10/10/2011

Herbeleef een brok geschiedenis van de 20ste eeuw met Bl!ndman sax en drums in Leuven

BL!NDMAN Herbeleef een brok geschiedenis van de 20ste eeuw... Bl!ndman  sax en drums gaan aan de slag met  2 piano's op de tonen van Maximalist!. Dit legendarische ensemble stond in 1983 mee aan de succesvolle wieg van de dansproducties van Rosas en Wim Vandekeybus.

Maximalist! Brussel 1983: tegendraadse musici uit de rock, jazz, avant-garde en klassieke muziek groepeerden zich rond Rosas danst Rosas van Anna Theresa De Keersmaeker. Ritmische stuwing, luid klankniveau, bezwerende herhalingen én ook ongewoon instrumentarium (spiegels, schuim, pianokader...) waren het keurmerk. Voor Thierry De Mey en Peter Vermeersch was de Amerikaanse minimal music met zijn zinderende intensiteit dé bron van inspiratie. Louis Andriessen laat meer vrijheid toe Worker's Union met variabele toonhoogtes. En Philip Glass herhaalt continu één muzikaal patroon in zijn Similar Motion.

Voor de dansproductie 'Rosas danst Rosas' van Anne Teresa De Keersmaeker sloegen twee jonge componisten, Thierry De Mey en Peter Vermeersch, in 1983 de handen in elkaar voor de muziek. Het was het eerste wapenfeit van wat meteen daarna de groep Maximalist! zou worden. Een groep, geen 'ensemble', want bij Maximalist! volgden de artistieke keuzes allerminst de veilige klassieke paden. Ze speelden enkel composities van groepsleden, en de structuren mochten dan wel beredeneerd zijn - een fascinatie voor complexe canons uit de renaissance en voor de geraffineerde ritmische structuren van de Amerikaanse minimal music in het algemeen en van Steve Reich in het bijzonder is overduidelijk - ze werden gemengd met de klankfantasie van avant-garde jazz en gespeeld met de rauwe directheid van rock. Het was niet voor niets een groep met een uitroepteken in de naam. Een naam die trouwens meteen ook aangaf dat het minimalisme dan wel de belangrijkste invloedssfeer in hun muziek was, maar dat ze scherper, dissonanter, ruiger klonken dan de soms wat behaaglijke consonantie van de Amerikanen.

Het verhaal van Maximalist! is ook dat van de Flemish wave in de danswereld. Met muziek voor sleutelwerken van Rosas en Wim Vandekeybus tekenden de Maximalisten voor de sound van de inter-nationale doorbraak van de Vlaamse hedendaagse dansscène. Hun concerten speelden zich niet zozeer af op de traditionele concertpodia, maar als live muziek bij dansvoorstellingen, naast de catwalk van modedefilés en in clubs. Hoewel Maximalist! slechts vijf jaar bestond, vervult de groep nog steeds een sleutelrol in de Belgische muziekscène. Want ook na 1989 zetten de groepsleden hun werk verder in andere formaties, en werkten ze zo deels ook aspecten van de geest van Maximalist! verder uit, hetzij als componist, hetzij als leden van diverse ensembles en groepen, of beide: Thierry De Mey en Walter Hus profileerden zich verder als componist, Eric Sleichim richtte BL!NDMAN op (met het uitroepteken als referentie aan Maximalist!), waarvoor hij ook als componist zou werken, Jean-Paul Dessy is de drijvende kracht achter Ensemble Musiques Nouvelles en steeds actiever als componist, Dirk Descheemaeker, Jean-Luc Plouvier en François Deppe trokken naar Ictus en Peter Vermeersch vervolgde als componist een weg steeds verder in de richting van niet-klassieke genres, met groepen als X-legged Sally (waarin ook Sleichim en Plouvier speelden) en tegenwoordig vooral Flat Earth Society.

De kern van dit concertprogramma ontstond in 2003, toen BL!NDMAN zijn eigen vijftiende verjaardag - en meteen ook de twintigste verjaardag van de oprichting van Maximalist! - vierde door een selectie van het Maximalist!-repertoire weer tot leven te wekken. Deze selectie wordt gecombineerd met twee absolute referentiewerken uit de minimal music, zodat het programma als geheel een keten van invloeden en verbanden weergeeft: de minimalistische werken waar Maximalist! zoveel inspiratie uit putte en het Maximalist!-oeuvre waar Eric Sleichim op verder zou bouwen met BL!NDMAN.

'Music in Similar Motion' geldt als één van de meest radicale werken van Philip Glass. De basisprincipes van de minimal music zijn er zeer helder in uitgewerkt: een uiterst beperkt basismateriaal, dat volgens een uitgekiend, rechtlijnig proces stelselmatig wordt uitgebreid en weer ingeperkt. De indruk kan ontstaan dat door hardnekkig vast te houden aan diezelfde kernachtige motieven, deze muziek vooral hetzelfde herhaalt - vandaar ook de term 'repetitieve muziek' die vaak circuleert als alternatief voor minimal music. Maar veel belangrijker dan het herhalende karakter is de heel systematische manier waarop motieven uitbreiden, krimpen en steeds anders gecombineerd worden. Zo start het werk met een patroon van 2+3+3 achtste noten, in de volgende unit is dat uitgebreid tot 2+3+3+3, in de derde unit komt er één toonhoogte bij (vijf in plaats van vier verschillende toonhoogten) en krijg je 2+3+3+3+4. Dit proces gaat steeds verder, doorheen heel de compositie. Opvallende momenten zijn daarbij te vinden in units 6, 12 en 24, waar de eenstemmige melodie zich splitst in twee, drie en ten slotte vier stemmen, steeds in parallelle beweging (similar motion). De ritmische processen lopen door, maar de uitbreiding van de textuur zorgt voor dramatische kantelmomenten.

Tegenover het minimalisme van Glass staat Workers Union van Louis Andriessen als een voorbeeld van hoe de Amerikaanse minimal music in Europa al vrij snel werd opgepikt, zij het dan met heel eigen accenten. De voortdurende stroom van motieven en zelfs het stelselmatig uitbreiden, inkrimpen en herschikken van materiaal vertoont veel gelijkenissen met wat Glass en andere Amerikaanse com-ponisten introduceerden. Maar daarna gaat Workers Union een heel andere richting uit. Andriessen componeerde het werk voor het ensemble De Volharding, dat nieuwe muziek vanuit een politieke bekommernis bracht. Dit was de soundtrack voor links geïnspireerd politiek ongenoegen. Het was muziek die letterlijk de straat op trok, in de context van manifestaties (op dat moment in de eerste plaats tegen de Vietnamoorlog), bedoeld om de linkse idealen kracht bij te zetten. Workers Union ("for any loud sounding group of instruments") vormt op zich een perfecte muzikale metafoor voor deze linkse politieke idealen, die kunnen worden samengevat onder de noemer "eenheid in verscheidenheid". Iedereen speelt collectief samen (hetzelfde ritme, dezelfde intensiteit) maar kiest individueel welke noten hij of zij speelt. Dat, gecombineerd met de strijdvaardige toon van deze muziek (Andriessen maant de muzikanten aan om geen toonladders en andere conventionele motieven te spelen en om het werk "luid, dissonant, chromatisch en vaak agressief" te laten klinken) geeft het werk een heel uitgesproken karakter.

Die ruwe, wat brutale toon die bij Louis Andriessen te vinden is, schemert ook door in het repertoire van Maximalist!. De muzikale processen en structuren liggen misschien dichter bij de nauwgezetheid van Music in Similar Motion dan bij de meer vrije opbouw van Workers Union, maar de intensiteit van de muziek en de voorkeur voor een dissonante harmonie vertoont meer gelijkenissen met de strijdvaardigheid van Andriessen. In 'Contre Six', gezamenlijk gecomponeerd door Peter Vermeersch en Thierry De Mey, wordt gestart met een percussieve loop van zes tellen, die door de andere instrumenten wordt tegengesproken met lagen bestaande uit afwijkende, telkens herhaalde patronen (van bijvoorbeeld vijf of zeven tellen). Nog grootschaliger van aanpak is Vermeersch' en De Meys 'Habanera', het grandioze sluitstuk van Rosas danst Rosas. Ook hier dient het habanera-ritme vooral als een referentiepunt, een voortdurend herhaald ostinato dat af en toe verschuift en waartegen allerlei muzikale processen zich afspelen, waaronder canons en de hoquetus-techniek (i.e. een muzikale lijn verdelen over twee of meer instrumenten(groepen) die noot per noot afwisselen). In 'Lié/Délié', één van de vroege werken voor saxofoonkwartet die Eric Sleichim voor BL!NDMAN schreef, werkt de stijl en toonspraak van Maximalist! nog merkbaar door. Hoewel het werk vooral een belangrijke doorbraak was in Sleichims zoektocht om de klankmogelijkheden van de saxofoon open te breken, is dit één van zijn meest openlijk minimalistische werken. Het is bijvoorbeeld moeilijk om bij het tweede deel niet terug te denken aan de stuiterende motieven die in de Habanera voor zoveel stuwkracht zorgen.

De intense samenwerking met choreografen heeft ook een rechtstreekse weerslag op de muziek van Maximalist!. Daarvan getuigt in de eerste plaats Thierry De Meys (Musique de Tables(. Het uitgangspunt van deze compositie is uiterst eenvoudig: een versterkt tafelblad en drie percussionisten die daar overheen wrijven en erop slaan. Maar de zorgvuldige manier waarop de bewegingen van de percus-sionisten zijn uitgetekend levert een opmerkelijke combinatie van klank en beeld op: een choreografie voor drie paar handen die nog als interessante muziek klinkt ook. De aandacht voor het visuele en theatrale gehalte speelt eveneens een rol wanneer er met niet-conventionele instrumenten wordt gewerkt. 'Ballatum' van Thierry De Mey is een gesofisticeerd vlechtwerk van ritmische motieven die als puzzelstukjes in elkaar passen, maar dan op onder andere een gedemonteerd pianokader, spiegels, piepschuim, metalen staven en hout.

Programma :

  • Thierry De Mey (1956) & Peter Vermeersch (1959), Contre Six
  • Louis Andriessen (1939), Workers Union
  • Thierry De Mey, Musique de Tables
  • Eric Sleichim 1958), Lié/Délié
  • Philip Glass (1936), Music in Similar Motion
  • Thierry De Mey & Peter Vermeersch, Habanera
  • Thierry De Mey, Balatum

Tijd en plaats van het gebeuren :

Bl!ndman [sax] & Bl!ndman [drums] : Minimal / Maximal
Donderdag 13 en vrijdag 14 oktober 2011, telkens om 20.30 u
(Inleiding door Klaas Coulembier om 19.45u)
STUK - Leuven

Naamsestraat 96
3000 Leuven

Meer info : www.festivalvlaamsbrabant.be, www.stuk.be en www.blindman.be

Bron : tekst Maarten Beirens voor Novecento

Extra :
Thierry De Mey op www.muziekcentrum.be en youtube
Peter Vermeersch : www.fes.be, www.matrix-new-music.be en youtube
Eric Sleichim op www.blindman.be, www.matrix-new-music.be en youtube
Louis Andriessen op www.muziekencyclopedie.nl, www.boosey.com en youtube
Louis Andriessen (1939-) Beeldenstormer op www.musicalifeiten.nl
Philip Glass : www.philipglass.com, www.glasspages.org (fansite), www.chesternovello.com en en.wikipedia.org en youtube
Philip Glass, succesvolle minimalist op www.musicalifeiten.nl

Elders op Oorgetuige :
Novecento 2011 : boeiende confrontaties tussen heden en verleden, 26/09/2011
Bl!ndman duikt in het repertoire van Maximalist!, 7/04/2011

15:22 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Strijkkwartetten uit het Fin de Siècle met het Zemlinsky Quartet in het Conservatorium Gent

Zemlinsky Quartet Schönberg schreef ooit: "Vrijwel alles wat ik weet over compositie heb ik te danken aan Alexander von Zemlinsky... Ik heb hem altijd een groot componist gevonden". Het Zemlinsky Quartet ontleent zijn naam aan een man afkomstig uit de Weense multiculturele smeltkroes van de 19de-eeuwde fin de siècle. Zijn reputatie werd niet alleen overschaduwd door zijn invloedrijke schoonbroer Schönberg, maar ook door zijn oudere tijdgenoot Mahler. Zemlinsky’s vier strijkkwartetten behoren ten onrechte tot de minder bekende composities. Moeiteloos houdt hij zich staande naast beroemde werken van heren waaraan niemand twijfelt: Dvorak, Kurtág en Janácek.

De vier leden van het Zemlinsky Quartet behoren tot de top van het Tsjechische muziekleven. Sinds de oprichting in 1994 heeft het kwartet zijn grote naam gevestigd met talloze concerten over de hele wereld. Dat de kwaliteit alom erkend wordt, blijkt wel uit het feit dat het heel wat prijzen op zijn naam heeft staan. Nog vorig jaar werden zij met de eerste prijs gelauwerd tijdens het Concours International de Quatuor à Cordes de Bordeaux. En The Strad noemde hen 'vier musici die als één stem zingen, ademen en fraseren'.

Programma :

  • Alexander von Zemlinsky, Strijkkwartet nr.4, opus 25
  • Antonin Dvorak, Strijkkwartet nr.12 in F, opus 96, 'Amerikaanse'
  • Gyorgy Kurtag, Arioso (ommagio à Bartok)
  • Leos Janacek, Strijkkwartet nr.2, 'Intieme brieven'

Tijd en plaats van het gebeuren :

Zemlinsky Quartet : Von Zemlinsky, Dvorák, Kurtág, Janácek
Donderdag 13 oktober 2011 om 20.00 u
Koninklijk Conservatorium Gent
- Miryzaal
Hoogpoort 64
9000 Gent

Meer info : cons.hogent.be, www.debijloke.be en www.zemlinskyquartet.cz

Extra :
György Kurtág op www.arsmusica.be, www.boosey.com en youtube
György Kurtág (1926-) : Grilligheid troef, Jan de Kruijff op http://www.musicalifeiten.nl
The Mind is a Free Creature. The music of György Kurtág , Rachel Beckles Willson op www.ce-review.org, 24/03/2000

Elders op Oorgetuige :
Intieme brieven, 30/09/2006

12:09 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

'Die Siel Van Die Mier' op toernee in Antwerpen, Gent en Kortrijk

Josse De Pauw Een muziektheaterproductie over termieten en over een man die hun leven bestudeert. Een verhaal over de orde der insecten, over de chaos en de passies van de menselijke ziel. Over een professor die terugblikt op zijn leven en vertelt over zijn falen in liefde en wetenschap. Josse de Pauw wou al lang met muzikanten Jan Kuijken en George van Dam een voorstelling te maken. Toevallig las hij Maurice Maeterlincks 'La vie des termites'. Kon dit een onderwerp zijn ? Van Dam zei dat Maeterlinck plagiaat had gepleegd en heel wat inzichten gestolen had van de Zuid-Afrikaanse bioloog-schrijver Eugène Marais. Kort daarop kondigdecultuurhistoricus, archeoloog en schrijver David Van Reybrouck aan dat hij daarover een boek zou schrijven: het bekroonde 'De Plaag, Het stille knagen van schrijvers, termieten en Zuid-Afrika', een mengeling van biografie, autobiografie en reportage. Een jaar later, in 2004, creërden De Pauw, Kuijken, van Dam en Van Reybrouck 'Die siel van die mier'.

In de muziektheatermonoloog 'Die Siel van die Mier' vertolkt Josse De Pauw een oude geleerde, die in de wriemelende insectenwereld een geschikte metafoor ziet voor de chaos en passie van het menselijke gemoed. Tijdens zijn laatste, langzaam ontsporende lezing laat de professor vooral in zijn eigen ziel kijken. Hij keert terug in de tijd: naar Congo, naar zijn geliefde, naar dat ene moment dat zijn leven veranderde. David Van Reybroucks associatieve tekstflarden versmelten op organische wijze met de hartverscheurende muziek van Jan Kuijken en George van Dam. Samples van geluiden en stemmen - spoken uit het verleden ?- doorspekken hun grimmige spel. De Pauws vragen over vrijheid en verantwoordelijkheid zinderen na. "Als er nu eens een termiet zou zijn die besluit de termietenhoop te verlaten en zijn eigen weg te gaan?"…

Tijd en plaats van het gebeuren :

Josse De Pauw & LOD : Die Siel Van Die Mier
Donderdag 13, vrijdag 14 en zaterdag 15 oktober 2011, telkens om 20.00 u
Toneelhuis - Bourlaschouwburg Antwerpen

Komedieplaats 18
2000 Antwerpen

Meer info : www.toneelhuis.be en www.lod.be
--------------------------------
Woensdag 18 en donderdag 19 januari 2012, telkens om 20.30 u
NT Gent

Sint-Baafsplein 17
9000 Gent

Meer info : www.ntgent.be en www.lod.be
--------------------------------
Maandag 23 januari 2012 om 20.15 u
Cultuurcentrum Kortrijk - schouwburg

Schouwburgplein 14
8500 Kortrijk

Meer info : www.cultuurcentrumkortrijk.be en www.lod.be

Extra :
Jan Kuijken op www.lod.be, www.muziekcentrum.be en youtube
David Van Reybrouck weer bekroond voor 'Die siel van die mier', Dirk Leyman op www.depapierenman.be, 12/07/2007
Die siel van die mier: vlekken van 't gewone leven, Anne Brumagne op www.brusselnieuws.be, 24/01/2007
Het Muziek Lod/Het Net : Die siel van die mier, Robin D'hooge op www.goddeau.com, 26/04/2004

11:28 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Champ d'Action & Collectief reFLEXible in dialoog met de klank- en videobanden van James Tenney en Lillian Schwartz

James Tenney In een tijd waarin laptop en smartphone ons hoe langer hoe verder de digitale ruimte injagen, is het meer dan relevant om de allereerste en opvallend frisse experimenten met digitale kunst opnieuw tegen het licht te houden. Amper veertig jaar geleden maakte de Amerikaanse kunstenares Lillian Schwartz een van de allereerste computergegenereerde films, 'Pixellation'. In deze mijlpaal van de digitale videokunst gebruikt ze de computer om beelden pixel per pixel op te bouwen. Schwartz daarover: "Artists must express their own creative character in the technology of their era in order to find their own historical and individual level." Dit credo gaat evenzeer op voor de Amerikaanse computermuziekpionier James Tenney (foto). Enkele jaren voor Schwartz maakte hij de elektronische composities 'Ergodos I' en 'II'. Op een gelijkaardige manier herleidt hij klank tot klankpixels die de wereld van de glitchmuziek van vandaag oproepen. Deze elektronische composities kregen van Tenney ook 'instrumental responses': menselijke uitvoerders gaan de dialoog aan met de klankbanden. Champ d'Action en het improvisatiecollectief reFLEXible koppelen beide visionaire kunstenaars aan elkaar in dit project waarin visuele en auditieve elementen evenwaardige partners zijn.

De componist die tijdens dit concert centraal staat is de Amenkaan James Tenney (1934-2006), een figuur die het eigenzinnige muzikale pad van Champ d'Action reeds meerdere malen kruiste. Zijn bekendste leraren waren John Cage, Harry Partch en Edgard Varèse maar als pianist was hij ook actief in onder meer de ensembles van Steve Reich en Philip Glass. Als pianist was hij het oeuvre van Charles Ives zeer genegen en vooral zijn uitvoering van de 'Concord Sonata' van deze laatste werd zeer gesmaakt.

Tenney's oeuvre gaat om met begrippen als perceptie (For Ann (rising)), intonatie (Clang), stochastische elementen waarbij toevalselementen een grote rol spelen (Music for Player Piano), computertheorie (Ergodos) en structurele boogvormen (bvba ABCBA) waarbij de muziek voor een deel gebaseerd is op herhaling rond een centraal punt (Koan: Having Never Written A Note for Percussion).

Waar zijn vroegste werken nog duidelijk beïnvloed werden door Webern en Varèse maakt hij in de periode 1961-64 een pak computermuziek. Alleen al de omvang en de kwaliteit van die werken maken van hem een van de pioniers in dit genre. In de latere jaren '60 assimileerde hij de ideeën van John Cage in zijn muziek en werkte hij zeer intens met harmonische reeksen, een ontwikkeling die zijn hele verdere leven beïnvloedde. Waar het gros van Tenney's rijpere oeuvre zuiver instrumentale muziek is , is het startpunt van dit concert de compositie 'Ergodos I' die Tenney als laatste werk componeerde in zijn 'computerperiode' bij Bell. Verschillende onderzoekspistes, zoals de polariteit tussen 'noise' en 'toonhoogte'quasi volledig gedetermineerd door de computer maar ook de controle die de computer kan uitvoeren over de hiërarchische samenstelling van de muzikale vorm zelf, leidden uiteindelijk tot 'Ergodos I': muziek creëren zonder vorm geheel onderworpen aan het begrip ergodiciteit uit de kansrekening. De ontwikkeling van de technologie liet Tenney toe de beperkingen van 'Ergodos I' achier zich te laten: waar het eerste stuk nog beperkt was tot twee vaststaande stereo-kanalen kon Tenney nu ook de ruimte tussen 2 stereo-polen gaan exploreren. Hoewel de klanken, timbres en de muzikale taal, gebruikt in dit werk, vrij gelijkaardig zijn aan andere composities uit deze periode is 'Ergodos II' uitzonderlijk door de manier waarop klanken ontstaan en bewegen langs verschillende punten in de muzikale ruimte. Een plotse toename van volume wordt bvb. geaccentueerd door een verschuiving in de 'ruimtelijke plaats' van de klank terwijl ondertussen een hoge fluittoon van links naar rechts schiet met een scherp geaccentueerd Doppler-effect. Tenney staat, helemaal in de stijl van John Cage aan wie 'Ergodos' I en II trouwens zijn opgedragen, ook een mogelijke optie toe waarbij de luisteraar de kans krijgt het stuk van 18' in gelijke delen te verdelen die dan gelijktijdig gespeeld en beluisterd kunnen worden.

Op dit concert wordt 'Ergodos II' in een recentere versie met instrumentale antwoorden uitgevoerd en verder liggen zeker een aantal video's van Schwartz en andere werken van Tenney klaar om in een typische Champ d'Action-setting (het ensemble gaat ook een confrontatie aan met het vrije improvisatie-collectief Reflexible) tot een overkoepelend geheel gevormd te worden. Daarbij komen bvb. ook enkele 'Postal Pieces' van Tenney aan bod: stukken die geschreven zijn op een postkaart. Elke kaart bevat (de serie bestaat uit 11) een volledige, zij het minimale, compositie uit te voeren door instrumentisten. Het resultaat is een soort meditatie op akoestiek, vorm of een simpele uitvoeringsbeweging. Mogelijkerwijs zullen een aantal van die stukken ook in elkaar overlopen (crossfade) of zelfs gewoon boven elkaar geplaatst worden... allemaal technieken die Tenney's voorkeur wegdroegen.

Programma :

  • James Tenney, Ergodos I en II (1964)
  • James Tenney, Selectie uit 'Postal Pieces' (1965-1971)
  • James Tenney, Harmonium 2 (1976)
  • Lillian Schwartz, Selectie uit 'Pixellation' (1970)
  • Lillian Schwartz, Reflections, Collage, Fantasies, Mis-takes, Innocence, La Spiritata & Galaxies

Tijd en plaats van het gebeuren :

Champ d'Action & Collectief reFLEXible : Pixellations
Woensdag 12 oktober 2011 om 20.00 u
(Inleiding : Piet Van Bockstal in gesprek met Stefan Prins om 19.15 u)
deSingel muziekstudio - Antwerpen

Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.desingel.be, www.champdaction.be en www.myspace.com/collectiefreflexible

Bron : tekst Piet Van Bockstal voor het programmaboekje van deSingel, oktober 2011

Extra :
James Tenney op en.wikipedia.org, www.composers21.com, kalvos.org en youtube
James Tenney, 1934-2006 , Kyle Gann op www.artsjournal.com, 26/08/2006
James Tenney op newmusicbox.org (met video 'Postcards from the Edge: James Tenney in his own words')
Lillian Schwartz : lillian.com en youtube

11:01 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Nieuw Ensemble verruimt je blik op de muzikale 20ste eeuw

Edgard Varèse Met Edgard Varèse (foto) en Igor Stravinsky plaatst het Nieuw Ensemble uit Amsterdam twee componisten naast elkaar die de muziek in de eerste helft van de vorige eeuw nieuwe richtingen uit stuurden. Twee componisten ook die Europa ruilden voor de Verenigde Staten. Blikvanger van de avond is het magistrale 'Déserts' van Edgar Varèse, een pionierswerk in de afwisseling van instrumentale delen met zuiver elektronische passages. De woestijnen waar de titel naar verwijst, interpreteerde de componist niet als landschappen, maar als een mentale staat: woestijnen van de geest. Het is een werk dat, zoals de titel al min of meer aangeeft, de uitdrukking is van eenzaamheid, lijden en angst. De eerste opvoering was gepland in juni van 1953, maar dat concert werd om onduidelijke redenen afgezegd. Op 12 en 13 oktober is dit monument nog eens live mee te maken in Brugge en in Leuven. Vergezeld van de film die de wereldberoemde videokunstenaar Bill Viola er 40 jaar na datum bij maakte.

Voor de geweldige dynamiek in het meesterwerk Déserts van Edgard Varèse staan veertien blazers, vijf slagwerkers, piano én tape klaar. En tegelijkertijd draait de gelijknamige film van de Amerikaanse videokunstenaar Bill Viola. De blazers verkennen nieuwe klanken in Octandre (Varèse) en dompelen onder in een smeltkroes van typische 20ste-eeuwse parodie en vervreemding met Igor Stravinsky. Guo Wenjing registreert en projecteert tegelijkertijd het flitsend handenspel van drie slagwerkers rond een tafel met kleine en grote Chinese gongs. Nieuw Ensemble verruimt stellig je blik op de muzikale 20ste eeuw!

Karlheinz Stockhausen assisteerde Edgard Varèse toen Déserts op 8 december 1954 voor het eerst in Duitsland uitgevoerd werd, een week na het grote schandaal van de première te Parijs. Hij verzorgde de uitsturing van de 'interpolations' met 'son organisé', het elektronische materiaal op de drie bandopnemers. Het was de pionierstijd van de elektronische muziek: het materiaal had Varèse thuis in New York met zijn eigen bandopnemer gerealiseerd en in de studio's van de Franse radio afgewerkt.

Varèse koos Déserts als titel omdat het een magisch woord is dat oneindig veel associaties oproept. Het gaat niet enkel om de fysische woestijnen van zand, zee, bergen en sneeuw, van uitwendige ruimtes, verlaten straten in de steden, kortom alle gedepouilleerde aspecten van de natuur met hun onvruchtbaarheid, hun verwijdering, hun afzondering en hun bestaan buiten de tijd. Het gaat ook om die inwendige ruimte veraf, die geen enkele telescoop kan bereiken, waar de mens alleen is in een wereld van mysterie en van essentiële eenzaamheid. In dit alles vond Bill Viola inspiratie voor zijn videofilm bij Déserts. 'De woestijn is een wervelwind van vuur die de gewoontes van de mens transcendeert. Je kunt je niet voorstellen hoeveel ik van de woestijn houd.' De woestijn heeft ook Varèse altijd geobsedeerd. Zelfs Henry Miller is door Varèses betoog over de woestenij gefascineerd in The Air- Conditioned Nightmare, een boek uit 1945 dat verwijst naar de voorbereiding van Varèses Etude pour Espace (afgewerkt in 1947). De componist vroeg Miller voor dit werk een tekst in 'magische zinnen': 'Ik wil iets van het gevoel dat de Gobi-woestijn uitstraalt.' 'De Gobi-woestijn! Alles draaide voor mijn ogen,' schreef Miller. 'Hij had geen treffender beeld kunnen schetsen van het effect dat zijn georganiseerde klankenmuziek op mij heeft. Het vreemde aan Varèses muziek is dat je verstild achterblijft als je ze gehoord hebt.'

'Son organisé' verwijst naar het dubbele aspect van Varèses werkmateriaal: de klank als kunst en als wetenschap. Vandaar de titel van zijn compositie voor fluit solo: Density 21.5. Het getal verwijst naar de dichtheid van platina, het materiaal van de fluit van Georges Barrère, die het werk creëerde. Varèse kondigde reeds in 1922 de explosieve evolutie van de muziek aan: nieuwe geluiden, totale bevrijding van alle mogelijkheden zonder enige begrenzingen en gedaan met de beperkingen van het klassieke instrumentarium, waarin het slagwerk nooit ten volle gebruikt werd. Het orkest heeft een nieuw instrument nodig, dat over een veel diepere en stevigere bas zou moeten beschikken dan de contrabas en tegelijk een ongeremde beweeglijkheid of continuïteit in toonhoogte moet hebben. Dit zou automatisch de opheffing uitlokken van het bestaande systeem van de 'primitieve' en totaal uitgeleefde indeling van het octaaf in twaalf gelijke halve tonen. In plaats daarvan hoopte Varèse op een nieuwe denk- en werkwijze, waarin de creativiteit van de maker geen enkele begrenzing kent. Varèse voorspelde het elektronische medium en keek uit naar de ruimtelijke spreiding, naar de ruimteverovering van het klankmedium. 'Voor de eerste maal hoorde ik mijn muziek letterlijk geprojecteerd in de ruimte,' kon hij voldaan zeggen na de creatie van zijn Poème Electronique in het Philipspaviljoen op de Wereldtentoonstelling te Brussel in 1958. Dit werk ging in première in de schelparchitectuur van architect-componist Iannis Xenakis, toen de assistent van Le Corbusier. De klank bewoog door niet minder dan 425 luidsprekers.

Octandre toont de typische stijl van Varèse: hij gaat uit van korte cellen, die in hun evolutie verlengen en ontwikkelen. Alles wordt op elkaar betrokken: in de drie korte delen van Octandre vertrekt de componist vanuit hetzelfde celgegeven. De muziek is abstract: een confrontatie van contrasterende tessituren en timbres, met verrassende, felle ritmische interventies. In werken zonder slagwerk worden de aanwezige instrumenten immers percussief behandeld.

Voor Igor Stravinsky was het Octet een compositie met een symboolfunctie: gedaan met het heftige expressionisme van Le Sacre du Printemps. De nieuwe wind kwam uit het neoclassicisme. Stravinsky laat de 'romantische' strijkersklank achterwege en kiest voor een ongewone combinatie van hout- en koperblazers, waarbij de contrabas een anti-romantische baspartij heeft. Het stuk is 'klassiek' in drie delen, met duidelijke thema's, die door hun ritmische levendigheid typisch stravinskiaans zijn. Er is lichtheid alom, zelfs een tikje humor in sommige interventies. Het neoclassicisme is compleet in het tweede deel: een thema met variaties, met een heuse wals als vierde variatie en een fugato (variant van een fuga) als zevende variatie. De muziek verwijst regelmatig naar L'Histoire du soldat en de dansen uit het ballet van Petroushka. Niet iedereen was opgezet met Stravinsky's stijlwending: Prokofiev beschimpte dit als 'muziek van Bach met valse noten'.

Als violist van de Chongqing Zang- en Dansgroep was de Chinese componist Guo Wenjing in de jaren 1970 verplicht om niets anders te spelen dan revolutionaire modelopera's. Gelukkig hoorde hij muziek van Beethoven, Paganini en zelfs Shostakovich omdat een oud musicus zijn platenverzameling had kunnen redden van de vernielingsdrang van de Rode Wacht. In 1978 werd hij toegelaten tot het Centraal Conservatorium van Peking, waar hij tegenwoordig hoofd van de compositieafdeling is. Hij maakt nog steeds gebruik van Chinese instrumenten, die hij in ensembles met het westerse instrumentarium combineert. Zijn muziek is mysterieus, vaak met een onheilspellende ondertoon. Dat zou te wijten zijn aan zijn herinneringen aan hekserij, fantastische en onverklaarbare gebeurtenissen en geesten. Fenomenen die welig tierden in zijn geboortestreek en vooral in de fabels, vermengd met de volksmuziek die hij er hoorde. Parade is een stuk voor drie slagwerkers en zes kleine Chinese gongs die met stokken uit verschillende materialen en met de handen bespeeld worden. De drie percussionisten moeten een perfect gesynchroniseerde 'choreografie' uitvoeren omdat zij in snelle afwisseling op dezelfde gongs slaan.

Programma :

  • Edgard Varèse (1883-1965), Density 21.5 - Octandre - Déserts (met video van Bill Viola)
  • Igor Stravinsky (1882-1971), Octet
  • Guo Wenjing (1956), Parade

Tijd en plaats van het gebeuren :

Nieuw Ensemble : Varèse, Stravinsky, Wenjing
Woensdag 12 oktber 2011 om 20.30 u
(inleiding door Klaas Coulembier om 19.45u )
Schouwburg Leuven
Bondgenotenlaan 21
3000 Leuven

Meer info : www.festivalvlaamsbrabant.be en www.nieuw-ensemble.nl
----------------------------------
Donderdag 13 oktber 2011 om 20.00 u (inleiding door Yves Knockaert om 19.15u )
Concertgebouw Brugge
't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.concertgebouw.be en www.nieuw-ensemble.nl

Bron : tekst Yves Knockaert voor het Concertgebouw, oktober 2011

Extra :
Edgar Varèse op brahms.ircam.fr en youtube
De componist Edgar Varèse, Harry Mayer op www.mayertjes.nl
Edgar Varèse (1883-1965): Oervader van bruïtisme en elektronische muziek op www.musicalifeiten.nl
Guo Wenjing op en.wikipedia.org, english.cri.cn en youtube

Elders op Oorgetuige :
Organised sound : Stephan Weytjens schetst componistenportret Edgar Varèse, 2/10/2011
Novecento 2011 : boeiende confrontaties tussen heden en verleden, 26/09/2011

Bekijk alvast het eerste deel van Edgard Varèse's Déserts, met video van Bill Viola



en deel 2

00:52 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

09/10/2011

Maestros of Suspense : zinderend concert met filmmuziek van Bernard Herrmann en Franz Waxman

Alfred Hitchcock Het Filmfestival Gent presenteert op woensdag 12 oktober om 20u in muziekcentrum De Bijloke 'Maestros of Suspense', een zinderend concert met filmmuziek van Bernard Herrmann en Franz Waxman. Beiden zijn onlosmakelijk verbonden met de iconische Alfred Hitchcock, maar zorgden vaak ook zonder hem voor de 'thrill' in thrillers. Op het programma staat onder meer Herrmanns muziek voor 'Psycho', 'Vertigo' en 'Taxi Driver' en Waxmans muziek voor 'Rebecca', 'Rear Window' en 'Sunset Boulevard'. De uitvoering gebeurt door het Nationaal Orkest van Belgiëonder leiding van Dirk Brossé. De spanning wordt opgevoerd door projectie van filmfragmenten van deze opwindende klassiekers op het grote scherm.

Even bekend als de ijzingwekkende douchemoord uit Psycho, zijn de krijsende strijkers die de scène begeleiden. Regisseur Alfred Hitchcock wou aanvankelijk geen muziek bij wat de beroemdste filmmoord aller tijden zou worden, maar voor een keer boog de onbetwiste 'master of suspense' het hoofd voor componist Bernard Herrmann. Hij kreeg gelijk en filmgeschiedenis werd geschreven.

Hitchcock had als geen ander verstand van spanningsopbouw en wist goed welke rol muziek daarin speelt. Herrmann was dan ook een van Hitchcock's favoriete componisten, met werk voor The Trouble With Harry (1955), The Man Who Knew Too Much (1956), The Wrong Man (1956), Vertigo (1958), North By Northwest (1959), Psycho (1960), The Birds (1963) en Marnie (1964).

Maar ook de Duitse componist Franz Waxman vormde een uitzonderlijk sterke tandem met meestermanipulator Hitchcock. Soundtracks van titels als Rebecca (1940), Suspicion (1941) en Rear Window (1954) bewijzen dat Waxman niet vies was van een stevige portie 'suspense'.

Herrmann schreef de muziek voor onder andere Orson Welles' Citizen Kane (1941), William Dieterle's The Devil And Daniel Webster (1941) waarvoor hij een Oscar kreeg, Robert Wise's The Day The Earth Stood Still (1951), John Lee Thompson's Cape Fear (1962), François Truffaut's Fahrenheit 451 (1966), Brian De Palma's Obsession (1976) en Martin Scorsese's Taxi Driver (1976).

Waxman mag dan weer onder andere volgende scores op zijn naam schrijven: James Whale's The Bride Of Frankenstein (1935), Victor Flemming's Dr. Jekyll and Mr. Hyde (1941), Billy Wilder's Sunset Boulevard (1950) waarvoor hij zijn eerste Oscar kreeg, George Steven's A Place In The Sun (1951) waarmee hij zijn tweede Oscar won en Billy Wilder's The Spirit Of St. Louis (1957).

Herrmann en Waxman's muzikale erfenis beslaat meer dan 35 jaar en inspireert ook vandaag nog nieuwe generaties aan filmmuziekcomponisten. Hun belang kan daarom niet onderschat worden. Ze zorgden samen met enkele van de grootste regisseurs aller tijden voor nagelbijtende momenten en bepaalden voor de decennia die volgden hoe spannende filmmuziek zou klinken.

Tijd en plaats van het gebeuren :

NOB : Film Music Masterpieces - Maestros of Suspense
Woensdag 12 oktober 2011 om 20.00 u
Muziekcentrum De Bijloke Gent

Bijlokekaai 7
9000 Gent

Meer info : www.filmfestival.be, www.onb.be en www.debijloke.be

Elders op Oorgetuige :
Filmfestival Gent focust op filmmuziek, 9/10/2011

21:45 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Field Fest presenteert up-to-date staalkaart van het artistieke gebruik van omgevingsklanken

Field Fest Van 12 tot en met 15 oktober vindt in Q-02, Cinema RITS en de Beursschouwburg in Brussel het Field Fest plaats: een festival waarbij ingegaan wordt op muzikale en niet-muzikale aspecten van field recordings. Field Fest presenteert een up-to-date staalkaart van het artistieke gebruik van field recordings (omgevingsklanken): het verborgen Brussel ontdekken door het oor van een kunstenaar, voor een keer genieten van het kabaal van vuilniswagens, 's morgens meegaan op geluidenjacht, je 's avonds laten onderdompelen in dagverse klankcollages,...

Het idee voor een project rond field recording rijpte al een langere tijd, waarin meer en meer kunstenaars zich verdiepten in de materie maar het ook in vraag stelden, zoals in hoeverre ze als dusdanig beschouwd kunnen worden, wat het spectrum van mogelijkheden is om ermee te werken. Bovendien lijken enkele aspecten van de huidige artistieke praktijken tegelijk urgent en elkaar in de hoedanigheid van field recording te kruisen, zoals bijvoorbeeld het bewustzijn van de fragiliteit van onze omgeving, het artistiek overschrijden van grenzen en de gebruiksvriendelijkheid van technologie. Het werken met veldopnames heeft ook een sterke filosofische dimensie: hoe positioneren we ons ten opzichte van de wereld en zijn verschijningen ? Deze reflecties bevragen vervolgens de praktijken van experimentele muziek en klankkunst zelf.  

Twintig kunstenaars, zowel nieuwe als gevestigde waarden, zullen neerstrijken in de Brusselse Beursschouwburg en Q-O2: Manfred Werder, Jason Kahn, Michael Pisaro, Justin Bennett, Pali Meursault, Els Viaene, Mecha/Orga, Jez Riley French, Manu Holterbach, Anne Wellmer, Eric la Casa, martiensgohome, Toshiya Tsunoda, Lee Patterson, Pauwel De Buck, Annea Lockwood en Peter Cusack.

Naast concerten en performances zullen ook momenten worden ingebouwd waarop de kunstenaars hun uiteenlopende werkwijze met field recordings als artistiek materiaal toelichten, gaande van een geografische of conceptuele aanpak tot componerend, politiek of archiverend. De artistieke mogelijkheden van field recordings zijn legio: in klankinstallaties of composities, bijna onherkenbaar in electro-akoestische muziek of abstract als opgenomen stilte. Ook komt er een sterk filosofische dimensie naar boven over hoe wij ons positioneren tegenover de wereld en zijn verschijningen.

Field Fest luidt het startschot van het 'Sounds of Europe'- project, een project geïntieerd door Q-O2 (Brussel), MTG (Barcelona), IRZU (Ljubljana) en CRiSAP (Londen). 'Sounds of Europe' erkent en verkent het groeiend gebruik van field recordings in muziek, kunst en wetenschap.

Programma :

Woensdag 12/10/11 @Cinema Rits
17:00  RITS presenteert My Favourite Brussels Sound (www.myfbs.be)

Woensdag 12/10/11 @Beursschouwburg

  • 19:30 Justin Bennett (NL/GB)
  • 20:15 Eric la Casa (F) & Philip Samartzis (AUS)
  • 21:30 martiensgohome (B)

Donderdag 13/10/11 @Beursschouwburg

  • 19:30 Peter Cusack (GB)
  • 20:15 Manu Holterbach (F)
  • 21:15 Anne Wellmer (NL/D)
  • 21:45 Mecha Orga (GR)

Vrijdag 14/10/11 @Q-O2

  • 18:00 Annea Lockwood (US)
  • 19:30 Els Viaene (B)
  • 20.30 Michael Pisaro (US)
  • 21.30 Pauwel de Buck (B)

Zaterdag 15/10/11 @Q-O2

  • 14:00 artist talks
  • 16:15 Toshiya Tsunoda (JP) (video)
  • 16:45 Manfred Werder (CH)
  • 17:30 Lee Patterson (GB)
  • 20:00 Jez Riley French (GB)
  • 20:45 Jason Kahn (CH/US)
  • 21:30 Pali Meursault (F)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Field Fest
Van woensdag 12 tot en met zaterdag 15 oktober 2011
Q-02, Cinema RITS en Beursschouwburg Brussel


Meer info : www.beursschouwburg.be, www.q-o2.be en www.rits.be

Extra:
Field Fest. Brussels veldwerk, Koen Van Meel op Kwadratuur.be, 1/10/2011

20:15 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Almost Cinema 2011 : film en cinema anders bekeken

Almost Cinema Wie graag de grenzen van de cinema opzoekt, komt niets tekort tijdens het Filmfestival Gent. Met Almost Cinema is Kunstencentrum Vooruit twaalf dagen lang het epicentrum van excentrieke filmmakers, ingenieuze installatieartiesten, befaamde lichtkunstenaars en allerhande aanverwanten. Er zijn tijdens het festival tentoonstellingen, concerten, performances en uiteraard filmvoorstellingen te vinden.

Kunstencentrum Vooruit en Filmfestival Gent slaan opnieuw de handen in elkaar voor Almost Cinema: een twaalfdaags programma waarin Vooruit een alternatieve visie op cinema presenteert. De kunstenaars uit verschillende werkvelden die deelnemen, associëren hun werk zelf niet altijd met film. Maar net daarom staat Almost Cinema bol van de spannende ontmoetingen... Enkele opgemerkte kunstenaars uit de vorige editie zijn weer present, zoals Wim Janssen en Duncan Speakman.

Aan een film hoeft niet altijd een scherm, pellicule, een camera of een plot te pas komen. Dat bewijst Almost Cinema, het festivalprogramma van Vooruit en Filmfestival Gent. Twaalf dagen lang schuren kunstenaars van allerlei pluimage tegen het begrip cinema aan: in verrassende installaties, performances en concerten brengen ze de vertrouwde filmervaring aan het wankelen. Met hun spannende experimenten leiden ze je op onbetreden paden en laten ze je de verwondering van cinema (her)ontdekken. Aan jou om je fantasie te laten prikkelen.

Vooruitprogrammator Eva De Groote: "Almost Cinema bekijkt het begrip cinema op een heel brede manier. We willen ons niet afzetten tegen traditionele cinema, maar ons in het zijveld van de film plaatsen. Wat Almost Cinema zo uniek maakt, is het feit dat we echt weg durven gaan van cinematografische basisprincipes als projectie, filmstrip, beelddrager. De kunstenaars die op Almost Cinema aan bod komen, wrikken die vaste ankerpunten van film los of laten ze net in het extreme doorwerken."

Tentoonstelling
In een tentoonstelling die zich door het hele Vooruitgebouw slingert, dagen artiesten je uit met hun verrassende kijk op cinema. Videowerk, licht- en geluidssculpturen,
bewegende installaties, maar ook performances en concerten verruimen je blik op wat film en beeld allemaal kan zijn. In verschillende zalen en hoeken van het Vooruitgebouw kan je een parcours volgen dat je bij intrigerende installaties en projecties brengt. De tentoonstelling is gratis en brengt je doorheen het hele Vooruitgebouw. Op de Almost Cinema-tentoonstelling van dit jaar kan je midden in een 3D-film staan, stap je binnen in een dansende ruimte, zie je hoe vogels piano spelen en kan je je weg zoeken met een platenspeler en een taperecorder als gids,…

Kathy Hinde is zowel thuis in de beeldende kunst als in de muziek. Beide passies combineert ze in haar installaties, die haar al exposities opleverden over de hele wereld: van Colombia en Brazilië tot China en Pakistan en nu dus ook in Gent. Haar werk bestaat vaak uit interactieve projecties op ongewone oppervlakken. Voor bv. Piano Migrations redde Hinde het binnenwerk van een piano van de sloophamer en bouwde er een soort van 'virtuele muziekdoos' mee. Beelden van vogels op elektriciteits- of telefoonkabels worden op de piano geprojecteerd en triggeren geluidjes. Zo componeren de vogels een constant veranderend geluidstapijt.

Diane Landry, een artieste uit Québec, werkt in haar installatie 'Chevalier de la Résignation Infinie' tegelijkertijd met licht, beweging en geluid. Ze monteerde plastic flessen gevuld met zand op twaalf draaiende wielen. Het vallende zand houdt de wielen eindeloos in beweging. Op elke fles is een lichtje bevestigd dat nu eens zichtbaar is, dan weer door het zand bedekt wordt. Landry verwijst hiermee naar de opkomende en ondergaande zon en de eeuwige afwisseling van dag en nacht, eveneens een oneindig proces. Als derde element speelt ook het geluid van het schuivende zand een grote rol.

De Duitse kunstenares Tina Tonagel luistert is gefascineerd door kinetische kunst en muziek. Zij presenteert enkele werken op de tentoonstelling en zal eveneens de vernissage op wo 12/10 opluisteren met een muzikale performance: ze haalt muziek uit twee overheadprojectoren met de hulp van elementen uit een elektrische gitaar, een klokradio en kleine motortjes…

Slides, 16mm-projectoren, een platenspeler, een lp en een cassetterecorder… Voor sommigen zijn het ouderwetse analoge toestellen, voor anderen is het een blij weerzien met 'vergeten vrienden' uit hun jeugd. In elk geval zijn het deze toestellen die je de weg wijzen in de interactieve installatie 'This is not my voice speaking' van Ant Hampton & Britt Hatzius. Zet de projector aan, plaats de naald op de lp, start de cassetterecorder en laat verschillende stemmen je gidsen door de ruimte…

Tijd en plaats van het gebeuren :

Almost Cinema 2010
Van dinsdag 11 t.e.m zaterdag 22 oktober 2011
Kunstencentrum Vooruit Gent

Sint-Pietersnieuwstraat 23
9000 Gent

Meer info : www.vooruit.be en www.filmfestival.be

Elders op Oorgetuige :
Filmfestival Gent focust op filmmuziek, 9/10/2011

Filmfestival Gent focust op filmmuziek

Filmfestival Gent Op dinsdag 11 oktober gaat de 38ste editie editie van het Filmfestival Gent van start. Die staat opnieuw garant voor meer dan honderd kwaliteitsfilms en bijzondere evenementen in de rand van de cinema. Blikvangers zijn de 11de editie van de World Soundtrack Awards in aanwezigheid van Hans Zimmer, Elliot Goldenthal, Howard Shore en aanstormend talent Abel Korzeniowski en de tentoonstelling over Ingmar Bergman in het Provinciaal Cultuurcentrum Caermersklooster.

Filmmuziek
Behalve films staan er opnieuw heel wat randevenementen op het festivalprogramma. Het is geen geheim dat muziek belangrijk is voor het Filmfestival Gent. Dat Filmfestival Gent zich internationaal wist te profileren, was trouwens in hoge mate ook te danken aan de focus op filmmuziek. Om dit luik nog sterker in de kijker te zetten werd huisdirigent Dirk Brossé ook tot muziekdirecteur benoemd. Deze 38ste editie zal hij opnieuw twee grote concerten dirigeren. Begin van het festival brengt het 'Maestros Of Suspense' concert een eerbetoon aan de twee favoriete componisten van Alfred Hitchcock: Bernard Herrmann en Franz Waxman. Spanning en romantiek gegarandeerd.
Als afsluiter van het festival is er het jaarlijks concert van de World Soundtrack Awards. Voor het eerst in tien jaar zal Hans Zimmer opnieuw in Gent op het podium staan. Ook twee andere grote namen en trouwe Gentbezoekers zijn opnieuw van de partij: Elliot Goldenthal en Howard Shore, terwijl aanstormend talent Abel Korzeniowski de betoverende muziek komt dirigeren uit 'A Single Man' waarvoor hij de Discovery Award 2010 won.
En last but not least: Giorgio Moroder, vader van de discosound en levende legende voor de nieuwe generatie van de dance en elektro scene, komt in het Gentse Kuipke een Lifetime Achievement Award in ontvangst nemen en is de avond daarvoor de ster van het event Giorgio - A Moroder Party in concertzaal Vooruit.

Almost Cinema
Wie graag de grenzen van de cinema opzoekt, komt niets tekort tijdens het Filmfestival Gent. Met Almost Cinema is Vooruit opnieuw twaalf dagen lang het epicentrum van excentrieke filmmakers, ingenieuze installatieartiesten en allerhande aanverwanten. Er zijn tijdens het festival tentoonstellingen, concerten, performances en uiteraard filmvoorstellingen te vinden. Almost Cinema is een co-productie tussen Vooruit en het filmfestival.

Compositiewedstrijd
De compositiewedstrijd die het Filmfestival Gent elk jaar met de steun van SABAM organiseert, heeft heel wat jong Europees filmmuziektalent aan het werk gezet. Zij krijgen immers de kans mee te dingen naar de hoofdprijs van 2.500 euro én de live uitvoering van hun compositie door het Brussels Philharmonic ‐ het Vlaams Radio Orkest tijdens de uitreiking van de World Soundtrack Awards op 22 oktober.
Met de tiende editie van deze wedstrijd wil het festival jong talent opnieuw de kans bieden om naam te maken als filmmuziekcomponist. De 'Sabam Award voor Origineelste Compositie' geniet immers veel internationale belangstelling. Kandidaten kunnen zo in de voetsporen treden van talrijke grote componisten die te gast waren op de afgelopen festivaledities zoals Angelo Badalamenti, Dario Marianelli, Gustavo Santaolalla, Hans Zimmer, John Powell, Maurice Jarre, Alberto Iglesias, Elliot Goldenthal en vele anderen.
Kandidaten moesten jonger zijn dan 36 jaar en kregen de opdracht muziek te componeren bij de korte animatiefilm "Papillon d'Amour" van Nicolas Provost. Door fragmenten uit de film Rashomon van Akira Kurosawa te spiegelen, creëert Provost een hallucinante scène waarin de wenteling van een vrouw zich ontpopt tot een imploderende vlinder. Papillon d’Amour toont reflecties op liefde, haar lyrische wangedrochten en illustreert hoe pijnlijk 'verdwijnen' kan zijn.
Een professionele jury met internationale ervaring, samengesteld uit mensen uit de film‐ en muziekwereld, zal de werkstukken zorgvuldig evalueren. Het Brussels Philharmonic‐ het Vlaams Radio Orkest onder leiding van Dirk Brossé voert de winnende compositie uit tijdens de 11e editie van de World Soundtrack Awards ceremonie op 22 oktober in Kuipke Gent.

Filmmuziekseminarie met Walter Murch
Zoals ieder jaar organiseert het Filmfestival Gent samen met het KASK (Hogeschool Gent) een filmmuziekseminarie. Dit jaar is een uitzonderlijk jaar, want de focus ligt eerder op sound design, en niet op klassieke filmmuziek. Lesgever van dienst is Walter Murch, legendarisch beeldmonteur en sound designer die meehielp aan kaskrakers als 'Apocalypse Now', 'The Godfather' en 'The English Patient'.
Murch wordt door velen gezien als de grootste beeld‐ en geluid cutter van zijn generatie. Met zijn samenwerkingen met onder andere Francis Ford Coppola en Anthony Minghella schreef Walter Murch filmgeschiedenis, waarvoor hij met 3 Oscars beloond werd. Murch heeft sound design nooit als een louter technisch aangelegenheid beschouwd, maar heeft zijn werk altijd een meer artistieke inhoud gegeven.
Het seminarie bestaat uit twee delen. In de voormiddag zal Murch het hebben over zijn werk in relatie met nieuwe technologiëen. Nadien zal hij stapsgewijs ingaan op een concreet voorbeeld. Curator van dienst is Martine Huvenne.

For the Record - Gabriel Yared
Met de cd‐reeks For the record richt Filmfestival Gent jaarlijks de spots op een filmcomponist die in het verleden zijn kunnen heeft bewezen. De voorbije jaren kwamen zo Craig Armstrong (Moulin Rouge!), Mychael Danna (Little Miss Sunshine), Angelo Badalamenti (Mulholland Dr.) en Shigeru Umebayashi (House of Flying Daggers) aan bod. Vorig jaar nam het Brussels Philharmonic - het Vlaams Radio Orkest onder leiding van Dirk Brossé een nieuwe cd op, met werk van de Libanese componist Gabriel Yared (The English Patient).
Gabriel Yared (1949) leerde componeren toen hij als tiener bij de Jezuïeten op school zat in Beirut, Libanon. In 1971 gaat Yared voor anderhalf jaar naar zijn oom in Brazilië, waar hij veel bijleerde: "Ik apprecieer de Braziliaanse ritmes, de harmonische scherpzinnigheid en de originele melodische lijnen".
In 1975 schrijft hij voor het eerst filmmuziek, bij de film 'Miss O Ginie ou les Hommes Fleurs', van de Belg Samy Pavel. Nadien volgden nog talloze soundtracks, waaronder die voor 'Das Leben der Anderen', 'The Talented Mr. Ripley' en 'Cold Mountain'. Met zijn compositie voor 'The English Patient' won hij een Oscar, een Golden Globe en een Grammy Award. In 2004 ontving Yared voor 'Cold Moutain' zowel de Soundtrack Composer of the Year Award als de Best Original Soundtrack of the Year Award op de World Soundtracks Awards.
Op het album staat muziek uit 'La Lune Dans le Carniveau', 'The Talented Mr. Ripley', 'Possession', 'Camille Claudel', 'The English Patient', '37°2 Le Matin', 'L'Arche et les Déluges', 'Wings of Courag'e, 'Bon Voyage', 'L'Amant' en 'La Romana'.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Internationaal Filmfestival van Vlaanderen Gent
Van dinsdag 11 t.e.m zaterdag 22 oktober 2011
Op verschillende locaties in Gent


Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.filmfestival.be

18:03 Gepost in Concert, Festival, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

07/10/2011

Limpe Fuchs, Jacques Foschia, Michel Henritzi en Junko in Les Ateliers Claus in Brussel

Limpe Fuchs Zondag kan je in het Bruselse alternatieve kunstenbolwerk Les Ateliers Claus terecht voor een concert van Limpe Fuchs (foto), Jacques Foschia, Michel Henritzi en Junko. Limpe Fuchs is een vermaarde geluidskunstenares, zangeres en componiste. Midden jaren '60 richtte ze Anima Sound op met haar toenmalige partner Paul Fuchs, met wie ze ook een resem aan percussie, blaas- en snaarinstrumenten ontwierp. Fuchs etaleert een hoogst eigenzinnige stijl, vaak omschreven als 'te bizar' door haar tijdgenoten van de krautrock en free jazz.

Jacques Foschia is voornamelijk geïnteresseerd in improvisatie en radiokunst, zowel in het concipiëren van werken voor radio-uitzendingen, als kortegolf radiofragmenten te gebruiken in zijn performances. Hij speelde o.a. met Barre Phillips, London Improvisers Orchestra, Tony Marsh en La Brocante Sonore.

Junko is voornamelijk gekend voor haar participatie in het beruchte brutal-noise trio Hijokaidan. Haar stemgeluid is mijlenver verwijderd van de typische schreeuwers uit de noise scene, dichter aanleunend bij een waanzinnige freejazz saxofoon dan bij een menselijke stem.

Michel Henritzi is een Franse multi-instrumentalist die sinds de vroege jaren '80 actief is in de Franse Industrial scene bij o.a. Nox en The Dustbreeders. Het afgelopen decennium was hij vooral bezig met gitaar, lapsteel en banjo in een stijl die van abstracte blues tot noise strekt. Hij werkte met o.a.: Masayoshi Urabe, Rinji Fukuoka, Tetuzi Akiyama en Bruce Russell van Dead C. Hij runt ook het A Bruit Secret label, gespecialiseerd in Japanse noise.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Limpe Fuchs, Jacques Foschia, Michel Henritzi + Junko
Zondag 9 oktober 2011 om 15.00 u
Les Ateliers Claus - Brussel
Charles Rogierdoorgang (tussen Noordstation en Rogierplein)
1210 Brussel

Meer info : www.lesateliersclaus.com

Extra :
Limpe Fuchs : www.limpefuchs.de en youtube
Michel Henritzi : michelhenritzi.canalblog.com, www.myspace.com/michelhenritzi en youtube
Junko op youtube

Elders op Oorgetuige :
Muzikale vernieuwers en psychedelische avant-gardefilm op minifestival Tweeklank, 25/09/2010

Bekijk alvast dit interview met Limpe Fuchs



en Junko live op het No Music Fest (2004)

15:48 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook