22/01/2012

Jeff Surak & Rinus Van Alebeek : geluidsexploratie op het grensgebied tussen noise en poëzie

Jeff Surak & Rinus Van Alebeek Rinus Van Alebeek (NL) en Jeff Surak (USA/RU) werpen zich op experimentele geluidskunst waar een primitief-nostalgisch luchtje aan zit. Maandag in Logos vertoef je op planeet Violet, waar Musique Concrète nog ongegeneerd voortleeft en oude taperecorders, platenspelers en zelfbouwelektronika de plak zwaaien.

Een concert aankondigen met een gratuit citaat is niet de gewoonte, maar deze sappige omschrijving op de site violet.zeromoon.com kunnen we je als opwarmer toch echt niet ontzeggen: " Violet (is a) Washington DC based performer of improvised electro-acoustic musique concrète, (...) using unconventional sound sources (dry ice, old record players, autoharp, microcassettes, etc) to layer successive walls of noise into gargantuan citadels of shimmering light. "

Successive walls of noise into gargantuan citadels of shimmering light?, het maakt ons -en jou hopelijk ook- reuze benieuwd. De website in kwestie is van een zekere Violet (nickname Jeff Surak), geboren en getogen in Washington DC en inmiddels een ware veteraan op het gebied van experimentele huis-tuin-& keuken-elektronica.

Surak, door de Oekraiense TV ooit omschreven als 'The godfather of American noise' is dan ook al langer dan vandaag bezig met zijn stempel te drukken op het undergroundcircuit van zijn thuisbasis en ver daarbuiten. Zijn eerste demo's werden in de vroege jaren '80 op zijn eigen label (Watergate Tapes) gelanceerd onder het enigmatische pseudoniem 1348. Sedertdien heeft Surak zich stelselmatig een weg gesequenced en gesampled in het besloten wereldje van de hometaper's scene aan de Amerikaanse westkust. In de negentiger jaren zocht hij zijn heil in -of all places- het pas van het communistische juk ontdane Rusland. Daar vormde hij met enkele spitsbroeders de groep Sovmestnoye Predpriyatiye (sic), die vnl. site-specifiek materiaal en objets trouvé als muziekinstrumenten hanteerde.

Rond de eeuwwisseling zegt Surak de vrije improvisatie min of meer vaarwel om zich met compositie in de strikte zin van het woord bezig te houden. Niet zonder succes overigens: hij concentreert zich op V, zijn eenmansprojekt waarmee hij maar liefst 11(!) studio-albums in 2 jaar tijd lanceert. Nog eens een decennium later is V uitgegroeid tot Violet en doen opgelapte cassettespelers, kapotte cd's en geprepareerde platenspelers hun intrede op de podia die Surak frequenteert.

Sedert 2002 toert hij door Europa en de USA en wordt hij co-organisator van het jaarlijks terugkerende Sonic Circuits Festival in Washington DC, waar hij geregeld het concertpodium deelt met Faust, Magma, Phill Niblock, Evan Parker, Matmos,  Elliott Sharp en vele anderen.

Hoe valt 's mans output te omschrijven? Musique Concrète waar een nostalgisch luchtje aan kleeft, gemengd met huis-tuin-& keuken-ambient, dat alles overgoten met een dubieus DIY-sausje. En, o ja, noise. Heel veel noise met  klinkende titels als Iron Music For Uncorrigated Youth, Cassette Fukk Tapes Lets Erase, Blind From Staring Too Long At The Sun en The Wire Tapper. Dit concert valt onder de noemer 'geluidsexploratie', en Surak heeft er voor de gelegenheid een collega uit Nederland bijgehaald, met name Rinus Van Alebeek.

Rinus Van Alebeek (Heerlen, 1956) is oorspronkelijk schrijver van opleiding. Twee romans heeft hij gepubliceerd onder het pseudoniem Philip Markus. Een daarvan, De Weg naar Oude God, won eertijds de prestigieuze Geert Jan Lubberhuizen-Prijs, een jaarlijks eerbetoon aan de beste Nederlandse debutant. Van Alebeek's relatie met uitgevers was echter allerminst vlekkeloos en de koppige debutant besloot om het geëffende pad der established writers te laten voor wat het is. Zijn resolute 'Take it or leave it'-houding heeft hem dan ook steeds weggehouden van het grote publiek. Dienaangaande gaat hij zich in de loop der jaren meer toeleggen op het maken van field recordings die hij gebruikt als bindmiddel om zijn verhalen mee vorm te geven. Zijn houding t.o.v. klank vertrekt dan ook vanuit de taal, niet vanuit een academische kijk op klankbewerking.

Oude cassetterecorders, microfoons, mengpanelen, walkmen, multitrackers en koptelefoons worden allemaal onderzocht met de open blik van de buitenstaander. Voor Van Alebeek vormden ze een nieuw medium dat hem naar een tot nog toe onontgonnen klankwereld dirigeerde, meanderend tussen 'noise' en 'pure poetry'. Sedert 2006 woont en werkt hij in Berlijn, waar hij deel uitmaakt van de Salon Bruit-crew, en waar hij ene Jeff Surak tegen het lijf liep. Zo ging de bal dus aan het rollen. 

Surak en Van Alebeek zullen tijdens de eerste helft van dit optreden elk een eigen set verzorgen. Na de pauze zie je hen als duo aan het werk. Doing strange things in public spaces? Sure, and be prepared ...

Tijd en plaats van het gebeuren :

Jeff Surak & Rinus Van Alebeek
Maandag 23 januari 2012 om 20.00 u
Logos Tetraëder - Gent

Bomastraat 26-28
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org, violet.zeromoon.com en www.rinus.zeromoon.com
-----------------------------------
Jeff Surak + Rinus Van Alebeek + Tzii
Dinsdag 24 januari 2012 om 21.00 u
Le Café Central - Brussel

Borgwalstraat 14
1000 Brussel

Meer info : www.lecafecentral.com

20:12 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

19/01/2012

Tegendraadse blues van Harry Partch door Ictus in Gent

Harry Partch Harry Partch (foto) is veruit de grootste vrijbuiter onder Amerikaanse componisten. Zodra hij inzag dat de gangbare getemperde stemming strijdig is met eender welke natuurlijke intonatie, ontwikkelde hij als uitweg een radicaal nieuw systeem van microtonaliteit. Gaandeweg bouwde hij daarvoor eigenhandig een indrukwekkend instrumentarium bijeen. Zijn visie op 'Just Intonation', uiteengezet in het boek Genesis of a Music, wint wereldwijd alleen maar aanhangers bij. Tijdens de Depressie koos Partch voor een zwerversbestaan. Spontane  spreekmelodieën van kleurrijke figuren die hij toen ontmoette, leverden de inspiratie voor vier geliefkoosde composities, gebundeld als The Wayward. Componist en musicoloog Tim Mariën vond dit unieke werk te waardevol om het Europa te onthouden en kwam zo terecht bij Ictus. Partch' bricoleursgeest indachtig verbouwde Mariën instrumenten als een twaalfsnarige gitaar, reed organ en citer voor microtonale doeleinden. Het  'arrangement' is echter geen noot-voor-noot-transcriptie van de originele partituur, maar geeft er subtiel kleur aan. Binnen de Partchiaanse context wordt overigens een recent werk gespeeld van Mariën. Als student musicologie ontdekte Mariën de muziektheorie van Harry Partch. Het was een openbaring die hem hielp zijn eigen ideeën verder vorm te geven. Verder wordt er ook een nieuw werk gecreëerd van aanstormend componist Thomas Smetryns.

Zwerver, componist, instrumentenbouwer, anarchist, knutselaar, guru, voorvechter van de just intonation. Het parcours van de Amerikaan Harry Partch (1901-1974) is uniek. En vooral: eerlijk. Zijn cyclus 'The Wayward' omvat vier composities die hij schreef tijdens of naar aanleiding van zijn leven als zwerver. Partch leidde tijdens de Great Depression gedurende tien jaren het bikkelharde leven van hobo en doorzwierf het Amerikaanse continent als verstekeling op goederentreinen. Partch was 'a wayward', Engels voor 'eigenwijs'. Een man met een heel eigen wijsheid, en een heel eigen wijze om melodieën - wijsjes - te intoneren. In de muziekhistorische overzichten staat hij vooral bekend om zijn theoretisch baanbrekend werk over just intonation, een alternatieve stemming die een terugkeer inhield naar de Griekse (akoestische) beginselen. Bovenal was Partch Partch. Hij leefde en componeerde compromisloos: Partch schreef de muziek die hij wou schrijven, binnen een toonsysteem dat hij zelf ontwikkelde, op instrumenten die hij zelf bouwde, met muzikanten die hij zelf bijeenzocht en tijdens concerten die hij zelf organiseerde. 'Een Partch concert' is overigens een contradictio in terminis: Partch speelde geen concerten. Muziek spelen was voor hem een gemeenschapsvormend ritueel dat alle zintuigen moest bedienen: zowel het oor als het oog. Partch plaatste zichzelf bewust buiten het traditionele kader van Europese kunstmuziek. Immers: 'Life is too precious to spend it with important people.'

Laat een ding duidelijk zijn. Ictus speelt niet de muziek van Harry Partch. De reden is eenvoudig: de muziek van Partch valt in grote mate samen met zijn persoon, zijn instrumenten en zijn radicaal eigengereide levenswijze in de zelfgekozen marge van de (muzikale) wereld. Partch ten voeten uit: de bebaarde componist spreekt met vuur, verve en kennis van zaken over de typische resonanties en akoestische eigenschappen van verschillende soorten whiskyflessen. Met zijn dood stierf ook de originele uitvoeringspraktijk van zijn muziek. Althans zo vinden vele Partchianen. Wend je dus voor de originele uitvoeringen tot de platenzaak, iTunes of Youtube. Ictus speelt adaptaties van 'The Wayward' door Tim Mariën (1975), musicoloog, componist, instrumenten-verbouwer, en vooral: Partch-fan. Ook op het programma: een eigen compositie van Tim Mariën op zijn geadapteerd instrumentarium, en ter introductie 'A Portrait of Harry', een compositie van Gentenaar Thomas Smetryns (1977) speciaal geschreven voor dit concert.

Was het voor Tim Mariën het geen onmogelijke opdracht om muziek te adapteren die Partch schreef voor zeer specifieke instrumenten? Tim Mariën: "Meer nog dan een praktisch probleem vind ik het moreel erg heikel. Ik worstel daar erg mee. Wie ben ik om aan zijn composities te gaan morrelen? Het verhaal van Partch is zo eerlijk, zo authentiek en zo wars van commerciële oogmerken, dat het me soms zwaar valt om nu zelf een rol te spelen in een soort van postume recuperatie door het klassieke concertsysteem, waar hij zelf zo tegen fulmineerde. Ik had hem graag kunnen zeggen dat ik 'The Wayward' heb herwerkt uit liefde voor zijn muziek. Alles wat ik doe als componist doe ik vanuit oprechte passie. Ik ben van beroep pianostemmer zodat ik mijn muziek omwille van de muziek zelf kan maken, niet voor het geld of om mijn carrière een boost te geven. Ictus heeft me dus in zekere zin voor een onmogelijke opdracht gesteld: muziek die vergroeid is met een leven en een instrumentarium herinterpreteren voor een heel verschillende set instrumenten. Ik heb het morele en praktische probleem opgelost door de opdracht nadrukkelijk op te vatten als een bewerking, een adaptatie. Dat biedt een artistieke vrijheid die in wezen alles toelaat, zolang duidelijk wordt gecommuniceerd dat het om een versie gaat van Partch, niet om Partch zelf. Ik zie mijn versie als een vorm van communicatie tussen twee componisten. En dan is er ook nog de poëzie die ligt in het streven naar de vervulling van een onmogelijk te vervullen doel. Het is eigen aan de menselijke conditie. Die discrepantie tussen ideaal en praktijk vind je eigenlijk ook bij Partch. Zijn systeem gaat uit van een loepzuivere, wiskundige puurheid, maar in de concrete uitvoering van zijn instrumenten sluipt behoorlijk wat ruis op het systeem. Merkwaardig genoeg charmeert Partch, die steeds bleef zoeken naar die zuiverheid, precies door zijn onzuiverheid, het ongepolijste."

Hoe heeft Mariën die adaptatie concreet aangepakt? Tim Mariën: "Ik wilde geen noot per noot transcriptie van zijn muziek voor bestaande instrumenten, zoals componist Ben Johnston dat erg mooi deed voor het Kronos Quartet. Ik wilde het klankbeeld van Partch benaderen door bestaande instrumenten te verbouwen. De eerste stap was een microtonale piano, waarvan de toetsen een heel spectrum aan microtonale tussentonen bestrijkt. Om de instrumenten op de kop te tikken ben ik rommelmarkten afgegaan. Een oude zither en een banjo werden verknutseld. Ook een Chicago Reed Organ uit de jaren '20 heb ik microtonaal geadapteerd, een soort harmonium eigenlijk. Op zich vind ik het interessanter om bestaande instrumenten te adapteren, in plaats van replica's te gaan bouwen van het Partchinstrumentarium. Ik vind niet, zoals Partch, dat we nieuwe instrumenten nodig hebben. Ik hou me liever bezig met het omturnen van het bestaande arsenaal. Eigenlijk zou je kunnen zeggen dat wat ik met die instrumenten heb gedaan, ze vertimmeren, verbouwen en adapteren, dat ik een gelijkaardige bewerking heb uitgevoerd op de partituren. Om het klankbeeld van Partch te benaderen heb ik behoorlijk in de partituren moeten rommelen. Tussen mijn werk als instrumenten- en partiturenverbouwer zit een analogie en een eenheid die ergens ook wel aansluit bij de werkwijze van Partch zelf. Partch is in de loop van zijn leven 'The Wayward' blijven herwerken voor steeds grotere bezettingen. Je zou het kunnen zien als een levend organisme, een steeds onvoltooid blijvend work in progress. Zo bekeken is mijn versie misschien een van de evolutiestadia van 'The Wayward'."

Tegenover de adaptatie van Partch plaatst Mariën ook een eigen compositie met de enigmatische titel 'Toeënwâs'. Tim Mariën: 'Ik wou ook zelf iets bijdragen tot het project, maar dan met de instrumenten die ik voor de Partchadaptatie had uitgewerkt. Het klankbeeld is dus op het eerste gehoor erg gelijkend, wat verwarrend kan zijn. Maar het is gecomponeerd vanuit een volledig andere opvatting over stemming en klank dan die van Partch. De titel geeft aan waar het over gaat. 'Toeënwâs' is een transcriptie van het dialectwoord 'toonwijs', wat 'melodie' betekent. In het dialect van Heist-op-den-Berg kan je ook zeggen dat iemand toonwijs is in een activiteit, zoals in mijn geval het componeren van muziek. Je bent 'toonwijs' als je op een bepaald vlak de eerste stappen hebt gezet. Je bent vertrokken maar je bent er nog niet."

In opdracht van Ictus schreef Thomas Smetryns, speciaal voor dit programma, een nieuwe compositie: 'A Portrait of Harry'. Hoe werkt dat, een muzikaal portret van Harry Partch? Thomas Smetryns: "Ik wilde uitdrukkelijk een muzikale inleiding schrijven op de figuur van Partch. Je kan het vergelijken met een schildersportret door een collega. Het is daarbij niet de bedoeling dat je dat portret ook in de stijl van de geportretteerde uitvoert. Mocht Matisse een portret geschilderd hebben van Picasso dan had hij dat ook niet à la Picasso gedaan. Een portret maken van Picasso hoeft niet de reden te zijn om plots de kubist te gaan uithangen. Ik ben dus trouw gebleven aan mijn eigen aanpak. Het leek me weinig zinvol om het stemmingssysteem van Partch over te nemen, al gebruik ik wel microtonale intervallen. Alle onderdelen in de muzikale wereld van Partch zijn onderling van elkaar afhankelijk: zijn stemming, zijn instrumenten, de terugkeer naar de Griekse filosofie, het lichamelijke. Het is onzinnig om één van die aspecten eruit te lichten. Ik heb me dus geconcentreerd op een alles overkoepelend persoonlijkheidskenmerk van Partch, zijn idealisme. Het vuur waarmee hij leefde en werkte hoor je bij uitstek in zijn manier van spreken: gezaghebbend, melodieus en in bewoordingen die je meteen in marmer kan gaan uithouwen. Mijn ruw klankmateriaal bestaat dus uit geluidsfragmenten waarin Partch spreekt over zijn werk. 'I am Harry Partch, a composer', zegt hij ergens. Meer dan een voorstelling van zichzelf is het een krachtige affirmatie. Ik heb deze en andere frases akoestisch geanalyseerd, vertraagd en gearrangeerd voor contrabasfluit, trombone, zithers en geprepareerde gitaar. Dat klopt ook met de muzikale praktijk van Partch zelf. Als hobo noteerde hij uitspraken van zijn collegazwervers in notenschrift. Hetzelfde doet hij in de bundel 'Bitter Music' waarin hij bij sommige dialogen de stembuiging in noten uitschreef. Ik pas een Partchiaans procedé dus toe op Partch zelf.
De oorspronkelijke tekst zelf is niet meer decodeerbaar. Wel heb ik voor de muzikanten aangegeven welke woorden ze in hun partij vertolken. Ik ben er van overtuigd dat de muzikanten met de tekst in het achterhoofd hun partij met een welbepaald engagement zullen spelen. Die speelhouding zal dan weer wel voor de luisteraar waarneembaar zijn. Daarnaast confronteer ik de instrumenten met samples van Partch' stem. Ik selecteerde specifiek die uitspraken waarin zijn overtuiging en de strijdvaardigheid duidelijk tot uiting komen. Die samples worden vertolkt door een typisch 20e eeuwse datadrager, de vinylplaat. Het creëert een tastbare visuele link tussen klankproducent en de klank. De vinylplaat is bovendien zijn medium. Partch stuurde eigenhandig zijn vinylplaten op naar zijn klanten overal ter wereld, met je adres op de kartonnendoos in zijn handschrift."

Programma :

  • Harry Partch (1901-1974), 'The Wayward', in een nieuwe realisatie van Tim Mariën
  • Tim Mariën (1975), Toeënwâs (2010)
  • Thomas Smetryns (1977), A Portrait of Harry (creatie)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Ictus : The Wayward
Donderdag 19 januari 2012 om 20.15 u
(Inleiding om 19.15 u door Bob Gilmore (musicoloog en Partch-kenner) en Tom Pauwels (Ictus))
Handelsbeurs - Gent

Kouter 29
9000 Gent

Meer info : www.handelsbeurs.be en www.ictus.be

Bron : Tekst Wannes Gyselinck voor de Handelsbeurs

Extra :
Mikroton 13 : Omtrent Harry Partch, Sebastian Bradt op www.logosfoundation.org
Harry Partch Information Center : www.harrypartch.com
Harry Partch Foundation : www.corporeal.com
Harry Partch op www.schott-music.com
American Mavericks: Harry Partch's Instruments - playable with explanations and musical examples
Downloadable audio from the out-of-print LP "The World of Harry Partch"<
Harry Partch op youtube (met o.a. een BBC documentaire uit 2006)
Thomas Smetryns : www.thomassmetryns.be, www.myspace.com/thomassmetryns, www.matrix-new-music.be en youtube

Elders op Oorgetuige :
Liquid Room: vloeibaar concert met de allures van een festival, 16/01/2011
Harry Partch : Amerikaans pionier van de muziek in juiste boventoonstemming, 3/03/2008

10:42 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

14/01/2012

Australisch ensemble Decibel met nieuwste projekt SomAcustica te gast in Logos

DECIBEL DECIBEL is een Australisch ensemble dat de effekten van klank op het menselijk lichaam bestudeert. Met SomAcustica brengen ze een opwindende set die deels performance, deels uitvoering en deels research bevat. Je ziet hen aan de slag met werk van Warren Burt, William Seward Burroughs, Mauricio Kagel, Brian Eno en Alvin Lucier.

DECIBEL is een heterogeen ensemble voor experimentele muziek uit Perth (West-Australië). De groep telt zes leden die allen zowel musici, onderzoekers als uitvoerders zijn. Hun gemeenschappelijke 'core business' is het uitpluizen van effekten van georganiseerd geluid en akoestische fenomenen op het menselijk wezen. Met Tape it!, een van hun eerste projekten als collektief, reisden ze al hun thuiscontinent af, nu trekken ze hun geografisch kader open met een toernee door West-Europa en hun daarbijhorende nieuwste produktie, SomAcoustica.

DECIBEL schrikt er niet voor terug om ook iconen uit verschillende muzikale strekkingen door hun mangel te halen. Zo mag je je op dit concert aan een setlist verwachten waarin de 'ernstige muziek' van Mauricio Kagel en Alvin Lucier gesupplementeerd wordt door de 'Gebrauchsmusik' van Brian Eno. Van Logos-sympathisant Warren Burt krijgen we dan weer een speels iPhone-stuk en zelfs The Biggest Literary Outlaw, William Burroughs, komt aan het woord met diens verstorende, ongrijpbare 'Electronic Revolution'.

'Electronic Revolution' is een essay dat Burroughs schreef in 1970, na zijn doorbraak met Naked Lunch en The NOVA Trilogy en bevat - weliswaar nog in rudimentaire vorm- de belangrijkste thema's die zijn oeuvre de decennia daarop zouden kenmerken: taal als een injectie van buitenaards leven dat de menselijke communikatie overhoop gooit, de ongecontroleerde diktatuur van nieuws, pers en politieke demagogie en de onderwerping van de wil van het individu aan de vrije interpretatie van woorden, symbolen en beelden. 'Electronic Revolution' oefende een sterke invloed uit op experimentele progrockers uit de jaren 70. Met name Richard H. Kirk van Cabaret Voltaire betitelde het als "a handbook of how to use tape recorders in a crowd … to promote a sense of unease or unrest by playback of riot noises cut in with random recordings of the crowd itself."

DECIBEL is samengesteld door volgende zes knappe koppen: Cat Hope (artistiek leider, fluit & electronics), Lindsay Vickery (rietinstrumenten, programmeur, electronics), Stuart James (piano, perkussie, programmeur & electronics), Malcolm Riddoch (gitaar, netwerk & electronics), Tristan Parr (cello) en Aaron Wyatt (viool & altviool).

Tijd en plaats van het gebeuren :

DECIBEL : SomAcustica
Dinsdag 17 januari 2012 om 20.00 u
Logos Tetraëder - Gent

Bomastraat 26-28
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org

20:53 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Sophie Karthäuser zingt liederen op teksten van Verlaine in de Munt

Sophie Karthäuser Meer dan een eeuw na zijn dood blijven de symbolistische poëzie en de bewogen levenswandel van Paul Verlaine (1844-1896) tot de verbeelding spreken. Het werk van deze 'poète maudit' inspireerde tal van componisten. Debussy's 'Ariettes oubliées' en 'Fêtes galantes' verwierven al snel na hun publicatie de status van klassieker, net als de liederen van Fauré. Sinds enkele jaren geniet het postromantische liedoeuvre van Reynaldo Hahn steeds meer erkenning. Recent zetten ook Benoît Mernier en Bernard Foccroulle - allebei bekenden in de Munt- een aantal gedichten van Verlaine op muziek. Na vertolkingen in onder meer Die Zauberflöte, La Calisto en Idomeneo werd Sophie Karthäuser (foto) door het Muntpubliek in het hart gesloten. Ook internationaal gooit de Belgische sopraan hoge ogen. Voor dit recital slaat zij de handen in elkaar met de flamboyante pianist Cédric Tiberghien. Tegelijk stelt ze ook een cd met deze muziek voor.

Sophie Karthäuser is een zangeres uit de Oostcantons van midden in de dertig met al een mooie internationale carrière. We kennen haar vooral als een genereuze Mozartzangeres. Maar het repertoire van de impressionisten is muziek die haar al heel haar leven begeleidt. Ze vindt dat Mozart en bijvoorbeeld Debussy allebei een even grote waarachtigheid vereisen. Wars van elke vorm van gekunsteldheid.

Daar komt bij dat die muziek op teksten van Verlaine hypersensueel is, aan de grens van het wat we aan synesthetische kleuren en atmosferen kunnen ervaren. En dat is moeilijk. Maar Karthäuser is in deze partituren geloofwaardig, bescheiden, niet aanstellerig en toch present. Ze heeft de perfecte stem, een strak aangehouden toon. Haar interpretatie verplaatst ons naar die gelukkige (of toch de zogezegde gelukkige) tijd van voor de eerste wereldoorlog. Wuft, een verlangen naar de perfectie, natuur en mens één. Frêle, langoureus, melancholie, spleen… zijn de sleutelwoorden. In die nostalgische sfeer dompelt ze ons samen met haar vaste en efficiënte pianist Cédric Tiberghien.

Programma :

  • Gabriel Fauré, Cinq mélodies de Venise, op. 5 (1891)
  • Benoît Mernier, Deux mélodies (2010)
  • Claude Debussy, Fêtes galantes, livre I (1891) ; Ariettes oubliées (1903)
  • Bernard Foccroulle, Trois mélodies (2011) (creatie in de Munt)
  • Reynaldo Hahn, Chansons grises (1887-1890) (selectie)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Sophie Karthäuser & Cédric Tiberghien : Mélodies d'après Verlaine
Maandag 16 januari 2012 om 20.00 u
De Munt - Brussel

Leopoldstraat 23
1000 Brussel

Meer info : www.demunt.be

Extra :
Benoît Mernier op www.compositeurs.be, www.lamediatheque.be, www.arsmusica.be en youtube
Bernard Foccroulle op www.100p100messiaen.be, www.arsmusica.be en youtube

20:35 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Blazers van deFilharmonie brengen Eisler, Aho en Dvorák in Antwerpen en Hingene

Kalevi Aho Antonín Dvorák trok naar de Nieuwe Wereld om deze een muzikale future tense te verlenen. Of hij daarin geslaagd is, daarover lopen de meningen uiteen. Vast staat in elk geval dat Dvorák op Amerikaanse bodem passé composé maakte van zijn vroegere stijl. De blazers van deFilharmonie laten horen dat zijn muziek nog steeds tot de tegenwoordige tijd behoort. Verder op het programma : Hanns Eislers Divertimento, opus 4 en Kalevi Aho's Houtblaaskwintet.

Kalevi Aho (foto, 1949) wordt vandaag de dag samen met Einojuhani Rautavaara, Aulis Sallinen, Kaija Saariaho, Magnus Lindberg en Esa-Pekka Salonen erkend als een van belangrijkste (en niet in het minst productieve) Finse componisten van nieuwe muziek. Hij studeerde compositie aan de Sibelius Akademie bij Einojuhani Rautavaara en bij Boris Blacher in Berlijn. Na aanvankelijk muziektheorie te hebben gedoceerd aan de universiteit van Helsinki en aan de Sibelius Academie is hij sinds 1993 als onafhankelijk componist actief. Zijn repertoire bevat voornamelijk grootschalige (orkest)werken waarin niet zelden de invloed en visie van Gustav Mahler weerklinkt. Zijn muziek bedient zich niet van geijkte parameters, maar zet zich voortdurend af tegen de verwachtingen van de doorsnee luisteraar. Dat alles maakt van hem een exemplarisch postmodernist die het archetypische credo van Claude Debussy hanteert: 'Ik neem alle klanken, maar laat diegene weg die mij niet bevallen'.
Met evenveel gemak sombineert hij traditionele vormen en genres met een 20ste-eeuws arsenaal aan speeltechnieken. Door de sterke dialektische spankracht in zijn muziek en zijn grote ervaring met orkesten is Aho dan ook altijd al een gedroomd leverancier van soloconcerto's geweest. Ook zijn talrijke symfonieën zijn rijkelijk bedeeld met uitgebreide instrumentensolo's. Deze Finse kameleon-componist rapsodieert dat het een aard heeft: in zijn indrukwekkend oeuvre is dan ook zowat elk muzikaal genre vertegenwoordigd.

Programma :

  • Hanns Eisler, Divertimento, opus 4
  • Kalevi Aho, Houtblaaskwintet
  • Antonín Dvorák Strijkkwartet nr. 12 in F, opus 96, 'Amerikaans' (bewerking voor blaaskwintet)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Aldo Baerten, Piet Van Bockstal, Benjamin Dieltjens, Graziano Moretto en Michaela Buzkova : Eisler, Aho, Dvorák
Zondag 15 januari 2012 om 11.00 u
Onze-Lieve-Vrouwekapel Elzenveld - Antwerpen

Lange Gasthuisstraat 45
2000 Antwerpen

Meer info : www.defilharmonie.be en www.elzenveld.be
----------------------------------
Zondag 26 februari 2011 om 11.00 u
Kasteel d'Ursel - Hingene

Wolfgang d'Urselstraat 9
2880 Hingene

Meer info : www.defilharmonie.be

Extra :
Kalevi Aho op www.fimic.fi, www.fennicagehrman.fi, en.wikipedia.org, www.bis.se (met audio) en youtube

Elders op Oorgetuige :
Weidse klanklandschappen uit het hoge noorden, 9/04/2008

09:51 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

12/01/2012

Shadows : een intrigerende voorstelling over licht, donker en alle schakeringen daartussenin

Jeroen D'hoe Zefiro Torna inspireerde zijn nieuwe muziektheaterproductie Shadows op de liturgische tenebraetraditie voor de Goede Week. Dat ritueel vindt voor zonsopgang plaats in een kapel die enkel wordt verlicht door 13 kaarsen. Naarmate de dag nadert, worden de kaarsen een voor een gedoofd. Ze staan symbool voor de apostelen die Christus verlieten vlak voor zijn dood. Bij dageraad neemt het ochtendlicht weer over en worden we herinnerd aan de verrijzenis van Christus en de komst van de lente.

Shadows gaat op zoek naar het innerlijke, emotionele aspect van het spel der schaduwen. Muziek van Jeroen D'hoe (foto, laureaat van de Koningin Elisabeth Wedstrijd voor compositie in 2003) en een liveperformance van kalligraaf Brody Neuenschwander (bekend om zijn samenwerking met filmregisseur Peter Greenaway) leiden tot een lyrische meditatie rond tijdelijkheid.

Musicoloog Jeroen D'hoe (1968) bekwaamde zich als componist verder bij John Corigliano aan The Juilliard School (N.Y.). Hij won diverse prijzen, zoals de Compositiewedstrijd van de Koningin Elisabeth Wedstrijd, de Compositiewedstrijd van de Provincie Vlaams-Brabant en The Juilliard Composers Competition. D'hoe werkte eerder samen met Brody Neuenschwander, onder meer voor een soundscape voor ensemble en elektronica en voor een audiovisuele installatie. Met groot respect voor de traditie, maar met gezonde nieuwsgierigheid naar het nieuwe, streeft hij ernaar een directe expressiviteit en communicatie met het publiek te combineren met een brede en technische vormgeving: een werk moet ontroeren, structureel en formeel herkenbaar, maar technisch verrassend zijn. Jeroen D'hoe is momenteel docent compositie, muziekanalyse en muziekgeschiedenis en artistiek onderzoeker aan het Lemmensinstituut en docent compositie en muziekgeschiedenis aan het Utrechts Conservatorium. 

Jeroen D'hoe's idioom bestaat in essentie uit twee bestanddelen: enerzijds haalt hij inspiratie uit de compositietechnische vernieuwingen die componisten de voorbije decennia doorvoerden, en anderzijds is er een sterke band met de traditie. Hij voelt bovendien een grote affiniteit met twintigste-eeuwse componisten als Charles Ives, Aaron Copland, Witold Lutoslawski, György Ligeti en John Corigliano. Zijn roots liggen in het algemeen in het grote symfonische repertoire met een directe expressiviteit. Daarnaast vermeldt Jeroen D'hoe het grote belang van zijn opleiding als musicoloog en het onderzoekswerk dat hij aansluitend deed. Ze zijn even essentieel als zijn puur muzikale opleiding. Hij stelt dat een historisch, esthetische en analytisch perspectief - vanuit de musicologie - een noodzakelijke background geeft voor compositie. Hij streeft dan ook naar een ideale wisselwerking tussen het artistieke en het wetenschappelijke.

De meeste composities van Jeroen D'hoe's werden in opdracht geschreven. Op de vraag of hij zichzelf beschouwt als componist ten dienste van een opdrachtgever, of een componist die voor zichzelf schrijft, antwoordde de componist: "De intrinsieke interesse en motivatie van de componist om een bepaald werk te schrijven is uiteraard van wezenlijk belang voor het creatieve proces. Een compositieopdracht (en daaraan gekoppeld de uitvoeringsmogelijkheden) maken mee mogelijk dat een compositie en een bepaalde visie die er aan ten grondslag ligt, een publiek bereikt. De gestelde vraag bevat mijns inziens niet noodzakelijk aan elkaar tegengestelde waarden. Beide kunnen perfect samengaan en de meerwaarde hiervan voor zowel de opdrachtgever, het publiek als de componist ligt voor de hand." (*)

De Texaan Brody Neuenschwander (1958) is tekstkunstenaar en kalligraaf. Zijn werk neemt heel diverse vormen aan: van collages tot schilderijen, video's en installaties. Zijn werk wordt tentoongesteld in Europa, de Verenigde Staten en Japan. In 1989 begon Neuenschwander aan een twintig jaar durende samenwerking met regisseur Peter Greenaway, onder andere voor de films 'Prospero's Books' en 'The Pillow Book'. Neuenschwander werkte reeds eerder samen met componist Jeroen D'hoe: in 2007 creëerden ze 'SKIN', een soundscape met video-installatie voor het Memlingmuseum in Brugge. In 2009 maakten ze 'Change Ringing', een permanente video-installatie voor de Sint-Romboutstoren in Mechelen. Neuenschwanders werk probeert de kloof te dichten tussen conceptuele kunst en de daad van het tekenen, schilderen en schrijven. Zowel medium als boodschap zijn betrokken in een dialectiek tussen de kunstenaar en zijn ervaring van de wereld.  

Tijd en plaats van het gebeuren :

Zefiro Torna & Brody Neuenschwander : Shadows
Zaterdag 14 januari 2012 om 21.00 u
( Lut Van der Eycken interviewt Jeroen D'hoe om 20.15 u )
AMUZ - Antwerpen
Kammenstraat 81
2000 Antwerpen

Meer info : www.amuz.be en www.zefirotorna.be
------------------------------------
Donderdag 19 januari 2012 om 20.00 u
Kapel Romaanse Poort - Leuven

Brusselsestraat 63
3000 Leuven

Meer info : www.30cc.be en www.zefirotorna.be

Extra :
Jeroen D'hoe : www.jeroendhoe.org, nl.wikipedia.org, www.muziekcentrum.be en www.matrix-new-music.be (*)
Beluister het interview met Brody Neuenschwander op Klara

Elders op Oorgetuige :
Zefiro Torna & Brody Neuenschwander : Shadows, een meditatie over tijdelijkheid, 1/05/2011

Bekijk alvast de trailer van Shadows

17:18 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Radio Klara neemt voor het eerst deSingel in voor een dag vol cultureel genot

Klara in deSingel Op zaterdag 14 januari 2012 slaan Klara en deSingel de handen in elkaar voor een dag vol cultureel en artistiek genot van de bovenste plank. Alle ruimtes en podia van deSingel, tot de wandelgangen toe, zullen zinderen van muziek, literaratuur, theater en boeiende gesprekken. Als liefhebber van klassiek kom je ruim aan je trekken bij het Vlaams Radio Koor en Le Concert Spirituel, de Capilla Flamenca, het Brussels Philharmonic, Tetra Lyra, I Solisti del Vento, en nog veel meer fraais. Wie liever wat breder gaat zal zijn gading vinden bij de flamencozangeres Rocío Bazán, de Amsterdam Klezmer Band en het Philip Catherine Quartet.

Tussen de concerten door kan je de theatervoorstellingen Mel Bonis en De gelukkige prins bezoeken of je behaaglijk aan de voeten van Pat Donnez nestelen, die je tot blozens toe zal onderhouden met een selectie pikante teksten van Louis Paul Boon. Werner Trio gaat de discussie aan met niemand minder dan de Antwerpse burgemeester Patrick Janssens en wie tussendoor de benen eens wil uitslaan, kan zich aanmelden voor een van de geleide wandelingen, in deSingel zelf of in de omgeving.

Een greep uit het programma :

Graham Fitkin
Eén componist, twee piano's, vier pianisten. De pianisten zijn Catherine Mertens, Vincent Goris, Stefaan Poelmans en Carla Van Effeltaire. De componist is de Brit Graham Fitkin. Zijn muziek is een toegankelijke én spectaculaire mengeling van minimal music en jazz. Fitkin werkte onder meer al samen met cellist Yo-Yo Ma, violiste Janine Jansen en de BBC Symphony.

Meneer Afzal
Afgelopen najaar hoorden we hem dagelijks aan het woord in Klara's cultuurmagazine Babel, en nu maken we hem in levende lijve mee: De ongelooflijke veranderingen van meneer Afzal (over zijn glazen been wordt niet gesproken) is een groteske reeks politieke sprookjes, een proeve van Europese mythologie met haar op. Geschreven en verteld door Pieter De Buysser en op muziek gezet door Kris Defoort. Zaterdag staan schrijver en componist voor het eerst samen op het podium. Defoort brengt jazzkompanen Otti Van der Werf (bas) en Lander Gyselinck (drums) mee.

Jan Depreter
Vanuit het niets een eigen componeerstijl creëren die bovendien door gitaristen in Vlaanderen en daarbuiten bijzonder gewaardeerd wordt… doe dat maar na! Voor gitarist Jan Depreter is een hommage aan gitaarcomponist Armand Coeck dan ook niet meer dan vanzelfsprekend. Topmuziek door een topgitarist van bij ons...

Jong talent
Voor wie jeugdig talent aan het werk wil zien en horen, is de muziekstudio 'the place to be'. Het Antwerps conservatorium (Artesis Hogeschool Antwerpen) krijgt er carte blanche en brengt vier sessies met ensembles samengesteld uit (oud-) studenten. Er is voor elk wat wils. Het Ater Kwartet met Bartóks Sonate voor twee piano's en slagwerk en Groove van Wim Henderickx, het kamerkoor van het Conservatorium van Antwerpen met een selectie uit Brittens Ceremony of Carols en het Alesia String Quartet, het Four Aces Guitar Quartet met de eerste twee delen uit het strijkkwartet in F van Maurice Ravel en jazz met The Outpost Quartet.

Dit is maar een kleine greep uit het aanbod. Als je het programma aandachtig bestudeert, ontdekt je vast nog veel meer dingen die je zullen bekoren. Voor een hele dag genieten betaal je slechts €22 (basis),  niet meer dus dan de prijs van een gewoon concert!

Tijd en plaats van het gebeuren :

Klara in deSingel
Zaterdag 14 januari 2012 vanaf 10.30 u
deSingel - Antwerpen

Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : radio.klara.be en www.desingel.be

12:12 Gepost in Concert, Muziek, radio | Permalink |  Facebook

08/01/2012

24 uur van het podium : Antwerpen wordt één groot podium met verrassende optredens en smaakmakers

24 uur van het podium Tijdens de 24 uur van het podium slaan theaterhuizen, podiumcafés, cultuurcentra, dansorganisaties, concertzalen, theatergezelschappen en ensembles de handen in elkaar en maken van Antwerpen één groot podium. De klok rond zijn er verspreid over de stad activiteiten en voorstellingen bij te wonen. Als je wil, kan je 24 uur lang blijven doorgaan. Zelfs een overnachting op een podium behoort tot de mogelijkheden. De 24 uur van het podium start op zaterdag 14 januari 2012 om 12.00 uur en loopt tot zondagmiddag 15 januari om 12.00 uur. 1 polsbandje geeft toegang tot 27 podia gedurende 24 uur.

In het weekend van 14 en 15 januari zetten de Antwerpse podia 24 uur lang hun deuren open. Van zaterdag 12u tot zondag 12u kan je op 27 locaties in de stad kennismaken met grote en kleine cultuurhuizen. Het programma is gevarieerd met veel ruimte voor verrassingen. Een gat in je cultuur vullen, kan bijvoorbeeld in de Monty. Daar wordt in 24 uur 'Het verdriet van België' voorgelezen. Maar er is ook dans in wp Zimmer. En De Tijd houdt 'De dag van het woord'. En er is muziek in bijna alle genres. En er zijn voorstellingen voor kinderen. En eigenlijk is het te veel om 24 uur te vullen. Nog een geluk dus dat tg STAN en NTGENT 'Decemberhonger' in een speedversie brengen.

De nacht kom je door met muziek in de Arenbergschouwburg, WCC Zuiderpershuis en Buster. Op en rond de Meir is ons tussen 18.00u en 6.00u een surrealistische thriller beloofd. Wie in de loop van de 24 uur echter geveld wordt door de slaap, kan in de Monty, de Arenbergschouwburg en Kunstencentrum Vlaams Fruit terecht voor een cultureel verantwoord dutje.

Zondagochtend wordt onder andere ingezet met een 'Pistolezing' in Kunstencentrum Vlaams Fruit, met een huiskamervoorstelling en met comedy in de Vlaamse Opera. Het mag al eens gek zijn. En als je dan nog niet uitgeteld bent, kan je voor de rest van je zondag nog naar het strip- en boekenplein of Cinema Roma.

Krijg je honger of dorst? Geen probleem, op verschillende locaties kan je de lege maag vullen. In de Foyer van het Zuiderpershuis bijvoorbeeld kan je terecht voor een Congolese maaltijd. Ontbijten en ondertussen genieten van een film kan in Cultuurcentrum Deurne.

Tijd en plaats van het gebeuren :

24 uur van het podium
Van zaterdag 14 januari 2012 om 12.00 u tot zondag 15 januari om 12.00 u
Op verschillende locaties in Antwerpen


Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.24uurvanhetpodium.be

04/01/2012

Integrale 24 Preludes en Fuga's van Sjostakovitsj in deSingel

Alexander Melnikov De integrale 24 Preludes en Fuga's opus 87 van Sjostakovitsj op één avond, dat betekent meer dan 2,5 uur muziek! Een tour de force waar pianist Alexander Melnikov zijn hand niet voor omdraait. Sjostakovitsj schreef de cyclus voor Tatjana Nikolajeva, die hij hoorde spelen tijdens een pianowedstrijd in Leipzig ter gelegenheid van de tweehonderdste verjaardag van Bachs overlijdensjaar. Nikolajeva vertolkte toen maar eventjes het hele 'Wohltemperierte Klavier' (beide delen!) uit het hoofd en kaapte prompt de eerste prijs weg. Danig onder de indruk schreef Sjostakovitsj voor haar een reeks van 24 Preludes en Fuga's in alle toonaarden, naar Bachs voorbeeld. Nikolajeva gaf de eerste publieke uitvoering van de Preludes en Fuga's in 1952 en behield ze haar hele leven lang op haar repertoire. Haar naam is er synoniem van geworden. In 1990 gaf ze nog onvergetelijke recitals in deSingel. Nikolajeva noemde de cyclus "een monoliet, van begin tot einde, met een zeer wijd register aan emoties". De Preludes en Fuga's vergen het uiterste van de uitvoerder, zowel qua techniek als expressie en uithoudingsvermogen. Alexander Melnikov speelt de ziel uit het lijf en opent een wereld van rijke radicale tegenstellingen die in de Preludes en Fuga's besloten ligt. Tussen droefenis en hoop, tussen rebellie en idylle. Een waardige opvolger van Nikolajeva, indrukwekkend zonder meer!

Alexander Melnikov geldt als een van de beste Russische pianisten van zijn generatie. Hij werd in 1973 in Moskou geboren en begon, zes jaar oud, zijn muzikale opleiding aan de Centrale Muziekschool in Moskou en zette deze voort aan het Tsjaikowsky Conservatorium, waar hij in 1997 bij Professor Lev Naumov afstudeerde. Verdere studie voerde hem naar München bij Elisso Virsaladze en naar de Fondazione per il Pianoforte aan het Como Meer, waar hij les kreeg van o.a. Andreas Staier en Carl-Ulrich Schnabel. Nog als student nam hij met succes deel aan meerdere internationale pianowedstrijden en was laureaat op het Schumann-Wettbewerb in Zwickau in 1989 en op de Koninging Elizabeth Wedstrijd in Brussel in 1991. Spoedig daarna nam zijn internationale carrière een aanvang.

Alexander Melnikov werkt samen met de belangrijkste orkesten en dirigenten ter wereld, en zijn solo-programma's zijn regelmatig te horen in de grootste concertzalen. Ook kamermuziek speelt een vooraanstaande rol in het muzikale leven van Alexander Melnikov. Tussen 1993 en 2003 werkte hij intensief met Vadim Repin. Tegenwoordig vormt hij een uiterst succesvol duo met Isabelle Faust. Verder behoren musici als Natalia Gutman, Yuri Bashmet, Alexander Rudin, Pieter Wispelwey en Jean-Guihen Queyras tot zijn partners. Met Andreas Staier, Boris Berezovsky en Alexei Lubimov vormt hij regelmatig een pianoduo.

Van 2000 tot 2002 was Melnikov 'BBC New Generation Artist'. Nog altijd speelt hij dikwijls voor BBC 3 zowel in solo-programma's als met de BBC orkesten.

Alexander Melnikov staat onder contract bij Harmonia Mundi waarvoor reeds meerdere cd's zijn uitgebracht, waaronder zowel werken voor solo piano van Brahms, Rachmaninov en Skrjabin als kamermuziek met Isabelle Faust, Jean-Guihen Queyras en Teunis van der Zwart.

De opname van Beethovens voltallige sonates voor piano en viool met Isabelle Faust oogstte ongekend enthousiasme van de internationale vakpers. Op 1 oktober 2010 werd deze set bekroond tijdens de jaarlijkse uitreiking van de prestigieuze Gramophone Awards in Londen.

In mei 2010 verscheen een nieuwe cd met alle preludes en fuga's van Sjostakovitsj, die eveneens erg goed werd ontvangen in de internationale pers.

Sinds 2002 doceert Alexander Melnikov als Gastprofessor aan het Royal Northern College of Music in Manchester. Buiten de muziek is hij ook nog een zeer competent amateur-piloot.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Alexander Melnikov : Sjostakovitsj, 24 Preludes en Fuga's opus 87
Donderdag 12 januari 2012 om 19.00 u
( inleiding door Mark Delaere om 18.15 u )
deSingel - Antwerpen
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.desingel.be

Elders op Oorgetuige :
Bach en Sjostakovitsj om beurt op klavecimbel en piano, 27/09/2011

11:58 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

02/01/2012

M&M Emergence : het geheel is meer dan de som der delen

M&M Emergence Een nieuw jaar, dat betekent nieuwe muziek bij Logos. Brainstormend rond het thema ' Emergentie' duikt het Mens & Machine-ensemble, geruggesteund door een kleine 50 volautomatische muziekrobots, in de wereld van complexe systemen en mikroprocessen. Met ontluikende nieuwe creaties en performances van alle medewerkers o.l.v. Godfried-Willem Raes.

Met het thema "Emergentie" duiken ze bij Logos volop in de wereld van complexe georganiseerde systemen, die bepaalde eigenschappen vertonen die niet zichtbaar zijn door een reduktie van hun delen. Een emergente eigenschap is een eigenschap die optreedt of wordt waargenomen wanneer men van niveau verandert, bijvoorbeeld van atomair naar menselijk-visueel niveau.

Twee voorbeelden: aan de hand van het gedrag van één mier kan men bijvoorbeeld niet afleiden hoe een mierenkolonie georganiseerd is, daarvoor moet je van bovenaf gaan kijken. Of neem gewoon het begrip kleur: individuele atomen hebben geen kleur, maar wanneer een (groot) aantal atomen op een bepaalde wijze gerangschikt zijn, dan zijn ze in staat om licht van bepaalde golflengtes te absorberen en uit te stralen, waardoor de kleur zichtbaar wordt, in dit geval een emergente eigenschap.

Leven (in biologische zin) wordt soms ook een emergente eigenschap genoemd: een cel bestaat uit vele biomoleculen. De individuele biomoleculen leven niet, maar de complexe interakties onderling zorgen ervoor dat de cel zich in leven houdt. Het geheel is dus meer dan de som der delen.

De 'emergentie' kan ook verwijzen naar emerging: uitbotten, bloeien, tevoorschijn komen in de letterlijke zin van het woord. Toegegeven: het is nog lang geen lente, maar ze durven bij Logos wel al een voorzet te geven met als steeds een bloemlezing van de nieuwste vondsten van alle medewerkers. En die medewerkers, dat zijn nog steeds Moniek Darge, Kristof Lauwers, Helen White, Sebastian Bradt, Barbara Buchowiec, Xavier Verhelst & Dominica Eyckmans olv. Godfried-Willem Raes.

Tijd en plaats van het gebeuren :

M&M Emergence
Woensdag 11 januari 2012 om 20.00 u
Logos Tetraëder - Gent

Bomastraat 26-28
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org

21:28 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook