08/04/2011

Hedendaagse muziek voor kinderen rond een oud Roemeens sprookje

Cornelia Zambila In de concertreeks Gradus ad Parnassum van het Gentse Conservatorium brengen enkele studenten hedendaagse muziek voor kinderen rond een oud Roemeens sprookje. "Jeugd zonder ouderdom en leven zonder dood" is een project van de Roemeense violisteCornelia Zambila (foto). Uitvoerders zijn Pieter Dezutter (balafoon, didgeridoo, blokfluit), Hannah Van den Borne (harp), Lieve Van de Meirssche (dwarsfluit), Hans Denayer en Lies Witteman (hoorn), Pieter Vandermeiren (trombone) en Dagmar Robben (hobo). Vertellers zijn Pieter Dezutter en Lieve Van de Meirssche. De muziek is van Darie Nemes-Bota, Diana Rotaru en Cornelia Zambila.

Tijd en plaats van het gebeuren :

GAP : Jeugd zonder ouderdom en leven zonder dood
Zondag 10 april 2011 om 11.00 u
Koninklijk Conservatorium Gent

Hoogpoort 64
9000 Gent

Meer info : cons.hogent.be

Extra :
Darie Nemes-Bota op youtube
Doina Rotaru op www.composers21.com e, www.myspace.com/doinarotaru en youtube

12:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

07/04/2011

Hallveig Agustsdottir en Frederik Croene experimenteren met beeld en klank in de Q-O2 werkplaats Brussel

Hallveig Agustsdottir Tijdens haar residentie in de Brusselse Q-O2 werkplaats experimenteert de IJslandse kunstenares Hallveig Agustsdottir (foto) met beeld, klank en (muziek)partituren. Op basis van het visuele aspect van Kandinsky's compositietheorie, die hij uiteenzet in 'Van punt en lijn tot vlak', wil ze in live performances het beeld uitbreiden naar de klank. Zo wordt het dankzij het gebruik van (contact)microfoons die aan een performancetafel verbonden zijn, mogelijk om de bewegingen, tekeningen en pennenhalen die ze maakt terwijl ze tekent, te versterken (aan de hand van versterkers) en zijn de beelden niet langer alleen zichtbaar, maar ook hoorbaar. Dat maakt deel uit van een nieuw solo performanceproject waarin ze experimenteert met de versterking en projectie van live gemaakte tekeningen in een mix met een vooraf opgenomen videofilm. Samen met pianist Frederik Croene werkt ze ook aan een duoproject, waarbij Croene zich op zijn 'piano démécanisé' laat inspireren door de in real time gegenereerde grafische partituren van Hallveig in de zoektocht naar de link tussen klank en beeld.

Hallveig Guðný Kolsöe Ágústsdóttir werd in 1976 in Ijsland geboren. Reeds in haar kinderjaren ontwikkelde ze een scherpe gevoeligheid voor de combinatie van klank en beeld. In 2000 verkaste ze naar Gent om 'visuele kunsten' aan Sint-Lukas te volgen en er in 2006 af te studeren als Master in Visual Arts. Nadien volgde ze een postgraduaat in Kunst, Design & Media aan Sint-Lukas in Brussel. Haar interesse in de wisselwerking tussen klank en beeld vertaalde zich in de loop der jaren op heel uiteenlopende manieren: via tekeningen ('sound drawings') die tegelijkertijd ook een partituur zijn, via een fotoreeks getiteld 'music chords' (waarbij knikkers en hun schaduw doen denken aan een grillige partituur), via audiovisuele improvisaties met muzikanten of via zuiver elektroakoestische stukken. Op dit ogenblik bereidt ze een doktoraat in een onderzoek naar grafische notatiesystemen aan Brunel University in Londen.

Naast zijn focus op het creëren van nieuwe pianostukken van (bevriende) jonge componisten herdenkt Frederik Croene (1973) vanuit het concept van de gedeconstrueerde piano de traditionele situaties waarin het instrument en zijn uitvoerder terechtkomen. Dat resulteerde in (piano)muziek voor dans, live-begeleidingen van stomme films, muziekinstallatiekunst en solo-performances met 'Le Piano Démécanisé' in samenwerking met kunstenaars uit verschillende disciplines: Hallveig Agustsdottir (beeldende kunst), Lawrence Malstaf (installatiekunst), Liv Hanne Haugen (dans), Edurne Rubio (videokunst), Timo Van Luijk (muziek), Erik Bassier (performance), Joris Verdoodt (grafische vormgeving) en tal van muzikanten uit alle mogelijke stijlrichtingen.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Hallveig Agustsdottir & Frederik Croene
Vrijdag 8 april 2011 om 20.30 u
Q-O2 werkplaats Brussel

Koolmijnenkaai 30-34
1080 Brussel
Gratis toegang

Meer info : www.q-o2.be, www.hallveiggkagustsdottir.com en www.frederikcroene.com

Extra :
Interview met Hallveig Agustsdottir, Hilde Van Canneyt op hildevancanneyt.blogspot.com, 2/09/2010
Luister naar Hallveig Agustsdottirs 'pianosketches' op soundcloud.com/hallveig-agustsdottir
Hallveig Agustsdottir en Frederik Croene op youtube

Elders op Oorgetuige :
Roll over Czerny met Frederik Croene : pianorecital met storingen, 16/02/2011
Hallveig Agustsdottir en Marieke Berendsen op zoek naar de link tussen klank, beeld en beweging, 7/02/2011
Hallveig Ágústsdóttir, Frederik Croene en Marieke Berendsen in Logos, 5/11/2009
Hallveig Ágústsdóttir : tussen klank en beeld, 18/05/2008

Bekijk alleszins dit fragment uit een improvisatie door Hallveig Agustsdottir, Marieke Berendsen en Frederik Croene in Logos, november 2009



en 'de(re)construction', een concept/compositie van Hallveig Agustsdottir, uitgevoerd door Frederik Croene

13:05 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Bl!ndman duikt in het repertoire van Maximalist!

Maximalist : Peter Vermeersch & Eric Sleichim De drie weken 'Early Works' van Rosas in het Brusselse Kaaitheater krijgen een feestelijk slotakkoord met een concert dat je voor geen geld mag missen: Bl!ndman duikt in het repertoire van Maximalist!, het ensemble dat mee aan de wieg stond van Rosas. Maximalist! werd in 1984 opgericht door Thierry De Mey, Peter Vermeersch, Walter Hus en Eric Sleichim. De Mey en Vermeersch hadden het jaar voordien de muziek van Rosas danst Rosas gecomponeerd. Zij tekenden ook voor de muziek van 'What the Body Does Not Remember', de eerste voorstelling van Wim Vandekeybus. Eric Sleichim componeerde voor een aantal tentoonstellingen van Jan Hoet, Walter Hus schreef voor choreografe Roxane Huilmand en Thierry De Mey voor zijn zus Michèle-Anne... De new wave in het (dans)theater kreeg een natuurlijke pendant in de muziek. Maximalist! maakte in zijn vijfjarig bestaan furore op de Europese podia. Versterkt met een leger zelfgebouwde percussie-instrumenten en twee piano's brengt Bl!ndman Maximalist! terug tot leven met een energie die duidelijk maakt dat deze muziek nog niets aan kracht verloren heeft. Een later werk voor percussieve altsax en elektronica van Eric Sleichim vervolledigt het programma.

Thierry De Mey & Peter Vermeersch : Contre Six (1984) - 2 piano's, saxofoonkwartet en 'loop'
Een eindeloos herhaald, ritmisch motief in zes tellen omkadert de nu eens sobere en brutale, dan weer wispelturige en overstelpende ontwikkeling van de verschillende tooncombinaties: de instrumenten sluiten zich bij andere ritmische pulsaties aan (5,7, enz.) en staan in conflict met het door de machine herhaalde metrum, vanwaar de titel Contre six.

Walter Hus : Five to Five (1984) - 2 piano's en saxofoonkwartet
'Five to Five' is één van Hus' belangrijkste werken uit deze periode, oorspronkelijk geschreven voor een Yamamoto-modeshow in Brussel. Dit werk staat duidelijk in het teken van de minimalistische invloeden van Maximalist!. Herkenbaar zijn vooral de minimalistische procédés (shifting e.d.). Op typerende wijze wordt dit idioom echter aangevuld door Hus' dramatiek, hetgeen tegelijkertijd ook een tegenstelling inhoudt tegenover het 'traditionele' minimalisme.

Peter Vermeersch : Scrum (1985) - solo voor tenorsaxofoon
In het rugby verwijst deze term naar de worsteling, het onbestemde en verwarde ogenblik waarop de twee ploegen met de schouders tegen elkaar gaan staan. Twee krachten die zich in tegenovergestelde richtingen uiten, heffen elkaar op: metaforische titel voor een stuk waarin de verschillende stemmen in één instrument met elkaar wedijveren.

Eric Sleichim : Lié / Délié (1987) - saxofoonkwartet in 3 bewegingen
Eerste werk dat Eric Sleichim voor saxofoonkwartet bij de oprichting van BL!NDMAN schreef. Het werd door Maximalist! gecreëerd in een bezetting van drie saxen en cello. In de eerste beweging speelt de baritonsax de basisthematiek volledig gebonden (Lié) en met doorlopende ademhaling. In de tweede beweging wordt de basisthematiek uit elkaar gehaald (Délié) om plaats te bieden aan repetitieve cellen. In de derde beweging zijn de instrumenten in een hevig steekspel verwikkeld waarbij de baritonsax met losgerukte fragmenten (Pieces) alleen overblijft.

