06/12/2012

In memoriam Jonathan Harvey (3/05/1939 - 5/12/2012)

Jonathan Harvey Op 5 december overleed de Britse componist Jonathan Harvey. Harvey was in de jaren '60 een leerling vna Karlheinz Stockhausen, maar hij vond vanaf de jaren '70 een eigen stijl, waarin zijn belangstelling voor oosterse filosofie en religie in toenemende mate een rol speelde. Tegelijk was hij enthousiast gebruiker van de nieuwste digitale technologie in zijn werk, zoals ontwikkeld in het Ircam in Parijs.

De Brit Jonathan Harvey behoort ongetwijfeld tot de meest invloedrijke componisten van zijn generatie. Hij zocht in de jaren 1960 aansluiting bij de radicale internationale avant-garde. Vertegenwoordigers van die stroming, zoals Milton Babbitt en Karlheinz Stockhausen, hadden een duidelijke invloed op zijn werk. Zo toonde Harvey zich sterk geïnteresseerd in elektronisch gegenereerde muziek en wiskundige benaderingen van klanken en structuren. Hij werkte aan het begin van de jaren 1980 zelfs een tijdje aan het IRCAM, het Parijse instituut dat Pierre Boulez had opgericht om met interdisciplinaire teams de interactie tussen muziek en technologie te onderzoeken. Nu wil dat geenszins zeggen dat Jonathan Harvey daarom streefde naar abstracte, onzinnelijke muziek. Integendeel, zijn werk is vaak zeer emotioneel geladen, hoogst expressief en zeer communicatief te noemen. Met Stockhausen deelt hij verder een uitgesproken gevoeligheid voor de religieuze relatie tussen kunst en het ongrijpbare, het kosmische. Dat leidt ook bij Harvey vanuit christelijke en boeddhistische ervaringen tot een ethische, spirituele en zelfs rituele benadering van compositie en uitvoering.

Jonathan Harvey werd geboren in Warwickshire in 1939, studeerde zang aan het St Michael's College in Tenbury en later muziek aan het St John's College in Cambridge. Hij behaalde doctoraatsdiplorna's aan de universiteiten van Glasgow en Cambridge, en ging vervolgens - op advies van Benjamin Britten - bij Erwin Stem en Hans Keller studeren. In 1969-70 was hij als Harkness Fellowverbonden aan Princeton University.

De uitnodiging van Pierre Boulez in de vroege jaren tachtig om aan het Franse IRCAMinstituut te gaan werken, mondde uit in acht creaties, onder andere voor het Ensemble InterContemporain, waaronder het werk voor tape 'Mortuos Plango Vivos Voco', 'Ritual Melodies' voor computergemanipuleerde klanken en 'Advaya' voor cello en live-opgenomen geluid.

Harvey componeerde ook voor de meeste andere bezettingen: orkest (waaronder 'Madonna of Winter and Spring', 'Tranquil Abiding' en 'White as Jasmine'), kamermuziek (waaronder vier strijkkwartetten en onder andere 'Soleil Noir/ Chitra' en 'Death of Light, Light of Death') evenals werken voor soloinstrunienten. Hij schreef zeer veel koormuziek, zoals de grootse cantate met electronics 'Mothers shall not Cry' uit 2000. Zijn kerkopera 'Passion and Resurrection' uit 1981 resulteerde in een verfilming door de BBC en werd nog twaalf keer opnieuw uitgevoerd. 'lnquest of Love', zijn opera in opdracht van de English National Opera, ging in première in 1993 en werd een jaar later hernomen in de Brusselse Muntschouwburg.

Jonathan Harvey ontvaing geregeld cornpositieopdrachten van een heleboel internationale organisaties. Zijn muziek werd uitvoerig gespeeld door onder andere het Ensemble Modern, het Ensemble InterContemporain en het Ictus Ensemble, en is te beluisteren op een vijftigtal cd's. Hij was vaak te gast op de belangrijkste internationale festivals voor hedendaagse muziek en wordt beschouwd als een van de meest begaafde en fantasierijke componisten op het vlak van de elektronische muziek. Naast eredoctoraten van de universiteiten van Southampton en Bristol, en lidmaatschap van de Academia Europaea, ontving Harvey in 1993 de prestigieuze Britten Award voor compositie. Hij publiceerde twee boeken in 1999, respectievelijk gewijd aan inspiratie en spiritualiteit. Hetzelfde jaar verscheen, bij Faber & Faber, Arnold Whittalls studie over de muziek van Harvey. Twee jaar later publiceerde John Palmer een omvangrijk boek over 'Jonathan Harvey's Bhakti' bij Edwin Mellen Press. Verder was Jonathan Harvey gastprofessor aan het Imperial College in Londen en hij ere-professor aan de Sussex University. Sinds 2005 was hij composer-in-residence van het BBC Scottish Symphony Orchestra.

Jonathan Harvey : www.vivosvoco.com, www.chesternovello.com en youtube

11:20 Gepost in Muziek, Nieuws | Permalink |  Facebook

04/12/2012

Aquarius viert zestigste verjaardag Lucien Posman in Kapel Elzenveld

Lucien Posman Zondag viert Aquarius de zestigste verjaardag van de Gentse componist Lucien Posman en confronteert hem met Johannes Brahms, Johann Sebastian Bach en William Byrd.

Op 22 maart 2012 heeft Aquarius zijn nieuwe Posman Cd  'Welcome stranger' - verschenen op het Phaedra label in de reeks 'In Flanders’ Fields' - in Gent onder grote belangstelling voorgesteld. Daaruit en uit hun eerste Posman Cd 'Some Blake works', zal het kamerkoor een selectie van zijn a cappella werken voorstellen. Die selectie zal de grote verscheidenheid die zo eigen is aan deze toondichter tot zijn volle recht laten komen. Vermits dit concert in december - de kerstmaand - plaats heeft, bevat het programma ook de "Three shepherds songs" uit zijn kerstcantate "Welcome stranger to this place", ingebed tussen twee Agnus Dei's van respectievelijk  Johannes Brahms en Samuel Barber. Verder 2 onvermijdelijke Blake composities (To Morning, To the evening star), een studentikoze tekst uit de Carmina Burana, een verrassend serene evocatie van een Bijbeltekst uit het boek Job en een swingend scheppingsverhaal van de Forlanistam uit Mali.

Lucien Posman, componist
Een componist die zestig wordt, heeft nog veel in het verschiet, maar kijkt ook terug op een mooi traject. Dat geldt zeker voor Lucien Posman (1952). Zestig worden, dat mag gevierd worden. We willen daarom het traject van een bescheiden, hoffelijke persoonlijkheid met de gave van het relativeren in de kijker zetten, een persoonlijkheid met een verborgen eruditie en een ouderwetse hang naar het hooggestemde, iemand die naar Blake, Hölderlin en Poesjkin grijpt en het niet heeft voor 'verdunde liefdespoëzie'. Lucien Posman schrijft in 1994: "Het fragiele had zijn intrede gedaan en het mooie werd niet meer geweerd uit mijn muziek." Posmans muziek danst en zingt doorheen de ‘ondraaglijke lichtheid van het bestaan.

Posman voor beginners
Er was een tijd (de jaren 1950-1960) dat de hedendaagse 'klassieke' muziek heel ver afstond van haar publiek. Niet alleen van haar publiek, zelfs van haar uitvoerders. Onverschrokken progressisten gingen met ratio en experiment de grammatica van de taal te lijf en verbraken de geplogenheden van het traditionele concert. De nieuwe kleren van de keizer-cultus had Europa en Amerika in zijn ban. Zoveel onvriendelijkheid kon niet blijven duren. Op de vloed van de complexiteit volgde de eb van de new age en de nieuwe eenvoud, van het ene extreme in het andere. Gelukkig had je ook nog de niet-trendsetters, de nuchtere, bescheiden maar zeer geïnspireerde toondichters die hun persoonlijkheid trouw bleven in plaats van de mode te volgen.

Componisten zonder handleiding, schrijvend in een heldere, begrijpelijke taal, ambachtslui die interessante partituren vervaardigden, voor de gewone man, als die bestaat. Zo iemand is Lucien Posman. Zingt zoals hij gebekt is. Heel mooie liedjes. In een eigen, herkenbare stijl: een samengaan van licht-voetigheid en ernst, van humor en ontroering, van plastische beeldspraak en verfijnde delicatesse. Geboren en getogen in Vlaanderen, wat een nadeel is. Gelukkig is muziek een universele taal, de hele wereld zal deze muziek verstaan.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Aquarius : Lucien Posman 60!
Zondag 9 december 2012 om 11.00 u
Onze-Lieve-Vrouwekapel Elzenveld - Antwerpen

Lange Gasthuisstraat 45
2000 Antwerpen

Meer info : www.koorlink.be en www.gc-aquarius.be

Bron : tekst Marc Michaël De Smet

Extra :
Gentse componist Lucien Posman is zestig op www.nieuwsblad.be, 22/03/2012
Lucien Posman op www.matrix-new-music.be

Elders op Oorgetuige :
Huldeconcert en cd-voorstelling Lucien Posman in het Conservatorium Gent, 22/03/2012

13:32 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Images Sonores in het teken van elektronische en elektro-akoestische muziek

Images Sonores Voor de veertiende keer organiseert het Centre Henri Pousseur het festival Images Sonores dat van 7 tot en met 9 december opnieuw helemaal in het teken staat van de elektronische en de elektro-akoestische muziek.

Opgericht in 1970 als het Centre de Recherches et de Formation Musicales de Wallonie door Henri Pousseur en Pierre Bartholomée, twee voorvechters van de elektronische muziek in België, kan het centrum bogen op een rijke traditie. Het hielp en helpt componisten en uitvoerders met het realiseren van de elektronische aspecten van muziekwerken. Zo passeerden in het verleden reeds Riccardo Nova, Fausto Romitelli, Claude Ledoux, Jean-Luc Fafchamps, Luc Ferrari, David Shea en Eric Sleichim in Luik om gebruik te maken van de know-how van het Centre Henri Pousseur.

Na de periode met de Pousseur en Bartholomée kwam de artistieke leiding van het centrum in handen van achtereenvolgens Pascal Decroupet, Marie-Isabelle Collart, Claude Ledoux, Arne Deforce en Stephane Ginsburgh. Bij het aantreden van deze laatste en de aanstelling van Marie-Isabelle Collart als algemeen verantwoordelijke, werd de organisatie in 2010 herdoopt tot het Centre Henri Pousseur.

Het werken met elektronische muziek kan verschillende vormen aannemen: van vooraf opgenomen geluiden (de klassieke 'tape') tot de het live integreren van de klanken en zelfs het direct vervormen van de door de live muzikant gespeelde partij. Daardoor vervagen de grenzen tussen loutere technologie en 'live' muziek en deze tussen de technicus en de 'klassiek' spelende muzikant. Bovendien zijn heel wat muzikanten uit de elektro-akoestische sector niet alleen in de 'klassieke”' richting actief, maar ook in de jazz, de improvisatie of de rock, waardoor opnieuw de schotten tussen stijlen en tradities onder druk gezet worden.

Laptopduo
Traditioneel werkt Images Sonores nauw samen met het conservatorium van Luik, wat zich, net als vorig jaar, vertaalt in een carte blanche tijdens de openingsavond op 7 december. Studenten en docenten als altviolist Vincent Royer en laptopper Gilles Gobert (docent compositie en elektro-akoestische muziek) zullen te horen zijn in werken van componisten uit diverse generaties en signaturen.

Gobert treedt aan in de gedaante van [KNAPP], het laptopduo dat hij vormt met Gilles Doneux. Naast twee stukken voor het duo, zullen de twee ook te horen zijn in een creatie van Alithéa Ripolls voor twee laptops en altviool. Van de pas achtentwintigjarige Franse componist Franck Bovet (actief als klassiek pianist, maar tevens in de jazz en de improvisatie) is 'AUM' voor timbales en live elektronica te horen en van de Amerikaan John Drumheller, medeoprichter van het Boulder Laptop Orchestra, 'The View From Dead Horse Pint' in een versie voor basklarinet en elektronica. Het programma wordt vervolledigd door 'Quatre Contre Sept' van de Fransman Jean-Yves Bosseur (een gewezen student van Stockhausen en Pousseur) en 'Möbius Trip' van de 73-jarige ouderdomsdeken en Luikenaar Georges Elpenor.

Hardcore
Op 8 december, de tweede dag van het festival, staat gewezen artistiek directeur van het Centre Henri Pousseur en cellist Arne Deforce centraal. Dit voormalig lid van Ictus en ChampdAction is tegenwoordig uitsluitend als freelancer actief en geldt als een van de vaandeldragers van de hedendaagse muziek in België. Zijn opnames van de cellowerken van Xenakis, verschenen op Aeon en met medewerking van het gereputeerde ensemble Musikfabrik, leverde hem in 2011 een Caeciliaprijs op.

Deforce speelde ook samen met muzikanten van buiten het klassieke speelveld, waaronder de Fin Mikka Vaino van Pan Sonic en de Amerikaanse drone-kunstenaar Phil Niblock. Diezelfde grensoverschrijdende houding typeert de twee componisten die op het programma staan voor zijn concert tijdens Images Sonores. 'Life-Form' is een opdracht van het Centre Henri Pousseur aan de uit Wales afkomstige componist Richard Barrett die ook actief is in het Electro-Acoustic Ensemble van het vrije improvisatie-icoon Evan Parker. Raphaël Cendo, de tweede componist op het programma, komt dan weer uit de wereld van de hardcore rap, wat meteen een aannemelijke verklaring vormt voor de overdonderende volumes waarvoor hij een zwak heeft. Cendo is daarnaast iemand die graag de grenzen van het menselijk haalbare opzoekt, zeker wat snelheid betreft. Voor 'Foris', dat enkele weken geleden nog te horen was tijden TRANSIT, wordt Deforce bijgestaan door een installatie van speakers, opgesteld op verschillende plaatsen in de ruimte.

Prix Henri Pousseur
In 2009 lanceerde het Centre Henri Pousseur een tweejaarlijkse wedstrijd voor de Prix Henri Pousseur die openstaat voor jonge componisten die studeren aan de conservatoria van Brussel, Luik , Bergen of aan het IMEP in Namen. De eerste laureaat was Gilles Doneux (op Images Sonores te horen als lid van [KNAPP]) en vorig jaar was de prijs voor Gaëlle Hyernaux met het werk 'Trois Murs' voor stem, fluit, cello, piano en elektronica.

Hyernaux is een vaste waarde op Images Sonores. Zo was ze tijdens de vorige editie aanwezig als vocaliste en componiste. Als winnares van de Prix Henri Pousseur kreeg ze een compositieopdracht van het Centre Henri Pousseur voor een strijkkwartet met elektronica dat op de slotdag van Images Sonores gecreëerd zal worden door het Quatuor Tana. Dit strijkkwartet, opgericht in 2004, heeft de digitale evolutie niet alleen qua klank omarmd. De vier muzikanten durven immers de klassieke gedrukte partituren al eens achterwegen laten voor muziek die ze aflezen van een laptop. Naast het werk van Hyernaux speelt het Quatuor Tana ook het eerste strijkkwartet (met elektronica) van Michel Fourgon (docent compositie en muziekgeschiedenis aan het conservatorium van Luik) en 'Scratches' van de Fransman Yann Robin.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Festival Images Sonores
Van vrijdag 7 t.e.m. 9 december 2012
Théâtre Universitaire Royal - Luik


Meer info : www.memm.be

Bron : artikel overgenomen van Kwadratuur.be
Images Sonores 2012. Luik onder stroom, Koen Van Meel op Kwadratuur.be, 20/11/2012

12:52 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Nederlandse componist Guus Janssen ontvangt oeuvreprijs tijdens Festival Dag in de Branding

Guus Janssen Op zaterdag 8 december ontvangt de Nederlandse componist Guus Janssen (foto) de prestigieuze Johan Wagenaar Prijs voor zijn gehele oeuvre uit handen van Wethouder Cultuur Marjolein de Jong. De 26ste editie van het Haagse Festival voor eigentijdse muziek Dag in de Branding staat die dag in het teken van deze prijsuitreiking. Het programma van het festival laat de veelzijdigheid van het oeuvre van Guus Janssen horen: van opera tot jazz, van lied tot declamatie, van gemanipuleerde film tot niet eerder gehoorde muziek. Of, zoals Guus Janssen het zelf uitdrukte: " compositie versus improvisatie, diepe ontroering versus grote gein, de grootst mogelijke subtiliteit versus kolere herrie."

Het feestelijke programma begint 's middags om 15.00 u in het Korzo theater, waar het Mondriaan Kwartet naast Streepjes en Yellow & Red Notes van Guus Janssen ook werk uitvoert van Anton Webern en Paul Termos en een door Guus Janssen bewerkt stuk van de Nederlandse componist Jacob van Domselaer. Om 17.00 u volgt er een tussenstop in het Paard van Troje, waar het PianoDuo Hallelujah Junction van John Adams uitvoert, gevolgd door een optreden van Hauschka en Samuli Kosminen (múm), in het kader van de serie Daydreaming. Het gratis toegankelijke avondprogramma vindt plaats in Theater aan het Spui en begint om 20.15 u. Naast enkele solisten en het ensemble Nieuw Amsterdams Peil (NAP) treedt de prijswinnende componist ook zelf op als solist en als lid van zijn trio. Die avond gaat ook Enkele Volzinnen in première, een liederencyclus die Guus Janssen speciaal schreef voor zijn broer Thom en schoonzus Lenneke Ruiten. In dit avondprogramma komt de veelzijdigheid van Janssen's oeuvre volledig aan bod: van opera tot jazz, van lied tot declamatie, van gemanipuleerde film tot niet eerder gehoorde (oude) muziek. Of, zoals de componist het zelf uitdrukte: "… compositie versus improvisatie, diepe ontroering versus grote gein, de grootst mogelijke subtiliteit versus kolere herrie."

Guus Janssen in Korzo theater en Theater aan het Spui
Janssen speelde met vooraanstaande musici en als solist vertolkte hij met name eigen composities en improvisaties en was hij regelmatig te gast op diverse internationale festivals. Janssens oeuvre reikt van piano- en kamermuziek tot symfonisch werk. Naast zijn eigen formaties is Janssens muziek zowel nationaal als internationaal uitgevoerd door vele andere ensembles, orkesten en solisten. Sinds 2007 is Janssen verbonden aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag als docent compositie. In 2008 verscheen op zijn eigen label Geestgronden de solopiano cd Out of frame die in de landelijke pers unaniem uitbundig werd geprezen.

De jury van de Johan Wagenaar Prijs over Janssen:
Componist Guus Janssen is ‘Holland op z’n best’. Zijn oeuvre is authentiek, uitgesproken eigen en met niets anders te vergelijken. Zijn werk heeft zo’n unieke signatuur dat al zijn stukken, om het even uit welke periode, altijd meteen als ‘typisch Janssen’ te herkennen zijn. De jury beschouwt hem als een van de meest creatieve en vrijdenkende componisten van deze tijd. De jury is onder de indruk van de veelzijdigheid van het oeuvre van Guus Janssen, de inventiviteit en enorme ideeënrijkdom die uit zijn werk spreekt.

Tijdens de dag komen diverse werken van deze componist aan bod in Korzo en Theater aan het Spui. Naast een aantal zangers en solisten en het ensemble Nieuw Amsterdams Peil, treedt Guus Janssen ook zelf op, als solist en als lid van zijn trio.

Dubbelprogramma Pianoduo en Daydreaming in het Paard van Troje
Tussen de prachtige composities van Guus Janssen door krijgt u even iets heel anders in het Paard van Troje. Daar presenteren wij een dubbelprogramma bestaande uit Het Pianoduo Gerard Bouwhuis & Cees van Zeeland en Hauschka ft. Samuli Kosminen in het kader van de succesvolle Daydreaming serie.

Het Pianoduo heeft een uitgesproken voorkeur voor muziek uit de 20e eeuw en speelt op 8 december Hallelujah Junction (1996) van componist John Adams. Op festivals voor hedendaagse muziek is het tweetal een graag geziene gast. Door programma’s samen te stellen uit 'meesterwerken' van deze eeuw in combinatie met nieuw werk hoopt Het Pianoduo met de uitvoering en de uitbreiding van dit repertoire een extra dimensie te geven aan de muziekpraktijk.

Hauschka (alias van de Duitse muzikant Volker Bertelmann) timmerde het afgelopen decennium stevig aan de weg met zijn muziek voor 'prepared piano', waarbij zijn klassieke pianotechniek even hoorbaar is als zijn hiphop achtergrond en zijn kennis van elektronische muziek.  Samuli Kosminen studeerde aan het Pop & Jazz Conservatorium van Helsinki en ontwikkelde zich tot een van Finlands meest succesvolle slagwerkers. Hij speelt onder meer bij de IJslandse groep múm en is lid van de Finse band Edea, waarmee hij in 1998 op het Eurovisie Songfestival stond.

Dag in de Branding 26 : Guus Janssen
Zaterdag 8 december 2012 vanaf 15.00 u
Op verschillende locaties in Den Haag


Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.dagindebranding.nl

Extra :
Guus Janssen : www.guusjanssen.com, www.muziekencyclopedie.nl en youtube

11:52 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

03/12/2012

Tero Saarinen in Brugge met visueel sterke en emotioneel geladen voorstelling die dans en livemuziek combineert

Tero Saarinen Na het zeer gesmaakte Borrowed Light vorig seizoen, keert de internationaal gerenommeerde Finse choreograaf Tero Saarinen terug naar Brugge met opnieuw een visueel sterke en emotioneel geladen voorstelling. De triple bill Westward ho! / Scheme of Things / Vox Balaenae combineert wederom dans en livemuziek. In Westward Ho! voeren drie mannelijke dansers onder een verblindend noorderlicht repetitieve en beheerste bewegingspatronen uit op muziek van onder andere Gavin Bryars. Scheme of Things is een fascinerende studie van relaties en gedragspatronen. Deze choreografie werd in 2009 oorspronkelijk gecreëerd voor het Nederlands Dans Theater. Deel drie, Vox Balaenae (stem van de walvis), is een solo van Saarinen zelf op muziek van de Amerikaanse George Crumb. Een eenzame danser laat zich omhullen door een compositie die walvisgeluiden verklankt, live uitgevoerd door het Franse Ensemble intercontemporain. De krachten van de natuur zijn onweerstaanbaar aanwezig in dit mysterieuze en sterke werk. Hoe kan December Dance 12 beter openen dan met deze voorstelling die baadt in de sfeer van het Noorden én dan nog op de Finse nationale feestdag?

De avond begint met Westward Ho!, dat wordt beschouwd als Tero Saarinens internationale doorbraak. Dit stuk, dat in première ging in 1996, geeft een bevreemdend melancholisch, zacht humoristisch beeld van vriendschap, egoïsme en verraad. De avond vervolgt met het ensemblestuk Scheme of Things. Saarinen creëerde dit stuk in 2009 voor het toonaangevende Nederlandse gezelschap NDT1. Hier koos Saarinen voor een collage van melodieën van verschillende muzikanten. Zo ondersteunt hij de uitwerking van de gekozen thema's via melancholie, hunkering en tragikomedie.

Vox Balaenae
De nieuwe creatie van Tero Saarinen, Vox Balaenae, dient zich aan als een osmose met een hedendaagse klassieker van de Amerikaanse componist George Crumb, een van zijn bekendste werken: Vox Balaenae. Voor deze vreemde, betoverende maar krachtige muziek inspireerde hij zich op een opname van het gezang van de bultrugwalvissen in de diepten van de oceaan. Het stuk bestaat uit drie delen: een proloog en een epiloog, met tussenin vijf variaties met namen die verwijzen naar de geologische tijdperken. Zoals hij meestal doet, geeft George Crumb instructies voor theatrale elementen in de manier van uitvoering: de piano, de cello en de fluit zijn elektrisch versterkt en van de muzikanten wordt verwacht dat ze gemaskerd spelen op een podium badend in diepblauw licht. Met deze enscenering wil George Crumb de nadruk leggen op de onpersoonlijke macht van de natuurkrachten.

Ook choreograaf Tero Saarinen putte inspiratie uit de oerkracht van de aarde en werd sterk beïnvloed door veel thema's die George Crumb na aan het hart liggen: de immense en toch fragiele krachten van de natuur en de verwijdering van de moderne mens van het milieu zijn op overweldigende wijze aanwezig in de muziek zowel als in de choreografie. In de interpretatie van Saarinen wordt een enkele danser omgeven door de muziek, live uitgevoerd door drie solisten van het Ensemble intercontemporain. Vox Balaena is de eerste samenwerking van Tero Saarinen Company met dit veelgeprezen gezelschap, waarvan de artistieke leiding in handen is van een landgenoot, de Finse dirigent Susanna Mälkki.

Volgens Tero Saarinen geeft Vox Balaenae uitdrukking aan het onvermijdelijke conflict dat het gevolg is van ons hedonisme: "De danser, naakt en monsterlijk in zijn menselijkheid, bevindt zich op de laatste oever, waar hij wordt geconfronteerd met krachten die groter zijn dan hijzelf. Ik associeer de boodschap van de muziek - de dood van de natuur en een schreeuw om hulp - met de dood van de beweging en de vorm. Mijn choreografie is dan ook geïnspireerd door het minimalisme. De bewegingstaal werd beïnvloed door verschillende stijlen, variërend van de wortels van de Butoh tot de klassiekers van de moderne dans."

Het creatieve proces van Vox Balaenae is uniek en erg verschillend van de vorige solo van de choreograaf, Hunt, die een zeer persoonlijke visie was op Le Sacre du Printemps. De choreograaf Tero Saarinen danst zelf Vox Balaenae, maar hij verduidelijkt: "Ik heb deze choreografie niet voor mij geschreven. Het stuk heeft nood aan een expressieve en ervaren danser, maar het geslacht van de danser heeft geen noemenswaardig belang. Ik heb intens samengewerkt met mijn geroutineerde dansers Satu Halttunen, Henrikki Heikkilä en Sini Länsivuori, en elk van hen zal het stuk in de komende jaren uitvoeren."

De wereld van George Crumb
George Crumb, geboren in Charleston op 24 oktober 1929, is een Amerikaanse componist van moderne en avantgardemuziek. Zijn werk wordt getypeerd door het gebruik van ongebruikelijke klankleuren en speeltechnieken.

Crumb begon al op vroege leeftijd met componeren. In 1950 behaalde hij zijn bachelor aan het Mason College of Music in Charleston. Na het behalen van zijn masters aan de Universiteit van Illionois te Urbana-Champaign studeerde hij korte tijd in Berlijn (1954-55). Daarna keerde hij terug naar de Verenigde Staten waar hij in 1959 zijn doctoraal-graad in compositie behaalde aan de Universiteit van Michigan. Hoewel Crumb veel bekendheid heeft verworven met zijn composities, gaf hij tot zijn pensioen in 1997 vooral les. Vanaf 1965 gaf hij les aan de Universiteit van Pennsylvania, waar hij meer dan dertig jaar doceerde. Onder zijn leerlingen zijn onder anderen de componisten Uri Caine en Osvaldo Golijov. Na zijn pensioen in 1997 bleef hij componeren. Crumb werd diverse malen onderscheiden voor zijn werk. Zo ontving hij de Pulitzerprijs voor het orkestwerk Echoes of Time and the River in 1968 en een Grammy Award voor Star-Child in 2001. Ook Crumbs zoon David is componist. Zijn dochter Ann is actrice en zangeres.

Crumbs werk kenmerkt zich door een onorthodoxe benadering van speeltechniek en uitvoering. Vaak wordt van de spelers gevraagd dat zij het instrument op ongebruikelijke manieren bespelen, of dat zij tijdens het stuk het podium verlaten en weer opkomen. Ook wat opmaak van de notatie betreft verlaat Crumb vaak de gebaande paden. In een aantal van zijn stukken staat de muziek bijvoorbeeld genoteerd in een cirkel of spiraalvorm. Hij toonzette diverse teksten van de Spaanse dichter Federico Garcia Lorca. Voorbeelden hiervan zijn 'Ancient Voices of Children' - een liederencyclus uit 1970 voor twee zangers en klein ensemble waaronder ook een speelgoedpiano - en de vier boeken met madrigalen die hij schreef in de late jaren 60. Verder schreef hij veel van zijn vocale werken voor de zanger Jan DeGaetani.

Een van Crumbs bekendste werken is 'Black Angels' uit 1970, een werk vol heftige kleurschakeringen gecomponeerd naar aanleiding van de Vietnamoorlog. Het is geschreven voor elektrisch strijkkwartet, hoewel ook gebruik kan worden gemaakt van versterkte akoestische instrumenten. Niet alleen wordt van de strijkers gevraagd dat zij hun instrumenten op diverse onconventionele manieren bespelen, maar ook bespelen zij andere instrumenten, waaronder gong en glasharmonica. Met name door een opname van het Amerikaanse Kronos Quartet werd dit strijkkwartet bekend.

Een ander bekend werk is 'Makrokosmos' uit 1972, een serie van vier boeken met composities voor piano. De titel verwijst naar Béla Bartóks Mikrokosmos, een soortgelijke serie met korte karakterstukken. Crumb gaat echter veel verder als het gaat om speeltechniek. De piano is niet alleen versterkt maar ook geprepareerd door middel van het plaatsen van objecten tussen de snaren. Crumb zelf noemt de techniek van pianopreparatie overigens ‘extended piano’. De speler moet meerdere malen woorden roepen of zingen.

In het werk 'Vox Balaenae' uit 1971 ('stem van de walvis') dragen de drie spelers, een fluitist, cellist en pianist, maskers. De compositie verklankt de geluiden van bultruggen. De fluitist zingt tijdens het stuk door de fluit.

Tijd en plaarscvan het gebeuren :

Tero Saarinen & Ensemble Intercontemporain : Westward ho! / Scheme of Things / Vox Balaenae
Donderdag 6 december 2012 om 20.00 u
(Inleiding door Gloria Carlier om 19.15 u )
Concertgebouw - Brugge
't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.concertgebouw.be

Extra :
George Crumb: www.georgecrumb.net, www.essentialsofmusic.com en youtube

Elders op Oorgetuige :
December Dance focust op Noord-Europees danslandschap, een zeer innovatieve en boeiende dansscene, 3/12/2012
Het Collectief brengt muziek uit de Verenigde Staten in Roeselare, 9/11/2012

23:21 Gepost in Concert, Dans, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Musiques Nouvelles viert 50ste verjaardag met twee magistrale concerten in Flagey

Musiques Nouvelles Donderdag wordt een knallende avond in Flagey met twee magistrale concerten: twintig bliksemcreaties van elk vijftig seconden, gevolgd door een hommage aan de oprichters van het Ensemble Musiques Nouvelles gedirigeerd door Jean-Paul Dessy. Daarna zal die samen met Raoul Lay de zes wereldcreaties dirigeren van het European Contemperary Orchestra. Op deze speciale dag palmt Musiques Nouvelles de lokalen van Flagey in met installaties, rondetafelconferenties, mini-happenings, verjaardagsbox Cypres/MN '50', cocktails en after party…

Op 6 december 2012, dag op dag 50 jaar nadat Henri Pousseur op 6 december 1962 zijn Répons creëerde, viert Musiques Nouvelles zijn 50ste verjaardag in Flagey en wordt het ensemble artiest in residentie van deze mythische plek, waar het eens het levenslicht zag! Jean-Paul Dessy over 50 jaar Musiques Nouvelles : " Om te beginnen gaat al onze lof naar de oprichters, Pierre Bartholomée en wijlen Henri Pousseur. Hun formidabele gave om nieuwe klankvormen te ontdekken, de buitengewone creatieve kracht die van hun werk uitgaat, hun aanstekelijke charisma waarmee ze alle musici die met hen werkten, wisten te inspireren, hun volharding om gehoord te worden door de programmamakers en om het publiek voor zich te winnen, lieten niemand onberoerd. Al van bij aanvang is Musiques Nouvelles een echt laboratorium voor muzikale creatie, een kweekvijver van talent, die grootse artiesten als Philippe Boesmans en Bernard Foccroulle heeft voortgebracht. Een baanbrekend avontuur ook, want bij het ontstaan van het ensemble was er noch in Frankrijk, Duitsland of Engeland al sprake van dergelijke initiatieven. Musiques Nouvelles is de senior van alle ensembles die sindsdien overal in Europa als paddenstoelen uit de grond geschoten zijn en die getuige mogen zijn van de enorme ontwikkeling van de nieuwe muziek de afgelopen vijftig jaar. Tot op vandaag heeft Musiques Nouvelles onafgebroken nieuwe klankgebieden ontdekt en opgemeten, en de grenzen van het muziekterrein zelf verlegd via vernieuwende luisterervaringen, nieuwe concertliturgieën en door met een onfeilbaar geloof overal en voor iedereen betoverende muziek te willen brengen die in het nu leeft en onthult wat nog komen zal."

Een vleugje van een legende
Musiques Nouvelles, opgericht op 6 december 1962, is de senior van alle ensembles die sindsdien overal in Europa als paddenstoelen uit de grond geschoten zijn en die getuige zijn van de immense ontwikkeling van de nieuwe muziek de afgelopen vijftig jaar. Vijf dirigenten hebben elkaar aan het hoofd ervan opgevolgd, en deden dit met engagement, overtuiging en passie: Pierre Bartholomée van 1962 tot 1976, Georges-Elie Octors van 1976 tot 1988, Jean-Pierre Peuvion van 1989 tot 1993, Patrick Davin vanaf 1993 en, sinds 1997 tot vandaag, Jean-Paul Dessy: Om te beginnen gaat al onze lof naar de oprichters, wijlen Henri Pousseur en Pierre Bartholomée. Hun formidabele gave om nieuwe klankvormen te ontdekken, de buitengewone creatieve kracht die van hun werk uitgaat, hun aanstekelijke charisma waarmee ze alle musici die met hen werkten, wisten te inspireren, hun volharding om gehoord te worden door de programmamakers en om het publiek voor zich te winnen, lieten niemand onberoerd. Al van bij aanvang was Musiques Nouvelles een echt laboratorium voor muzikale creatie, een kweekvijver van talent die grootse artiesten als Philippe Boesmans en Bernard Foccroulle heeft voortgebracht. Een baanbrekend avontuur ook, want bij het ontstaan van het ensemble was er noch in Frankrijk, Duitsland of Engeland al sprake van dergelijke initiatieven.

Een ensemble, gewijd aan muzikale creatie
Musiques Nouvelles innoveert, exploiteert en stimuleert de hedendaagse muziekvormen in al hun vormelijke, geografische en culturele verscheidenheid. In de loop der jaren heeft het ensemble ook het aantal Belgische en internationale opdrachten en producties vermenigvuldigd. Van binnen- en buitenlandse festivals tot vindingrijke Europese projecten: Musiques Nouvelles maakt de muziek tot een vruchtbare drager van betekenis en emotie. Vandaag verenigt het ensemble duurzaamheid met durf, verkent het klankwerelden in wording, bedenkt het concertvormen die de luisterervaring intenser maken en steunt het artiesten van de Waals-Brusselse Federatie.

18.00 u - Geluidsinstallaties en DJ-sets : Gauthier Keyaerts & Philippe Petit
Vanaf 18.00u in Flagey, live remix van de geluidsarchieven van Musiques Nouvelles, door DJ's Gauthier Keyaerts en Philippe Petit.

20.15 u - Verjaardagsconcert : 50 seconden voor 50 jaar
De muzikanten van Musiques Nouvelles bundelen de krachten onder de deskundige leiding van dirigent Jean-Paul Dessy, voor twintig blitzcreaties van elk vijftig seconden, allemaal voor de gelegenheid geschreven door Waalse en Brusselse componisten. Deze knallende inleiding wordt gevolgd door een meeslepende hommage aan de oprichters van het ensemble, met het Opus 60 van Pierre Bartholomée, dat werd gecomponeerd in opdracht van de World Music Days, en de herneming van Chambres d'à côté van Philippe Boesmans, dat in 2010 aan het ensemble werd opgedragen.

20 creaties van Denis Bosse, Fabrizio Cassol, Pascal Charpentier, Stéphane Collin, Jean-Yves Colmant, Baudouin de Jaer, Jean-Pierre Deleuze, Renaud de Putter, Jean- Paul Dessy, Jean-Luc Fafchamps, Michel Fourgon, Gilles Gobert, Gaëlle Hyernaux, Victor Kissine, Claude Ledoux, Anne Martin, Benoît Mernier, Jean-Marie Rens, André Ristic en Hao-Fu Zhang.

21.45 u - Orchestral Manoeuvre in the Sound
Het European Contemporary Orchestra (ECO), dat zich helemaal aan hedendaagse creatie wijdt en geleid wordt door Raoul Lay en Jean-Paul Dessy, verenigt 33 muzikanten uit de ensembles Télémaque (Raoul Lay, Frankrijk), de ereprijs (Wim Boermans, Nederland) en Musiques Nouvelles. ECO stelt een nieuwe orkestmethode voor, die de symfonische dimensies met nieuwe technologieën verzoent, stemmen met elektronische strijk- en tokkelinstrumenten, de slagkracht van een orkest met het kneedbare van een ensemble. Dit avontuur, een vrucht van het Cultuurprogramma van de Europese Commissie, werd op 4 juni 2011 gestart in Arnhem, passeerde in Marseille, Bergen en Utrecht en houdt nu halt in Brussel om nieuw territorium te veroveren

De Marseillaanse geluidsregisseur Philippe Petit slaat grillige, veranderlijke geluidsbruggen tussen 6 wereldcreaties van elk 6 minuten: die van Tatiana Catanzaro (Brazilië), Benoît Chantry (België), Gwenaël Grisi (België), Ted Hearne (VS), Martijn Padding (Nederland) en François Narboni (Frankrijk). En vergeten we ook het stuk van Alin Gherman (Roemenië) niet, Aventures et Miracles, gecreëerd in Marseille op 15 juni 2012

23.00u - After Party - Philippe Petit & Gauthier Keyaerts

Tijd en plaats van het gebeuren :

Musiques Nouvelles : 50
Donderdag 6 december 2012 vanaf 18.00 u
Flagey - Brussel

H.-Kruisplein
1050 Elsene (Brussel)

Meer info : www.flagey.be en www.musiquesnouvelles.com

Elders op Oorgetuige :
Musiques Nouvelles opent het Ars Musica in Flagey met werk van Aurélien Dumont, Tim Gouverneur en Ramon Lazkano, 12/03/2012

19:24 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

December Dance focust op Noord-Europees danslandschap, een zeer innovatieve en boeiende dansscene

December Dance Dit jaar focust December Dance in het Concertgebouw Brugge op het Noord-Europese danslandschap: Finland, Zweden, Noorwegen, IJsland en Denemarken. Het is verleidelijk om alle dansers en choreografen afkomstig uit deze noordelijke regio onder dezelfde stereotiepe noemer onder te brengen. Uiteraard gelden de clichés van vuur en ijs, licht en donker, dag en nacht, extravert en introvert, dionysische passie en apollinische rede voor een aantal van hun werken. Een dergelijke tweedeling en tegenstelling kan echter de bestaande diversiteit van deze scene onmogelijk omvatten, noch de eigenheid weergeven die iedere choreograaf, iedere compagnie of ieder collectief bezit. Een ding staat vast: het is een zeer innovatieve en boeiende dansscene.

Laat je dus verwonderen en meevoeren door de muzikaliteit van Tero Saarinen (FI), de eigenzinnigheid van Jyrki Karttunnen (FI), de esthetiek en humor van Kenneth Kvarnström (SE/FI), de vernieuwingsdrang van het Cullberg Ballet (SE), de sensueel-theatrale gevatheid van Ina Christel Johannessen (NO), de monsterlijke poëzie van Erna Ómarsdóttir (IS), de maturiteit van Kitt Johnson (DK), de hypnotiserende ruwheid van Carte Blanche (NO) én de grandeur van het Göteborg Ballet (SE). Traditiegetrouw biedt het festival ook kansen aan jonge makers. Tijdens het December Dance Platform presenteren Heine Avdal (NO), Robin Jonsson (SE), Veli Lehtovaara (FI) en Margrét Sara Gudjónsdóttir (IS) hun nieuwste creaties. Net als tijdens de voorbije editie, presenteert December Dance ook dit jaar heel wat voorstellingen met livemuziek, van onder meer Ensemble intercontemporain, solisten van de NorrlandsOperan, Valdimar Jóhannsson, en diverse dj's en geluidsontwerpers. Poëtische afsluiter van het festival is een feeërieke dansvoorstelling voor kinderen en families.

Finlands 'Big Three'
De Finse component van December Dance richt de spots op drie van de grootste choreografen uit dat land. Tero Saarinen wordt internationaal geroemd om zijn karakteristieke mix van beweging en haast mystieke thema's, zowel in zijn groepschoreografieën als in de solo's waarmee hij hoge ogen gooit. In 'Scheme of Things', dat oorspronkelijk werd gecreëerd voor het Nederlands Dans Theater in 2009, gebruikt hij de uiterst lenige maar toch fragiel lijkende lichamen, harten en hoofden van zes dansers om gedragspatronen te verkennen die herhaaldelijk tot uiting komen in menselijke relaties. In 'Westward Ho!' voeren drie mannelijke dansers onder een verblindend noorderlicht repetitieve en beheerste bewegingspatronen uit op muziek van onder meer Gavin Bryars.

De naam van Saarinens nieuwste creatie 'Vox Balaenae' is afgeleid van een compositie van de Amerikaan George Crumb. Diens mysterieuze, krachtige muziek intrigeert de choreograaf al jaren. Het stuk is een compositie voor fluit, cello en piano geïnspireerd op het gezang van de bultrug, een soort baardwalvis. De muziek en de dans delen een diepe bezorgdheid om de natuur en om de vervreemding van de moderne mens ten opzichte van zijn omgeving. 'Voor Vox Balaenae' werkt Saarinens gezelschap voor het eerst samen met het Ensemble intercontemporain uit Parijs. (De artistiek directeur van dat ensemble, Susanna Mälkki, heeft eveneens Finse wortels.) In Brugge wordt de muziek live gespeeld. Saarinen staat erop dat dit zo vaak mogelijk gebeurt in zijn choreografieën.

Even cruciaal is de voortgezette samenwerking met lichtontwerper Mikki Kunttu. Samen vormen zij een van de meest fijngevoelige en geslaagde creatieve partnerschappen van het moment tussen een choreograaf en een ontwerper. Kenneth Kvarnström besteedt als choreograaf veel aandacht aan design en dat in een land dat wereldwijd bekend staat om het stijlvol samengaan van vorm en functionaliteit. Kvarnströms productie (play) is een heel toegankelijke voorstelling opgebouwd uit verschillende op zichzelf staande choreografieën met telkens schitterende livemuziek en een inventieve kostumering door drie verschillende modeontwerpers. Muziek vormt het belangrijkste bindmiddel tussen dat alles, met fragmenten gaande van de 14de eeuw tot nu, allemaal gebracht door zes topmuzikanten (het strijkkwartet van het NorrlandsOperan Symfoniorkester, bijgestaan door een pianist en een teorbist). De ontwerpers mochten voor deze voorstelling hun fantasie de vrije loop laten en lieten zich niet door de choreografie inspireren, maar door muzikale composities die ze zelf hadden gekozen. Kvarnströms taak bestond erin een overzicht te behouden van de volledige performance en tegelijk een aantal sterke, duidelijke en ritmisch gevarieerde korte dansen voor een zevenkoppig gezelschap aaneen te rijgen tot een samenhangend werk. Het geheel levert een kunstig en amusant effect op.

Jyrki Karttunen is in bepaalde opzichten de meest humoristische en menselijke choreograaf van dit Finse trio. Hij put uit de hedendaagse en klassieke dans, maar ook uit de populaire dansstijlen en uit het muziektheater. (Hij zong en danste ook zelf in musicals in Helsinki.) Tijdens December Dance zijn twee van zijn werken te zien. In 'Situation Room' spreken Karttunen en vijf andere performers een soort brabbeltaal. Met dit onderhoudende stuk vol stemmingswisselingen demonstreert Karttunen op vrolijke wijze hoe mensen zich op (en bijgevolg ook naast) het podium gedragen. 'Keiju' (Fins for 'elf') demonstreert zijn unieke gevoeligheid in haar meest verfijnde en bekoorlijke vorm. Toen het werk intussen tien jaar geleden in première ging, wist de vertoning meteen elke toeschouwer te bekoren. Oorspronkelijk trad Karttunen zelf op in de titelrol van deze meeslepende, grappige en ontroerende multimediasolo. Nu stapt de danser Mikko Paloniemi in Karttunens schoenen.

Noorwegen en Zweden: exotisch en gevoelig
De Noorse en Zweedse gezelschappen in December Dance - Carte Blanche en zero visibility corp. enerzijds, Göteborg Ballet en Cullberg Ballet anderzijds - behoren stuk voor stuk tot de top in hun domein. Carte Blanche brengt 'Corps de Walk', een voorstelling waarin een twaalftal dansers zich bewegen in een toestand van exotische, erotische en soms groteske androgynie. Hun handelingen worden uitgevoerd op een eclectische stroom muziek van onder anderen Debussy, David Byrne en Aphex Twin. Dj Ori Lichtik geeft de muziek een frisse toets mee. Choreografe van dienst is Sharon Eyal, de huischoreograaf van het bekende Israëlische gezelschap Batsheva.

Ina Christel Johannessen is het bruisende talent achter zero visibility corp. In (im)possible verkent deze diepgravende, vindingrijke choreografe de vele facetten - lichamelijk, geestelijk en esthetisch - van het dansduet. Johannessen structureert haar werk meestal met een duidelijk beeld van wat theatraal en emotioneel zinvol is. De lichamelijkheid die zij en een handvol dansers hier tentoonspreiden, varieert van onbehouwen tot zijdezacht, met toonwisselingen gaande van komisch tot dramatisch.

Het Göteborg Ballet is een van de grootste gezelschappen voor hedendaagse dans van Noord-Europa. 'All Nordic' illustreert mooi de veelzijdigheid van het gezelschap met dansen van Örjan Andersson (het originele, doordringende en bekroonde Beethoven's 32 variations), Johan Inger (Falter, dat zich afspeelt in een woud van touwen en een negenkoppige cast onderdompelt in een flikkerende, wispelturige wereld) en - opnieuw - Kenneth Kvarnström (wiens OreloB doordrenkt is van het monumentaal open neergaan van Ravels iconische Bolero).

Denemarken en IJsland: wilde werelden
Het Cullberg Ballet is een Zweeds gezelschap. 'JJ's Voices', het werk dat ze zullen uitvoeren tijdens December Dance, kunnen we echter het best onderbrengen bij de voorstellingen uit Denemarken en IJsland. Gemene deler van de voorstellingen uit die landen zijn de erg inventieve, op dans gebaseerde performances. Er is in de eerste plaats Benoit Lachambre, het Frans-Canadese buitenbeentje achter JJ's Voices. De titel verwijst naar Janis Joplin. Haar rauwe extase vormt de brandstof voor dit stuk.

Nog meer muziek en liedjes, in combinatie met een hartstochtelijke lichamelijkheid, treffen we aan in 'We saw monsters'. Voor dit werk voor zes dansers haalde het IJslandse wonderkind Erna Ómarsdóttir de mosterd bij mythes, religieuze rituelen, volkscultuur en het echte leven. Zij bezit het buitengewone vermogen om grenzen te verleggen en gaat steeds weer op zoek naar vormen van extreem gedrag waarmee we ons allemaal kunnen identificeren.

En tot slot is er de opvallende Kitt Johnson. Haar mature, verfijnde performances onthullen meestal evenveel over menselijke basisinstincten als over de elementaire krachten die hele beschavingen drijven. Met DRIFT bewandelt deze achtenswaardige Deense soliste de dunne lijn tussen cultuur en biologie.

December Dance biedt ook jongere dansmakers als Robin Jonsson (Zweden), Heine Avdal (Noorwegen), Veli Lehtovaara (Finland) en Margrét Sara Gudjónsdóttir (IJsland) uit Noord-Europa een platform. Hun werk behandelt thema's als identiteit en zelfbeeld, de impact van religie en de mogelijke waarheden die zich verschuilen in de virtuele realiteit. Het lijkt misschien zware kost, maar het publiek krijgt het op een verteerbare manier voorgeschoteld tijdens het December Dance Platform en dat smaakt naar meer.

Tijd en plaats van het gebeuren :

December Dance : Nordic Waves
Van donderdag 6 t.e.m. zondag 16 december 2012
Concertgebouw - Brugge

't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.concertgebouw.be

Bron : tekst Donald Hutera (Vert. Lieve de Meyer) in het Concertgebouwmagazine, september-december 2012

12:56 Gepost in Concert, Dans, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

02/12/2012

Klarinetkwintetten van Piet Swerts en Antonin Reicha tijdens Middag van het NOB in Bozar

Piet Swerts De Tsjechisch-Franse componist Antonin Reicha vestigde zijn faam vooral met kamermuziek voor blazers en ook zijn Klarinetkwintet is een pareltje. Piet Swerts (foto) componeerde in 2001 voor dezelfde bezetting een werk voor zijn bevriende en inspirerende musicus Roeland Hendrikx. Ritmische en lyrische passages wisselen elkaar af terwijl Swerts tussendoor knipoogt naar Bach en Sjostakovitsj. Beide werken worden door vijf musici van het NOB uitgevoerd tijdens de Middagen van het NOB in het Paleis voor Schone Kunsten in Brussel.

Het klarinetkwintet van Piet Swerts bouwt op een uiterst fraaie manier een brug tussen heden en traditie. Zijn warme, hartstochtelijke en zeer lyrische taal sleept iedereen mee in een intense beleving van alle menselijke gevoelens. Doorheen het werk van Piet Swerts (1960) zien we regelmatig dezelfde kenmerken terugkomen. Piet Swerts schrijft voor het overgrote deel in opdracht. Hij is een pragmatisch componist, die stilistisch alle middelen aanwendt om het vooropgestelde doel te bereiken. Hij slaagt er in verscheidene uiteenlopende stilistische kenmerken samen te brengen door zijn uitstekende 'métier', een soepele schrijfstijl die hij aanpast aan de te volbrengen opdracht. Piet Swerts hecht veel belang aan de vormconstructie. De vorm groeit met en vanuit de muziek en meestal zien we bij de werken dat de verschillende delen nauw bij elkaar aanleunen en vaak organisch in mekaar vloeien. In de verwerking van het materiaal zien we bij de componist een grote beheersing. De verwerkingswijzen zijn nooit gezocht complex. Hij integreert imitatie, polyfone verweving en schuivende panchromatische gehelen. Swerts gaat vaak erg ver in de motiefverwerking, met werken waarvan de muzikale kern van de volledige compositie kan worden herleid tot één kiemcel. Deze concentratie op de kleine cel leidt ofwel tot korte gebalde periodes, ofwel houdt hij deze concentratie langer vol. Er is ofwel een afwisseling tussen mooi opgebouwde climaxen ofwel een stilstand in de muzikale beweging.
Voor omvangrijke composities hanteert Swerts vaak het procédé van de 'finale-compositie', waarbij hij vertrekt van het einde van de compositie, wat in die gevallen het substantiële deel van de compositie is, om dan van achter naar voor de compositie af te werken. Deze werkwijze paste hij onder meer toe in het Tweede Strijkkwartet, in Magma en in het klarinetkwintet.(*)

Programma :

  • Piet Swerts, Kwintet voor klarinet en strijkers
  • Antonin Reicha, Kwintet voor klarinet en strijkers, op. 107

Tijd en plaats van het gebeuren :

Middag van het NOB : Piet Swerts, Antonin Reicha
Donderdag 6 december 2012 om 12.30 u
Bozar - Brussel

Ravensteinstraat 23
1000 Brussel

Meer info : www.bozar.be en www.onb.be

Extra :
Piet Swerts : www.pietswerts.be, www.cebedem.be, www.matrix-new-music.be (*) en youtube

Elders op Oorgetuige :
Huldeconcert Piet Swerts in Kasteel Cortewalle in Beveren, 11/11/2010

21:43 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Pierre-Laurent Aimard brengt Holliger, Schumann en Debussy in Bozar

Pierre-Laurent Aimard Hij was jarenlang de vaste pianist van het Ensemble intercontemporain, de onomstreden specialist van de hedendaagse muziek. Sinds enkele jaren legt Pierre-Laurent Aimard zich ook toe op andere pianorepertoires, bijvoorbeeld Mozart, Liszt of Debussy. Alvorens een eerbetoon te brengen aan laatstgenoemde met het briljante tweede boek van Préludes trakteert hij de luisteraars van de eigentijdse muziekcreatie (Holliger) op een romantisch hoogtepunt (Schumann).

Heinz Holliger (1939) is zonder twijfel de meest vermaarde hedendaagse hoboïst, die zonder problemen het klassieke repertoire en de nieuwste technieken voor het instrument beheerst. Zijn werk als componist verbindt formalisme en een voorkeur voor het troebele, voor strikte vormen uit de Renaissance, of geërfd bij Webern en Boulez. Het geeft bovendien blijkt van een vreemde hartslag, van een psychologie die haast buiten adem lijkt. Zijn liefde voor een eenzame en hoge literatuur - die van Celan, Beckett en de late Hölderlin - heeft hem geleid naar een muzikaal universum dat wordt overheerst door een soort verstommende witheid, een gesloten en balancerend universum, niettemin doorkruist met een radicale en koppige taal.

Programma :

  • Claude Debussy, 12 Preludes (2e boek)
  • Heinz Holliger, Elis
  • Robert Schumann, 12 Etudes symphoniques, op. 13 & Variations, op. posth.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Pierre-Laurent Aimard : Holliger, Schumann, Debussy
Woensdag 5 december 2012 om 20.00 u
(inleiding om 19.30 u )
Bozar - Henry Le Boeufzaal - Brussel
Ravensteinstraat 23
1000 Brussel

Meer info : www.bozar.be en www.pierrelaurentaimard.com

Extra :
Heinz Holliger op www.schott-music.com en youtube

Beluister alvast Heinz Holligers Elis

19:27 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Chrs Galarreta, Seiji Morimoto, Patrick Thinsy, Adam Asnan & Pauwel De Buck in de Beursschouwburg

Chrs Galarreta Chrs Galarreta (foto) maakt geluid uit klank en stilte. Hij gebruikt hiervoor ongewone elektronische toestellen, zelfgemaakte instrumenten, gecontroleerde software-fouten, en non-auditieve tonen. Dit alles verwerkt hij tot audiovisuele installaties en performances.

Seiji Morimoto creëert geluidperformances, installaties en video's. In 2003 verhuisde Morimoto naar Berlijn, en performde en exposeerde intussen op vele internationale festivals in Europa. Hij is geïnteresseerd in de onstabiele akoestische balans tussen dagdagelijkse objecten en technische media.

Patrick Thinsy is al 10 jaar actief als muzikant, zowel in de rock scene, als in groepsimprovisaties en met solowerk. Hij creëert zijn geluid met behulp van platendraaiers, synthesizers, veldopnamen en objecten, van gewelddadige uitbarstingen tot traag evoluerende electro-akoestische soundscapes. Zijn belangrijkste focus in improvisatie ligt op het nemen van risico’s, de reacties van publieken en collega-muzikanten uittesten en voortdurend nieuwe mogelijkheden opzoeken. Thinsy is ook fotograaf en beeldend kunstenaar.

Pauwel De Buck is een geluidskunstenaar die leeft en werkt in Gent. Zijn werk wordt zowel gepresenteerd in vorm van installaties als in performances. Hij combineert specifieke veldopnames, meestal uit stedelijke omgevingen, met elektronisch gegenereerde klanken. Deze werkmethode uit zich in een zowel tijdgebonden als sculpturaal en ruimtelijk resultaat. Zijn werk wordt uitgebracht op het Londens Entr'acte label.

Adam Asnan is een Lndense componist-performer. Zijn werk promoot het esthetische potentieel van vaststaand (opgenomen) en versterkt geluid. Zijn composities, live optredens en audiovisuele samenwerkingen toerden meermaals doorheen Europa. Asnan bracht zijn creaties uit bij Entr'Acte, Senufo Editions en Foredoom.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Chrs Galarreta, Seiji Morimoto, Patrick Thinsy, Adam Asnan, Pauwel De Buck
Dinsdag 4 december 2012 om 20.30 u
Beursschouwburg - Brussel
A. Ortsstraat 20
1000 Brussel

Meer info : www.beursschouwburg.be en www.q-o2.be

19:08 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook