaties
Het programma brengt zowal bekende en minder bekende namen, maar vooral combinaties van artiesten die je niet meteen zou verwachten. Koen Plaetinck : "Door de verschillende soorten muziek krijg je inderdaad met erg verschillende persoonlijkheden te maken. Terry Bozzio hoeft maar aan weinig slagwerliefhebbers meer voorgesteld te worden, terwijl Theodor Milkov dan weer een nobele onbekende is. Eigenlijk had ik van in het begin een aantal prioriteiten. Zo wilde ik absoluut dat Triatu bij de happening betrokken zou worden, want dat is een van de beste percussie-ensembles die ik ooit gehoord heb. Terry Bozzio is erbij gekomen omdat ik in slagwerkfestivals altijd één ding mis: drums. Nochtans staan de drums het dichtst bij de muziek die je elke dag hoort op de radio, en bovendien zijn er heel wat drummers die veel meer te bieden hebben dan het ritmisch ondersteunen van populaire muziek. Bozzio is een voorbeeld van zo'n 'dikke drummer' in de meest positieve zin van het woord. Hoewel het vrij saai kan lijken om een drummer alleen op een podium te zetten, wordt het bij hem een hele ervaring. Hij brengt een monsterdrumstel mee met tientallen trommels, cymbalen en nog veel meer. Hij zal de hele kamermuziekzaal vullen, waar het publiek hem langs alle kanten zal bezig zien. Ik ben er bijzonder blij mee dat door het specifieke concept van deze happening uitersten kunnen samengebracht worden. Ik vermeldde al Theodor Milkov. Deze Griekse slagwerker doet ongelofelijke dingen op marimba. De manier waarop hij muziek van Scarlatti speelt, tart de verbeelding op technisch vlak. Ik ken niemand anders die zoiets doet en het is dan ook fantastisch om hem erbij te hebben. Die pianocomposities van Scarlatti zijn zo typisch en speeltechnisch helemaal niet voor de hand liggend, en toch klinkt het bij Milkov alsof het vanzelf gaat. "

Meer dan muziek alleen
Een happening is meer dan muziek alleen. Koen Plaetinck : " Naast de concertwandelingen zijn er de dag voordien ook enkele workshops waarvan de resultaten geïntegreerd worden in de happening. Zo geeft Wim de Vlaminck een workshop rond marching percussion en zal er onder andere gewerkt worden rond Six Marimbas van Steve Reich. Ook zijn er tentoonstellingen voorzien. Zo brengt Marinus Komst een verzameling oude pauken mee naar Brugge. Hij is solo-paukenist bij het Concertgebouworkest van Amsterdam en is niet alleen een fevent verzamelaar, maar ook een wandelende encyclopedie voor alles wat met pauken te maken heeft. "

Slotfeestje
Op het einde komt er alleszins geen grootse apotheose. Koen Plaetinck : " Omdat elk van de individuele optredens van topniveau zijn in hun genre, wilde ik die niet per se met elkaar confronteren in een synthese of collectief hoogtepunt. Ik noem het einde van de dag dan ook liever een slotfeestje dan een slotconcert. Met een glaasje erbij en op een heel relaxte manier, muzikaal begeleid door de Steelband Korps Mariniers van het Nederlandse leger. Zij brengen de Caribische sfeer mee en zorgen zo voor de component wereldmuziek, het enige element dat tijdens de wandelingen nog ontbreekt. Op het eerste zicht lijkt het raar dat een militair orkest, dat we meestal associëren met marsmuziek en nationale volksliederen, tropische dansmuziek speelt. Nu blijkt echter dat die typische muziek voor steeldrum geen authentieke Caribische muziek is, maar net gespeeld werd door militairen die op die eilanden verbleven. De Nederlandse marine is dus het perfect ensemble voor deze muziek, en bovendien staat de Steelband garant  voor topkwaliteit, zowel muzikaal als qua amusementswaarde." (*)

Miquel Bernat
Miquel Bernat (ES) studeerde percussie aan de conservatoria van Valencia, Madrid, Brussel en Rotterdam. Als eclectisch musicus speelde hij zowel bij het Amsterdamse Concertgebouworkest, in het meer klassieke repertoire, als bij hedendaagse muziekensembles zoals Ictus. Vanuit zijn passie voor nieuwe muziek werkt hij regelmatig nauw samen met componisten, zodat hij actief kan deelnemen aan de expansie en voortdurende evolutie van nieuw repertoire voor slagwerk.

