12/10/2012

Keller Quartet komt opnieuw naar Leuven met strijkkwartetten van Bartók

Keller Quartet Innovatieve verbeelding, bruisende vitaliteit, indrukwekkende muzikale expressiekracht… De strijkkwartetten van de Hongaarse trots Béla Bartók vormen een hoogtepunt van de 20ste-eeuwse kamermuziek. De drie strijkkwartetten in dit programma weerspiegelen de zoektocht naar een eigen individuele toonspraak. Bartók linkt er zijn roots aan de modernistische invloeden die destijds kwamen aangewaaid uit West-Europa. Keller Quartet bracht het festivalpubliek in 2009 al in vervoering met een adembenemende uitvoering van de strijkkwartetten 2, 3 en 5. Dit is je kans om ook nog 1, 4 en 6 live te beleven of om aflevering twee zeker niet te missen.

Het Keller Quartet, opgericht aan het Liszt Conservatorium in Budapest, breekt in 1990 internationaal door met eerste prijzen op de Evian en Paolo-Borciani wedstrijden. Keller speelt sindsdien op zowat alle belangrijke klassieke muziekpodia in Europa. Hun opname van de strijkkwartetten van Bartók kreeg in 1996 de Preis der Deutschen Schallplattenkritik en geldt nog altijd als dé referentie. Keller Quartet is tot op vandaag een van de beste strijkkwartetten met een veelzijdig repertoire dat reikt van Haydn over Bartók tot Kurtág.

Een programma waarin Bartóks eerste en laatste strijkkwartet prijken, met tussen hen één van zijn middelste, het Strijkkwartet nr. 4, biedt een mooi overzicht over de evolutie van het genre, en dat bij een componist die een toonaangevende lijn ervoor uitzette in de twintigste eeuw. Niemand heeft na Bartók nog een strijkkwartet gecomponeerd zonder aan hem te refereren. Laat dat een lichte overdrijving zijn, maar een componist die het niet luidop deed, deed het dan maar stilzwijgend. Deze drie kwartetten brengen ons van 1908 over 1928 tot 1939: van de jonge componist, 27 jaar oud, tot de vluchteling naar Amerika, enkele jaren voor zijn dood.

In januari 1909 voltooide Bartók zijn Eerste Strijkkwartet, "tot mijn grote vreugde" schreef hij in een brief aan een vriendin. Twee jaar eerder was hij begonnen met de schetsen en even tevoren was hij zo verliefd geweest op de violiste Stefi Geyer dat hij een vioolconcerto voor haar geschreven had. Onder een hoofdmotief schreef hij “dit is jouw leidmotief”, en onder een verwant motief “liefde”. In de twee delen wilde hij de karaktertrekken van zijn geïdealiseerde vriendin uitcomponeren en het eerste deel gold tegelijk als zijn liefdesverklaring. Toen hij haar de afgewerkte partituur opstuurde was het liefdesvuur al gedoofd en de relatie beëindigd. Maar zijn leidmotief was Bartók niet vergeten. Hij gebruikte het later opnieuw in verschillende stukken, waaronder het Eerste Strijkkwartet. Wat meer is: het Eerste Strijkkwartet toont grote gelijkenissen met het materiaal uit het eerste deel van het Vioolconcerto, zijn ‘ideaal’. Volgens sommigen vormt het tweede deel van het kwartet dan het ‘tegenbeeld’ daarvan: het treuren over de verloren liefde. In de Allegro vivace finale vindt evenwel de terugkeer naar het leven plaats. Bartók werkt deze beweging uit in zijn typisch vitalistische stijl, vol referenties aan de Hongaarse volksdansritmiek. Ongetwijfeld vormt dit strijkkwartet de eerste getuigenis van de volle bloei van Bartóks persoonlijke stijl.

In zijn Vierde Strijkkwartet uit 1928 zet Bartók over de vijf delen een perfecte boogstructuur uit: het Non troppo lento middendeel wordt omgeven door twee scherzi (delen twee en vier), terwijl de hoekdelen beide Allegro zijn. Bovendien zullen deze hoekdelen hetzelfde hoofdthema centraal stellen, terwijl ook delen twee en vier van hetzelfde thematische materiaal gebruik maken en zelfs als twee varianten van eenzelfde basisgegeven kunnen worden beschouwd. Het gaat om stijgende en dalende toonladderfiguren, normaal (diatonisch) aangewend of met opgedreven spanning (chromatisch). Door deze figuren en ook de thema’s in de andere delen in verschillende verschijningen te verwerken creëert Bartók een hoogst persoonlijke dramatiek. Bovendien maken delen twee en vier opvallend gebruik van ongewone speelwijzen: sourdine, pizzicato, glissando, stijgende en dalende akkoorden (zowel arco als pizzicato), de befaamde Bartók-pizzicato waarbij de aangetokkelde snaar tegen het hout van de toets kletst (meer zelfs: de allereerste toepassing ervan) en de tremolo-pizzicato. Verder komen ook col legno battuto (slaan met het hout van de strijkstok op de snaren) voor en het vervormen van de klank door tegen de kam te spelen. Dat alles maakt dat de timbre evolutie in het werk even belangrijk is als de thematische uitwerking. Binnen elk deel komen complexe structuren voor, gebaseerd op de sonatevorm (eerste deel) en de ABA-vorm (tweede en vierde deel). Veel polyfone momenten, met typische canons en omkeringen, maken het eerste en het vijfde deel tot hoogtepunten van contrapuntische uitwerking. Bartóks Vierde Strijkkwartet is een uiterst geconcentreerd werk, krachtig en zeer consequent opgebouwd vanuit enkele kernideeën. Wat daarbij natuurlijk niet kon ontbreken is de dansfinale, opgevat als een geweldige ontlading.

Het Zesde Strijkkwartet is naast het Divertimento voor strijkers, beide uit 1939, het laatste werk dat Bartók in Hongarije schreef, voor zijn vertrek naar Amerika. Het werd voor het eerst uitgevoerd in 1941 in New York. We weten met zekerheid dat Bartók dit kwartet vierdelig bedoeld had, waarbij hij op een nieuwe wijze de muzikale eenheid onder de verschillende delen wilde aantonen: door dezelfde aanvang telkens te herhalen. Het beginmotto moest respectievelijk leiden naar een Vivace, een Marcia, een Burletta en een dansfinale. Binnen elk deel moest er dan eigen materiaal, zonder verwantschap met de andere delen, benut worden. De dansfinale heeft hij nooit gemaakt, alhoewel hij op een bepaald ogenblik zijn Londense uitgever vroeg te wachten met het drukken omdat hij misschien nog de finale wilde veranderen. We zouden dus kunnen veronderstellen dat het om een klassiek Bartók-strijkkwartet gaat, met enkele lichtere en humoristische delen, zoals de mars en de burleske. Naarmate het componeren vorderde drong het motto, de herhaalde aanvang van elk deel, zich echter hoe langer hoe meer op als een treurende gedachte en Bartók twijfelde waarschijnlijk daarom de dansfinale uit te schrijven.

Natuurlijk speelden de politieke gebeurtenissen van de jaren '30 daarin een grote rol. Reeds in 1931 had Bartók zich radicaal opgesteld tegen het fascisme, met als gevolg dat hij na 1933 niet meer in Duitsland mocht optreden en vanaf 1937 alle radio-uitzendingen van zijn muziek in Duitsland en Italië verboden waren. Bartók voelde zich door het nazisme steeds meer bedreigd, en na de dood van zijn moeder vertrok hij dan ook meteen naar Amerika. Hij verliet Budapest in oktober 1940 om er nooit terug te keren.

Terug naar het Zesde Strijkkwartet. Mesto staat als aanvang van elk van de delen genoteerd. Het betekent 'droevig, bedrukt'. Bartók had deze term eerder slechts één keer als uitvoeringsaanwijzing gebruikt: bij zijn opus 1, de Rapsodie voor piano en orkest. Dat betekent dat mesto voor hem een wel zeer speciale inhoud droeg en men neemt dan ook aan dat hij ermee wilde verwijzen naar Beethovens gebruik van de term in het Largo van de Zevende Pianosonate en in zijn Strijkkwartet op. 18 nr. 6. De mesto-thematiek drukt zeer zeker de inkeer, de bezorgdheid en het treuren over de politieke gebeurtenissen en de onheilspellende vooruitzichten voor de toekomst uit. Het thema wordt allereerst door de altviool solo gebracht, bij het tweede deel door de cello met een antwoord van de viool, en in het derde deel is het reeds driestemmig: eerste en tweede viool en cello, na enkele maten aangevuld door de altviool tot vierstemmigheid. Bij de finale ten slotte heeft het Mesto de omvang van een volledig kwartetdeel aangenomen, waarbij de geconcentreerde polyfonie de bedrukte verinnerlijkte droefheid dermate verdiept dat er geen snel deel meer als besluit kon volgen. Bovendien heeft Bartók afgezien van zijn oorspronkelijk plan om elk deel eigen materiaal te geven. Zowel de mars als de Burletta hebben een thema dat afgeleid is van het mesto-gegeven. Op het hoofdthema van het Vivace, het eerste deel, wordt dan nog eens gealludeerd in de finale.

De verstilde uitdrukking herinnert aan Bartóks eerste twee strijkkwartetten. Bovendien is de lamento-idee van het Tweede Strijkkwartet nu over het geheel van de compositie uitgespreid. Wie vermoedt een humoristisch element in de Marcia en de Burletta te horen komt dus bedrogen uit. Het zijn geen parodieën, hoogstens sarcastische toespelingen op werkelijk bestaande toestanden. De mars is die van het opstappende leger. Ze vertraagt en wordt door Bartók naar de hoge tessituur gevoerd, waar ze in de hoogste tonen in een sfeer van opperste ironische hilariteit, in de zin van totale nutteloosheid eindigt. Tussenin heeft Bartók een trio geschoven met een cello die het mesto-thema pijnlijk karikaturiseert, met een banjo-begeleiding in de altviool. In de Burletta meende men soms jazzinvloeden en een night-club-parodie te kunnen horen, waarvan de toon dichtbij het voor klarinettist Benny Goodman geschreven Kontraste komt. De hoon, het sarcasme en de bijtende ironie zijn hier echter veel sterker en maken de burleske tot een angstaanjagende groteske. Bartók benadert hier merkwaardig dicht de strijkersbehandeling van de parodiërende stijl van Stravinsky. Waar het eerste deel met zijn Vivace nog wat hoop uitdrukt, moet deze hoop doorheen het tweede en het derde deel plaats maken voor een besef van het absurde van de wereldsituatie. De finale laat geen enkele hoop meer over. Er blijft enkel bedroefd treuren. Tot tweemaal toe noteert Bartók "senza colore" op de partituur, om ten slotte te eindigen met "più dolce, lontano".

Tijd en plaats van het gebeuren :

Keller Quartet : Bartók expressief
Maandag 15 oktober 2012 om 20.30 u
(Inleiding door Yves Knockaert om 19.45 u)
Iers College - Leuven
Janseniusstraat 1
3000 Leuven

Meer info : www.festivalvlaamsbrabant.be

Bron : Programmatoelichting Yves Knockaert

Elders op Oorgetuige :
Novecento zet exploratie verder van de wonderbaarlijke muzikale 20ste eeuw, 19/09/2012

Beluister alvast het eerste deel van Bartóks Strijkkwartet nr 4, uitgevoerd door het Keller Quartet

15:57 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Unieke double bill met film en live soundtrack door Frederik Croene en Jason Lescalleet

Ménilmontant Traditiegetrouw start Art Cinema OFFoff het seizoen met een speciale voorstelling ter gelegenheid van het Filmfestival Gent : een unieke double bill met live muzikale begeleiding op maandag 15 oktober. De Amerikaanse geluidskunstenaar Jason Lescalleet brengt een gloednieuwe elektroakoestische soundtrack bij Ménilmontant (1926) van Dimitri Kirsanoff. De Gentse pianist Frederik Croene presenteert op zijn beurt live muziek op ontmantelde piano bij het controversiële Un Chant d’amour (1950), de enige film van de cultschrijver Jean Genet.

Ter gelegenheid van het Filmfestival Gent, dat dit jaar heel wat misdaadfilms vertoont, presenteert Art Cinema OFFoff een unieke double bill met live muzikale begeleiding. Twee Franse films waarin de personages elk op hun manier de tragische gevolgen dragen van een misdaad, als slachtoffer of als dader. Twee stille films ook die geen tussentitels hebben, maar waarvan het narratief volledig drijft op de prachtige beelden.
Un Chant d'amour (1950) van Jean Genet wordt live begeleid door Frederik Croene met een compositie op ontmantelde piano. Genet, enfant terrible van de Franse literatuur, bracht een deel van zijn leven in gevangenschap door. In het voyeuristische visuele gedicht Un Chant d'amour zitten gevangenen, opgesloten in hun cel, tevens gevangen in hun homo-erotische fantasieën. Deze adembenemende voorstelling werd in 2008 gebracht binnen de muren van OFFoff, maar wordt nu hernomen op vraag van het publiek.

Ménilmontant (1926), een onvergetelijke klassieker binnen de Franse avant-garde, wordt van een gloednieuwe score voorzien door geluidskunstenaar Jason Lescalleet. De regisseur Dimitri Kirsanoff, van Russische afkomst, belandde in Parijs begin jaren twintig. De film toont via een ritmische montage van brutaal confronterende close-ups en expressieve overvloeiers een opeenvolging van dramatische ontwikkelingen nadat een koppel vermoord wordt met een bijl. Hun twee dochters, plots alleen op de wereld, worden overgeleverd aan armoede, prostitutie en uitbuiting in de straten van Parijs.

Frederik Croene studeerde bij Allan Weiss, Claude Coppens en Boyan Vodenitcharov. Hij profileert zich als grensoverschrijdend musicus met een repertoire van zowel klassieke als hedendaagse pianowerken met een focus op vroeg twintigste-eeuwse werken en nieuwe pianomuziek van eigen bodem. Deze carrière combineert hij met experimenten waarin oude piano's vaak de hoofdrol spelen en met conceptuele projecten (zoals 492 Kilo, an extended piano recital). Daarvoor werkte hij samen met kunstenaars uit verschillende disciplines waaronder Hallveig Ágústsdóttir, Liv Hanne Haugen, Edurne Rubio, Timo van Luijk, en Herman Asselberghs.

Jason Lescalleet (US) is een ronkende naam binnen de hedendaagse geluidskunst. Zijn elektroakoestische muziek bouwt hij op met tape loops en found sounds. Hij werkte samen met o.m. Graham Lambkin, Nmperign en Joe Colley, en bracht een indrukwekkende discografie uit op vooraanstaande labels als Intransitive Recordings en Erstwhile Records. Op dat laatste label verscheen recent zijn nieuwe en alom bejubelde dubbel-cd Songs about Nothing. De improvisatorische experimenten van Lescalleet, die gefascineerd is door analoge technologie, hebben een uitstekende live reputatie.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Cine-concert : Un Chant d'amour/ Ménilmontant
Maandag 15 oktober 2012 om 20.30 u
Parnassus - Gent

Oude Houtlei 122
9000 Gent

Meer info : www.offoff.be en www.filmfestival.be

Extra :
Frederik Croene : www.frederikcroene.com en youtube
Jason Lescalleet : lescalleet.wordpress.com en youtube

Elders op Oorgetuige :
Er zit muziek in het Filmfestival Gent, 4/10/2012
Roll over Czerny : Frederik Croene gunt je een blik in de interne keuken van het virtuozendom, 1/10/2012
Faust : stille film van Murnau met live improvisaties door Frederik Croene, 11/05/2012
Frederik Croene brengt live experimentele muziek bij cultklassieker 'Häxan' in het Gravensteen, 15/10/2011
492 Kilo. An extended piano recital. Concertperformance door Frederik Croene, 27/09/2011

13:03 Gepost in Concert, Festival, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

Made in Belgium : Aranis brengt componisten van eigen bodem

Aranis Aranis gaat vreemd en dat mag je gerust letterlijk nemen! Dit jonge en gedreven ensemble vroeg aan Vlaamse én Waalse componisten een werk te schrijven. Wim Mertens, Wouter Vandenabeele (Olla Vogala), Geert Waegeman (Cro Magnon) en vele anderen gingen de uitdaging aan en componeerden een werk in hun eigen typische Belgische mengstijl. Aranis stelt de nieuwe cd Made in Belgium nu voor in een theatertournee.

Aranis is een groep die zich toelegt op nieuwe, avontuurlijke muziek. Ze is duister en licht tegelijkertijd met een grote eigenheid en toch zijn er invloeden uit vele andere genres en stijlen. Met dit programma spelen ze werken van Wim Mertens, Wouter Vandenabeele, Geert Waegeman en vele andere Belgische componisten die niet bang zijn van enige muzikale kruisbestuiving! 'Made in Belgium' wordt een avond vol nieuwe, eigentijdse muziek. Voor het eerst slaat Aranis ook de handen in elkaar met lokale muzikale talenten. Zij vervoegen het ensemble en zorgen voor een originele noot binnen dit unieke programma. Iedereen die voeling heeft met klassiek, jazz, folk, wereld-, film- en rockmuziek én alles wat daartussenin ligt, is dan ook meer dan welkom.

Composities : D. Van der Harst, W. Mertens, J. Kuyken, G. Waegeman, D. Denis, R. Trigaux, W. Vandenabeele, W. De Vleeschhouwer, P. Verdonck, A. Van Dongen, J. Vanvinckenroye en L. De Gezelle

Tijd en plaats van het gebeuren :

Aranis : Made in Belgium
Zondag 14 oktober 2012 om 15.00 u
(Première)
Stadsschouwburg Sint-Niklaas
R. Van Britsomstraat 21
9100 Sint-Niklaas

Meer info : www.ccsint-niklaas.be en www.aranis.be

Verdere speellijst :
Zaterdag 27 oktober 2012 om 20.00 u - CC Evergem - www.evergem.be en www.aranis.be
Zaterdag 3 november 2012 om 20.15 u - CC De Valkaart, Oostkamp - www.oostkamp.be en www.aranis.be
Zaterdag 10 november 2012 om 20.00 u - CC Belgica, Dendermonde - www.ccbelgica.be en www.aranis.be
Zaterdag 17 november 2012 om 20.00 u - Akademie, Maaseik - www.aranis.be
Zondag 25 november 2012 om 15.00 u - CC Casino, Houthalen-Helchteren - www.houthalen-helchteren.be en www.aranis.be
Dinsdag 11 december 2012 om 20.00 u - La Tentation, Brussel - www.centrogalego.be en www.aranis.be

Zaterdag 2 februari 2013 om 20.00 u - CC Casino, Koksijde - www.casinokoksijde.be en www.aranis.be
Donderdag 28 februari 2013 om 20.15 u - Academiezaal, Sint-Truiden - www.debogaard.be en www.aranis.be
Zondag 7 april 2013 om 20.30 u - CC Het Bolwerk, Vilvoorde - www.hetbolwerk.be en www.aranis.be
Zaterdag 13 april 2013 om 20.00 u - CC Schoten - www.ccschoten.be en www.aranis.be
Zaterdag 27 april 2013 om 20.00 u - CC 't Schaliken, Herentals - www.schaliken.be en www.aranis.be

11:43 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

09/10/2012

Cultgitarist Marc Ribot & MannGold de Cobre brengen film noir-soundtracks in Vooruit

Marc Ribot Op 13 oktober kan je in het Gentse kunstencentrum Vooruit genieten van film noir-soundtracks vertolkt door cultgitarist Marc Ribot. Ribot - lange tijd de rechterhand van Tom Waits, Elvis Costello en John Zorn - verdiept zich in de film noir-soundtracks uit de jaren '40 tot '60. Maar ook de New Yorkse No Wave-generatie, die in de '80s met die filmmuziek aan de haal ging, spookt door Ribots hoofd. Het materiaal waarmee hij aan de slag gaat, bevat zowel arrangementen van Henry Mancini ('Touch of Evil'), André Previn ('Scene of the Crime'), Roy Budd ('Get Carter') als muziek van John Lurie's Lounge Lizards, John Zorn en nieuw werk van zijn eigen hand.

De meesterlijke gitarist leidt een band waarin hij met Belgische muzikanten samenwerkt. En in die Belgische gelegenheidsband zitten zowel ervaren rot Michel Massot (Mâäk's Spirit) als de jonge talenten Joachim Badenhorst (Han Bennink trio) en De Beren Gieren. Een roedel enthousiaste honden met bendeleider Marc Ribot op kop, dat kan niet anders dan een daverend concert opleveren.

Later op de avond bundelen gitarist Rodrigo Fuentealba (Gabriel Rios, Novastar en Arsenal) en componist Peter Vermeersch (Flat Earth Society) hun krachten in de 13-koppige bigband MannGold de Cobre. Met o.a. 2 drummers en 8 blazers kan het alle kanten op: van rock en psychedelica over impro naar orkestrale grootsheid en minimalisme... Maar oren kom je sowieso te kort!

Tijdens het concert improviseren 2 dansers - Kurt Vandendriessche en Dirk Hendrikx - elders in het Vooruitgebouw op de muziek. Via een livestream zijn beelden van hun choreografie, live geregisseerd door filmmaker Benny Vandendriessche, ook in de Balzaal te zien.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Marc Ribot - Film Noir / MannGold de Cobre
Zaterdag 13 oktober 2012 om 20.00 u
Kunstencentrum Vooruit - Gent

Sint-Pietersnieuwstraat 23
9000 Gent

Meer info : vooruit.be en www.filmfestival.be

Elders op Oorgetuige :
Almost Cinema pakt uit met verrassende installaties, performances en concerten, 5/10/2012
Er zit muziek in het Filmfestival Gent, 4/10/2012

15:39 Gepost in Concert, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

08/10/2012

deFilharmonie & Paul Watkins creëren Celloconcerto van Mark-Anthony Turnage in deSingel

Mark-Anthony Turnage De Britse succescomponist Mark-Anthony Turnage (foto) staat bekend om zijn jazzy stuwende ritmes en 'spicy' harmonieën. Hij heeft zich een eigen muzikale weg gebaand tussen moderniteit en traditie, zeker in zijn symfonisch werk dat ronduit spectaculair mag genoemd worden. Dat belooft voor de creatie van zijn Celloconcerto waarvoor we een oude bekende als solist verwelkomen, de Welshe dirigent en cellist Paul Watkins. Hij begon zijn carrière als prijswinnaar van de BBC Young Musician of the Year in 1988 en maakte naam als vertolker van hedendaagse Britse muziek. Na de pauze hoor je de Derde Symfonie van Aaron Copland, een kolfje naar de hand van dirigent Edo de Waart. De chef-dirigent van deFilharmonie was in het begin van zijn carrière een jaar assistent van Leonard Bernstein in New York, later werd hij artistiek directeur van het San Francisco Symphony Orchestra en het Minnesota Orchestra. Daardoor heeft de Waart de typische 'Americana' in deze symfonie, geschreven op het einde van de Tweede Wereldoorlog, perfect in de vingers.

Mark-Anthony Turnage (1960) geldt als een van de meest opmerkelijke Britse componisten van het moment. Zijn carrière nam eind dejaren tachtig een hoge vlucht, na de premiere van zijn opera 'Greek'. Onmiddellijk daarna gingen orkesten als de London Philharmonic Orchestra en Chicago Symphony Orchestra gretig met hem aan de haal. In 1996 voltooide hij zijn bekendste werk tot nog toe, 'Blood on the Floor'. In dat werk combineert Turnage experimentele klanken uit de jazz-, pop- en rockmuziek met elementen uit de hedendaagse klassieke muziek. Zo creëert hij een eigen stijl, die eigentijds is en tegelijkertijd goed verstaanbaar blijft.

Zaterdag staat de premiere van zijn celloconcerto op het programma, uitgevoerd door cellist Paul Watkins en deFilharmonie. Bart Bruggeman had naar aanleiding van deze creatie contact met de componist en schreef onderstaande tekst voor het Magazine van deFilharmonie :

Een dialoog tussen gelijken
Recht voor de raap, confronterend en opwindend. Zo wordt de muziek van vooraanstaand hedendaags componist Mark-Anthony Turnage vaak omschreven. Ze levert de Brit een groeiend internationaal publiek op van vooral jonge, nieuwsgierige luisteraars. Speciaal voor deFilharmonie en solist Paul Watkins heeft Turnage nu een celloconcerto geschreven. Hoog en laag vloeien samen in Turnage. Componeren doet hij al vanaf zijn negen jaar, toen hij als een bezetene de hele klassieke traditie begon op te zuigen. Even lang al brult hij echter stadionliederen mee als supporter van voetbalclub Arsenal. Voorts heeft hij altijd een zwak gehad voor jazz en soul. "Ik vind het eigenlijk een beetje deprimerend", verzucht Turnage, "als ik tegenwoordig componisten tegenkom die niet naar alles willen luisteren." Ontlenen aan populaire cultuur, desnoods Beyonce, is hem niet te min: "Wat ik in mijn werken ten allen prijze wil vermijden is de 'classy snooze', louter braaf fatsoenlijk materiaal waarbij je in slaap valt. Het moet relevantie hebben."

Maar hoe doet een celloconcerto dat? Vol overgave weerlegt Turnage dat de concertovorm voorbijgestreefd is. Hij heeft trouwens al een pak concerto's op zijn actief, met naast traditionele solo-instrumenten, ook bizarre combinaties als rocktrio, bigband en orkest. Ik hou van samenwerken met solisten en orkesten, dus voor mij is het een fluitje van een cent. Ik heb alleen een hekel aan aanstellerige concerto's waarin het orkest evengoed met de voeten op de vloer kan tikken in plaats van noten te spelen. Verslaafd als ik ben aan schrijven voor orkest kan ik hen nooit zien als louter begeleiders. Ze delen het podium als gelijken."

Voor vermaarde ensembles als de Berliner Philharmoniker, het London Philharmonic en bet Belcea Quartet pende de vruchtbare toondichter werken bijeen met levendige titels als 'From The Wreckage', 'Scorched' en 'Three Screaming Popes'. Geen beeldrijke titel echter voor het nieuwe werk, dat gewoon 'Celloconcerto' heet. "De laatste tijd evolueer ik naar abstractere werken die meer over de noten gaan. Veel van mijn vroegere stukken hebben poëtische titels omdat ze geiïnspireerd zijn op gedichten, boeken of schilderijen, maar ik gebruik ze steeds minder dezer dagen. Ik heb altijd al eens een werk willen schrijven met een traditionele titel, maar gewoonlijk deinsde ik op het laatste moment terug."

De vierde beweging, een cadens voor de solist, draagt niettemin de mysterieuze titel 'Prayer for a great man'. Het volledige concerto is dan weer opgedragen aan ene Neil Swallow. "Neil Swallow was mijn schoonvader", aldus Turnage, "Een opmerkelijke persoon en de 'great man' waarvan sprake. Hij was een pionier en autoriteit in tandheelkunde, vooral tandheelkunde voor kinderen, en bovendien een cultureel ontwikkeld en diep geleerd man. Hij wordt erg gemist door mij, en zijn vrouw en dochters." Tenslotte heeft Turnage de gewoonte zijn muziek op het lijf van de uitvoerders te schrijven. Solist Paul Watkins, uitverkoren voor de wereldcreatie van Celloconcerto, is dan ook allesbe halve een onbekende voor hem : "Paul Watkins is een heel bijzondere cellist. Ik heb vele werken geschreven voor het fantastische Nash Ensemble, en Paul speelde in elk ervan. Ik wist dat als ik een celloconcerto zou schrijven, het voor hem moest zijn. Hij heeft een grootse klank, gekoppeld aan een verbluffend muzikantschap en persoonhijkheid. Ik kijk er trouwens heel erg naar uit met iedereen samen te werken aan de creatie".

Bron: Bart Bruggeman: 'Een dialoog tussen gelijken: celloconcerto van Mark-Anthony Turnage', in: Magazine van deFilharmonie. Tekst opgenomen in het programmaboekje van deSingel

Programma :

  • Mark-Anthony Turnage, Concerto voor cello en orkest (wereldcreatie)
  • Aaron Copland, Symfonie nr 3

Tijd en plaats van het gebeuren :

deFilharmonie & Paul Watkins : Mark-Anthony Turnage, Aaron Copland
Zaterdag 13 oktober 2012 om 20.00 u
(inleiding door Adeline Boeckaert om 19.15 u )
deSingel - Antwerpen
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.desingel.be en www.defilharmonie.be

Extra :
Mark-Anthony Turnage : www.boosey.com, www.schott-music.com en youtube
Mark-Anthony Turnage (1960 - ) : Markante jazzinvloeden, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl

Elders op Oorgetuige :
Mark-Anthony Turnages eerste compositie voor strijkkwartet in deSingel, 25/01/2011

15:59 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Brussels Philharmonic brengt première 2de Pianoconcerto van Jef Neve samen met Devreese en Sjostakovitsj

Jef Neve Dat filmmuziek en klassieke muziek hand in hand gaan, bewijzen de drie componisten in dit programma. Frédéric Devreese, die furore maakte met zijn evocatieve filmmuziek voor onder meer André Delvaux, brengt met zijn 'Benvenuta Suite' de romance tussen een pianiste en haar oudere minnaar tot leven. Dat ook een grootheid als Dmitri Sjostakovitsj zich aan filmmuziek wijdde is minder bekend - maar zijn 'Symfonie nr. 12, op. 112, Het jaar 1917' (1961) is te beluisteren als de boeiende soundtrack bij het episch levensverhaal van Lenin, naar wie de componist erg opkeek. En dé blikvanger van dit programma is natuurlijk de creatie van het 'Pianoconcerto nr. 2' van Jef Neve (foto). Het wordt een allesbehalve klassiek concerto, doorspekt met jazzy grooves en badend in een filmische sfeer, het resultaat van 3 jaar reizen, eindeloze uren in luchthavens, nieuwe hotelkamers en ontmoetingen met veel boeiende mensen. 

Jef Neve : "Mijn tweede pianoconcerto is het resultaat van 3 jaar reizen, eindeloze uren in luchthavens, telkens nieuwe hotelkamers en ontmoetingen met mensen uit de hele wereld. Het concerto wijkt af van de gebruikelijke 3-delige vorm: in een eerste schets had het zeven delen, waarvan er zes de uiteindelijke versie gehaald hebben. De piano speelt ook een minder prominente rol dan je bij een klassiek concerto zou verwachten: het is meer de dialoog tussen orkest en solist die de rode draad vormt. Voor het eerst gebruik ik ook een nieuwe techniek bij het componeren: door te focussen op een aantal ritmische cellen creëer ik 'grooves' die afkomstig zouden kunnen zijn uit de jazz, maar dan niet meteen de traditionele jazz, wel eerder het cross-over genre dat naar filmmuziek refereert. "

Programma :

  • Frédéric Devreese, Benvenuta Suite
  • Jef Neve, Pianoconcerto nr. 2 (creatie in opdracht van de Bijloke)
  • Dmitri Sjostakovitsj, Symfonie nr. 12 in d, op. 112, 'The Year 1917'

Tijd en plaats van het gebeuren :

Brussels Philharmonic & Jef Neve : Devreese, Neve, Sjostakovitsj
Donderdag 11 oktober 2012 om 20.15 u
Flagey - Brussel

H.-Kruisplein
1050 Elsene (Brussel)

Meer info : www.flagey.be en www.brusselsphilharmonic.be
---------------------------------
Vrijdag 12 oktober 2012 om 20.00 u (inleiding om 19.15 u )
Muziekcentrum de Bijloke - Gent
Bijlokekaai 7
9000 Gent

Meer info : www.debijloke.be en www.brusselsphilharmonic.be
---------------------------------
Zaterdag 13 oktober 2012 om 20.00 u
CC Hasselt
- Schouwburg
Kunstlaan 5
3500 Hasselt

Meer info : www.ccha.be en www.brusselsphilharmonic.be
---------------------------------
Zondag 14 oktober 2012 om 15.00 u
De Roma - Borgerhout

Turnhoutsebaan 286
2140 Borgerhout

Meer info : www.deroma.be en www.brusselsphilharmonic.be

Het concert van 11 oktober wordt live uitgezonden op Klara : In de loge (19.00 u)

Extra :
Jef Neve : www.jefneve.be en youtube
Dmitri Sjostakovitsj op nl.wikipedia.org en youtube
Shostakovitch: Celloconcerten Nr.1 en 2, Jan De Kruijff op www.musicalifeiten.nl
Dmitri Sjostakovitsj (1906 - 1975): Strijd om de geestelijke integriteit, Jan De Kruijff op www.musicalifeiten.nl
Frédéric Devreese : www.fdevreese.be, www.matrix-new-music.be en youtube
Frédéric Devreese wordt tachtig!, interview door Ronny De Schepper op ronnydeschepper.wordpress.com, 2/06/2009

Elders op Oorgetuige :
Jef Neve stelt 2de Pianoconcerto voor in avant-première in Ruiselede, 26/09/2012
Jef Neve brengt eerste pianocencerto met Brussels Philharmonic in de Bijloke en Flagey, 28/04/2009
Interview met Frédéric Devreese, 27/11/2006

15:29 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Warped Time Ensemble zet Schönbergs legendarische Pierrot Lunaire in de kijker

Arnold Schönberg Een eeuw geleden, bijna dag op dag, werd Arnold Schönberg's legendarische Pierrot Lunaire gecreëerd, een bizar melodrama voor Sprechstimme en ensemble dat tot op heden tal van musici blijft intrigeren. Enkele ManaMa-studenten van het Gentse Conservatorium besloten dit honderdjarig bestaan in de kijker te zetten. Met Anna Pardo Canedo (Sprechstimme), Lukas Huisman (piano), Claudia Ibarra (viool), Annelies Heyvaert (fluit), Sabine Schmitz (klarinet), Eline Duerinck (cello) en Benjamin Glorieux (direktie), samen het Warped Time Ensemble.

Pierrot Lunaire heeft, in zijn honderdjarig bestaan een dermate grote invloed uitgeoefend op componisten, uitvoerders en teoretici uit allerhande strekkingen, dat we ons beperken tot een summiere samenvatting van het historisch belang van dit stuk. Op 12 maart 1912 begon de Weense componist en muziektheoreticus Arnold Schönberg (1874-1951), in opdracht van zangeres-cabaretière Albertine Zehme, te schrijven aan wat wellicht zijn meest befaamde opus zou worden: een liedcyclus voor mezzosopraan en instrumentaal ensemble op 21 gedichten van de Belgische dichter Albert Giraud. Die had in 1884 een serie van 50 gedichten gewijd aan Pierrot, de archetypische clown uit de Commedia dell' Arte. De Duitse dichter Otto Erich Hartleben publiceerde er in 1892 een vrije bewerking van in het Duits, en distilleerde daar een cyclus van 21 gedichten uit, waarvan 2 geheel door hemzelf werden geschreven. Hij wijzigde de volgorde, liet enkele personages weg en publiceerde de bundel tot slot onder de titel Pierrot Lunaire, vrij vertaald: 'De Maanzieke Pierrot'.

De bundel bestaat uit 3 groepen van telkens 7 gedichten. In de eerste groep zingt Pierrot voornamelijk over liefde, seks en religie. In de tweede groep zijn geweld, misdaad en heiligschennis aan de beurt. De derde groep verhaalt over zijn terugkeer naar Bergamo en het historisch verleden dat hem, als zinnepop, onvermijdelijk op de hielen zal blijven zitten. De macabere, symbolistische gedichten zijn geschreven in een specifieke rondo-vorm waarin per gedicht steeds de eerste, middelste en laatste regel ongeveer gelijk zijn.
 
Pierrot Lunaire werd door Schönberg getoonzet als een liedcyclus/melodrama waarin de grens tussen ernst en spot nauwelijks meer te trekken valt. Uit 's mans dagboekfragmenten komen we te weten dat hij er op een volstrekt onregelmatige basis en vaak in totale bezetenheid aan moet gewerkt hebben. Soms liet hij het manuscript wekenlang ongemoeid, dan weer componeerde hij 48 uur aan een stuk door.

De verteller in Pierrot Lunaire (een ongespecifieerd stemtype, dat doorgaans door een sopraan wordt vertolkt) 'zingt' van begin tot einde in de karakteristieke Sprechgesang-stijl. Dit is een zangtechniek die zich, zoals de term aangeeft, situeert tussen spreken en zingen in. De zangpartij is volledig van noot tot noot genoteerd, maar de zanger kan, na het aanzetten van de voorgeschreven toonhoogte, naar boven of beneden afbuigen waardoor een vrij natuurlijk spreektimbre wordt benaderd. Door de atonale, uiterst expressionistische muziek komen de gedichten, al dan niet met de walmen van het Duitse cabaret nog om zich heen, buitengewoon goed tot leven.

Het werk is atonaal, maar een consequente twaalftoonsreeks valt nergens in Pierrot te bespeuren. Voor een strikt systematisch toepassen van de reekstechniek en de (ronduit kortzichtige) boutade dat de hegemonie der Duitse muziek voor de komende 100 jaar festgestellt ist, moeten we bij Schönberg nog 8 jaar wachten.

Op 9 juli werd het manuscript voltooid en de première van het 40 minuten durende melodrama vond, na niet minder dan 40 repetities, plaats in de Choralion-Saal in Berlijn. Dat was op 16 oktober 1912 met, zoals afgesproken, Albertine Zehme in de rol van Pierrot. De reacties van het publiek waren gemengd. Anton Webern was erbij en rapporteerde veelvuldig gelach, gemompel en hier en daar onverholen verontwaardiging. De tweede keer dat het stuk werd gespeeld, was het een regelrecht succes. Luttele jaren later omschreef Igor Stravinsky, Schönberg's tijdgenoot (en uitgesproken rivaal) Pierrot Lunaire als 'the Solar Plexus of modern music'.

Schönberg had een bijzondere voeling met (muzikale) getalsymboliek en werkte dit uit in vele facetten van de kompositie: gebruik van 7-toonsmotieven, 7-tonige akkoorden, een ensemble dat -inklusief dirigent- uit 7 mensen bestaat, ... Het stuk is tevens zijn 21ste opus, bevat 21 gedichten en werd begonnen op 12 maart (3) 1912. Andere sleutelgetallen zijn 3 en 13; elk gedicht bestaat uit 13 verzen (2 stanza's van 4 en een stanza van 5 verzen) waarbij het eerste vers van elk gedicht 3 maal voorkomt, op respektievelijk lijn 1, 7 en 13. Muzikaal gezien hanteert de komponist tal van klassieke vormen en technieken waaronder canon, fuga, rondo, passacaglia en vrij contrapunt. In het ensemble zelf zorgt hij voor een doorlopende variatie van de ingezette instrumenten, dat alles volledig in het teken van de klank- en toonsymboliek.

Pierrot is een werk met vele onderliggende paradoxen: de musici worden zowel als solisten én als orkest ingezet, Pierrot is zowel held als underdog, de zang is evengoed spraak, het cabaretgehalte ligt even hoog als het kunstliedgehalte, en het geheel is zowel theater- als concertstuk. Pierrot's rol is mannelijk, maar wordt steevast door een vrouw vertolkt, die op zijn (haar?) beurt switcht tussen de eerste en derde persoon. Pierrot zingt met andere woorden afwisselend uit en over zichzelf. Tegenwoordig is Pierrot Lunaire een standaardwerk van de modern-klassieke muziek.

Een iets andere -vroegere- Schönberg komen we tegen in de Brettl Lieder (letterlijk: cabaretliederen) uit 1901. Het zijn 8 licht expressionistische stukken voor stem en klein ensemble die hij schreef voor Ernst von Wolzogen's Buntes Theater, een lokaal gezelschap in Berlijn. Nog vrij tonaal van aard, blinken ze vooral uit in humor, sarkasme en een bijzonder eigen gevoel voor Schwung (een ervan handelt over een verliefd stelletje dat over Cupido in eigen persoon als koetsier beschikt). De teksten zijn van de hand van Frank Wedekind, Emmanuel Schikaneder, Hugo Salus en Richard Dehmel. Schönberg poogde erin om grootwereldse opvattingen aan de man te brengen met een bewust eenvoudig gehouden toonspraak.

Het programma wordt aangevuld met de creatie van 'Pierrots Lunar Escape' van Jeroen De Brauwer. De Brauwer (1983) studeerde compositie en muziektheorie aan het conservatorium van Gent bij o.a. Dirk Brossé, Daniel Gistelinck en Filip Rathé. In 2011 studeerde hij af met grote onderscheiding. Een zekere theatraliteit valt steeds te bespeuren in zijn werk, zowel instrumentaal als vocaal. Slechts een weinig kan het verbazen dat muziektheater dan ook een grote voorkeur geniet binnen zijn schrijven. Tot dusver schreef hij muziek voor vier theaterproducties waaronder Parkeerterreinenblues (2007) en Al di Miseria (2011).

Programma :

  • Arnold Schönberg, Pierrot Lunaire, opus 21, (Dreimal sieben Gedichte aus Albert Girauds Pierrot Lunaire)
  • Arnold Schönberg, Brettl Lieder
  • Jeroen De Brauwer, Pierrots Lunar Escape (creatie)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Warped Time Ensemble : Schönberg, Jeroen De Brauwer
Donderdag 11 oktober 2012 om 20.00 u
Logos Tetraëder - Gent

Bomastraat 26-28
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org

Ook te zien op zondag 14 oktober 2012 in Muziekcentrum De Toonzaal in 's-Hertogenbosch (NL)

Elders op Oorgetuige :
Gradus ad Parnassum : Tine Allegaert en Lukas Huisman brengen études voor pianoduo van Jeroen De Brauwer, 7/10/2011

Bekijk alvast dit fragment uit Arnold Schönberg's Pierrot Lunaire

12:43 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Russische flair en Oekraïens raffinement : Anastasia Kozhushko & Nikita Borisoglebsky in de Bijloke

Dirk Brossé Ze is jong en ze kan verschrikkelijk veel. Dat is het minste dat je van de in Gent wonende Oekraïense pianiste Anastasia Kozhushko kan zeggen. Ze vormt een muzikaal duo met de in Brussel wonende Russische violist Nikita Borisoglebsky. Hij bleef in België hangen in 2009, nadat hij als laureaat van de Koningin Elisabethwedstrijd indruk had gemaakt met zijn geraffineerde muzikaliteit en grote interpretatieve frisheid.

De twee jonge leeuwen gooien zich op een romantisch repertoire van uiteenlopende strekking. Schumanns sonate schrikt vele musici af, want je moet van goeden huize zijn om de textuur te vatten. Uit de keuze voor Ysaÿe en Franck blijkt dat beide musici oog hebben voor Franse muziek met gevoel voor (Germaanse) structuur, expressieve klankkleuren en diepgang. Ze besluiten het concert met een een concerto voor viool van Dirk Brossé (foto).

Dirk Brossé (1960) is één van Europa's meest veelzijdige componisten en is een gerespecteerd dirigent op de internationale muziekscène. Sedert 1999 is hij muziekdirecteur van het Tokyo International Music Festival en muziekdirecteur bij het prestigieuze Internationaal Filmfestival van Vlaanderen. Dirk Brossé dirigeerde de belangrijkste Belgische orkesten, waaronder het Brussels Philharmonic, de Filharmonie en het Nationaal Orkest van België. Hij is als gastdirigent door talrijke grote orkesten gevraagd en heeft in de bekendste zalen over de hele wereld gestaan. Dirk Brossé kreeg de titel "Cultureel Ambassadeur van Vlaanderen".

Dirk Brossé is een veelzijdig en succesvol componist. Hij schreef liederen, kamermuziek, symfonische werken, een oratorium, theatermuziek en filmmuziek. Zijn muziek wordt wereldwijd uitgevoerd en werd reeds in meer dan 40 landen opgenomen. "Universaliteit" lijkt een sleutelwoord te zijn dat het gehele werk van Brossé karakteriseert, en dit op verschillende niveaus. In de eerste plaats wil de componist met zijn œuvre een "universeel" publiek bereiken. In functie daarvan wordt bewust geopteerd voor een directe taal die onmiddellijk aanspreekt en ook voor de muzikale "leek" toegankelijk is. Daarbij is Brossé niet bevreesd om naast de technieken van de "klassieke", tonale traditie regelmatig uitstapjes te maken in het domein van de wereldmuziek en de populaire genres. Bij zijn composities maakt hij ook graag gebruik van een onderliggend programma, dat de muziek met buitenmuzikale elementen verbindt en een heldere verhaallijn garandeert.

Programma :

  • Robert Schumann, Vioolsonate nr. 1 in a, opus 105
  • Eugene Ysaye, Poème Elégiaque
  • César Franck, Vioolsonate in A
  • Dirk Brossé, Black, white and in between

Tijd en plaats van het gebeuren :

Anastasia Kozhushko & Nikita Borisoglebsky : Schumann, Ysaye, Franck, Dirk Brossé
Woensdag 10 oktober 2012 om 20.00 u
Muziekcentrum de Bijloke - Gent

Bijlokekaai 7
9000 Gent

Meer info : www.debijloke.be en www.anastasiakozhushko.com

Extra :
Dirk Brossé : www.dirkbrosse.be, www.matrix-new-music.be en youtube

11:47 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Zelden live mee te maken: de broers Dieltjens in duo op het podium in Leuven

Benjamin & Thomas Dieltjens De muzikale broers Benjamin en Thomas Dieltjens staan deze week in duo op het podium in Leuven en dat is een curiosum. Het festival Novecento wist hen te overtuigen met pareltjes voor klarinet en piano uit de 20ste eeuw. Muziek van Berg, Debussy, Messiaen, Stravinsky, Penderecki en Lutoslawski. Alban Berg komt verrassend romantisch uit de hoek. Debussy klinkt fragiel en poëtisch in de Préludes. En Stravinsky troont u mee van Rusland over New York naar Parijs met zijn jazzy gedreven ritmiek. Lutoslawski bezingt zijn Poolse heimat in volkse melodieën terwijl landgenoot Penderecki kiest voor radicale avant-garde mét melodieuze kwinkslagen. De Dieltjens wisselen gezwind van solo naar duo op klarinet en piano in dit kleurrijke programma. En de dag voor hun concert (wo 10 okt) geven de broers Dieltjens een gratis lecture-recital waarbij ze je virtuoos door de wonderlijke muzikale 20ste eeuw loodsen.

Veel Oost-Europese volksmuziek vormde een bron van inspiratie voor componisten. In de eerste plaats denken we aan Béla Bartók, die de klassieke muziek - tot diep in het oerklassieke genre van het strijkkwartet - wist te kruiden met atypische akkoorden en opzwepende ritmes. Een generatie later kijkt Krzysztof Penderecki met veel bewondering op naar Bartók, wat te horen is in zijn Drie miniaturen voor klarinet en piano, een jeugdwerk uit 1956. Niets in dit werk doet vermoeden dat deze componist later bekend zou worden als één van de meest vooruitstrevende avant-garde componisten in Polen. Ook voor Witold Lutosławski vormde de volksmuziek uit zijn vaderland (Polen) een bron van artistieke zuurstof, toch zeker tot in 1956. Eén van de laatste composities uit zijn zogenaamde 'volksmuziekperiode' zijn de Danspreludes (1954) voor klarinet en piano, die hij zelf zijn "afscheid van de folklore" noemde, en waarna hij meer modernistische werken ging componeren.

Programma :

  • Alban Berg, Pianosonate opus 1 - Vier Stücke opus 5
  • Claude Debussy, Première rhapsodie - Des pas sur la neige (uit Préludes 1)
  • Olivier Messiaen, Abîme des oiseaux (uit Quatuor pour la fin du temps) - Mode de valeurs et d'intensités
  • Igor Stravinski, Drie stukken voor klarinet solo - Piano-Rag-Music
  • Krzysztof Penderecki, Drie miniaturen
  • Witold Lutoslawski, Danspreludes

Tijd en plaats van het gebeuren :

Lecture-recital door Thomas en Benjamin Dieltjens
Woensdag 10 oktober 2012 om 20.00 u
MATRIX Centrum voor Nieuwe Muziek - Leuven
Minderbroedersstraat 48
3000 Leuven
Gratis toegang

Meer info : www.matrix-new-music.be
------------------------------
Benjamin & Thomas Dieltjens : Berg, Debussy, Messiaen, Stravinski, Penderecki, Lutoslawski
Donderdag 11 oktober 2012 om 20.30 u (inleiding door Klaas Coulembier om 19.45 u )
Kunstencentrum STUK - Leuven

Naamsestraat 96
3000 Leuven

Meer info : www.festivalvlaamsbrabant.be en www.stuk.be

Extra :
Olivier Messiaen op www.oliviermessiaen.org, www.oliviermessiaen.net, brahms.ircam.fr en youtube
Olivier Messiaen (1908 - 1992): Exotische vogelkenner op www.musicalifeiten.nl
The Elusive Allure of Olivier Messiaen, Anthony Tommasini op www.nytimes.com, 6/04/2008
Krysztof Penderecki op www.schott-musik.de en youtube
Krzysztof Penderecki (1933 -): Grensoverschrijdingen, Jan De Kruijff op www.musicalifeiten.nl
Witold Lutoslawski op www.chesternovello.com, en.wikipedia.org en youtube
Witold Lutoslawski (1913 - 1994) : Poolse tussenpaus op www.musicalifeiten.nl

Elders op Oorgetuige :
Novecento zet exploratie verder van de wonderbaarlijke muzikale 20ste eeuw, 19/09/2012
Brussels Radio Philharmonic zet Polen in de spotlights met werk van Gorecki, Lutoslawski, Penderecki en Szymanowski, 5/10/2011
Olivier Messiaen : een leven gewijd aan het onderzoeken van ritmiek, kleur en ornithologie, helemaal in het teken van het katholieke geloof, 2/03/2008

11:24 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

07/10/2012

John Cage in Late Night op Klara

John Cage Op maandag 8 oktober 2012 begint Late Night op Klara aan een heuse John Cage-week. Tien uur Cage onder het motto: "If something is boring after two minutes, try it for four. If still boring, then eight. Then sixteen. Then thirty-two. Eventually one discovers that it is not boring at all." Op maandag ligt de focus op het pianowerk van Cage en de invloed van Erik Satie. Dinsdag focust op Cages geprepareerde piano en de muziek voor prepared piano na Cage, bij componisten van Alfred Schnittke tot Aphex Twin. Woensdag op de muziek voor slagwerk, de electronische werken en collages én 4.33… Donderdag op de vocale muziek, met de stemmen van John Cage, Joan LaBarbara, Robert Wyatt, Jack Bruce, Cathy Berberian en Laurie Anderson. En vrijdag tenslotte op de Number Pieces en hommages aan John Cage.

Late Night, met Bart Vanhoudt, maandag tot vrijdag om 22 u
radio.klara.be

Elders op Oorgetuige :
Flirten met Saint John : Ictus verrast met ongewoon concert van John Cage, 21/09/2012

22:28 Gepost in Muziek, radio | Permalink |  Facebook