22/03/2011

Fonte Sonora brengt muzikaal programma rond Beninse kunstenares Pélagie Gbaguidi

Fonte Sonora Muziek voor fluit, viool en harp: dat is wat deze drie musici van het ensemble Fonte Sonora in petto hebben. De Zwarte Code werd in maart 1685 ingevoerd. Zo regelde Lodewijk XIV de omgang van de kolonisten met de weerloze slaven. Baudoin Giaux, Annie Lavoisier en Sophie Causanschi verenigden zich in Fonte Sonora en ze creëerden een muzikaal programma rond de Beninse kunstenares Pélagie Gbaguidi om een van de meest vreselijke teksten uit onze geschiedenis opnieuw onder de aandacht te brengen. De muziek van André Jolivet, Ernest Bloch, Georg Friedrich Haendel, Johann Sebastian Bach en Arvo Pärt versterkt tijdens dit middagconcert het aangrijpende verhaal van de doeken van Gbaguidi.

Spiegel im Spiegel is een kamermuziekwerk geschreven door Arvo Pärt in 1978, juist voor hij Estland verliet en zich in in het Westen vestigde. Het stuk is geschreven in de 'tintinnabular' compositiestijl, waarbij een melodische lijn (die over diatonische toonschalen glijdt), en een  tintinnabulaire stem (die zich beweegt binnenin een toon-triade) naast mekaar evolueren. Het stuk was oorspronkelijk geschreven voor piano en viool, maar vaak wordt de viool vervangen door altviool of cello. Het is een minimamusic stuk, wereldberoemd en overal gespeeld, omdat het een serene rust produceert.

Programma :

  • André Jolivet, Incantation pour flûte seule
  • Ernest Bloch, Nigun pour violon et harpe
  • Johann Sebastian Bach, Choral nr.12
  • Johann Sebastian Bach, Choral nr.15
  • Johann Sebastian Bach, Choral nr. 96
  • Georg Friedrich Haendel, Passacaille pour fluit, viool en harp
  • Deep river (american negro)
  • Johann Sebastian Bach, Sonate voor viool en harp
  • Arvo Pärt, Spiegel im Spiegel voor piccolo, viool en harp

Tijd en plaats van het gebeuren :

Fonte Sonora : Rond de zwarte code
Donderdag 24 maart 2011 om 12.30 u
Bozar

Ravensteinstraat 23
1000 Brussel

Meer info : www.bozar.be, www.nob-onb.be en www.fontesonora.be

Extra :
André Jolivet op www.jolivet.asso.fr, brahms.ircam.fr, www.boosey.com en youtube
Arvo Pärt op www.musicolog.com en youtube
Arvo Pärt (1935 - ), Tintinambulist op www.musicalifeiten.nl

Beluister alvast Arvo Pärts Spiegel im Spiegel, uitgevoerd door Branka Parlic (piano) en Timea Kalmar (cello)



en een 'Incantation' van André Jolivet, uitgevoerd door Jane Rutter

07:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

21/03/2011

Ensemble Nahandove brengt eigenzinnig programma in het Conservatorium Brussel

George Crumb Musici van wereldklasse verzorgen tijdens het festival Ars Musica dagelijks een middagconcert in het Conservatorium van Brussel. Tijdens elk concert brengen studenten een ouverture. Hedendaags en Klassiek versmelten hier met gevestigde waarden en jong talent. Donderdagmiddag staan werken van George Crumb (foto), Marcel Cominotto en Claudio Ambrosini op het programma.

Ensemble Nahandove is een kwartet (sopraan, fluit, cello en piano), genoemd naar de schone in een gedicht van Evariste Parny, beroemd geworden in Ravels Chansons madécasses. Het ensemble dankt zijn samenstelling aan de bezetting die Ravel voorschreef, maar we hopen dat de betekenis die Nahandove voor Ravel had - een soort gesublimeerde, dramatische erotiek - ook haar rol heeft gespeeld. Het kwartet brengt een eigenzinnig programma: Vox balaenae van George Crumb, Humanum van Marcel Cominotto, zelf als pianist een gedreven uitvoerder van onbekend werk, en Tutti parlano van de Italiaan Claudio Ambrosini, een trio op tekst van Virgilio Guidi.

Het theatrale werk 'Vox Balaenae' (1971) van George Crumb gaat over de onderwaterwereld en is gebaseerd op het gezang van de walvis. Na het horen van een bandopname met zanggeluiden van de bultrugwalvis, componeerde Crumb dit stuk waarin hij de walviswereld opnieuw tot leven laat komen. Vox Balaenae, voor fluit, cello en piano, moet in donkerblauw licht gespeeld worden, de musici dienen een masker te dragen (om enige zichtbare emotie te vermijden en de onpersoonlijke kracht van de natuur te symboliseren ) , hun eigen instrumenten met een versterker uit te rusten, te kunnen fluiten met de mond, mee te neuriën, zachtjes op bekkens te slaan en de vleugelsnaren niet via het klavier te laten klinken, maar door ze met paperclips en dergelijke zaken te beroeren.

Marcel Cominotto studeerde piano en compositie aan het Koninklijk Conservatorium van Luik. Nadien vervolmaakte hij zich bij Nikita Magaloff en Aloys Kontarsky. Sinds 1978 is hij professor aan het Conservatorium van Luik en verwief uitzonderlijke faam als onderzoeker op het gebied van pedagogie. Zo maakte hij van 1989 tot 1995 deel uit van de Hoge Raad voor het Hoger Kunstonderwijs.
Als solist voerde hij tal van Belgische creaties uit - onder meer van Iannis Xenakis en Michaël Levinas - en een aantal wereldcreaties van werken van Belgische (Michel Fourgon, Claude Ledoux,...) en buitenlandse (Igor Kefalidis, Garett List,..) componisten.
Hij werkte ook mee aan verschillende festivals voor hedendaagse muziek, waaronder "Ars Musica" (sinds 1989) of het "International Contemporary Music Festival" van Moskou (1995). Marcel Cominotto heeft echter nooit willen kiezen tussen hedendaagse en klassieke muziek. Hij bouwde integendeel een eclectische repertoire uit dat hij op tal van concerten ten gehore bracht - als solist of met orkest - zowel in België als in het buitenland.

De Venetiaanse componist en dirigent Claudio Ambrosini (1948) studeerde eerst vreemde talen en literaturen aan de universiteit van Milaan en vervolgens zowel elektronische muziek als oude instrumenten aan het Conservatorium van Venetië. Hij behaalde ook een diploma muziekgeschiedenis aan de universiteit van Venetië. Belangrijk in zijn muzikale ontwikkeling waren ontmoetingen met Bruno Maderna en Luigi Nono. Ambrosini werkte ook in het domein van de computermuziek (Centro per la Sonologia Computazionale in Padua) en richtte het Nieuwe Muziek-ensemble Ex Novo op. Hij is ook oprichter en directeur van het Centro Internazionale per la Ricerca Strumentale in Venetië.

Claudio Ambrosini houdt zich naast zijn muzikale activiteiten ook met video bezig. Heel wat componisten werken bij het componeren met audiobanden en ontdekten zo gaandeweg dat een visueel medium een logische ontwikkeling van hun muzikale ideeën kan zijn. Ambrosini's videotapes zijn als het ware 'videoperformances' die heel direkt naar de avant-garde geluidperformance verwijzen, en in zijn tapes krijgt het geluid veel aandacht. Voor de ontwikkeling van zijn eigen muzikale idioom is de samenwerking met Maderna en Nono is heel erg belangrijk geweest.

Programma :

  • George Crumb, Vox balaenae (1971)
  • Marcel Cominotto, Humanum
  • Claudio Ambrosini, Tutti parlano (1993)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Ensemble Nahandove : Crumb, Cominotto, Ambrosini
Donderdag 24 maart 2011 om 12.30 u
Koninklijk Conservatorium Brussel

Regentschapsstraat 30
1000 Brussel

Meer info : www.arsmusica.be en www.kcb.be

Extra :
George Crumb: www.georgecrumb.net, www.essentialsofmusic.com en youtube
Claudio Ambrosini op en.wikipedia.org, composers21.com, www.ricordi.it en youtube

Elders op Oorgetuige :
Ars Musica werpt blik op de toekomst en focust op Belgische componisten, 24/02/2011

Beluister alvast het eerste deel uit George Crumbs Vox Balaenae, uitgevoerd door het Dolce Suono Trio



en deel 2

18:58 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Daan Vandewalle verrast met (anti-)Amerikaans programma in Waregem

Daan Vandewalle Pianist Daan Vandewalle (foto) verrast ons geregeld door zijn geëngageerde spel van weinig gekende avant-gardisten. In dit recital brengt hij van zijn vriend Frederic Rzweski (1938) het hoogtepunt 'The People United Never Be Defeated' (1975). De uitvoering in 2005 door de componist zelf, klinkt nog in de oren. Het lied, voor altijd verbonden met 11 september 1973 en de strijd Allende-Pinochet, ondergaat 36 variaties in verschillende stijlen. Pianist Daan Vandewalle toont aan dat het virtuoze meesterwerk ook na Nine Eleven een grote overtuigingskracht heeft. Als speciaal toemaatje brengt hij tevens het inspiratiewerk van Rzweski, met name 'The Thälmann-variaties' (1974) van de Britse componist Cornelius Cardew (1936-1981). Een concert dat laat horen hoe in moderne pianowerken de traditie en de maatschappij meespelen.

Frederic Rzewski (1938) is een Amerikaan die al het grootste deel van zijn leven in Europa woont en een bijzondere band met ons land heeft: hij doceerde jarenlang compositie aan het Conservatorium van Luik. Zijn gloednieuwe werk Brussels Diary toont hoe sterk de artiest en zijn werk nog steeds met ons land verweven zijn. Critici beschouwen hem vandaag bovendien als een van de meest persoonlijke stemmen van de hedendaagse muziek.

Als artiest is Rzewski moeilijk onder één noemer te plaatsen. In de jaren zestig maakte hij furore als mede-oprichter van het experimentele collectief Musica Elettronica Viva. Sindsdien is zijn oeuvre heel divers, met bovenal een weelde aan muziek voor zijn eigen instrument, de piano. De variatiereeks The People United Will Never Be Defeated is uitgegroeid tot een echte klassieker. Het monumentale en uiterst virtuoze pianowerk is gebaseerd op het strijdlied 'El pueblo unido', symbool voor het protest tegen de Chileense dictator Pinochet.

Op 11 september 1973 maakte een staatsgreep in Chili een bruusk einde aan het linkse bewind van president Salvador Allende en werd de basis gelegd voor de dictatuur van Augusto Pinochet. Door de grootschalige vervolging, folteringen en moorden op oppositieleden kreeg dit regime een zeer kwalijke reputatie, wat een hevige internationale respons opwekte. Een van de symbolen van dat protest was het strijdlied El pueblo unido jamas sera vencido van de Chileense componist Sergio Ortega. In 1975 nam Frederic Rzewski deze melodie als uitgangspunt voor een monumentaal pianowerk: een reeks van 36 variaties, in het verlengde van Beethovens Diabellivariaties, die evenzeer overweldigen door hun muzikale vindingrijkheid als door hun politieke zeggingskracht. Pianist Daan Vandewalle gaat de confrontatie aan met Rzewski's meest emblematische pianowerk.

Cornelius Cardew zette zijn eerste muzikalestappen heel traditioneel in een knapenkoor en studeerde aan de Royal Academy of Music. Maar daarna trok hij naar Keulen om te studeren bij de toenmalige goeroe van de nieuwe muziek: Karlheinz Stockhausen. Cardew werd Stockhausens assistent en was in grote mate betrokken bij het werk aan diens 'Carré' in 1960. Daarna kreeg Cardews carrière een steeds eigenzinniger verloop. Gaandeweg begon de grens tussen kunst en politiek daarin te verbleken. De vrijheid van interpretatie in zijn grafische partituren zoals 'Treatise' was een eerste stap, Cardews activiteit binnen de vrije improvisatie- groep AMM was een andere toenadering tot een vorm van collectieve, vrije interactie tussen muzikanten. Daarna manifesteerde hij zich steeds extremer als communistisch en meer bepaald maoïstisch voorvechter. Zijn koorwerk 'The Great Learning' (dat zeven uur duurt) trekt de georganiseerde vrijheid van 'Treatise' verder door en met de oprichting van het Scratch Orchestra in 1969 gaf hij het idee van muzikanten die functioneren als een politieke structuur verder vorm. Uit de quasi-anarchistiche schoot van het Scratch Orchestra (die het experiment en alternatieve wel heel ver voerden) zouden later nog andere muzikanten een eigen reputatie krijgen, zoals Gavin Bryars, Michael Nyman of zelfs Brian Eno.

Cardew zelf werd hoe langer hoe militanter als maoïst, die onder invloed van zijn politieke ideeën het avant-gardisme, inclusief zijn eigen vroegere composities (waaronder 'Treatise') afwees en niet naliet om ook zijn vroegere leraar er verbaal van langs te geven. De titel van zijn essaybundel uit 1974 luidde: 'Stockhausen serves imperialism'. Van dan af aan componeerde hij enkel nog eenvoudige, tonale stukjes; meestal communistische strijdliederen. De vreemde omstandigheden van zijn dood in 1981 (Cardew werd voor zijn huis aangereden door een onbekende automobilist) zijn nooit opgehelderd. De mythe rond Cardew doet soms vergeten dat de man wel degelijk een uitmuntend (en vernieuwend) componist was. Werken als 'The Great Learning' en 'Treatise' blijven overeind als mijlpalen.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Daan Vandewalle: (Anti-) Amerikaans
Woensdag 23 maart 2011 om 20.00 u
(inleiding om 19.00 u )
Cultuurcentrum De Schakel Waregem
Schakelstraat 8
8790 Waregem

Meer info : www.ccdeschakel.be en www.daanvandewalle.com

Extra :
Frederic Rzewski op www.composers21.com en youtube
Perfect Sound Forever: Interview with Frederic Rzweski , Daniel Varela op www.furious.com, maart 2003
Composer/Pianist Frederic Rzewski. A Conversation with Bruce Duffie op www.kcstudio.com, januari 1995
Cornelius Cardew op UbuWeb en youtube
Treatise, An Animated Aanalyses op www.blockmuseum.northwestern.edu
Online recordings van en artikels over 'Treatise' op www.spiralcage.com
Cornelius Cardew, John Tilbury op www.users.waitrose.com, 1983

Elders op Oorgetuige :
Champ d'Action & Zwerm in het spoor van Frederic Rzewski, 19/11/2010
Concertgebouw Brugge ontvangt muzikale vrijheidsstrijder Frederic Rzewski, 19/09/2010
Daan Vandewalle brengt monumentale meesterwerk van Rzweski op Gentse Vleugels, 17/07/2010
Lonely at the top : Cornelius Cardew, 3/06/2008
Champ d'Action & Joakim : Treatise, 18/10/2007

Bekijk alvast Frederic Rzweski's The People United Never Be Defeated, uitgevoerd door Rzweski zelf tijdens het Miami International Piano Festival in maart 2007



en het eerste deel uit Cornelius Cardews Thälmann Variations, gespeeld door Frederic Rzewski



en deel 2

18:08 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Nacht van de elektronische muziek in Espace Senghor

Night of the Electronic Music De Espace Senghor in Etterbeek is genoemd naar de Senegalese president en dichter wiens naam men associeert met democratie, vrijheid van expressie en pluralisme. Een mooie plek voor een avond zonder compromissen. Van 19.00 u tot na middernacht is het woord aan de elektronica. Het Centre de Recherches et de Formation Musicales de Wallonie (nu Centre Henri Pousseur genoemd), destijds door Pierre Bartholomée en Henri Pousseur opgericht, slaat de handen ineen met Musiques et Recherches (M&R) voor een avond waarop drie generaties componisten hun machinaal getinte pennenvruchten voorstellen. Dat wil onder anderen zeggen: François Bayle, stichtster van M&R Annette Vande Gorne, Claude Ledoux, Jonathan Harvey, Kee-Yong Chong en vele anderen.

Programma :

Acousmatics : 19.00 u
Acousmatics, references
- Pierre Schaeffer, études aux Allures, aux sons animés (1958)
- François Bayle, La fin du bruit (Erosphère /2009) + acousmography from Isabel Pirès

Acousmatics, Belgian electronics
- Daniel Perez Hajdu, Vers formés en division (wereldpremière) (2011)
- Ingrid Drese, Là-bas, là-haut (2011)
- Annette Vande Gorne, Yawar Fiesta (wereldpremière) (2010-11), electroacoustic opera, act I, latest extracts

Mixed music (Centre Henri Pousseur - Arne Deforce) : 21.00 u
- Gilles Doneux, Second Life Symphony for cello and live electronics (Prix Pousseur 2009)
- Karlheinz Stockausen, Solo for cello and live electronics
- Kee Yong Chong, Timeless Echoes, world premiere for cello, live electronics and pictorial improvisation
- Jonathan Harvey, Advaya (1994), for cello, live electronics, keyboard

Video music : 23.00 u
- Wilfried Jentzsch, Widerschein des Lichtes (Lumière cendrée) (wereldpremière) (2011)
- Charo Calvo, O (wereldpremière) (2011)
- Jean Piché, K'anchay (2010)
- Joao Pedro Oliveira & Takaji Masakatsu (video), Bloomy girls (2005)
- Francis Dhomont (music) & Ines Wickmann (video), Moirures
- Jacques Lejeune, L'église oubliée (1997), Ave Maria (2000)
- Marcelle Deschênes (music) & Alain Pelletier (video), Die Dyer (1999)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Ars Musica : Night of the Electronic Music
Woensdag 23 maart 2011 vanaf 19.00 u
Espace Senghor Etterbeek

Chaussée de Wavre 366
1040 Etterbeek

Meer info : www.arsmusica.be, www.senghor.be, www.crfmw.be, www.musiques-recherches.be en www.arnedeforce.be

Extra :
Pierre Schaeffer : brahms.ircam.fr en youtube
François Bayle : www.francoisbayle.fr, www.magison.org, www.electrocd.com, brahms.ircam.fr en youtube
Daniel Perez Hajdu : www.electrocd.com
Ingrid Drese : www.electrocd.com
Annette Vande Gorne : www.electrocd.com, www.arsmusica.be, en.wikipedia.org en youtube
Cafe sonore : Portret Annette Vande Gorne op www.vpro.nl, 1/10/2003 (met audio)
Gilles Doneux : www.gillesdoneux.mirrorz.com en youtube
Karlheinz Stockausen : www.stockhausen.org, www.arsmusica.be, brahms.ircam.fr en youtube
Kee Yong Chong : www.chongkeeyong.com, www.compositiontoday.com, www.myspace.com/keeyongchong en youtube
Jonathan Harvey : www.vivosvoco.com, www.chesternovello.com en youtube
Wilfried Jentzsch : www.wilfried-jentzsch.de en youtube
Charo Calvo op imdb
Jean Piché : www.jeanpiche.com, kalvos.org en youtube
Joao Pedro Oliveira : www.jpoliveira.com, www.electrocd.com en youtube
Francis Dhomont : www.electrocd.com, www.otherminds.org, brahms.ircam.fr en youtube
Jacques Lejeune : fr.wikipedia.org, www.musiquecontemporaine.fr, www.discogs.com en youtube
Marcelle Deschênes : www.electrocd.com, www.thecanadianencyclopedia.com en youtube

Elders op Oorgetuige :
Ars Musica werpt blik op de toekomst en focust op Belgische componisten, 24/02/2011
Componistenportret Jonathan Harvey, 8/01/2010
Focus op Annette Vande Gorne in Espace Senghor in Etterbeek, 24/04/2009
Nacht van de elektroakoestische muziek, 21/04/2008

Beluister alvast Gilles Doneux' SecondLife Symphony, uitgevoerd door Arne Deforce tijdens het Festival Images Sonores 2010



en Jonathan Harvey's Advaya, uitgevoerd door Gabriel Prynn



en dit fragment uit Jacques Lejeune's L'église oubliée



en Jacques Lejeune's Ave Maria

12:23 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Quatuor Diotima trakteert op kosmopolitisch en intimistisch programma in het Conservatorium Brussel

Alberto Posadas Een kwartet dat zich Quatuor Diotima noemt, is niet vals bescheiden: Diotima was een Griekse zieneres, priesteres, straffe madam en lerares van Socrates. Nu goed, het Quatuor Diotima is een van de meest veelzijdige kwartetten van vandaag en gelukkig is ook de zinnelijkheid dit ensemble niet vreemd. Het trakteert ons op een even kosmopolitisch als intimistisch programma. Van Toshio Hosokawa, geboren in Hiroshima maar ook een leerling van Klaus Huber, is er ' Blossoming' uit 2007. Van Spanjaard Alberto Posadas (foto), een frisse veertiger uit Valladolid, is er ' Aborescencias', een uittreksel uit zijn Liturgia Fractal (2008). Tenslotte keert het kwartet terug naar huis, met werk van Claude Debussy.

Toshio Hosakawa werd in 1955 in Hiroshima geboren. Na compositiestudies bij Isang Yun in Berlijn wist Hosokawa zich al snel als de voortrekker van de jonge Japanse muziekgeneratie op te werpen. Zijn stijl is een synthese van de westerse hedendaagse muziek (en meer bepaald van Nono, Scelsi en Lachenmann, één voor één componisten die het begrip 'mooi timbre' met argwaan bekijken) en van de Japanse cultuur (het Nô-theater). In zijn muziek gebruikt hij extreem trage tempi en ontwikkelt hij lange, meditatieve, maar bijzonder krachtige klankblokken (zoals bij rituele muziek), doorspekt met levendige, dramatische impulsen en lawaaierige aanvallen. Hosokawa won de eerste prijs op het compositieconcours naar aanleiding van honderd jaar Philharmonie in Berlijn. Bovendien is hij artistiek directeur van het Festival van Akyioshidai. In 1989 richtte hij samen met enkele andere jonge componisten het jaarlijkse festival 'International Contemporary Music Seminar and Festival' op waarvan hij nu ook de artistieke leiding heeft. De grote Europese festivals (Darmstadt, Festival d 'Automne à Paris, Salzburg...) hebben belangrijke retrospectieves aan hem gewijd.

Alberto Posadas (1967) volgde compositieles bij Francisco Guerrero, die hij nog steeds als zijn belangrijkste leraar beschouwt. Geïnspireerd door Guerrero begon Posadas aan een voortdurende zoektocht naar compositiemodellen gebaseerd op mathematische, natuurkundige of architecturale principes. Het oeuvre van Posadas bestaat voor het grootste deel uit instrumentale werken, niet zelden gecomponeerd in opdracht van bekende solisten, ensembles en festivals. Alberto Posadas is tevens docent analyse, harmonie en compositie aan het conservatorium van Majadahonda (Madrid).

Programma :

  • Toshio Hosokawa, Blossoming (2007)
  • Alberto Posadas, Aborescencias (Belgische première), deel IV uit Liturgia Fractal (2007)
  • Claude Debussy, Strijkkwartet

Tijd en plaats van het gebeuren :

Quatuor Diotima : Hosokawa, Posadas, Debussy
Woensdag 23 maart 2011 om 12.30 u
Koninklijk Conservatorium Brussel

Regentschapsstraat 30
1000 Brussel

Meer info : www.arsmusica.be en www.quatuordiotima.fr

Extra :
Toshio Hosokawa op www.schott-music.com, www.karstenwitt.com, www.arsmusica.be en youtube
Alberto Posadas op en.wikipedia.org, brahms.ircam.fr en youtube

Elders op Oorgetuige :
Ars Musica werpt blik op de toekomst en focust op Belgische componisten, 24/02/2011

07:00 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

20/03/2011

Trobadors lecture-recital rond muzikale taal in het Conservatorium van Brussel

Peter Swinnen In het kader van het artistiek onderzoek 'Trobadors' aan het Conservatorium van Brussel vindt er dinsdag een gevarieerde concertlezing plaats met als thema 'muzikale taal'.

Programma :

Concert-lezing : 17.30 u
'Een veel te weinig bekend aspect van de harmonie bij Debussy' : Resultaat artistiek onderzoek door Hans Van Daele

Hans Van Daele, Everything New !(Belgische creatie) voor mezzo-sopraan, klarinet en piano
Claude Debussy, préludes

Lezing - concert : 19.30 u
'Messiaen weerspiegeld' : lezing over analyse door Peter Swinnen (foto)

Jurgen De Pillecyn, 'Opoetic' op tekst van Blaise Cendrars (creatie)
Erik Desimpelaere, 'Tristesses de la lune' op tekst van Charles Baudelaire
Céline Plantard, 'L'amour sans trèves' op tekst van Antonin Artaud

Performance "P - TRAINS" : resultaat artistiek onderzoek door Ann Eysermans
Ann Eysermans en Serge Verstockt + tape

Tijd en plaats van het gebeuren :

Trobadors Lecture-Recital 'Muzikale Taal'
Dinsdag 22 maart 2011 van 17.30 u tot 21.00 u
Koninklijk Conservatorium Brussel
- Kleine concertzaal
Kleine Zavel 5
1000 Brussel

Meer info : www.kcb.be

23:36 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Oosters percussiewerk en westerse muziek met Ensemble OII in Théâtre Marni

Younghi Pagh-Paan Dit concert is iets heel speciaals. De vier slagwerkers van het befaamde OII Ensemble (denk Japanse drumtraditie, die echter na het rijzen van de zon ook voorbij de horizon gaat kijken) werken samen met studenten van conservatoria van Bergen en Luik. Onder leiding van Gilles Gobert brengen ze oosters percussiewerk (Zhang en Pagh-Paan (foto) ) en iets meer agogisch opgevat westers werk: een kopersextet van Denis Bosse en een houtkwintet van Jean-Luc Fafchamps. Als apotheose is Edgar Varèse's Intégrales een weliswaar veilige, maar gek genoeg ook nog steeds behoorlijk gevaarlijke keuze.

Hao-Fu Zhang (1952) - al meer dan 20 jaar professor compositie aan het Koninklijk Conservatorium van Brussel - is geen onbekende meer voor het Belgische publiek. Hij studeerde viool en piano, en daarna compositie aan het conservatorium van zijn geboortestad Xi'An. Daar behaalde hij zijn hoger diploma in 1882. Hij speelde 4 jaar eerste viool in het Orkest van de Prinvincie van Shaanxi, werd composer in residence van het Orkst van de Radio te Peking (82-87) en zijn werk kreeg vele internationale prijzen. Van 1987 tot 1992 studeerde hij aan het Conservatorium van Brussel, waar hij leerling was van Jacqueline Fontyn, en tevens aan de Ecole normale supérieure de musique de Paris, in de klas van Yoshihisha Taira. Hij volgde masterclasses bij Edison Denisov en Elliott Carter.

De uit Zuid-Korea afkomstige Younghi Pagh-Paan (1945) schrijft muziek vanuit "de kracht der herinnering". Herinnering aan het verre vaderland en de cultuurschok van de nieuwe heimat - ze week in 1974 uit naar Duitsland - vormen de basis voor haar transculturele composities. Ze ziet haar muziek als een politiek statement. In de radicale bevraging van zichzelf en de werkelijkheid gaat ze angst en agressie niet uit de weg.

Programma :

  • Jean-Luc Fafchamps, A garden (1998), voor blaaskwintet
  • Hao-Fu Zhang, Lou-Gu-Jing (2003), voor 4 percussionisten
  • Younghi Pagh-Paan, Tsi-Shin / Ta-Ryong III (1991), voor 2 percussionisten
  • Denis Bosse, Presto strepitoso voor 8 koperblazers (wereldpremière), opgedragen aan Gilles Gobert en Alain Pire
  • Edgard Varèse, Intégrales (1924-1925)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Ensemble OII : Zhang, Bosse, Fafchamps, Pagh-Paan, Varèse
Dinsdag 22 maart 2011 om 20.00 u
Théâtre Marni Brussel

Vergniesstraat 25
1050 Brussel

Meer info : www.arsmusica.be en www.theatremarni.com

Extra :
Jean-Luc Fafchamps op www.compositeurs.be, www.arsmusica.be en youtube
Hao-Fu Zhang op brahms.ircam.fr
Younghi Pagh-Paan : www.pagh-paan.com, www.beckmesser.de en youtube
Denis Bosse op www.compositeurs.be, www.arsmusica.be en youtube

Elders op Oorgetuige :
Spectra trekt naar het Ministerie van de Franse Gemeenschap met werk van Fafchamps, Brewaeys en Kurtág, 20/03/2011
Ars Musica werpt blik op de toekomst en focust op Belgische componisten, 24/02/2011
Huldeconcert aan Hao-Fu Zhang, 25/10/2007

Beluister alvast Edgar Varèse's Intégrales

22:56 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Accord Quartet met strijkkwartetten van Ligeti, Fekete en De Putter in het Conservatorium Brussel

György Ligeti Men zegt dat de wereld een dorp is geworden en daar klopt ook wel wat van. Maar ook in een dorp kan je elkaar lelijk mislopen. Zo is bijvoorbeeld de kans je nog nooit het Accord Quartet uit Boedapest live heeft gehoord, erg groot. Nochtans is hun lezing van Ligeti's Tweede Strijkkwartet een van de beste ooit. Het tweede van Ligeti duldt natuurlijk weinig weerspraak, maar Ars Musica heeft toch een poging gedaan: het 'tweede kwartet' van een andere Hongaar, Gyula Fekete, en 'Lunna' van onze eigen Renaud De Putter. In elk geval twee dermate authentieke stemmen, dat ze zich door Ligeti's genie niet van de wijs moeten laten brengen.

Renaud de Putter (1967), een antropoloog die compositie studeerde bij Philippe Boesmans, is een creatieve duizendpoot. Hij componeerde al muziek bij theater en stomme films. Daarnaast schrijft hij ook gedichten. Zijn werk draait altijd rond de thema's identiteit en geheugen. De door hem gecomponeerde stukken worden uitgevoerd door de ensembles Ictus, Accroche Note, Musiques Nouvelles en Belgische en buitenlandse solisten in België, Frankrijk en Canada. Opnames van zijn muziek worden uitgegeven door de labels Sub Rosa en Fuga Libera. Zijn muzikale uitdrukking geeft de voorkeur aan harmonische en vocale dimensies en neemt de vorm aan van soepele texturen met onvoorspelbare onwikkelingen, waarbij de ademhaling een sleutelrol speelt. Hij heeft een grote belangstelling voor het gefilmde beeld.

Beide strijkkwartetten van György Ligeti (foto) zijn mijlpalen binnen de ontwikkeling van de moderne kwartetmuziek. Het eerste, 'Métamorphoses nocturnes', ontstond in 1953-1954, toen Ligeti nog in Boedapest leefde. Het tweede strijkkwartet (1968) valt in een uiterst rijke scheppingsperiode van de Hongaar. Ligeti verbleef sinds de gebeurtenissen van 1956 in het Westen en kon zijn muzikale ideeën door partijpolitiek ongestoord ontwikkelen. Strijkkwartet nr 2 is muziek van een onaardse schoonheid zonder welomlijnde melodieën of structuren en herinnert aan de verstilde doeken van Cézanne of Rothko.

Toen Ligeti in 1956 het communistische Hongarije ontvluchtte - eerst naar Wenen en daarna naar Keulen - waar hij onder de vleugels van Karlheinz Stockhausen een tijdlang werkte in de elektronische studio's van de WDR - verliet hij niet enkel zijn vaderland, maar brak hij ook (gedeeltelijk, want de invloeden ervan zouden later weer aan de oppervlakte komen in zijn muziek) met de Hongaarse muzikale traditie. De neoromantische volksmuziekstijl die in Hongarije werd gepropageerd, schoof hij aan de kant om zich volop in de nieuwste ontwikkelingen van de westerse avant-garde te verdiepen: het serialisrne en de opkomende elektronische muziek. Maar in plaats van de zoveelste adept van die technieken te worden, ontwikkelde Ligeti al gauw zijn heel eigen compositietechniek, waarbij de totale chromatiek (het stelselmatig gebruiken van alle twaalf tonen) die zo belangrijk was binnen het serialisme werd gebruikt in een nieuw concept, de zogenaamde 'micropolyfonie'.

Al in Hongarije had Ligeti zich verdiept in de contrapuntische finesses van de Vlaamse polyfonisten uit de vijftiende en zestiende eeuw (Ockeghem, Obrecht, Josquin Desprez, Lassus). Door strikte contrapuntische formules - in wezen zijn het allemaal canons - in heel geconcentreerde, dicht op elkaar gepakte vorm op chromatisch materiaal toe te passen, bouwde hij een wemelend kluwen van door elkaar gevlochten identieke (canonische) lijnen op. De techniek was dan wel canonisch, het resultaat klonk zeer statisch, ondanks de snelle, onrustige beweging van de noten aan de oppervlakte. In plaats van canons hoor je het als een textuur, als verschuivende kleuren, of als wolken van beweeglijke chromatische clusters. Deze micropolyfonie, die tegelijk iets beklemmends heeft, werkt bij uitstek in grote orkestrale en vocale bezettingen als 'Atmosphères' (voor orkest), 'Lux Aeterna' (voor koor) of het 'Requiem' (voor koor en orkest). Niet enkel zijn dit de werken die Ligeti op het voorplan van de nieuwe muziek brachten, het zijn ook de werken waarmee hij bij het brede publiek bekend werd, wanneer Stanley Kubrick deze drie werken in de soundtrack van '2001: A Space Odyssey' opnam.

Pas gaandeweg slaagde Ligeti erin om dat idee - dat het oorspronkelijk van een massale bezetting, van het confuse, van het vervlechten van een groot aantal lijnen moest hebben - te vertalen naar een compacte kamermuziekbezetting. Het werk waarin dat gebeurt, is het Tweede Strijkkwartet (1968). Daaruit zijn alle motivische en thematische elementen gebannen en blijven enkel nog wisselende texturen over, die ontstaan uit bundelingen van polyfone stemmen. In het eerste en laatste deel klinkt dat vloeiend, bijna amorf, in het verlengde van de grote micropolyfone werken. In de andere delen overheerst het ritmische aspect: de lijnen die door elkaar worden gevlochten, staan in verschillende ritmische gedaanten, zodat het weefsel daar minder als echte wolken maar eerder als een op hol geslagen mechaniekje klinken. Nergens is dat zo duidelijk als in het derde deel dat als titel 'come un meccanismo di precisione' draagt. (De pizzicati in dit mechanische kluwen, maakt dat het ook een soort van hommage wordt aan Béla Bartók - het is moeilijk hierbij niet terug te denken aan het vierde deel uit Bartóks Vierde Strijkkwartet.) Ligeti's mechanieken zijn echter geen goed geoliede machines, maar uiterst feilbaar: ze lopen vast, ze ontsporen of ze vallen stil.

Programma :

  • György Ligeti, 2de strijkkwartet (1968)
  • Gyula Fekete, 2de strijkkwartet
  • Renaud De Putter, Lunna (2002)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Accord Quartet : Ligeti, Fekete, De Putter
Dinsdag 22 maart 2011 om 12.30 u
Koninklijk Conservatorium Brussel

Regentschapsstraat 30
1000 Brussel

Meer info : www.arsmusica.be

Bron : tekst Maarten Beirens voor deSingel, mei 2009

Extra :
György Ligeti : www.schott-musik.de, www.arsmusica.be en youtube
Györgi Ligeti (1923 - 2006): emotioneel scepticus, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl, juni 2006
Renaud de Putter op www.compositeurs.be en youtube

Elders op Oorgetuige :
Ars Musica werpt blik op de toekomst en focust op Belgische componisten, 24/02/2011
Carte blanche voor Renaud De Putter, 21/04/2008

Beluister alvast het eerste deel uit Ligeti's 2de strijkkwartet

21:37 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Spectra trekt naar het Ministerie van de Franse Gemeenschap met werk van Fafchamps, Brewaeys en Kurtág

Spectra Ensemble Het is niet omdat je modern bent, dat je in alles modieus moet zijn. Ars Musica brengt dus de Belgische gemeenschappen een beetje nader tot elkaar. Het Franstalige Musiques Nouvelles gaat vrijdag in ballingschap in het Ministerie van de Vlaamse Gemeenschap, met Kancheli's Exil. En het Vlaamse Spectra Ensemble trekt dinsdag naar het Ministerie van de Franse Gemeenschap met oecumenisch werk van Fafchamps, Brewaeys en Kurtág.

Spectra werd opgericht in 1993. Het ensemble is een gedreven pleitbezorger van Vlaamse hedendaagse componisten op de internationale muziekscene. Het Spectra Ensemble zoekt actief de confrontatie op tussen in Vlaanderen werkende  componisten en hun internationale collega's. Stilistische diversiteit en kwaliteit zijn hierbij essentieel. Acht gedreven musici met een jarenlange ervaring in het hedendaagse repertoire vormen de vaste kern van het ensemble. Zij werken reeds meer dan 10 jaar intensief samen, wat resulteert in een uniek klankidioom en een opmerkelijke muzikale coherentie.

Jean-Luc Fafchamps - Lettres Soufies
Met zijn reeks Lettres Soufies, die zijn oorsprong vond in de lectuur van een traktaat over islamitische symboliek, streeft de Jean-Luc Fafchamps (1960) naar 'ruimtelijke, stilistische, harmonische, motivistische en ritmische desoriëntatie'. Jean-Luc Fafchamps : "Mijn Soufies-letters zijn wegen om te veranderen. Ik gebruik het woord 'wegen' in plaats van 'processen' omdat de technieken die gebruikt worden om muzikale materie om te vormen lang niet eenduidig zijn, maar meervoudig, vaak simultaan, soms uiteenlopend en altijd analoog. Wat mij in deze stukken in de eerste plaats interesseert is de constante verschuiving van het perspectief van waaruit een materie wordt beschouwd en hoe deze verschuiving een vormverandering teweegbrengt. Deze ogenblikken waarop de structuur aan het wankelen gaat zijn voor mij belangrijker dan het resultaat of het uitgangspunt. In die zin bestaat er geen 'materiaal' dat eigen is aan een stuk : alles kan opduiken of op een natuurlijke manier voortvloeien uit het spel van transformaties. Het ding dat gestalte aanneemt lijkt een eigen leven te leiden en weg te drijven (geldt dit niet voor elke beweging die we waarnemen en waarvan we het doel niet kennen?) … Maar iemand houdt de wacht en terwijl hij of zij de wispelturige aandacht richt op een of ander boeiend detail, rukt hij dit los uit de algemene stoutmoedigheid om het tot spreken te dwingen. De waarneming van een beweging kan er dus het verloop van beïnvloeden. De materialisten houden misschien niet van dit idee. Ik ben echter van oordeel dat we iets niet op een nuttige manier kunnen beschouwen als we niet de hoop koesteren dat het idee dat we ons over een ding vormen net zogoed als dat ding kan gaan bestaan. Want als dit niet het geval is, kan de kennis er nooit van dromen niet langer niets te zijn (niet meer dan een idee dat aan een ding gehecht wordt in een verzonnen rationaliteit). Welnu, in de oneindige modaliteiten van dit gedroomde naast elkaar bestaan voltrekt zich de subtiliteit van het zijn en de wazige, maar onmiskenbare werkelijkheid van de wereld. Het verliezen van richting (ruimtelijk, stilistisch, harmonisch, ritmisch...) is de manier van functioneren van deze muziek: ik wil dat ze even herkenbaar en even wisselvallig is als het water in een rivier. Ik ben geboeid door de ongeloofljke continuïteit die zichtbaar is in de verscheidenheid (of de beweging in de schijnbare onbeweeglijkheid), veel meer dan door de versleten idee dat verandering louter een ontsluiering is van een (existentiële) variant van hetzelfde (het wezen). De materie is geen schaduw. Ze is het begin, de volheid en het eindpunt van de geest. In die zin - en uitsluitend in die zin - is dit project een reis naar het oosten."

Luc Brewaeys - Cardhu
Brewaeys' composities stoelen op het principe van de spectrale muziek, waarbij de boventoonspectra van klanken niet alleen het uitgangspunt zijn voor de constructie van akkoorden en melodieën, maar ook voor klankkleur, speeltechnieken en instrumentatie. Frappant is bovendien het exuberante, spectaculaire karakter van Brewaeys’ muziek, die opvalt door haar retorische en theatrale schrijfwijze. Naast deze extraverte trekjes valt de stringent mathematische tijdsconstructie van zijn werk des te meer op, al staat deze strenge opbouw nooit het expressieve karakter van zijn muziek in de weg. Zij is er misschien zelfs de voorwaarde voor. Muziek van een extravert theaterman.
Met 'Cardhu' zorgde Luc Brewaeys voor een nieuw 'whisky-werk' in opdracht van Transit 2008. Een meesterwerk, genoemd naar de single malt van de Cardhu distilleerderij. Een Speyside whisky met geuren en toetsen van honing, vers fruit, bloemen en vanille.
Luc Brewaeys
: "Cardhu is het voorlaatste werk in mijn reeks van composities die de naam van een single malt whisky dragen. Het is geschreven voor acht muzikanten en is - in de eerste plaats - een verdere exploratie van de spectraal-harmonische eigenschappen die ik - in zekere zin - ontdekte in mijn opera L'uomo dal fiore in bocca zo'n twee jaar geleden. De muziek is in wezen nog steeds spectraal, maar ik breid de harmonieën uit door."

György Kurtàg - Hommage à Robert Schumann
György Kurtágs
'Hommage à R. Sch.' is net als Schumanns adembenemend mooie Märchenerzählungen geschreven voor klarinet, altviool en piano en bevat tal van muzikale en literaire allusies op de Duitse romantiek van Schumann. Kurtág brengt in dit werk zijn hoogst persoonlijke visie op Schumanns rijke muzikale sprookjeswereld. Het werk bestaat uit zes onderdelen: vijf bijzonder korte stukjes, die minder dan een minuut duren en een epiloog die zeven minuten duurt. De tempo's wisselen evenwichtig snel en langzaam af, beginnend met een snelle beweging en eindigend met de lang uitgewerkte langzame epiloog. Qua intsrumentkeuze (klarinet, altviool en piano) verwijst Kurtág naar Schumanns Märchenerzählungen uit 1853, een werk dat bestaat uit uit vier miniaturen (van drie tot vijf minuten) en getypeerd wordt door een dromerige woudsfeer. Kurtág schreef zijn Hommage in 1990 op basis van schetsen die al twintig jaar oud waren. Dat precies Schumann met een hommage bedacht wordt, is niet zo toevallig. Beide componisten hebben niet alleen de voorkeur voor het aforistische gemeen, ze zijn ook allebei bekend voor een ingehouden, zeer subjectieve, subtiele en moeilijk te doorgronden expressiviteit in hun muziek.

Programma :

  • Jean-Luc Fafchamps, lettre Soufi Sh(în)
  • Luc Brewaeys, Cardhu
  • György Kurtàg, Hommage a R.Sch., op.15d

Tijd en plaats van het gebeuren :

Spectra Ensemble : Fafchamps, Brewaeys, Kurtàg
Dinsdag 22 maart 2011 om 12.30 u
Cabinet Ministre de la Culture de la Communauté française

Place Surlet de Chokier 15-17
1000 Brussel

Meer info : www.arsmusica.be en www.spectraensemble.be

Extra :
Jean-Luc Fafchamps op www.compositeurs.be, www.arsmusica.be en youtube
Luc Brewaeys : www.lucbrewaeys.com, www.matrix-new-music.be en youtube
György Kurtág op www.arsmusica.be, www.boosey.com en youtube
The Mind is a Free Creature. The music of György Kurtág , Rachel Beckles Willson op www.ce-review.org, 24/03/2000

Elders op Oorgetuige :
Romantisch pianorecital Evgeni Bozhanov in het Conservatorium van Brussel, 19/03/2011
Ars Musica werpt blik op de toekomst en focust op Belgische componisten, 24/02/2011
Solisten van het Ensemble Modern brengen hommage aan Schumann in het Concertgebouw Brugge, 23/10/2010
Lettre Soufie Z3 : tumult in onverzoenlijke talen, 25/05/2009
Ontdekkingstocht langs hedendaagse concerto's, 8/04/2008

Beluister alvast György Kurtàgs Hommage a R.Sch., op.15d

15:09 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Eerste Biënnale van het Belgisch Genootschap voor Muziekanalyse in het kader van Luciano Berio's Sequenza's voor soloinstrumenten

Luciano Berio De eerste Biënnale van het Belgisch Genootschap voor Muziekanalyse biedt een uiterst originele inleiding tot de wereld van de muziekinstrumenten, met als rode draad de integrale uitvoering van de Sequenza's voor soloinstrumenten van de Italiaanse componist Luciano Berio (foto). De Sequenza's zullen van 22 tot 24 maart gespeeld en toegelicht worden in het Muziekinstrumentenmuseum in Brussel. Een uitgelezen kans om een repertoire te ontdekken dat werd gecomponeerd over een periode van meer dan 40 jaar door één van de meest invloedrijke componisten van onze tijd.

Luciano Berio (1925-2003) is wellicht de meest invloedrijke figuur uit de Italiaanse hedendaagse muziek. Nadat hij samen met Maderna een studio voor elektronische muziek oprichtte in Milaan, kreeg hij de leiding van het Ircam te Parijs. Vanuit zijn opleiding die sterk door Webern is bepaald, creëerde Berio composities die uitgaan van de meest gedurfde vormen van klankonderzoek. Zo dwingt hij zowel zangers als instrumentalisten om de grenzen van hun mogelijkheden af te tasten.

In 1958 schreef Luciano Berio zijn eerste 'Sequenza' voor fluit solo. Dit stuk is het eerste ooit dat proportioneel werd genoteerd. Er wordt geen gebruik gemaakt van uitgeschreven ritmes maar de afstand tussen de noten bepaalt de tijdsspanne ertussen. Jammer genoeg slaagde volgens Berio geen enkele fluitist erin dit juist te interpreteren en later schreef hij een tweede versie met ritmes. Sinds de Sequenza voor fluit zijn de in totaal 14 Sequenza's de rode draad in zijn oeuvre gebleven. Berio schreef de Sequenza's voor de meest uiteenlopende solo-instrumenten, waarbij hij de expressieve en technische mogelijkheden van het betreffende instrument onderzocht. Berio's Sequenza's worden gekenmerkt door hun extreme virtuositeit, die altijd boeiend, vaak theatraal, maar nooit oppervlakkig is.

Luciano Berio over de Sequenza's :" De titel Sequenza geeft aan dat de opbouw van de stukken bijna altijd gebeurt vanuit een reeks harmonische velden. Daaruit groeien de andere muzikale functies met een eigen karakter. Zo goed als alle Sequenza's willen een harmonisch verloop melodisch weergeven en ontwikkelen. Het doel is een hoorbare meerstemmigheid die gedeeltelijk voorkomt uit de snelle afwisseling van verschillende karakters en hun samenspel. Meerstemmigheid is hier overigens figuurlijk bedoeld. Als demonstratie van diverse manieren van uitvoeren en verschillende instrumentenkarakters.

In de Sequenza's heb ik in eerste instantie geprobeerd enkele specifieke technische aspecten grondig te onderzoeken. Soms wilde ik ook tussen de virtuoos en zijn instrument een muzikaal commentaar doen ontstaan. Door de verschillende manieren van spelen te isoleren en ze daarna in een andere vorm en in een muzikale eenheid opnieuw te laten opduiken. Van de verschillende kenmerken die de Sequenza's met elkaar gemeen hebben, is virtuositeit de meest opvallende. Virtuositeit staat bij mij hoog aangeschreven, al roept het woord al eens een minachtende glimlach op. Of het beeld van een elegante, wat bleke man met weliswaar vaardige vingers maar een leeg hoofd. Virtuositeit ontstaat vaak uit een conflict, uit een spanning tussen de muzikale idee en het instrument. Algemeen verstaat men onder virtuositeit een grote speeltechnische vaardigheid die de idee van een werk overstemt. Wat ik bedoel is de spanning die groeit wanneer nieuwe en complexe muzikale gedachten, op uiteenlopende gebieden, een andere omgang met het instrument vergen. Als het ware de weg vrijmaken voor nieuwe technische oplossingen. En zo van de vertolker een uitvoering van het allerhoogste technische en intellectuele niveau vereisen.

Nog een element dat de Sequenza's onderling verbindt, is mijn overtuiging dat muziekinstrumenten niet echt kunnen worden veranderd. Evenmin stukgemaakt en nog minder uitgevonden. Een muziekinstrument behoort op zichzelf tot de muzikale taal. Elke poging om een nieuw instrument uit te vinden, is al even zinloos en onmogelijk als het ontwerpen van een nieuwe grammatica voor onze taal. Wel kan een componist bijdragen tot de ontwikkeling van muziekinstrumenten wanneer hij tracht de veelzijdige natuur van een creatief proces te begrijpen. De diversiteit van sociale, technologische en economische omstandigheden en niet alleen muzikale en akoestische, wat vaak genoeg pas achteraf gebeurt. Zelf ben ik gefascineerd door een weloverwogen verandering van de instrumenten en de instrumentale (en vocale) technieken door de eeuwen heen. Wellicht is dat ook een reden waarom ik in al mijn Sequenza's nooit heb geprobeerd om het erfgoed van een instrument te veranderen of om het tegen zijn natuur in te gebruiken." (*)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Biënnale van het Belgisch Genootschap voor Muziekanalyse - Luciano Berio : Sequenza's voor soloinstrumenten
Dinsdag 22, woensdag 23 en donderdag 24 maart 2011
Muziekinstrumentenmuseum Brussel

Hofberg 2
1000 Brussel

Meer info : www.arsmusica.be en www.sbam.be

Extra :
Luciano Berio op www.compositiontoday.com, www.themodernword.com, brahms.ircam.fr, www.arsmusica.be (*) en youtube
Portret Luciano Berio, J-L Plouvier op www.ictus.be
Luciano Berio (1925 - 2003): Duivelskunstenaar, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl

Elders op Oorgetuige :
Izumi Okubo en Audrey Gallez brengen werk voor 2 violen van Berio en Takemitsu, 1/03/2011
Ars Musica werpt blik op de toekomst en focust op Belgische componisten, 24/02/2011

Beluister alvast Luciano Berio's Sequenza II for Solo Harp



en Sequenza V voor trombone



en Sequenza XIII voor accordion

07:00 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook