16/11/2012

Mahler, Sjostakovitsj en Wagner : drie componisten verenigd rond het thema van de dood

Dmitri Sjostakovitsj Drie componisten worden verenigd rond het allesoverstijgende thema van het menselijke heengaan. Het thema inspireerde Mahler, Sjostakovitsj (foto) en Wagner zowel tot ingetogen muzikale bladzijden als tot overweldigende klanken. Kindertotenlieder (Mahler, 1901-1904) is een cyclus liederen op gedichten van Friedrich Rückert. Ze belichten telkens een ander aspect van het tragisch verlies van een kind. De Vijftiende - en laatste - Symfonie (1971) van Sjostakovitsj kan men lezen als een muzikale reis 'van de wieg tot het graf'. In dit afwisselend dramatische en serene werk citeert hij bovendien enkele geladen passages uit Wagners opera's. Wagner kon dan ook niet ontbreken met fragmenten uit Tristan und Isolde, waarin ware liefde de dood overstijgt.

Dmitri Sjostakovitsj componeerde zijn Symfonie nr. 15 opus 141 in A majeur gedurende 1971 tijdens een verblijf in het kuuroord Repino. Het is zijn laatste voltooide symfonie. In zijn laatste jaren werkte hij nog aan een zestiende symfonie, maar wat daarvan voltooid is bleef ongepubliceerd.

De symfonie valt op door zijn vele muzikale citaten, van onder meer Giacomo Rossini, Richard Wagner, Michail Glinka maar ook van Sjostakovitsj zelf. Van Rossini citeert hij een gedeelte uit de Ouverture Wilhelm Tell. Richard Wagner komt aan bod met de treurmuziek uit Siegfried en een leidmotief uit Tristan en Isolde. Een aantal malen citeert Sjostakovitsj uit zijn eigen Vierde Symfonie.

In de inleiding van deel 8 van de Verzamelde Werken van Sjostakovitsj, dat in 1980 verscheen, schrijft de componist dat het eerste deel "de jeugd beschrijft - gewoon een speelgoedwinkel met een wolkenloze hemel erboven". In zijn Memoires zegt hij dat het werk "gebaseerd is op motieven van Tsjechov... een groot deel van de Vijftiende heeft te maken met De zwarte monnik, hoewel het een volkomen onafhankelijk werk is".

De symfonie begint met een dubbele slag op het glockenspiel, waarop de dwarsfluit antwoordt. Dit spel ontwikkelt zich tot een prelude totdat het gehele orkest wordt ingeschakeld. Net als in zijn 14de symfonie gebruikt de componist niet de volledige bezetting van het symfonieorkest. Telkens is er sprake van een solist of solistengroep. Slechts enkele maten speelt het orkest tutti.

Het largo begint met een koraal in het koper. Aansluitend daarop een solo voor de cellist in een twaalftonenreeks; dan weer terug naar het koraal. Later volgt een trage en sombere trombonesolo, die wordt gevolgd door allerlei plechtstatige motieven.

Deel 3 begin met een inleiding van de fagotten, gevolgd door een groteske dans van afwisselend andere houtblazers en de strijkers, steeds onderbroken door trompetten en gemarkeerd door het woodblock. In dit deel komt de muzikale handtekening van de componist voorbij, het zogenaamde DSCH-motief.

Na een lange passage van zachte strijkmuziek ontwikkelt de muziek zich met verschillende blazergroepen en morse-achtige paukenritmen. Het deel wordt onderbroken door een aan andere symfonieën herinnerende groeiende crisis die in een berustende strijkerspassage overgaat. Opvallend is het gebruik van allerlei klikklakkende slaginstrumenten aan het einde, als een gedroomde winkel vol levend speelgoed dat tenslotte met een opgeruimd majeurakkoord en één finale glockenspielslag tot stilstand komt.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Koor & orkest van de Vlaamse Opera : Dood & aanvaarding
Zaterdag 24 november 2012 om 20.00 u
( Inleiding om 19.15 u )
deSingel - Antwerpen
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.vlaamseopera.be en www.desingel.be
-----------------------------------
Zondag 25 november 2012 om 15.00 u ( Inleiding om 14.15 u )
Vlaamse Opera Gent
Schouwburgstraat 3
9000 Gent

Meer info : www.vlaamseopera.be

Bron : Wikipedia

Extra :
Dmitri Sjostakovitsj op nl.wikipedia.org en youtube
Shostakovitch: Celloconcerten Nr.1 en 2, Jan De Kruijff op www.musicalifeiten.nl
Dmitri Sjostakovitsj (1906 - 1975): Strijd om de geestelijke integriteit, Jan De Kruijff op www.musicalifeiten.nl
Review : Dmitri Shostakovich. Symphony No.15 - Hamlet op.32, Bart Cypers op Kwadratuur.be, 19/08/2009
Review Dmitri Sjostakovitsj, Symphony nr. 15 op www.klassiekezaken.nl

Beluister alvast het eerste deel uit Sjostakovitsj' 15de Symfonie

20:34 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

15/11/2012

Hongaarse minimal music met GrauSchumacher Pianoduo in Brugge

GrauSchumacher PianoDuo Het middendeel van György Ligeti's Drei Stücke für zwei Klaviere heet voluit 'Selbstporträt mit Reich und Riley (und Chopin ist auch dabei)'. Tijdens een reis naar Californië in 1972 hoorde de Hongaarse componist voor het eerst de muziek van de minimalisten Steve Reich en Terry Riley. Tot zijn grote vreugde ontdekte Ligeti dat de twee Amerikanen en hijzelf los van elkaar gelijkaardige muzikale ideeën ontwikkeld hadden, op hetzelfde moment, maar in geografisch ver van elkaar verwijderde plaatsen. Het 'zelfportret' legt de link bloot tussen het Amerikaanse minimalisme, met zijn eindeloos herhaalde en subtiel verschuivende muzikale cellen, en Ligeti's zogenaamde micropolyfonie. Dat in Ligeti's muziek niet alleen Reich, Riley (en Chopin) 'dabei' zijn, maar ook Bartók, bewijst dit concert van het GrauSchumacher Pianoduo. De twee pianisten maakten twee seizoenen geleden indruk in Brugge met een ronduit perfecte uitvoering van Stockhausens Mantra.

Wanneer György Ligeti zijn drieluik voor twee piano's componeerde, was hij zeer geïnteresseerd in het werken met een vlechtwerk van kleine, overlappende patronen. Wanneer hij de muziek van Terry Riley en Steve Reich leerde kennen realiseerde hij zich dat die Amerikaanse componisten op een andere manier (er is weinig kans dat een luisteraar de werken van Ligeti met die van Reich of Riley zou verwarren) heel gelijkaardige ideeën en compositietechieken gebruikten. Daarom kreeg het middendeel van dit drieluik de titel 'Selbstportrait mit Reich und Riley (Chopin ist auch dabei)', als "hommage aan de muzikale geestesverwantschap" (zoals Ligeti het zelf formuleert) met zijn twee Amerikaanse collega's . De andere delen heten respectievelijk 'Monument' en 'In zart fliessender Bewegung'. Ligeti zelf klaagt er trouwens over dat de titels van dit drieluik worden afgekort wat hem tot een zeker cultuurpessimisme verleidt: "Vandaag hebben we de wereld van de computer en worden we geconfronteerd met de onnadenkendheid van het individu dat alle verantwoordelijkheid overlaat aan een geautomatiseerde, bureaucratische gemeenschap. Het gevolg is dat in bijna alle concertprogramma's de titel is opgeslokt door de machines en er (omdat het veel te uitgebreid is voor de snel voortschrijdende informatiemaatschappij) verminkt uitkomt als 'Zelfportret', zodat de betekenis van de titel verloren is gegaan. Net dat ene woord is overgebleven, een woord dat echter niets meer te maken heeft met het karakter van het stuk."

Dat het karakter van het stuk nauw aansluit bij minimal music is niet enkel in het middendeel, dat uit overlappende repetitieve motiefjes bestaat, maar ook in de twee hoekdelen duidelijk te horen. 'Monument' is ontworpen als een statische architecturale constructie waarbinnen een vlechtwerk van motieven zich in zes lagen verstrengelt. 'In Zart fliessender Bewegung' is daar de veel dynamischere tegenhanger van en is technisch gesproken opgebouwd als een ingewikkelde spiegelcanon. (*)

Van 'Kosmos', waarmee Peter Eötvös in 1961 als jonge componist doorbrak, krijgen we in Brussel een recente versie voor twee piano's te horen. Peter Eötvös : " 'Kosmos' was een eerste poging om mijn vleugels uit te slaan. Het was een beknopt pianostuk waarin ik mijn fascinatie kwijt kon voor de zeer kernachtige stijl van Anton Webern en voor de elektronische muziek. Die fascinatie voor elektronica, voor het gevoel over grenzeloze muzikale mogelijkheden te beschikken, is altijd gebleven. In 'Kosmos' koppelde ik dat aan de sterrenkunde. Het heelal was immers al even eindeloos en fascinerend. Zo begint mijn stuk met een muzikale oerknal - de bigbangtheorie was toen nog maar pas bekend geworden. Ik trok ook allerlei parallellen met astronomische begrippen. Toen ik 'Kosmos' herwerkte, heb ik een tweede piano toegevoegd. Die speelt ongeveer hetzelfde als de eerste, maar dan in een flexibel tempo, als een onvoorspelbare echo. Het geeft aan het stuk een gevoel van uitdijende ruimte, wat heel mooi werkt." (**)

'Piano Phase' van Steve Reich is hét schoolvoorbeeld van minimal in zijn meest strikte vorm. Reich maakt in dit stuk voor het eerst gebruik van tapeloops voor verschuivende patronen in een live uit te voeren werk. In het San Francisco Tape Music Center legde Reich de basis voor zijn vroege 'minimale' composities. Daar componeerde hij tape-stukken als 'It's Gonna Rain' (1965) en 'Come Out' (1966). waarvoor loops van een identiek tekstfragment werden afgespeeld op meerdere bandrecorders. Het muzikaal vernuft zit hem in een klein verschil in afspeelsnelheid. Bijgevolg beginnen de fragrnenten ten opzichte van elkaar te verschuiven en vormen zo steeds andere ritmische patronen. Voor zijn vroege instrumentale werken destilleerde Reich uit dat mechanische proces een componeertechniek die hij 'phaseshifting' doopte. Ook 'Piano Phase' (1967) is gebaseerd op die werkwijze. Uitgangspunt vormt de constante herhaling van een eenvoudig motief. Aanvankelijk speelt de pianist de melodie synchroon met een bandopname, maar door kleine tempo-fluctuaties begint het motief over zichzelf heen te buitelen. Uiterst minimalistisch materiaal groeit op die manier uit tot een betoverende klankcaleidoscoop van ritmische en melodische moirée-effecten. (***)

Programma :

  • Béla Bartók (1881-1945), Sieben Stücke aus 'Mikrokosmos', BB105
  • György Kurtág (1926), Játékok IV
  • György Ligeti (1923-2006), Sonatina - Drei Stücke für zwei Klaviere
  • Peter Eötvös (1944), Kosmos
  • Steve Reich (1936), Piano Phase

Tijd en plaats van het gebeuren :

GrauSchumacher Pianoduo : Bartók, Kurtág, Ligeti, Eötvös, Reich
Vrijdag 23 november 2012 om 20.00 u
(Inleiding door Jan Christiaens om 19.15 u)
Concertgebouw - Brugge
't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.concertgebouw.be en www.grau-schumacher.de

Bronnen :
(*) Componist van de kosmos. Interview met Peter Eötvös, Maarten Beirens in De Standaard, 22/03/2011
(**) Tekst Maarten Beirens voor programmaboekje deSingel, mei 2005
(***) Tekst Joep Christenhusz voor programmaboekje deSingel, januari 2011

Extra :
György Kurtág op www.boosey.com en youtube
The Mind is a Free Creature. The music of György Kurtág , Rachel Beckles Willson op www.ce-review.org, 24/03/2000
György Ligeti : www.schott-musik.de en youtube
Györgi Ligeti (1923 - 2006): emotioneel scepticus, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl, juni 2006
Peter Eötvös : www.eotvospeter.com, brahms.ircam.fr, en.wikipedia.org en youtube
Steve Reich op www.stevereich.com, en.wikipedia.org, www.boosey.com en youtube
Steve Reich (1936 - ) : Groot minimalist op www.musicalifeiten.nl

Elders op Oorgetuige :
Verbluffende alliantie tussen moderne muziek en visuele kunst met GrauSchumacher Piano Duo in Flagey, 2/09/2012

Beluister alvast György Ligeti's Drei Stücke für zwei Klaviere : Monument - Selbstportrait - Bewegung



en dit fragment uit Steve Reich's Piano Phase

22:16 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Phil Maggi & Delphine Fedoroff : film met live muziek en concert met visuals in OFFOff

Delphine Fedoroff, Itinérances Film met live muziek én een concert met visuals op donderdag 22 november. Phil Maggi uit Luik werkte samen met de top van de drone, noise en ambient scene en brengt in OFFoff in Gent zijn verminkte geluidslandschappen samen met het filmisch werk van fotografe en poëtisch militante Delphine Fedoroff.

"Reizen is een van de manieren waarop men, via de andere, met zichzelf geconfronteerd wordt. Creatie is een van de vormen van onwrikbaar verzet. We hebben besloten om ons te verplaatsen. We hebben besloten dat die beweging niet alleen naar buiten gericht zal zijn. We hebben besloten om deze plat de résistance te verteren, en aan tafel aan te schuiven. Ja, ook aan de uwe."

Deze film is een soort postkaart die de kijker uitnodigt om zelf de ontmoeting mee te maken tussen een componist-muzikant, Phil Maggi, en een fotografe, Delphine Fedoroff. Fedoroff monteerde de eigen beelden op Maggi's compositie Blue fields in Paramount. Donderdagavond zal Phil Maggi live op deze compositie variëren.
Tot slot trakteert Phil Maggi ons nog op een kort live concert met live visuals door Pus (Tom Van Lippevelde).

Phil Maggi (1980) woont en werkt in Luik. Hij is de stichter en vocalist van de rockband Ultraphallus. Sinds 2003 werkt hij aan verminkte geluidslandschappen die groeien uit atmosferische ambient en uit samples van klassieke en traditionele muziek. Hij verkent daarbij de gebieden van drone en noise muziek, maar ook donkere, psychedelische en lo-fi cinematografische soundtracks, geïnspireerd door dromen en herinneringen van historische populaire muziek. Zijn muziek wordt soms vergeleken met Phill Niblock, Andrew Liles of Nurse with Wound. Hij speelde in binnen- en buitenland samen met Tuxedomoon, Metalycee, KK Null, Bruital Orgasm, Yannick Franck, Hati, Jeff Gburek, Habsyll, Kristus Kut, Robert Curgenven, Rinus Van Alebeek, Philippe Petit en Alinovsky.

Fotografe Delphine Fedoroff (1980) staat bekend als een poëtische militante. Ze werkt met klank, woord en beeld rond gemeenschapspraktijken en hun geschiedenis. Fedoroff werd ertoe gedreven om verschillende keren naar Oekraïne te reizen voor het draaien van een documentaire waarin ze het huidige leven bevraagt van een gemeenschap die in een postcatastrofale zone woont (Tsjernobyl, na de ramp van 1986). Tijdens dergelijke reizen onderzoekt ze, via haar gevoelens, landschappen waarnaar men verlangt, onscherpe grenzen, en gezichten die haast vertrouwd overkomen. Door de snelheden aan te passen en ruimtes om te keren, 'pauzeert' Fedoroff.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Live soundtrack : Phil Maggi/Delphine Fedoroff, Itinérances
Donderdag 22 november 2012 om 20.30 u
Art Cinema OFFOff - Gent

Begijnhof Ter Hoye
Lange Violettestraat 237
9000 Gent

Meer info : www.offoff.be

Extra :
Phil Maggi : www.philmaggi.com
Delphine Fedoroff : blablaxpress.org/delphine

16:39 Gepost in Concert, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

MATRIX viert 10de verjaardag met een tentoonstelling, een concert én een publicatie!

Cornelius Cardew, Treatise MATRIX wordt tien jaar! Om deze kristallen verjaardag extra in de verf te zetten, organiseert het centrum voor nieuwe muziek i.s.m. de Centrale Bibliotheek van de KU Leuven een tentoonstelling over grafische partituren met werk uit de eigen collectie, onder de titel "Getekende klanken". Als kers op de taart werd er ook een publicatie samengesteld, rond hetzelfde thema en met dezelfde titel. De plechtige opening van deze tentoonstelling en de voorstelling van de publicatie vinden plaats op donderdag 22 november in de Centrale Bibliotheek te Leuven. De avond start met een muzikale en grafische noot, waarna je wordt rondgeleid op de expositie.

In 2012 is het tien jaar geleden dat MATRIX [Centrum voor Nieuwe Muziek] haar deuren opende in het zeventiende-eeuws pand aan de Minderbroedersstraat in Leuven. Inmiddels kunnen ze bogen op een unieke collectie met ruim 24 000 partituren en zo'n 13 500 opnames. MATRIX zette daarnaast een veelzijdige erfgoedwerking en een gespecialiseerde educatieve werking op het getouw.

Om deze kristallen verjaardag extra in de verf te zetten, organiseert MATRIX i.s.m. de Centrale Bibliotheek van de KU Leuven een tentoonstelling over grafische partituren met werk uit de eigen collectie, onder de titel 'Getekende klanken'. Grafische partituren zijn een fascinerend fenomeen binnen de (hedendaagse) muziekgeschiedenis. Ze kenden een grote bloei in de jaren '50 en '60 toen componisten zochten naar een 'andere' manier dan de traditionele muzikale coderingssystemen om muziek en klank te noteren. Maar ook vandaag kiezen bepaalde componisten bewust voor een grafische invalshoek. De tentoonstelling zal enkele van de meest tot de verbeelding sprekende exemplaren van deze grafische composities exposeren. Zo zal zeker werk van John Cage (Aria), Cornelius Cardew (Treatise), Karlheinz Stockhausen, Earle Brown (Folio and Four Systems), Sylvano Bussotti (Rara), Anestis Logothetis, Robin Hayward, Lucien Goethals, Karel Goeyvaerts (Parcours), György Ligeti (Volumina) en Thomas Smetryns te zien zijn. MATRIX zal deze partituren ook tot leven wekken met verschillende audio- en videofragmenten, interviews, foto's, enz.

Als kers op de taart stelden ze een publicatie samen, rond hetzelfde thema en met dezelfde titel. Het is daarbij niet de bedoeling een omvattend beeld te schetsen van dit Westerse muzikale fenomeen, wél om vanuit verschillende invalshoeken een blik te werpen op de grote rijkdom en diversiteit van grafische partituurvormen. Van waar die drang naar een 'andere' grafische notatie en welke historische precedenten zijn er te ontdekken? Wat is de motivatie voor de keuze voor deze of gene notatievorm? Waar begint improvisatie, en hoe om te gaan met vrijheid? Is de grafische partituur een kunstwerk, of is het kunstwerk een grafische partituur?

Stip alvast - grafisch - donderdagavond 22 november 2012 aan in je agenda voor de plechtige opening van deze tentoonstelling en de voorstelling van de publicatie in de Centrale Bibliotheek te Leuven. Deze avond start met een muzikale en grafische noot, waarna u wordt rondgeleid op de expositie.

- Verwelkoming door prof. dr. Marc Vervenne, voorzitter om 19.00 u
- Concert om 19.15 u

  • Frederik Neyrinck, Mischung IV door Seraphine Stragier
  • John Cage, Aria door Françoise Vanhecke
  • Peter Jacquemyn & Sigrid Tanghe, improvisatie voor contrabas en live aquarel

- Voorstelling van de tentoonstelling en aansluitende publicatie om 20.00 u
Aansluitend: bezoek van de tentoonstelling & receptie

De tentoonstelling is gratis te bezoeken in de Centrale Bibliotheek, Mgr. Ladeuzeplein, 3000 Leuven (Openingsuren). De expositie loopt van donderdag 22 november 2012 tot en met zaterdag 26 januari 2013.

Je kan gratis de plechtige opening op 22 november bijwonen na reservatie bij Pauline Jocqué via mail of telefonisch op het nummer 016 33 20 43

Meer info : www.matrix-new-music.be

15:47 Gepost in Concert, expositie, Muziek | Permalink |  Facebook

13/11/2012

Navarra String Quartet & Bram Van Sambeek in de Miryzaal in Gent

Joris Blanckaert Het jonge Navarra String Quartet barst van energie, ambitie en talent. Fagottist Bram Van Sambeek doet niet onder. François Devienne, een van de belangrijkste muziekpersonen ten tijde van de Franse revolutie, wist als componist de fagot perfect met andere instrumenten te combineren. Het kwintet van Edouard Du Puy is zowat het meest aantrekkelijke kamermuziekwerk voor fagot uit de overgangsperiode van de klassieke tijd naar de vroegromantiek. Onze eigenste Joris Blanckaert (foto) ging te rade bij het Russische verhaal over de fictieve luitenant Kijé, een verhaal dat ook Prokofjev heeft geïnspireerd. En Claude Debussy's enige strijkkwartet behoeft geen krans.

Het Navarra String Quartet is een half Nederlands, half Brits kwartet, woonachtig in Engeland. Het kwartet werd opgericht in 2002 aan het Royal Northern College of Music en geeft tegenwoordig concerten op alle grote podia in Europa, Australië en de VS. Fagottist Bram van Sambeek is een van de jonge Nederlandse musici die voor zijn muzikale kwaliteiten is bekroond met de Nederlandse Muziekprijs, de hoogste onderscheiding die aan een musicus in dat land kan worden uitgereikt. Bram van Sambeek is regelmatig te gast als solofagottist bij het London Symphony Orchestra en het Mahler Chamber Orchestra, treedt daarnaast ook op als kamermusicus en wordt regelmatig gevraagd als solist in binnen- en buitenland.

Joris Blanckaert (1976) studeerde toegepaste wetenschappen aan de Universiteit Gent, jazz accordeon aan het Gentse conservatorium bij Rony Verbiest, en compositie bij Frank Nuyts. Hij componeert en speelt bij o.a. bal des boiteux en de bOOmfanfare, componeert voor uiteenlopende bezettingen en producties, en is tevens componist en artistiek leider bij het muziektheater collectief Fosfor. Het oeuvre van Joris Blanckaert is in volle ontwikkeling. Waar in het begin voornamelijk een sterke invloed aanwezig is van wereldmuziek uit diverse culturen voor kleine ensembles, verschuift dit de laatste jaren meer in de richting van nieuwe muziek voor diverse bezettingen. Toch blijft hij volkse elementen omarmen, onder andere door het regelmatige gebruik van de accordeon en de sporadische inzet van schalmeien in zijn oeuvre. Deze instrumenten vormen een brug tussen de wieg van de Oosterse en van de Westerse cultuur. Zijn affiniteit met volkse culturen, en zijn kennis van Westerse harmonie, laten hem toe om een interpretatie te geven van het beeld dat de Oosterse muzikale wereld kan hebben (of gehad hebben) van de Westerse kunstmuziek.

Programma :

  • François Devienne, Kwartet voor fagot, viool, altviool en cello opus 73 nr. 3 in g
  • Edouard Du Puy, Kwintet in a voor fagot en strijkkwartet
  • Joris Blanckaert, K-Quartet
  • Claude Debussy, Strijkkwartet
  • Sebastian Fagerlund, Woodlands, uitgevoerd door Bram van Sambeek, solo

Tijd en plaats van het gebeuren :

Navarra String Quartet & Bram Van Sambeek : Devienne, Du Puy, Blanckaert, Debussy, Fagerlund
Donderdag 22 november 2012 om 20.00 u
Miryzaal
- Conservatorium Gent
Hoogpoort 64
9000 Gent

Meer info : www.debijloke.be, www.navarra.co.uk en www.bramvansambeek.com

Extra :
Joris Blanckaert : www.jorisblanckaert.be en youtube
Sebastian Fagerlund op www.fimic.fi, www.editionpeters.com, www.bis.se en youtube

Elders op Oorgetuige :
Nieuwe kameropera L'Algerino in Italia in abdij Ter Doest in Lissewege, 2/08/2010

14:55 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Sophie & Marie Hallynck te gast in de Bijloke met werk van Schubert, de Falla en Valeri Kikta

Marie Hallynck Sophie en Marie Hallynck: twee zussen, twee virtuoze solisten, twee uitstekende kamermuzikanten. De arpeggione sonate van Franz Schubert is een heerlijke brok muziek. Dat blijkt alleen al uit de vele arrangementen voor verschillende combinaties. De zussen roepen met de nodige zwier die unieke, onvervalste Schubertiaanse melancholie op. Ze laten je ook het onbekende maar fijne werk van de Oekraïner Valeri Kikta ontdekken, om zo over te stappen naar de Spaanse volksmuziek die doorklinkt in het werk van Manuel de Falla. Het mag niemand verbazen dat zijn Spaanse suite een van zijn populairste werken werd.

De zussen Sophie en Marie Hallynck hebben van jongsaf aan kunnen proeven van het plezier om samen te musiceren. In een onophoudelijke dorst naar creativiteit en veeleisendheid, zijn ze samen gegroeid, parallel aan hun rijk individueel parcours. Hun speelstijl is galant en nobel, maar ze kunnen evenzeer lichtvoetig en humoristisch uit de hoek komen. Ze grijpen elke kans aan om de luisteraar te verrassen. Soms serieus dan weer exuberant en onvoorspelbaar

Marie Hallynck (foto) wordt beschouwd als één van de meest geapprecieerde cellisten van haar generatie. Ze speelde ondermeer samen met Vadim Repin, Martha Argerichen en José van Dam. Ze bespeelt een cello van de Venetiaanse vioolbouwer Matteo Goffriller uit 1717.

Sophie Hallynck is een van de meest volmaakte harpistes van haar generatie. In 1996 behaalt zij ondermeer de Willem Pelemans-prijs. Naast een intens concertleven (ondermeer Collegium Brugense, Orchestre de chambre de St. Petersbourg, I Fiamminghi, De Filharmonie) geeft ze les aan de conservatoria van Antwerpen en Namen.

Programma :

  • Franz Schubert, Sonate in a 'arpeggione'
  • Valeri Kikta, Sonate voor cello & harp
  • Manuel de Falla, Suite populaire espagnole

Tijd en plaats van het gebeuren :

Sophie & Marie Hallynck : Schubert, Valeri Kikta, de Falla
Dinsdag 20 november 2012 om 14.00 u
Muziekcentrum de Bijloke Gent

Bijlokekaai 7
9000 Gent

Meer info : www.debijloke.be en www.mariehallynck.com

Extra :
Valeri Kikta op en.wikipedia.org, www.classicalarchives.com en youtube

14:15 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Guy Vandromme en Eliot Lawson belichten John Cage in al zijn facetten

John Cage Pianist Guy Vandromme en violist Eliot Lawson vieren het Cage-jaar 2012 op hun eigen, toepasselijke manier: een concerttoernee waarin ze enkele kamermuziek-werken van deze Amerikaanse vernieuwer, muziekfilosoof en experimentator onder de loep nemen. De idee is om de persoon Cage in al zijn facetten te belichten. En dat die facetten talrijk zijn, moge blijken uit het contrast tussen de verstilde Nocturne uit 1947 of de latere Number Pieces, en de verregaande complexiteit van de Freeman Etudes. Ook Apartment House 1776 staat op het menu. Daarin laat Cage een reeks autentieke volksliederen in een -niet zelden chaotische- dialoog gaan met marsritmes en congregatiemuziek ten tijde van de Onafhankelijkheidsverklaring, dat alles gemixt door de toevalsmangel van I Ching.

We hebben anno 2012 naast Louis Paul Boon, Conlon Nancarrow, Johan Daisne en Pierrot Lunaire, nóg een eeuweling te vieren, en niet een van de minste. Een der invloedrijkste goeroes van de avant-gardemuziek werd 100 jaar geleden geboren, te weten John Cage, de man die van stilte klank kon maken. De organisatie BiancoNero plant samen met een aantal musici, regisseurs, schrijvers (en zelfs een paar moniken) een heel jaar door activiteiten rond het werk van deze niet te categoriseren vernieuwer, muziekfilosoof en experimentator.

In dat kader worden onder meer Cage's Number Pieces opgenomen, wordt er in samenwerking met het MIM in Brussel een Gamelan-activiteit op poten gezet, volgt er een ASLSP-dag en wordt er afgezakt naar het Stiltegebied in Galmaarden. De idee is om de persoon Cage in al zijn facetten te belichten, los van het vertrouwde concertidioom. Of toch niet helemaal: ook pianist Guy Vandromme en violist Eliot Lawson leveren via BiancoNero hun bijdrage aan het Cage-jaar met een concerttoernee doorheen Europa. Na enkele podia in Duitsland is de Logos Tetraeder de eerstvolgende halte die ze aandoen, en daar brengen ze ons volgend programma : een selectie van Harmonies uit Apartment House 1776, Six Melodies, Nocturne, Two6, One, selectie uit Etudes Australes (piano solo) en Freeman Etudes (viool)

Apartment House 1776 werd in 1976 gecomponeerd als opdrachtswerk voor de Bicentennial-viering van de USA. Het werd gekoncipieerd volgens Cage's Musicircus-principe ('a multiplicity of centers'), en uitgeschreven voor 4 solo-vocalisten die elk een religieuze traditie ten tijde van de Onafhankelijkheidsverklaring symboliseren: Protestants, Sefardisch, Native American en Afro-Amerikaans. De zangers moeten daarbij een reeks authentieke volksliederen (anthems) van hun respectievelijke geloofstradities selecteren en die onafhankelijk van elkaar zingen. Om al deze vocale 'events' te verbinden, maakt Cage gebruik van congregationele muziek van componisten die ten tijde van de Amerikaanse Revolutie 20 jaar oud waren (William Billings, James Lyon, Jacob French, Andrew Law en Supply Belcher, voor wie op obscure namen kickt). De muziek werd noot voor noot gehercomponeerd door de befaamde toevalsoperaties van I Ching. Daarbovenop voorziet Cage in vier marsen voor solo trommen en 14 patriottistische 'tunes', gebaseerd op militair of dansrepertoire uit die periode. De Amerikaanse Revolutie in een muzikale notendop, dus.

Six Melodies voor viool en piano werd in 1950 gecomponeerd met dezelfde technieken en vormverhoudingen die Cage toepaste in zijn String Quartet in Four Parts. De overall structure ervan (3 1/2, 3 1/2, 4, 4, 3, 4) is de basisvorm voor alle tijdssecties in Six Melodies, zowel op mikro- als op makronivo. Een aantal vaststaande muzikale cellen, waarvan de parameters onderling inwisselbaar zijn, resulteren in melodieën die helemaal los staan van de ons vertrouwde functionele harmonieën. Het is een bijzonder ingetogen werk waarin de violist senza vibrato en met een minimum aan boogdruk speelt.

Eenzelfde ingetogenheid krijgen we met de sfeervolle Nocturne uit 1947. In dit vier minuten durende miniatuurtje poogt Cage alle klankverschillen tussen het gestrekene van een viool en het getokkelde van een piano op te heffen. Eveneens een zeer contemplatief nachtstukje dus, waarin de uitdeinende pianoresonanties reeds een vroege Zen-achtige tijdloosheid suggereren.

Two, oorspronkelijk voor fluit en piano, is het eerste van Cage's befaamde Number Pieces (hij schreef ettelijke composities die louter met een getal -het aantal uitvoerders- werden betiteld). Beide spelers beschikken over 10 muzikale cellen die tussen 'time-brackets' zijn weergegeven. De noten binnen de 'brackets' mogen slechts eenmaal sequentieel gespeeld worden. Alleen de achtste cel (7'15"-7'45") is gefixeerd in de tijd, de overige zijn vrijelijk te interpreteren qua tijdsduur en articulatie.

Etudes Australes ontstond door kaarten van het sterrenfirmament te gebruiken als grafische basis voor zijn partituur, iets waarmee Cage reeds in Atlas Eclipticalis (1961) volop experimenteerde. Hij schreef dit stuk in 1974-1975 voor piano solo, met de uitdrukkelijke vermelding dat de 32 Etudes bedoeld waren als 'duetten voor twee handen'. Cage verbond twee muzikale ideeën met elkaar: ten eerste een cataloog van alle mogelijke drie-, vier- en vijfklanken die een enkele pianistenhand technisch kan spelen (bleek dat hij op die manier aan een slordige 500 akkoorden kwam). Ten tweede legde hij een transparante strook papier van enkele centimeters over de kaart van de Atlas Australis (Zuiderhemel) en beperkte zo het aantal sterren dat daarin voorkwam tot de 12 noten van de chromatische toonladder. Tenslotte wees hij, mbv. de toevalsoperaties die I Ching hem bood, de akkoordcataloog toe aan het aantal sterren dat hij per strook optekende en voilá: Etudes Australes was een feit. Het is een technisch buitengewoon veeleisend stuk dat voor tal van toppianisten in de Nieuwe Muziek-wereld wordt beschouwd als je reinste uitdaging.

De 32 Freeman Etudes zijn een tegenhanger van de Etudes Australes, maar ditmaal voor -hoe raadt je het- viool solo. De opdracht daarvoor kwam in 1977 van violiste Betty Freeman, assistente van Paul Zukofsky, de man die indertijd meewerkte aan de viooltranscriptie van Cheap Imitation. Zukofsky was immers hoopvol om te zien dat een interessante componist als Cage omstreeks die tijd was teruggekeerd naar de conventionele notatie, en verzocht hem aldus in de Freeman Etudes zo 'specifiek' mogelijk te zijn. Cage nam dat verzoek nogal letterlijk, en maakte complexe, extreem gedetailleerde muziek die het resultaat was van sterrenkaarten enerzijds en I Ching anderzijds.

De Etudes werden van meet af aan door velen -Zukofsky en Freeman incluis- geklasseerd als 'simply unplayable'. Nu, uitgerekend daar was het Cage om te doen; de 'practicality of the impossible' was voor hem de perfekte muzikale metafoor voor onoplosbare socio-politieke problemen: een complexe samenleving weerspiegelt zich nu eenmaal in complexe muziek. Na het onvermijdelijke gediscussieer gaf Cage het schrijfwerk aan de onvoltooide bundel Etudes in 1980 op. Book I en II waren inmiddels uitgegeven en uitvoerd door ambitieuzer violisten zoals János Négyesy (Turijn, 1984) en Irvine Arditti (Londen, 1988). Arditti beet er zich in vast en speelde ze zelfs aan een hoger tempo dan was voorgeschreven in de partituur, waarmee hij definitief de onspeelbaarheidsmythe van de Freeman Etudes uit de wereld hielp. Daardoor moreel gesterkt, voltooide Cage de bundel alsnog in 1990. Irvine Arditti speelde de eerste integrale reeks in Zürich, Juni 1991.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Guy Vandromme & Eliot Lawson : John Cage
Dinsdag 20 november 2012 om 20.00 u
Logos Tetraëder - Gent

Bomastraat 26-28
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org

Extra :
John Cage : www.johncage.info en youtube
John Cage at Seventy: An Interview, Stephen Montague (1985) op UbuWeb Papers
John Cage Online : links compiled by Josh Ronsen
John Cage (1912 - 1992) : Goeroe of charlatan ?, Jan De Kruijff op www.musicalifeiten.nl

Elders op Oorgetuige :
Eerbetoon aan John Cage met 9 concerten in Muziekgebouw aan 't IJ in Amsterdam, 1/11/2012
Flirten met Saint John : Ictus verrast met ongewoon concert van John Cage, 21/09/2012

12:44 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

11/11/2012

Eerste Kunstendag voor Kinderen in Vlaanderen en Brussel boordevol evenementen waar je nog lang zal over praten

Kunstendag voor Kinderen Op 18 november 2012 vindt de eerste Kunstendag voor Kinderen plaats.. Op de Kunstendag voor Kinderen geven kunstenorganisaties en cultuurcentra in Vlaanderen en Brussel aan iedereen tot 12 jaar (en ouders, grootouders, vrienden, broers en zussen) de gelegenheid om kennis te maken met kunst van allerlei aard: theater, film, muziek, dans, architectuur, literatuur, beeldende kunst en combinaties daarvan. Er zijn er meer dan tweehonderd in heel Vlaanderen en in Brussel. Een heleboel cultuur- en kunstenorganisaties hebben gezorgd voor evenementen waar je nog lang over zal praten.

Een greep uit het aanbod

Workshop muziekcreatie / Symfonieorkest Vlaanderen - deSingel, Antwerpen (9+)
Ken je het verhaal uit de Griekse mythologie van de arme Sisyphus? Componist Steven Prengels vertelt zijn versie in klank en muziek. Schuilt er ook een componist in jou? Kom het ontdekken op de workshop muziekcreatie in deSingel. Terwijl je ouders genieten van een concert van het Symfonieorkest Vlaanderen, maken de kinderen in kleine groepjes hun eigen, muzikale Sisyphus-creatie!

Sound Factory - Concertgebouw Brugge (7+)
Maak een luistertocht doorheen het Concertgebouw en creëer in de Sound Factory je eigen klankenspel. Ga aan de slag met de interactieve installaties Omni, Kilo Ohm en Cyber Corner.

Workshop operazingen - Vlaamse Opera Antwerpen (5+)
Waartoe is onze stem allemaal in staat? Schreeuwen, fluisteren, piepen… opera zingen! Bariton Lorenzo trekt al zijn registers open en verbaast je met zijn diepe, duistere stem. Daarna is het aan jou! (Reserveren is verplicht).

Film & concert 'Wait For Me' - Zita Swoon Group - Cinematek Brussel (6+)
Een zelden vertoonde film van vroeger in dialoog met livemuziek van nu. Ontdek een boeiende wereld in een knusse biocoopzaal en geniet live van de muziek van Zita Swoon en Awa Démé.

Muziekrobots - Stichting Logos Gent (6+)
Je maakt al dansend en zingend kennis met het M&M Robotorkest en de verschillende soorten instrumenten. De trompetrobot, de speelgoedpiano en vele anderen nemen je mee op reis. Ook de muziekdozen van Moniek Darge en de daarbijhorende verhaaltjes zullen eveneens uitgebreid aan bod komen.

Kunstendag voor kinderen: Music in a box - Muziekdozen bouwen / MATRIX - Stichting Logos Gent (6+)
We vezinnen samen een verhaal, we componeren en improviseren er een muziekstuk bij, en we worden -met ons muziekdoosje in de hoofdrol- rasechte muzikanten.

Muzikaal avontuur / Zonzo Compagnie en Iva Bittová - C-mine cultuurcentrum Genk (6+)
Een muzikaal doolhof op onverwachte plekken, muzikale kamers met mini-concerten, installaties en muzikale proevertjes. Kers op de taart is de Tsjechische violiste en stemkunstenares Iva Bittová met een groep zingende kinderen.

Muzikale dialogen / Musica - CC Palethe Overpelt (2,5 tot 4 jaar)
Nooit is een kind zo ontvankelijk voor muziek als tussen de geboorte en zes jaar. 'Muzikale dialogen' dompelt het kind onder in ritme en melodie. Zo leert het de taal van de muziek als was het zijn moedertaal.

Muzikale groenten / Musica - CC Palethe Overpelt (2,5 tot 4 jaar)
Peuters gaan op ontdekkingstocht naar klanken en kleuren en vinden muzikale groenten en keukenmateriaal: de preiviool, de wortelfluit, de rappende rasp.

Geluid Bakken / Aifoon - Muziekclub 4AD Diksmuide (7+)
Klinken 'akoestische laptops', 'akoestische filtering'... jou als muziek in de oren? Kom je creativiteit botvieren en voor je het weet draai je aan de knoppen van een zelfgebouwd muziekdoosje.

Wagon / Zonzo Compagnie en Nicolas Rombouts & Joris Caluwaerts - Theater Malpertuis Tielt (6+)
Muzikanten Nicolas Rombouts en Joris Caluwaerts nemen je met hun muziek en een kamer vol voorwerpen mee op reis. Ze bespelen traditionele en 'bizarre' instrumenten, zoals een trein, sporen wissels...

Tijd en plaats van het gebeuren :

Kunstendag voor Kinderen
Zondag 18 november 2012
Op verschillende locaties in Vlaanderen en Brussel


Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.kunstendagvoorkinderen.be

17:58 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Symfonieorkest Vlaanderen brengt Belgische programma gekruid met een vleugje Tsjechische tragedie

Steven Prengels Een vrouw vergiftigt haar echtgenoot zodat ze een ander kan huwen, maar bij een bezoek aan zijn graf hoort ze het geroep van een duif. Ze vreest dat het haar man is die komt spoken, waarna ze gek wordt. Griezelen én genieten. Dat is het recept van De Houtduif van Dvorák. Ook het werk van de jonge Vlaamse componist Steven Prengels (foto) heeft een tragische oorsprong: de mythe van Sisyphus. Dat mensenkind werd door de Griekse goden vervloekt tot het eeuwig omhoog duwen van een rotsblok tot aan de top van de berg. In Prengels' creatie voor mezzosopraan, bariton en orkest - een voorstudie voor een opera over Sisyphus - volgen we deze tragische held tijdens één van zijn tochten naar de voet van de berg. De bijzonder innovatieve Symfonie in re klein van César Franck sluit dit programma af. Fabrice Bollon, Els Mondelaers en Romain Bischoff zetten zich schrap voor dit Belgische programma gekruid met een vleugje Tsjechische tragedie.

Steven Prengels volgde zijn opleiding aan het Conservatorium van Amsterdam waar hij in 2009 cum laude afstudeerde als Master in de Compositie in de klas van Wim Henderickx. Daarvoor studeerde hij ook aan het Conservatorium van Antwerpen, de Universiteit van Leuven en het Lemmensinstituut. Zijn werk beslaat een ruime waaier van artistieke domeinen, gaande van werken voor groot orkest, muziektheater, dans, kamermuziek tot kortfilm en soundscapes en werd uitgevoerd door onder andere Brussels Philharmonic, deFilharmonie, de Belgische Kamerfilharmonie, het Oxalys Ensemble, het Spectra Ensemble en het Nieuw Ensemble Amsterdam.

Op vraag van Alain Platel creëerde Steven Prengels de additionele muziek en soundscapes voor 'C(H)OEURS', het grootste project dat Alain Platel ooit maakte. Deze productie van Les Ballets C de la B met dansers, koor en orkest ging in première in maart 2012 in het Teatro Real te Madrid. Ook voor Les Ballets C de la B ontwierp hij het muzikale concept voor 'Gardenia', een voorstelling van Alain Platel en Franck Van Laecke.

Een belangrijk keerpunt in zijn artistiek werk is de meerlagige theatercompositie ‘EXHIBITION, Sept Tableaux de/sur/pour ‘La Mariée mise à nu par ses Célibataires, même’ de Marcel Duchamp’, die in 2009 in Amsterdam in première ging. In deze compositie voor een vrouw, negen mannen, bas trombone en tape laat Prengels de duidelijke grenzen tussen geluid, taal en actie verdwijnen. Ook in zijn recentere werk speelt hij met de spanning om bestaand geluids-, tekst- en zelfs beeldmateriaal van zijn originele context of inhoud te ontdoen om op die manier nieuw werk te doen ontstaan met andere betekenislagen. Deze werkwijze past hij toe op zijn muzikaal werk, maar duikt ook op in de schilderijen, tekeningen en objecten die hij sporadisch maakt.

Voor het Symfonieorkest Vlaanderen schreef Steven Prengels 'Sisyphe' voor bariton, mezzosopraan en orkest, gebaseerd op het werk van de Franse schrijver en filosoof Albert Camus. Het wordt gecreëerd in november 2012 door het Symfonieorkest Vlaanderen olv Fabrice Bollon.

Programma :

  • Antonin Dvorak, Houtduif opus 110
  • Steven Prengels, Sisyphe (creatie voor bariton, mezzo en orkest)
  • César Franck, Symfonie in d

Tijd en plaats van het gebeuren :

Symfonieorkest Vlaanderen, Els Mondelaers & Romain Bischoff : Belgian Design
Zondag 18 november 2012 om 15.00 u
deSingel - Antwerpen
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.desingel.be en www.symfonieorkest.be
------------------------------------
Dinsdag 20 november 2012 om 20.00 u
Concertgebouw - Brugge

't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.concertgebouw.be en www.symfonieorkest.be
------------------------------------
Zaterdag 24 november 2012 om 20.00 u
Muziekcentrum de Bijloke Gent

Bijlokekaai 7
9000 Gent

Meer info : www.debijloke.be en www.symfonieorkest.be

Extra :
Steven Prengels : www.stevenprengels.com, www.cebedem.be en youtube

16:51 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Drumming : wervelende choreografie op muziek van Steve Reich

Drumming Drumming (1998) is een wervelende choreografie op een krachtige percussiepartituur van de New Yorkse minimalist Steve Reich. Hij schreef Drumming in 1970-71, kort na een studieverblijf in Afrika. De partituur vertrekt vanuit één enkel obsederend ritmisch motief. In de compositie is naast drumvellen, hout en metaal ook de subtiele aanwezigheid van stemmen te horen. Ictus brengt dit bezwerende werk met een adembenemende precisie live tot leven. In haar choreografie respecteert en verrijkt Anne Teresa De Keersmaeker de geest van de partituur. Wanneer de trommels zwijgen en de lichamen tot stilstand komen, beseft de toeschouwer pas wat hij heeft meegemaakt: een bedwelmende tocht, een golf van pure dans en pure klank, een draaikolk van levensenergie.

Drumming (1998) is een van Anne Teresa De Keersmaekers meest fascinerende choreografieën: een wervelende dans op een krachtige percussiepartituur van Steve Reich. De muziek van de New Yorkse minimalist was ook al bij haar eerste voorstelling Fase (1982) de leidraad. Reich schreef Drumming in 1970-1971, kort na een studieverblijf in Afrika. De partituur vertrekt vanuit één enkel obsederend ritmisch motief : dit vermenigvuldigt zich en ontplooit zich in een rijke variëteit aan texturen. Een compositie waarin men naast vellen, hout en metaal ook de subtiele aanwezigheid van stemmen hoort. Reich gaat hier tot het uiterste van de techniek die hij reeds in Piano Phase (een deel van Fase) toepaste: door te versnellen 'ontwrichten' de muzikanten bijna onmerkbaar hun unisono waardoor er een eindeloos spel van zich spiegelende canons ontstaat. Die bezwerende partituur brengt het Ictus ensemble met een adembenemende precisie tot leven.

In haar choreografie respecteert Anne Teresa De Keersmaeker de geest van de partituur en verrijkt haar tegelijkertijd: de choreografische complexiteit ontstaat net als de muziek uit één enkele bewegingszin waarop eindeloze variaties in tijd en ruimte worden toegepast. Wanneer de trommels zwijgen en de lichamen tot stilstand komen, beseft de toeschouwer pas wat hij heeft meegemaakt: een bedwelmende tocht, een golf van pure dans en pure klank, een draaikolk van levensenergie.

Drumming van Steve Reich is een lang stuk in één tempo, met vier bewegingen die in elkaar overvloeien. Het maakt gebruik van drie soorten slagwerk: bongo's, marimba's en klokkenspel - huid, hout en metaal. Het werk ging in 1971 onder leiding van de componist in première in New York, en vloeit voort uit een etnomusicologische studiereis naar Ghana.

De meest opvallende kwaliteit van Drumming - we hebben het hier over de muziek - is dat het ons een uur lang de adem laat inhouden, en dit op basis van één enkel ritmisch motief dat minder dan twee seconden duurt. Hebt u geprobeerd om in de choreografie dezelfde uitdaging aan te gaan?

Anne Teresa De Keersmaeker: "Ja en nee. Ik was natuurlijk gefascineerd door de uitdaging van Steve Reich en de belofte die Drumming voor een choreografe inhield: een volstrekt uniform stramien, dat de volledige duur van een voorstelling beslaat, en waarvan de verschillende gebeurtenissen onopgemerkt in elkaar overgaan. Maar ik had hier niet op kunnen inspelen door me te beperken tot de obsessieve herhaling van een aantal bewegingen. Dat had ik allemaal al gedaan ... Ik had choreografieën geschreven op Berg en Schönberg, was inmiddels al geëvolueerd naar bredere fraseringen en wilde met een grote groep werken (hier: acht vrouwen en vier mannen). Ik ben wel op zoek gegaan naar wat muzikanten een 'monothematisch' antwoord noemen, in de vorm van een lange basisfrase, een sequentie van ongeveer twee minuten, die ik heb gebruikt als basisstructuur voor de hele voorstelling." (*)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Rosas & Ictus : Drumming
Zaterdag 17 november 2012 om 20.00 u
Concertgebouw - Brugge

't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.concertgebouw.be, www.ictus.be en www.rosas.be
---------------------------------
Donderdag 20, vrijdag 21 en zaterdag 22 december 2012, telkens om 20.00 u
deSingel - Antwerpen
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.desingel.be, www.ictus.be en www.rosas.be
---------------------------------
Vrijdag 12 apr 2013 om 20.00 u
CC Hasselt

Kunstlaan 5
3500 Hasselt

Meer info : www.ccha.be, www.ictus.be en www.rosas.be
---------------------------------
Zaterdag 20 april 2013 om 20.15 u
Kortrijkse Schouwburg

Schouwburgplein 14
8500 Kortrijk

Meer info : www.cultuurcentrumkortrijk.be, www.festivalkortrijk.be, www.ictus.be en www.rosas.be

(*) Fragment uit het interview door Jean-Luc Plouvier voor het MuntMonnaieMagazine, opgenomen in het Concertgebouwmagazine, september-december 2012

Extra :
Steve Reich op www.stevereich.com, en.wikipedia.org, www.boosey.com en youtube
Steve Reich (1936 - ) : Groot minimalist op www.musicalifeiten.nl

Bekijk alvast dit fragment uit 'Drumming'

15:30 Gepost in Concert, Dans, Muziek | Permalink |  Facebook