19/05/2011

Blond Eckbert : thrilleropera van Judith Weir naar het fantastische verhaal van Ludwig Tieck

Blond Eckbert Regisseur Wouter Van Looy zet samen met kunstenaarsduo Sarah en Charles 'Blond Eckbert' van Judith Weir op de planken. Voor deze opera baseerde de Schotse componiste zich op de gelijknamige novelle van de romantische schrijver Ludwig Tieck. Ze herwerkte enkele jaren geleden haar opera uit 1994 en maakte er een eenakter van voor vier zangers en kamerensemble. Deze 'less is more' versie grijpt naar de keel en laat - nog meer dan het origineel - Weirs typische en fascinerende stem horen. Je hoort en ziet deze enigmatische nachtmerrie gebaseerd op een kortverhaal van Ludwig Tieck op zaterdag 21 mei in de Vlaamse Opera in Antwerpen.

Weinig verhalen kenmerken zo sterk de romantiek als Ludwig Tiecks literaire sprookje Der Blonde Eckbert uit 1797. Het verhaal gaat over Eckbert en zijn vrouw Berthe. Samen leidt het koppel een teruggetrokken maar vreedzaam leven in het Duitse Harzgebergte. Op een stormachtige avond komt Eckberts vriend Walther op bezoek. Berthe vertelt hem haar levensverhaal. Vreemd genoeg blijkt Walther al heel wat over Berthe te weten. Eckbert's achterdocht groeit en hij brengt Walther om tijdens een jachtpartij. Bevangen door angst en achterdocht trekt Eckbert zich terug. Begeleid door een zingende vogel herbeleeft hij sprookjesachtige scènes uit Berthe's kindertijd. En ontdekt hij de verschrikkelijke waarheid over Walther, Berthe en hemzelf. Irrationele angsten en een vermenging van droom en werkelijkheid maken het verhaal tot een meeslepende, raadselachtige nachtmerrie. Ludwig Tieck schreef met Der Blonde Eckbert een verhaal dat een historische voorloper lijkt van de dreigende werelden die de films van Alfred Hitchcock en David Lynch kenmerken.

Regisseur Wouter Van Looy en het Brusselse kunstenaarsduo Sarah & Charles realiseren voor hun Blond Eckbert een fascinerend beeldend concept waarbij de meeslepende vertelling van Tieck ook een thrillerachtig filmscript wordt. De voorstelling biedt een confronterende reflectie op de romantiek en het menselijk verlangen naar eenheid met de natuur en zichzelf. De wankele constructie die hij daarvoor creëert, oogt even prachtig als kwetsbaar. Genadeloos toont deze opera dat vroeg of laat de bel barst.

Judith Weir werd geboren in een Schotse familie in 1954, maar groeide op in de buurt van Londen. Aanvankelijk speelde ze hobo als lid van het National Youth Orchestra van Groot-Brittannië. Toen ze nog school liep kreeg ze al lessen van John Tavener. Op Cambridge University was Robin Holloway haar compositieleraar. Ze was enkele jaren actief als community musician in het landelijke Zuid-Engeland. Daarna gaf ze les aan de Glasgow University en de RSAMD. Sinds de jaren '90 woont ze in Zuid-Londen. Ze was artistiek directeur van het Spitalfields Festival (1995-2000) en bleef verder lesgeven, momenteel nog aan de Cardiff University, waar ze gastprofessor is sinds 2006. Ze kreeg de Queen's Medal for Music in 2007 en de ISM's Distinguished Musician Award in 2010. Judith Weir is de componiste en librettiste van een hele reeks opera's die regelmatig in Europa en Amerika werden uitgevoerd : 'King Harald's Saga', 'The Black Spider', 'A Night at the Chinese Opera', 'The Vanishing Bridegroom' en 'Blond Eckbert'. Ze schreef concertante werken voor belangrijke zangers zoals Jane Manning, Dawn Upshaw, Jessye Norman en Alice Coote. Samen met filmregisseur Margaret Williams schreef ze bovendien muziek en libretti voor verschillende filmopera's: 'Scipio's Dream', 'Hello Dolly', 'Blond Eckbert' en 'Armida'. In de jaren 1990 was Weir componiste in residentie bij het City of Birmingham Symphony Orchestra. Ze schreef ook verschillende nieuwe werken voor orkest en koor ('Forest', 'Storm' en 'We are Shadows') die in premiere gingen onder de directie van Simon Rattle. Verschillende belangrijke wereldorkesten speelden haar muziek, en ze kreeg opdrachten van het Boston Symphony Orchestra ('Music Untangled and Natural History'), het Minnesota Orchestra ('The Welcome Arrival of Rain') en de London Sinfonietta ('Tiger under the Table'). Judith Weirs meest recente grote werk is 'Miss Fortune' (Duitse titel 'Achterbahn'), een nieuwe opera die op de Bregenzer Festspielenin premiere zal gaan in augustus 2011. Recent vervolledigde Weir nog een ander groot werk, 'Stars, Night. Music and Light', voor koor, orkest en orgel. Dat werk zal de First Night of the 2011 BBC Proms openen op 15 juli in de Royal Albert Hall in Londen.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Wouter Van Looy, Judith Weir & Muziektheater Transparant : Blond Eckbert
Zaterdag 21 mei 2011 om 20.00 u
(Inleiding : gesprek met Judith Weir om 19.15 u )
Vlaamse Opera Antwerpen
Van Ertbornstraat 8
2018 Antwerpen

Meer info : www.vlaamseopera.be, www.operaxxi.be, www.desingel.be, www.transparant.be en www.oxalys.be

Ook te zien op zondag 22 mei in Rotterdam

Extra :
Judith Weir op www.chesternovello.com, nl.wikipedia.org en youtube

Elders op Oorgetuige :
Operadagen Rotterdam : het verloren Paradijs, 19/05/2011
Van Griekse tragedie tot martelaren : Opera XXI presenteert drie wereldcreaties en 'A little bit of Opera?', 15/05/2011

Bekijk hier het promofilmpje van Muziektheater Transparant



Wouter Van Looy over Blond Eckbert

19:21 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Operadagen Rotterdam : het verloren Paradijs

Operadagen Rotterdam Met als intrigerend thema 'Het verloren Paradijs' presenteert Operadagen Rotterdam opnieuw een eigenzinnig programma waarin de reguliere operagrenzen vervagen. Theater- en concertzalen maar ook de Rotterdamse huiskamers, open luchtlocaties en bijzondere gebouwen vormen de podia voor wereldvermaarde solisten naast talent van eigen bodem. Een festival dat de stad en al zijn kleurrijke bewoners in de hoofdrol zet en tegelijkertijd een internationaal publiek aanspreekt. Grote en kleine voorstellingen, internationale coproducties, smaakvolle lunchconcerten, een meezingspektakel en het nieuwste deel in de serie 'Stad van Verlangen' zijn te beleven tussen 20 en 29 mei in Rotterdam.

De Rotterdamse Schouwburg zal gedurende Operadagen Rotterdam als festivalhart functioneren, met late-night programma, concerten, debatten en meetings. Van vrijdag 20 t.e.m zondag 22 mei zullen er diverse concerten en voorstellingen plaatsvinden in de Schouwburg en op het Schouwburgplein. In het tweede weekend van Operadagen Rotterdam (vrijdag 27 t.e.m zondag 29 mei) zoeken hedendaagse makers op hun eigen manier naar het verloren paradijs. Bijzondere jonge en vernieuwende componisten, schrijvers, regisseurs, performers worden binnen het festival gepresenteerd. In dat weekend wordt er een debat georganiseerd over hedendaags muziektheater en de rol van de stem daarin.

Het verloren paradijs
Het thema 'Het verloren paradijs' verwijst naar de bijbelse zondeval - Adam, die op aandringen van Eva van de appel van de boom van kennis van goed en kwaad eet, waarna beiden uit het paradijs worden verdreven. Het verloren paradijs omvat een aantal bijzondere opera- en muziektheaterproducties, waarin het idee van verdrijving, verlies en vernietiging centraal staat. In verschillende betekenissen keert 'Het verloren Paradijs' terug in de programmering: als de teloorgang van natuur en milieu, maar ook als het moeten achterlaten van een vaderland.

Aanleiding voor de themakeuze was o.a. de geënsceneerde versie van Joseph Haydns oratorium Die Jahreszeiten door Opera O.T. in het nieuwe Luxortheater. Daarin wordt de vraag gesteld of wij eigenlijk nog wel seizoenen hebben, in deze tijd van klimatologische veranderingen zoals ontbossing, opwarming etcetera. De aarde verkeert in herfsttij - of kan het tij gekeerd worden? De tweede betekenis van 'Het verloren paradijs' richt zich voor de Operadagen op migratie, op mensen die hun vaderland hebben moeten achterlaten en zich elders gevestigd hebben - in Rotterdam bijvoorbeeld. Verlieten zij hun paradijs en/of vonden zij een ander, zoals in de nieuwe productie 'Medea' van de Veenfabriek en Muziektheater Transparant ? Allemaal vragen die de programmering van het festival hebben meebepaald. Operadagen Rotterdam kijkt ook vooruit, naar mogelijkheden om het paradijs te hervinden. Hoe staat het met duurzaamheid, milieubewustzijn? Welke voordelen hebben migratiestromen? Waar liggen de kansen? En vooral ook: hoe kunnen (podium)kunsten daar een rol in spelen? Kan kunst de wereld redden?

De opmerkelijke vrouwen van Operadagen Rotterdam
Er staan ook enkele opmerkelijke vouwen op het programma van Operadagen Rotterdam: 'women with bite'. Soms zijn het sterke, bijna fatale vrouwen zoals Alma Mahler (de vrouw van Gustav), maar soms ook diep tragische heldinnen, zoals de mythologische personages Dido, Medea en Penthesilea, die allen kiezen voor de ondergang vanwege een fatale liefde. Bij de Operadagen worden ze vertolkt door vrouwen van vlees en bloed.

Dido
In een van de meest geliefde opera's ter wereld, 'Dido and Aeneas' van Henry Purcell, moet de Trojaanse held Aeneas zijn thuisland verlaten en krijgt de opdracht om Rome te stichten. Met zijn volk vindt hij onderdak bij Dido in Carthago, maar ondanks de grote liefde die tussen beiden opbloeit, moet Aeneas zijn zwerftocht voortzetten. Dido neemt na zijn vertrek een dramatische beslissing over haar leven. De rol van Dido wordt gezongen door de jonge Nederlandse mezzosopraan Rosanne van Sandwijk, meervoudig winnares van het gerenommeerde Internationaal Vocalisten Concours 's-Hertogenbosch 2010, en een grote belofte voor de toekomst.

Medea
De Griekse held Jason verovert het hart van Medea. Met haar magische krachten helpt zij hem het Gulden Vlies te stelen. Op de vlucht redt ze de Grieken door haar vader en haar broer te doden. Aangekomen in Corinthe trouwen ze en krijgen ze twee kinderen. Daar wordt Jason verliefd op de dochter van koning Kreon. Hij wil met haar trouwen om de toekomst van zijn kinderen veilig te stellen. De diep vernederde Medea neemt gruwelijk wraak: ze rekent af met haar rivale en doodt daarna haar beide zoontjes. De hoofdrollen in deze Griekse tragedie worden gespeeld door de Nederlandse actrices Yonina Spijker en Lizzy Timmers.

Penthesilea
Als Amazone mag Penthesilea alleen een liefdesrelatie aangaan met een man die ze verslaat op het slagveld. Oog in oog met Achilles schieten de vonken over en weer. Maar in het gevecht tussen hen verloopt het anders dan gewenst: Achilles verslaat Penthesilea, en deze fatale wending leidt uiteindelijk tot haar dood. De veelbelovende jonge regisseuse Lotte de Beer bewerkte de tekst van de Duitse toneelschrijver Heinrich von Kleist tot een ijzingwekkend drama over de macht van de liefde. De Koreaans-Nederlandse sopraan Young-Hee Kim zingt de rol van Penthesilea.

Alma Mahler
Alma Mahler was componiste, vrouw en muze van Mahler, Gropius en Werfel, en minnares van vele beroemde kunstenaars. Deze 'femme fatale' leefde in de woelige eerste helft van de 20ste eeuw. Zij inspireerde het vermaarde Vlaamse theatercollectief SkaGeN tot een pakkend verhaal over menselijke hoogmoed en eenzaamheid in een mengvorm van theater en muziek. Haar levensverhaal werd opgetekend door schrijfster Annelies Verbeke (1976). In de hoofdrol de Vlaamse theatermaker/actrice Clara van den Broek.

Een selectieve greep uit het programma
Reinbert de Leeuw brengt een eigen bewerking van Mahlers Lied von der Erde, met onder andere Yves Saelens (net klaar in Amsterdam als Prikkebeen in Legende) en Birgit Remmert. Het Onafhankelijk Toneel brengt in het Nieuwe Luxor een enscenering van Die Jahreszeiten van Haydn, met B'Rock in de orkestbak. Angelika Kirchschlager komt liederen van Schubert en Mahler zingen en het Rotterdams Philharmonisch Orkest begeleidt Anna Caterina Antonacci in aria's uit Idomeneo, Werther en Carmen. Van Nederlandse bodem is componist Merlijn Twaalfhoven te horen, die 'The Air We Breathe', aflevering vijf van de serie 'Stad van verlangen', vormgeeft in de Maassilo's. Rosanne van Sandwijk, finaliste van het Internationaal Vocalisten Concours, zingt Dido in een uitvoering van Dido and Aeneas van Purcell door Scherzi Musicali. VocaalLAB komt met een uitvoering van een werk van Luigi Nono. Leden van Opera Studio Nederland geven brunchconcerten en er is jong talent van het Internationaal Vocalisten Concours.

Samenwerking met Opera XXI
Operadagen Rotterdam gaat vanaf dit jaar een structureel samenwerkingsverband aan met het tweejaarlijkse Belgische muziektheaterfestival Opera XXI. Hoewel Opera XXI kleiner van opzet is, biedt het kansen aan beide festivals om met hun relatief geringe middelen grotere projecten op te zetten, die vaker gespeeld kunnen worden. De overlapping van een aantal producties is een bewuste keuze, met name omdat de festivals in dezelfde periode vallen. Voor Operadagen Rotterdam is deze bundeling van krachten en de wisselwerking tussen Vlaams en Nederlands werk van groot belang. Coproducties met Operadagen Rotterdam gaan in Antwerpen of Gent in première en zijn aansluitend te zien in Rotterdam, met mogelijk daaropvolgend een Europese tournee.

Dit jaar gaat het om de volgende producties : Medea - Wim Henderickx/Peter Verhelst/Paul Koek (productie Veenfabriek en Muziektheater Transparant in coproductie met Operadagen Rotterdam); Blond Eckbert - Judith Weir (productie Bregenzer Festspiele in coproductie met Operadagen Rotterdam); L'Intruse - Dirk D'Ase/Stef Lernous (productie Vlaamse Opera) en Middle East - Frank Nuyts/Philippe Blasband/Johan DeHollander (productie LOD in coproductie met Operadagen Rotterdam).

Tijd en plaats van het gebeuren :

Operadagen Rotterdam
Van vrijdag 20 mei tot en met zondag 29 mei 2011
Op verschillende locaties in Rotterdam


Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.operadagenrotterdam.nl

Elders op Oorgetuige :
Middle East : hybride kameropera van Frank Nuyts over het mislukken van de vredesonderhandelingen tussen aartsvijanden Israël en Palestina, 26/05/2011
Blond Eckbert : thrilleropera van Judith Weir naar het fantastische verhaal van Ludwig Tieck, 19/05/2011
Een nieuwe kijk op een oude mythe : wereldcreatie Medea in deSingel, 16/05/2011
L'Intruse : Operadebuut van enfant terrible Stef Lernous in Gent en Antwerpen, 16/05/2011
Van Griekse tragedie tot martelaren : Opera XXI presenteert drie wereldcreaties en 'A little bit of Opera?', 15/05/2011

17:05 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Brussels Philharmonic maakt muzikale ruimtereis op de soundtrack van 2001: A Space Odyssey

2001, A Space Odyssey Deze week zoekt het Brussels Philharmonic het hogerop en trekt de ruimte in. Met de tijdloze muziek die Stanley Kubrick in 1968 selecteerde voor zijn film '2001, A Space Odyssey', en sindsdien in het collectieve geheugen gegrift staat. 'Beyond the infinite' heet het laatste deel van Stanley Kubricks ruimteavontuur. Na een psychedelische trip door tijd en ruimte, door een tunnel van kleur, licht en ligetiaanse orkestclusters, belandt de astronaut Dave Bowman in een 18de-eeuws ogende slaapkamer. Daar verschijnt een zwarte monoliet die hem in een foetus verandert. In een bol van licht kijkt hij uit over de aarde. De soundtrack bij deze magistrale scène is Richard Strauss' 'Also sprach Zarathustra'. Van alle filmmakers was Kubrick zonder twijfel de meest muzikale. De beelden van een ruimteschipkoppeling in combinatie met Johann Strauss' 'An der schönen, blauen Donau' zijn in het collectieve geheugen gegrift. Onder leiding van Michel Tabachnik vertolkt Brussels Philharmonic alle orkestwerken die Kubrick uitkoos als muzikale begeleiding bij deze reis van de (prehistorische) dageraad van de mens tot 'voorbij het oneindige'.

György Ligeti (1923-2006) is een van de weinige avant-gardecomponisten die kan rekenen op ruime publicke belangstelling. Zijn werk zou wellicht minder bekend zijn geweest, ware het niet dat Stanley Kubrick - zonder diens toestemming weliswaar - drie composities van hem gebruikte voor zijn film '2001 : A Space Odyssey' (1968) : Requiem (1963-65), Lux Aeterna (1966) en Atmosphères (1961). Het zorgde alvast voor de internationale doorbraak. Later volgden nog Lontano (in 'The Shining' (1980)) en 'Musica Ricercata' (in Kubricks laatse, 'Eyes Wide Shut' (1999)). Ligeti was geen "filmcomponist", maar de manier waarop Kubrick met zijn muziek werkte, beïnvloedde de evolutie van de filmmuziek grondig en ingrijpend.

De meeste mensen kennen 'Atmosphères' (1961) dan waarschijnlijk ook uit Kubricks '2001: A Space Odyssey'. Met dit orkestwerk had Ligeti niet enkel een tot dan toe letterlijk ongehoorde muziek uitgevonden, hij had ook de techniek ontwikkeld om die muziek gestalte te geven. In de westerse muziek inclusief het serialisme werden toonhoogterelaties uitgecomponeerd. Ligeti stapelde in 'Atmosphères' zoveel tonen op elkaar, dat hun onderlinge relatie niet langer kón waargenomen worden, en dat de aandacht verschoof naar de beweging van compacte klankmassa's in de ruimte (hoog/laag) en in kleur (licht/donker). Hij stuurde deze klankmassa's door middel van een nieuwe techniek, de zogenaamde micropolyfonie. Hierin worden tientallen stemmen dusdanig op elkaar gestapeld, dat ze niet langer discreet waarneembaar zijn, laat staan hun onderlinge (canonische) relatie. De luisteraar hoort slechts zich langzaam verplaatsende, maar uiterst fascinerende klankwolken.

Programma :

  • Johann Strauss (1825-1899), An der schönen, blauen Donau, Walzer RV314
  • György Ligeti (1923-2006), Atmosphères
  • Aram Katchaturian (1903-1978), Gayaneh, balletsuite
  • Richard Strauss (1864-1949), Also Sprach Zarathustra, opus 30

Tijd en plaats van het gebeuren :

Brussels Philharmonic : 2001, A Space Odyssey
Vrijdag 20 mei 2011 om 20.00 u
( Inleiding door Maarten Beirens om 19.15 u )
Concertgebouw Brugge
't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.concertgebouw.be en www.brusselsphilharmonic.be
-------------------------------
Zondag 22 mei 2011 om 15.00 u
Flagey
- Studio 4
H.-Kruisplein
1050 Elsene (Brussel)

Meer info : www.flagey.be en www.brusselsphilharmonic.be

Extra :
György Ligeti : www.schott-musik.de, www.arsmusica.be en youtube
Györgi Ligeti (1923 - 2006): emotioneel scepticus, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl, juni 2006

Beluister alvast György Ligeti's Atmosphères

15:47 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Symposium over de relatie tussen klank en ruimte in Kortrijk

Geluidskunst Sinds de 19de eeuw is het klanklandschap drastisch gewijzigd, ondermeer door de komst van de machine. De toename van klankvervuiling of lawaai was een bron van inspiratie voor een aantal componisten. Behalve de experimenten van de avant-garde onderzocht de wetenschap akoestiek, psycho-akoestiek, communicatie, geluidsopnametechniek en taalanalyse. We kwamen erachter dat oog en oor nauw samenwerken om tot een perceptie van de wereld te komen.
Het auditieve wordt echter sterk onderschat: 'Zien is geloven'. Luigi Russolo poneerde al in 1916 dat bij het bewonderen van een landschap het geluid een belangrijke - zo niet de belangrijkste - rol speelt. En hoe gaan architecten en bij uitbreiding beeldhouwers om met de relatie tussen geluid en ruimte ? Sint-Lucas Gent en het Europees netwerk Resonance nodigen internationale specialisten uit naar Kortrijk om het onderwerp verder uit te diepen tijdens een internationaal symposium over de relatie tussen klank en ruimte. Met o.m. Bernhard Leitner (AT), David Toop (UK) en Edwin Van der Heide (NL). Slotbeschouwing door Angelo Vermeulen. Slotperformance: Paul Devens (NL).

Tijd en plaats van het gebeuren :

Listen : Perspectives on Auditive Space - Symposium Geluidskunst 
Vrijdag 20 mei 2011 van 14.00 u tot 18.00 u
Budascoop Kortrijk

Kapucijnenstraat 10
8500 Kortrijk
Gratis toegang

Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.festivalkortrijk.be

12:18 Gepost in Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

18/05/2011

100 jaar Baltische koormuziek met Cappella Amsterdam

Veljo Tormis Litouwen, Estland en Letland zijn plekken waar je nog kan verdwalen in de ongerepte natuur. In de zomer lijken de dagen eeuwig te duren, maar in de winter heerst duisternis. Talrijke componisten uit die landen hebben zich door de weidsheid van hun omgeving en door fenomenen als het Noorderlicht en de bijzon laten inspireren. De Letse dirigent Kaspars Putniņš overschouwt voor ons de Baltische koormuziek van  de voorbije eeuw. Hoewel zeer toegankelijk, is deze meditatieve, haast etherische muziek zeker niet vrijblijvend. Haal alvast je kompas boven.

Zoals vroegmiddeleeuwse bronnen doen vermoeden is zingen op hoog niveau een van de belangrijke deugden van de Baltische landen Estland, Letland en Litouwen. Door de eeuwen heen is het zingen in een koor niet alleen een populaire hobby geweest, maar ook een cultureel en vooral in de late negentiende en de twintigste eeuw een politiek gebaar. Dit programma geeft in een notendop een overzicht van de Baltische koormuziek vanaf de late negentiende eeuw tot de dag van vandaag. Zo is Emīls Dārziņš een Letse componist die aan het begin van de twintigste eeuw in eigen land gold als een belangrijke tijdgenoot van Jean Sibelius en Edvard Grieg. Zijn koorwerk staat model voor de basis waarop latere generaties konden terugvallen. Met de post-romantische klanken van Pēteris Vasks, de ascese en het postminimalisme in het werk van Arvo Pärt en Rytis Mažulis, de rijke wortels van de traditionele muziek in het werk van Veljo Tormis (foto) en het mysterieuze in het werk van Gundega Šmite en de enorme rijke texturen van Ēriks Ešenvalds bieden de Baltische landen vandaag de dag een veelzijdige en kleurrijke voortzetting van die zowel cultureel als politiek enorm belangwekkende koorzang.

Emīls Dārziņš - Lied der Mignon
Hoewel Dārziņš (1875-1910) niet oud is geworden, groeide hij met zijn romantische taal en zijn flirt met nationale thema’s al snel uit tot de Letse personificatie van de nationale muziek. Al op zestienjarige leeftijd schreef hij zijn eerste koorwerk. Na zijn opleiding aan de conservatoria van Moskou en St. Petersburg ging hij terug naar Riga waar hij als componist, dirigent en criticus werkte ‘voor zijn natie en haar kunst’. Wat Dārziņš tekende als componist is naast een uitgesproken romantische inslag een zekere volkse eenvoud die dicht staat bij de Baltische koortraditie. Zijn Lied der Mignon op tekst van Goethe is een schoolvoorbeeld van die eenvoud. Grotendeels homofoon, eenvoudige zinsherhaling, letterlijke repetitie, het blijft allemaal binnen bereik van de betere amateurzanger. En dat is ook meteen de charme van Dārziņš. Hoewel hij hoge ambities had schreef hij altijd voor het volk, zijn volk.

Pēteris Vasks - Mate saule (Mother the Sun)
De Letse componist Pēteris Vasks 1946) begon zijn muzikale opleiding aan de Muziekschool in Riga die genoemd is naar zijn grote voorganger Dārziņš. Hij voltooide zijn studie in Litouwen aan de Muziekacademie in Vilnius. Al vanaf zijn vroegste werken verwerkt hij oude Letse thema’s in zijn muziek en geeft hij veel aandacht aan natuurfenomenen.

Centraal in zijn werk staan de mens en de natuur. De schoonheid van de natuur versus de dreiging ervan, en de menselijke rol daarin. Zijn mens- en cultuurbeeld is daarbij niet erg optimistisch. Toch kan Vasks in zijn werk verwondering en schoonheid uitdrukken. Vooral in zijn vroege composities. Het koorwerk Mate Saule (Moeder de zon) uit 1975 is zo'n werk. Het lijkt niets anders dan een evocatie van een zonsopkomst met zijn spaarzame melodielijnen die zich losmaken van de klankhalo's en als zonnestralen door de wolken breken. Ondertussen is dit werk ook een stuk dat exemplarisch is voor de latere koorwerken van Vasks. Hoewel het stuk nagenoeg volledig diatonisch is, vallen de instrumentale schrijfwijze voor de stemmen en de prettig dissonante texturen gelijk op. Het zijn zaken die Vasks in zijn latere werk verfijnde en verrijkte.

Gundega Šmite - Light Seeking Light
Gundega Šmite (1977) behoort tot de jongste generatie componisten uit Letland. Ze behaalde haar Masters aan de Vitols Muziek Academie in Letland in 2007 en was toen al een gewild componiste.Al in 1999 won ze met Pārvērtības (Transformations)de eerste prijs bij een competitie van de Letse Muziek Academie. In haar werk laat ze de tradities van Letland niet onberoerd, al is Šmite van mening dat de jongere generatie een eigen stempel moet drukken op die traditie. Vandaar dat het in 2004 voor het international Bach Kamermuziek Festival in Riga geschreven Light seeking Light naar vijf regels tekst uit Shakespeares toneelstuk Love’s Labours Lost verder van de traditie af lijkt te staan dan menig ander werk. Toch sluit ook Šmite met haar stembehandeling en in enkele melodielijnen aan bij het fundament waar ze op steunt. Ze koos de tekst van Shakespeare omdat het gaat over 'een van de meest belangrijke zaken van het leven: licht in al zijn betekenissen.' In 'Light seeking Light' krijgt de atmosfeer van iedere tekstregel een eigen invulling. Dit wordt bijeen gehouden door steeds terugkerende muzikale metaforen voor licht - plotselinge uithalen, schaduwwerking, een vorm van 'nachtmuziek'. Het levert een even kleurrijk als briljant werk op dat in alle opzichten een product van de eenentwintigste eeuw is.

Arvo Pärt - Dopo la Vittoria
Sinds Arvo Pärt (1935) in 1980 zijn vaderland Estland verruilde voor een leven in West-Europa is zijn werk niet meer weg te denken van de westerse podia. Zijn kenmerkende tintinnabulli-stijl - gebaseerd op het geluid van klokken en belletjes en voornamelijk bestaande uit 'eenvoudige' harmonieën - sloeg aan en bracht de hedendaagse muziek naar een publiek dat eerder nog niets moest weten van de complexe taal van vele componisten. Met werken als Fratres en Tabula Rasa werd Pärt in de vroege jaren tachtig al snel een van de kopstukken van het nieuwe culturele elan van zijn land. Hij vertaalde het diepe religieuze besef dat van oudsher in Estland heerste en de deels op de Russisch orthodoxe tradities gebaseerde zang naar een heel eigen vorm en stijl en combineerde zijn bevindingen met compositorische tradities uit de late middeleeuwen en renaissance. Toch is 'Dopo la vittoria', de 'mini-cantate' die hij in 1996 in opdracht van de stad Milaan schreef voor de zestienhonderdste verjaardag van St. Ambrosius in zekere zin atypisch voor Pärt. De tekst is een Italiaanse vertaling van een beschrijving uit de Historische encyclopedie van kerkzangers en -gezangen, die in 1902 in St. Petersburg gepubliceerd werd, over het ontstaan van de beroemde hymne Te Deum laudamus. De hymne zou geschreven zijn door St. Ambrosius en werd gezongen bij de doop van St. Augustinus. Pärt houdt het narratieve karakter van de tekst intact, maar geeft de woorden Te Deum laudamus met verwijzingen naar het verleden en de hymne extra nadruk.

Veljo Tormis - The Towerbell of my Village
Veljo Tormis (1930) geldt in Estland als de grootste levende componist van koormuziek met meer dan vijfhonderd werken voor koor a cappella achter zijn naam. Deze werken zijn doorgaans gebaseerd op de oude Estse volksmuziek of zijn nieuwe zettingen van oude volksmelodieën. Zo pleit hij ook in zijn werk voor het behouden, beschermen en koesteren van de schat die de volksmuziek van zijn land volgens hem is. "Ik maak geen gebruik van volksmuziek, de volksmuziek maakt gebruik van mij", zei Tormis al eens in alle bescheidenheid.

'Tower Bell in My Village' is een schoolvoorbeeld van het werk van Tormis. Hij componeerde het lied in 1978 voor het Ellerhein-kamerkoor - inmiddels bekend onder de naam Ests Filharmonisch Kamerkoor - op verzoek van zijn toen zeer jonge dirigent Tõnu Kaljuste. Voor de zetting van de tekst maakte Tormis gebruik van muzikale thema's gebaseerd op oude huwelijksliederen die in zwang waren op het platteland en op klaagzangen die in de Oudheid in het westen van Estland gebezigd werden.

Programma :

  • Emīls Dārziņš,Lied der Mignon
  • Pēteris Vasks, Mother the Sun
  • Gundega Šmite, Light Seeking Light
  • Rytis Mažulis, Canon Solus
  • Arvo Pärt, Dopo la Vittoria
  • Ēriks Ešenvalds, Sun dogs
  • Veljo Tormis, The Towerbell of my Village

Tijd en plaats van het gebeuren :

Cappella Amsterdam o.l.v. Kaspars Putniņš : Baltische koormuziek
Donderdag 19 mei 2011 om 20.15 u
Cultuurcentrum Minderbroederscomplex Mechelen

Minderbroedersgang 5
2800 Mechelen

Meer info : www.festivalmechelen.be, www.cappellaamsterdam.nl

Bron : Paul Janssen op cappellaadam.wordpress.com

Extra :
Emīls Dārziņš op en.wikipedia.org en youtube
Peteris Vasks op en.wikipedia.org, www.schott-music.com en youtube
Rytis Mažulis op www.mic.lt en youtube
Sound architecture of Rytis Mažulis' microstructural canons, Gražina Daunoraviciene op www.elibrary.lt (pdf)
Review : Rytis Mazulis. Cum Essem Parvulus, Tristan Faes op Kwadratuur.be, 27/02/2005
Arvo Pärt op www.musicolog.com en youtube
Arvo Pärt (1935 - ), Tintinambulist op www.musicalifeiten.nl
Ēriks Ešenvalds : www.eriksesenvalds.com, nl.wikipedia.org en youtube
Veljo Tormis : www.veljotormis.com, en.wikipedia.org, www.emic.kul.ee, www.muziek-en-film.infonu.nl en youtube

Elders op Oorgetuige :
Mechelen hoort Stemmen : vocaal feestgewoel in de Dijlestad, 21/04/2011

Beluister alvast Pēteris Vasks' Māte saule (1975)



en Arvo Pärts 'Dopo la Vittoria'

16:54 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Het Collectief brengt muziek uit de Verenigde Staten in Leuven en Sint-Niklaas

Steve Reich Het Collectief brengt brengt in Leuven en Sint-Niklaas een programma integraal gewijd aan muziek uit de Verenigde Staten. Zowel de prettig gestoorde avant-garde van Charles Ives als de provocerende composities van 'Bad Boy of Music' George Antheil komen aan bod. Verder neemt klanktovenaar George Crumb ons mee naar de prehistorische diepzee, Robert Muczynski gaat te leen bij de 'bebop' voor zijn swingende sonate voor fluit en piano en de 'Minimal Music' van Steve Reich (foto) brengt ons in een repetitieve trance… Kortom, de Amerikaanse 'melting pot' op zijn best.

George Crumb - Vox Balaenae
Het theatrale werk 'Vox Balaenae' (1971) van George Crumb gaat over de onderwaterwereld en is gebaseerd op het gezang van de walvis. Na het horen van een bandopname met zanggeluiden van de bultrugwalvis, componeerde Crumb dit stuk waarin hij de walviswereld opnieuw tot leven laat komen. Vox Balaenae, voor fluit, cello en piano, moet in donkerblauw licht gespeeld worden, de musici dienen een masker te dragen (om enige zichtbare emotie te vermijden en de onpersoonlijke kracht van de natuur te symboliseren ) , hun eigen instrumenten met een versterker uit te rusten, te kunnen fluiten met de mond, mee te neuriën, zachtjes op bekkens te slaan en de vleugelsnaren niet via het klavier te laten klinken, maar door ze met paperclips en dergelijke zaken te beroeren.

Steve Reich - New York Counterpoint
Steve Reich : "New York Counterpoint (1985) borduurt voort op de ideeën die al werden uitgedrukt in Vermont Counterpoint uit 1982; een stuk waarin een solist speelt “tegen” muziek die hij vooraf op tape heeft opgenomen. In New York Counterpoint neemt de solist de partijen van de tien klarinetten op (klarinetten en basklarinetten), waarna hij live de elfde partij speelt op de vooraf opgenomen muziek. De compositietechnieken zijn voor een deel dezelfde als degene die ik gebruikte bij de eerste werken uit mijn carrière.

De driften van het begin zijn geïnspireerd op die van Music for 18 Musicians (1976). Het gebruik van herhaalde en onderling verstrengelde melodische motieven die door hetzelfde instrument worden gespeeld kwam al voor in stukken die ik eerder had gemaakt in mijn muzikantenleven: Piano Phase (voor 2 piano’s of 2 marimba's) en Violin Phase (voor 4 violen), allebei uit 1967. Door de aard en de harmonische combinatie van de motieven, en door het hogere ritme van de veranderingen sluit New York Counterpoint aan bij mijn recentere werk, in het bijzonder Sextet (1985).

New York Counterpoint omvat drie delen: snel, langzaam, snel, na elkaar gespeeld zonder pauze. De tempoverandering is bruusk en in de verhouding 1:2. In 3/2 maat = 6/4 (= 12/8). Wanneer ik deze maat gebruik, wat vaak het geval is, ontstaat er een zekere dubbelzinnigheid. Hoor je nu maten van 3 groepen noten aan 4/8, of 4 groepen noten aan 3/8? In het laatste deel van New York Counterpoint accentueren de basklarinetten enkele van hun mogelijkheden, terwijl de andere klarinetten onveranderd blijven. Het effect dat wordt teweeggebracht door het veranderende accent brengt variatie in de auditieve perceptie van wat eigenlijk ongewijzigd blijft."

Elliot Carter - Esprit rude/Esprit doux
'Esprit rude/esprit doux' (1985) voor fluit en klarinet werd geschreven voor de 65ste verjaardag van Pierre Boulez en Carter heeft voor de eerste noten van het werk ook gebruik gemaakt van de letters B(o)U(l)E(z). Twee elementen spelen een belangrijke rol in deze compositie. Enerzijds de tegenstelling hard/zacht die op verschillende manieren uitgewerkt wordt. Anderzijds zijn er de complexe polyritmische structuren. Terwijl de fluit bvb sextolen spelen speelt maar met een accent op elke 7e noot, speelt de klarinet kwintolen met een accent op elke 8e noot waardoor je een ritmisch zeer complex geheel krijgt.

Programma :

  • George Crumb, Vox Balaenae
  • Charles Ives, Piano Trio
  • Steve Reich, New York Counterpoint
  • Robert Muczynski, Sonate opus 14
  • George Antheil, Sonate nr. 2 (1923)
  • Elliott Carter, Esprit rude/Esprit doux

Tijd en plaats van het gebeuren :

Het Collectief : Bad Boys
Donderdag 19 mei 2011 om 20.00 u
30 CC Wagehuys Leuven

Brusselsestraat 63
3000 Leuven

Meer info : www.30cc.be en www.hetcollectief.be
----------------------------
Vrijdag 27 mei 2011 om 20.00 u
Auditorium Muziekacademie Sint-Niklaas

Hofstraat 13
9100 Sint-Niklaas

Meer info : www.ccsint-niklaas.be en www.hetcollectief.be

Extra :
George Crumb: www.georgecrumb.net, www.essentialsofmusic.com en youtube
Steve Reich op www.stevereich.com, en.wikipedia.org, www.boosey.com en youtube
Steve Reich (1936 - ) : Groot minimalist op www.musicalifeiten.nl
Robert Muczynski op en.wikipedia.org en youtube
Elliott Carter : www.schirmer.com, www.boosey.com, www.carter100.com, en.wikipedia.org en youtube
Eliott Carter : conservatieve erudiet, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl
Composer Elliott Carter is much admired but not easy to love, Karl Gehrke op Minnesota Public Radio, 8/03/2006
American Composers: Elliott Carter. He Put Motion Into His Movements, Tim Page in The Washington Post, 9/08/1998
Carter the Empiricist, David Harvey op www.davethehat.com, 1997
Carter en de polyfonie (pdf), Leo Samama op www.bloomline.net ,1993

Bekijk alvast dit fragment uit Robert Muczynski's Sonate opus 14 voor fluit en piano



het eerste deel uit Steve Reichs New York Counterpoint



en Elliott Carters 'Esprit rude/Esprit doux' voor fluit en klarinet

16:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Creatie nieuwe kamersymfonieën Frank Nuyts en John Luther Adams in Kortrijk

Frank Nuyts Emanon start in 2011 met een groots project. Acht jaar lang nodigen ze evenveel Vlaamse componisten uit om een nieuwe kamersymfonie te schrijven. Elk van hen kiest daarbij het gezelschap van een internationale componist. Het project bijt in Kortrijk de spits af met nieuw werk van Frank Nuyts (foto) en John Luther Adams. Nuyts hijst zich voor 'Fetish' vrijwillig in een mentaal latex pak. In elk deel van zijn kamersymfonie legt hij zich een beperking op. Het resultaat klinkt uitbundig en is een ware uitdaging voor zowel de muzikanten als de dirigent. Daarnaast herwerkte John Luther Adams zijn 'The Immeasurable Space of Tones': een ononderbroken, langzaam verschuivende geluidsmassa met complexe schakeringen in klanktextuur en een krachtige, innerlijke schoonheid. 

Frank Nuyts over 'Festish' : "Uiteindelijk vond ik één situatie waar mensen zich zowel moreel, als lichamelijk, moedwillig laten inperken: de wereld van de fetish, met het daarbij horende latex en leder... In zwarte lederen pakken geklede heren in een gotisch decor, met lange lederen overjassen waarvan de slippen zwiepen in de wind, dat beeld leverde wel meteen een eerste muzikaal idee op... De loeiharde drums van de heavy metal laten functioneren in een ensemble dat juist helemaal geen beroep kan doen op een massieve sonoriteit, dat leek mij een heel interessante paradox. Om dit probleem op te lossen moest ik mij mentaal als het ware in een latex pak hijsen...
Het motto van de hele symfonie is een quasi inerte, net geen pentatonische riedel. Unisono, rudimentaire harmonie en een voortrazend tempo met soms mokerend slagwerk, vormen de ingrediënten van het eerste deel. In deel twee beperkt de harmonie zich slechts tot de 24 mogelijke grote en kleine tertsen, waarop een vrije melodie wordt geplaatst. In deel drie dan weer, een waar scherzo, gaat de dynamiek niet onder 'half luid', en wordt ook het ritme aan heel strakke banden gelegd. Deel vier, met sopraan solo op tekst van Boudewijn Buckinx, wordt gekenmerkt door een volstrekte afwezigheid van een vast metrum en tempo. En ten slotte in het vijfde en laatste deel, onderbreekt een ritornello, dat uit niets anders bestaat dan een gerepeteerde drieklank, een reeks duo's die uiteindelijk leidt naar een finale waar de slagwerker nog eens echt alles uit de kast mag halen. Het totale resultaat klinkt uitbundig en is een ware uitdaging voor zowel de muzikanten als de dirigent."

John Luther Adams over 'The Immeasurable Space of Tones': "Number 5, 1950 was Mark Rothko's last painting before the breakthrough into his mature format. In it the luminous color fields of a classic Rothko are inscribed across the middle with three delicate lines. Describing this painting and its pivotal position in Rothko's work, Brian O’Doherty observes: "After this, the lines disappear completely." In recent years line and figuration have disappeared from my music. What used to be background has emerged to become a musical world composed entirely of floating fields of color. Initially I imagined this as a kind of monolithic music, an entire piece as one rich and complex sound. Then I came to hear it as homophonic or heterophonic. And now - in this musical world that I thought was completely free of lines - I've come to hear a polyphony of harmonic clouds. Maybe the lines never disappear completely. Maybe Christian Wolff was right when he quipped: 'No matter what we do, sooner or later it all sounds melodic."

Tijd en plaats van het gebeuren :

Ensemble Emanon & Elise Caluwaerts : Frank Nuyts, John Luther Adams
Donderdag 19 mei 2011 om 20.15 u (inleiding : musicologe Pauline Driesen spreekt met Frank Nuyts om 19.45 u )
Club Klassiek (Theater Antigone) - Kortrijk

Overleiestraat 47
8500 Kortrijk

Meer info : www.festivalkortrijk.be, www.muzemuse.eu en www.emanon.be

Extra :
Frank Nuyts : www.franknuyts.com, www.hardscore.be, www.matrix-new-music.be en youtube
John Luther Adams : www.johnlutheradams.com, en.wikipedia.org en youtube

Elders op Oorgetuige :
De Kortrijkse lente zit vol muziek met een frisse mix van klassiek, hedendaags en geluidskunst, 27/04/2011

Beluister alvast her eerste deel uit John Luther Adams' The Immeasurable Space of Tones

14:53 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Studenten Conservatoire de Lille brengen werk van Michaël Levinas in Kortrijk

Michaël Levinas Op 7 maart 2011 werd de nieuwe opera 'La Métamorphose' van de Franse componist Michaël Levinas (foto) gecreëerd in de Opéra de Lille. Naar aanleiding van het grensoverschrijdend netwerk MuzeMuse presenteren de studenten van het Conservatoire de Lille donderdag in het tijdens het Festival van Vlaanderen Kortijk een drietal werken van Michaël Levinas.

Michaël Levinas is zowel een groot hedendaags toondichter die voortdurend gericht is op nieuwe regionen van klank en muziek als een begenadigd vertolker in dienst van een uitgebreid repertoire. Daarvan getuigen zijn talrijke opnamen die op unanieme bijval van de kritiek mogen rekenen. Maar in feite vormen die verschillende activiteiten als toondichter en vertolker en bovendien nog leraar bij Michaël Levinas een eenheid omdat componeren, vertolken, scheppen en herscheppen bij hem met elkaar verbonden zijn.

Pianist en componist Michaël Levinas (1949) volgde de traditionele opleiding aan het CNSM (Conservatoire Nationale Supérieur de Musique) van Parijs. Na het beëindigen van de compositieklas van Olivier Messiaen en de pianoklas van Yvonne Loriod verbleef hij in de Villa Medicis die toen onder leiding stond van schilder Balthus. Michaël Levinas was samen met Tristan en Gerard Grisey ook een van de medeoprichters van het Ensemble Itineraire. Dat ensemble droeg bij aan de totstandkoming van de stroming van de Musique Spectrale.

Van 1991 tot 2003 was Michaël Levinas de artistieke directeur van dit ensemble. De pianistieke discografie van Michaël Levinas die erg opgemerkt wordt door critici gaat van Bach tot Boulez. Hij werd uitgenodigd door de grootste Europese festivals van hedendaagse muziek, waar hij werk vertolkte van Stockhausen, Boulez, Messiaen, Ligeti en muziekstukken creëerde van onder andere Nunes en Murail. In zijn werk exploreerde Michaël Levinas steeds het domein van het timbre en de akoestiek. De relatie tekst-muziek is ook erg uitgesproken. Na 'Les Aragons' in 1998 en de opera 'Go-go!' in 1996, werd zijn opera 'Les Nègres' die hij in 2004 naar een stuk van Jean Genet crëerde voor de Opéra National van Lyon en de Opera van Genève in 2006 in een nieuwe productie hernomen in het groot theater van Freiburg. Begin maart 2011 werd zijn derde opera, waarvoor hij zich baseerde op De Metamorfose van Franz Kafka, gecreëerd in de Opéra de Lille.

Michaël Levinas is professor aan het CNSM (Conservatoire Nationale Supérieur de Musique) van Parijs. Hij werd als gastdocent uitgenodigd aan een aantal van de meest prestigieuze academies voor compositie zoals de zomercursussen van Darmstadt, het seminarie van Royaumont en de Escola superior de Musica van Barcelona.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Studenten Conservatoire de Lille : Michaël Levinas
Donderdag 19 mei 2011 om 19.00 u
Vrijzinnig Centrum Mozaïek Kortrijk

Overleiestraat 15
8500 Kortrijk
Gratis toegang

Meer info : www.festivalkortrijk.be

Extra :
Michaël Levinas : www.michaellevinas.com, www.arsmusica.be, brahms.ircam.fr en youtube

Elders op Oorgetuige :
De Kortrijkse lente zit vol muziek met een frisse mix van klassiek, hedendaags en geluidskunst, 27/04/2011

13:44 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

16/05/2011

Een nieuwe kijk op een oude mythe : wereldcreatie Medea in deSingel

Medea Als de Griekse held Jason met zijn Argonauten aan de kust van Colchis belandt, steelt hij het hart van Medea, de koningsdochter. Verliefd helpt zij hem met haar magische krachten het Gulden Vlies te stelen. Op de vlucht redt ze de Grieken door haar vader en haar broer te doden. Aangekomen in Corinthe trouwen Jason en Medea met elkaar en krijgen zij twee kinderen. Na tien gelukkige jaren wordt Jason verliefd op de dochter van Kreon, de koning van Corinthe. Hij wil met haar trouwen om de toekomst van zijn kinderen veilig te stellen. Kreon stemt in met het huwelijk omdat hij zo zijn koningshuis redt. Medea neemt met dit alles echter geen genoegen. Diep beledigd rekent ze op gruwelijke wijze af met de Corinthische prinses om daarna haar beide zonen te doden.

Gebaseerd op deze Griekse tragedie brengen het muziektheaterensemble de Veenfabriek en Muziektheater Transparant een eigentijdse bewerking waarvoor Peter Verhelst een fonkelnieuwe Medea geschreven heeft. In zijn versie wordt de mythe verteld vanuit het perspectief van een terugblikkende Kreon, waarmee hij een nieuwe kijk op de oude mythe creëert. Paul Koek regisseert het ensemble in een rechte lijn dat doet denken aan een Turks orkest. Vanuit deze concertante opstelling spelen de acteurs vier monologen en worden tekstfragmenten in de nieuwe compositie van Wim Henderickx ingevlochten, terwijl het lamento van de Turkse zangeres Selva Erdener gedurende de hele voorstelling klinkt. 

Wim Henderickx over Medea : "De monologen van Peter Verhelst en de muziek ontstonden in een afzonderlijk creatieproces. Pas tijdens de repetities kwamen ze tot een symbiose en bleken ze wonderwel bij elkaar aan te sluiten. De drie invalshoeken tekst, muziek en regie worden versterkt door een drieledige confrontatie binnen het werk zelf. Oosten staat tegenover westen, elektronica tegenover akoestische instrumenten, passie tegenover verdriet. De Turkse sopraan kreeg geen taal in de semantische betekenis, ze vertolkt muzikale klanken die het drama van de tekst van Peter Verhelst bekrachtigen. De muziek van protagonist Medea geeft de innerlijke wereld van pijn, liefde en verdriet weer op een introspectieve manier. Ze volgt de monologen van de acteurs niet, het is één groot lamento die de ganse voorstelling muzikaal draagt. De zangeres wordt vergezeld door de duduk, een traditioneel Armeens instrument, dat de menselijke stem benadert.

Het muzikale materiaal bestaat uit één grote melodie die gekenmerkt wordt door het gebruik van kwarttonen (intervallen kleiner dan een halve toon) meestal op een heterofone manier uitgewerkt (gelijktijdig varianten spelen op eenzelfde melodie). De elektronica zorgt voor een klanktapijt, een constante 'drone'. Zowel zang, instrumenten als acteurs krijgen versterking, niet om te vervormen, maar om kleur te geven. Het geheel wordt hiermee verrijkt en krijgt een extra dimensie. De typisch westerse fluit, altviool en klarinet krijgen gezelschap van twee percussionisten (waaronder ikzelf) en een elektrische gitaar, die verrassend aansluit bij het introspectieve en melodieuze karakter van de muziek, maar er ook dwars tegenin gaat". (*)

Tijd en plaats van het gebeuren :

HERMESensemble / De Veenfabriek / Muziektheater Transparant : Medea
Woensdag 18, donderdag 19 en zondag 22 mei 2011, telkens om 20.00 u (inleiding om 19.15 u )
deSingel
- Theaterstudio
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.desingel.be, www.vlaamseopera.be, www.operaxxi.be, www.transparant.be, www.veenfabriek.nl en www.hermesensemble.be

(*) Bron : www.veenfabriek.nl

Extra :
Wim Henderickx : www.wimhenderickx.com, www.matrix-new-music.be en youtube

Reviews :
Transparant en Veenfabriek: Medea
, Maarten Beirens in De Standaard, 20/05/2011
Medea. Waar geloven wij nog in ? Jan-Jakob Delanoye op Cutting Edge, 20/05/2011
Muziektheater: Wereldcreatie Medea, Greet Van 't veld in Knack, 20/05/2011
Wim Henderickx. Medea als Oosterse weeklacht, Hildegart Maertens op Kwadratuur.be, 21/05/2011

Elders op Oorgetuige :
Van Griekse tragedie tot martelaren : Opera XXI presenteert drie wereldcreaties en 'A little bit of Opera?', 15/05/2011

Bekijk alvast de trailer van Medea



En Wim Henderickx over 'Medea'

16:44 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

SMATCH[2] : de achterkeuken van Dominique Roodthooft

SMATCH[2] Na het opmerkelijke SMATCH (2009), presenteert de Luikse actrice en theatermaakster Dominique Roodthooft tijdens het Kunstenfestivaldesarts het tweede deel van een drieluik dat zich richt tegen het doemdenken in het actuele discours. Het einde van de mens wordt voortdurend aangekondigd, gepland haast. Voor SMATCH[2] zette Roodthooft zich aan het tuinieren, op zoek naar positieve signalen, naar een teken van leven. Hemel en aarde bewegen, de grond omspitten, verluchten en zowel ingeslapen zaadjes als wilde planten ruimte geven om opnieuw wortel te schieten. Hoe kunnen we ons leren verankeren als iedereen roept dat we alles aan het verliezen zijn? Deze multimediale voorstelling verbindt het anekdotische met het filosofische, het poëtische met het politieke. Regenwormen worden gekruist en geteeld. Een ezel roept lang vergeten herinneringen op bij hoogbejaarden en we horen kinderliedjes in uitstervende talen (bijvoorbeeld het Waals). Roodthooft nodigde denkers, wetenschappers en artiesten uit in een 'achterkeuken/wasplaats': een plek waar niets verloren gaat, een atelier waar gewassen, geconserveerd en getransformeerd wordt, een alternatief laboratorium waar mogelijkheden uitgeprobeerd worden.

De muziek bij deze voorstelling is van de hand van Thomas Smetryns. Het is muziek voor viool solo en voetbas en wordt live gespeeld door Stefaan Smagghe. De voorstelling gaat over hoe cultuur en natuur zich tot elkaar verhouden en Thomas schreef daarvoor een 8 tal stukken die je zou kunnen omschrijven als 'fictieve volksmuziek'.

Thomas Smetryns (1977) studeerde compositie bij Godfried-Willem Raes, en gitaar, luit en theorbe bij Ida Polck en Philippe Malfeyt aan het Conservatorium van Gent. Als componist is hij erg geïnteresseerd in het zoeken naar een nieuwe, experimentele muziekpraktijk die verankerd is in een historisch en/of een maatschappelijk onderbewustzijn. Deze interesse deelt hij met de Amerikanen Brent Wetters en Jonathon Kirk, met wie hij het componistencollectief 'Medusa' vormt.

Dominique Roodthooft : SMATCH[2]
Van dinsdag 17 t.e.m. vrijdag 20 mei 2011, telkens om 20.30 u
Zaterdag 21 mei 2011 om 18.00 u
Théâtre Les Tanneurs Brussel

Huidevettersstraat 75
1000 Brussel

Meer info : www.kfda.be en www.lestanneurs.be

Extra :
Thomas Smetryns : www.thomassmetryns.be, www.myspace.com/thomassmetryns en www.matrix-new-music.be

Elders op Oorgetuige :
Opmerkelijke hedendaagse artistieke creaties tijdens Kunstenfestivaldesarts, 27/04/2011

11:04 Gepost in Festival, Muziek | Permalink |  Facebook