Thierry De Mey : Musique de Tables (1987) - percussietrio
Deze compositie voor drie paar handen op drie tafels, onderzoekt de relatie tussen muziek en beweging. Met dit werk tast De Mey als het ware de grenzen af tussen muziek en de beweging die deze muziek produceert en hoorbaar maakt. De posities van de handen en de bewegende figuren zijn een soort vormentaal die men kan vergelijken met een danschoreografie, met dit verschil dat hier het beeldende aspect inherent is aan het muzikale en omgekeerd.

Thierry De Mey & Peter Vermeersch : Habanera (1983) - 2 piano's en saxofoonkwartet
Dit stuk werd geschreven voor de finale van de choreografie 'Rosas danst Rosas' van Anne Teresa De Keersmaeker en luidt het begin van de samenwerking van Thierry De Mey met deze choreografe in. Het ritmische motief van de Habanera wordt er uit elkaar gehaald en in de vorm van een eigenzinnig ostinato voorgesteld in progressieve verschuivingen waarop verschillende compositieprocedures (accumulatie, canon, hoquetus, interpolatie, enz.) aansluiten. De meedogenloze nauwgezetheid van de muzikale vormen moet, als een ware structurele muur, dienst doen als springplank voor het fysieke engagement van de vertolkers.

Thierry De Mey : Balatum (1984) - spiegels, schuim, bass, cowbells, pianokader, steel drum, metalen staven en wood blocks
Dit werk werd geschreven voor de eerste choreografie van Michèle-Anne De Mey. Het instrumentarium is volkomen nieuw (pianokader, staal, spiegels, enz.) voor deze opbouw/afbouw van geometrische motieven die aan elkaar geketend zijn en in de vorm van vlechten in elkaar schuiven: een ludieke puzzel van voortdurend bewegende vormen.

Programma :

  • Thierry De Mey & Peter Vermeersch, Contre Six (1984)
  • Walter Hus, Five to Five (1984)
  • Peter Vermeersch, Scrum (1985)
  • Eric Sleichim, Lié / Délié (1987)
  • Thierry De Mey, Musique de Tables (1987)
  • Thierry De Mey & Peter Vermeersch, Habanera (1983)
  • Thierry De Mey, Balatum (1984)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Bl!ndman : Max!mal Bl!ndman
Vrijdag 8 april 2011 om 20.30 u
Kaaitheater Brussel

Sainctelettesquare 20
1000 Brussel

Meer info : www.kaaitheater.be en www.blindman.be

Extra :
Thierry De Mey op www.muziekcentrum.be en youtube
Peter Vermeersch : www.fes.be, www.matrix-new-music.be en youtube
Walter Hus : www.walterhus.org, www.matrix-new-music.be en youtube
Eric Sleichim op www.blindman.be, www.matrix-new-music.be en youtube

Elders op Oorgetuige :
Bl!ndman gaat aan de slag op de tonen van Maximalist!, 22/04/2009
Twintig jaar BL!NDMAN : een wervelend verjaardagsfeest, 5/02/2008
River of Donkeys : interview met Walter Hus, 22/02/2007

Bekijk alvast Thierry De Mey's Musique de Tables

11:20 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Jonge Franse dirigent Ludovic Morlot debuteert bij Koninklijk Concertgebouworkest met Franck, Messiaen en Dutilleux

Henri Dutilleux De jonge Franse dirigent Ludovic Morlot maakt vrijdag zijn debuut bij het Nederlandse Koninklijk Concertgebouworkest met drie voorbeelden van de rijkgeschakeerde Franse muziek. In de enige symfonie van César Franck is de invloed van Beethoven en Wagner nog goed herkenbaar. Messiaen toonde zich in 1931 met zijn symfonische meditatie als nieuwe belofte voor de Franse orkestmuziek in een hoogstpersoonlijk en geëxalteerd idioom. Na de Tweede Wereldoorlog werd een heel eigen plek ingenomen door Henri Dutilleux (foto). De Amerikaanse cellist Lynn Harrell soleert in diens celloconcert 'Tout un monde lontain'.

Henri Dutilleux werd in 1916 te Angers geboren in een gezin dat de kunsten zeer was toegenegen. Hij studeerde aan het Parijse conservatorium, en hem werd in 1938 de Prix de Rome toegekend. In de jaren 1944 tot 1963 was hij hoofd van de muziekafdeling van Radio France, en vanaf 1961 doceerde hij compositieleer aan de École normale de musique. In 1967 werd Maître Dutilleux onderscheiden et de Grand Prix National de la musique. Hij componeerde voornamelijk instrumentale muziek, maar eveneens het ballet Le Loup (1953), twee symfonieën (1951 resp. 1956), Metaboles voor orkest (1965) en het al snel internationale vermaard geworden celloconcert 'Tout un monde lointain'.

Net als zijn oudere tijdgenoot Messiaen geneerde Henri Dutilleux zich nooit om heel sonore, heldere muziek met vrij sensuele timbres te produceren. In zijn vroege werken zijn invloeden van Debussy, Ravel, Roussel en Honegger bespeurbaar, maar later ontwikkelde hij zich tot een tamelijk geïsoleerde Einzelgänger en produceerde hij een klein, maar heel oorspronkelijk aantal werken van een opvallende breedte, bij voorkeur op instrumentaal gebied. Hij tracht traditionele vormen te vernieuwen en toont een fascinatie voor fenomenen van tijd en herinnering. Hij werkt ook graag volgens het principe van de 'progressieve groei'. Hij componeerde voornamelijk instrumentale muziek, maar eveneens het ballet Le Loup (1953), twee symfonieën (1951 resp. 1956), Metaboles voor orkest (1965) en het al snel internationale vermaard geworden celloconcert 'Tout un monde lointain' (1970 ).

' Tout un monde lointain' behoort tot de niet zo ruim voorziene categorie van heel direct literaire celloconcerten. Net in die periode las de componist het integrale werk van de Franse dichter Charles Baudelaire (1821-1867) opnieuw: dit in het kader van een balletproject dat het Ministerie van Cultuur ter gelegenheid van de honderdste sterfdag van die dichter wilde organiseren, maar wat uiteindelijk op niets uitliep. Doordat Dutilleux echter volkomen in beslag genomen was door de wereld die in Baudelaire's poëzie was gecreëerd, zag hij hier een basis voor de sfeer die hij in de muziek van het Celloconcert wilde creëren. Het solo-instrument zou de rol van 'medium' moeten vervullen en alle delen van het concert moesten worden gebaseerd op een versfragment uit 'Les Fleurs du Mal', en in het bijzonder uit het onderdeel 'La Chevelure' - een suite van drie gedichten daaruit die in een roes de vlucht beschrijven naar "Tout un monde lointain, absentpresque défunt . . ."

Henri Dutilleux componeerde zijn concert voor cello en orkest 'Tout un monde lointain' voor de Russische cellist Mstislav Rostropovitsj. Een meesterlijk werk, en typerend voor Dutilleux: ongekend mooie akkoorden in het orkest, een fijngevoelige orkestratie, pakkende thematiek, sprekende lyriek en een mysterieuze ondertoon.

Programma :

  • Olivier Messiaen, Les offrandes oubliées, méditation symphonique
  • Henri Dutilleux, Tout un monde lointain..., concerto voor cello en orkest
  • César Franck, Symfonie in d

Tijd en plaats van het gebeuren :

Koninklijk Concertgebouworkest & Lynn Harrell : Messiaen, Dutilleux, Franck
Vrijdag 8 april 2011 om 20.00 u
(inleiding door Waldo Geuns om 19.30 u)
Bozar - Henry Le Boeufzaal
Ravensteinstraat 23
1000 Brussel

Meer info : www.bozar.be en www.concertgebouworkest.nl

Extra :
Henri Dutilleux op www.schott-music.com, www.sospeso.com en youtube
Henri Dutilleux (1916-) : Meester der timbres op www.musicalifeiten.nl
Dutilleux en kamermuziek: zonnebloemen uit de schaduw gehaald, op www.nopapers.nl
Tout un monde lointain op fr.wikipedia.org

Elders op Oorgetuige :
Jong Fins strijkkwartet Meta4 in de Handelsbeurs Gent, 29/03/2011
Belgische première van Dutilleux' Mystère de l'instant in Bozar, 19/03/2011

Beluister alvast het eerste deel uit Dutilleux' 'Tout un monde lointain'

10:40 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

05/04/2011

Berlinaire trakteert op weekendje Berlijn in Gent

Berlinaire Voor al wie zich wil laten overdonderen door het onbekende is er dit weekend het gloednieuwe tweedaagse kunstenfestival Berlinaire in de Gentse Vooruit. Het is een festival waar verschillende kunstdisciplines in elkaar overvloeien. De bezoeker wordt getrakteerd op muziek, beeldende kunst, visuals en film. Het undergroundkarakter van de Duitse hoofdstad wordt daarbij flink in de verf gezet, wat het festival dan ook meteen uniek maakt. De spannendste live acts, bands en dj's van de Berlijnse elektronica scene ontmoeten er audiovisuele sensaties, modern design van internationaal talent en het kruim van hedendaagse filmmakers. Ben je een party lover, een fan van de kunsten of gewoon weg van Berlijn? Kom dan een weekend lang feesten in Vooruit en beleef 'the sound of Berlin'.

Op muzikaal vlak mag het publiek zich verwachten aan een totaalconcept van elektronische muziek en innovatieve klank- en lichteffecten. De beeldende kunst en visuals zullen zowel op de openingstentoonstelling, doorlopend in de hele Vooruit als op de muzikale performances te bewonderen zijn. Het filmische karakter van het festival uit zich in de vorm van een filmfestival waarop jonge filmmakers reeds uitgenodigd werden om mee naar de hoofdprijs te dingen. Het artistieke team bestaat volledig uit Berliners & Berlijn-lovers.

"Als je Gent vergelijkt met Berlijn vallen al snel een aantal culturele en creatieve gelijkenissen op", aldus David Vandenbroucke uit, organisator van Berlinaire. "Wij willen een stukje Berlijn naar Gent brengen door drie elementen uit het culturele leven - muziek, film, beeldende kunst en installaties - van twee bruisende steden met elkaar te laten interageren."

Zo zal het festival de 'sound of Berlin' naar buiten brengen, gericht op het Berlijnse elektronische clubcircuit, waarbij Gentse dj's zich in de concert- en balzaal van de Vooruit kunnen meten met hun Berlijnse goden. Voor het tweede luik, de Berlinaire 'Arts & Installations', doet het Gentse kunstencentrum dienst als expositieruimte voor beeldende kunst en installaties, gericht op een wederzijdse, creatieve kruisbestuiving tussen Berlijn en Gent.

De kortfilm- en documentairesectie 'Berlinaire Filmfest' - met als thema 'liefde' - nodigt jonge filmmakers en producenten van over heel Europa uit om hun creaties te laten opmerken en te strijden voor de prijs van een internationale jury en de publieksprijs. Naast projecties is er de volle twee dagen lang ook ruime aandacht voor debat en interactie tussen producenten, kunstenaars, redacteurs, directeuren, scenaristen en cinefielen.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Berlinaire : audiovisueel kunstenfestival tussen Berlijn en Gent
Vrijdag 8 en zaterdag 9 april 2011
Kunstencentrum Vooruit Gent

Sint-Pietersnieuwstraat 23
9000 Gent

Meer info : www.vooruit.be en www.berlinaire.com

12:29 Gepost in Concert, Festival, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

Baudouin de Jaer brengt een hommage aan Adolf Wölfli in Artcinema OFFoff Gent

Adolf Wölfli Componist en violist Baudouin de Jaer geeft op donderdag 7 april in Artcinema OFFoff in Gent een concert en een lezing waarin hij de cryptogrammen van Adolf Wölfli (foto) speelt en verklaart. Wölfli vormde een belangrijke bron van inspiratie voor componisten als Per Nørgård, Graeme Revell (SPK) en Steven Stapleton (Nurse With Wound). Als toemaatje vertoont OFFoff de kortfilm 'Only Image' van Kyung-a Ruy, een dansfilm gemaakt bij een compositie van de Jaer.

Componist de Jaer speelt en verklaart het fascinerende werk van Adolf Wölfli. Hij ontsluiert de muziek die zo lang verborgen lag in de cryptogrammen van Wölfli. Deze geïnterneerde in het gesticht  van Walbau tekende van 1904 tot 1908 zo'n 25.000 bladzijden vol. Wat eerst louter decoratief leek, bleek een uiterst idiosyncratische manier van muzieknotatie, waarin Wölfli ziijn Art Brut composities optekende, die hij zelf op een papieren trompet speelde.

Baudouin de Jaer (1962) is een Waalse componist en violist. Hij studeerde compositieleer in Luik, Brussel en Montréal. Als medeoprichter van 'Maison De La Création' in Laken stond hij mee aan de wieg van een vernieuwende, anti-academische muziekopleiding.

Adolf Wölfli (1864-1930) was een belangrijke kunstenaar uit de 20ste eeuw en werd in 1899 opgenomen in de psychiatrische kliniek van Waldau, bij Bern, waar hij verbleef tot aan zijn dood. Hij begon er op 35-jarige leeftijd te schrijven en muziek te componeren. Werkend van 's ochtends tot 's avonds, laat hij een kolossaal oeuvre na : 25.000 pagina's met grafische composities maar ook collages, literaire uitspattingen en muzikale partituren. Wölfli'smissie was zijn leven heruitvinden in tekst, muziek en tekeningen. In 45 boekjes en 25.000 bladzijden heeft hij zichzelf een nieuwe kindertijd en fantastische toekomst toegewezen: de 'St. Adolf Riesen-Schöpfung'. Magazines, boeken, atlas, reisverslagen, ansichtkaarten, poëzie, proza, partituren, notities, tekeningen, collages, berekeningen... ze geven samen vorm aan zijn radicale heruitvinding van de wereld.

Tijd en plaats van het gebeuren :

OFFoff cross-over : Baudouin de Jaer
Donderdag 7 april 2011 om 20.30 u
Art Cinema OffOff Gent

Begijnhof Ter Hoye
Lange Violettestraat 237
9000 Gent

Meer info : www.offoff.be

Extra :
Baudouin de Jaer op www.noodik.com, www.compositeurs.be en youtube
Adolf Wölfli : www.adolfwoelfli.ch, en.wikipedia.org en psychevanhetfolk.homestead.com

10:07 Gepost in Concert, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

04/04/2011

Music of the Forgotten Peoples : bloemlezing uit Veljo Tormis' liederencyclus in het Conservatorium Gent

Veljo Tormis Veljo Tormis (foto) sprokkelde Estlandse volksmuziek en bewerkte ze tot levenslustige, swingende koorstukken. Hij trok naar de uithoeken en over de grenzen van zijn vaderland, naar streken waar uitstervende bevolkingsgroepen overleven: de Votiërs, de Izhoriërs, De Vespen, de Kareliërs, de Ingriërs, de Livoniërs...Die mensen sterven uit en met hen hun cultuur, taal en muziek. Veljo Tormis ontrukt de eeuwenoude liederen en dansen - nog op runen gestoeld - aan de vergetelheid en bewaart ze in gloedvolle koormuziek voor de eeuwigheid. Het kamerkoor van Hogeschool Gent Conservatorium schaart zich achter dit levenswerk van deze talentvolle componist en brengt een bloemlezing uit zijn monumentale cyclus 'Forgotten peoples' (1970 - 1989). Of, in het Ests: 'Sarjad Unustadud Rahvad'. Want in die taal zal het koor zingen. Een ontdekking !

Veljo Tormis (1930) geldt als een van de grootste hedendaagse componisten voor koorwerk. Hij heeft zich in archaïsche vocale volksmuziek uit zijn omgeving, regilaul genoemd, verdiept en deze met behulp van moderne compositietechnieken en jarenlang veldwerk behoedzaam gereconstrueerd. Deze archaïsche zang en zijn compositionele reconstructie door Veljo Tormis verschilt duidelijk van de traditie van het Europese kunstlied. Kenmerkend voor de regilauls en Tormis' reconstructies is een sterke ritmische puls, een specifieke repetitieve structuur met aparte polyfonie en een open einde. Geen climax met een oplossende afloop. Het is alsof de basale klankenlijn (oneindig) doorloopt en de stemmen er op elk moment in kunnen voegen of er weer uit kunnen gaan. De muziek krijgt er een diepe fundering én een grote directheid door. Tormis' werk is onderdeel van een zeer vitale zangcultuur in Estland.

Tormis' vader was organist en koordirigent. Het koor oefende van zijn zesde af bij hen thuis. Toen hij 12 was ging hij naar het conservatorium van Tallinn om orgel te studeren. Zijn opleiding werd onderbroken door de Tweede Wereldoorlog, ziekte en de Russische inval. Omdat het instrument orgel aan het instituut kerk werd gekoppeld, maakten de Russen een einde aan de orgelopleiding aan het conservatorium. Tormis ging door als koordirigent en studeerde van 1951 tot 1956 aan het Moskouse Conservatorium.

Begin jaren zestig kwam zijn grote overstap naar moderne compositietechnieken en een anti-romantisch gebruik van volksmuziek. In afgelegen Estse dorpjes werd hij getroffen door de oorspronkelijke klanken en ritmes van de boerenliederen. Daarnaast werd hij geraakt de muziek van Carl Orf en van de Hongaarse koorcomponist Zoltán Kodály. Vanaf 1969 was Tormis, na een periode als muziekdocent, freelance componist. Tot zijn pensioen in 2000 componeerde hij meer dan vijfhonderd stukken.

Om de vijf jaar was er in Estland een groot koorfestival. Zingen in de eigen taal was, onder de druk van de bezetting door de Sovjet Unie, een vorm van jezelf blijven. Zijn pure Estse muziek gaf hem min of meer het aura van een dissident, maar als componist bediende hij zich louter van de symboolrijke taal van zijn muziek. De revolutie die in de Baltische staten tussen 1987 en 1990 plaats vond wordt ook wel de 'zingende revolutie' genoemd. Tormis speelde daarin zijn rol.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Kamerkoor van het Conservatorium Gent o.l.v. Marc De Smet: Veljo Tormis, Music of the Forgotten Peoples
Woensdag 6 april 2011 om 20.00 u
Conservatorium Gent
- Miryzaal
Hoogpoort 64
9000 Gent

Meer info : cons.hogent.be

Extra :
Veljo Tormis : www.tormis.ee, en.wikipedia.org, www.fennicagehrman.fi en youtube
De stem van vergeten volken, Jaap Zuierveld op muziek-en-film.infonu.nl

Beluister alvast Veljo Tormis' Varjele Jumala

17:30 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Reflections on Brandenburg 3 : Pascal Schumacher & friends in de Bijloke Gent

Pascal Schumacher Pascal Schumacher (foto), opgeleid als klassiek percussionist en pianist, is het boegbeeld van de veelbelovende nieuwe Europese generatie vibrafonisten. In dit specifieke project rond Bach neemt hij het "Derde Brandenburgse Concerto" als uitgangspunt voor een nieuwe compositie, "Reflections on Brandenburg 3", in een bezetting voor vibrafoon, bas, drums en negen strijkers. Verder brengt het Pascal Schumacher Quartet de vierdelige suite "JS", ook geïnspireerd door thema's van ... de grote Bach. 'Reflections on Brandenburg 3' is een compositie geschreven in opdracht van Muziekcentrum De Bijloke Gent

Luxemburger Pascal Schumacher (1979) is op internationaal niveau zonder twijfel één van de beste vibrafonisten van het moment. In 2004 startte hij zijn eigen kwartet, met Jef Neve in de oorspronkelijk bezetting. Het eerste album, Change of the Moon, was meteen een dijk van een debuut en liet een groep horen die frisse jazzcomposities met vakmanschap en bakken speelplezier uitvoerde. De bezetting van het kwartet wijzigde al eens, maar de sound bleef even attractief. Nu laat Pascal Schumacher zich omringen door de Duitse pianist Franz von Chossy, contrabassist Christophe Devisscher en drummer Jens Düppe.

Pascal Schumacher begon zijn vorming als percussionist aan de klassieke muziekafdeling van het Conservatoire de Musique de la Ville de Luxembourg. In 1996 werd hij aangenomen in het Conservatoire National de Région de Strasbourg, waar hij in 2000 een diploma in 'Specialisatie Klavier' behaalde. Daarna volgde hij les bij de jazzvibrafonist Guy Cabay, eerst aan de jazzafdeling van het Conservatoire de Luxembourg, en studeerde ook verder aan de jazzafdeling van Brussel. In 2002 behaalde hij een Meestergraad in musicologie aan de Université Marc Bloch de Strasbourg. Op dat moment volgde hij les aan het Koninklijk Conservatorium bij Frits Landesbergen. Pascal volgde tevens masterclasses en workshops bij Mike Manieri, David Friedman, Franck Tortiller, Wolfgang Lackerschmid, Bart Quartier, Jean Geoffroy, Charles Loos… Sinds 2001 is hij zelf docent aan het conservatorium van Luxenbourg.

Vanaf 1997 oriënteerde Pascal zich steeds meer naar de geïmproviseerde muziek, vooral naar de jazz, en speelde regelmatig in verschillende formaties. Hij is zeer aktief in de Brusselse, Straatsburgse en Luxemburgse jazzscene. In 2001 richtte hij mee de experimentele percussiegroep Stroke X op. Maar het is vooral zijn kwartet met Jef Neve, Christophe Devisscher en Teun Verbruggen dat snel een doorbraak vond.

Het talent van Pascal Schumacher bleef niet onbekend: In 1998 ontving hij de 'IKB Jugend-Förderpreis'. In 1999 werd hij laureaat van de Prix Norbert Stelmes des Jeunesses Musicales. In 2004 won zijn kwartet de publieksprijs op Tremplin Jazz in Avignon en in 2005 ontving hij de Django d'Or voor jong talent.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Pascal Schumacher & Friends : Reflections on Brandenburg 3
Woensdag 6 april 2011 om 20.00 u
Muziekcentrum de Bijloke Gent

Bijlokekaai 7
9000 Gent

Meer info : www.debijloke.be

Extra :
Pascal Schumacher : www.pascalschumacher.com, www.muziekcentrum.be en youtube

16:55 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Vic Nees spreekt over eigen werk in het Conservatorium Gent

Vic Nees In 2011 wordt in heel Vlaanderen de 75ste verjaardag van Vic Nees (1936) gevierd. Deze nestor van de Vlaamse koormuziek heeft als geen ander zijn stempel gedrukt op het gezicht en de evolutie van het Vlaamse koorleven. Woensdag komt hij in het Conservatorium van Gent over zijn oeuvre en carrière spreken.

Reeds vanaf zijn eerste composities zet Vic Nees zich af tegen de Vlaamse romantische traditie en sluit hij aan bij de Duitse koorbeweging, die vooral belangstelling heeft voor de literair-religieuze tekst en de kerkmuziek in het algemeen. Nauw verwant met de esthetica van deze koorbeweging is ook het teruggrijpen naar de authenticiteit van de renaissance en de vroegbarok. Ook Nees liet zich inspireren door de muziek uit deze periodes, met Schütz als grote voorbeeld. Het is vooral de vocale polyfonie die Vic Nees zal toepassen in zijn composities.

Vic Nees componeert vooral opdrachtwerken, dikwijls het verplichte werk voor een wedstrijd. De keuze van de tekst en de tekstplaatsing is voor hem van heel groot belang. Hij maakt vooral gebruik van de Nederlanse taal, omdat hij zich, zoals hij het zelf zegt, verantwoordelijk voelt voor zijn eigen cultuur. Wat de inhoud van de teksten betreft is er een geleidelijke evolutie merkbaar. In zijn vroege werken benadrukt hij vooral het abstract-theologische, met speciale aandacht voor de psalmen. Tussen 1967 en 1972 bevatten zijn teksten vooral een maatschappelijk geëngageerde boodschap. Vanaf 1972 stapt hij af van deze geëngageerde teksten en legt terug de nadruk op religieuze composities. Naast geestelijke teksten maakt hij heel veel gebruik van wereldlijke teksten, zoals in zijn talloze bewerkingen van volksliederen, waarvan hij naast afzonderlijke composities verschillende bundels samenstelde.

Vic Nees hecht veel belang aan de tekstverstaanbaarheid. De tekst bepaalt het tempo, de melodie, het ritme en de harmonie (die bij Nees eerder tonaal is). De melodieën bij Nees vertonen soms een prachtige lyriek, maar ze staan altijd zo dicht bij de tekst dat ze in de vertolking geen enkele bijkomende versiering verdragen. Dat leidt soms tot spreekkoren en gereciteerde passages. Omgekeerd moet de muziek de tekst ook verklaren door middel van tekstschildering. Nees maakt gebruik van verschillende technieken om de uitdrukking van de inhoud te vergroten, zoals repetitieve elementen, clusters en complexe ritmes.
Op het einde van de jaren '60 experimenteert Nees voor het eerst met de avant-gardistische koortechnieken. Componisten als Penderecki en Cerha gebruikten de stem reeds op een onconventionele manier: de zangers moesten lachen, fluiten, zingen met gesloten mond en fragmenten voordragen in "sprechgesang". Nees bleef deze technieken echter met mate gebruiken ten voordele van de verstaanbaarheid van de tekst. Nadien volgde een aantal werken waarin opnieuw het accent ligt op de intieme uitdrukkingskracht, zoals bijvoorbeeld Aurora Lucis, een cantate voor kinderkoor, jeugdkoor en strijkers die geschreven is voor het Jaar van het Kind.

In zijn Magnificat (1981), voor sopraansolo en gemengd koor a capella, streeft Vic Nees naar "nieuwe eenvoud" met herontdekking van de diatoniek en een bescheiden gebruik van repetitieve middelen. Nees integreert ook niet-klassiek-westerse elementen in zijn muziek. Hij maakt gebruik van elementen uit de wereldmuziek, zoals de verwerking van tamtamsignalen en de verwijzing naar flamencomuziek.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Lezing : Vic Nees over eigen werk
Woensdag 6 april 2011 om 11.00 u
Conservatorium Gent
- Miryzaal
Hoogpoort 64
9000 Gent

Meer info : cons.hogent.be

Bron : Teksten Els Vercammen, Kristien Heirman, en Klaas Coulembier voor MATRIX

Extra :
Vic Nees op www.matrix-new-music.be, www.muziekcentrum.be en youtube

Elders op Oorgetuige :
Vic Nees wordt 75 !, 5/03/2011
Vlaams Radio Koor met werk van hedendaagse Vlaamse componisten in Antwerpen en Izegem, 5/10/2010
Gents Madrigaalkoor creëert Requiem van Vic Nees, 5/03/2009

11:18 Gepost in Algemeen, Muziek | Permalink |  Facebook

Eleh & Aymeric de Tapol in de Beursschouwburg

Aymeric de Tapol Aymeric de Tapol is een experimenteel en elektro-akoestisch componist. Van soundtracks voor dansvoorstellingen over radiofonische experimenten tot geluidsmontages voor films en documentaires, Aymeric slaat er zijn hand niet voor om. Een veelzijdigheid die ook in zijn solo-concerten komt bovendrijven. De met mysterie omhulde genrepionier Eleh houdt het dan weer bij minimale elektronische drones, en dat al sinds zijn eerste elektro-akoestische experimenten in 1999. Van onderzoek naar de fysieke impact en betekenis van klank evolueerde zijn muziek gaandeweg tot een bezwerende en hypnotische drone-dub met een onmiskenbare mystieke dimensie. Ingenieus in de klankconstructie, transcendent in sfeer en ritme.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Eleh / Aymeric de Tapol
Dinsdag 5 april 2011 om 20.30 u
Beursschouwburg

A. Ortsstraat 20 - 28
1000 Brussel

Mer info : www.beursschouwburg.be en www.q-o2.be

Extra :
Eleh : www.eleh.org
Aymeric de Tapol : a.detapol.free.fr, youtube en soundcloud.com

10:16 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook