25/01/2012

deFilharmonie brengt Britten, Harvey en Debussy hertaald door Brewaeys in Antwerpen en Brugge

Jonathan Harvey Claude Debussy was dé muzikale exponent van het impressionisme en de daarbij horende interesse voor klankkleuren. Luc Brewaeys hercomponeerde diens Préludes voor orkest en gaf het 'impressionistische' kleurenpalet daarbij zo mogelijk nog extra glans en diepte. Dankzij zijn ervaring met symfonische bezettingen en zijn typisch spectralistische aandacht voor timbres, klinken deze Préludes alsof ze nooit voor een andere bezetting geschreven werden. De focus op klank lijkt de tijd soms stil te zetten. Jonathan Harvey's boeddhistisch geïnspireerde 'Body Mandala' heeft een gelijkaardig effect. Het rituele karakter van deze donkere muziek laat niemand onbewogen. Benjamin Britten zorgt dan weer voor verlichting met zijn 'Symfonie voor cello en orkest' waarin dreigende duisternis overgaat in briljante lichtheid.

Dirigent Otto Tausk en cellist Alban Gerhardt ontpopten zich in het afgelopen decennium tot spraakmakende namen in het klassieke muziekbestel. Brittens 'Cellosymfonie' uit 1963 is het resultaat van de vriendschap tussen de Engelse componist en de vermaarde cellist Mstislav Rostropovitsj. In de partituur verkent Britten het schemergebied tussen symfonie en soloconcerto. In de vier delen verknoopt Britten de sololijnen van de cello onlosmakelijk met het kleurrijke borduurwerk van het orkest.
'Body Mandala' (2009) van Jonathan Harvey (foto) is eveneens van Britse makelij. Harvey's toontaal kenmerkt zich door een spirituele zoektocht naar de elementaire deeltjes van klank. Computergestuurde klankontledingen en boventoonanalyses gaan een onaards verbond aan met boeddhistische inzichten en oosterse filosofie.
Een selectie uit Debussy's 'Préludes' voor piano hoor je in een bewerking van componist Luc Brewaeys die het zwart-wit van de pianotoetsen meesterlijk inkleurt met rijke orkestschakeringen.

Claude Debussy/LucBrewaeys : Préludes
Het is geen toeval dat twee uitgesproken spectralisten in het eerste deel van dit concert de boventoon voeren. Het spectralisrne is het levenswerk van de jammerlijk genoeg veel te vroeg overleden Fransman Gérard Grisey: onder het spectrale verstaan we onder meer een diepgaande timbre-analyse van de boventonen of harmonieken. Is Jonathan Harvey misschien de meest uitgesproken maar ook eigenzinnige adept van deze strekking in de hedendaagse muziek, dan kan van Luc Brewaeys op een andere manier net hetzelfde beweerd worden, want hij heeft in zijn machtige symfonische fresco's steeds de spectrale sleutel gebruikt om zijn virulente klankmassa's transparant te laten klinken.

Het hoeft dan ook geen verwondering te wekken dat zo'n componist zich uitermate aangetrokken voelt tot de rijke klankwereld van Claude Debussy. Niet dat je deze laatste ervan kan beschuldigen tot de spectralisten te behoren - daarvoor waren de technische mogelijkheden in die tijd te beperkt - maar zeker wel tot die generatie van klankkunstenaars bij wie timbre en klank onafscheidelijk verbonden waren met de meer klassiekere parameters als melodie, harmonie of ritme. Claude Debussy's Préludes behoorden al heel vroeg tot Brewaeys' verplichte pianistieke vingeroefeningen en op de uitnodiging om deze allemaal te gaan orkestreren, ging hij dan ook gretig in.

Claude Debussy schreef zijn Préludes voor piano tussen 1909 en 1912: het zijn er 24. netjes opgedeeld in 2 boeken. Illustere componisten hebben in de muziekgeschiedenis preludes geschren, denk maar aan Bach, Chopin, Rachmaninov of Sjostakovitsj. Sommigen onder hen hielden zich strikt aan de definitie van een muzikaal voorspel, steeds vrij kort en improvisatorisch zonder een echt vastliggende vorm. Vooral Chopin legde de grondvorm vast met zijn cyclus van 24 preludes die elk één van de bestaande toonsoorten kregen toegewezen en daardoor een echte eenheid vormden. Zover ging Debussy niet het is trouwens nooit een conditio sine qua non geweest om de 24 stukken allemaal op één recital te brengen (hoewel het regelmatig gebeurt). Wellicht is er een meer pragmatische reden: de beide boeken duren ongeveer 35 tot 40 minuten en vormen in dat opzicht elk een perfecte lengte voor één concertdeel.

Soms wordt deze muziek wel eens als programmamuziek betiteld: niks is minder waar! Debussy zelf gaf misschien een beetje aanleiding tot de verwarring door elke prelude een titel te geven die weliswaar aan het einde van elk stuk staat en daardoor elke uitvoerder de kans geeft om met een fris en onbevlekt gemoed de prelude aan te vangen zonder al in het keurslijf geduwd te worden van de beschrijvende titeL De titels zijn trouwens suggestief en creëren meer een sfeer of beschrijving dan concrete informatie vrij te geven over hoe het betreffende stuk eventueel zou moeten geïnterpreteerd worden. De 24 preludes van Debussy zijn een ware schatkamer van emotionele parels. variërend tussen wild onstuimig (‘Feux d’artifice’) en rnysterieus (‘Brouillard’) of breed en kalm (‘La cathédrale engloutie’) tegenover tumultueus (‘Ce qu’a vu le vent d’ouest’).

Ettelijke componisten (Colin Matthews, Hans Henkemans, Seen Osborn, Niels Rosing-Schow...) gingen Luc Brewaeys reeds voor in de orkestraties van de preludes van Debussy maar zijn aanpak resulteerde zeker in één van de meest inventieve die ook een blijvende invloed uitoefende op zijn eigen werk. Brewaeys zelf schrijft hierover: "Ik heb heel wat ervaring in het schrijven voor orkest, maar toch heb ik voor mijn toekomstige werken uitermate veel geleerd door te werken aan, beter nog: door te leven met deze Préludes en dat gedurende een lange en bijzonder intensieve periode."

Jonathan Harvey : Body Mandala
Jonathan Harvey is één van de weinige hedendaagse componisten wiens oeuvre nu reeds gebeiteld staat in het pantheon van de twintigste en eenentwintigste eeuw. Als koorknaap in het St-Michaels College in Tenbury onderging hij de invloed van de Engelse koortraditie maar evengoed bleef hij zijn ganse leven een adept van Karlheinz Stockhausen en diens serialisme. Harvey zou echter ook een zware fan worden van het Ircam te Parijs waar hij de elektronische basis legde van heel veel partituren die in zoveel van zijn composities de elementaire basis vormen. Wellicht het allerbelangrijkste in 's mans leven en oeuvre is de invloed die hij onderging van het boeddhisme: Harvey benadrukt de spirituele verlichting die alle schijnbare tegenstellingen overstijgt: het gaat hierbij over de tegenstelling tussen subject en object. Het denkende ik. het subject, wordt onderscheiden van het niet-ik ofwel het object. Dit object is een voorwerp, ding, zaak, entiteit of wezen, en kan van rnateriele of onstoffelijke aard zijn. Volgens Harvey wordt de tegenstelling tussen dat subject en object opgeheven zodra men tot het inzicht komt dat beide uitersten eenzelfde kosmische oorsprong hebben: dit inzicht is wat voor de meeste boeddhisten het hoogst bereikbare ideaal is en dat we kennen onder de gemeenzame naam: het Nirvana. Bovendien: en nu keren we terug naar de muziek, worden in de door Harvey beleden Mahayana-variant de concepten tijd, ruimte en kennis gerelativeerd. Met andere woorden: de componist in Harvey's opvatting is een medium tussen de tijdloze wijsheid van de allesomvattende kosmos en de wereld zoals wij die klinkend waarnemen.

Tussen 2005 en 2007 was hij componist in residence bij het BBC Scottish Symphony Orchestra en kreeg hij de kans om 3 werken te componeren voor dit orkest en hun charismatische dirigent llan Volkov. Deze drie composities zijn met elkaar verbonden door een verschillende benadenng van het boeddhistisch begrip 'zuivering'

'... towards a Pure Land', het derde werk uit de reeks (hoewel eerst gecomponeerd) beschrijft de zuivering van de geest terwijl het eerste werk ' Speakings' op een verbluffende elektronische manier de zuivering van het woord weergeeft. 'Body Mandala', het werk dat je tijdens dit concert te horen krijgt, heeft het dan logischerwijze over de zuivering van het lichaam. Waar een Mandala traditioneel in het boeddhisme een plan of een geometrisch patroon is dat metafysisch of symbolisch de kosmos uitbeeldt, bedoelt Harvey hier een echte 'plek' waar de zuivering plaatsvindt. Een verklarende nota vinden we bovenaan de partituur van het werk "...reside in the mandala, the celestial mansion, which is the nature of the purified gross body."

Harvey bezocht tijdens het componeren verschillende Tibetaanse kloosters in het Noorden van Indië en de weerslag daarvan is duidelijk te horen in 'Body Mandela': het lijkt bij wijlen op een ritueel. Zo zijn er quasi-imitaties (door het laag koper) van de typische Tibetaanse hoorns, hobo's in pregnante vierklanken of slagwerk (de enige niet-westerse instrumenten in het orkest die Harvey aanwendt) waar met Tibetaanse klokken en cimbalen de boeddhistische religieuze ceremonies worden weergegeven. Bizar genoeg contrasteert Harvey dit semi-religieus geweld met elementen uit de jazz door aan verschillende instrumenten (trompet, klarinet..) jazz geïnspireerde soli te geven. Dat alles samen met een koortsachtig ritme maakt dit werk tot een van de spectaculaire buitenbeentjes en terzelfdertijd een instant-klassieker in het oeuvre van de Engelse grootmeester.

Benjamin Britten : Symfonie voor cello en orkest, opus 68
Voor een componist die een zo markante stempel drukte op de muziek van de twintigste eeuw in het algemeen en de Britse muziek in het bijzonper, die zoveel grote muzikale persoonlijkheden beïnvloedde en meer nog tot zijn vriendenknng mocht rekenen, blijft het bevreemdend te moeten constateren dat het gros van zijn composities nog steeds niet tot de canon van de westerse muziektraditie behoren. Niet in het minst geldt dit voor zijn Cellosymfonie uit 1963, een werk dat zelfs op het vasteland eerder spaarzaam geprogrammeerd wordt. Benjamin Britten had nochtans heel wat ervaring met het instrument cello: hij was de geprefereerde miuziekpartner van een ander icoon van de voorbije eeuw, de Russische cellist Mstislav Rostropovitsj en het was dan ook geen toeval dat Britten zijn Cellosonate en drie solosuites opdroeg aan zijn goeie vriend. Dat de Cellosymfonie buitengewoon virtuoze eisen stelde aan de solist was natuurlijk een kolfje naar de hand van de exuberante 'Slava'.

Zonder te willen overinterpreteren dienen we te wijzen op een groot verwantschap met het grootse 'War Requiem' dat één jaar daarvoor geschreven werd en in iets mindere mate ook aan de 'Sinfonia da Requiem', niet voor niks hoekstenen uit Brittens repertorium. Britten schreef bv. zijn solistenrollen in zijn requiem voor Galina Vishnevskaja (de echtgenote van Rostropovitsj), Dietrich Fischer-Diskau en Peter Pears. Hun nationaliteiten (prominente opposanten in de tweede wereldoorlog!) en artistieke samenwerking lieten hem toe als overtuigd pacifist een statement te maken naar een wereld die naar vrede snakte. In analogie met het 'War Requiem' kreeg ook zijn Cellosymfonie aan het einde een muzikaal visioen van vrede.

Dat Britten een Cellosymfonie schreef en het bewust niet als een concerto behandelde, dient benadrukt te worden. Britten opteerde voor een solist die zonder twijfel de hoofdrol vertolkt in dit opus maar wel moet optornen tegen een behoorlijk ruim orkest dat thematisch gezien een even eseentiele bijdrage levert aan de compositie.
De Cellosymfonie is een ruim bemeten werk (35 tot 40 minuten), netjes opgedeeld in een viertal delen die, zoals reeds eerder aangegeven, evolueren van donker naar licht. Het eerste en zeer duistere deel is nog in klassieke sonatevorrn geconcipieerd maar het scherzo is dan weer van een quasi klassieke lichtvoetigheid.
Na een innig Adagio, gevolgd door een briljante cadens volgt dan al even onverwacht een Passacaglia waarbij de trompetsolo het voornaamste thema uit het Adagio herneemt op zijn beurt gevolgd door 6 variaties op de baslijn waarna Britten het volledige orkest doet galmen met een briljante en positief klinkende coda.

Tijd en plaats van het gebeuren :

deFilharmonie & Alban Gerhardt : Debussy/Brewaeys, Harvey, Britten
Vrijdag 27 januari 2012 om 20.00 u
( inleiding Piet Van Bockstal om 19.15 u)
deSingel - Antwerpen
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.desingel.be en www.defilharmonie.be
------------------------
Zaterdag 28 januari 2012 om 20.00 u ( inleiding Klaas Coulembier om 19.15 u)
Concertgebouw Brugge
't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.concertgebouw.be en www.defilharmonie.be

Bron : tekst Piet Van Bockstal voor deSingel, januari 2012

Extra :
Luc Brewaeys : www.lucbrewaeys.com, www.matrix-new-music.be en youtube
Jonathan Harvey : www.vivosvoco.com, www.chesternovello.com en youtube
Benjamin Britten op en.wikipedia.org, www.brittenpears.org, www.boosey.com en youtube
Benjamin Britten (1913 - 1976): Persoonlijkheid onder invloeden op www.musicalifeiten.nl

15:43 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

24/01/2012

Gratis concert Anthea Caddy en Tomoko Sauvage bij Q-O2

Tomoko Sauvage Voor de Week van de Klank stelt Q-O2 haar werking voor met 2 gratisperformances. Celliste en geluidskunstenaar Anthea Caddy (AUS) focust vanuit haar interesse voor de relatie tussen ruimte, opgenomen klank en instrumentale performances op de fysieke nuances van akoestische en geluidsversterkte ruimtes. Door haar heel eigen techniek creëert ze een unieke klankervaring zodat de luisteraar wordt ondergedompeld in de klank van haar instrument. Zo kan de afstand tussen het publiek en de performer verdwijnen en de fysieke en sonische dimensie van de ruimte en het instrument centraal komen te staan.

Tomoko Sauvage (JP) zal haar project 'A Raunbow in Curved Water' komen voorstellen, een intiem concert dat onderzoek voert naar traagheid, ruimtelijkheid en voorzichtig luisteren. Haar door haarzelf ontwikkeld instrument bestaat uit 'zingende kommen' (porseleinen kommen, water en onderwatermicrofoons), klankmateriaal zijn water, stoom en en waterdruppels, waar in deze performance nog door natuurlijke feedback gegenereerde drones aan toegevoegd worden.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Week van de Klank : Anthea Caddy / Tomoko Sauvage
Donderdag 26 januari 2012 om 30.30 u
Q-O2 Werkplaats - Brussel

Koolmijnenkaai 30-34
1080 Brussel

Gratis toegang maar best om je plaatsen te reserveren op voorhand via info@q-o2.be

Meer info : www.q-o2.be en lasemaineduson.be

Extra :
Anthea Caddy op soundcloud.com
Tomoko Sauvage : o-o-o-o.org en youtube

Elders op Oorgetuige :
Tweede Week van de Klank scherpt je gehoor in Brussel, 22/01/2012

16:22 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

23/01/2012

Prometheus geketend : Jan Michiels & Tetra Lyre brengen Beethoven, Schönberg en Vanhecke in het Concertgebouw Brugge

Bart Vanhecke Zeus straft prometheus voor het stelen van de goddelijke vlam door hem vast te kluisteren aan de berg Kaukasus waar een adelaar tot in de eeuwigheid stukjes uit zijn lever pikt. In dit concert van Jan Michiels en Tetra Lyre staat Beethoven centraal, met zijn radicale derde symfonie, in een door Beethoven geautoriseerd arrangement voor pianokwartet. De 'Eroica' was oorspronkelijk opgedragen aan Napoleon Bonaparte. Beethoven beschouwde de militaire leider als de architect van een nieuwe era na het ancien régime - een pril politiek-maatschappelijk vuur gedragen door de 19e-eeuwse Prometheus. Beethovens impact als prometheïsche vernieuwer van de muziek kan moeilijk overschat worden en dat geldt eveneens voor Arnold Schönberg. Ook hij verwijst in 1942 naar Napoleon, maar dan vanuit een compleet ander perspectief: hij stelt de positie van autoritaire leidersfiguren in vraag.

In opdracht van Concertgebouw Brugge schreef Bart Vanhecke (foto) Un souffle de l’air que respirait le passé… (2011). De titel verwijst naar de eerste zin uit Prometeo. Tragedia dell' ascolto (1981-5) van Schönbergs schoonzoon Luigi Nono. De creatie van Vanhecke kan 'modernistisch' genoemd worden en is in die zin verwant aan de muziek van Beethoven en Schönberg. Hij is net als die illustere voorgangers een zoeker die zich niet tevreden stelt met herhaling, maar zich experimenterend beweegt in nieuwe mogelijkheden van expressie.

Bart Vanhecke (1964) begon muziek te spelen op achtjarige leeftijd. Hij volgde les in de muziekacademie van Tervuren en ging vervolgens naar het Koninklijk Conservatorium van Brussel, waar hij o.a. een eerste prijs fluit behaalde. Hij volgde lessen in de compositieklas van André Laporte in Brussel en bij Franco Donatoni aan de Accademia Musicale Chigiana in Siena. Bart Vanhecke is fluitleraar in de muziekacademies van Tervuren, Hoeilaart en Zaventem.

Programma :

  • Ludwig van Beethoven (1770-1827), Symfonie nr. 3 in Es, opus 55 'Eroica' (arr. Ferdinand Ries)
  • Arnold Schönberg (1874-1951), Kammersymphonie nr. 1, opus 9 (arr. Anton Webern) Ode to Napoleon Buonaparte, opus 41
  • Bart Vanhecke (1964),…un souffl e de l’air que respirait le passé… (creatie in opdracht van Concertgebouw Brugge)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Jan Michiels & Tetra Lyre : Beethoven, Schönberg, Vanhecke
Woensdag 25 januari 2012 om 20.00 u
Concertgebouw Brugge

't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.concertgebouw.be

Extra :
Bart Vanhecke : www.matrix-new-music.be en youtube

00:03 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

22/01/2012

Studenten Conservatorium Antwerpen brengen kamermuziek van na 1950

Frederic Rzewski Studenten die 'Muziekgeschiedenis-Kamermuziek na 1950' volgen bij docent Yves Senden aan het Conservatorium van Antwerpen, spelen dinsdag een bijzonder concert in aanwezigheid van de componisten. Op het programma staat werk van Dominique Lawalrée, Boudewijn Buckinx, Frank Nuyts en Frederic Rzewski (foto).



Programma :

  • Dominique Lawalrée, Five Joyce Songs
  • Boudewijn Buckinx, Vier erste Gesänge
  • Boudewijn Buckinx, Emma
  • Boudewijn Buckinx, Isis en Osiris
  • Boudewijn Buckinx, Slenterliederen
  • Frank Nuyts, Bekket Songs
  • Frank Nuyts, Empty Music
  • Frederic Rzewski, Roads mile #42
  • Frederic Rzewski, Coming Together / Attica

Tijd en plaats van het gebeuren :

Studenten Conservatorium Antwerpen : Kamermuziek na 1950
Dinsdag 24 januari 2011 om 18.00 u
Conservatorium Antwerpen

Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.artesis.be/conservatorium

Extra :
Dominique Lawalrée op www.matrix-new-music.be en youtube
Boudewijn Buckinx : www.boudewijnbuckinx.com, www.matrix-new-music.be en youtube
Frank Nuyts : www.franknuyts.com, www.hardscore.be, www.matrix-new-music.be en youtube
Frederic Rzewski op www.composers21.com en youtube
Perfect Sound Forever: Interview with Frederic Rzweski , Daniel Varela op www.furious.com, maart 2003
Composer/Pianist Frederic Rzewski. A Conversation with Bruce Duffie op www.kcstudio.com, januari 1995

21:54 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Tweede Week van de Klank scherpt je gehoor in Brussel

Week van de Klank Na een proefdraai-editie in januari 2011 haalt de Week van de Klank van 23 tot en met 29 januari weer alle types van concerten en creatieve geluids- en klankevenementen van stal om je gehoor te scherpen. Onder meer operacoryfee José van Dam, jazzgoeroe Jean-Louis Rassinfosse en pianovirtuoos Jean-Philippe Collard-Neven staan op de affiche, er zijn geluidsinstallaties, in Cinematek worden stomme films met pianobegeleiding gedraaid, en kinderen krijgen workshops in De Munt.

De Week van de Klank bulkt van activiteiten op verschillende locaties in Brussel. Alle thema's draaien rond klank en geluid. Het doel is het publiek een betere kennis van klank bij te brengen en het belang ervan in de samenleving te onderlijnen.

Het project van de ‘Week van de Klank’ ontstond een tiental jaren geleden in Parijs, op initiatief van de Franse akoestische ingenieur Christian Hugonnet. Die vond het jammer dat vragen rond klank en geluid uitsluitend in het milieu van professionelen besloten bleven. Hij wilde dat debat opentrekken, er een ruim publiek bij betrekken en ook de politieke wereld sensibiliseren. Daarom dacht hij aan een week vol evenementen waarin vraagstellingen rond geluid centraal staan. Niet alleen op het domein van de creatie, maar ook op dat van leefmilieu, opvoeding, gezondheid, verspreiding… Het project evolueerde zo goed dat deze 'Semaine du Son' nu reeds in een vijftigtal andere Franse steden plaats vindt, én in Montreal, Mexico, en sinds 2011, in Genève en Brussel. Iedereen werkt onder hetzelfde label, maar elke partner kan zelf en helemaal vrij een programma samenstellen.

Operazanger José van Dam is voorzitter van deze 2e editie van de Week van de Klank in Brussel, regisseur Gérard Corbiau is eregast. De Week van de Klank bestaat uit een week vol evenementen met klank en geluid als centraal thema. De aanpak is transversaal : een open, informatieve en didactische reflectie bieden inzake creatie (de verschillende manieren van schrijven en componeren, radio, film, video-installaties…), inzake verspreiding (kwaliteit, middelen en vormen van verspreiding, dragers …), inzake omgeving (architectuur, akoestiek van de plekken en geluidsstoornissen…), inzake gezondheid (geluidshoogte, gehoortoestand, subjectiviteit van klanken…).

Een feest vol kennis en praktijk op het gebied van klank in de ruime zin van het woord. Een uitgelezen kans om dit stralende doch onzichtbare aspect uit onze leefwereld beter te vatten. De evenementen, lezingen, concerten, filmvoorstellingen en uitzendingen richten zich ook nu tot een ruim publiek en vertonen bovendien een opvoedend en ludiek karakter. Het participatieve aspect is een prioriteit en mikt op de deelname van zoveel mogelijk mensen. De toegang is gratis.

De ' Week van de Klank' wil meer zijn dan een festival. Het is een maatschappelijk gebeuren dat verwondering, weerstand, hoop en verwachting op het gebied van geluid opwekt. Om een grotere impact te verwerven op het bewustzijn van de voor- en nadelen van geluiden in de omgeving, bestaat de taak van de Week van de Klank erin een ruim publiek in contact te brengen met het werk van geluidskunstenaars, -onderzoekers en -technici én met hoorspecialisten. Deze fundamentele en gedegen aanpak moet iedereen ertoe aanzetten zijn persoonlijke geluidsomgeving te verbeteren en veel kritischer te staan tegenover wat men hoort.
Tijdens de Week van de Klank is het de bedoeling om ook niet-ingewijden te betrekken bij bepaalde kunstaspecten en klankproblemen (gehoorgezondheid, luisterkwaliteit,…), om met de deelnemers na te denken over de geluidsomgeving in de brede betekenis van het woord en in debat te treden over de kwaliteit ervan.

Tijd en plaats van het gebeuren :

De Week van de Klank / La Semaine du Son
Van maandag 23 tot en met zondag 29 januari 2012
op verschillende locaties in Brussel


Het volledige programma en alle verdere info vind je op lasemaineduson.be

21:09 Gepost in Concert, expositie, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

Jeff Surak & Rinus Van Alebeek : geluidsexploratie op het grensgebied tussen noise en poëzie

Jeff Surak & Rinus Van Alebeek Rinus Van Alebeek (NL) en Jeff Surak (USA/RU) werpen zich op experimentele geluidskunst waar een primitief-nostalgisch luchtje aan zit. Maandag in Logos vertoef je op planeet Violet, waar Musique Concrète nog ongegeneerd voortleeft en oude taperecorders, platenspelers en zelfbouwelektronika de plak zwaaien.

Een concert aankondigen met een gratuit citaat is niet de gewoonte, maar deze sappige omschrijving op de site violet.zeromoon.com kunnen we je als opwarmer toch echt niet ontzeggen: " Violet (is a) Washington DC based performer of improvised electro-acoustic musique concrète, (...) using unconventional sound sources (dry ice, old record players, autoharp, microcassettes, etc) to layer successive walls of noise into gargantuan citadels of shimmering light. "

Successive walls of noise into gargantuan citadels of shimmering light?, het maakt ons -en jou hopelijk ook- reuze benieuwd. De website in kwestie is van een zekere Violet (nickname Jeff Surak), geboren en getogen in Washington DC en inmiddels een ware veteraan op het gebied van experimentele huis-tuin-& keuken-elektronica.

Surak, door de Oekraiense TV ooit omschreven als 'The godfather of American noise' is dan ook al langer dan vandaag bezig met zijn stempel te drukken op het undergroundcircuit van zijn thuisbasis en ver daarbuiten. Zijn eerste demo's werden in de vroege jaren '80 op zijn eigen label (Watergate Tapes) gelanceerd onder het enigmatische pseudoniem 1348. Sedertdien heeft Surak zich stelselmatig een weg gesequenced en gesampled in het besloten wereldje van de hometaper's scene aan de Amerikaanse westkust. In de negentiger jaren zocht hij zijn heil in -of all places- het pas van het communistische juk ontdane Rusland. Daar vormde hij met enkele spitsbroeders de groep Sovmestnoye Predpriyatiye (sic), die vnl. site-specifiek materiaal en objets trouvé als muziekinstrumenten hanteerde.

Rond de eeuwwisseling zegt Surak de vrije improvisatie min of meer vaarwel om zich met compositie in de strikte zin van het woord bezig te houden. Niet zonder succes overigens: hij concentreert zich op V, zijn eenmansprojekt waarmee hij maar liefst 11(!) studio-albums in 2 jaar tijd lanceert. Nog eens een decennium later is V uitgegroeid tot Violet en doen opgelapte cassettespelers, kapotte cd's en geprepareerde platenspelers hun intrede op de podia die Surak frequenteert.

Sedert 2002 toert hij door Europa en de USA en wordt hij co-organisator van het jaarlijks terugkerende Sonic Circuits Festival in Washington DC, waar hij geregeld het concertpodium deelt met Faust, Magma, Phill Niblock, Evan Parker, Matmos,  Elliott Sharp en vele anderen.

Hoe valt 's mans output te omschrijven? Musique Concrète waar een nostalgisch luchtje aan kleeft, gemengd met huis-tuin-& keuken-ambient, dat alles overgoten met een dubieus DIY-sausje. En, o ja, noise. Heel veel noise met  klinkende titels als Iron Music For Uncorrigated Youth, Cassette Fukk Tapes Lets Erase, Blind From Staring Too Long At The Sun en The Wire Tapper. Dit concert valt onder de noemer 'geluidsexploratie', en Surak heeft er voor de gelegenheid een collega uit Nederland bijgehaald, met name Rinus Van Alebeek.

Rinus Van Alebeek (Heerlen, 1956) is oorspronkelijk schrijver van opleiding. Twee romans heeft hij gepubliceerd onder het pseudoniem Philip Markus. Een daarvan, De Weg naar Oude God, won eertijds de prestigieuze Geert Jan Lubberhuizen-Prijs, een jaarlijks eerbetoon aan de beste Nederlandse debutant. Van Alebeek's relatie met uitgevers was echter allerminst vlekkeloos en de koppige debutant besloot om het geëffende pad der established writers te laten voor wat het is. Zijn resolute 'Take it or leave it'-houding heeft hem dan ook steeds weggehouden van het grote publiek. Dienaangaande gaat hij zich in de loop der jaren meer toeleggen op het maken van field recordings die hij gebruikt als bindmiddel om zijn verhalen mee vorm te geven. Zijn houding t.o.v. klank vertrekt dan ook vanuit de taal, niet vanuit een academische kijk op klankbewerking.

Oude cassetterecorders, microfoons, mengpanelen, walkmen, multitrackers en koptelefoons worden allemaal onderzocht met de open blik van de buitenstaander. Voor Van Alebeek vormden ze een nieuw medium dat hem naar een tot nog toe onontgonnen klankwereld dirigeerde, meanderend tussen 'noise' en 'pure poetry'. Sedert 2006 woont en werkt hij in Berlijn, waar hij deel uitmaakt van de Salon Bruit-crew, en waar hij ene Jeff Surak tegen het lijf liep. Zo ging de bal dus aan het rollen. 

Surak en Van Alebeek zullen tijdens de eerste helft van dit optreden elk een eigen set verzorgen. Na de pauze zie je hen als duo aan het werk. Doing strange things in public spaces? Sure, and be prepared ...

Tijd en plaats van het gebeuren :

Jeff Surak & Rinus Van Alebeek
Maandag 23 januari 2012 om 20.00 u
Logos Tetraëder - Gent

Bomastraat 26-28
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org, violet.zeromoon.com en www.rinus.zeromoon.com
-----------------------------------
Jeff Surak + Rinus Van Alebeek + Tzii
Dinsdag 24 januari 2012 om 21.00 u
Le Café Central - Brussel

Borgwalstraat 14
1000 Brussel

Meer info : www.lecafecentral.com

20:12 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

19/01/2012

Tegendraadse blues van Harry Partch door Ictus in Gent

Harry Partch Harry Partch (foto) is veruit de grootste vrijbuiter onder Amerikaanse componisten. Zodra hij inzag dat de gangbare getemperde stemming strijdig is met eender welke natuurlijke intonatie, ontwikkelde hij als uitweg een radicaal nieuw systeem van microtonaliteit. Gaandeweg bouwde hij daarvoor eigenhandig een indrukwekkend instrumentarium bijeen. Zijn visie op 'Just Intonation', uiteengezet in het boek Genesis of a Music, wint wereldwijd alleen maar aanhangers bij. Tijdens de Depressie koos Partch voor een zwerversbestaan. Spontane  spreekmelodieën van kleurrijke figuren die hij toen ontmoette, leverden de inspiratie voor vier geliefkoosde composities, gebundeld als The Wayward. Componist en musicoloog Tim Mariën vond dit unieke werk te waardevol om het Europa te onthouden en kwam zo terecht bij Ictus. Partch' bricoleursgeest indachtig verbouwde Mariën instrumenten als een twaalfsnarige gitaar, reed organ en citer voor microtonale doeleinden. Het  'arrangement' is echter geen noot-voor-noot-transcriptie van de originele partituur, maar geeft er subtiel kleur aan. Binnen de Partchiaanse context wordt overigens een recent werk gespeeld van Mariën. Als student musicologie ontdekte Mariën de muziektheorie van Harry Partch. Het was een openbaring die hem hielp zijn eigen ideeën verder vorm te geven. Verder wordt er ook een nieuw werk gecreëerd van aanstormend componist Thomas Smetryns.

Zwerver, componist, instrumentenbouwer, anarchist, knutselaar, guru, voorvechter van de just intonation. Het parcours van de Amerikaan Harry Partch (1901-1974) is uniek. En vooral: eerlijk. Zijn cyclus 'The Wayward' omvat vier composities die hij schreef tijdens of naar aanleiding van zijn leven als zwerver. Partch leidde tijdens de Great Depression gedurende tien jaren het bikkelharde leven van hobo en doorzwierf het Amerikaanse continent als verstekeling op goederentreinen. Partch was 'a wayward', Engels voor 'eigenwijs'. Een man met een heel eigen wijsheid, en een heel eigen wijze om melodieën - wijsjes - te intoneren. In de muziekhistorische overzichten staat hij vooral bekend om zijn theoretisch baanbrekend werk over just intonation, een alternatieve stemming die een terugkeer inhield naar de Griekse (akoestische) beginselen. Bovenal was Partch Partch. Hij leefde en componeerde compromisloos: Partch schreef de muziek die hij wou schrijven, binnen een toonsysteem dat hij zelf ontwikkelde, op instrumenten die hij zelf bouwde, met muzikanten die hij zelf bijeenzocht en tijdens concerten die hij zelf organiseerde. 'Een Partch concert' is overigens een contradictio in terminis: Partch speelde geen concerten. Muziek spelen was voor hem een gemeenschapsvormend ritueel dat alle zintuigen moest bedienen: zowel het oor als het oog. Partch plaatste zichzelf bewust buiten het traditionele kader van Europese kunstmuziek. Immers: 'Life is too precious to spend it with important people.'

Laat een ding duidelijk zijn. Ictus speelt niet de muziek van Harry Partch. De reden is eenvoudig: de muziek van Partch valt in grote mate samen met zijn persoon, zijn instrumenten en zijn radicaal eigengereide levenswijze in de zelfgekozen marge van de (muzikale) wereld. Partch ten voeten uit: de bebaarde componist spreekt met vuur, verve en kennis van zaken over de typische resonanties en akoestische eigenschappen van verschillende soorten whiskyflessen. Met zijn dood stierf ook de originele uitvoeringspraktijk van zijn muziek. Althans zo vinden vele Partchianen. Wend je dus voor de originele uitvoeringen tot de platenzaak, iTunes of Youtube. Ictus speelt adaptaties van 'The Wayward' door Tim Mariën (1975), musicoloog, componist, instrumenten-verbouwer, en vooral: Partch-fan. Ook op het programma: een eigen compositie van Tim Mariën op zijn geadapteerd instrumentarium, en ter introductie 'A Portrait of Harry', een compositie van Gentenaar Thomas Smetryns (1977) speciaal geschreven voor dit concert.

Was het voor Tim Mariën het geen onmogelijke opdracht om muziek te adapteren die Partch schreef voor zeer specifieke instrumenten? Tim Mariën: "Meer nog dan een praktisch probleem vind ik het moreel erg heikel. Ik worstel daar erg mee. Wie ben ik om aan zijn composities te gaan morrelen? Het verhaal van Partch is zo eerlijk, zo authentiek en zo wars van commerciële oogmerken, dat het me soms zwaar valt om nu zelf een rol te spelen in een soort van postume recuperatie door het klassieke concertsysteem, waar hij zelf zo tegen fulmineerde. Ik had hem graag kunnen zeggen dat ik 'The Wayward' heb herwerkt uit liefde voor zijn muziek. Alles wat ik doe als componist doe ik vanuit oprechte passie. Ik ben van beroep pianostemmer zodat ik mijn muziek omwille van de muziek zelf kan maken, niet voor het geld of om mijn carrière een boost te geven. Ictus heeft me dus in zekere zin voor een onmogelijke opdracht gesteld: muziek die vergroeid is met een leven en een instrumentarium herinterpreteren voor een heel verschillende set instrumenten. Ik heb het morele en praktische probleem opgelost door de opdracht nadrukkelijk op te vatten als een bewerking, een adaptatie. Dat biedt een artistieke vrijheid die in wezen alles toelaat, zolang duidelijk wordt gecommuniceerd dat het om een versie gaat van Partch, niet om Partch zelf. Ik zie mijn versie als een vorm van communicatie tussen twee componisten. En dan is er ook nog de poëzie die ligt in het streven naar de vervulling van een onmogelijk te vervullen doel. Het is eigen aan de menselijke conditie. Die discrepantie tussen ideaal en praktijk vind je eigenlijk ook bij Partch. Zijn systeem gaat uit van een loepzuivere, wiskundige puurheid, maar in de concrete uitvoering van zijn instrumenten sluipt behoorlijk wat ruis op het systeem. Merkwaardig genoeg charmeert Partch, die steeds bleef zoeken naar die zuiverheid, precies door zijn onzuiverheid, het ongepolijste."

Hoe heeft Mariën die adaptatie concreet aangepakt? Tim Mariën: "Ik wilde geen noot per noot transcriptie van zijn muziek voor bestaande instrumenten, zoals componist Ben Johnston dat erg mooi deed voor het Kronos Quartet. Ik wilde het klankbeeld van Partch benaderen door bestaande instrumenten te verbouwen. De eerste stap was een microtonale piano, waarvan de toetsen een heel spectrum aan microtonale tussentonen bestrijkt. Om de instrumenten op de kop te tikken ben ik rommelmarkten afgegaan. Een oude zither en een banjo werden verknutseld. Ook een Chicago Reed Organ uit de jaren '20 heb ik microtonaal geadapteerd, een soort harmonium eigenlijk. Op zich vind ik het interessanter om bestaande instrumenten te adapteren, in plaats van replica's te gaan bouwen van het Partchinstrumentarium. Ik vind niet, zoals Partch, dat we nieuwe instrumenten nodig hebben. Ik hou me liever bezig met het omturnen van het bestaande arsenaal. Eigenlijk zou je kunnen zeggen dat wat ik met die instrumenten heb gedaan, ze vertimmeren, verbouwen en adapteren, dat ik een gelijkaardige bewerking heb uitgevoerd op de partituren. Om het klankbeeld van Partch te benaderen heb ik behoorlijk in de partituren moeten rommelen. Tussen mijn werk als instrumenten- en partiturenverbouwer zit een analogie en een eenheid die ergens ook wel aansluit bij de werkwijze van Partch zelf. Partch is in de loop van zijn leven 'The Wayward' blijven herwerken voor steeds grotere bezettingen. Je zou het kunnen zien als een levend organisme, een steeds onvoltooid blijvend work in progress. Zo bekeken is mijn versie misschien een van de evolutiestadia van 'The Wayward'."

Tegenover de adaptatie van Partch plaatst Mariën ook een eigen compositie met de enigmatische titel 'Toeënwâs'. Tim Mariën: 'Ik wou ook zelf iets bijdragen tot het project, maar dan met de instrumenten die ik voor de Partchadaptatie had uitgewerkt. Het klankbeeld is dus op het eerste gehoor erg gelijkend, wat verwarrend kan zijn. Maar het is gecomponeerd vanuit een volledig andere opvatting over stemming en klank dan die van Partch. De titel geeft aan waar het over gaat. 'Toeënwâs' is een transcriptie van het dialectwoord 'toonwijs', wat 'melodie' betekent. In het dialect van Heist-op-den-Berg kan je ook zeggen dat iemand toonwijs is in een activiteit, zoals in mijn geval het componeren van muziek. Je bent 'toonwijs' als je op een bepaald vlak de eerste stappen hebt gezet. Je bent vertrokken maar je bent er nog niet."

In opdracht van Ictus schreef Thomas Smetryns, speciaal voor dit programma, een nieuwe compositie: 'A Portrait of Harry'. Hoe werkt dat, een muzikaal portret van Harry Partch? Thomas Smetryns: "Ik wilde uitdrukkelijk een muzikale inleiding schrijven op de figuur van Partch. Je kan het vergelijken met een schildersportret door een collega. Het is daarbij niet de bedoeling dat je dat portret ook in de stijl van de geportretteerde uitvoert. Mocht Matisse een portret geschilderd hebben van Picasso dan had hij dat ook niet à la Picasso gedaan. Een portret maken van Picasso hoeft niet de reden te zijn om plots de kubist te gaan uithangen. Ik ben dus trouw gebleven aan mijn eigen aanpak. Het leek me weinig zinvol om het stemmingssysteem van Partch over te nemen, al gebruik ik wel microtonale intervallen. Alle onderdelen in de muzikale wereld van Partch zijn onderling van elkaar afhankelijk: zijn stemming, zijn instrumenten, de terugkeer naar de Griekse filosofie, het lichamelijke. Het is onzinnig om één van die aspecten eruit te lichten. Ik heb me dus geconcentreerd op een alles overkoepelend persoonlijkheidskenmerk van Partch, zijn idealisme. Het vuur waarmee hij leefde en werkte hoor je bij uitstek in zijn manier van spreken: gezaghebbend, melodieus en in bewoordingen die je meteen in marmer kan gaan uithouwen. Mijn ruw klankmateriaal bestaat dus uit geluidsfragmenten waarin Partch spreekt over zijn werk. 'I am Harry Partch, a composer', zegt hij ergens. Meer dan een voorstelling van zichzelf is het een krachtige affirmatie. Ik heb deze en andere frases akoestisch geanalyseerd, vertraagd en gearrangeerd voor contrabasfluit, trombone, zithers en geprepareerde gitaar. Dat klopt ook met de muzikale praktijk van Partch zelf. Als hobo noteerde hij uitspraken van zijn collegazwervers in notenschrift. Hetzelfde doet hij in de bundel 'Bitter Music' waarin hij bij sommige dialogen de stembuiging in noten uitschreef. Ik pas een Partchiaans procedé dus toe op Partch zelf.
De oorspronkelijke tekst zelf is niet meer decodeerbaar. Wel heb ik voor de muzikanten aangegeven welke woorden ze in hun partij vertolken. Ik ben er van overtuigd dat de muzikanten met de tekst in het achterhoofd hun partij met een welbepaald engagement zullen spelen. Die speelhouding zal dan weer wel voor de luisteraar waarneembaar zijn. Daarnaast confronteer ik de instrumenten met samples van Partch' stem. Ik selecteerde specifiek die uitspraken waarin zijn overtuiging en de strijdvaardigheid duidelijk tot uiting komen. Die samples worden vertolkt door een typisch 20e eeuwse datadrager, de vinylplaat. Het creëert een tastbare visuele link tussen klankproducent en de klank. De vinylplaat is bovendien zijn medium. Partch stuurde eigenhandig zijn vinylplaten op naar zijn klanten overal ter wereld, met je adres op de kartonnendoos in zijn handschrift."

Programma :

  • Harry Partch (1901-1974), 'The Wayward', in een nieuwe realisatie van Tim Mariën
  • Tim Mariën (1975), Toeënwâs (2010)
  • Thomas Smetryns (1977), A Portrait of Harry (creatie)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Ictus : The Wayward
Donderdag 19 januari 2012 om 20.15 u
(Inleiding om 19.15 u door Bob Gilmore (musicoloog en Partch-kenner) en Tom Pauwels (Ictus))
Handelsbeurs - Gent

Kouter 29
9000 Gent

Meer info : www.handelsbeurs.be en www.ictus.be

Bron : Tekst Wannes Gyselinck voor de Handelsbeurs

Extra :
Mikroton 13 : Omtrent Harry Partch, Sebastian Bradt op www.logosfoundation.org
Harry Partch Information Center : www.harrypartch.com
Harry Partch Foundation : www.corporeal.com
Harry Partch op www.schott-music.com
American Mavericks: Harry Partch's Instruments - playable with explanations and musical examples
Downloadable audio from the out-of-print LP "The World of Harry Partch"<
Harry Partch op youtube (met o.a. een BBC documentaire uit 2006)
Thomas Smetryns : www.thomassmetryns.be, www.myspace.com/thomassmetryns, www.matrix-new-music.be en youtube

Elders op Oorgetuige :
Liquid Room: vloeibaar concert met de allures van een festival, 16/01/2011
Harry Partch : Amerikaans pionier van de muziek in juiste boventoonstemming, 3/03/2008

10:42 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

14/01/2012

Australisch ensemble Decibel met nieuwste projekt SomAcustica te gast in Logos

DECIBEL DECIBEL is een Australisch ensemble dat de effekten van klank op het menselijk lichaam bestudeert. Met SomAcustica brengen ze een opwindende set die deels performance, deels uitvoering en deels research bevat. Je ziet hen aan de slag met werk van Warren Burt, William Seward Burroughs, Mauricio Kagel, Brian Eno en Alvin Lucier.

DECIBEL is een heterogeen ensemble voor experimentele muziek uit Perth (West-Australië). De groep telt zes leden die allen zowel musici, onderzoekers als uitvoerders zijn. Hun gemeenschappelijke 'core business' is het uitpluizen van effekten van georganiseerd geluid en akoestische fenomenen op het menselijk wezen. Met Tape it!, een van hun eerste projekten als collektief, reisden ze al hun thuiscontinent af, nu trekken ze hun geografisch kader open met een toernee door West-Europa en hun daarbijhorende nieuwste produktie, SomAcoustica.

DECIBEL schrikt er niet voor terug om ook iconen uit verschillende muzikale strekkingen door hun mangel te halen. Zo mag je je op dit concert aan een setlist verwachten waarin de 'ernstige muziek' van Mauricio Kagel en Alvin Lucier gesupplementeerd wordt door de 'Gebrauchsmusik' van Brian Eno. Van Logos-sympathisant Warren Burt krijgen we dan weer een speels iPhone-stuk en zelfs The Biggest Literary Outlaw, William Burroughs, komt aan het woord met diens verstorende, ongrijpbare 'Electronic Revolution'.

'Electronic Revolution' is een essay dat Burroughs schreef in 1970, na zijn doorbraak met Naked Lunch en The NOVA Trilogy en bevat - weliswaar nog in rudimentaire vorm- de belangrijkste thema's die zijn oeuvre de decennia daarop zouden kenmerken: taal als een injectie van buitenaards leven dat de menselijke communikatie overhoop gooit, de ongecontroleerde diktatuur van nieuws, pers en politieke demagogie en de onderwerping van de wil van het individu aan de vrije interpretatie van woorden, symbolen en beelden. 'Electronic Revolution' oefende een sterke invloed uit op experimentele progrockers uit de jaren 70. Met name Richard H. Kirk van Cabaret Voltaire betitelde het als "a handbook of how to use tape recorders in a crowd … to promote a sense of unease or unrest by playback of riot noises cut in with random recordings of the crowd itself."

DECIBEL is samengesteld door volgende zes knappe koppen: Cat Hope (artistiek leider, fluit & electronics), Lindsay Vickery (rietinstrumenten, programmeur, electronics), Stuart James (piano, perkussie, programmeur & electronics), Malcolm Riddoch (gitaar, netwerk & electronics), Tristan Parr (cello) en Aaron Wyatt (viool & altviool).

Tijd en plaats van het gebeuren :

DECIBEL : SomAcustica
Dinsdag 17 januari 2012 om 20.00 u
Logos Tetraëder - Gent

Bomastraat 26-28
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org

20:53 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Sophie Karthäuser zingt liederen op teksten van Verlaine in de Munt

Sophie Karthäuser Meer dan een eeuw na zijn dood blijven de symbolistische poëzie en de bewogen levenswandel van Paul Verlaine (1844-1896) tot de verbeelding spreken. Het werk van deze 'poète maudit' inspireerde tal van componisten. Debussy's 'Ariettes oubliées' en 'Fêtes galantes' verwierven al snel na hun publicatie de status van klassieker, net als de liederen van Fauré. Sinds enkele jaren geniet het postromantische liedoeuvre van Reynaldo Hahn steeds meer erkenning. Recent zetten ook Benoît Mernier en Bernard Foccroulle - allebei bekenden in de Munt- een aantal gedichten van Verlaine op muziek. Na vertolkingen in onder meer Die Zauberflöte, La Calisto en Idomeneo werd Sophie Karthäuser (foto) door het Muntpubliek in het hart gesloten. Ook internationaal gooit de Belgische sopraan hoge ogen. Voor dit recital slaat zij de handen in elkaar met de flamboyante pianist Cédric Tiberghien. Tegelijk stelt ze ook een cd met deze muziek voor.

Sophie Karthäuser is een zangeres uit de Oostcantons van midden in de dertig met al een mooie internationale carrière. We kennen haar vooral als een genereuze Mozartzangeres. Maar het repertoire van de impressionisten is muziek die haar al heel haar leven begeleidt. Ze vindt dat Mozart en bijvoorbeeld Debussy allebei een even grote waarachtigheid vereisen. Wars van elke vorm van gekunsteldheid.

Daar komt bij dat die muziek op teksten van Verlaine hypersensueel is, aan de grens van het wat we aan synesthetische kleuren en atmosferen kunnen ervaren. En dat is moeilijk. Maar Karthäuser is in deze partituren geloofwaardig, bescheiden, niet aanstellerig en toch present. Ze heeft de perfecte stem, een strak aangehouden toon. Haar interpretatie verplaatst ons naar die gelukkige (of toch de zogezegde gelukkige) tijd van voor de eerste wereldoorlog. Wuft, een verlangen naar de perfectie, natuur en mens één. Frêle, langoureus, melancholie, spleen… zijn de sleutelwoorden. In die nostalgische sfeer dompelt ze ons samen met haar vaste en efficiënte pianist Cédric Tiberghien.

Programma :

  • Gabriel Fauré, Cinq mélodies de Venise, op. 5 (1891)
  • Benoît Mernier, Deux mélodies (2010)
  • Claude Debussy, Fêtes galantes, livre I (1891) ; Ariettes oubliées (1903)
  • Bernard Foccroulle, Trois mélodies (2011) (creatie in de Munt)
  • Reynaldo Hahn, Chansons grises (1887-1890) (selectie)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Sophie Karthäuser & Cédric Tiberghien : Mélodies d'après Verlaine
Maandag 16 januari 2012 om 20.00 u
De Munt - Brussel

Leopoldstraat 23
1000 Brussel

Meer info : www.demunt.be

Extra :
Benoît Mernier op www.compositeurs.be, www.lamediatheque.be, www.arsmusica.be en youtube
Bernard Foccroulle op www.100p100messiaen.be, www.arsmusica.be en youtube

20:35 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Blazers van deFilharmonie brengen Eisler, Aho en Dvorák in Antwerpen en Hingene

Kalevi Aho Antonín Dvorák trok naar de Nieuwe Wereld om deze een muzikale future tense te verlenen. Of hij daarin geslaagd is, daarover lopen de meningen uiteen. Vast staat in elk geval dat Dvorák op Amerikaanse bodem passé composé maakte van zijn vroegere stijl. De blazers van deFilharmonie laten horen dat zijn muziek nog steeds tot de tegenwoordige tijd behoort. Verder op het programma : Hanns Eislers Divertimento, opus 4 en Kalevi Aho's Houtblaaskwintet.

Kalevi Aho (foto, 1949) wordt vandaag de dag samen met Einojuhani Rautavaara, Aulis Sallinen, Kaija Saariaho, Magnus Lindberg en Esa-Pekka Salonen erkend als een van belangrijkste (en niet in het minst productieve) Finse componisten van nieuwe muziek. Hij studeerde compositie aan de Sibelius Akademie bij Einojuhani Rautavaara en bij Boris Blacher in Berlijn. Na aanvankelijk muziektheorie te hebben gedoceerd aan de universiteit van Helsinki en aan de Sibelius Academie is hij sinds 1993 als onafhankelijk componist actief. Zijn repertoire bevat voornamelijk grootschalige (orkest)werken waarin niet zelden de invloed en visie van Gustav Mahler weerklinkt. Zijn muziek bedient zich niet van geijkte parameters, maar zet zich voortdurend af tegen de verwachtingen van de doorsnee luisteraar. Dat alles maakt van hem een exemplarisch postmodernist die het archetypische credo van Claude Debussy hanteert: 'Ik neem alle klanken, maar laat diegene weg die mij niet bevallen'.
Met evenveel gemak sombineert hij traditionele vormen en genres met een 20ste-eeuws arsenaal aan speeltechnieken. Door de sterke dialektische spankracht in zijn muziek en zijn grote ervaring met orkesten is Aho dan ook altijd al een gedroomd leverancier van soloconcerto's geweest. Ook zijn talrijke symfonieën zijn rijkelijk bedeeld met uitgebreide instrumentensolo's. Deze Finse kameleon-componist rapsodieert dat het een aard heeft: in zijn indrukwekkend oeuvre is dan ook zowat elk muzikaal genre vertegenwoordigd.

Programma :

  • Hanns Eisler, Divertimento, opus 4
  • Kalevi Aho, Houtblaaskwintet
  • Antonín Dvorák Strijkkwartet nr. 12 in F, opus 96, 'Amerikaans' (bewerking voor blaaskwintet)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Aldo Baerten, Piet Van Bockstal, Benjamin Dieltjens, Graziano Moretto en Michaela Buzkova : Eisler, Aho, Dvorák
Zondag 15 januari 2012 om 11.00 u
Onze-Lieve-Vrouwekapel Elzenveld - Antwerpen

Lange Gasthuisstraat 45
2000 Antwerpen

Meer info : www.defilharmonie.be en www.elzenveld.be
----------------------------------
Zondag 26 februari 2011 om 11.00 u
Kasteel d'Ursel - Hingene

Wolfgang d'Urselstraat 9
2880 Hingene

Meer info : www.defilharmonie.be

Extra :
Kalevi Aho op www.fimic.fi, www.fennicagehrman.fi, en.wikipedia.org, www.bis.se (met audio) en youtube

Elders op Oorgetuige :
Weidse klanklandschappen uit het hoge noorden, 9/04/2008

09:51 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook