05/02/2013

Lecture recital Jörg Widmann in deSingel

Jörg Widmann Sinds Jörg Widmann (foto) muzikaal kan denken, is Schumann een van zijn grootste helden. Widmanns lecture recital vertrekt van Schumanns dictum dat "de toekomst de hogere echo van het verleden moet zijn". Het spanningsrijke evenwicht tussen traditie en vernieuwing kenmerkt Widmanns eigen muziek. In dit lecture recital demonstreert hij hoe de schijnbare tegenstelling tussen oude vormen en nieuwe expressiemiddelen zijn eigen composities stimuleert. Hij illustreert zijn inzichten aan de hand van klassieke en romantische voorbeelden van Mozart en Schumann naast eigen werk.

Pianiste Irene Russo studeert voor deze gelegenheid Widmanns 'Hallstudie' opnieuw in, die ze in 2003 creëerde. Niet enkel het klavier maar het hele instrument wordt als één groot 'Klangkörper' bespeeld. Op zoek naar nieuwe, ongehoorde klanken wordt de vleugel in een boog van 360° binnenstebuiten gekeerd. Aan de basis van het ontwikkelingsproces ligt een traditioneel tonaal akkoord in a-mineur, niet toevallig de favoriete toonaard van Schumann.

Jörg Widmann (1973) is een van de fascinerendste componisten én klarinettisten van onze tijd. Hij volgde klarinet aan de Hochschule für Musik in München bij Gerd Starke en later bij Charles Neidisch aan de Juilliard School in New York. Als klarinettist won hij verscheidene prestigieuze wedstrijden. Widmann trad op met de grote internationale orkesten. Widmann was ook 'artist in residence' bij het Deutsche Sinfonieorchester Berlin, Heidelberger Frühling, bij het festival Spannungen en de Salzburger Festspiele. In oktober 2001 volgde hij Dieter Klöcker op als professor klarinet aan de Staatliche Hochschule für Musik in Freiburg.

Heel jong, op elfjarige leeftijd, begon Widmann compositie te studeren bij Kay Westermann. Daarna ging hij in de leer bij Hans Werner Henze, Wilfried Hiller en Wolfgang Rihm. Jörg Widmann ontving de afgelopen jaren tal van prijzen voor zijn composities, waaronder de prestigieuze Prijs van de Ernst von Siemens Stichting en de Ehrenpreis der Münchner Opern-Festspiele.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Lecture recital Jörg Widmann
Zaterdag 9 februari 2013 om 20.00 u
Muziekstudio deSingel - Antwerpen

Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.desingel.be

Extra :
Jörg Widmann : www.joergwidmann.com, www.schott-music.com en youtube

Elders op Oorgetuige :
Belgische première Jörg Widmanns Zweites Labyrinth : een onvergetelijke klankbelevenis !, 14/09/2012
Signum Quartett brengt Haydn, Widmann en Schubert in Sint-Truiden, 26/01/2012
Jörg Widmann : een unieke ontmoeting met een fascinerende persoonlijkheid, 21/09/2009

15:33 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Kamerorkest van de Novosibirsk Staatsfilharmonie creëert nieuw werk van Ludwig Albert in Sint-Truiden

Ludwig Albert Novosibirsk (Siberië) ligt ver verwijderd van de grote muzieksteden maar is erg bekend om zijn vioolopleiding. Befaamde violisten zoals Vengorov, Prischepenko en Repin studeerden er bij Zachar Bron, ooit nog laureaat van de Koningin Elisabethwedstrijd. Het meest populaire ensemble van de stad is het Kamerorkest van de Novosibirsk Staatsfilharmonie.

Dat orkest bestaat uit jonge, getalenteerde muzikanten en zet de traditie van de beroemde Novosibirsk strijkersklas verder. De chefdirigent Alim Shakhmametiev en zijn muzikanten benaderen muziek op een onconventionele manier en concerteren op zeer hoog niveau. Samen met marimba-duo Ludwig Albert en Lin Chin Cheng spelen ze een dubbelconcerto voor twee marimba's en strijkorkest van Ludwig Albert en Russische volksliederen bewerkt door Theo Breuls voor 2 marimba's en strijkorkest. Daarnaast brengt het Kamerorkest op meesterlijke wijze werken uit het grote repertoire voor strijkorkest.

België's leidinggevende en internationaal geprofileerde marimbist Ludwig Albert (foto) behoort tot de absolute wereldtop en is één van de meest begaafde en veelzijdige marimbaspelers. Hij weet zich te onderscheiden door zijn unieke combinatie als componist en performer. Na zijn studies aan het Koninklijk Muziekconservatorium te Antwerpen werd hij in 1994, na een internationale selectie, als eerste Belg toegelaten aan de befaamde Toho Gakuan Music School in Tokyo om zich verder te bekwamen bij de wereldvermaarde Japanse marimba-virtuose Keiko Abe. Dat resulteerde in verdere uitnodigingen en verscheidene internationale concerttours samen met Keiko Abe. Samen voerden ze in primeur haar meesterwerken voor marimba-duo uit. In 2004-2005 vierde hij zijn 10-jarige carrière met een speciale concertreeks i.s.m. met verscheidene bekende gasten waaronder de populaire Vlaamse zangeres Dana Winner. In 2006 produceerde Albert een speciaal jubileum album met nieuwe aan hem opgedragen, en eigen, composities uitgevoerd met internationale gasten. Zijn totale oeuvre van eigen composities en bewerkingen zijn gepubliceerd en internationaal verdeeld door muziekuitgeverij Beurskens.

Programma :

  • Ludwig Albert, Concerto voor twee marimba's en strijkerorkest (creatie)
  • Een selectie van Russische liederen voor marimba duo en strijkersorkest (bw.Theo Breuls)
  • P. I. Tsjaikovsky, Serenade in , op.us 48
  • D. Sjostakovitsj, Kamersymfonie nr. 1 in c, opus 110A , een bewerking voor strijkorkest van R. Barshai van het strijkkwartet nr 8

Tijd en plaats van het gebeuren :

Het Kamerorkest van de Novosibirsk Staatsfilharmonie : Albert, Tsjaikovsky, Sjostakovitsj
Vrijdag 8 februari 2013 om 20.15 u
Academiezaal - Sint-Truiden

Plankstraat 18
3800 Sint-Truiden

Meer info : www.debogaard.be

Extra :
Ludwig Albert : www.ludwigalbert.com, www.muziekcentrum.be en youtube

15:18 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Vlernika : een vlechtwerk van film en muziek over het nazinderen van de Spaanse burgeroorlog

Dick van der Harst In 2007 was het precies 70 jaar geleden dat een grote groep Spaanse vluchtelingenkinderen in België onderdak vond. De tol van de Spaanse burgeroorlog was groot. Muzikant en componist Dick van der Harst (foto), cineasten Fabio Wuytack en Brecht Vanmeirhaeghe sloegen de handen in elkaar om rond het thema een multimediaal kunstwerk te maken. Dick van der Harst staat bekend om zijn vakmanschap, zijn zin voor experiment en de multiculturele dimensie in zijn repertoire. Invloeden uit de jazz, de klassieke muziek en de volksmuziek zijn hem niet vreemd. Voor dit programma putte hij uit het traditionele, Baskische folkrepertoire. De muziek wordt live gebracht tijdens de vertoning van de film. Vlaamse uitvoerders krijgen ondersteuning van Baskische muzikanten.

In Vlernika, Los Niños de la Guerra draait alles rond de grote groep Spaanse kinderen die op de vlucht voor de Spaanse burgeroorlog onderdak vonden in Gent en omstreken. Tijdens de Spaanse burgeroorlog van 1936 tot 1939, vonden heel wat Baskische kinderen-vluchtelingen een nieuwe thuis bij Gentse families. Een groot aantal van deze 'niños' werd in Vooruit aan hun nieuwe familie voorgesteld. Ter herdenking zette Trefpunt in 2007 met toenmalig Gents stadscomponist Dick van der Harst, cineast Fabio Wuytack en scenarist Brecht Vanmeirhaeghe een multimediaal project op. Het resultaat is Vlernika, een uniek beeldverhaal dat emotie, geschiedenis en verbeelding doorkruist.

Van 1936 tot 1939 werd Spanje geplaagd door een hevige burgeroorlog. Om hun kinderen van het oorlogsgeweld te hoeden, zonden veel Spanjaarden hun kroost naar veiliger oorden. Zo vingen Gentse families meer dan tweehonderd Baskische kinderen op. Het spreekt voor zich dat dit een heel emotionele gebeurtenis was voor de kinderen, de achtergebleven familieleden en de pleeggezinnen. Nadat het geweld geluwd was, kwam Franco aan de macht. Sommige kinderen keerden toen terug, anderen bleven in België en bouwden hier hun leven op. De organisatie Los Niños de la Guerra bracht de Spaanse vluchtelingen later opnieuw samen. Trefpunt wou deze gebeurtenissen herdenken en sprak daarvoor de componist Dick van der Harst, cineast Fabio Wuytack en scenarist Brecht Vanmeirhaeghe aan om rond dit thema een multimediaal kunstwerk te maken.

Dick van der Harst (1959) is muzikant, arrangeur en componist. Sinds 1989 is hij componist in residentie bij LOD. Hij maakte muziektheaterproducties met onder andere Thierry Salmon, Guy Cassiers, Alain Platel en Eric De Volder. Naast muziektheaterwerk schrijft Van der Harst muziek voor zijn eigen ensembles (o.a. Audible Life Stream) en voor anderen (Oxalys, Quatuor Danel…). Zijn werk is op verschillende cd's verschenen.

Met bewondering voor het vakmanschap maar weerstand tegenover bandwerk gebruikt Dick van der Harst in zijn composities zowel jazz, klassiek als volksmuziek. Steeds zoekt hij naar wat authenticiteit vandaag kan betekenen. Het resultaat is muziek waar geen model voor bestaat: hij legt zijn oor te luister bij andere tijden, andere landen, andere culturen, en verbindt die stijlen en genres intuïtief met zijn eigen muzikale wereld, wat een nieuwe artistieke taal oplevert. Respect, eerlijkheid en ambachtelijkheid staan op de eerste plaats. De muziek van Van der Harst is menselijk, en laat grote vrijheid aan de muzikanten die ze uitvoeren.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Vlernika. Los Niños de la Guerra
Vrijdag 8 februari 2013 om 20.00 u
Cultuurcentrum Belgica - Dendermonde

Kerkstraat 24
9200 Dendermonde

Meer info : www.ccbelgica.be en www.trefpunt.be
------------------------------
Zaterdag 9 feburari 2013 om 20.30 u
CC Het Bolwerk - Vilvoorde

Bolwerkstraat 17
1800 Vilvoorde

Meer info : www.hetbolwerk.be en www.trefpunt.be

Extra :
Dick van der Harst op www.muziekcentrum.be, www.lod.be en youtube
Vlernika slaat aan. Drie- tot vierduizend mensen wonen voorstelling op Sint-Jacobs bij, Karel Van Keymeulen, De Gentenaar, 12/07/2007
Toen werd het stil aan St.-Jacobs, Agnes Goyvaerts, De Morgen, 16/07/2007

Elders op Oorgetuige :
Vlernika doorkruist emotie, geschiedenis en verbeelding, 16/04/2008
Geen muziekje blijft verborgen : een portret van Dick van der Harst, 9/02/2008
Vlernika, Los Niños de la Guerra, 9/07/2007

14:51 Gepost in Concert, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

Nieuw akoestisch werk van Eliane Radigue in Netwerk Aalst

Eliane Radigue De Franse componiste Eliane Radigue (1932) is een pionier op het gebied van elektro-akoestische muziek. Deze oud-leerlinge van Pierre Henry en Pierre Schaeffer heeft een bescheiden, maar uiterst uitzonderlijk, oeuvre opgebouwd. Haar grote muze is de Arp 2500 synthesizer, waarmee ze al jarenlang subtiele en pure muziek componeert die de opperste concentratie van de luisteraar vraagt. Vanuit een intens beleven van het Tibetaanse boeddhisme assembleert Radigue traag evoluerende, weidse klankschappen.

Occam is een van haar nieuwste akoestische composities, geschreven voor harpist Rhodri Davies, altvioliste Julia Eckhardt en basklarinettiste Carol Robinson.

De Welsche harpist Rhodri Davies confronteert de traditionele concepten van harp door het gebruik van preparations, detuned, bowed en e-bowed strings. De invloed van live electronics en musique concrète is merkbaar in zijn interesse voor en zijn zoektocht naar noise, stilte, textuur en abstract geluid op zijn akoestisch instrument. Naast solo performances werkt Davies nauw samen met o.a. John Butcher, Evan Parker, Chris Burn, Mark Wastell en Ingar Zach.

De Amerikaanse klarinettiste en componiste Carol Robinson is gepassioneerd door improvisatie, zowel in de gekende klassieke als in de experimentelere hedendaagse muziek, en steeds op zoek naar nieuwe invalshoeken. Naast haar werk met verschillende componisten (Giacinto Scelsi, Nono, Morton Feldman, Phil Niblock, Berio…), werkt ze ook vaak samen met video-artiesten, fotografen, choreografen en muzikanten uit andere genres.

Julia Eckhardt groeide op in Berlijn en is altvioliste in het veld van gecomponeerde en geïmproviseerde hedendaagse muziek. Na haar studies viool in Rotterdam en Brussel speelde ze in verschillende kamermuziekgroepen en in het Nationaal Orkest van België. Sinds 1996 is ze artistiek verantwoordelijke bij Q-O2, een ensemble voor hedendaagse experimentele en geïmproviseerde muziek en sinds 2006 ook een werkplaats voor muziek en klankkunst. Eckhardt maakt deel uit van Incidental Music, een internationale groep voor conceptuele muziek (met Manfred Werder en Normisa Pereira da Silva).

Alain Franco werd geboren in Antwerpen en woont in Brussel. Hij studeerde muziek aan de conservatoria van Brussel, Luik en Antwerpen, behaalde er een masterdiploma voor piano en kreeg er meerdere eerste prijzen. Daarnaast behaalde hij eveneens het diploma DEA musicologie van de XXe eeuw (IRCAM-EHESS). Hij was vaste dirigent van het ensemble ChampdAction (1989-1993) en heeft sindsdien samengewerkt met het Ensemble Modern (Frankfurt), het Ictus ensemble (Brussel), het ensemble Musiques Nouvelles (Brussel), het Filharmonisch orkest van Luik, het Orkest van de Opera van Lyon, het Prometheus ensemble (Leuven), het ensemble Oh Ton (Oldenburg), de Beethovenacademie (Antwerpen) en de BBC Singers.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Julia Eckhardt, Rhodri Davies & Carol Robinson : Eliane Radigue
Vrijdag 8 februari 2013 om 20.00 u
Netwerk / centrum voor hedendaagse kunst - Aalst

Houtkaai
9300 Aalst

Meer info : www.netwerk-art.be

Extra :
Eliane Radigue op www.kalvos.org en youtube

Elders op Oorgetuige :
Rhodri Davies, Eliane Radigue & John Butcher in de Beursschouwburg, 16/02/2012
Rhodri Davies brengt solocomposities voor harp in de Q-O2 werkplaats, 18/01/2010
Displaced Sounds : Eliane Radigue, 17/10/2009

Bekijk alvast dit portret van Eliane Radigue

11:31 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Sound & Image met gratis performance Robin Hayward, Peter Jacquemyn, Sigrid Tanghe, Klaas Verpoest en Jan Pillaert in M Museum Leuven

Robin Hayward 'Sound & Image' is een dag met lezingen, discussies en performances over artistiek onderzoek rond geluid in zijn relatie tot verschillende, vooral visuele kunstvormen. In het eerste gedeelte van de dag (11.00 u - 16.00 u) presenteren doctoraatsstudenten hun onderzoeksproject en bespreken dit met collega's, promotoren en experten. Het tweede gedeelte van de dag (16.30 u - 22.00 u) staat open voor een breder publiek van kunstenaars, onderzoekers, studenten en geïnteresseerden. De dag wordt afgesloten met een performance van de experimentele tubaspeler en componist Robin Hayward (foto), gevolgd door '2×2', een multidisciplinaire improvisatie voor beeld en klank, met muziekinstrumenten, stem en beeldprojecties (een project van Peter Jacquemyn, Sigrid Tanghe, Klaas Verpoest en Jan Pillaert).

Robin Hayward is tubaspeler en componist. Hij ontwikkelde een unieke manier van tubaspelen. Zijn composities vertonen een fascinatie voor akoestisch geproduceerde noise en weerspiegelen de muzikale kwaliteiten van taal. Ze onderzoeken just intonation en microtonale tuning systemen. Hij is actief als solist en speelt in verschillende ensembles voor nieuwe en experimentele muziek, waaronder het Kammerensemble Neue Musik Berlin en de legendarische improvisatiegroep Phosphor.

Het project '2x2' van Peter Jacquemyn, Sigrid Tanghe, Klaas Verpoest en Jan Pillaert is een multidisciplinaire improvisatie voor beeld en klank, met muziekinstrumenten, stem en beeldprojecties. Zoals musici improviserend op elkaar inwerken communiceren ook de projecties met elkaar. Tegelijkertijd ontstaat er op de scène een alles overkoepelende interdisciplinaire dialoog tussen beeld en klank. Muzikale stemmingen, spanning, vibratie, ritme en dynamiek werken gelijklopend of contrasterend met geschilderde sfeer, compositie, lijnvoering, volume, vlakverdeling en koloriet. Het geheel kan chaotisch en overweldigend zijn, en soms ontstaat er pure harmonie. 2×2 is voortdurend in beweging: projectie en muziek volgen, stuwen, ondersteunen of onderbreken elkaar in een constante wisselwerking. Het is een 'beeldend concert', een organisch gebeuren met eigen wetten en een interne, niet altijd even transparante logica.

Programma :

  • 11.00 u - Arrival
  • 11.15 u - Introduction by Peter Beyls (LUCA - Sint-Lukas Brussels)
  • 11.30 u - Jeroen Uyttendaele: Musical Frameworks (HISK, Ghent)
  • 12.10 u - Pieter Coussement: Rethinking Interactive Arts, a viewpoint based on social embodiment (University of Ghent)
  • 12.50 u - Pause
  • 14.00 u - Joel Ryan: Knowing When. keynote lecture (STEIM, Amsterdam, NL)
  • 15.00 u - Rudi Knoops: Friction as Trigger for Embodied Perception (MAD-Faculty Genk)
  • 15.30 u - Discussion with Joel Ryan and the referees

    LUCA Faculty of the Arts / Transmedia / Impact Sessions
  • 16.30 u - Introduction by Peter Jacquemyn (LUCA - Sint-Lukas Brussels)
  • 17.00 u - Jeroen D’hoe: Creative ear-sight. (LUCA - Lemmensinstituut Leuven) A composer's inquiry into cross-artistic research
  • 17.30 u - Wim Lambrecht: 'Suite Traced in Light', sound fragments by Peter Maxwell Davies, Dmitri Sjostakovitsj and Wolfgang A. Mozart (LUCA - Sint-Lucas Visual Arts Ghent)
  • 18.00 u - Robin Hayward: States of Rushing - lecture (TU Berlin, DE)
  • 18.30 u - Pause
  • 19.30 u - States of Rushing: performance by Robin Hayward (TU Berlin, DE)
  • 20.30 u - 2 x 2: performance by Peter Jacquemyn, Klaas Verpoest, Jan Pillaert (LUCA - Sint-Lukas Brussels) and Sigrid Tanghe

Tijd en plaats van het gebeuren :

Sound & Image
Donderdag 7 feburari 2013 van 11.00 u tot 22.00 u
M Museum - Leuven

Leopold Vanderkelenstraat 28
3000 Leuven
Gratis toegang
Inschrijven is alleen verplicht (office@hisk.edu) voor het eerste gedeelte

Meer info : www.mleuven.be, www.kuleuven.be en www.impactsessions.be

Extra :
Robin Hayward :  www.robinhayward.de
Peter Jacquemyn : www.peterjacquemyn.com en youtube
Sigrid Tanghe : www.sigridtanghe.com
Klaas Verpoest : www.klaasverpoest.com
Jan Pillaert : www.myspace.com/janpillaert

Elders op Oorgetuige :
Britse tubavirtuoos Robin Hayward geeft soloconcert in Logos, 23/09/2011
In bad met ... Maarten Beirens, Peter Jacquemyn, Sigrid Tanghe en Jan Fonteyn, 27/11/2010
Peter Jacquemyn, Arne Deforce & Sigrid Tanghe : dialoog over de grenzen van beeldende kunst en muziek, 17/02/2008

10:59 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

03/02/2013

Istanbul Ekspres : muziek, film, expo en gastronomie uit de metropool waar Oost en West elkaar ontmoeten

Istanbul Ekspres Van donderdag 7 tot en met zaterdag 16 februari laten De Centrale en Kunstencentrum Vooruit in Gent de 'dualiteit en diversiteit' op het publiek los tijdens de vierde editie van Istanbul Ekspres. Een gevarieerd concert- en filmprogramma, aangevuld met een fototentoonstelling en Turkse gastronomie maken van dit stadsfestival een authentieke culinair-muzikale belevenis. Met o.a. de 'Turkse Norah Jones', Turkse triphop meets elektronicabeest Köhn en een hulde aan Romamuziek...

Istanbul blijft tot de verbeelding spreken als één van de grootste en boeiendste steden ter wereld. Een metropool die we misschien wel het beste kunnen omschrijven met het woord 'dualiteit': gescheiden door de Bosporus, is İstanbul verweven met zowel de oosterse als de westerse wereld. Een kosmopolitische stad waar de traditionele wereld overgaat in een hypermoderne. Dualiteit en diversiteit die ook terug te vinden is het muzikale leven van Istanbul: traditionele folkmuziek, fasıl, Turkse en westerse rock, jazz…

Tango en dramarock
De eerste vier dagen is het festival te gast in het intercultureel centrum De Centrale met twee avonden Turkse pop, een dubbelconcert met dito rock en tenslotte een optreden met Turkse tango. Voor de openingsdag op 7 februari verwelkomt De Centrale opnieuw Nev, de Turkse zanger-gitarist die iets meer dan een jaar geleden reeds in Gent te horen was. Met de georkestreerde pop-klassiek bewandelt hij een bij momenten kleurrijk en goed gearrangeerd pad dat geëffend wordt door een geluid waarin enerzijds keyboards en basgitaar en anderzijds ud, klarinet en darboeka elkaar vinden. De elektrische gitaar omgordt het geheel met een rockrandje zonder de muziek messcherp of gevaarlijk te maken. De opening van Istanbul Ekspres mag immers gerust wat feestelijk zijn. Bovendien krijgen bezoekers voor hun inkomticket niet alleen een optreden, maar ook een kleine mezzeschotel aangeboden. Wie met een grote honger zit, kan tegen een kleine vergoeding nog een extra portie krijgen. Een dag later staat er alleen muziek op het programma, met een concert van de zangeres Göksel die vroeger backings deed bij onder andere Sezen Aksu, maar sinds 1997 ook cd's onder eigen naam uitbrengt: met minder volkse elementen dan Nev, maar wel wat zoeter en luxueuzer.

Een graadje steviger wordt het op 9 februari met het dubbeloptreden van Model en Flört. Met hun baarden en lange haar, lijken de drie heren van deze laatste band zo weggelopen uit een fotosessie van de Beatles ten tijde van 'Let it Be'. Muzikaal flirten ze ook wat met de samenzang van The Fab Four, maar daarnaast gaan ze ook te leen bij psychedelische 60's rock, onschuldige pop en funk met duidelijke echo's van de Red Hot Chili Peppers. Zelf omschrijven de niet van zelfspot gespeende muzikanten hun muziek als Anadolu beat, tevens de naam van hun laatste cd. Veel minder op zoek naar een eigen stijlaanduiding is de groep Model van zangeres Fatma Turgut die sterk aanleunt bij de hitparadegevoelige dramarock die flirt met het koude pathetiek en semi-gothic.

Veruit de meest traditionele en origineelste (in verschillende betekenissen van het woord) van de acts die te horen zijn in De Centrale is een groep rond Sema, voluit Sema Moritz. Als zangeres bracht ze zowel jazz standards als liederen van Brecht, wat meteen het cabareteske in haar muziek verklaart. Sinds 1997 richt ze zich met haar project 'Legendary Ladies' ook op de Turkse tango die populair was in de jaren '20 en '30, de eerste jaren van de Turkse Republiek. Van het project verschenen reeds twee cd's, 'Ekho' en 'Ekho II' en in Gent zal ze het tangorepertoire brengen, begeleid door piano, klarinet en percussie. Het optreden wordt voorafgegaan door een vertoning van een documentaire over de wijk Beyoğlu, het muzikale hart van in Istanbul. Het concept, de tekst en de muziek bij de reportage kwamen allemaal voor rekening van Sema.

Keukentafel en restaurant
Voor het tweede deel van het festival verhuist Istanbul Ekspres naar De Vooruit waar met twee tripleconcerten op 15 en 16 februari met Turkse jazz, vrije improvisatie, rock en cultuuroverschrijdende "traditionele" muziek. Speciaal voor Istanbul Ekspres zet Vooruit ook enkele samenwerkingen op tussen Turkse, Belgische en Nederlandse muzikanten. Een eerste voorbeeld daarvan is meteen het openingsconcert van 15 februari. Jürgen De Blonde, als elektronicaman bekend als Köhn en als rocker deelachtig aan de Portables, vervoegt Seni Görmem Imkansiz. Dit duo van Gaye Su Akyol en Tuğçe Şenoğul is in de weer met synthesizers, melodica en drummachine, wat resulteert in eenvoudige, ambachtelijke lo-fi muziek waar Turkse melodieën gedragen worden door rammelende en/of repetitieve begeleidingen: het soort muziek waaraan bij voorkeur op de keukentafel aan geknutseld wordt.

Naar eigen zeggen kent De Blonde de muziek van het Turkse duo alleen via MySpace en YouTube. Van enig contact tussen beide partijen is ook nog geen sprake geweest, maar dat hoeft voor de Belg geen probleem te zijn. "Ik reken op de energie van het moment. Een eerste ontmoeting is vaak heel onbevangen en inspirerend en hoe minder er op voorhand gezegd of gepland wordt, hoe beter."

Ook wat het materiaal dat hij gaat gebruiken betreft , ligt alles nog open, al geeft De Blonde aan dat hij het compact wil houden. "Mijn basis setup van dit moment bestaat uit een kleine Behringer mengtafel, Kaoss Pad 1, Korg Monotribe en Monotron, Doepfer Dark Energy, een midi keyboard, Electro Harmonix Worm, Danelectro Reel Echo en een Vox Looper (een pedaal waarmee ik instant loops maak, stapel en bewerk): een combinatie van eenvoudige synthesizers, looper en effecten die mij toelaat heel organisch en direct te werk te gaan. Mijn manier van werken gaat sowieso heel fel uit van improvisatie en het on-the-spot opbouwen van muziek."

Wie de recentste releases van De Blonde gehoord heeft, kan niet anders dan vaststellen dat de knutselmuziek van de Turkse dames niet meteen in dezelfde lijn ligt, maar de Belg kan het "speelse, ietwat naïeve karakter" van hun muziek wel waarderen. Bovendien beschouwt hij een samenwerking als een nieuw gegeven waarin de kwaliteiten van individuen versmelten. "Ik ga niet uit van "dit is wat ik doe, dit is wat zij doen en laten we dat nu eens combineren met elkaar. Ik zie mezelf ook als ondergeschikt aan het geheel. De uitdaging bestaat er voor mij dus in om te zien wat er gebeurt als we elkaar ontmoeten en daarmee om te gaan vanuit een open geest. Er zal natuurlijk wel wat afhangen van in hoeverre zij openstaan voor een aanpak als deze, maar hier zie ik mij ook ondergeschikt. Als het erop uitdraait dat ik een derde groepslid van Seni Görmem Imkansiz word, so be it, maar aan hun muziek te horen, is spontaniteit hen ook niet vreemd. Sowieso zie ik uit naar het samengooien van hun roots en inspiraties met de mijne." Op papier is dit dan een smeltkroes van Turkse en Westerse invloeden, lo-fi, improvisatie, krautrock en kosmische muziek, elektronische avant-garde."

Na de Turks-Belgische ontmoeting zoekt het programma meer herkenbaar vaarwater op met de lichte clubjazz van zangeres-pianiste Karsu Dönmez die als muzikante ontdekt werd in het restaurant van haar ouders. Een reportage over deze vocaliste wordt vertoond op 13 februari in de Turbinezaal van De Centrale. De afsluiter van de eerste avond in Vooruit is Luxus, waar de aanwezigheid van onder andere viool, accordeon, trombone en klarinet zorgt voor  met een mix van Turkse volksmuziek, Balkanklanken, oosterse grooves, blues en rock.

Energiepeil in het rood
Net als de eerste dag Istanbul Ekspres in Vooruit zet ook de tweede (16 januari) in met een onuitgegeven samenwerking. Centraal staat deze keer het Turkse freejazzkwartet konstruKt dat naast saxofonist Korhan Futacı en gitarist Umut Çağlar bestaat uit een tweekoppige percussiesectie met Özün Usta, Korhan Argüden. De groep gaat resoluut voor de onversneden in your face aanpak: free is free en een vaste grond onder de voeten is daarbij niet wenselijk. In het verleden nam de groep al op met internationale kanonnen als Evan Parker en Peter Brötzmann en in 2013 verschijnt een album op het NotTwo label.

Het Turkse viertal wordt op vraag van Vooruit uitgebreid tot een octet met rietblazer Joachim Badenhorst (van wie onlangs een eerste soloalbum verscheen), trompettisten Sanne van Hek (Black Napkins) en Bart Maris (FES) en euphoniumspeler Niels Van Heertum (Ifa y Xango). Net als De Blonde geeft deze laatste toe dat hij eigenlijk nog niet lang vertrouwd is met het werk van zijn Turkse sparringpartners. "Voor de vraag van Vooruit kwam kende ik de groep eigenlijk niet. Natuurlijk ben ik wel vertrouwd met het soort muziek dat konstruKt maakt -improvisatie in een van zijn wildste en puurste vormen- en met de muzikanten waarmee ze samengewerkt hebben: Peter Brötzman, Marshall Allen en Evan Parker. Met deze laatste gaan we trouwens ook met Ifa y Xango samenspelen, in het kader van LAbO #4 van Champ d'Action." 

Speciale voorbereidingen gaat Van Heertum niet treffen. "Ik begin graag aan dit soort dingen zonder me al te goed op de hoogte te stellen van waar de andere partijen voor staan. De magie die er kan zijn bij het eerste concert heeft iets heel bijzonder. Wat eventuele repetities betreft moet alles trouwens nog uitgeklaard worden. Ik vermoed dat we elkaar een aantal dagen voor het concert zullen ontmoeten, maar of er dan ook effectief gespeeld of gerepeteerd wordt, dat valt nog te bezien." 

Dat hij met Ifa y Xango vaak wat verfijnder te werk gaat dan de sonore explosiviteit van konstruKt baart hem ook geen zorgen, integendeel. "Dat ik meer fijnbesnaarde dan stevige muziek speel is een momentopname denk ik. Een jaar geleden zou je misschien het tegenovergestelde beweerd hebben. Ik denk wel dat de energie van konstruKt een stevige uitdaging wordt. Joachim Badenhorst zal ook van de partij zijn, ik ben dus zeer benieuwd hoe de totale combinatie gaat uitdraaien. Het hoge energiepeil van konstruKt is natuurlijk wel iets dat een diepe indruk achterlaat. Het is een groep die de een heel optreden lang de boog gespannen kan houden, iets wat als koperblazer fysiek niet altijd mogelijk is. Ook de bezetting heeft een bijzonder aspect: met meerdere percussionisten tegelijk samenspelen is steeds een interessant gegeven." 

Na de passage van konstruKt eindigt de slotavond van Istanbul Ekspres met strakker afgelijnde muziek, hoewel er steeds een draai aan de rechtlijnigheid gegeven wordt. De 70's rock van Replikas isimmers niet vies van breuken, haken en ogen en in de Trakya All Stars van percussionist Burhan Öcal komen dan weer verschillende tradities samen. Het twaalfkoppige collectief combineert Turkse met Romamuzikanten uit Thracië. De band bedient zich van traditionele instrumenten (zurna, quanun, davul en cümbüş), naast onder andere saxofoon, trompet, viool en de elektronica van dj Murat Uncuoglu. Öcal is dan ook een uitgesproken brugfiguur tussen verschillende culturen en stijlen. Hij leerde percussie van zijn vader, kreeg van zijn moeder de religieuze muziek mee en speelde samen met de legendarische Zwitserse drummer Pierre Favre (enkele maanden geleden nog overweldigend op Jazz Brugge), Sting, fusion-icoon Joe Zawinul en de klassieke pianiste Maria João Pires. Turks, ja, maar met flavour. Een smaakje dat Istanbul Ekspres een heel eigen karakter geeft.

Nog meer beeld is er op 12 februari in De Centrale, met 'Romanistanbul', een documentaire over Romamuzikanten in Istanbul. Deze vertoning wordt gevolgd door een gratis optreden Turkse Romamuziek door de Gentse groep Ibidiklar.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Istanbul Ekspres
Van donderdag 7 tot en met zaterdag 16 februari 2013
De Centrale en Kunstencentrum Vooruit - Gent


Meer info : www.vooruit.be en www.decentrale.be

Artikel grotendeels overgenomen van Kwadratuur.be

Extra :
Istanbul Ekspres 2013. Waar Oost en West elkaar treffen, Koen Van Meel op Kwadratuur.be, 20/01/2013

22:08 Gepost in Concert, Festival, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

Bijzondere geluidsperformance van Paolo Pascolo & JesterN in Logos

hbar Hoe kan de innovatieve, wetenschapsgerichte visie van Logos beter geïllustreerd worden dan met een concert dat fysika zelf als onderwerp heeft? Logos nodigt 2 experts uit die het als geen ander kunnen weten: de experimentele Italiaanse fluitist Paolo Pascolo en zijn evenknie JesterN (Alberto Novello), die de input van de eerste door een mangel van gedurfde live digital processing haalt. Beide heren treden op als het duo hBar en in hun improvisaties illustreren ze hoe je kwantummechanika kan vertalen naar klank. Niet te missen!

De constante van Planck - aangeduid met het symbool 'ħ' - is een natuurkundige constante die opduikt in alle vergelijkingen van de kwantummechanika. Ze werd vernoemd naar de natuurkundige Max Planck, die haar in 1900 invoerde bij de berekening van de radiatie van zwarte stralers. In veel gevallen worden (vereenvoudigde) varianten van deze constante gebruikt, die worden geschreven als ħ (spreek uit: h-streep of h-bar) en gebruikt om Planckeenheden mee te definiëren. Die eenheden geven de energetische diskontinuïteit weer die inherent is aan alle natuurkundige fenomenen. In het dagelijks leven is het een vrij contraintuïtieve, quasi onbruikbare eenheid om de simpele reden dat we spreken over waarden die zó klein zijn, dat ze grenzen aan de onmeetbaarheid.

ħBar is tevens het gelijknamige Italiaanse elektronica-duo dat we donderdagavond in Logos aan het werk zullen horen. Zij slaan een radikaal wetenschapsgerichte weg in en kozen ervoor om elementen uit de fysica als inspiratiebron aan te wenden voor hun improvisatie-acts. Op hun website stellen ze het concreter:

"In this first exploratory piece, the game between the sensuous fluidity of the flute and the discrete roughness of the digital sounds are confronted and fused to explore the subtle limits between continuity and discontinuity, between fluidity and steps, between percep-tion and reality, visible and invisible, analogue and digital." Alberto Novello (aka JesterN) is wetenschapper, componist en video-artiest. Hij werd geboren in Udine in 1977, studeerde piano en contrabas aan het conservatorium van zijn geboortestad en was een tijdlang bassist bij tal van experimentele bands. In 2002 promoveerde hij in fysica aan de universiteit van Triëst en behaalde aansluitend een Master of Arts, Science & Technology aan het Institut National Polytechnique de Grenoble onder mentorschap van Jean-Claude Risset. Van 2004 tot 2009 werkte hij als onderzoeker bij Philips Research (Eindhoven) in het domein van muziekperceptie en publiceerde geregeld artikels in tal van wetenschappelijke tijdschriften. In 2009 behaalde hij een doktoraat aan de T.U. Eindhoven en voltooide hij zijn Master in Sonologie. Sedert 2004 werkt hij aan verscheidene elektro-akoestische en audiovisuele projekten en stelt die voor op internationale festivals zoals Rewire, Sonic Acts, CMMAS en op conferenties zoals NIME en ICMC.

Zijn evenknie Paolo Pascolo is fluitist en saxofonist van opleiding en sedert 2003 professioneel aktief in het veld van de experimentele en elektroakoestische muziek. Hij speelde op (elektro-)jazzfestivals in verschillende uithoeken van Europa en ging daarbij samenwerkingen aan met onder meer Phil Minton en Takehisha Kosugi. Recent heeft hij de muziek bij een produktie van The Merce Cunningham Dance Company verzorgd.

Tijd en plaats van het gebeuren :

ħBar : Paolo Pascolo & JesterN
Donderdag 7 feburari 2013 om 20.00 u
Logos Tetraëder - Gent

Bomastraat 26-28
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org

Extra :
Paolo Pascolo op soundcloud.com

15:03 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

02/02/2013

Het Collectief brengt Stravinsky, Ives, Kagel en Schoenberg in Brussel

Mauricio Kagel Het Collectief stelt werken voor van vier markante componisten uit de 20ste eeuw. De Suite uit 'L'Histoire du soldat' van Stravinsky gaat terug op de avonturen van een militair die zijn ziel aan de duivel heeft verkocht. De muziek van Charles Ives, een groot figuur van de Amerikaanse muziek, haalt haar inspiratie bij de volksmuziek aan de andere kant van de Oceaan. Met Mauricio Kagel (foto), een fantastische Argentijnse componist, keren we terug naar Europa, waar hij zijn carrière beëindigde. Afsluiten doen we met Schoenberg, die terugkeert naar zijn wortels. Hij was de gangmaker van de muzikale vernieuwing van de Tweede Weense School en is de bepalende figuur binnen het repertoire dat Het Collectief uitvoert.

'Phantasiestück' voor fluit en piano biedt een mooi staaltje van het zogenaamde 'instrumentale theater' waarvoor Kagel beroemd is geworden. De titel verwijst onmiskenbaar naar de negentiende-eeuwse muziek, in het bijzonder naar die van Robert Schumann. Naast de vrij opgevatte vorm en het quasi geïmproviseerde karakter zijn er inderdaad heel wat stilistische verwijzingen naar het romantische idioom. De fantasie krijgt een regelrecht magische dimensie op het ogenblik dat - geheel onverwacht - een achter een scherm onzichtbaar opgesteld ensemble als in een droom muzikale herinneringen en toevoegingen speelt. Opnieuw verwerft de muziek pas betekenis in dialoog met dit scenische gegeven.

Programma :

  • Igor Stravinsky, Suite (L'histoire du soldat)
  • Charles Ives, Klaviertrio, op. 86
  • Mauricio Kagel, Phantasiestück
  • Arnold Schoenberg, Kammersymphonie Nr. 1, op. 9 (arr. Anton Webern)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Het Collectief : Stravinsky, Ives, Kagel, Schoenberg
Woensdag 6 februari 2013 om 20.00 u (inleiding door David Baeck om 19.30 u )
Koninklijk Conservatorium Brussel
Regentschapsstraat 30
1000 Brussel

Meer info : www.bozar.be en www.hetcollectief.be

Extra :
Mauricio Kagel : www.mauricio-kagel.com, www.edition-peters.de, brahms.ircam.fr, UbuWeb Film (met de volledige versie van 'Match' en 'Antithèse.) en youtube
Mauricio Kagel, een inleiding..., Godfried-Willem Raes op www.logosfoundation.org
There Will Always Be Questions Enough. Mauricio Kagel in conversation with Max Nyffeler op www.beckmesser.de, 23/03/2000
'Lachen om de Dood', Jacques Kruithof, verschenen in Nieuw Wereld Tijdschrift, 1989, nummer 3, fragment opgenomen in programmaboekje deSingel, december 2000
Kagel - een schets van nabij, Luk Vaes, september 2007
Mauricio Kagel (1931-2008). Leukste componist van de twintigste eeuw op www.nrc.nl, 19/09/2008

Elders op Oorgetuige :
In memoriam Mauricio Kagel: 1931 - 2008, 23/09/2008

22:48 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Ensemble Musiques Nouvelles herneemt David Langs 'Darker' in deSingel

David Lang Tijdens Ars Musica Brugge 2010 creëerde het Ensemble Musiques Nouvelles 'Darker', een werk voor ensemble en lichtontwerp van de Amerikaanse componist David Lang (foto). Hij is een van de oprichters van het New Yorkse festival/collectief/ensemble Bang on a Can. Dat onconventionele gezelschap maakt furore door de branie waarmee het uit een brede waaier aan invloeden - van klassiek tot rock - nieuwe muziek weet te scheppen. Hoewel Lang weigert te kiezen tussen stijlen, ressorteren zijn composities toch meestal onder de noemer 'minimal'. Zijn werken variëren van introverte, bijna etherische stukken ('The Passing Measures') tot harde, rockachtige dingen ('How to pray'). Het is muziek die tegelijk ruw en complex, zacht en dissonant, brutaal en melodieus is. In 2008 won zijn 'The Little Match Girl Passion' de prestigieuze Pulitzerprijs, een unieke erkenning voor een componist die nadrukkelijk buiten het klassieke establishment opereert.

Over 'Darker' zegt Lang: "Ik wilde een traag, statisch werk schrijven met tegelijk een dynamisch aspect. Het is muziek die heel snel is aan de oppervlakte - de violen hebben véél noten te spelen - maar die op grotere schaal juist heel langzaam beweegt."

David Lang (1957) is een van de meest vooraanstaande Amerikaanse componisten van zijn generatie. Stilistisch bouwt zijn muziek verder op de verworvenheden van de minimal music, waarbij voor Lang en zijn New-Yorkse generatiegenoten merkwaardig genoeg niet enkel de Amerikaanse minimal music-scène met boegbeelden als Steve Reich en Philip Glass de grote voorbeelden waren, maar bovenal de veel brutalere, slagvaardige variant van het minimalisme zoals dat door de Nederlandse componist Louis Andriessen was neergezet. Net als de minimalisten voor hem, verkoos Lang ook het heft in eigen handen te nemen en als jonge componist niet (vruchteloos) te wachten tot de orkesten en andere ensembles kwamen aankloppen om werken te bestellen. Samen met zijn vrienden, collega-componisten Michael Gordon en Julia Wolfe richtte hij het New Yorkse festival/collectief/ensemble 'Bang on a Can' op, dat furore maakte door de branie waarmee ze uit een brede waaier van invloeden, van klassiek tot rock, nieuwe muziek schiepen. 'Bang on a Can' was (en is nog steeds) een soort van vrijplaats waar muziek van artiesten die buiten de lijntjes kleuren en zich niet zomaar in een bepaalde categorie laten onderbrengen, aan bod kon komen. Zo weigert ook David Lang te kiezen tussen verschillende stijlen, en maakt hij muziek die tegelijk ruw en complex, zacht en dissonant of brutaal en melodieus kan zijn. Zijn werken variëren van introverte, bijna etherische stukken (The Passing Measures) tot harde, rockachtige composities (How to pray). Zijn muziek kan zowel razend complexe ritmische elementen hanteren (The Anvil Chorus, The So-Called Laws of Nature) als (bedrieglijke) eenvoud (The Little Match Girl Passion). In 2008 won zijn The Little Match Girl Passion voor vocaal kwartet de prestigieuze Pulitzerprijs, wat voor een componist die nadrukkelijk buiten het klassieke establishment opereert, vrij uniek is.

Voor zijn nieuwste werk Darker dat in Brugge zijn wereldcreatie beleeft, heeft David Lang gekozen om een theatraal aspect in het werk te verwerken, dat echter ook niet te prominent mocht zijn. De keuze viel op een lichtontwerp dat speciaal voor deze gelegenheid is gemaakt door Koert Vermeulen, en dat subtiel het verloop van het werk kan volgen en versterken. Dat evolueert (zoals Lang het omschrijft) van "relatief lichter naar een beetje donkerder, of van gematigd optimistisch naar iets minder optimistisch". De uitdaging voor de componist bestond erin een werk te componeren dat in staat was te veranderen, of eigenlijk om anders ervaren te worden naarmate de belichting veranderde. Lang beschrijft Darker dan ook als een overwegend statisch werk, met snelle beweging aan de oppervlakte (de violen hebben véél noten te spelen) maar daaronder desondanks een zeer langzame evolutie. Het is een monolithisch werk, dat door Lang ook bewust als een object is geconcipieerd, dat je als luisteraar als het ware geleidelijk vanuit verschillende richtingen kan bekijken, analoog met de veranderende belichting die de luisterervaring onvermijdelijk beïnvloedt.

Die geleidelijke werking, de statische benadering en de manier waarop de muziek zich slechts zeer beperkt beweegt van de ene emotionele sfeer naar de andere is hier een zeer bewuste keuze. Zo geeft Lang aan in zijn commentaartekst bij deze compositie: "Er is een grote afstand tussen de wijze waarop klassieke muziek ons leert om emoties te ervaren en de manier waarop onze emoties daadwerkelijk ervaren worden. Wij hebben een grote traditie in de westerse muziek om grote emotionele stemmingswisselingen te aanvaarden, wij hebben er geen probleem mee om te denken dat een werk naadloos kan overgaan van iets dat fluisterzacht is naar iets dat oorverdovend luid is. Wanneer ik echter denk aan hoe dat in mijn dagelijkse leven in zijn werk gaat, dan denk ik niet in termen van reusachtige emotionele sprongen van het ene uiterste naar het andere - meestal gaat mijn emotionele register niet op heel korte tijd van extreme gelukzaligheid naar de meest smartelijke ellende en weer terug - mijn emotionele register is veel beperkter en evolueert veel geleidelijker dan dat. In mijn compositie Darker wilde ik een muziekstuk componeren dat veel nauwkeuriger overeenstemt met mijn persoonlijke emotionele narratief, dan met het narratief dat we hebben geërfd van de dramatische muziek uit het verleden.
Darker is op veel vlakken daarom meer een object dan een muziekstuk. Het is een lange, trage overgang van iets gelijkmatigs en aangenaams naar iets minder aangenaams. Net zoals het leven levert mijn stuk een hevige inspanning om een kleine afstand af te leggen: van mooi naar een beetje minder mooi en van een beetje licht, naar een tikkeltje donkerder."

David Lang droeg Darker op aan Jeanette Yanikian, de in 2008 overleden echtgenote van zijn muzikale mentor, Louis Andriessen.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Musiques Nouvelles : David Lang, Darker
Woensdag 6 februari 2013 om 20.00 u
(inleiding door Maarten Beirens om 19.15 u )
Muziekstudio deSingel - Antwerpen

Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.desingel.be en www.musiquesnouvelles.com

Bron : Tekst Maarten Beirens voor Ars Musica

Extra :
David Lang : www.bangonacan.org, www.schirmer.com en en.wikipedia.org
'Wie zich meet met Bach, is heel moedig, of heel dom' , interview Maarten Beirens met David Lang, www.standaard.be, 31/03/2010

Elders op Oorgetuige :
Wereldcreatie voor Pulitzerprijs-winnaar David Lang in Brugge en Brussel, 31/03/2010

22:22 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

01/02/2013

Creëer een originele soundscape voor honderden autoparkings in Europa

Music For Car Parks Het Concertgebouw van Brugge heeft het fantastisch idee om van onze parkeerbeurt een artistieke ervaring te maken. Het Concertgebouw en Interparking schrijven namelijk een compositieopdracht uit voor een soundscape voor parkings. Iedereen met muzikaal talent die zich aangesproken voelt een eigen soundscape voor dit project te componeren, kan van 1 februari 2013 tot 15 april 2013 deelnemen aan de wedstrijd. De enige voorwaarde is dat de muziek de bezoeker op een subtiele manier aanspreekt en een meerwaarde biedt ten opzichte van de clichématige muzak. Kruip in de studio, ga aan je draaitafel staan en creëer je eigen Music For Car Parks. En misschien klinkt straks jouw soundscape in honderden Interparkings in heel Europa!

Wie ooit in het Concertgebouw Brugge was, weet dat het gebouw vlak bij een parking ligt. Waarschijnlijk het meest dichtbij van alle cultuurgebouwen van Vlaanderen. Cultuur en parking associëren zich op die manier een beetje. Die associatie krijg nu een artistiek staartje.

In het kader van de jaarprogrammering van het Concertgebouw is het 'Bang on a can all stars' collectief op 7 mei te gast in het concertgebouw. Dit collectief werd in 1987 opgericht door de Amerikaanse componisten Michael Gordon, David Lang en Julia Wolfe met als doel innovatieve muziek te maken, te spelen en te verspreiden. Het ensemble wil niet kiezen tussen avant-garde of rock, tussen ruw en complex of zacht en dissonant, tussen brutaal of melodieus. Een heel eigentijds en eigenzinnig ensemble dus.

Tijdens hun komst naar Brugge zullen ze de ondertussen al roemruchte 'Music for Airports' van Brian Eno uitvoeren. Verder bouwend op dit idee, en op het jaarthema van 'do it yourself' dacht Concertgebouw om een wedstrijd uit te schrijven voor 'Music for car parks'. Die zal te horen zijn in autoparkings over heel Europas. Het concertgebouw wil de gebruikers zelf die muziek te laten componeren waarvan ze later zelf kunnen genieten. Concertgebouw verwacht van iedereen die wil componeren dat hij een geluidsbestand van minstens een kwartier en maximum een uur, elektronisch aangelevert. Het gaat om gebruiksmuziek. De muziek wordt anoniem beluisterd en zowel professionelen als amateurs mogen inzenden.

De details van het reglement en het inschrijvingsformulier vind je op www.musicforcarparks.com.

13:55 Gepost in Muziek, Nieuws | Permalink |  Facebook