Terry Bozzio
Na zijn slagwerkstudies in Californië speelde Terry Bozzio (US) mee in verschillende rockmusicals en lokale jazzbands. In de jaren 1970 sloot hij aan bij de band van Frank Zappa, goed voor meer dan tien cd’s en drie wereldtournees. Zo’n tien jaar later werkte hij samen met onder meer Herbie Hancock, Dweezil Zappa en Mick Jagger en sindsdien creëert hij ook zijn eigen muziekprojecten en composities. Het tijdschrift Modern Drummer verkoos Bozzio tot een van de 25 beste drummers aller tijden.
www.terrybozzio.com

Theodor Milkov
Theodor Milkov (GR) speelde voor het eerst solo met orkest op 15-jarige leeftijd. Dit tijdens de Griekse première van Rosauro's Concerto voor marimba, met het Hellas Orchestra of Patras. Nadien studeerde hij percussie aan de conservatoria van Detmold en Amsterdam en vertolkte hij recitals en kamermuziek in heel Europa. Milkov creëert regelmatig nieuwe werken, onder meer van Theodore Antoniou, die een compositie aan hem opdroeg. Momenteel is Milkov een vast lid van het State Orchestra of Athens.

Anthony Pateras
Anthony Pateras (AU) is een veelzijdige en wereldwijd actieve pianist, performer en componist. Hij is actief in heel uiteenlopende muzikale contexten. Zo werkt hij met composities voor traditionele concertzalen, maar ook met improvisaties, muziek voor prepared piano, experimentele geluidskunst (noise) en live-electronics. Het afgelopen decennium schreef hij verschillende werken voor percussie, zowel in solobezetting als voor ensemble.
www.anthonypateras.com

Steelband Korps Mariniers
De Steelband Korps Mariniers bestaat uit een tiental tamboers en pijpers. Deze muzikale leden van de Koninklijke Marine hebben al overal ter wereld hun verscheidene ritmes en stijlen gebracht en organiseren in Nederland jaarlijks zo'n vijftig concerten. Het repertoire van de Steelband is onder andere zeer geschikt voor 'tropische' feesten: ze brengen met veel enthousiasme een rumba, bossa nova, wals, disco, calypso of lambada. Er wordt geregeld nieuwe muziek aan hun omvangrijke programma toegevoegd.
www.defensie.nl

Triatu
Triatu (BE) is het slagwerkensemble van Frank Van Eycken, Dimitri Dumon en Björn Denys. Het repertoire van dit trio bestaat hoofdzakelijk uit hedendaagse klassieke muziek, met een speciale klemtoon op composities van eigen bodem. Zo creëerden ze werk van onder meer Thomas Smetryns, Annelies Van Parys en Chris Carlier. Sinds 2001 is Triatu regelmatig te gast op de grootste Belgische festivals. Verschillende muziektheaterproducties brachten hen ook naar de Nederlandse, Franse en Zwitserse podia
www.triatu.be

Tijd en plaats van het gebeuren :

Come on! Beat it! Happening
Zondag 20 februari 2011 vanaf 10.00 u
Concertgebouw Brugge

't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.concertgebouw.be

(*) Bron : Interview Koen Plaetinck met Klaas Coulembier, Concertgebouwmagazine jg 9 nr.1 , januari - maart 2011, p.19-20

Elders op Oorgetuige :
Come on! Beat ! Tiendaags slagwerkfestival in Brugge, 29/01/2011

Bekijk alvast deze video van Terry Bozzio



en Anthony Pateras live in de Fábrica Braço de Prata in Lissabon, november 2007

14:06 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Focus sur nos compositeurs: Frederic d'Haene

Frederic d'Haene Op zondag 20 februari vindt in Espace Senghor in Etterbeek het vierde concert plaats in de reeks 'Focus sur nos compositeurs'. Violist Wibert Aerts en pianist Geert Callaert brengen er een recital met werk van de Kortrijkse componist en musicoloog Frederic d'Haene (foto). Op het programma staat de creatie van 'Voiding streams' voor piano solo (2008) en 'Zen et révolte' voor viool solo (2009). Dat werk werd gecreëerd door Wibert Aerts in deSingel in Antwerpen in het kader van Ars Musica 2010.

Frederic D'haene (1961) begon zijn muzikale opleiding aan de muziekacademies van Gent en Kortrijk. Daarna studeerde hij aan het Koninklijk Muziekconservatorium van Luik, waar hij deel uitmaakte van de klassen van Frederic Rzewski en Walter Zimmermann, maar ook les kreeg van Henri Pousseur en Vinko Globokar. Om het theoretische aspect van zijn muziekstudie verder uit te diepen, volgde D'haene ook een universitaire opleiding musicologie, die hij begon aan de Katholieke Universiteit Leuven, en beëindigde aan de Rijksuniversiteit Gent. Daarnaast woonde hij in 1988 de Internationale Ferienkurse für Neue Musik te Darmstadt bij. Tussen 1990 en 1995 was Frederic D'haene assistent-lesgever in de compositieklas van Rzewski aan het Conservatorium van Luik. Hij was ook docent aan de muziekacademie van Jette (Brussel), waar hij de cursussen AMC en muziekgeschiedenis voor zijn rekening nam. Daarenboven was D'haene occasioneel werkzaam als concertorganisator. Een baken is het jaar 1996, dat door Frederic D'haene als sabbatjaar werd ingelast. In 1999 en 2000 doceerde hij muziekesthetica aan de Hogeschool voor Wetenschap en Kunst in Gent. In 2000 verhuisde D'haene naar Nederland.

D'haene componeert meestal in opdracht. Verschillende gerenommeerde solisten voerden zijn werk uit, en ook jonge Belgische talenten waagden zich reeds aan zijn vaak veeleisende partituren. Zijn schrijfstijl en partituren hebben de reputatie zeer complex en moeilijk toegankelijk te zijn. Van de musici wordt gevraagd minstens tot het uiterste van hun kunnen te gaan.

Zen et révolte
Frederic D'haene stelt vast dat de componist vandaag in een absurde situatie is terechtgekomen. Veeleer dan zich te verliezen in een retrostijl opteert hij ervoor die absurditeit te benaderen vanuit een tweevoudig standpunt: aanvaarding en intense beleving (Zen) of verzet (Révolte). Er worden twee contrasterende materiaaltypes gebruikt in deze compositie. Zeer eenvoudig is de 'drone', een aangehouden toon die in dit geval echter ritmisch en in cycli gearticuleerd wordt Daarnaast is er een complexe, massieve klank. In de loop van het stuk worden beide elementen contrapuntisch met elkaar gecombineerd en steeds anders gekleurd. Daardoor ontstaat een extreme vorm van energie. Het vergt een schitterende en toegewijde muzikant als Wibert Aerts om deze 'waanzinnige' materie te doorgronden en gestalte te geven.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Focus sur nos compositeurs: Frederic d'Haene
Zondag 20 februari 2011 om 11.30 u
CC Etterbeek - Espace Senghor

Waversesteenweg 366
1040 Etterbeek

Meer info : www.senghor.be

Bron : Tekst Mark Delaere voor deSingel, maart 2010

Extra :
Frederic D'Haene op www.muziekcentrum.be en www.matrix-new-music.be

Elders op Oorgetuige :
Een uurtje hedendaagse vioolmuziek met Wibert Aerts in deSingel, 10/03/2010

07:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

15/02/2011

Van Peter Benoit tot Wannes Van de Velde : Wilrijk speelt Vlaamse componisten

Boudewijn Cox Cultuur is vandaag niet meer weg te denken in onze samenleving. Daarom is het jammer dat de Vlaamse muziekgeschiedenis zo weinig gekend is. Nochtans is de betekenis van onze Vlaamse componisten voor het Vlaamse muziekleven nauwelijks te onderschatten. Veel componisten maken echter weinig kans op opvoering van hun werk, zeker als het om grotere bezettingen gaat. In de orkestzaal klinken maar bitter weinig Vlaamse noten. Maar ook Vlaamse componisten uit het verleden zoals bijvoorbeeld Peter Benoit, August De Boeck, Arthur Meulemans, Paul Gilson en anderen zijn op enkele moedige initiatieven na éénzelfde lot beschoren.

Om onze Vlaamse componisten eens in de schijnwerpers te zetten, hebben de Vlaamse Volksbeweging, het Davidsfonds en de Stedelijke Muziekacademie van Wilrijk de handen in elkaar geslagen. Leraars en leerlingen van de Stedelijke Muziekacademie zullen zowel composities met onverwoestbare melodieën uit een ver verleden als composities van hedendaagse componisten - zelfs componisten uit Wilrijk - aan bod laten komen. Zo worden er werken uitgevoerd van o.a. Willem Kersters, Boudewijn Cox (foto), Peter Benoit, Jules De Corte, Vic Nees, Wannes Van de Velde e.a.

Met deze culturele activiteit willen Davidsfonds en de Vlaamse Volksbeweging ook de hand reiken naar de nieuwe Vlamingen. Omdat voor hen de uitwisseling van cultuur erg belangrijk is. Dit concert is een uitgelezen gelegenheid om die nieuwe Vlamingen kennis te laten maken met onze cultuur.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Wilrijk speelt Vlaamse componisten
Zaterdag 19 februari 2011 om 20.00 u
Schouwburg CC De Kern Wilrijk

Kern 18
2610 Wilrijk

Meer info : www.ccdekern.be

Extra :
Willem Kersters op www.matrix-new-music.be en www.muziekcentrum.be
Boudewijn Cox : www.boudewijncox.eu, www.muziekcentrum.be, www.matrix-new-music.be, www.cebedem.be en youtube
Vic Nees op www.matrix-new-music.be en www.muziekcentrum.be

17:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Bl!ndman en het geheugenlandschap van Kwadratur #1/Globus

Kwadratur #1/Globus Eric Sleichim en zijn kompanen van Bl!ndman maken al jaren het mooie weer met vier saxofoons en electronica. Vaak werken ze echter ook samen met andere muzikanten en sinds een paar jaar zijn ze zelf peter geworden van jonge kwartetten: saxofoon, percussie, stem, viool. Dat levert schitterende concerten op. MetKwadratur #1 / Globuskomen ze naar Genk. Een unieke kans om de vier kwartetten tegelijkertijd aan het werk te zien in een adembenemend decor. Op het podium hangt een grote ballonachtige structuur, een kunstwerk als het ware. Daar rond zitten de vier kwartetten van Bl!ndman. Zij spelen muziek van verschillende tijdsperiodes, een wonderbaarlijke mengeling tussen oude en nieuwe muziek. Polyfonie, aria's, ballet méchanique … van Purcell tot Ives, van Stravinsky tot Philip Glass …maar ook werk van Eric Sleichim zelf en van Steve Reich, Bach, John Cage, Gavin Bryars e.a.

In de triptiek Kwadratur plaatst Eric Sleichim de vier Bl!ndman-kwartetten in de ruimte… Globus is de eerste Kwadratur in een reeks van drie (#2/Transfo - en #3/Cube) en is een uitwerking van het '20×20'-concept, het verjaardagsconcert voor twintig jaar Bl!ndman (1988-2008). Kwadratur #1/Globus is het eerste project van een nieuw formaat waarbij oude en nieuwe muziek elkaar analoog en digitaal ontmoeten in een traag verschuivend landschap. Het publiek bevindt zich in een ruimte waarin een grote, zilverkleurige luchtballon het scènebeeld bepaalt en legt een auditief parcours af tussen oud en nieuw, akoestisch en elektronisch. Het oor neemt ondefinieerbare geluiden waar. Rond een immense ballon neemt het oog plots een stam waar waarvan de bewegingen lijken terug te grijpen naar een oude ritus. Uit het niets ontstaan sonore texturen die de ruimte vullen als een wervelwind.

Uit deze massa worden pareltjes gedistilleerd. Een polyfoon net wordt geweven, aria's en kwartetbewegingen evolueren tot een plastische geste waar het visuele ons een verhaal vertelt van stilte. Ballet mécanique, een bruisend collectief: van Purcell tot Ives, van Stravinsky tot Glass. De enfants terribles van de hedendaagse muziek nemen je mee langs de meanders van hun innerlijke wereld. Muziek als een statement, een poëtische schreeuw, een lange geschiedenis…hun geschiedenis.

Bl!ndman 20×20
In 1988 maakte Eric Sleichim een compositie voor saxofoonkwartet voor het Paleis voor Schone Kunsten in Brussel, als luik van een project rond de vernieuwende impulsen van mei '68. Dit eenmalige evenement bleek in feite het begin te zijn van Bl!ndman, een verhaal dat zich nu over meer dan twintig jaar uitstrekt en een evolutie overspant van solo-performance over saxofoonkwartet, tot een collectief van vier kwartetten.

De inspiratie voor dat debuutstuk ( Five Movements for Beuys ) haalde Sleichim bij een performance van de kunstenaar Joseph Beuys Wie man dem toten Hasen die Bilder erklärt. Daarin zit een man met verguld hoofd en gesloten ogen verhalen te vertellen aan een dode haas die hij in zijn armen houdt. Voor Sleichim was deze visuele metafoor de sleutel om zijn instrument - de saxofoon - te exploreren: alle klankmogelijkheden en in het bijzonder de meest minuscule ‘bijgeluiden’ af te tasten, zoals een blinde dat zou doen met een voorwerp dat hij in zijn handen gestopt krijgt. Toen hij vervolgens het saxofoonkwartet oprichtte dat toen nog gewoon 'Bl!ndman Kwartet' heette, koos Eric Sleichim als inspiratie de metafoor van een blinde gids die de toeschouwers in een museum beschrijft wat ze zien en de titel van een door kunstenaar Marcel Duchamp opgericht tijdschrift als naam. De boodschap was duidelijk: dit was niet zomaar een saxofoonkwartet. Niet het repertoire voor die vier saxofoons interesseerde hem, maar wel radicaal de grenzen van de klank en van de performance aftasten. Ook al zijn er gaandeweg conventionelere hedendaagse en oude (Bach, renaissancepolyfonie, Buxtehude, Mozart) werken in het Bl!ndman-repertoire opgenomen, toch is die basismissie onveranderd gebleven. Het experimentele, het conceptuele, het multidisciplinaire, het theatrale, het aftasten van grenzen en het opzoeken van verrijkende creatieve ontmoetingen: het zijn allemaal zaken die tot op heden de kern vormen van de activiteiten van Bl!ndman, zowel voor het 'master-kwartet' als voor de jongere kwartetten die sinds 2006 deel uitmaken van het huidige Bl!ndman-collectief.

Twintig jaar Bl!ndman vieren met een gewoon concert of met een voorspelbare 'best of Bl!ndman'-selectie, zou daarom regelrecht ingaan tegen de dingen waar Bl!ndman voor staat. Daarom bieden Bl!ndman 20×20 en Kwadratur #1/Globus een alternatief parcours dat teruggrijpt naar allerlei aspecten uit die twintig jaar, maar als een autonome voorstelling. Geen retrospectieve, maar een geheugenlandschap waarin vertrouwde werken naast nieuwe elementen staan, maar waarbij het toch duidelijk is dat aan de horizon nieuwe gebieden liggen te wachten om ontdekt te worden. Kwadratur #1/Globus is dus een belevenis, een performance, een theatraal en visueel spektakel en een sonore onderdompeling, eerder dan een conventioneel feestconcert.

De bijdrage van kunstenaars Anouk De Clercq en Kris Verdonck die de visuele component van deze voorstelling voor hun rekening nemen, draagt daar in grote mate toe bij. Het hele concert is opgevat als één doorlopende performance waarbij allerlei composities elkaar opvolgen en overlappen. Het geheel valt nog het best te vergelijken met een lang en mysterieus ritueel waarbij, in de woorden van Sleichim, de zestien muzikanten 'als een tribale gemeenschap' samen hun handelingen uitvoeren. Deze aanpak laat ook toe dat de voorstelling in één grote spanningsboog wordt opgebouwd, zodat de (fragmenten van) bestaande composities in elkaar haken tot één overkoepelend geheel. Er wordt geput uit zaken die al op het repertoire van één van de Bl!ndman-kwartetten hebben gestaan maar ook uit volledig nieuwe zaken.

Het geheugenlandschap dat daaruit opdoemt, biedt talrijke aspecten die in de ontwikkeling van Bl!ndman belangrijk zijn geweest en het is aan de luisteraar om deze voorstelling te ondergaan en daarbij de eigen herinneringen aan Bl!ndman te koppelen. Vier aspecten of categorieën verdienen hieronder wat extra aandacht, omdat ze zeer fundamenteel zijn voor het parcours dat Bl!ndman heeft afgelegd: het belang van klank, van adem, van conceptualisme en de muzikaal-esthetische 'roots' van Bl!ndman in het minimalisme.

Klank en verkenning van het instrument
De eerste vijf jaren van het Bl!ndman-kwartet zijn getekend door een ongebreidelde experimenteerdrift. In composities als Five Movements for Beuys, Lié/Délié en natuurlijk het magnum opus Poortenbos, keerde Eric Sleichim als het ware de saxofoon binnenstebuiten. Het trillen van een veertje, de percussieve impulsen van een klep die gesloten wordt of een tong die tegen het riet slaat: dat waren de elementen waarmee hij aan de slag ging. Via versterking werden zulke ‘kleine’ geluiden uitvergroot en opende Bl!ndman een aantal nieuwe mogelijkheden voor de saxofoon. Die verkenning van het instrument paste natuurlijk in de twintigste-eeuwse experimentele traditie, waarbij talrijke componisten en uitvoerders op zoek gingen naar alternatieve speeltechnieken en waarbij uitvoerders ook verwacht werden om dingen te doen die niets met het ‘gewone’ bespelen van hun instrument te maken hadden (een tekst voorlezen, zingen, of papier verfrommelen bijvoorbeeld).
Niet enkel de speeltechnieken, maar ook de ruimtelijkheid wordt daarbij maximaal benut: muzikanten die buiten de zaal spelen, elektronische surround sound en delay, enzovoort. Klank, tijd en ruimte zijn de primaire elementen waarmee muziek wordt gemaakt en Bl!ndman benadert die op een heel fundamentele manier.

Adem en Ruis
De alternatieve benadering van de speeltechniek hangt nauw samen met de fascinatie voor ruisklanken. Ruis is voor veel hedendaagse componisten niet langer een ongewenst nevenproduct van het spelen, maar wordt een rijk geschakeerde klankmogelijkheid. De voorstelling begint met Ruisveld, een nieuw werk van Sleichim, waarin allerlei ruisklanken subtiel aanzwellen en daarna overgaan in de centrale toon ‘a’ van 440 Hz (de toon waarop een orkest stemt) wat het vertrekpunt is van Critical Band van James Tenney. Er is de ruis van de strijkstok die over de snaren schuurt, de ruis van de versterkte kleppen van de saxofoons, de rijk geschakeerde ruis van de percussie en natuurlijk de ruisgeluiden van de elektronica (nog een element dat voor Bl!ndman steeds belangrijk is geweest) - van ruis naar ‘noise’ is slechts een kleine stap. Ook verderop in de voorstelling duiken ruisachtige composities op: Reichs Pendulum Music, Tenneys Having Never Written a Single Note for Percussion, Musique de tables van De Mey of Wrights Nocturne for BJM. Maar voor een saxofonist hangt ruis ook nauw samen met ademhaling: de lucht die door het mondstuk gaat, de subtiele grens tussen gewoon adem uitblazen en een toon op het instrument vormen. Het idee van adem en lucht is misschien wel het belangrijkste concept dat de avond als een rode draad meedraagt. De ballon die de zaal domineert, verbeeldt de massa lucht die op twintig jaar saxofoon spelen is uitgeblazen.

Conceptualisme en performance
De geschiedenis van Bl!ndman begon met een performance en in de daaropvolgende 20 jaar is dat performance-aspect steeds aanwezig gebleven. Dat heeft ook te maken met de achtergrond van Bl!ndman in de dans- en theaterwereld. Via samenwerkingen met beeldende kunstenaars, door het betrekken van een theatrale component en natuurlijk door de keuze van hun specifieke muzikale repertoire, heeft Bl!ndman nooit het etiket van een doorsnee saxofoonkwartet gekregen. Wanneer de 'junior' ensembles mee in de Bl!ndman-familie werden opgenomen, was dat gegeven - hoe kan je als muzikant de stereotiepe concertformules openbreken? - één van de belangrijke zaken die het 'oorspronkelijke' kwartet vanuit hun ervaring aan deze jonge muzikanten wou doorgeven. Veel heeft dit ook te maken met de ideeën van Duchamp en Beuys die bij de start van Bl!ndman zo belangrijk waren voor Eric Sleichim. Het conceptualisme waar deze kunstenaars voor stonden, vond een weerspiegeling in de muzikale aanpak van Bl!ndman. Ook dat is (net als het onderzoek naar alternatieve speeltechnieken) een aspect dat in de hedendaagse muziek een stevige traditie kent. Een groot aantal werken op dit programma toont dan ook diverse invullingen van conceptuele ideeën, wat onvermijdelijk steeds een wat aparte vorm van ‘performance’ met zich meebrengt. De systematiek waarmee Critical Band van James Tenney de overgang van één noot naar een interval maakt, de heen- en-weer zwaaiende microfoons van Steve Reichs Pendulum Music die, gedreven door toeval én de zwaartekracht onvoorspelbare ritmische combinaties voortbrengen, de tekst van Peter Handke die in de compositie van Mayke Nas op schoolborden wordt geschreven, Story van de conceptuele grootmeester John Cage (die persoonlijk bevriend was met Duchamp, trouwens), of het fragment uit A Man in a Room, Gambling van Gavin Bryars en Juan Muñoz: allemaal wijken ze grondig af van de starre conventies van een klassiek concert.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Bl!ndman : Kwadratur #1 / Globus
Zaterdag 19 februari 2011 om 20.15 u
C-mine Cultuurcentrum

C-mine 10
3600 Genk

Meer info : www.genk.be en www.blindman.be

Bron : toelichting Maarten Beirens bij het jubileumconcert 20x20 in 2008

Elders op Oorgetuige :
Kwadratur #2 / Transfo : een verrassend visueel concert, 28/12/2009
Twintig jaar BL!NDMAN : een wervelend verjaardagsfeest, 5/02/2008

Bekijk alvast dit fragment uit een reportage van VRT nieuwsdienst n.a.v. het concert Bl!ndman Kwadratur #1 / Globus (20x20) in het Kaaitheater, 9/02/2008

13:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Piano anders : Nils Frahm, Dustin O'Halloran & Hauschka in Cultuurcentrum Hasselt

Nils Frahm De laatste vijf jaar is er een opvallende heropleving van pianomuziek. Pianomuziek geschreven door jonge klassieke en/of klassiek-geïnspireerde muzikanten/componisten. In samenwerking met Jeugd & Muziek Hasselt biedt het Cultuurcentrum Hasselt een aantal van hen een podium én de Steinway piano.

De jonge Berlijnse producer/ pianist Nils Frahm (foto) is klassiek geschoold en leerde piano spelen van één van de laatste studenten van Tsjaikovski. Frahm speelt hedendaags minimaal klassiek. Dat de hij een zeer gedegen klassieke achtergrond heeft, is duidelijk te horen in zijn fabuleuze spel waarin de onmiskenbare invloed van de ECM legende Keith Jarrett naar voren komt. Met zijn melancholiek en lichtelijk romantisch klinkende neo-klassieke pianowerk schaart Nils Frahm zich naast Max Richter, Library Tapes, Sylvain Chauveau en Hauschka. Van Nils Frahm verschenen er albums bij labels als Sonic Pieces en Erased Tapes. Daarnaast werkte hij ook intensief samen met Peter Broderick, F.S. Blumm, Anne Müller en Machinefabriek.

De afgelopen jaren bracht de Amerikaanse pianist en componist Dustin O'Halloran (1971) twee solo albums uit: Piano solos vol. 1 (2004) en Piano solos vol. 2 (2006). Serene en melancholische muziek die ook op de soundtrack van Sofia Coppola's Marie Antoinette belandde. Klassieke voorbeelden zijn Chopin, Satie en Debussy. Vorig jaar verscheen Vorleben, een live opname van een concert in Berlijn, een album dat zonet nog in heel wat eindejaarslijstjes opdook. Vlak voor het concert in Hasselt verschijnt zijn nieuwe album Lumière op het Britse label Fat Cat. Aan het album werkten ook Jóhann Jóhannsson en Peter Broderick mee.

Hauschka (pianist/componist Volker Bertelmann) exploreert als klassiek geschoold pianist volop de mogelijkheden van de (prepared) piano. Zijn werk toont gelijkenissen met het minimalisme van Steve Reich, Philip Glass en Michael Nyman. Zijn meest recente opnames verschenen op het befaamde Fat Cat label en klinken 'voller' dan zijn eerder werk. Minimale schoonheid troef!

Tijd en plaats van het gebeuren :

Nils Frahm, Dustin O'Halloran & Hauschka
Zaterdag 19 februari 2011 om 20.00 u
CC Hasselt
- grote schouwburg
Kunstlaan 5
3500 Hasselt

Meer info : www.ccha.be

Extra :
Nils Frahm : www.myspace.com/nilsfrahm en youtube
Dustin O'Halloran : www.dustinohalloran.com, www.myspace.com/dustinohalloran, en.wikipedia.org en youtube
Hauschka : www.hauschka-net.de, www.myspace.com/hauschka en youtube

07:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook