16/04/2012

Tanto amore segreto : Puccini's heldinnen revisited

Simonne Moesen Puccini's heldinnen Madame Butterfly, Mimi, Tosca en Liu tonen de mens in al zijn contradicties, zijn zwakheid en sterkte, zijn verlangen naar liefde, zijn zoektocht naar waarheid. Zangeres Simonne Moesen belichaamt deze heldinnen, beleeft hun passies, trekt je mee door hun stormachtige levens en laat, begeleid door Kaat de Windt op piano, de mooiste Puccini-aria's op je los. Een tedere, bloedmooie en grappige concertante vertelling.

Butterfly, Mimi, Liù en Tosca zijn vrouwen die alles opofferen voor 'de Liefde', tot het bittere einde... Simonne Moesen gooit zich vol overgave in de ontroerende aria's van deze heldinnen, maar stelt aan de andere kant hun idealen en de dramatische gang van zaken in vraag. In haar licht humoristisch commentaar maakt ze een vlijmscherpe analyse van de romantische kenmerken en houdt ons deze als een spiegel voor. Een onthullende kijk op romantiek. Ook de muziek van Puccini's opera's staat bol van dramatiek en hevig oplaaiende passie. Componiste/pianiste Kaat De Windt verweeft thema's uit dit repertoire in haar eigen muzikale wereld.

Simonne Moesen was jarenlang de fetisj actrice van Wayn Traub. Nu pikt ze de draad weer op met haar eigen (vaak ludieke) onderzoek naar de man-vrouw verhouding en de hedendaagse mens in verhouding tot het ietwat 'belegen' materiaal van Puccini's opera's. Ze schreef de tekst voor de voorstelling, ontwikkelde het concept en staat met spel en zang op de scène.  Pianiste en componiste Kaat De Windt is te situeren in de hedendaagse muziek, maar ze zoekt ook de werelden van klassieke muziek en jazz op in haar composities. Recent schreef ze nog de compositie voor Ictus in de productie Barakstad van KVS. Samen brengen ze een tragikomische kijk op lief en leed in opera's als La Bohème, Tosca, Madama Butterfly en Turandot.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Walpurgis : Tanto amore segreto
Vrijdag 20 april 2012 om 20.15 u
't Arsenaal - Mechelen
Hanswijkstraat 63

2800 Mechelen 

Meer info : www.tarsenaal.be en www.walpurgis.be
--------------------------------
Zaterdag 21 april 2012 om 20.15 u
CC de Meent

Gemeenveldstraat 34
1652 Alsemberg (Beersel)


Meer info : www.demeent.be en www.walpurgis.be

Elders op Oorgetuige :
Barakstad : verbaal vuurwerk met live muziek van Kaat De Windt, 21/03/2012
Espace Senghor focust op Draaiorgelpunt van Kaat De Windt, 10/12/2011

Bekijk alvast dit fragment uit 'Tanto Amore segreto' (FENIKSfestival 2011)

15:12 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Jozef Van Wissem : luit knalt 21ste eeuw in

Jozef van Wissem Componist Jozef van Wissem (foto) ontrukt de luit uit haar barokke keurslijf en plaats het midden in de 21ste eeuw. Zonder de echo van de traditionele speeltechnieken te doven boort van Wissem nieuwe bronnen aan. Vrije improvisaties wisselen af met bestudeerde muziekpalindromen. Het resultaat is verrassend medidatief en hypnothiserend intens tegelijk. Zijn muziek duikt regelmatig op in documentaires, maar even goed op de soundtrack van het Sims Medieval spel.

De Nederlandse Jozef Van Wissem speelt een onalledaagse instrument in de wereld van hedendaagse improvisatie: de renaissance- en barokluit. Hij slaagt erin om een brug te bouwen tussen 17de-eeuwse luitmuziek en 21ste-eeuwse minimalisme en improvisatie. Hoewel hij soms gebruik maakt van subtiele elektronische manipulatie, blijft hij toch trouw aan het specifieke timbre, resonantie en techniek van een luit. Hij benadert renaissance luitmuziek op een radicaal conceptuele wijze: hij deconstrueert bestaande composities, door ze bvb. achterwaarts te spelen. Daarnaast componeert hij zelf stukken volgens principes uit de dodecafonie: palindromes en gespiegelde structuren. De stukken hebben daardoor geen traditionele lineaire compositie, geen traditionele spanning/ontspanningsprincipe, en drijven op een intense, nooit aflatende spanning.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Concert Jozef Van Wissem
Dinsdag 17 april 2012 om 21.30 u
Muziekcentrum Kinky Star - Gent

Vlasmarkt 9
9000 Gent
Gratis toegang

Meer info : www.kinkystar.com en www.jozefvanwissem.com

Extra :
Jozef Van Wissem op youtube
Jozef Van Wissem en de bevrijding van de luit, Hans van der Linden op www.kindamuzik.net, 21/06/2011

Elders op Oorgetuige :
Nieuwe muziek voor oude instrumenten in Netwerk Aalst, 10/11/2011

Bekijk alleszins deze video van Jozef Van Wissem (Tijuana Round voor luit en electronics)

13:11 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

13/04/2012

Calefax rietkwintet en Lenneke Ruiten brengen nieuw werk van rijzende ster Nico Muhly in deSingel

Nico Muhly Nico Muhly (foto) is een fenomeen van de hedendaagse muziek. Eens in de zoveel tijd staat er zo eentje op: een componist die spijkers met koppen slaat. Het 'nu' samengevat in één melodie of ritme. Nico Muhly is Amerikaan en protegé van Philip Glass. Met enkele speelse en avontuurlijke werken trok hij het zelfgenoegzame sérieux van de klassieke muziek in twijfel. MySpace, YouTube en hiphop maken deel uit van zijn dagelijks leven, net zoals zestiende-eeuwse koormuziek.
Samen met Concertgebouw Amsterdam, Wigmore Hall Londen en Muziekgebouw Eindhoven gaat deSingel voor een nieuwe creatie van deze jonge god. Die schrijft hij voor het Nederlandse Calefax rietkwintet en de jonge operaster Lenneke Ruiten. In zijn vijfentwintigjarig bestaan heeft Calefax van zijn unieke rietinstrumentenbezetting een aantrekkelijke, veelgevraagde verschijning gemaakt op zeer uiteenlopende kamermuziekpodia. De groep speelt staande en koppelt zijn uitzonderlijke speelkwaliteiten aan een ongedwongen look. Calefax koos een prachtig complementair programma bij deze creatie. Het gaat van Johann Sebastian Bach via Steve Reich tot Hans Abrahamsen en Matthew Shlomowitz.

Het concertprogramma 'Layers' brengt het rietkwintet Calefax in contact met twee rijzende muzikale sterren: de Nederlandse sopraan Lenneke Ruiten en de jonge Amerikaanse componist Nico Muhly. Speciaal voor dit programma componeerde de in New York wonende Muhly een omvangrijk nieuw werk voor sopraan en rietkwintet: 'Hymns for Private Use'. Voor het overige repertoire selecteerde Calefax een aantal passende hoogtepunten uit zijn hedendaagse repertoire en kwam uit bij muziek van Australische, Deense en Amerikaanse makelij: drie stukken. die op zeer uiteenlopende wijze met het begrip 'layers' omgaan. Het concertprogrammna wordt gelardeerd met polyfone hoogstandjes van Johann Sebastian Bach. Raaf Hekkema, arrangeur van deze werken: "Waar we bij onze klassieke concerten altijd proberen tenminste één hedendaags werk te programmeren, wilden we nu het omgekeerde ook doen. De keuze was wat dat betreft wel lastig omdat Calefax' repertoire bol staat van de polyfone, dus gelaagde muziek. Regelmatig lezen we in de pers dat met name barokke (klavier)muziek in ons arrangement zo veel aan transparantie wint doordat de klankkleuren van de rietinstrumenten onnadrukkelijk maar onmiskenbaar de laagjes van bijvoorbeeld canons en fuga's blootleggen. Daarom kozen we voor enkele delen uit de 'Kunst der Fuge': dé meesterproef van de grootste muzikale metselaar die op ingenieuze wijze instrumentale lagen in elkaar voegt." Het derde van de drie Bachdelen is een bijzonderheid: hier speelt Calefax een voltooiing van het laatste deel uit de 'Kunst der Fuge', in 2011 gemaakt door de Brabantse organist en Bachvorser Kees van Houten.

Matthew Shlomowitz, Line and Length
Het concert opent als een wervelstorm met een compositie van de Australische componist Matthew Shlomcivitz. 'Line and Length' bestaat uit een relatief klein aantal mielodische lijnen van verschillende lengte. Elk van de lijnen wordt steeds herhaald (in een loop gespeeld), waarbij de ongelijke lengtes automatisch een patroon van verschuivende overlappingen veroorzaken. 'Line and Length' is ook een term uit het Cricket. Daar beschrijft het een bal die met flinke vaart nét naast het linker paaltje van het wicket wordt geworpen, zodat de slagman twijfelt of hij de bal moet slaan dan wel laten lopen. 'Line and Length' is opgedragen aan Calefax, dat het stuk op 17 december 2007 in première bracht in de Christ Church Spitalfields, Londen.

Hans Abrahamsen, Walden
De Deense componist Hans Abrahamsen schreef 'Walden' in 1978, voor het Funenkwintet, een conventioneel houtblaaskwintet. De titel verwijst naar het boek 'Walden; or, Life in the Woods' uit 1854 van de Amerikaanse schrijver Henri David Thoreau (1817-1862). Thoreau was een experimenteerlustig filosoof en schrijver en zijn invloedrijke boek is het verslag van zijn tweejarig verblijf in de kale natuur. Zoals Thoreau zich terugtrok in de bossen om zichzelf te bevrijden van "de kunstmatige gewoontes en eisen van de hedendaagse samenleving en om de verloren band met de natuur te herontdekken", zo componeerde Abrahamsen een muziek die van iedere franje en decadentie is ontdaan. In het kwintet 'Walden' hergebruikt de componist muzikaal materiaal en streeft hij 'new simplicty' na, waarmee hij naar eigen zeggen overbodig materiaal weglaat ten bate van helderheid en identiteit.
In het stuk komen verschillende lagen tot hun recht, zoals een organische ('groei, bloei en verval', een heel mechanische (herhaalde patronen) en een verhalende, associatieve laag (herkenbare signalen als uit een ver verleden). Het laatste van de vier delen is een staaltje van Ives-achtige gelaagdheid dat menig polyfonist zal opkikkeren: er klinken eigenlijk twee muziekjes door elkaar heen, één in een naïeve driekwartsrnaat, en het andere in een zesachtste die aan de jacht doet denken. De notatie die de componist koos is voor beide melodietjes onhandig, wat de uitvoerende musici op het verkeerde been zet en daarmee een onthechting oplevert die doet denken aan de idealen van Thoreau.

Nico Muhly, Hymns for Private Use
'Hymns for Private Use' van de Amerikaanse componist Nico Muhly (1981) is een reeks van vijf liederen op verschillende oude Engelse teksten daterend van de 12de tot de 18de eeuw. Het eerste lied, 'Virga Rosa Virginum', is een tekst (in een mengeling van Engels en Latijn) over de Maagd Maria en haar zoon. Zoals bij veel oude teksten het geval is, wordt het gelukkige kerstverhaal onderbroken door een korte verwijzing naar het kruis. Waar de Engelse tekst verhalend wordt gebracht, zweven de Latijnse woorden, in serene vervoering.
In de tweede tekst, 'The Holy Spirit', van de hymnicus Anne Steele (1717-1778), laat Muhly de sopraan puntige vragen stellen boven eenvoudige akkoorden in de blazers.
In 'Sleep', een 17de-eeuwse vertaling van Ambrosius (4de eeuw), wordt prachtig geschilderd met woorden.Het cornpositorische proces is hier omgekeerd aan het tweede deel: de sopraan zingt een eenvoudige, langzame melodie terwijl de blazers heftig trillen als riet.
De laatste twee liederen zijn simpele teksten in rijmende coupletten, bedoeld als hymnes in de klaslokalen van het koloniale Amerika. Voor 'An Autumnal Song' maakte Muhly een hymne-achtige melodie voor de sopraan, terwijl een trio van hobo, klarinet en saxofoon bedachtzaam vallende motieven spelen. De basklarinet en fagot breken hier bruut op in, waarna het deel afsluit met een vocalise.
Tot slot klinkt de toonzetting van een hymne over het afsluiten van de dag. Muhly: "Net als in het vierde deel bedacht ik een hymne-achtig lied om dat vervolgens te verstieren met motorische muziek, losse melodische motieven en nerveuze, ritmische interrupties van de fagot en de basklarinet".

Steve Reich , New York Counterpoint
Een meester in het creëren van spannende, zich langzaam verschuivende lagen is de Amerikaanse minimal-componist Steve Reich (1936). Reich schreef 'New York Counterpoint' in 1985 voor klarinet en 10 opgenomen klarinetten. In 2006 maakte Raaf Hekkema een arrangement voor hout en koper. Steve Reich was dermate enthousiast over de werkopname van deze klankrijkdom, dat het idee ontstond om een versie te maken die de door Calefax uitgedragen rietklank ten volle zou doen uitkomen. In 2007 arrangeerde Raaf Hekkema deze nieuwe versie, voor elf verschillende rietinstrumenten (hobo, hobo d'amore, althobo, klarinet. bassethoorn, esklarinet, beskalerinet, sopraansaxofoon, altsaxofoon, kwintfagot en fagot), waarbij zes instrumenten zijn opgenomen en de soloklarinet en vier begeleidende instrumenten live klinken.

Programma :

  • Hans Abrahamsen, Walden (versie 1995)
  • Matthew Shlomowitz, Line and Length (2007)
  • Johann Sebastian Bach, Canons uit 'Die Kunst der Fuge'
  • Nico Muhly, Hymns for Private Use (Belgische creatie)
  • Steve Reich , New York Counterpoint

Tijd en plaats van het gebeuren :

Calefax & Lenneke Ruiten : Layers
Donderdag 19 april 2012 om 20.00 u
(Inleiding door Yves Knockaert om 19.15 u )
deSingel - Antwerpen
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.desingel.be en www.calefax.nl

Bron : tekst Yves Knockaert voor deSingel, april 2012

Extra :
Hans Abrahamsen op www.chesternovello.com, www.ewh.dk en youtube
Matthew Shlomowitz : www.shlom.com, www.champdaction.be/nl/matthew-shlomowitz en youtube
Nico Muhly : nicomuhly.com en youtube
Steve Reich op www.stevereich.com, en.wikipedia.org, www.boosey.com en youtube
Steve Reich (1936 - ) : Groot minimalist op www.musicalifeiten.nl

14:01 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

12/04/2012

M&M NO/SI : politiek getinte performances en Noh-theater in een futuristische context

Noh-theater Dat ze bij Logos scherp afgelijnde opinies koesteren, zal niemand verbazen. Voor deze editie heeft de crew enkele politiek getinte performances in petto, alsook een zekere dosis positieve Verneinung en een update van The People United Will Never Be Defeated. Maar op deze special komen ook referenties naar NOH-theater (het klassieke Japanse muziekdrama dat dateert uit de 14de eeuw) aan bod. Kan het aktueler? Antwoord: NO.

NO/SI, Ja oder Nein, daar kunnen ze bij Logos weer heel wat kanten mee uit ... Kant 1 bijvoorbeeld: politiek. Als er een bezigheidsterapie is, waarin de tegenstelling welles/nietes gerust symptomatisch mag genoemd worden, is het wel de politiek. Tijd dus, om het spectrum van scherp afgelijnde opinies en benaderingswijzen - gemixt met een zekere dosis positieve Verneinung - open te trekken. Dat alles in enkele bijzondere politiek getinte performances van de Logos crew.

Kant 2: de NO van Noh-theater, de uiterst gestileerde, sobere en trage theatervorm uit Japan waarvan de wortels dateren uit de veertiende eeuw. Kenmerkend voor deze theatervorm zijn de dubbelslachtigheid van de hoofdrolspelers, het ontbreken van dramatische ontwikkelingen of effekten en een statische, uitgepuurde sfeerschepping. Voor deze editie gaan ze echter geen Japanse muziek nabootsen, NO, ze gaan voor dit luik in de programmatie de machines zélf laten spreken en iets genereren dat Noh-theater zou kùnnen zijn, maar dan in een 21ste-eeuwse, futuristische context. Muziek Ex Machina, dus. Oh YES.

Tot slot meldt Sebastian Bradt (hoewel zelf geen indignado dan wel een obsessivo) dat hij zich in een geëngageerde reflex apres la lettre zal werpen op een orkestratie van een veelvuldig gerecycleerd volkslied. El Pueblo Unido Jamás Será Vencido, voor sommigen beter bekend als The People United Will Never Be Defeated (waar bv Fredric Rzewski indertijd zijn illustere reeks variaties op maakte), maar nu dus in een versie voor 50 muziekrobots. Kan het aktueler in crisistijden? Antwoord: NO.

Dat Godfried-Willem Raes al jaren aan de slag is met Goethe's Faust, is al lang geen geheim meer. Voor deze gelegenheid sluit hij zich aan bij het adagium van de geniale Mefisto, 'Ich bin der Geist der stets verneint'. Een nieuwe Namuda-studie dus, nummer 24. Een voorstudie voor Technofaustus, voor een of twee dansers en groot robotorkest.

Tijd en plaats van het gebeuren :

M&M NO/SI
Donderdag 19 april 2012 om 20.00 u
Logos Tetraëder - Gent

Bomastraat 26-28
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org

16:11 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

11/04/2012

Experimenteren met percussie en accordeon : Andrea Parkins & Glück in de Beursschouwburg

Andrea Parkins Samen met de Brusselse muziekwerkplaats Q-O2 blijft de Beursschouwburg voeling houden met nieuwe artiesten uit de hedendaags-klassieke, experimentele en geïmproviseerde muziek. De eerste Q-O2 set op woensdag 18 april wordt aangepakt door de Amerikaanse componiste Andrea Parkins (foto), die bekend staat voor de unieke aanpak van haar elektronische accordeon en haar zeer inventieve live geluidsmanipulatie. In de tweede set gaat het Europees percussie-ensemble Glück (Enrico Malatesta (IT), Christian Wolfarth (CH), Michael Vorfeld (D), Ingar Zach (NO) en Burkhard Beins (D)) op zoek naar een verruiming van de mogelijkheden voor percussie-instrumenten door middel van improvisatie en instant composities.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Andrea Parkins & Glück
Woensdag 18 april 2012 om 20.30 u
Beursschouwburg - Brussel

A. Ortsstraat 20 - 28
1000 Brussel

Mer info : www.beursschouwburg.be, www.q-o2.be en www.andreaparkins.com

Bekijk alvast deze performance van Andrea Parkins op het Festival les 100 Ciels, Nancy 2003

15:17 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Jerusalem String Quartet in België voor drie prachtige concerten

Dmitri Sjostakovitsj Het jonge Jerusalem String Quartet, doorgebroken bij Harmonia Mundi met enkele uitstekende Haydn-opnames, brengt binnenkort een nieuwe Schumann-opname uit. Daarop nemen de vier het Pianokwartet en het Pianokwintet onder handen. Hun pianopartner? Alexander Melnikov, telg van de Russische pianoscholen en Eliso Virsaladze en tevens het recente pianowonder bij Harmonia Mundi. Precies die droombezetting komt op zondag 15, zaterdag 16 en woensdag 18 april naar België afgezakt voor drie prachtige concerten.

Het Schumann-kwintet brengt het Jerusalem String Quartet op maandag 16 april in de Gentse Handelsbeurs en een dag eerder ook in de Sint-Pieterskerk van Leut-Maasmechelen. In de Handelsbeurs voegt het ensemble nog Mozarts KV 421 toe aan het programma, een van de kwartetten die de componist opdroeg aan Haydn, die tot dan toe bekend stond als de meester van het kwartet. Op die manier recapituleert het ensemble als het ware zijn eigen superieure Haydn-interpretaties via de muziek van Mozart, een meer recente bezigheid van de vier. Tot slot brengen ze ook Sjostakovitsj tiende strijkkwartet opus 118, een van de latere mijlpalen van de componist die omwille van zijn verwezenlijkingen in het strijkkwartetgenre vandaag nog herinnerd wordt. In Leut-Maasmechelen (15/04) laat het kwartet zich dan weer van een andere kant zien: daar brengen ze de vreemde cocktail van Debussy en Beethoven, naast het werk van Schumann. Tot slot doet het Jerusalem String Quartet ook de Belgische hoofdstad aan. Het Brussels Conservatorium krijgt dan wel geen Melnikov te zien of te horen, maar wel de bovenvernoemde combinatie van Mozart, Debussy en Sjostakovitsj. Een erg divers programma, dat de vier muzikanten overigens in april en mei langs alle grote muzieksteden van Europa voert.

Dmitri Sjostakovitsj (foto) koesterde zijn leven lang een grote bewondering voor het werk van Bach. Dat blijkt niet atleen uit een klavierwerk als de 24 preludes en fuga's opus 87, maar ook uit de polyfone weefsels die heel wat van zijn strijkkwartetten kenmerken. Voor de langzame bewegingen van zijn stukken greep hij meer dan eens terug naar de Passacagliavorm, denken we maar aan het derde deel van zijn eerste vioolconcerto. Ook in zijn 10de strijkkwartet ligt deze van oorsprong barokke compositievorm, waarbij de boven- en middenstemmen een steeds wijzigende harmonische en contrapuntische relatie aangaan met een voortdurend herhaalde baslijn, aan de basis van het langzame derde deel. Sjostakovitsj laat er de cello een melancholisch thema van negen maten voorstellen, dat in bet verdere verloop van het deel aan acht subtiele variaties onderworpen wordt.
Ondanks een woest scherzo (Allegretto furioso) is Sjostakovitsj' tiende kwartet een van zijn meest serene composities, een werk dat opvalt door een klassiek vormgevoel en een transparante textuur. Net als in Schumanns pianokwiritet vormt de finale een bekronende synthese, waarin elementen uit de voorgaande delen opnieuw opduiken. Zo keert bij de climax van de finale het passacaglia-thema van de langzame beweging in verkorte notenwaarden (diminutie) terug, alvorens de muziek fluisterend uitsterft met enkele reminiscenties aan thema's uit het eenvoudige openingsdeel.

Het Jerusalem Quartet werd opgericht binnen het kader van de 'Young musicians' Group of the Jerusalem Music Centre' en de 'America-Israel Cultural Foundation' in samenwerking met het Rubin Conservatorium van Jerusalem, waar het kwartet studeerde bij Avi Abramovitsj. Het kwartet vervolmaakte zich in masterclasses bij Isaac Stern, György Kurtág, Michael Tree, Henry Meyer en leden van het Amadeus Quartet. In 1996 won het de eerste prijs op de Jerusalem Academy Chamber Music Competition, waarna nog meerdere prijzen volgden, waaronder de eerste Borletti-Buitoni Trust Award in 2003, met daaraan verbonden belangrijke concerten in Londen, Konzerthaus Wien en Concertgebouw Amsterdam. Intussen is het Jerusalem Quartet vaste gast in de gerenommeerde concerthuizen van Europa. Tijdens het seizoen 2009/10 gaf het Jerusalem Quartet een reeks concerten onder de titel 'Mozart Plus' met strijkkwartetten en -kwintetten van Mozart in de Wigmore Hall in Londen, in Amsterdam, Rotterdam, München, Zurich en andere Europese steden. Ook in Noord-Amerika heeft het Jerusalem Quartet een stevige reputatie uitgebouwd. Het kwartet heeft een exclusief contract met Harmonia Mundi. Hun opname van Haydns strijkkwartetten won de BBC Music Magazine Awards 2010 in de categorie kamermuziek en een Diapason d'Or en hun cd met Schuberts 'Der Tod und das Mädchen' en de 'Quartettsatz' won de Echo Klassik Preis in 2009. Hun laatste opname van de kwartetten van Mozart, verschenen in maart 2011, werd onmiddellijk geselecteerd als Chamber Music Choice in BBC Music Magazine. In mei 2012 zal hun opname van het Pianokwartet en Pianokwintet van Schumann verschijnen, met Alexander Melnikov aan de piano.

Programma 16/04 - Handelsbeurs Gent

  • Wolfgang Amadeus Mozart, Strijkkwartet in d KV 421
  • Robert Schumann, Pianokwintet in Es opus 44
  • Dmitri Sjostakovitsj, Strijkkwartet nr. 10 in As, opus 118

Programma 18/04 - Conservatorium Brussel

  • Wolfgang Amadeus Mozart, Strijkkwartet in d KV 421
  • Dmitri Sjostakovitsj, Strijkkwartet nr. 10 in As, opus 118
  • Claude Debussy, Strijkkwartet, op. 10

Tijd en plaats van het gebeuren :

Jerusalem Quartet & Alexander Melnikov : Mozart, Schumann, Sjostakovitsj
Maandag 16 april 2012 om 20.15 u
Handelsbeurs Concertzaal - Gent

Kouter 29
9000 Gent

Meer info : www.handelsbeurs.be en www.jerusalemstringquartet.com
---------------------------------------
Jerusalem String Quartet : Mozart, Sjostakovitsj, Debussy
Woensdag 18 april 2012 om 20.00 u
(inleiding door Yves Knockaert om 19.30 u )
Koninklijk Conservatorium Brussel
Regentschapsstraat 30
1000 Brussel

Meer info : www.bozar.be en www.jerusalemstringquartet.com

Bron : Tekst Jan Vandenhouwe voor het programmaboekje De Handelsbeurs

Extra :
Dmitri Sjostakovitsj op nl.wikipedia.org, www.boosey.com en youtube
Dmitri Sjostakovitsj (1906 - 1975): Strijd om de geestelijke integriteit, Jan De Kruijff op www.musicalifeiten.nl
Shostakovich: the string quartets op www.quartets.de

Elders op Oorgetuige :
Integrale 24 Preludes en Fuga's van Sjostakovitsj in deSingel, 4/01/2012
Bach en Sjostakovitsj om beurt op klavecimbel en piano, 27/09/2011
Jerusalem Kwartet : chronisch kippenvel en een niet aflatende verwondering, 21/02/2008

Beluister alvast het tweede deel (Allegretto furioso) uit Sjostakovitsj' Strijkkwartet nr. 10

13:58 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

10/04/2012

MULTIPLE voice/vision II : barokke en hedendaagse polyfonie in Amuz

Joachim Brackx De Vlaamse componist Joachim Brackx (foto) formuleert een persoonlijk antwoord op Bachs Musikalisches Opfer. Tijdens deze wereldpremière wordt je uitgedaagd om op zoek te gaan naar het juiste perspectief om de klankstructuren optimaal te beleven. Een optische installatie van Rudi Knoops stimuleert een interactief spel tussen het publiek, de musici van Explorations en de compositie. Afspraak op zondag 15 april in AMUZ.

In het eerste luik van MULTIPLE voice/vision bundelden onderzoeker Rudi Knoops en Ensemble Explorations hun krachten om Bachs Musikalisches Opfer te visualiseren en te analyseren via een optische installatie. In het tweede deel gaan ze nog een stap verder en confronteren ze het geheel met een gloednieuwe compositie van de jonge Vlaming Joachim Brackx, die gevraagd werd een persoonlijk antwoord te formuleren op Bachs meesterwerk. Opnieuw wordt de bezoeker uitgedaagd om op zoek te gaan naar het juiste perspectief om de barokke - en deze keer ook hedendaagse - klankstructuren optimaal te beleven. Een interactief spel dat je op meeslepende wijze introduceert in het actuele onderzoek rond polyfonie en audiovisuele technieken.

De verkenning van de mogelijkheden tot wisselwerking tussen audiovisuele gelaagdheid en muzikale meerstemmigheid vormt de kern van MULTIPLE voice/vision, een multimediaal onderzoeksproject in de kunsten. Het theoretische kader van dit project wordt gevormd door het concept remediatie: het hergebruiken en opnieuw invullen van een aantal parameters van een oud(er) medium in een nieuw(er) medium. Binnen remediatie zijn twee tegengestelde krachten werkzaam: onmiddellijkheid, het transparante gebruik van het medium om onopvallend een boodschap over te brengen en hypermedialiteit, de explicitering van en fascinatie voor het medium.

Anamorfose
Het centrale concept van MULTIPLE voice/vision bestaat in het opleggen van perspectivische grenzen aan verschillende auditieve en visuele lagen. Voor het visuele luik werd gebruik gemaakt van de techniek van anamorfose. Die wordt als volgt gedefinieerd in het New Englisch Dictionary (1984): Een verwrongen projectie of tekening van een object: zo, dat het vanuit een bepaalde invalshoek of via een reflectie in een gepaste spiegel gezien, normaal en in de juiste proporties wordt waargenomen; een vervorming.

Anamorfose is dus een optisch curiosum en een buitengewoon interessant gegeven, omdat het speelt met de wetten van het perspectief en die wetmatigheden tegelijkertijd expliciteert. Het bekendste voorbeeld van gebruik van anamorfose is waarschijnlijk het schilderij 'De Ambassadeurs' van Hans Holbein uit 1533 (National Gallery, Londen). De juiste gezichtshoek van de waarnemer is de sleutel om de vertekende afbeelding op de voorgrond van dit schilderij te decoderen en zo te komen tot de weergave van een schedel.

Dit is een voorbeeld van perspectivische of optische anamorfose, waarbij geen fysiek hulpmiddel nodig is. Bij een tweede type,  de catoptrische anamorfose, is dat wel het geval: hierbij worden speciale spiegels (kegel, piramide, prisma) gebruikt om het beeld te reconstrueren. Zo wordt in cilindrische anamorfoses een cilindervormige spiegel gebruikt. Terwijl de anamorfose de toeschouwer vraagt om de vertekende beelden vanuit een bepaald punt te bekijken  en dus een welbepaald perspectief oplegt, toont ze tegelijkertijd de illusie van dat perspectief.

MULTIPLE  I/II
Vanuit deze premisse werd MULTIPLE voice/vision gefaseerd opgebouwd. De beelden en klanken voor de eerste fase van het project, werden verzameld tijdens een uitvoering van Johann Sebastian Bachs Musikalisches Opfer door Ensemble Explorations. Het resultaat daarvan werd aan het publiek gepresenteerd in een hybride installatieconcertvorm op 1 oktober 2011. In het tweede deel van het project wordt een volgende stap gezet en de confrontatie aangegaan met een gloednieuwe compositie van de jonge Vlaming Joachim Brackx, die gevraagd werd een persoonlijk antwoord te formuleren op Bachs meesterwerk. De hybride installatievorm wordt nu extra gelaagd door de dialoog tussen barokke en hedendaagse klankstructuren. Dit resulteert bij momenten in een wisselwerking tussen de hedendaagse klanklaag en de barokke basisstructuur waarover die wordt gegoten.

Joachim Brackx - Ricercari
Het uitgangspunt voor de compositie van Ricercari, in dialoog met Bachs Musikalisches Opfer en de installatie van Rudi Knoops, waren de canonische technieken en vormen zoals Bach die gebruikte. De specifieke opzet bestond dan weer in de explicitering en uitbreiding daarvan. Het multikanaals-aspekt van de installatie van Rudi Knoops liet de componist toe om een canon te concipiëren (a 5+1, in unisono) waarvan de 6 stemmen exacte kopieën van elkaar zijn: de canon verloopt dus in canon met zichzelf, in verschillende tijdslagen. Daarnaast schreef Brackx een canon waarbij het contrapunt wordt gevormd door één stem met steeds tragere versies van zichzelf (canon a 5 per motum ritardandum).

Ricercar a 5 is dan weer een exploratie van de vorm. Het werk combineert twee klankwerelden en compositietechnieken die volgens de gulden snede in elkaar worden geschoven. Beide werelden verwijzen op hun eigen manier naar het materiaal van Bach. Naast dit Ricercar a 5, dat in 5 kanalen opgenomen werd en in de installatie wordt getoond, werd een Superricercar a 5 gecomponeerd: een stuk dat enkel kan bestaan als toevoeging aan Ricercar a 5 en dat er als geheel een contrapunt mee vormt.

Tot slot werd een tekst uit de Metamorfosen van Ovidius gebruikt als basis voor een compositie voor sopraan en multikanaals-luidsprekerinstallatie. Ook hierin worden diverse canonische technieken geëxploreerd; de micro-canon, bijvoorbeeld: een canon met extreem korte tijdsintervallen tussen de stemmen. Op het einde van het programma komt deze compositie terug, zij het getransformeerd - Ovidius indachtig - door een nieuwe muzikale laag in de instrumentale partijen.

Lagen en reflecties: een luisterbeleving
Net als bij MULTIPLE voice/vision I en de opnamen van Das Musikalische Opfer, werd ook voor de Ricercari van Brackx elke musicus afzonderlijk en van kop tot teen gefilmd tegen een zwarte achtergrond. Het beeldmateriaal werd daarna vervormd geprojecteerd op verschillende schermen. Midden in elk vervormd beeld bevindt zich een cilindrische spiegel. De opname is alleen in de oorspronkelijke vorm terug te zien vanuit een specifiek gezichtspunt ten opzichte van deze spiegel. Deze visuele gelaagdheid krijgt een tegengewicht via de sonore meerstemmigheid van de opname: bij elk van de vijf beeldlagen klinkt immers het bijhorende geluid, en de ideale luisterhoek komt steeds exact overeen met de waarnemingshoek voor de visuele anamorfose.

De manier waarop deze gemanipuleerde auditieve en visuele lagen de interactie met de installatie beïnvloeden is frappant. Het geluid worden immers het best waargenomen vanuit het midden van de installatie, waar uit de verschillende samenvallende sonore lagen een surround sound ontstaat. Voor het visuele gedeelte daarentegen is er geen ideaal standpunt om een volledig overzicht te krijgen. Voor iedere anamorfose afzonderlijk is het wel mogelijk een ideale gezichtshoek te vinden, maar door het vermenigvuldigen van de anamorfose wordt de kijker uitgenodigd  en zelfs gedwongen  om zelf keuzes te maken. De zoektocht naar een goed gezichtspunt duwt de waarnemer zelfs weg van het midden van de installatie. Het is die spanning, die frictie tussen klank en beeld, die de waarnemer op zoek doet gaan naar interessante perspectieven : auditief, visueel, of een combinatie van beide.

Op die manier prikkelt de installatie de bezoeker tot een wandeling doorheen het rijke contrapuntische weefsel van Brackx' Ricercari en Bachs Musikalisches Opfer. De kijker/luisteraar verplaatst zich binnen een klankuniversum van barokke en hedendaagse klankstructuren en legt zelf accenten op individuele lijnen in de muziek. Opnieuw wordt de bezoeker uitgedaagd om op zoek te gaan naar het juiste perspectief om de muziek optimaal te beleven: een interactief spel dat toelaat een blik te werpen op het actuele onderzoek rond polyfonie en audiovisuele technieken.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Ensemble Explorations & Rudi Knoops : MULTIPLE voice/vision II- Bach & Brackx
Zondag 15 april 2012 om 15.00 u
AMUZ - Antwerpen

Kammenstraat 81
2000 Antwerpen

Meer info : www.amuz.be en www.explorations.be

Bron : tekst programmaboekje Amuz

Extra :
Joachim Brackx : www.brackx.info, www.matrix-new-music.be en youtube

Elders op Oorgetuige :
Joachim Brackx stelt nieuwste creatie voor op MAfestival in Lissewege, 3/08/2010
La mort au bal masqué : wereldpremière Ensoriaanse kameropera in Oostende, 2/02/2010
Die Entführung aus dem Paradies : een opera over de organisatie van de liefde, 15/06/2009

12:45 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

09/04/2012

BozarSundays : Odysseia Ensemble

Frederik Neyrinck Met dit programma viert het Odysseia Ensemble de 150ste verjaardag van Claude Debussy op een intieme manier. Zang, fluit, klarinet en piano vormen de ingrediënten voor deze sprankelende voorstelling, waarin het ensemble een kleurrijk en harmonieus programma voorstelt. De liederen uit Debussy’s Fêtes Galantes vormen dan ook de ankerpunten van dit concert. De vlotte aaneenschakeling van alle werken zorgt ervoor dat de impressionistische kleuren letterlijk van de ene componist naar de andere worden doorgegeven. Als we over klankkleur praten, mag het dan ook geen verwondering wekken dat het ensemble bijna uitsluitend Franse componisten confronteert met Debussy. Naast Francis Poulenc en André Jolivet staat echter ook de jonge huiscomponist Frederik Neyrinck op het programma, wiens zoektocht naar subtiele en hedendaagse klankcombinaties volledig binnen het kader van de voorstelling past.

Frederik Neyrinck (foto), huiscomponist van het Odysseia Ensemble, nam het octet en enkele liederen van Schubert als uitgangspunt voor Der Wanderer. De twaalf korte deeltjes bestaan enerzijds uit solistische echo's en anderzijds uit ensemblefragmenten. Samen vormen ze één organisch geheel waarin de 19de-eeuwse Wanderer, als een ware Odysseus, een ontdekkingstocht maakt doorheen allerlei kleuren- en instrumentcombinaties.

Frederik Neyrinck werd geboren in 1985 in Kortrijk. Na pianolessen aan de Stedelijke Academie voor Muziek en Woord te Menen, schreef hij zich in aan het Koninklijk Conservatorium van Brussel. Daar volgde hij compositie bij Jan Van Landeghem en piano bij Piet Kuijken. Sinds oktober 2008 studeert Neyrinck aan de Hochschule für Musik und Darstellende Kunst in Stuttgart, waar hij een leerling is van Marco Stroppa. Daarnaast volgde hij reeds meerdere stages en masterclasses, onder meer bij Andras Schiff, André de Groote, Boyan Vodenitcharov, Peter Swinnen, en de leden van het Oxalys-ensemble alsook de leden van MP21. Neyrinck was laureaat van verschillende compositiewedstrijden, waaronder twee maal het KBC Aquariusproject, de compositiewedstrijd van de provincie West-Vlaanderen, de Emanon Compositiewedstrijd en de Prijs Agniez.

Programma :

  • Claude Debussy Mélodies, uit Fêtes galantes - Première rapsodie, voor klarinet en piano
  • André Jolivet, Sonatine voor fluit en klarinet
  • Frederik Neyrinck, Der Wanderer, deel 11, voor klarinet solo - Nieuw werk, voor basklarinet en stem - Stuttgarter Echo II, voor fluit solo
  • Francis Poulenc, Sonate voor fluit en piano

Tijd en plaats van het gebeuren :

BozarSundays : Odysseia Ensemble
Zondag 15 pril 2012 om 11.00 u
Bozar
- Henry Le Boeufzaal
Ravensteinstraat 23
1000 Brussel

Meer info : www.bozar.be

Extra :
Frederik Neyrinck : www.frederikneyrinck.be, www.muziekcentrum.be en www.goldenrivermusic.be

12:24 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

05/04/2012

Iceberg : nieuwe productie van FES en Champ d'Action in Antwerpen en Brugge

Iceberg Op 14 april 2012 zal het exact honderd jaar geleden zijn dat de ramp met de Titanic zich voltrok. Exact die dag gaat de nieuwe productie van Flat Earth Society (FES) en Champ d'Action in première in deSingel in Antwerpen. De ondergang van de Titanic is deel geworden van het collectief geheugen, spreekt tot ieders verbeelding en is bron van ontelbare verhalen. Het is de quasi universele metafoor geworden voor de menselijke hybris: "The Titanic is unsinkable, sinking unthinkable". Intussen weten we beter en slaat de metafoor stilaan over van het schip naar de ijsberg die langzaam maar zeker smelt.
In het eerste deel van 'Iceberg' speelt FES een nieuwe compositie van Peter Vermeersch voor sopraan en orkest op tekst van Josse De Pauw. Gert Dooreman maakt grafische tekstbeelden die meegaan in de sfeer van het concert. Als een langzaam zinkende epiloog wordt vervolgens het legendarische stuk van Gavin Bryars uitgevoerd door Champ d'Action en FES samen. De hymnen, morsesignalen en onderwatersfeer krijgen hier de typische en compromisloze Champ d'Actionsound mee. Tot alles weer rimpelloos stil wordt. Weg schip, weg ijsberg.

Op 14 april 1912 had het passagiersschip Titanic (onderweg van Southampton naar New York) in het noorden van de Atlantische oceaan een aanvaring met een ijsberg. Minder dan drie uur later was het schip - het grootste en onzinkbaar gewaande passagiersschip van het moment - volledig onder de golven verdwenen. De snelheid waarmee alles gebeurde, het feit dat het de eerste reis van de Titanic was, de omvang van de ramp (slechts 711 van de 2201 opvarenden overleefden het) en zelfs het fait divers dat voor de eerste keer het toen 'nieuwe' noodsignaal SOS is uitgezonden, heeft er allemaal toe bijgedragen dat deze scheepsramp mythische proporties heeft aangenomen. Een van de merkwaardige details in de getuigenverklaringen, is dat het orkest van de Titanic zou blijven zijn doorspelen op het moment dat het schip in de golven verdween. Wat ze dan speelden, is minder zeker: dat het een religieuze hymne was, lijkt vrij zeker en zou ook toepasselijk zijn, maar welke precies, daarover lopen de getuigeniseen uiteen. Overlevende Harold Bride - marconist aan boord van het schip - vertelde dat het de hymne 'Autumn' was. Meteen na de ramp deed de theorie de ronde dat het echter zou gaan om 'Nearer, My God, to Thee' en de hymnedeskundige Ronald Johnson suggereerde dat Bride verkeerd begrepen was en de hymne in kwestie 'Aughton’ moest zijn.

Voor Gavin Bryars was deze hymnekwestie wat de muzikale hoeksteen van zijn compositie 'The Sinking of the Titanic' zou worden. Het muzikale materiaal is divers, maar 'Autumn' neemt er de meest vooraanstaande rol in, met occasionele tussenkomsten van de twee andere hymnen. Gavin Bryars schreef 'The Sinking of the Titanic' aanvanlljk in 1969 als een conceptueel werk. De partituur bestond uit allerlei tekst waarin feiten, getuigenissen en interpretaties over het zinken van de Titanic verzameld waren - waarvan de hymnen maar één element zijn. Op basis daarvan (maar in de originele partituur staan er geen heldere instructies over hoe dat exact in zijn werk moet gaan) kunnen uitvoerders hun eigen 'lezing' van dat materiaal vormgeven. Maar evengoed kan de partituur als een abstract kunstwerk tentoongesteld worden - wat trouwens het geval was in 1969: het werk was voor een tentoonstelling gemaakt. Er kunnen van die oerversie van 'The Sinking of the Titanic' naar believen andere versies gemaakt worden: de collectie van stukjes Titanic-gerelateerd materiaal kunnen herschikt worden, er kunnen dingen weggelaten of zelfs toegevoegd worden (als er nieuwe feiten of getuigenissen in verband met de Titanic zouden opduiken is het zelfs wenselijk dat dat nog zijn weg naar het werk vindt). Maar tegelijk groeide er een soort uitvoeringstraditie rond dit werk, gebaseerd op de manier waarop Bryars' ensemble het speelde en ook verscheidene malen heeft opgenomen. Dus legde Bryars later een meer conventionele partituur vast waarin al de verschillende elementen op een duidelijke manier over de verschillende instrumenten en over de duur (een 40-tal minuten) van de uitvoering zijn verdeeld: de hymnen (vooral in de strijlers, maar ook in de marimba, een solo voor basklarinet ter nagedachtenis aan de Schotse doedelzakspeler die verdronk, morsetekens op woodblocks, opnames van ooggetuigen, een muziekdoos die 'La Maxixe' (wat door een passagier in een reddingssloep werd gebruikt om een panikerend kind te kalmeren), enzovoort. 'The Sinking of the Titanic' is een catalogus van elementen die allemaal zeer nauwkeurig zijn uitgekozen omdat ze op één of andere manier verwijzen naar het zinken van de Titanic.

De belangrijkste keuze van Bryars was om deze muziek te maken alsof het de muziek/alle andere klanken zou zijn die met het zinken van de Titanic onder water verzwolgen zijn en sindsdien zijn blijven doorklinken. Hoe zouden die hymnen en andere geluiden zich voortplanten op de zeebodem, samengeperst door duizenden tonnen water van de oceaan erboven ? Het is de illusie van muziek die eeuwig kan blijven doorklinken, die bewaard blijft, afgesloten door het water. Dit idee kreeg Bryars via theorieën van Guglielmo Marconi, de uitvinder van de draadloze telegrafie, wat toen voor de scheepsvaart in het algemeen en bij de ramp met de Titanic in het bijzonder een prominente rol heeft gespeeld. Volgens Marconi konden geluiden als ze eenmaal geproduceerd waren, nooit uitsterven, ze werden enkel zwakker zodat we ze niet konden horen, maar het moest mogelijk zijn om apparatuur te ontwikkelen die voldoende gevoelig was om die klanken uit het verleden weer op te pikken. Marconi droomde ervan om op die manier bijvoorbeeld Christus zijn Bergrede echt te horen uitspreken. Wetenschappelijk is dat allemaal misschien onzinnig, maar voor een kunstenaar zijn zulke ideeën heel dankbaar. Bryars nam het over in het concept van een muziekstuk dat zich volledig onder water afspeelt. Geen soort van Titanic-suite, maar de hele klankwereld van het zinken van de Titanic, samengeperst en uitgestrekt, zoals je het zou voorstellen dat het kan klinken 2500 vadem onder de zeespiegel, waar het wrak van de Titanic ligt. Met de weemoedige hymnen die het werk domineren zette Bryars meteen ook het eerste prototype neer van al de prachtig elegische werken die hij nadien zou componeren.

Tijd en plaats van het gebeuren :

FES & Champ d'Action : Iceberg
Zaterdag 14 april 2012 om 20.00 u
deSingel - Antwerpen

Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.desingel.be, www.fes.be, www.champdaction.be en www.lod.be
-------------------------------
Woensdag 16 mei 2012 om 20.00 u ( Inleiding door Maarten Beirens om 19.15 u )
Concertgebouw Brugge
't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.concertgebouw.be, www.fes.be, www.champdaction.be en www.lod.be

Deze productie is ook nog te zien tijdens het Festival van Vlaanderen Gent op 28 september 2012 in Kunstencentrum Vooruit in Gent

Bron : Tekst Maarten Beirens voor deSingel, april 2010

Extra :
Josse De Pauw, Flat Earth Society/LOD & Champ d'Action – Iceberg. Boot zonk, berg zinkt – afscheid van een ijstijd ? Jan-Jakob Delanoye op Kwadratuur.be, 10/04/2012
Peter Vermeersch : www.fes.be en www.matrix-new-music.be
Gavin Bryars : www.gavinbryars.com, www.schott-music.com, nl.wikipedia.org en youtube
An interview with Gavin Bryars op www.culturekiosque.com
Review : Gavin Bryars 'The Sinking of the Titanic', Matthieu Van Steenkiste op goddeau.com, 1/10/2001

Elders op Oorgetuige :
Love among the Ruins : vocaal kwartet van wereldklasse op Festival van Vlaanderen Kortrijk, 30/04/2011

Bekijk alvast dit fragment uit Gavin Bryars' The Sinking of the Titanic

21:23 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Pelléas et Mélisande in een nieuw arrangement van Annelies Van Parys in Brugge, Diest en Gent

Pelleas en Melisande De geschiedenis van Pelléas et Mélisande vertelt over een tragische driehoeksrelatie. Golaud, kleinzoon van koning Arkel, verdwaalt tijdens de jacht in het bos en treft daar de schuchtere Mélisande aan. Haar kwetsbaarheid oefent een grote aantrekkingskracht uit op de prins. Nadat Golaud haar naar het kasteel van zijn grootvader heeft gebracht, treft Mélisande Golauds halfbroer Pelléas aan. Tussen Pelléas en Mélisande bloeit spoedig een fatale genegenheid, een dodelijke zielsverwantschap op. Golaud krijgt lucht van hun heimelijke ontmoetingen en doodt zijn broer... Mélisande sterft in het kraambed.

Met Pelléas et Mélisande schreef de Gentse symbolistische schrijver Maurice Maeterlinck in1893 een toneelstuk dat meteen furore maakte. Het sprookjesachtige verhaal van de latere Nobelprijswinnaar voor literatuur vertelt de mysterieuze geschiedenis van Mélisande die in een bos gevonden wordt door de prins Golaud. Haar verleden blijft in duisternis gehuld en haar komst veroorzaakt een fatale verhouding tussen haar en de halfbroers Golaud met wie ze trouwt en Pelléas met wie Mélisande een zielsverwantschap ontwikkelt.  

Het intrigerende verhaal van Maeterlinck inspireerde Claude Debussy tot een opera die een mijlpaal vormt in de operageschiedenis. Muziektheater Transparant brengt een intimistische kamermuziekversie - in een nieuw arrangement voor ensemble door Annelies Van Parys - die recht doet aan de poëtische kracht van het stuk. In een sober videodecor representeren de zangers de personages. Geflankeerd door de instrumentalisten van het Oxalys ensemble nemen ze het publiek mee op een innerlijke tocht vol duistere beelden. Een verhaal over een meisje dat het contact met haar verleden en haar oorsprong verliest en als een bodemloos meer in haar zoektocht naar liefde de dood lijkt aan te trekken.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Muziektheater Transparant / Oxalys: Pelleas en Melisande (arr. Annelies Van Parys)
Zaterdag 14 april 2012 om 20.00 u
(Inleiding door Wannes Gyselinck om 19.15 u )
Concertgebouw Brugge
't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.concertgebouw.be, www.transparant.be en www.oxalys.be
-------------------------------
Zaterdag 21 april 2012 om 20.00 u
Den Amer - Diest

Nijverheidslaan 24
3290 Diest

Meer info : www.ccdiest.be, www.transparant.be en www.oxalys.be
-------------------------------
Woensdag 25 april 2012 om 20.00 u
Vlaamse Opera Gent

Schouwburgstraat 3
9000 Gent

Meer info : www.vlaamseopera.be, www.transparant.be en www.oxalys.be

Extra :
Annelies Van Parys : www.anneliesvanparys.be , anneliesvanparys.spaces.live.com, www.matrix-new-music.be en youtube

Bekijk hier de trailer van Pelleas en Melisande

14:41 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook