27/06/2012

AG8tet : een bizarre mix van jazz, hedendaagse muziek en songwriting

AG8tet Zaterdagavond kan je in Gent naar de try-out van het project AG8tet van de Artist in Residence van Trefpunt. 3 bands spelen simultaan verhalen over het einde van de wereld. Het resultaat is een bizarre mix van jazz, hedendaagse muziek en songwriting. Ag8tet is een project van de talentvolle Antoine Guinet, dat in première gaat op het Groot podium aan Sint-Jacobs tijdens de Gentse Feesten op donderdag 19 juli om 23.00 u.

Antoine Guenet : piano, compositions
Susan Clynes : vocals

Steven Delannoye : tenor saxophone, bass clarinet
Lieven Van Pee : double bass
Simon Segers : drums

Joe Higham : Bb clarinet
Dries Geusens : electric bass
Stijn Cools : drums 

Tijd en plaats van het gebeuren :

AG8tet Tryout
Zaterdag 30 juni 2012 om 21.30 u
Trefpunt Concertzaal - Gent

Bij Sint-Jacobs 18
9000 Gent

Meer info : www.trefpunt.be
-------------------------
AG8tet - première
Donderdag 19 juli om 23.00 u
Bij St - Jacobs - Groot podium


Meer info : www.gentsefeesten.be

13:09 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

22/06/2012

Het Collectief brengt twee uit de kluiten gewassen werken uit het 20ste-eeuwse kamermuziekrepertoire in Leut

Gérard Grisey In Maasmechelen staat Het Collectief voor een stevige uitdaging: twee uit de kluiten gewassen werken die sterk met elkaar verwant zijn door hun bijzondere relatie met de tijd worden met elkaar geconfronteerd. Het 'Quatuor pour la fin du temps' (1941) is een apocalyptisch visioen dat Olivier Messiaen componeerde in krijgsgevangenschap. De componist geeft hier op een transcendente manier uitdrukking aan zijn katholieke geloof. Dankzij een aantal ingenieuze componeertechnieken krijgt het begrip 'eeuwigheid' een muzikale vertaling. In het nog vrij recente 'Vortex Temporum' (1996), of 'Maalstroom van de tijd', gebruikt Gérard Grisey (foto) een arpeggio uit 'Daphnis en Chloë' van Maurice Ravel. Hij manipuleert dat eenvoudige en herkenbare materiaal met behulp van alle mogelijke spectrale technieken en laat het rondtollen doorheen een zeskoppig ensemble. De luisteraar wordt meegevoerd in een roes en verliest zijn besef van tijd en ruimte ...

Vortex Temporum (1994-6) voor piano en 5 instrumenten (fluit, klarinet, viool, altviool en cello) van Gérard Grisey bestaat uit drie afzonderlijke delen, onderling verbonden door een kort interludium. Grisey is een 'spectralist': hij bouwt vanuit verschillende toonspectra zijn compositie op. Deze spectra bewerkt hij dan op een originele manier. Het veelvuldige gebruik van kwarttonen in alle instrumenten is daar een allereerste gevolg van. Ook in de piano worden vier noten anders gestemd. De compositie staat verder ook bol van verschillende speeltechnieken en speelwijzen bij blazers en strijkers. Het blazen met meer of minder lucht en toon in allerhande combinaties, en het voortdurend en snel veranderde gebruik van extreem sul ponticello naar extreem sul tasto bij de strijkers kleuren het geheel verder op bijzondere wijze.

Het eerste gedeelte van deel 1 is gebaseerd op de vorm van een sinustoon. Uit een motief afgeleid van de piccolopartij van "Daphnis en hloé" (Ravel) leidt Grisey een idee af, een 'Gestalt', die de vorm heeft van een sinustoon. Die 'Gestalt' wordt eerst aangebracht door de fluit, klarinet en piano, terwijl de strijkers zich in eerste instantie beperken tot het spelen van lange noten. Langzamerhand wisselen beide partijen motivisch materiaal uit.
"Vortex temporum" betekent "maalstroom van de tijd" en verwijst naar verschillende manieren om de tijd te gebruiken. De ritmische figuren die de blazers en de piano spelen, worden dan ook aan een maalstroom van veranderingen onderworpen. Het gebruik van steeds meer en complexere maatsoorten en spectrumveranderingen is hiervan de oorzaak. Je wordt hierdoor als het ware in de tijd gezogen, tot er een wervelende snelheid bereikt is en het niet meer verder kan.

Het tweede gedeelte is gebaseerd op de blokvorm (i.p.v. op de sinustoonvorm). De sfeer is rustiger. De strijkers spelen nu ritmisch en de andere instrumenten spelen lange noten die ze kleuren met speciale speeltechnieken. Ook hier veranderen de spectra, de boogvoering en de kleuren op exponentiële wijze. Dit gedeelte mondt uit in een moeilijke cadens voor de piano, het derde gedeelte. Grisey gebruikt nu een derde vorm voor de toon : een zaagtandvorm, en vermengt die ook met de andere twee vormen.

In het eerste interludium mogen de spelers (bij)geluiden maken. Het geluid van het omslaan van de bladen van de partituur bv. wordt ook m de compositie geïncorporeerd.

Deel II is traag en statischer in vergelijking met deel 1. In sommige passages verandert het tempo, soms geleidelijk, soms schokkend. De piano speelt van begin tot eind complexe akkoorden. Maar in die klankcomplexen zitten verschillende melodische lijnen verborgen, die een dilatatie of een uitbreiding zijn van Ravels motiefje. En ook qua klanksterkte is er beweging. De andere instrumenten spelen lange tonen, soms met glissandi. En opnieuw veranderen de spectra, en daardoor ook de kleuren.

Na het tweede interludium volgt deel III, als recapitulatie van deel 1. De vorm van de sinustoon keert terug in de fluit, de klarinet, de piano, maar nu veranderen de ritmes. De elementen uit het eerste deel worden nu ontwikkeld. Daarop volgt nog een interludium, i.p.v. een postludium, doordat Grisey oorspronkelijk nog een vierde deel gepland had.

Gérard Grisey, die bij Dutilleux en Messiaen gestudeerd heeft, goochelt dus met kleuren, spectra, ritmes en melodische modules. Bart Bouckaert gaat met de studenten op zoek naar kleur en leert hen bewust met kleuren om te gaan. En hij onderzoekt hoe ze de dikwijls moeilijke speeltechnieken, de kwarttonen, de maatwisselingen het beste uit kunnen voeren. Er zijn drie groepen uitvoerders, een per deel, waardoor meer studenten aan bod kunnen komen. De delen zijn trouwens vrij zelfstandig. Alleen deel drie kan niet afzonderlijk uitgevoerd worden.

Programma :

  • Gérard Grisey, Vortex Temporum
  • Olivier Messiaen, Quatuor pour la fin du temps

Tijd en plaats van het gebeuren :

Het Collectief : Grisey, Messiaen
Woensdag 27 juni 2012 om 20.15 u
Sint-Pieterskerk Leut

3630 Leut-Mmaasmechelen

Meer info : www.ccmaasmechelen.be en www.hetcollectief.be

Bron : Veerle Van Bouchaute in Publicaties KCB, Maandblad Maart 2009, p.20 - 21

Extra :
Gérard Grisey over Vortex Temporum op www.ictus.be
Gérard Grisey op brahms.ircam.fr en youtube
Interview met Gerard Grisey, David Bündler in 20th-Century Music, 1996 op www.angelfire.com

Elders op Oorgetuige :
Vortex Temporum : een spel met kleuren, 23/03/2009
Dubbelconcert Nadar & Ictus in Flagey en de Handelsbeurs, 26/01/2009
De Nieuwe Reeks : Vortex temporum, 16/12/2008
Gekleurde hallucinaties in de maalstroom van de tijd ( Vortex temporum), 28/04/2006

Beluister alvast het eerste deel uit Gérard Grisey's Vortex Temporum

15:42 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

John Cage bij Aeon : "Asking questions and making room for whatever sound comes along"

John Cage - Aeon Tijdens een lezing in februari 1948 aan het Vassar College, New York State, vertelde John Cage aan de studenten, dat een ogenschijnlijk onopvallende opmerking van de dichter Edwin Denby (1903-1983),  hem  twee jaar geleden aanzette tot het componeren van  korte 'Sonatas and Interludes'. De opmerking hield nl. in dat korte stukken even veel in zich kunnen hebben als lange. Een maand na de lezing voltooide Cage er twintig. Zestien sonaten en vier interluden.

2012 is het Cage-jaar, Cage's centennial. Voor die gelegenheid heeft de Frans/Zwitserse pianist Cédric Pescia, zijn sonaten en interluden opgenomen. Vergis u niet, die twintig stukken zijn tussen 1950 en 2012, reeds 31 keer opgenomen! Pianist Joshua Pierce heeft ze  tussen 1975 en 2000 zelfs vier keer opgenomen en de Japanse pianist Yui Takahashi twee keer (in 1965 en 1975). Tussen haakjes, Yui Takahashi was naast pianisten als David Tudor, de broers Kontarsky, Claude Helffer, Roger Woodward, Paul Jacobs en Frederic Rzewski, één van de eersten die, zo ongeveer vanaf 1960, de toenmalige avantgarde-muziek op hun concerten speelden en opnamen.

Cédric Pescia heeft drie jaar lang de Sonaten & Interluden van Cage op diverse soorten vleugels tijdens concerten gespeeld. Daardoor heeft hij in oktober 2011 de opname snel, quasi live, kunnen realiseren. Cédric koos voor het Steinway B model. Het oorspronkelijk, kleinere Steinway O model dat Cage voor zijn sonaten en interluden heeft geprepareerd, wordt niet meer gemaakt.

De compositie
De Sonatas and Interludes  werden tussen februari 1946 en maart 1948 gecomponeerd in zijn nieuw appartement aan East River, Lower Manhattan, met zicht op de rivier en de lucht. Cage had zijn vrouw, de mooie Russische schilderes  Xenia Kashevaroff (1886-1958) verlaten om  een homosexueel koppel te vormen met de danser Murce Cunningham (1919-2009). Gita Sarabhai bracht hem in contact met Indische filosofie en de filosoof Ananda K. Coomaraswamy (1877-1947) leerde hem de Hindoe-Rasa-theorie van permanante emoties, vier witte of heldere en vier zwarte of donkere. Cage componeerde voortaan “ to sober and quiet the mind” om zich zodoende open te stellen voor goddelijke invloeden. Hij zocht een totaal nieuwe weg. Cage was daar blijkbaar toe voorbestemd want Schoenberg had hem reeds duidelijk gemaakt dat hij eigenlijk geen componist was, maar een uitvinder, een 'inventor of genius'. Vader John Milton Cage was dat trouwens ook. De piano werd een huiselijk slagwerkensemble, a domestic percussion orchestra. Door Schoenbergs invloed kwam niet Harmonie, maar wel Timbre centraal te staan. Volgens Cage had Schoenberg van zichzelf gezegd dat "he had no ear for harmony". Cage dus ook niet. Het oude en het nieuwe werden à la Scarlatti, verenigd in eenvoudige, pre-klassieke, binaire structuren. Soort van nieuwe partita’s. Dit verklaart de vorm van de meeste sonaten (AABB). Alleen de sonaten IX-XI kregen een drieledige structuur, prelude, interlude  en postlude. Cage beoogde voortaan d.m.v. de “gamut” techniek of kleurengamma, quietness, tranquillity en balance te bereiken. Hij verzamelde kleine stukjes hout, katoen, rubber, kurk, metaal en gom, verzamelde dobbers, dopjes of verfrommeld papier en plaatste die tussen en op de snaren van de vleugelpiano. Zodoende werd de piano als het ware geprepareerd en ontstond zijn uitvinding, 'the prepared piano'.

Geïnspireerd door de 'extended piano techniques' van de Noise music maker Henry Cowell, bedacht Cage de  term 'prepared piano' wanneer hij in 1940, "Bacchanale" componeerde voor de Afro-Amerikaanse danseres Sylvia Fort (1917-1975). Zij vroeg om een compositie voor slagwerk maar in haar dansstudio was  geen ruimte  voor  een slagwerkensemble. Er stond wel een piano. Het bewerken van de piano tot slaginstrument was dé oplossing. Cage componeerde op een dergelijke wijze voor piano-solo, voor piano met zang (Duo, She is Asleep), voor piano met  kamerorkest (Pianoconcerto), of voor piano met andere dispositieven zoals een percussietrio  ("Amores" uit 1943). Het sonoor resultaat leek meestal op de klank van Balinese gamelans met een minutieus, afgemeten, harmonische zuurtegraad, met overwicht van het kleine. Weet wanneer u dit alles beluistert, dat de meeste composities voor prepared piano gecomponeerd werden "to accompany dances by dancers". Dat waren dan oorspronkelijk dansers als Valerie Bettis, Wilson Williams, Pearl Primus en uiteraard Merce Cunningham.

Cage omschreef zijn Sonatas & Interludes als de "expression of  9 Hindu emotions; sonatas in binary AABB".

De piano werd geprepareerd met schroeven en bouten, vijftien stukjes rubber, vier stukjes plastic, nootjes en een gom. Cage vermeed het gebruik van het laag register van de piano en de 45 snaren werden alle anders geprepareerd. Bepaalde behielden hun oorspronkelijke pianoklank, andere klonken meer als slagwerk en nog andere klonken metaalachtig en ratelend. Het subtiel gebruik van het  linker una corda-pedaal (soft-pedal)  zorgde daarbij voor nog meer sonore variëteit. De 14de en de 15de sonate  kregen de titel Gemini en werden geïnspireerd door het werk van de Amerikaanse beeldhouwer  Richard Lippold (1915-2002). Cage betrachtte een combinatie van elementen uit het Oosten (Hindoe, Coomaraswamy), Zen (Suzuki) en het Westen (Meister Eckhart). "Pieces with bell-like sounds suggest Europe and others with a drum-like resonance suggest the East" (Cage).

De sonaten & interluden werden opgedragen aan de joods-Amerikaans-Armeense pianiste  Maro Ajemian (1921-1978) die ze op 12 en 13 januari 1949 in Carnegie Hall in New York, voor de eerste keer voor het publiek speelde.

Moge deze cd voor u de aanzet zijn tot het meer, veel meer willen weten van deze meer dan opmerkelijke Titaan onder de avant gardisten. Muzikaal avant-gardisme is immers de sleutel tot uw sonoor geluk.

John Cage, Sonatas & Interludes, Cédric Pescia - Aeon / Outhere - AECD 1227

Michel Dutrieue, 19/05/12

Lees de volledige recensie op www.klassiek-centraal.be

13:48 Gepost in CD, Muziek | Permalink |  Facebook

21/06/2012

Champ d'Action feest met cava en koffiekoeken in de fietserstunnel in Antwerpen

Serge Verstockt Naar de kerk gaan, lang uitslapen, of… cava drinken in een tunnel onder de Schelde op zondagochtend? Champ d'Action daagt je uit en verwacht je op zondag 24 juni om 11.00 uur voor een performance in de Schelde-Kennedytunnel (fietserstunnel) met een glaasje Cava en een koffiekoek. 4 Tibetaanse hoorns laten de fietserstunnel vibreren op een vredelievende FA#. Rechter en linker oever worden verbonden.

Op deze manier sluiten ze het concertseizoen feestelijk af en krijg je al een voorproefje van wat Champ d'Action volgend seizoen in petto heeft. De performance in de fietserstunnel ter hoogte van de Kennedytunnel, tussen de Beatrijslaan (Linkeroever) en d'Herbouvillekaai (Rechteroever) met Serge Verstockt, Jan Pillaert, Peter Jacquemyn en Thomas Moore wordt live gefilmd en dat beeldmateriaal wordt nadien geïntegreerd in de nieuwe opera van Serge Verstockt en Champ d'Action, "Hold Your Horses" (première in deSingel in het kader van Opera XXI op 22 en 23 mei 2013).

Tijd en plaats van het gebeuren :

Champ d'Action : Feest
Zondag 24 juni om 11.00 u
Schelde-Kennedytunnel Antwerpen


Meer info : www.champdaction.be

Geef  bij voorkeur even een seintje als je kan komen.  Kwestie van de hoeveelheid cava en koffiekoeken in te schatten.

Bekijk alvast dit filmpje Serge Verstockt op de tibetaanse hoorn

15:11 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Geluidskunstenaars Hans Beckers, Paul Panhuysen en Yvan Etienne in Kunstencentrum België

Hans Beckers Op vrijdag 22 juni laten geluidskunstenaars Hans Beckers, Paul Panhuysen en Yvan Etienne, performance- en concertgewijs, hun bijzondere installaties en verrassende instrumenten weerklinken in Kunstencentrum België in Hasselt.

Hans Beckers - Sonare Machina
Geluidskunstenaar en performer Hans Beckers legt in de beeldende muziekvoorstelling 'Sonare Machina/Спів Mашини' de nadruk op de esthetica en de ritmiek van geluid, ruis en stilte. Met zelfgecreëerde instrumenten toont hij dat voorwerpen die normaal gezien niet gemaakt zijn om muziek mee te spelen volwaardige muziekinstrumenten kunnen zijn.
Voor deze voorstelling werd een orkest samengesteld met als solisten onder meer eiersnijders, ijscoupes, zeven en papaverbollen. Elk instrument wordt afzonderlijk aangedreven door een relais uit een oude telefooncentrale en kan worden gezien als een medemuzikant met elk een eigen inbreng en vorm van improvisatie.
Voor deze 40 instrumenten werd een compositie geschreven, waarbij de performer en zijn tafelruismachine een muzikale dialoog met deze ‘medemuzikanten’ aangaat. Met de tafelruismachine worden normaal ‘onhoorbare’ geluiden door een magnetisch veld hoorbaar gemaakt. Een verscheidenheid aan materialen wordt door middel van compositie en improvisatie gestemd en ritmisch, melodisch en harmonisch bespeeld.

Paul Panhuysen - 'Canned Piano Music 3' / Yvan Etienne (SONIC art & design) 'Hurdy Gurdy'
Beeldend kunstenaar en geluidskunstpionier Paul Panhuysen studeerde schilderkunst, monumentale vormgeving en kunstsociologie, richtte half jaren zestig de aan de Fluxus-beweging verwante kunstenaarsgroep 'De Bende van de Blauwe hand op' en startte in 1968 met het, nog steeds actieve, experimentele Maciunas Ensemble, genoemd naar Fluxus grondlegger George Maciunas. Gevonden voorwerpen (objecten) en toevalselementen (chance), systematische ordeningssystemen en mathematische reeksen worden vanaf de jaren zeventig steeds belangrijker voor Panhuysen en 'geluidskunst' krijgt een prominente plaats in zijn beeldend werk. Zijn Long String Installations (lange resonerende snaren) waarbij beeld en geluid inspelen op de akoestiek en de architectonische kwaliteiten van een bepaalde locatie bezorgen Panhuysen sinds 1982 een wereldwijde reputatie als innoverend beeldend kunstenaar en performer. Tussen 1980 en 2001 was hij tevens directeur van het door hem opgerichte Apollohuis in Eindhoven, een internationaal geöriënteerde vrijplaats waar kunstenaars uit diverse disciplines hun werk konden presenteren (o.a. Jim O'Rourke, Raphael Toral, Derek Bailey, Terry Fox, Remko Scha, Joe Jones, Arnold Dreyblatt, Pierre Bastien). Op 22 juni treed hij aanvullend op zijn installatiewerk live aan met 'Canned Piano Music 3', een verrassende, live bespeelde audiogenerator. Op uitnodiging van Paul Panhuysen zoekt de Franse kunstenaar/activist Yvan Etienne in het Open Circuit Pand 'Koloniale Waren' de perfecte plaats om zijn Hurdy Gurdy (draailier) te laten resoneren.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Open Circuit: Extended - Hans Beckers, Paul Panhuysen & Yvan Etienne
Vrijdag 22 juni 2012 om 20.00 u
Kunstencentrum België - Hasselt

Burgemeester Bollenstraat 54-56
3500 Hasselt

Meer info : www.kunstencentrumbelgie.com

Extra :
Hans Beckers : www.myspace.com/hansoiseau en youtube
Paul Panhuysen : www.paulpanhuysen.com en youtube
Yvan Etienne : wyy.free.fr

Bekijk alvast Hans Beckers' Sonare Machina

13:14 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Stephen Cornford & Ben Gwilliam in Q-O2

bandopnemer In januari 2012 besloten Stephen Cornford en Ben Gwilliam om elk afzonderlijk een bandopnemer te ontleden tot hun individuele componenten. Ze maakten daarvan een inventaris en stuurden ze via de post naar elkaar. Met elk stukje werd een klank geproduceerd. De afzonderlijke deeltjes van het dode en ontmantelde toestel werden zo kortstondig weer tot leven gewekt. Tijdens hun residentie in Q-O2 zullen ze al het klankmateriaal, de fysieke processen en ontlede technologieën - de basis van hun huidige samenwerking - verkennen en weer vorm geven.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Post-residency presentation : Stephen Cornford & Ben Gwilliam
Zaterdag 23 juni 2012 om 18.00 u
Q-O2 Werkplaats - Brussel

Koolmijnenkaai 30-34
B-1080 Brussel

Meer info : www.q-o2.be

Extra :
Stephen Cornford : www.scrawn.co.uk en soundcloud.com
Ben Gwilliam : www.thosesoundsbetween.co.uk

11:51 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

20/06/2012

4 aanstormende componisten uit de klas van Frank Nuyts geven het beste van zichzelf in het Conservatorium Gent

Susan Clynes Op zaterdag 23 juni verdedigen 4 aanstormende componisten uit de klas Frank Nuyts - Koen Quintyn, Hannah Van Den Borne, Ruben de Gheselle en Susan Clynes - hun graad. Dit concert organiseren zij als onderdeel van hun bachelor- of masterproef. Het is een gratis concert met een goeie 2 uur muziek en minstens 30 uitvoerders ... Het publiek kan een hele namiddag genieten van het beste dat deze jonge componisten te bieden hebben. Het feest begint om 16.00 u en gaat door tot ongeveer 20.00 u.

Hannah van den Borne - 16.00 u
De aftrap wordt gegeven door Hannah van den Borne (Ba3). Van haar staan volgende 3 werken op het programma :

  • "Hidden Agenda of Earthly Delights" voor 9 instrumenten
    Annelies Heyvaert, fluit - Silke Bijnens, klarinet - Erwin Muller, basklarinet - Jelle Proost, pauken - Mirek Coutigny, piano - Daniël ten Haaf, viool - Henk De Bruycker, altviool - Benedikt Schlegel, cello - Kristof Roseeuw, contrabas - o.l.v. dirigent Pieter Vandermeiren
  • "Personality Hopping" voor piano solo
    Marc Masson, piano
  • "Harp Trio"
    Inge Smedts, fluit/piccolo - Kaatje Strauven, altviool - Jutta Troch, harp

Hannah van den Borne
(1987) begon op 6-jarige leeftijd met vioollessen en startte een jaar later tevens met het volgen van pianolessen. In 1996 begon ze met harplessen bij Lieve Robbroeckx en van 1999 tot 2005 studeerde ze harp in de Jong Talentklas van het Conservatorium te Maastricht bij Masumi Nagasawa, bij wie ze in 2008 haar derde jaar Bachelor heeft afgerond. In 2010 behaalde ze haar masterdiploma aan het conservatorium te Gent bij Arielle Valibouse.
Hannah behaalde verschillende prijzen tijdens nationale en internationale concoursen, waaronder een 1stee prijs tijdens het nationaal concours SJMN te Rotterdam (2005) en een 1ste prijs op het 'Prinses Christina Concours' te Den Haag (2005). Dit laatste gaf haar de mogelijkheid om op te treden in Carnegie Hall, New York.
In 2004 werd ze laureaat van de '16th Nippon Harp Competition' te Soka City, Japan.
Als soliste was Hannah ondermeer te horen met het Limburgs Symfonieorkest en het symfonisch orkest van Ibiza. Hannah is gastharpiste bij het Hasselts Symfonieorkest. Ze is lerares harp aan het stedelijk conservatorium te Hasselt en de muziekacademie te Tongeren.

Koen Quintyn ( Ba3) - 17.00 u
Koen : "Een bachelordiploma moet je verdienen, in mijn geval door een concert te organiseren met muziek uitsluitend van mezelf. Bij een concert hoort uiteraard ook een publiek. Daarom is iedereen van harte uitgenodigd op mijn bachelorproef waar zowat alles wat ik de voorbije drie jaar opgebouwd heb, samenkomt in een halfuur durend concert."

Programma :

  • Elliot (6')
    Dit eerste stuk is een stuk voor Tape die enkel gebruik maakt van sinustonen. De extentialistische componist ervan, namelijk mijn heteroniem Elliot schreef het zonder veel allures. Elliot is naast een componist ook nog een dichter/schrijver en daarom het gedicht van hem op het programmablaadje. De focus zal hier voornamelijk liggen op 2 danseressen, die ook aanwezig zullen blijven gedurende de rest van het concert, alhoewel hun actuele 'aanwezigheid' naar het einde toe steeds minder wordt.
    (dans: Chloé Geers & Talitha De Decker)
    Dit stuk loopt over in:
  • Spontaniteiten (8')
    Dit stuk kan als het verlengde van het stuk 'Elliot' gezien worden, alleen wordt alles hier concreter gemaaktdoor het gebruik van de 2 instrumenten piano en cello.Naast het fatalistische 'Elliot' is dit misschien wel zijn naïevere tegenhanger.
    (piano: Tae Yoshioka, cello: Jolien Deley)
  • Wood Wins (8')
    Dit stuk voor kwartet draait vooral om de woordspeling (en alle bijhorende beelden die hiermee gepaard gaan) van de titel.Is het het 'hout', of de 'houtblazers' die moeten winnen? (en dus op het huldigingspodium moeten plaatsnemen?) Of draait het eerder om de fysische aspecten van de 'houtblazers'? Zijn piano's en marimba's ook geen 'houtblazers' dan aangezien ze beiden gebruik maken van lucht en hout of niet?
    (sopraansax: Pieter Corten, marimba: Jonathan Bonny, piano: Mirek Coutigny, set-up: Jelle Proost)
  • Three women and a half (8')
    Dit septet, het laatste stuk van het concert is geïnspireerd op de 'vrouw-afdrukken' van Yves Klein, de zeefdrukken van Andy Warhol, vrouwelijke vormen, ronde getallen, dub-step, 'ronde klanken', enzovoort. Het idee voor mijn 'sept-tet' lag dus in feite al in de naam besloten...
    (sopraansax: Pieter Corten, klarinet: Anthea Deblaere, marimba 1: Jonas D'haese, marimba 2: Jonathan Bonny, hi-hat: Lenny Vanhuffel, viool: Gwendolyn De Smet, cello: Vincent Werbrouck)

Ruben de Gheselle
( Ba3) - 18.00 u

Programma :

  • Pine Branch - voor harp solo
    Anne Zeuwts, harp
  • Colors - voor strijktrio
    Igor Pollet, viool - Ian Psegodschi - altviool, Sebastian De Meester, cello
  • Repeated - voor kwartet
    Jose Leandro Vindel Andino, vibrafoon - Hannelore De Vuyst, viool - Danila Mashkin, altviool - Vincent Werbrouck, cello
  • Comme le mauvais enfant - voor saxkwartet
    Christophe Deckers, sopraansax - Ben De Greef, altsax - Jelle Proost, marimba - Jose Leandro Vindel Andino, basdrum

Susan Clynes
(master) - 19.00 u
Singer-songwriter/componiste Susan Clynes (foto) tast in het project 'Graphic songs' de grenzen van het song-genre af en focust zich op 'sound'. Grafische notatie en grafisch denken moeten daarbij als hulpmiddel dienen voor het uitdrukken van innovatieve, ruwe ideeën omtrent geluid en muziek, en voor het communiceren van deze ideeën aan de muzikanten, het publiek en zelfs aan de componiste zelf. Hoewel de eindresultaten van het project allemaal traditioneel genoteerd werden, waren grafische notatie en grafisch denken essentiële elementen in verschillende fases van de creatie.
Op het programma staan een reis doorheen de belevingswereld van een groeiende foetus (uitgevoerd door een zwangere vrouw), een lied over vrouwen als katalysatoren van verandering in India, een quasi fantasia orkestwerk en meer ... Er zal live getekend worden in artistieke correlatie met de muziek. 
www.susanclynes.tk

Programma :

  • "Streams Can Become Rivers" voor saxquartet + zang + piano.
    Hierbij zingt de adembenemde Sarah Algoet, speelt de charismatische en ruwe diamant Antoine Guenet piano en blazen de leden van het Gentse Saxquartet de longen uit hun lijf. {Christophe Deckers, Ben De Greef, Nele Goossens, Sam Huysentruyt}
  • het akoestische "Lego" spel uitgevoerd door Tae Yoshioko (piano) & Iris Thissen (cello)
  • "De Bewoners van Pantasië" een fantasy-orkestlied gespeeld met vreudge en een accordeon (Bezetting klein orkest)
  • "Marine Blossoms"
    als afsluiter onderneem je met "Marine Blossoms" een akoestisch-emotionele reis als zygote, embryo & foetus. Je wordt je gewaar van de sonore wereld zoals het kind in de buik van de wonderschone en bedwelmende altvioliste Marijn Thissen aan wie dit stuk een ode is. (bezetting: 6 man)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Eindexamens Compositie Conservatorium Gent
Zaterdag 23 juni 2012 vanaf 16.00 u
Koninklijk Conservatorium - Miryzaal

Hoogpoort 64
9000 Gent

Meer info : cons.hogent.be

Bronnen : de teksten werden bezorgd door de componisten

22:53 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

19/06/2012

Andy Moor & Yannis Kyriakides in Recyclart : een ode aan de Rebetika

Andy Moor & Yannis Kyriakides Andy Moor and Yannis Kyriakides hebben elkaar gevonden in de rebetika: Griekse stedelijke kroegmuziek uit de vroege 20ste eeuw en feitelijk een vorm van rauwe schelmenblues. Kyriakides, geboren in Cyprus, opgegroeid in Engeland maar wonend in Nederland, studeerde klassieke muziek en mengt in zijn composities conventionele muziekinstrumenten met elektronische geluiden en digitale media. Nogal vanzelfsprekend de geschikte voedingsbodem voor het schurende en naar noise en feedback smachtende gitaarspel van Moor (The Ex). Gitaar- en bouzoukilagen kronkelen comfortabel rond elkaar, ondersteund door elektronica, punkuitbarstingen en samples van oude stoffige rebetikaplaten.

Yannis Kyriakides (1969) studeerde muziek aan de Universiteit van York en aan het Koninklijk Conservatorium Den Haag waar hij in de leer was bij componisten als Louis Andriessen en Dick Raaijmakers. Hij probeert nieuwe mediavormen en afgeleiden te creëren door uiteenlopende geluidsbronnen samen te brengen en met ruimte en tijd te experimenteren. De nadruk ligt op methoden om de traditionele praktijk van optredens te combineren met digitale media. De zintuiglijke ruimte waarin muziek gemaakt wordt is een van zijn stokpaardjes, en daarom probeert hij de conventionele manieren van het presenteren van muziek te omzeilen. De vraag wat muziek nu eigenlijk te vertellen heeft is ook een constante in zijn werk. Hij wordt aangetrokken door de relatie tussen emotie en taal, en hoe dat onze beleving van muziek bepaalt.
Kyriakides componeert onder meer elektro-akoestische stukken waarbij hij vaak traditionele muziekinstrumenten combineert met elektronica en computer. Muzikaal gaat het nogal de minimale kant op, de aandacht van de luisteraar is vereist en zijn stukken nemen vaak de tijd om zich te ontwikkelen maar zijn door hun secure opbouw ook vaak daarom net zo fascinerend. Zijn klankenpallet is nogal abstract wat maakt dat het eerst wennen en zoeken is, maar de bevredigende beloning komt bij meerdere beluisteringen. Wie goed luistert hoort in zijn werk vele nuances. Visuele aspecten zijn bij zijn composities ook belangrijk, onder meer door het gebruik van video, belichting en zelfs de plaats van muzikanten op het podium. Hij werkt dan ook vaak samen met visuele kunstenaars, filmregisseurs, choreografen en theatermakers.

De Brit Andy Moor is al sinds 1990 een van de gitaristen bij The Ex, Nederlands beste exportproduct op vlak van rockmuziek. Moor speelde oorspronkelijk bij het Schotse Dog Faced Hermans maar, na een tijdje zowel bij deze band als bij The Ex dienst te hebben gedaan, viel dat niet meer te belopen en koos hij voor The Ex. Die transfer verliep trouwens in hartelijke omstandigheden want Andy Moor speelt bijvoorbeeld nog regelmatig met Colin McLean, een van zijn vroegere kompanen van bij Dog Faced Hermans en McLean fungeert zelf trouwens als klankman voor The Ex. Met The Ex mag Andy Moor dan al zeer avontuurlijk spelen, in zijn nevenprojecten kiest hij nog meer voor het muzikale experiment.  Zijn speeltechniek is hoogst persoonlijk en daardoor heel herkenbaar: met momenten woest, wringend, dissonant en lekker tegendraads maar vaak haalt hij ook heel zuivere, subtiel pingelende, galmende klanken uit zijn elektrische gitaar (regelmatig ook op baritongitaar) en buigt hij heerlijk noten om. Plectrums worden daarbij al eens vervangen door stokjes, borstels of schroevendraaiers. Alle onderdelen aan een gitaar gebruikt Moor om klank te produceren. Wat hem ook siert is dat hij in de wildste improvisaties ook ritmes en melodieën 'durft' te spelen, hetzij expliciet, hetzij impliciet suggererend. Het hoeft niet altijd abstract te zijn. Binnen het genre van improv is hij daardoor toch wat een buitenbeentje, ook omdat hij zelf zijn geluid en speelwijze heeft ontwikkeld en verfijnd en bijgevolg niet belast is met een speeltechniek die het gevolg is van een meer ‘klassieke’ opleiding. Zijn ongewone speeltechniek dwingt medemuzikanten om op een andere manier te gaan musiceren dan ze gewend zijn en dat is vaak verfrissend en boeiend om aan te horen. Hij lokt muzikanten als het ware uit hun vertrouwde en daardoor voorspelbare comfortzone. Het leverde hem dan ook uitstekende samenwerkingen op met improvmuzikanten als John Butcher, Thomas Lehn , de Frans/Libanese saxofoniste Christine Abdelnour en de avontuurlijke draaitafelkunstenaar DJ/rupture. Ook indrukwekkend is het Lean Left-project waarbij Moor en gitarist Terrie Hessels, zijn maatje van bij The Ex, het uitvechten met saxofonist Ken Vandermark en het Noorse drumbeest Paal Nilssen-Love. Een te kort leven beschoren was het Kletka Red project: Andy Moor, bassist Joe Williamson, drummer Tony Buck (The Necks) en gitarist/zanger Leonid Soybelman (van Ne Zhdali ) lieten daarbij oude klezmertunes en Oost-Europese folk zowaar fuseren met de wilde energie en het volume van noiserock. Het resulteerde in knappe albums op Tzadik en Red Note.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Andy Moor & Yannis Kyriakides
Donderdag 21 juni 2012 om 20.30 u
Recyclart (
station Brussel-Kapellekerk)
Ursulinenstraat 25
1000 Brussel

Meer info : www.recyclart.be

Bron : Kwadratuur.be

Extra :
Andy Moor & Yannis Kyriakides. Rebetika, Griekse blues binnenstebuiten gekeerd, Sven Claeys op Kwadratuur.be, 1/06/2012
Review : Andy Moor & Yannis Kyriakides. Haremi. Album Rebetika, Sven Claeys op Kwadratuur.be, 1/06/2012 (met tijdelijke audio)
Yannis Kyriakides : www.kyriakides.com, www.myspace.com/yanniskyriakides, www.muziekcentrumnederland.nl, www.champdaction.be en youtube
Andy Moor : www.myspace.com/andymoortheex

23:54 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

M&M roboTango : concert, live dans & feestelijke cd-voorstelling

robotango Reeds een kleine tien jaar houdt Stichting Logos haar jaarlijkse tango-special. Ook dit jaar brengen ze met de voorstelling <M&M> roboTango hulde aan de meest gestileerde paringsdans ter wereld.

Het wordt een niet te missen event, waarop ettelijke danskoppels het ene nummer na het andere aaneenbreien met hun sierlijkste sacada's, planeo's en atrapadita's. Ze worden daarin echter niet begeleid door musici van vlees en bloed, maar door een futuristisch, 50-koppig machine-orkest, ontworpen door Godfried-Willem Raes.

Dit jaar voegen ze er trouwens nog een extraatje toe: de afgelopen zes maanden hebben ze het integrale programma van deze avond opgenomen, geproduced en op CD uitgebracht. Het wordt meteen de 20ste Logos Public Domain (LPD)-release met daarop maar liefst 15 gloednieuwe orkestraties en composities. Allemaal publiek domein en dus vrijelijk af te spelen op radio, broadcasts, streamings en uiteraard tangosalons.

Op donderdag 21 juni kun je het allemaal ondergaan: concert, live dansvoorstelling en feestelijke CD-inhuldiging in één. Logos heeft alles op alles gezet om de aficionado's uit Vlaanderen warm te maken voor dit event, vandaar dat reservatie absoluut aan te raden is.

Programma :

  • Angel Gregorio Villoldo, El Choclo
  • Godfried-Willem Raes, Tango Tres
  • Arquimedes de Oliveira, Vem Ça, Mulata (Maxixe Brésilienne)
  • Felipe Pinglo Alva, El Plebeyo
  • Sebastian Bradt, Beatifika
  • Barbara Buchowiec, Tango Obligado
  • Eduardo Arolas, Derecho Viejo
  • Godfried-Willem Raes, Tango Flamenco
  • Louis Moreau Gottschalk, Souvenirs d'Andalousie
  • Jacob Hansen Gade, Tango Tzigane Jalousie
  • Carlos Gardel, Sus Ojos Se Cerraron
  • E. Valena, Margarita
  • Erik Satie, Tango Perpetuel
  • Eduardo Arolas, Papas Calientes
  • Sebastian Bradt, Blaffer.Kop.Tango
  • Anibàl Troilo, La Ultima Cuerda
  • Gerardo Matos Rodríguez, La Cumparsita

Orkestraties en composities: Sebastian Bradt
Dansers: Nele Deseck, Daniela Luca, Moniek Darge, Geert Stragier, Jean Vinclair en Godfried-Willem Raes
Met medewerking van Polariteit Vzw

Tijd en plaats van het gebeuren :

<M&M> roboTango
Donderdag 21 juni 2012 om 20.00 u
Logos Tetraëder - Gent

Bomastraat 26-28
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org

Elders op Oorgetuige :
roboTango : de tango gezien door de bril van het futuristische automatenorkest van Logos, 19/06/2012

20:47 Gepost in CD, Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

roboTango : de tango gezien door de bril van het futuristische automatenorkest van Logos

robotango cd Barrio de las ranas: de donkerste wijk van Buenos Aires, eind 19de eeuw. De bakermat van de tango. De meest gestileerde paringsdans, een amalgaam van passie, nostalgie, en jaloezie, gekoppeld aan vergetelheid, verleiding, onderwerping, dominantie en lust. Gent, tussen Sluizeken en Dampoort, begin 21e eeuw: de geboorte van de roboTango. De tango gezien door de bril van een futuristisch en tot in de kleinste details geprogrammeerd automatenorkest van Logos. De zeven tango concertprodukties die het robotorkest in de voorbije tien jaar bracht, leverden zo'n groot repertoire op dat het tijd werd daaruit een selectie te maken. Tangos in publiek domein, buiten het bereik van de platte commercie en meteen ook binnen het bindend thema van onze LPD (Logos Public Domain) CD-reeks.

De afgelopen zes maanden heeft Logos-medewerker Sebastian Bradt zich verschanst achter zijn computer in de tetraeder om een volwaardig avondvullend programma klaar te stomen, te producen en als CD uit te brengen. Het werd meteen de 20ste Logos Public Domain (LPD)-release en die heet - hoe kan het ook anders - 'roboTango'. 15 Orkestraties en composities staan erop, allemaal voor 100% Publiek Domein en vrijelijk af te spelen op radio, broadcasts, streamings en uiteraard tangosalons. De hele produktie geschiedde in samenwerking met Polariteit Vzw, hét centrum voor tango bij uitstek in Gent.

In de laatste decennia groeide er bij Logos een bijzondere affiniteit met tango, iets waaraan de samenwerking met de protagonisten van de Gentse tangoscene niet vreemd is. Dat het <M&M> robotorkest ook tango aankan, bewijzen ze al jaren met een thematische en gedanste produktie. Nu ook op CD, met puike orchestraties van Sebastian Bradt.

Enerzijds omvat dit album originele composities van Logos medewerkers, waarbij dus uitbundig gebruik kon worden gemaakt van alle door dit bijzondere orkest geboden mogelijkheden. Zo krijgen we algoritmische tango in Tango Tres en Tango Flamenco van Godfried-Willem Raes, metrische tango nuevo in Beatifika en Blaffer.Kop.Tango van Sebastian Bradt en een wat verstilde tango van Barbara Buchowiec waarin zij zelf de altvioolpartij voor haar rekening neemt.

Anderzijds zijn er stokoude tango's uit de eerste helft van vorige eeuw, die de klank van de oude aangezwengelde grammofoon oproepen: Derecho Viejo en Papas Calientes van Arolas, hitsige milonga's zoals de Oliveira's Vem Cá, Mulata of Valena's Margaríta, zwoele habanera's zoals Villoldo's El Choclo, kolkende tangowalsen zoals Alva's El Plebeyo of Gottschalk's Souvenirs d'Andalousie.

De Argentijnse volksheld Gardel kon natuurlijk niet ontbreken met zijn ogenschijnlijke meezinger Sus Ojos se Cerraron. Satie's Tango Perpetuel verleent de tango dan weer een meta-niveau door het ironische spel met tangofiguren terwijl de onvermijdelijke afsluiter, Rodríguez' La Cumparsita in een origineel orkestraal licht wordt geplaatst.

De cd rolde op 14 juni van de persen en is verkrijgbaar bij Stichting Logos voor de luttele prijs van 10 euro. Je kan hem ter plekke aankopen terwijl je een van de prachtige concerten meepikt of online of per e-mail bestellen. Een absolute aanrader die niet in je muziekcollectie mag ontbreken !

De cd wordt feestelijk voorgesteld op donderdag 21 juni om 20.00 u tijdens een concert met live dans!

Elders op Oorgetuige :
M&M roboTango : concert, live dans & feestelijke cd-voorstelling, 19/06/2012

19:36 Gepost in CD, Muziek, Reviews | Permalink |  Facebook