16/02/2012

Rhodri Davies, Eliane Radigue & John Butcher in de Beursschouwburg

Rhodri Davies Occam I, voor harp, gespeeld door Rhodri Davies, is het eerste stuk van een nieuwe reeks akoestische composities van Eliane Radigue, een Franse componiste die sinds de jaren vijftig actief is in elektro-akoestische muziek.  John Butcher speelt saxofoon, zijn recent project 'resonant spaces' waarin hij verschillende ruimtes met speciale akoestiek onderzoekt, heeft op veel aandacht kunnen rekenen. Rhodri Davies (op electrische harp) en John Butcher hebben sinds 2000 een duo waarmee ze de avond zullen afsluiten.

Rhodri Davies (foto) werd geboren in Aberystwyth, Wales in 1971. Als harpist confronteert hij de traditionele concepten van harp door het gebruik van preparations, detuned, bowed en e-bowed strings. Naast solo performances werkt Davies nauw samen in duo’s met John Butcher, Mark Wastell en Ingar Zach. Hij speelt ook in groepen die zich helemaal toeleggen op vrije improvisatie; Broken Consort, The Sealed Knot (met Burkhard Beins en Mark Wastell), CRANC (met Angharad Davies en Nikos Veliotis), Derek Bailey's Company, Evan Parker's string project en No Spaghetti Edition.
Veel van Davies' werk richt zich op de tegenstrijdige en complementaire flux tussen compositie en improvisatie. Heel wat groepen bij wie hij speelt weerspiegelen die interesse : IST (met Mark Wastell en Simon Fell), Assumed Possibilities (met Chris Burn, Phil Durrant en Mark Wastell), Apartment House (waarbij de nadruk op de uitvoering van grafische composities en werken van componisten als Cardew ligt) en Chris Burn's Ensemble.
De invloed van live electronics en musique concrète is merkbaar in zijn interesse voor en zoektocht in noise, stilte, textuur en abstract geluid op zijn akoestisch instrument.

De Franse componiste Eliane Radigue (1932) is een pionier op het gebied van elektroakoestische muziek. Deze oud-leerlinge van Pierre Henry en Pierre Shaeffer heeft een klein maar uitzonderlijk oeuvre opgebouwd. Haar grote muze is de Arp synthesizer waarmee ze al jaren traag evoluerende en weidse klankschappen componeert - subtiele en pure muziek die de opperste concentratie van de luisteraar vraagt. Vanuit een intens beleven van het Tibetaanse boeddhisme, componeert Radigue de laatste 20 jaar gemiddeld één werk elke drie jaar. Zo schrijft ze sinds kort werk op vraag van welbepaalde muzikanten. De compositie 'Naldjorlak' voor cellist Charles Curtis, die wordt opgevoerd bij Argos, is in deze reeks het meest recente werk. Dankzij een reeks van recente heruitgaves op CD wordt haar werk nu ontdekt door een nieuwe generatie componisten, muzikanten en muziekliefhebbers. Zo werd ze in 2006 bekroond op het Ars Electronica festival.

John Butcher is een buitenbeentje. Sinds de jaren '70 sluipt deze Brit rond als een ondergronds ontdekkingsreiziger met zijn oren zo wijd mogelijk open. Zijn experimenten op de saxofoon kennen geen grenzen. Deze adept van de tenor- en sopraansaxofoon, ontleedt, test, noteert, gaat aan de slag, net als hij dat deed voor zijn doctoraat in de fysica. Zonder scrupules lanceert hij zich in lange lyrische melodieën in een oceaan van ruwe energie die dicht bij punk aanleunt. Geen wonder dat hij regelmatig samenwerkt met de vrolijke bende van The Ex. Zijn vroege interesse lag bij de jazz die andere deuren voor hem opende. Evan Parker moedigde hem aan om af te wijken van platgetreden paden. Van daaruit ging hij op zoek naar de extreme noot, draaide rond het concept van de valse noot en verkende hij ongebruikelijke technieken, waaronder multifone klanken, de verschillende manieren om adem te halen, te huilen of te fluisteren in de saxofoon. Allemaal gereedschappen om de gepantserde deuren van het muzikaal academisme te forceren. Hij nodigt vaak handlangers uit om samen ervaringen te delen in verschillende formaties, versterkt of akoestisch, in allerlei plaatsen en werelden.

Programma :  

  • Eliane Radigue, Occam voor harp, gespeeld door Rhodri Davies
  • John Butcher, The Geometry of Sentiment
  • John Butcher and Rhodri Davies, duo

Tijd en plaats van het gebeuren :

Rhodri Davies, Eliane Radigue & John Butcher
Donderdag 23 februari 2012 om 20.30 u
Beursschouwburg Brussel

A. Ortsstraat 20 - 28
1000 Brussel

Meer info : www.beursschouwburg.be en www.q-o2.be

Extra :
Rhodri Davies : www.rhodridavies.com en youtube
Eliane Radigue op www.kalvos.org en youtube
John Butcher : www.johnbutcher.org.uk en youtube

Elders op Oorgetuige :
Rhodri Davies brengt solocomposities voor harp in de Q-O2 werkplaats, 18/01/2010
Displaced Sounds : Eliane Radigue, 17/10/2009

13:54 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Opera Buffa : Laika en Transparant serveren culinaire verleiding

Opera Buffa Laika en Muziektheater Transparant toeren door Vlaanderen met een eigenzinnige bewerking van Mozarts Don Giovanni: een combinatie van muziek, zang, spel en... chocolade. Acteurs en zangers brengen het spel van verleiden en verleid worden voor en tussen het publiek. Verrassende gerechten uit Don Giovanni's keuken zorgen voor de prikkelende spanning tussen begeerte en overgave. Je geniet van verlokkelijke spijzen. Hartig, zinnelijk, zoet en zalig.

In 2007 ensceneerden Jo Roets en Peter De Bie van Laika de laatste scène uit Mozarts Don Giovanni voor de Operdagen in Rotterdam. Het publiek werd toen verleid door een combinatie van muziek, zang, spel en … chocolade! Sindsdien speelt de idee voor een bewerking van meerdere scènes uit deze opera. Daarvoor vonden ze in Muziektheater Transparant de ideale muzikale partner: samen met Jan Van Outryve maken ze Opera Buffa."In welke paradoxale tijd leven wij?" Die vraag stelde Mozart zich aan het einde van de 18de eeuw toen hij de opera Don Giovanni componeerde. Men hunkerde naar vernieuwing, maar hield tegelijkertijd angstvallig vast aan oude verworvenheden en vertrouwde waarden. In welke dubbelzinnige tijd leven wíj aan het begin van de 21ste eeuw? Wij, die als vanzelfsprekend meedeinen op het ritme van een mediacarrousel die permanente hitsigheid propageert, maar tegelijk gechoqueerd zijn door een strandfoto van een naakt kind op internet. Hoe vermoeiend is het om voortuderend te schipperen tussen porno en preutsheid? En vooral: wat levert die verscheurdheid ons op? 'Niets!', zou zonder twijfel het gevatte antwoord zijn van Don Giovanni, de eeuwige charmeur die erin slaagde de fantasie van zovele vrouwen tot leven te wekken. Misschien moeten we zijn voorbeeld volgen en schoonheid in al zijn facetten weer met de nodige passie benaderen? Opera Buffa is een eigentijdse adaptatie van Mozarts Don Giovanni door Laika en Muziektheater Transparant. De eigenzinnige enscenering bejubelt de kracht van het subtiele verlangen. Verrassende gerechten zorgen voor de prikkelende spanning tussen begeerte en overgave. De muzikale bewerking voor een kleine bezetting van muzikanten en zangers laat de helderheid van Don Giovanni spetteren. Opera Buffa geeft het geraffineerde spel van verleiden en verleid worden terug de ereplaats die het verdient: die van verheven kunst. Dit theatrale muzikaal-culinaire project laat geen enkel zintuig onberoerd.

Sinds zijn studies concerteert Jan Van Outryve als luitist met buitenlandse ensembles waaronder o.a. Les Arts Florissants, Frankfurter Barockorchester, Concerto '91, The spirit of Gambo, La Primavera... In België was hij meermaals te gast bij ensembles als Ex Tempore, Il Fondamento, Oltramontano... Jan Van Outryve is vast verbonden aan Capilla Flamenca met wie hij meerdere bekroonde cd’s realiseerde. Ook bij het avontuurlijke ensemble Graindelavoix is hij de vaste luitist.
Naast zijn drukke concertagenda is Jan Van Outryve actief binnen de podiumkunsten waar hij zijn creatieve kwaliteiten als muzikant/componist kan inzetten. In 1993 ontstond een bloeiende samenwerking met regisseur/organisator Wouter Van Looy, waar tal van succesvolle muziektheater-opera’s en cd-producties uit voortkwamen, zoals Van Verre Zeeën (Mallemuze), Floris en Blancefloer (Laika), Ik Vlieg (Muziektheater Transparant), Drift (geselecteerd voor het theaterfestival in 2004) en het volledig doorgecomponeerde muziektheatergedicht Dido (Muziektheater Transparant). Naast zijn activiteiten bij Muziektheater Transparant, waar hij resideert, verleende Jan Van Outryve ook zijn medewerking aan projecten van Les Ballets C de la B, Laika, Theater Froe Froe, de Kopergieterij, het Muziek Lod e.a. Vorig jaar ging van hem Petroesjka, een muziektheatervoorstelling van Laika en de Filharmonie in première, een voorstelling waarvoor de teksten van Judith Hertzberg op muziek werden gezet. Ook voor De idioot van Laika en Het Paleis schreef Jan de muziek.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Laika & Muziektheater Transparant : Opera Buffa
Vrijdag 17 en zaterdag 18 februari 2012, telkens om 19.00 u
CC Hasselt
- Schouwburg
Kunstlaan 5
3500 Hasselt

Meer info : www.ccha.be, www.transparant.be en www.transparant.be
------------------------
Woensdag 22 en donderdag 23 februari 2012, telkens om 20.00 u
Concertgebouw Brugge

't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.concertgebouw.be, www.transparant.be en www.transparant.be
------------------------
Woensdag 29 februari en donderdag 1 maart 2012, telkens om 20.15 u
de Warande - Kuub - Turnhout
Warandestraat 42
2300 Turnhout

Meer info : www.warande.be, www.transparant.be en www.transparant.be
------------------------
Donderdag 8, vrij 9 en zaterdag 10 maart 2012, telkens om 20.30 u
CC Ter Dilft - Bornem

Sint-Amandsesteenweg 41-43
2880 Bornem

Meer info : www.terdilft.be, www.transparant.be en www.transparant.be
------------------------
Donderdag 15, vrijdag 16 en zaterdag 17 maart 2012, telkens om 19.00 u
Zondag 18 maart 2012 om 12.30 u
De Roma - Borgerhout

Turnhoutsebaan 286
2140 Borgerhout

Meer info : www.deroma.be, www.transparant.be en www.transparant.be

Extra :
Jan Van Outryve op www.muziekcentrum.be, www.transparant.be en youtube

Elders op Oorgetuige :
Come On! Let's Party! Spetterende feestweek in het Concertgebouw Brugge, 13/02/2012

13:25 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

15/02/2012

An Englishman in Tokyo : Philippe Pierlot & HERMESensemble brengen werk van Hume, Corkine en Hosokawa in het Kasteel van 's-Gravenwezel

Toshio Hosokawa Op 21 februari brengt Philippe Pierlot werken voor solo viola da gamba van Captain Tobias Hume en William Corkine in confrontatie met kamermuziekwerken van Toshio Hosokawa, uitgevoerd door HERMESensemble.

HERMESensemble is een Antwerps collectief voor hedendaagse muziek en kunst. Het repertoire en de uitvoeringspraktijk van de klassieke avant-garde vormen het startpunt van de producties, maar het ensemble streeft er bewust naar artistieke grenzen te verleggen: enerzijds zoekt het confrontaties op met oude muziek, pop- en niet-westerse muziek, anderzijds onderzoekt het synergiën met andere disciplines zoals (muziek)theater, beeldende kunsten, video, film en multimedia. Vele van de concerten worden door een expliciet visueel karakter gekenmerkt, zoals de projecten met historische pellicules. Vaak vinden ze plaats op bijzondere, passende locaties, zoals in een industriële architectuur of in een tentoonstelling. HERMESensemble ontwikkelt een expertise in de hedendaagse muzikale expressie door onderzoek naar de uitvoeringspraxis van onder meer de Amerikaanse, Belgische, Duitse, Franse en Italiaanse avant-garde.Het presenteert en creëert eigentijds werk van diverse internationaal gereputeerde componisten en kunstenaars, meestal in nauwe persoonlijke samenwerking. Daarnaast is het promoten van jong talent van eigen bodem een prioriteit, en vormt het creëren van nieuw Vlaamse werk een constante in het activiteitenscala van het ensemble.

Philippe Pierlot is Luikenaar van geboorte. Na autodidactisch luit en gitaar te hebben gestudeerd, legde hij zich toe op het bespelen van de viola da gamba onder begeleiding van Wieland Kuijken. Zijn uitgebreide repertoire omvat ook eigentijdse werken, waarvan er verschillende aan hem werden opgedragen. Met HERMESensemble werkte hij eerder samen rond muziek van George Benjamin en Benoît Mernier, en in een project met Thomas Smetryns en Kaffe Matthews. Hij is één van de zeldzame gambisten die ook de baritongamba bespeelt, een slecht gekend instrument waarvoor Joseph Haydn verschillende werken schreef. Zijn recente projecten betreffen de cantates van Buxtehude, Bruhns en Bach, de motetten en mis van Dumont en Charpentier met Collegium Vocale Gent, en de muziek voor viola da gamba van C.P.E. Bach, Marais en Couperin. Zijn recentste opnames zijn gewijd aan de 'Fantazias' voor viola van Purcell, aan de kamermuziek van Hacquaert en William Lawes, en aan de cantates van J.S. Bach. Hij leidt het Ricercar Consort, waarmee hij in de eerste plaats de muziek van de zeventiende eeuw ontsluit. Hij is verder ook verantwoordelijk voor de adaptatie en restauratie van de opera’s 'Il Ritorno d’Ulisse in Patria' van Monteverdi (opgevoerd onder meer in de Brusselse Muntschouwburg, Lincoln Arts Center New York, Hebel Theater Berlijn, Melbourne Festival) en 'Semele' van Marin Marais, en ook de 'Marcuspassie' van J.S. Bach. Philippe Pierlot is professor aan de Hochschule für Musik van Trossingen.

Toshio Hosakawa werd in 1955 in Hiroshima geboren. Na compositiestudies bij Isang Yun in Berlijn wist Hosokawa zich al snel als de voortrekker van de jonge Japanse muziekgeneratie op te werpen. Zijn stijl is een synthese van de westerse hedendaagse muziek (en meer bepaald van Nono, Scelsi en Lachenmann, één voor één componisten die het begrip 'mooi timbre' met argwaan bekijken) en van de Japanse cultuur (het Nô-theater). In zijn muziek gebruikt hij extreem trage tempi en ontwikkelt hij lange, meditatieve, maar bijzonder krachtige klankblokken (zoals bij rituele muziek), doorspekt met levendige, dramatische impulsen en lawaaierige aanvallen. Hosokawa won de eerste prijs op het compositieconcours naar aanleiding van honderd jaar Philharmonie in Berlijn. Bovendien is hij artistiek directeur van het Festival van Akyioshidai. In 1989 richtte hij samen met enkele andere jonge componisten het jaarlijkse festival 'International Contemporary Music Seminar and Festival' op waarvan hij nu ook de artistieke leiding heeft. De grote Europese festivals (Darmstadt, Festival d 'Automne à Paris, Salzburg...) hebben belangrijke retrospectieves aan hem gewijd.

Hosokawa was oorspronkelijk een typisch voorbeeld van de oosterling die zich helemaal tot de westerse muziek wil bekeren en daarbij zijn eigen traditie wil opgeven. In Japan was zijn muziekopleiding uitsluitend op westerse leest geschoeid. In de huiskring had hij wel Japanse traditionele muziek gehoord - zijn moeder speelde koto - maar hij vond dat redelijk saai. Vreemd genoeg hoorde hij pas voor het eerst live gagakumuziek toen hij in Berlijn was. In Japan waren dat alleen opnamen op platen en cd's geweest, die tijdens huwelijksfeesten en andere ceremoniële gebeurtenissen gespeeld werden.

De confrontatie met de Koreaanse componist Isang Yun is dan ook een confrontatie geworden met zijn eigen wortels, een botsing van oost en west. Voor Hosokawa was het belangrijk hoe Yun zijn oosterse manier van denken en zijn oosterse substantie behield in zijn echt vernieuwende hedendaagse muziek, die dan ook het oosters karakter met een westerse ingesteldheid kon combineren. Hosokawa voelde zich echter bijna epigoon van de (zeer strenge) Yun worden en ging daarom weg uit zijn klas. Op zijn beurt was het zijn volgende compositieleraar, Klaus Huber, die hem in Freiburg aanzette om de Japanse traditionele muziek uitgebreid te bestuderen.

Hosokawa begon zich bijgevolg in het westen te interesseren voor de Japanse traditionele muziek. Met veel 'oppervlakkige' versmeltingen van oost en west was hij echter helemaal niet gelukkig. Hij heeft zijn eigen weg tussen zijn afkomst en het westen zelf moeten vinden: "Mijn hoofdbedoeling is de oosterse traditie met de westerse te verbinden." Terug in Japan in de jaren '90 heeft hij zich geopend voor de natuur van de oosterse muziek, als een verdrongen jeugdherinnering. Dat maakt dat zijn muziek van na 1990 veel persoonlijker en interessanter is dan wat hij daarvoor gecomponeerd heeft. Hosokawa is gaan beseffen dat hij zich cultureel als Aziaat bepaald voelde. Hij voelt zich daardoor niet in staat in westerse 'evoluties', ontwikkelingsplannen en logica in ontwikkelingen te denken. Hij moet de klank kunnen ervaren. Hij componeert spontaan en intuïtief.

Programma :

  • Toshio Hosokawa, Vertical Time Study I (1993)
  • Captain Tobias Hume (ca. 1569 - 1645), Hark, hark - Adue sweete love - Deth. Life - Loves Farewell
  • Toshio Hosokawa, Fragmente II (2003)
  • William Corkine (flor. 1610 - 1617), Pavin - The Punckes delight - Come with me and be my love
  • Toshio Hosokawa, A Song from Far Away (2001)
  • Captain Tobias Hume, I am Melancholy
  • Toshio Hosokawa, Three Love Songs, part II (2005)

Tijd en plaats van het gebeuren :

HERMESensemble en Philippe Pierlot : An Englishman in Tokyo
Dinsdag 21 februari 2012 om 20.00 u
Kasteel van 's-Gravenwezel

St-Jobsteenweg 64
's Gravenwezel
Tickets: 03/355 33 26

Meer info : www.hermesensemble.be en www.inspiratum.be

Bron : Tekst Yves Knockaert voor deSingel, april 2005

Extra :
Toshio Hosokawa op www.schott-music.com, www.karstenwitt.com en youtube

Elders op Oorgetuige :
Tussen droom en werkelijkheid : wereldcreatie Matsukaze in de Munt, 27/04/2011
Toshio Hosakawa's tweede opera Hanjo in de Munt, 3/04/2011

21:17 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

M&M Light : een beetje licht en magie na het winteroffensief

Synkrochord Ze zijn bij Logos volkomen onverdacht van de viering van lichtmissen, Feralia en dergelijke en ook het jaarlijkse lichtfestival gaat enigzins aan hen voorbij. Toch is er, aan de vooravond van de lente, een sprankje magie te bespeuren in de tetraeder. En die komt rechtstreeks uit het atelier, waar net een nieuwe robot-telg het levenslicht zag ...

Een beetje licht, een beetje magie, het is geen overbodige luxe in deze nadagen van het winteroffensief. Ook bij Logos hebben ze het een en ander te vieren, want het <M&M> Robot Orchestra heeft er inmiddels een lid bijgekregen. <Synkrochord>, zoals Godfried-Willem Raes' jongste telg heet, is een automatisch monochord waarvan het trilmechanisme in exacte fase kan worden gebracht met de trilling van de snaar die dat mechanisme aanslaat. Opnieuw een snaarinstrument, en verdorie, hij ziet er zelfs verdomd aantrekkelijk uit met zijn inox voetenwerk.

Verder krijgen we de gangbare bijdragen van alle medewerkers, en dat zijn voor deze editie Moniek Darge, Dominica Eyckmans, Helen White, Marjolijn Zwakman, Kristof Lauwers, Sebastian Bradt & Xavier Verhelst olv. Godfried-Willem Raes.

Tijd en plaats van het gebeuren :

M&M Light
Dinsdag 21 februari 2012 om 20.00 u
Logos Tetraëder - Gent

Bomastraat 26-28
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org

Bekijk hier het online bouwdagboek van <Synkrochord>

11:51 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

13/02/2012

Come On! Let's Party! Spetterende feestweek in het Concertgebouw Brugge

Come On! Let's Party! Het Concertgebouw Brugge is in de voorbije tien jaar uitgegroeid tot de grootste concertorganisator voor klassieke muziek in Vlaanderen. De uitzonderlijke architectuur en akoestiek van het gebouw en de sterk geprofileerde programmering met unieke muziek- en dansfestivals maken van het Concertgebouw een vaste waarde binnen het nationale én internationale cultuurlandschap. Uiteraard laat het Concertgebouw zijn tiende verjaardag niet zomaar voorbij gaan!  Tien jaar Concertgebouw Brugge  =  Come On! Let's Party!

Tijdens 'Come On! Let's Party!' komen de vele artistieke partners van het Concertgebouw aan bod tijdens een heel gevarieerde feestweek met heel wat dans en muziek. Jazz, een dj-event, openluchtspektakels, een eetopera en uiteraard een feestconcert met vaste waarde Jordi Savall en Le Concert des Nations. Dat concert is reeds lang uitverkocht. Wie verschillende artiesten op een en dezelfde dag wil zien komt het best op zondag 26 februari naar de Happening. Een nieuwe compositie als verjaardagsgeschenk? Jos van Immerseel op hammondorgel? Musici van Anima Eterna Brugge als solisten bij il Gardellino? Alles kan op dit muzikale verjaardagsfeest par excellence! Na het slotconcert sluit het Concertgebouw af met een drink voor alle aanwezigen.   

Het derde Come On!-festival lanceert een duidelijke oproep: Let's Party! Op 20 februari 2012 is het exact 10 jaar geleden dat het Concertgebouw officieel werd geopend met een uitvoering van Haydns 'Die Schöpfung' door Anima Eterna Brugge. Nu mag Jordi Savall met zijn indrukwekkende formatie Le Concert des Nations het muzikale vuurwerk ontsteken. Voor en na het verjaardagsconcert zet een uitgebreide reeks festiviteiten de gevarieerde artistieke werking van het Concertgebouw en zijn jarenlange partners in de verf. Kunstencentrum De Werf heeft goede redenen om mee te vieren want het combineert dit seizoen zijn 25ste verjaardag met de release van de 100ste W.E.R.F.-cd. Formaties als het Brussels Jazz Orchestra maken de goedgevulde label night tot een feest van de Belgische jazz. Muziektheater Transparant pakt samen met theatergroep Laika uit met een bewerking van scènes uit Mozarts Don Giovanni. Verwacht je aan een muzikale feestdis op de scène van de Concertzaal! Met Les Noces van Igor Stravinsky, vertolkt door het Spectra Ensemble en het Vlaams Radio Koor, staat ook een huwelijksfeest op het programma. Na een dj-party met Cactus Muziekcentrum en een project voor amateurmusici en -dansers sluit het festival af met een andere traditie sinds jaar en dag: de happening. Artiesten als Jos van Immerseel, Arne Deforce, Claron McFadden, Daan Vandewalle en il Gardellino roepen herinneringen op aan tien jaar muzikaal plezier.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Come On! Let's Party!
Van zaterdag 18 t.e.m. zondag 26 februari 2012
Concertgebouw Brugge

't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.concertgebouw.be

12:07 Gepost in Concert, Dans, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

10/02/2012

Medea van Wim Henderickx en Peter Verhelst in Gent en Antwerpen

Medea Als de Griekse held Jason met zijn Argonauten aan de kust van Colchis belandt, steelt hij het hart van Medea, de koningsdochter. Verliefd helpt zij hem met haar magische krachten het Gulden Vlies te stelen. Op de vlucht redt ze de Grieken door haar vader en haar broer te doden. Aangekomen in Corinthe trouwen Jason en Medea met elkaar en krijgen zij twee kinderen. Na tien gelukkige jaren wordt Jason verliefd op de dochter van Kreon, de koning van Corinthe. Hij wil met haar trouwen om de toekomst van zijn kinderen veilig te stellen. Kreon stemt in met het huwelijk omdat hij zo zijn koningshuis redt. Medea neemt met dit alles echter geen genoegen. Diep beledigd rekent ze op gruwelijke wijze af met de Corinthische prinses om daarna haar beide zonen te doden.

Gebaseerd op de Griekse tragedie brengen het muziektheaterensemble de Veenfabriek en Muziektheater Transparant een eigentijdse bewerking waarvoor Peter Verhelst een fonkelnieuwe Medea  geschreven heeft. In zijn versie wordt de mythe verteld vanuit het perspectief van een terugblikkende Kreon, waarmee hij een nieuwe kijk op de oude mythe creëert. Paul Koek regisseert het ensemble in een rechte lijn dat doet denken aan een Turks orkest. Vanuit deze concertante opstelling spelen de acteurs vier monologen en worden tekstfragmenten in de nieuwe compositie van Wim Henderickx ingevlochten, terwijl het lamento van de Turkse zangeres Selva Erdener gedurende de hele voorstelling klinkt.

Wim Henderickx over Medea : "De monologen van Peter Verhelst en de muziek ontstonden in een afzonderlijk creatieproces. Pas tijdens de repetities kwamen ze tot een symbiose en bleken ze wonderwel bij elkaar aan te sluiten. De drie invalshoeken tekst, muziek en regie worden versterkt door een drieledige confrontatie binnen het werk zelf. Oosten staat tegenover westen, elektronica tegenover akoestische instrumenten, passie tegenover verdriet. De Turkse sopraan kreeg geen taal in de semantische betekenis, ze vertolkt muzikale klanken die het drama van de tekst van Peter Verhelst bekrachtigen. De muziek van protagonist Medea geeft de innerlijke wereld van pijn, liefde en verdriet weer op een introspectieve manier. Ze volgt de monologen van de acteurs niet, het is één groot lamento die de ganse voorstelling muzikaal draagt. De zangeres wordt vergezeld door de duduk, een traditioneel Armeens instrument, dat de menselijke stem benadert.

Het muzikale materiaal bestaat uit één grote melodie die gekenmerkt wordt door het gebruik van kwarttonen (intervallen kleiner dan een halve toon) meestal op een heterofone manier uitgewerkt (gelijktijdig varianten spelen op eenzelfde melodie). De elektronica zorgt voor een klanktapijt, een constante 'drone'. Zowel zang, instrumenten als acteurs krijgen versterking, niet om te vervormen, maar om kleur te geven. Het geheel wordt hiermee verrijkt en krijgt een extra dimensie. De typisch westerse fluit, altviool en klarinet krijgen gezelschap van twee percussionisten (waaronder ikzelf) en een elektrische gitaar, die verrassend aansluit bij het introspectieve en melodieuze karakter van de muziek, maar er ook dwars tegenin gaat". (*)

Tijd en plaats van het gebeuren :

HERMESensemble / De Veenfabriek / Muziektheater Transparant : Medea
Donderdag 16 februari 2012 om 20.30 u
NT Gent

Sint-Baafsplein 17
9000 Gent

Meer info : www.ntgent.be, www.transparant.be, www.veenfabriek.nl en www.hermesensemble.be
--------------------------------
Woensdag 22 februari 2012 om 20.00 u
Toneelhuis - Bourlaschouwburg - Antwerpen

Komedieplaats 18
2000 Antwerpen

Meer info : www.toneelhuis.be, www.transparant.be, www.veenfabriek.nl en www.hermesensemble.be

(*) Bron : www.veenfabriek.nl

Extra :
Wim Henderickx : www.wimhenderickx.com, www.matrix-new-music.be en youtube

Elders op Oorgetuige :
Medea op tournee in voorjaar 2012 na triomf op Biënnale van Venetië, 8/11/2011
Een nieuwe kijk op een oude mythe : wereldcreatie Medea in deSingel, 16/05/2011

15:57 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

A to Zzz : frisse, originele en humoristische voorstelling van Shila Anaraki en Matthew Shlomowitz

The Letter Piece Company In 'A toZzz' banen choreografe ShilaAnaraki en componist Matthew Shlomowitz zich samen met 4 muzikanten/performers een weg door het alfabet. De twee toonden eerder al wat deze voorstelling zou kunnen worden onder de titel 'Letter Pieces': een reeks van korte performances waarbij de acteurs en/of muzikanten regieaanwijzingen krijgen in de vorm van een partituur.

In 'A toZzz' staat elke letter voor een voorwerp, een principe of een idee: de B kan bijvoorbeeld staan voor "ballet", de V voor "variatie" of de G voor "geeuwen". De performers volgen de verschillende letters als een partituur. Het geheel wordt een mengelmoes van stijlen en media: ballet, breakdance, gewone lichaamstaal, breakbeat, volksmuziek, veldopnames, het licht van een rockconcert of van een autostrade… Je kan met andere woorden vanalles verwachten, maar het wordt vooral een frisse, originele en humoristische voorstelling.

Matthew Shlomowitz (1975) groeide op in Adelaide in Australië. Hij studeerde aan het Conservatorium van Sydney bij Bozidar Kos, privé bij Michael Finnissy en aan de Universiteit van Stanford waar Brian Ferneyhough zijn doctoraatsthesis superviseerde.  Hij was mede-directeur van het Ensemble Offspring in Sydney van 1995 tot 1998 en richtte mee het Brits-Belgische ensemble Plus Minus op in 2003.
Hij schreef werken voor ensembles als Asamisimasa, Champ d'Action, ELISION, Libra Ensemble, Tate Ensemble en een werk van hem werd geselecteerd voor de Gaudeamus Week in 2000 en werd er vertolkt door het Nieuw Ensemble. In 2003 werd zijn opera ‘The Cattle Raid of Cooleu or The Show’ (een samenwerking met schrijfster Alison Carruth, digital artiest Scott Wilson en 3 beeldende kunstenaars) uitgevoerd door Ensemble Offspring in de serie New Music Now in Sydney. Momenteel werkt hij aan een reeks audio-visuele stukken met video-kunstenaar Rees Archibald. Het eerste van deze serie - 'Six Aspects of the Body in Image and Sound' - ging in première in 2004 tijdens het Internationaal Muziekfestival in Bath.
Matthew woont in Londen waar hij componeert, schrijft , lesgeeft en waar hij tevens medewerker is bij de Foundation of Independent Education en aan het Birbeck College.

Shila Anaraki is als danseres en choreografe hoofdzakelijk werkzaam in Duitsland, Nederland en België. Zij werkt vaak intensief samen met componisten, onder wie Paul Craenen, David Helbich, Matthew Shlomowitz, George Aperghis, Alvin Curran, Cathy van Eck en Paolo Pacchini. Daarnaast adviseert Anaraki ook geregeld kunstenaars in hun creaties, zoals Johanne Saunier, Heike Lagsdorf en Ula Sickle, Adva Zakai en Flavia Ribeiro Wanderley. Shila Anaraki gaf reeds meerdere masterclasses aan verschillende kunstinstituten in Europa.  Sinds 2008 werkt zij intensief samen met blokfluitspeelster Tomma Wessel rond een reeks korte duo's voor danser en muzikant: de zogenaamde Letter Pieces van Matthew Shlomowitz. Anaraki stond mee aan de basis van The Letter Piece Company, de nieuwe formatie die rond deze duo's ontstond.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Shila Anaraki & Matthew Shlomowitz / The Letter Piece Company : A to Zzz
Donderdag 16 en vrijdag 17 februari 2012 om 22.00 u
Minardschouwburg Gent

Walpoortstraat 15
9000 Gent

Meer info : www.vooruit.be en www.minard.be

Extra :
Matthew Shlomowitz : www.shlom.com, www.champdaction.be/nl/matthew-shlomowitz en youtube
Shila Anaraki : shilaanaraki.blogspot.com en youtube

Elders op Oorgetuige :
Letter Piece Company mixt fysieke actie, woord en muziek door elkaar, 21/10/2010

Video : Shila Anaraki over 'A to Zzz'

13:47 Gepost in Concert, Dans, Muziek | Permalink |  Facebook

Allerlaatste editie van stadsfestival Kulturama in Leuven

Electro-belge Als het op cultuur aankomt, is Leuven dezer dagen meer dan ooit the place to be. Naast het Artefact Festival loopt er van donderdag 16 tot en met zondag 19 februari ook Kulturama 2012. Voor de tiende en laatste keer staat het Leuvense stadsfestival synoniem voor een spannende mix van activiteiten en een indrukwekkend aantal voorstellingen. De cultuurhuizen gooien opnieuw hun deuren voor je open of zoeken nieuwe en ongekende plekken op en brengen er een veelzijdig en ijzersterk programma: dans, nieuwe media, theater, literatuur, film, circus, cultureel erfgoed en heel, heel veel muziek. Ook dit jaar wordt het een goed gevulde vierdaagse met een sterke affiche. Op heel wat plekken kan je binnen- en buitenlopen, en een groot aantal voorstellingen is gratis. Voor muziek loopt de programmatie voor een stuk gelijk met die van Artefact.

Het muzikale luik van Kulturama valt uiteen in drie delen, die focussen op respectievelijk jazz, klassiek en pop. De meeste rek zit er duidelijk op dit laatste 'genre', dat ruim geïnterpreteerd wordt: van zachte, poppy rock tot dubstep. De meest opvallende namen van Kulturama in de popsector staan traditiegetrouw geprogrammeerd in het kunstencentrum STUK in het kader van het multimediafestival Artefact. De blikvanger dit jaar is de Britse twintiger Russel Whyte die als Rustie geldt als het nieuwe wonderkind uit de stal van het befaamde label Warp. Net als zijn labelgenoot Hudson Mohawke (nog zo'n jong talent) komt Whyte uit het Schotse Glasgow en werd zijn debuut-cd 'Glass Swords' opmerkelijk enthousiast onthaald in de pers. Het toonaangevende magazine Wire plaatste het album zelfs op de tweede plaats in de lijst van releases uit 2011.

In een vorig leven was Whyte een gitarist die opgroeide met Nirvana en Jimi Hendrix, maar tegenwoordig is hij hoofdzakelijk actief in een stijl die hij zelf ooit omschreef als "aquacrunk" of "aggressive and melodic instrumental R'n'B/synth rock/club music". Wat op 'Glass Swords' echter vooral opvalt, is de ironie waarmee Whyte speelt met 80s kitsch, platcommerciële beats, een pompende discotheeksound en opgepitchte stemmen, zonder dat hij vervalt in flauwe geintjes. Een andere opmerkelijke naam op de affiche van Artefact is de Noorse jazzpianist Bugge Wesseltoft, de man achter het Jazzland label. Hoewel zijn naam vaak geassocieerd wordt met de 'elektronische jazz' klinkt zijn muziek vaak zo zweverig dat die evengoed aansluiting vindt bij de nieuwe lichting pianominimalisten. Dat is niet minder het geval wanneer hij, zoals op het album 'Duo', samenwerkt met de Duitse producer Hendrik Schwarz met wie hij ook in Leuven te horen zal zijn.

STUK laat nog meer intieme pianomuziek horen met de zoeterige songs van Nils Frahm die een avond deelt met Anasatz der Maschine. Deze groep van Mathijs Bertels (oorspronkelijk een eenmansproject) levert van het meest fijngevoelige elektro-akoestische werk dat België rijk is en komt haar derde album 'Heat' voorstellen. Het gesproken woord wordt op Artefact vertegenwoordigd door de Brit Scroobius Pop en zijn Amerikaanse collega B Dolan.

Voor het uitgesproken dansbare geweld rekent Kulturama op de voortwoekerende dubsteprage. Op 17 februari zijn in Alma 3 ondermeer  Borgore, Koan Sound en het Leuvense AKS te horen en een dag later maken oudgediende Skream (de nochtans  maar 25-jarige Oliver Dene Jones) en de opkomende Blawan het mooie weer. Wie het meer in de rocksector zoekt kan twee dagen eerder in het Depot terecht voor Gavin Friday en een optreden met de eerste drie laureaten van de wedstrijd Rockvonk, aangevuld met enkele vrouwelijke revelaties uit de open-mic sessies van het Depot.

Gedurende de dagen van Kulturama is er nog meer 'popmuziek' te horen, waarbij Jaune Toujours wat buiten categorie valt: zowel met het folkgekleurde van de muziek als met het uitzonderlijke niveau waarop deze band speelt. Wie hen gratis wil meemaken kan op 16 december om 22u terecht in café De Libertad.

Net als bij de concerten in de popsegmenten is ook de programmatie in de jazzsector een mengeling van binnenlandse en buitenlandse namen. De meest in het oog springende verschijning is die van de Amerikaanse pianist Bill Carrothers die op 17 februari in de Leuvense Stadschouwburg te horen is in een double bill: solo en in trio met zijn landgenoot Drew Gress op bas en de Belg Dré Pallemaerts op drums.

De 47-jarige Carrothers wordt wel eens omschreven als een van de beter bewaarde geheimen van de Amerikaanse jazz en niet zonder reden. Hij is een van die weinige muzikanten die opvallend afwezig zijn op pakweg Wikipedia en van wie op referentiesites als de All Music Guide en  All About Jazz alleen wat cd-besprekingen te vinden zijn. Op zijn eigen website en die van zijn eigen maatschappijtje Bridge Boy lijkt humor belangrijker dan droge informatie, alsof hij alle aandacht niet op zichzelf, maar op zijn muziek wil richten. Die is niet van die aard dat ze meteen de grote, wilde verhalen oplevert. Carrothers beweegt zich in de "klassieke" jazztraditie: lyrisch, rijk en gestileerd, waarbij hij heel persoonlijk uit de hoek kan komen. Op zijn laatste solo-album 'Excelsior' beschrijft hij in korte, nostalgisch-romantische en sepiakleurige improvisaties het gelijknamige Amerikaanse plaatsje waar hij opgroeide. Op YouTube is dan weer een fraaie opname te vinden waar hij de 'Imperial March' uit 'Star Wars' omtovert in een volwaardige jazzballad, alsof John Williams het altijd zo bedoeld heeft.

Andere buitenlandse gasten zijn dichter-drummer William Hooker (gratis op de slotdag van Kulturama in het STUK café) en het Britse The Cinematic Orchestra, de band rond Jay Swinscoe die jazz met triphop en semiorkestrale ambities combineert tot een even luxueus als toegankelijk geheel waarbij ze vaak de filmische tour op gaan.

De Belgische jazz wordt onder andere vertegenwoordigd door het trio van gitarist Maarten Decombel dat jazz mengt met traditionele muziek uit verschillende streken, het funky Root en Dree Peremans' Rebith::Collective dat zich meer in de klassieke bopafdelingen beweegt. De Big Band van het Lemmensinstituut (o.l.v. Brussels Jazz Orchestra-aanvoerder Frank Vaganée) duikt het verst in de jazzgeschiedenis en zal op de openingsdag van de cultuurvierdaagse te horen zijn met het repertoire van Duke Ellington.

Het aandeel klassieke muziek op Kulturma is in vergelijking met het aanbod aan pop- en jazzconcerten eerder beperkt. De helft van de klassieke concerten zijn voor rekening van de Leuvense muziekopleidingen. De docenten van het conservatorium bijten in diverse combinaties de spits af op 16 februari, een dag later gevolgd door Lemmenslide Trombone Quartet, zoals de naam al aangeeft: het trombonekwartet van het Lemmensinstituut. Ensemble XXI, De klas hedendaagse muziek van het conservatorium, is op 18 februari te horen met een project rond sampling onder leiding van Jasper & Jasper en Kim Van den Brempt. Die voorlaatste dag van het festival is het drummen voor de klassieke muziek, want naast het Ensemble XXI zijn die dag ook de muzikanten van het Odysseia Ensemble te horenop verschillende locaties in het M-Museum Leuven. Het Collegium Frascati speelt werken voor strijkkwartet en klarinet van de 20ste eeuwse componisten Samuel Barber, Philipp Glass en Gerald Finzi en in de kapel van het Heilig-Hartinstituut in Heverlee treden de koren Musa Horti (Heverlee) en Ishango (Namen) samen en afzonderlijk op. Het wordt voor de liefhebber van klassieke muziek serieus keuzes maken, maar nog niet half zo erg als voor de muzikale omnivoor. Kulturama zet met haar laatste editie een waardig orgelpunt achter tien jaar culturele werking in Leuven.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Kulturama 2012
Van donderdag 16 t.e.m. zondag 19 februari 2012
op diverse locaties in Leuven


Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.kulturama.be

Artikel grotendeels overgenomen van Kwadratuur.be
Kulturama. Eentje om het af te leren, Koen Van Meel op Kwadratuur.be, 1/02/2012

Elders op Oorgetuige :
Artefact festival stelt het sociale contract in vraag, 7/02/2012

Electro-belge : gloednieuwe elektroakoestische muziek in Espace Senghor

Electro-belge Voor een flinke portie elektroakoestische muziek kun je op woensdag 15 februari terecht in het Etterbeekse cultuurcentrum Espace Senghor. Annette Vande Gorne en vzw Musiques & Recherches geven er in 'Electro-belge' een overzicht van de electroakoestische muziek in België. Het programma houdt geen rekening met taal- en andere grenzen: zowel Vlaamse als Waalse componisten komen aan bod, zowel de 'oudere' generatie als de jongeren. Alle werken op het programma worden tijdens dit concert voor de eerste keer uitgevoerd.

Na haar klassieke muziekopleiding ontdekt Annette Vande Gorne (1946) de akoesmatiek. Daarbij wordt het geluid puur op zijn klankeigenschappen benaderd, zonder dat de bron ervan enige betekenis overhoudt. Een ingrijpende verandering in het waarnemen dus, dat nu veel meer gericht is op de klankspectra van die geluiden. Dat brengt ook een andere manier van componeren met zich mee. Om zich op dat gebied bij te scholen heeft ze ondermeer ook nog een stage gevolgd bij Pierre Schaeffer. Omdat er geen mogelijkheden in België waren om deze muziek te leren kennen en te kunnen spelen richtte ze in 1982 de vzw Musiques et Recherches op en de studio Métamorphoses d'Orphée (ondertussen bestaande uit meerdere studio's voorzien van de modernste middelen). Ze doceert nu aan het conservatorium te Mons.

Joris de Laet (1947) raakte als jongere reeds geïnteresseerd in deze muziek door te zoeken naar muziek die klonk zoals de moderne schilderkunst eruit zag. Hij startte zijn componeercarrière met het experimenteren met bandopnemers en de analoge synthesizers die begin jaren ‘70 op de markt verschijnen. Hij zoekt concertmogelijkheden in Antwerpen waar hij met live electronics muziek maakt. Zo gaf hij concerten waar zeer lange tapedelays werden gebruikt. Daarbij wordt op de ene bandopnemer opgenomen en deze band loopt naar een andere bandopnemer, die een eind verder staat en die het geluid afspeelt wat tegelijk ook weer opnomen wordt op de eerste bandopnemer. Hij gaat ook een tijdlang in de I.P.E.M.-studio werken waar hij Goethals en Karel Goeyvaerts ontmoet en met deze laatste ook af en toe samenwerkt. Wanneer hij technisch onafhankelijk wordt, sticht hij in 1972 de Studio voor Experimentele Muziek (S.E.M.) waarbij hij zijn studio openstelt voor geïnteresseerden in deze muziek. Hij doceert momenteel de cursus elektronische muziekcompositie in het conservatorium te Antwerpen.

Roeland Luyten (1977) studeerde fluit aan het conservatorium in Antwerpen en in Tilburg. In 1997 volgde hij eveneens aan het conservatorium in Antwerpen elektroakoestische muziekcompositie bij Joris de Laet. Luyten past met succes de moderne technieken toe die tegenwoordig binnen het bereik komen op een personal computer.

Jean-Louis Polliart (1954) volgde het tradionele muziekonderwijs voor piano en muziekschriftuur aan het Koninklijk Conservatorium van Mons. Hij studeerde er tevens orkestratie en compositie bij P.-B. Michel en onderwijst er sinds 1979 geschreven harmonie. In 1996 behaalde hij het hoger diploma voor elektroakoestische compositie in de klas van Annette Vande Gorne aan het Koninklijk Conservatorium van Mons.
Sinds 1986 staat hij aan het hoofd van de muziekacademie 'La Chantrerie' in Soignies en richtte er in september 1994 een cursus elektroakoestische compositie van akoesmatische aard in. Deze cursus is specifiek bestemd voor kinderen (een première in België in de muziekacademies). In oktober 2000 richtte hij hier eveneens een cursus klokkenspel in.
Hij componeerde elekroakoestische muziekstukken, instrumentale muziek, orkestmuziek en muziek die de voorgaande genres combineert. Hij evolueerde duidelijk in een sfeer die wordt bepaald door een groeiende belangstelling voor de voorbijgaande tijd. Dait heeft ertoe geleid dat perceptie bij hem een belangrijke rol speelt. Hij besteedt dan ook het grootste deel van zijn tijd aan de 'kunst van de vaste geluiden'.
Polliart is lid van meerdere componistenverenigingen en/of elektroakoestische verenigingen en hij behaalde verscheidene internationale onderscheidingen.

Loup Mormont, Pierre-Axel Izerable, Clément Parmentier, Daniel Perez-Hajdu, Rafael Munoz Gomez, Brice Deloose en Sylvie Bouteiller behoren tot jongere generatie componisten. Zij studeerden sinds 2007 af bij Annette Vande Gorne aan het Conservatorium van Mons.

Programma :

  • Joris de Laet, étude aux inattendus
  • Loup Mormont, Synth Pop & dents cassées
  • Roeland Luyten, Inert
  • Pierre-Axel Izerable, ElastRicité
  • Clément Parmentier, Pensées amères
  • Daniel Perez Hajdu, Prologue pour une image
  • Rafael Munoz Gomez, Particules recomposées
  • Brice Deloose, le temps de l'oubli
  • Sylvie Bouteiller, Fluage #1
  • Jean-Louis Poliart, Une aventure pianistique
  • Sam Salem, The sun warms your memory
  • Donika Rudi, Echoes of the Crying Earth
  • Stijn Govaere, PnoMu#1

Tijd en plaats van het gebeuren :

Musiques & Recherches : Electro-belge
Woensdag 15 februari 2012 om 20.00 u
Espace Senghor - Etterbeek

Chaussée de Wavre 366
1040 Etterbeek

Meer info : www.musiques-recherches.be en www.senghor.be

Extra :
Joris de Laet : jorisdelaet.magix.net, semradio.audionetwork.be en www.muziekcentrum.be
Jean-Louis Poliart op www.cebedem.be, www.compositeurs.be en www.electroacoustique.be
Sam Salem : www.osamahsalem.co.uk en soundcloud.com/sam-salem
Donika Rudi op www.composers21.com, www.classical-composers.org en youtube
Stijn Govaere : www.stijngovaere.com en soundcloud.com/stijngovaere

11:03 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

09/02/2012

Stompbox.guitar : Nico Couck op zoek naar nieuwe klankkleuren op de gitaar

Nico Couck Stompbox.guitar is een solorecital van de pas afgestudeerde gitarist Nico Couck. Hij brengt een gevarieerd programma met als rode draad de speurtocht naar nieuwe klankkleuren op zowel klassieke als elektrische gitaar. En dat hij smaak heeft, bewijze zijn setlist die hij in Logos zal brengen, met werk van o.m. Tristan Murail, Luciano Berio, Lois V Vierk en Klarenz Barlow.

Gitarist Nico Couck (Sint-Niklaas, 1988) studeerde in 2011 af als Bachelor in de Muziek met grootste onderscheiding aan het conservatorium van Antwerpen. In 2010 werd hij laureaat in de Lions Music Competition en in 2011 kreeg hij de Laboratoriumprijs, uitgereikt door productiehuis Champ d'Action. Zijn repertorium varieert van Barok tot en met hedendaags, waarbij hij frequent en met eenzelfde soeplesse afwisselt tussen klassieke en elektrische gitaar. Sinds 2008 werkte hij mee aan wereldcreaties van o.m. Phill Niblock, Yannis Kyriakides, Stefan Prins en vele anderen. Naast uitvoerend musicus is hij werkzaam als leerkracht gitaar aan de muziekakademie van Boom.

Of het nu gaat om scheurende heavy metal, zeemzoete jazz of vurige flamenco, vandaag kent het gitaarrepertoire vele gezichten. Deze transformatie is niet onopgemerkt voorbijgegaan aan sommige componisten van de afgelopen eeuw. Nico Couck laat in Stompbox.guitar zien hoe deze klanken hun intrede hebben gevonden in de wereld van de nieuwe muziek. In zijn monumentale Sequenza XI probeert Luciano Berio bijvoorbeeld de licht aangebrande passie van flamenco en het beheerste van de luittechniek te verenigen. Tristan Murail gebruikt het harde rockgeluid van de elektrische gitaar als hommage aan obscure horrorfilms. Japanse Gagaku-muziek duikt dan weer op in Go Guitars van Lois V Vierk. En er is tenslotte ook een creatie geprogrammeerd van de Argentijn Claudio Baroni, bekend om zijn betoverende soundscapes ...

Samen met o.a. Hugues Dufourt en Gérard Grisey staat de fransman Tristan Murail (1947) aan de wieg van het spectralisme, een muziekstroming waarbij de compositorische samenhang van een stuk vertrekt van de fysische analyse van het geluidsspectrum. Inmiddels zijn werken als Gondwana en Serendib klassiekers in het genre geworden. Als winnaar van de prestigieuze Prix de Rome doceerde Murail in het verleden aan het Parijse conservatorium en het IRCAM aldaar. Momenteel werkt hij aan Columbia University in New York. Zijn solowerk Vampyr! is een hommage aan obscure, twitchy horrorfilms en vereist dan ook een specifieke distortie van de gitaarklank. Dat alles wordt aangevuld met pompende ritmes en een quasi improvisatorisch karakter in een nochtans strak geschreven compositie.

Luciano Berio (1925-2003) is wellicht de meest markante figuur uit de Italiaanse hedendaagse muziek. Na een kortstondige flirt met het serialisme in zijn eerste composities (waarin een onloochenbare schatplichtigheid aan Anton Webern opduikt), wijdt hij het grootste deel van zijn carrière aan een intense zoektocht naar nieuwe, ongehoorde klanken. Daarbij legt hij een lukratief medium zoals elektroakoestiek rustig naast zich neer en dwingt hij zangers zowel als instrumentalisten naar alternatieve, soms vergezochte speel- en zangtechnieken. Een opus dat deze houding perfekt weerspiegelt, is zijn reeks Sequenza's waar hij gedurende vierenveertig jaar aan werkte. Berio schreef maar liefst veertien van deze Sequenza's, telkens voor een ander solo-instrument. In Sequenza XI (1988) voor gitaar heeft Berio de twee tradities waarin de gitaar is grootgebracht, verenigd. Enerzijds de brutale maar passionele wereld van flamenco, anderzijds de breekbare en beheerste traditie van het luitspel. Deze twee tegen-gestelden zijn in voortdurend conflict, maar laat dat nu net het spannende aan dit stuk zijn.

De vrouwelijke componist Lois V Vierk (1951) is een opvallende figuur binnen de Amerikaanse minimal music. Gedurende tien jaar bestudeerde ze Gagaku (traditionele Japanse hofmuziek waarvan de vroegste bronnen dateren van rond 589) in Los Angeles. De rode draad doorheen haar oeuvre zijn veelvuldige glissandi en het exponentieel behandelen van strukturen en parameters. Ze doet dat zeer aanschouwelijk door te kiezen voor homogene bezettingen (stukken voor eenzelfde instrument, zoals Simoom voor 8 cello's of Cirrus voor 6 trompetten). Vrij vertaald betekent Go Guitars (1981) 'Vijf Gitaren'. In dit werk worden de vijf gitaren volledig verstemd naar één toon en 4 mikrotonale nevenliggende noten (2 boven, 2 onder). De stemvoering van de gitaren afzonderlijk is echter nauwelijks waarneembaar, want Vierk kreëert een gigantische muur van geluid. Nochtans volgt elke gitaar steevast zijn eigen weg. Wat begint als een kalme, bevreemdende wolk van klanken, mondt uit in een gigantische stroom chaos. Go Guitars is een fascinerend, opzwepend stuk met een geheel eigen klank.

Claudio Baroni (1968) studeerde piano en sonologie aan de Universidad de Artes in Rosario (Argentinië). Sinds 2002 kreeg hij talrijke opdrachten van onder meer Piano Circus, Opera Nova Ensemble en Champ d'Action. In 2010 ging zijn eerste opera Baltasar/Summer Manuevres in première in Argentinië en Nederland. SoLo I (2011) voor elektrische gitaar en loop station behoort tot een reeks werken met dezelfde instrumentatie. In dit werk wordt elke getokkelde noot uitgerokken tot er een schier oneindige resonantie ontstaat. Door middel van de loop station is de uitvoerder in staat om verschillende lagen muziek in real time op elkaar te stapelen. Baroni omschrijft SoLo I als "een continu proces van het verleden dat onveranderd blijft doorgroeien naar de toekomst". Het stuk kwam tot stand in samenwerking met Nico Couck.

Programma :

  • Tristan Murail, Vampyr! (1984)
  • Luciano Berio, Sequenza XI (1988)
  • Claudio Baroni, SoLo I (2011) (creatie)
  • Klarenz Barlow, ...until... (version 7)
  • Lois V Vierk, Go Guitars (1981)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Nico Couck: Stompbox.guitar
Donderdag 16 februari 2012 om 20.00 u
Logos Tetraëder - Gent

Bomastraat 26-28
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org

Extra :
Tristan Murail : www.tristanmurail.com, brahms.ircam.fr, www.compositiontoday.com en youtube
Luciano Berio op www.compositiontoday.com, www.themodernword.com, brahms.ircam.fr en youtube
Portret Luciano Berio, J-L Plouvier op www.ictus.be
Luciano Berio (1925 - 2003): Duivelskunstenaar, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl
Claudio Baroni op youtube
Klarenz Barlow op en.wikipedia.org en youtube
Lois V. Vierk op en.wikipedia.org
Lois V Vierk, Speaking of Music at the Exploratorium in 1987 op www.archive.org, 23/04/1987

Elders op Oorgetuige :
Jonge gitarist Nico Couck maakt solodebuut met virtuoos recital in Hamme, 31/05/2011

Beluister alvast Vampyr! van Tristan Murail, uitgevoerd door Nico Couck in het M HKA op 8 mei 2011



Luciano Berio's Sequenza XI



en een fragment uit Klarenz Barlow's ...until... (version 7)

20:04 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook