04/04/2012

Montage Cinema Revived by the EMO-Synth : interaktief multimediaprojekt op de grens van wetenschap, muziek en kunst

Valery Vermeulen Op zaterdag 14 april presenteert Office Tamuraj het interactieve multimediaproject Montage Cinema Revived by the EMO-Synth. Het belooft een boeiende performance in de nieuwe zaal van het Gentse Logos te worden. Op het programma staan maar liefst drie presentaties met roots uit evenveel muzikale toepassingen van de EMO-Synth. Ontdek er hoe dit systeem beeld en geluid genereert, en dat op maat van de emotionele reacties van de toeschouwer.

Montage Cinema Revived by the EMO-Synth is een interactief multimediaproject waarbij artificiële intelligentie de emotionele impact van automatisch gegenereerd beeld en geluid maximaliseert. Multimediakunstenaar, muzikant en doctor in de wiskunde Valery Vermeulen is de drijvende kracht achter het initiatief dat intussen al een hele geschiedenis kent en op de fascinerende grens tussen wetenschap, muziek en kunst balanceert.

Over emoties en wetenschap
Aan de basis van de technologie van de EMO-Synth, ligt een soft- en hardware systeem waarin de emotionele interactie tussen mens en machine centraal staat. Hierdoor genereert en manipuleert de EMO-Synth automatisch beeld en geluid om de gebruiker in voordien gekozen emotionele toestanden te brengen. De ontwikkeling van het project steunt op technieken uit verschillende disciplines waaronder artificiële intelligentie, affective computing, psychofysiologie, geavanceerde wiskundige modellering en algoritmische compositie- en beeldgeneratie. Bij dit alles gaat de achterliggende onderzoeksvraag in op hoe men met behulp van wetenschap en nieuwe technologie het individuele aspect van een artistieke beleving kan optimaliseren. Hierdoor breekt de EMO-Synth op een radicale manier met de esthetische beleving bij statische, onveranderlijke kunstwerken. Het project biedt de toeschouwer namelijk mogelijkheden om het resultaat van een voorstelling zelf te voorzien van een dynamische, nieuwe betekenislaag omdat het zich permanent aanpast. Dit concept maakt integraal deel uit van het project en bespeelt zo de fragiele scheidingslijn tussen het kunstproduct en het publiek.

Meer dan muziek
De eerste versie van de EMO-Synth dateert uit 2004 en was onder de naam Prototype 01 nog een 'eenvoudige' virtuele synthesizer met klankveranderingen op basis van emoties van de gebruiker. Het geheel onderging de voorbije jaren een hele rist verfijningen en uitbreidingen, onder meer dankzij steun van het Vlaams Audiovisueel Fonds. Wat aanvankelijk begon als een eenmansproject, groeide stilaan uit tot een groepsproject met de oprichting van het collectief Office Tamuraj in 2007. Met Montage Cinema Revived by the EMO-Synth is Prototype 05.2 van de EMO-Synth anno 2012 een intelligent systeem dat deel uitmaakt van een totaalconcept in een cinematografische opstelling waarin beeld een cruciale rol speelt. Tijdens performances en screenings wekt de EMO-Synth automatisch gepersonaliseerde soundtracks op die gebaseerd zijn op herwerkt en vooraf gekozen filmmateriaal. Het systeem zorgt hierbij telkens voor een hoge emotionele impact op de gebruiker. Presentaties hiervan waren in het verleden reeds te zien in M HKA, het Atomium, iMAL, Art Cinema OFFoff, Happy New Ears Festival, Pecha Kucha, DORKBOT Sessions, Lineart, Gallery One Twenty, Croxhapox, L.A.C. (FR) en meer.

Drie sferen en één systeem
In het kader van deze performance in de Nieuwe Zaal van het Gentse Logos, komen drie presentaties van de EMO-Synth aan bod. Het systeem zal een waaier aan beelden genereren en muziek uit drie verschillende muziekstijlen gebruiken. De uitdaging bestaat er dan ook in om jazz, experimenteel elektronische muziek en hedendaags klassiek telkens te verbinden met het geavanceerde 'apparaat' dat de EMO-Synth is.

Door interne programmatie treedt de EMO-Synth bovendien bij elk van de drie performances in dialoog met live muzikanten door hen virtueel gegeneerde partituren te presenteren. Dat laat toe om de grenzen van de drie gekozen muzikale genres in realtime te verkennen en te verleggen. De muzikanten die meewerken aan de voorstelling zijn Nico Couck (gitaar), Jan-Sebastiaan De Geyter (gitaar), Antoon Kindekens (drums en percussie), Ramon Van Merkenstein (contrabas) en Naomi Vercauteren (viool). Daarnaast ontdekt het publiek in de beeldremix tijdens deze performance materiaal uit de klassieker The Phantom of the Opera (Julian Rupert, 1925), dot-line-plain (Remco Roes, 2011) en Black and White Life (Ann Eysermans, 2012).

Wiskundige en kunstenaar
Valery Vermeulen is naast multimediakunstenaar eveneens muziekproducer, elektronisch muzikant en wiskundige (doctor in Zuivere Wiskunde, UGent 2001). Samen met zijn fascinatie voor de relatie tussen computers en het menselijk brein maakten zijn diverse achtergronden de ontwikkeling van de EMO-Synth mogelijk. Hiernaast situeert Vermeulens werk zich in de cross-over zone tussen geluid, muziek, wiskunde, artificiële intelligentie en affective computing. Door het bespelen van deze intersecties kan de actuele kunst volgens hem nieuwe impulsen krijgen om zich verder te ontwikkelen en het publiek van nu te boeien.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Montage Cinema Revived by the EMO-Synth
Zaterdag 14 april 2012 om 20.00 u
Logos Tetraëder - Gent

Bomastraat 26-28
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org en www.emo-synth.com

Elders op Oorgetuige :
Conservatorium Gent laat van zich horen op De Invasie van Gent, 27/03/2012
Intelligente montagecinema met experimenteel geluid in het M HKA, 1/03/2012

Bekijk alvast de trailer van dit projekt

23:07 Gepost in Concert, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

22/03/2012

Feesten van angst en pijn topstuk Ars Musica Antwerpen

Bram Van Camp Het topstuk van het Antwerpse festivalluik van Ars Musica is ongetwijfeld de productie 'Feesten van angst en pijn' naar de dichtbundel van Paul van Ostaijen. De jonge Antwerpse componist Bram Van Camp (foto) is al van kindsbeen af gefascineerd door dit experimentele literaire werk waarin van Ostaijen de tekst tracht los te koppelen van zijn betekenis door zijn toevlucht te zoeken in het sonore en visuele. Dat streven wordt hier versterkt door Van Camps muzikale arbeid en in zijn visuele dimensie verder doorgetrokken door videast Klaas Verpoest. Composities van Mauricio Kagel en Karel Goeyvaerts zetten deze reflectie over tekst en beeld verder. Voorafgaand aan het concert kan je Mauricio Kagel beter leren kennen als filmmaker. Je ziet twee surrealistische prenten van zijn hand: 'Match' en 'Antithèse'.

Op twee kortere stukken na gaan alle werken die tijdens dit concert op het programma staan in dialoog met een buitenmuzikaal gegeven. Mauricio Kagel vertrekt in 'Schattenklânge' van de sonoriteit van de basklarinet om een schaduwspel op te voeren. Dat is letterlijk te nemen, want Kagel voorziet een uitvoering achter een transparant scherm met een gedetailleerd lichtplan. De uitvoerder is daardoor enkel als schaduwfiguur zichtbaar. Muzieklessenaars zijn visueel storend en bijgevolg verboden; de basklarinettist speelt het stuk dus bij voorkeur uit het hoofd (of desnoods van op de grond liggende partituurbladzijden). De basklarinettist verplaatst zich ook tijdens de uitvoering. Samen met de langzaam wijzigende belichting resulteert dat in diffuse en in elkaar overvloeiende schaduwbewegingen. Het is duidelijk dat de scenische visualisering van dit stuk even belangrijk is als de muziek.

Ook het 'Phantasiestück' voor fluit en piano biedt een mooi staaltje van het zogenaamde 'instrumentale theater' waarvoor Kagel beroemd is geworden. De titel verwijst onmiskenbaar naar de negentiende-eeuwse muziek, in het bijzonder naar die van Robert Schumann. Naast de vrij opgevatte vorm en het quasi geïmproviseerde karakter zijn er inderdaad heel wat stilistische verwijzingen naar het romantische idioom. De fantasie krijgt een regelrecht magische dimensie op het ogenblik dat - geheel onverwacht - een achter een scherm onzichtbaar opgesteld ensemble als in een droom muzikale herinneringen en toevoegingen speelt. Opnieuw verwerft de muziek pas betekenis in dialoog met dit scenische gegeven.

Naast instrumentaal theater staat er ook vocale muziek op het programma. Het gaat om werk van twee Antwerpse componisten die in dialoog treden met poëzie van twee Antwerpse dichters, maar daar houdt de vergelijking grotendeels op. Karel Goeyvaerts schreef 'De Schampere Pianist' op tekst van Gust Gils. De titel kan verklaard worden door de schampere commentaar die de pianist tijdens de uitvoering te berde geeft. Het gaat dus om een stuk voor een reciterende pianist. De tekst is licht absurd, nihilistisch, gezagsondermijnend en humoristisch bedoeld, en de muziek volgt deze tekst op de voet.

Bram Van Camp baseerde zijn 'Feesten van angst en pijn' op de gelijknamige cyclus van Paul Van Ostaijen. De band tussen literatuur en muziek is hier veel hechter. Van Camp maakt dankbaar gebruik van de meerduidigheid, het (onder)zoekende karakter en de nagestreefde semantische hulpeloosheid van Van Ostaijens teksten, precies eigenschappen die ook het medium van de muziek kenmerken. Daarnaast vormen de bladschikking en het gebruik van verschillende kleuren in deze bundel een dankbaar aangrijpingspunt voor de interne geleding van de compositie en voor kruisverwijzingen in de partituur. Er zijn slechts weinig directe voorbeelden van tekstuitbeelding. De algemene expressie en de dramatiek van de gedichten worden echter treffend gevat, niet in het minst door de verschillende vocale technieken die ingezet worden.

Bram Van Camp over 'Feesten van angst en pijn' : "Deze liedcyclus, gebaseerd op gedichten uit 'De Feesten van Angst en Pijn' (1918-1921) van Paul Van Ostaijen, vormt een aaneengesloten geheel. In de cyclus werden mijn 'Drie Liederen' (2010) opgenomen die gebaseerd zijn op 'Vers', 'Vers 2' en 'Vers 3'. De cyclus besluit met 'De Marsj van de Hete Zomer', waaruit de eerste 20 bladzijden werden getoonzet. Hoewel het oorspronkelijk de bedoeling was om ook 'Vers 4' (2001) in de cyclus op te nemen, heb ik om stilistische redenen besloten om dit vroege werk als een aparte compositie te blijven beschouwen. Materiaal uit 'Vers 4' is echter wel aanwezig als herkenningspunt in de introductie en de tussenspelen die de verschillende gedichten met elkaar verbinden.

Het geheel is opgevat als een monoloog, gebracht door een personage dat krankzinnig is. De stem vertolkt de tekst in het ritme van het gesproken woord, op sommige gezongen passages na. Vermits de teksten inhoudelijk wemelen van de contrasten, is de solopartij een uitdaging voor elke zangeres omdat ze de waanzinnige sfeer met verschillende stemtypes in snelle afwisseling moet weergeven. Zo is er naast gezongen en gesproken of gedeclameerde tekst ook een combinatie van de twee (de Schönbergiaanse 'Sprechstimme'). Ook fluisteren, roepen en gillen worden deel van de muziek, teneinde de waanzinnige dramatiek kracht te kunnen geven.
Hoewel de eerste 'Drie Liederen' in 2010 geschreven werden en 'Do Marsj van de Hete Zomer' in 2011-2012. zijn 'De Feesten van Angst en Pijn' één compositie die vormelijk en harmonisch samenhangt door hetzelfde harmonische systeem.

Op de première zal het handschrift synchroon met de muziek worden geprojecteerd door videokunstenaar Klaas Verpoest. Het handschrift werd speciaal voor deze gelegenheid gedigitaliseerd door typograaf Jo De Baerdemaeker "

Als smaakmaker voor deze eerste Ars Musica-avond in Antwerpen worden er twee films van Mauricio Kagel zelf vertoond. 'Match' uit 1966 behoort tot Kagels vroege producties, waarin de invloed van het surrealisme en de Frans - Duitse avant-garde film à La Luis Buñuel. René Clair of Hans Richter duidelijk merkbaar is. Drie jaar later maakte hij 'Antithese', naar de gelijknamige compositie voor tape en performer uit 1962. De film speelt zich af in een obscure surrealistische wereld van komische paranoia waarin een studio- ingenieur de waanzin nabij is tijdens zijn klankexperimenten.

Programma :

  • Karel Goeyvaerts, Pièce pour trois (1960) - Voor Harrie, Harry en René (1990) - De Schampere Pianist (1975)
  • Mauricio Kagel, Phantasiestück (1989) - Schattenklänge (1995)
  • Bram Van Camp, Feesten van angst en pijn (2010 - '12) (wereldpremière)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Het Collectief : Feesten van angst en pijn
Vrijdag 23 maart 2012 om 20.00 u (Films Mauricio Kagel om 18.15 u - inleiding concert door Mark Delaere om 19.15 u )
deSingel - Antwerpen
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.arsmusica.be, www.desingel.be en www.hetcollectief.be

Bron : tekst Mark Delaere en Bram Van Camp voor deSingel, maart 2012

Extra :
Karel Goeyvaerts op www.matrix-new-music.be, www.cebedem.be en youtube :
Mauricio Kagel : www.mauricio-kagel.com, www.edition-peters.de, brahms.ircam.fr, UbuWeb Film (met de volledige versie van 'Match' en 'Antithèse.) en youtube
Mauricio Kagel, een inleiding..., Godfried-Willem Raes op www.logosfoundation.org
There Will Always Be Questions Enough. Mauricio Kagel in conversation with Max Nyffeler op www.beckmesser.de, 23/03/2000
'Lachen om de Dood', Jacques Kruithof, verschenen in Nieuw Wereld Tijdschrift, 1989, nummer 3, fragment opgenomen in programmaboekje deSingel, december 2000
Kagel - een schets van nabij, Luk Vaes, september 2007
Mauricio Kagel (1931-2008). Leukste componist van de twintigste eeuw op www.nrc.nl, 19/09/2008
Bram Van Camp : www.bramvancamp.com en www.matrix-new-music.be

Elders op Oorgetuige :
Ars Musica 2012 : viering van het anderszijn en de ontdekking, 24/02/2012
In memoriam Mauricio Kagel: 1931 - 2008, 23/09/2008

19:20 Gepost in Concert, Festival, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

19/03/2012

Bleu : een unieke reis doorheen kleur en illusie

Bleu In navolging van Georges Aperghis brengt la compagnie L'Indiscrète een theater dat zijn oorsprong vindt in de muzikale tijd. Een ludieke regie ligt aan de basis van muzikale creaties vol emotie en betekenissen en rond banale situaties die doorheen hun ontmoetingen, gebaren, geluiden en sterke beelden antwoorden op vage teksten, een comédienne en een saxofonist.

Bleu is een totaalervaring, een unieke reis doorheen kleur en illusie. Dit schouwspel zet esthetisch en technisch in op de trilling van de kleur. Een indrukwekkend klank- en lichtarsenaal staat in dienst van krachtige en energieke muziek, een scenische poëzie die de zintuigen doet trillen. Sterke beelden beantwoorden aan vluchtige teksten die door hun oproepfunctie de waarneming voorbereiden of bevestigen. Midden in deze grootse droom vertellen verloren personages ons een veelheid aan mini-verhalen doorheen gebaren en geluiden. De toeschouwer verliest zich in de illusie van een wereld die hij meent te kennen, een beetje zoals in de monochrome doeken van Yves Klein, die het ontstaan van deze waarneming zelf oproept door een beroep te doen op onze innerlijke waarneming. Een artistiek en technisch buitengewone regie verenigt een comedienne en een getalenteerd saxofonist in een nieuwe manier op ruimte en klank te beleven.

Tijd en plaats van het gebeuren :

La Cie L'Indiscrète : Bleu, geënsceneerde poëzie van Geoffrey François
Dinsdag 20 maart 2012 om 20.15 u
CC Etterbeek - Espace Senghor

Waversesteenweg 366
1040 Etterbeek

Meer info : www.arsmusica.be en www.senghor.be

Extra :
Geoffrey François : geoffreyfrancoiscompositeur.org en youtube

Elders op Oorgetuige :
Ars Musica 2012 : viering van het anderszijn en de ontdekking, 24/02/2012

16:52 Gepost in Concert, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

06/03/2012

OFFoff cross-over : Pauwel De Buck & Jan Mast

Pauwel De Buck Het cross-over programma van Art Cinema OFFoff op donderdag 8 maart bestaat uit Kraaiersvrienden, een concert van Pauwel De Buck en een samenwerkingsproject met filmmaker Jan Mast waarbij De Buck instaat voor het geluid: The Strong Poet's Anxiety of Influence (L'Éclipse de l'âme IV).

Dit samenwerkingsproject traceert het artistieke denkproces en audiovisuele communicatieve constructies, of ze nu narratief of niet-narratief zijn. De 'strong poet' wordt gebruikt als een filosofische voorstelling van de maker, en hoe die bang is om een replica te zijn. Daarom vormt hij een eigen taal en onderscheidingsvorm gebaseerd op zijn heel eigen, persoonlijke geschiedenis. In dit geval spreken twee dichters met een verschillende geschiedenis elk hun eigen onderscheiden taal. Terwijl ze zichzelf trachten te definiëren, proberen ze eerst en vooral een taal te vormen, die die persoonlijke sets van elementen bevatten die een persoon bepalen ten opzichte van een ander. Ze halen hun woordenschatten boven voor elkaar, en creëren samen een nieuwe, derde woordenschat.

Pauwel De Buck (1986) is een geluidskunstenaar die leeft en werkt in Gent, waar hij ook studeerde bij Esther Venroojj. Zijn geluidssculpturen worden zowel in installaties als optredens verwerkt, waarbij hij onder andere gebruik maakt van field recordings van steden om zo het auditieve karakter van de stad te reconstrueren. Zijn methode van componeren is zowel op tijd als ruimte gebaseerd, als een beeldhouwwerk van geluid. Het eindresultaat zweeft tussen herkenbare geluiden en abstracte geluidswerelden. Evenwichtig en ultraminimaal. Pauwel De Buck participeerde in residenties, deed performances in Belgie, Nederland, Duitsland en de VS. Zijn werk wordt utgebracht op het Londonse Entr'acte label. 

Tijd en plaats van het gebeuren :

OFFoff cross-over : Jan Mast/Pauwel De Buck
Donderdag 8 maart 2012 om 20.30 u
Art Cinema OffOff Gent

Begijnhof Ter Hoye
Lange Violettestraat 237
9000 Gent

Meer info : www.offoff.be

Extra :
Pauwel De Buck op www.myspace.com/pauweldebuck en pauweldebuck.blogspot.com

19:44 Gepost in Concert, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

01/03/2012

Méliès Experience combineert stille films, digitaal visueel werk en muziek

Méliès Experience De 'Méliès Experience' combineert stille films van de beroemde cineast (waaronder zijn beroemde Voyage dans la lune) met het digitale visuele werk van Olivier Chatté. De muziek laat ons reizen van Piazzolla naar Steve Reich, over live improvisaties ontstaan uit de interactie tussen instrumenten en elektronica en zet zich verder in de creaties voor instrument(en) en electro-akoestiek en het gedurfde werk van José-Luís García-Jiménez. Al deze realisaties ontstonden in nauwe samenwerking met de visuele kunstenaar van het ensemble.

Het ensemble Sémaphone ontstond uit de wens van een groepje Rijselse kunstenaars om originale configuraties te vormen uit de confrontatie tussen visuele creatie, digitale animatie en instrumentale en elektronische muziek. Het doel van dit variabel en internationaal samengestelde ensemble is om aan de muziekliefhebber van de 21ste eeuw spectaculaire - in de etymologische zin van het woord - evenementen aan te bieden rondom de vele mogelijkheden van elk ensemblelid. De projecten van Sémaphone vormen telkens een parcours waarin zintuiglijke en synesthetische ervaringen op een nieuwe wijze wordt geëxploreerd. Het ensemble concerteerde in heel Europa en engageert zich om samen te werken met de jongste generatie Europese componisten.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Ensemble Sémaphone : Méliès Experience
Zaterdag 3 maart om 16.00 u
Cinéma Sauvenière - Luik

Place Xavier Neujean
4000 Liège

Meer info : www.arsmusica.be en www.olivierchatte.com

Elders op Oorgetuige :
Fanfares, hedendaagse en historische beiaard, theremin & laptop en vele andere ontdekkingen op Ars Musica Luik, 29/02/2012
Ars Musica opent met een flamboyant Orchestre Philharmonique Royal de Liège in Luik, 29/02/2012
Ars Musica 2012 : viering van het anderszijn en de ontdekking, 24/02/2012

11:32 Gepost in Concert, Festival, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

10/02/2012

Allerlaatste editie van stadsfestival Kulturama in Leuven

Electro-belge Als het op cultuur aankomt, is Leuven dezer dagen meer dan ooit the place to be. Naast het Artefact Festival loopt er van donderdag 16 tot en met zondag 19 februari ook Kulturama 2012. Voor de tiende en laatste keer staat het Leuvense stadsfestival synoniem voor een spannende mix van activiteiten en een indrukwekkend aantal voorstellingen. De cultuurhuizen gooien opnieuw hun deuren voor je open of zoeken nieuwe en ongekende plekken op en brengen er een veelzijdig en ijzersterk programma: dans, nieuwe media, theater, literatuur, film, circus, cultureel erfgoed en heel, heel veel muziek. Ook dit jaar wordt het een goed gevulde vierdaagse met een sterke affiche. Op heel wat plekken kan je binnen- en buitenlopen, en een groot aantal voorstellingen is gratis. Voor muziek loopt de programmatie voor een stuk gelijk met die van Artefact.

Het muzikale luik van Kulturama valt uiteen in drie delen, die focussen op respectievelijk jazz, klassiek en pop. De meeste rek zit er duidelijk op dit laatste 'genre', dat ruim geïnterpreteerd wordt: van zachte, poppy rock tot dubstep. De meest opvallende namen van Kulturama in de popsector staan traditiegetrouw geprogrammeerd in het kunstencentrum STUK in het kader van het multimediafestival Artefact. De blikvanger dit jaar is de Britse twintiger Russel Whyte die als Rustie geldt als het nieuwe wonderkind uit de stal van het befaamde label Warp. Net als zijn labelgenoot Hudson Mohawke (nog zo'n jong talent) komt Whyte uit het Schotse Glasgow en werd zijn debuut-cd 'Glass Swords' opmerkelijk enthousiast onthaald in de pers. Het toonaangevende magazine Wire plaatste het album zelfs op de tweede plaats in de lijst van releases uit 2011.

In een vorig leven was Whyte een gitarist die opgroeide met Nirvana en Jimi Hendrix, maar tegenwoordig is hij hoofdzakelijk actief in een stijl die hij zelf ooit omschreef als "aquacrunk" of "aggressive and melodic instrumental R'n'B/synth rock/club music". Wat op 'Glass Swords' echter vooral opvalt, is de ironie waarmee Whyte speelt met 80s kitsch, platcommerciële beats, een pompende discotheeksound en opgepitchte stemmen, zonder dat hij vervalt in flauwe geintjes. Een andere opmerkelijke naam op de affiche van Artefact is de Noorse jazzpianist Bugge Wesseltoft, de man achter het Jazzland label. Hoewel zijn naam vaak geassocieerd wordt met de 'elektronische jazz' klinkt zijn muziek vaak zo zweverig dat die evengoed aansluiting vindt bij de nieuwe lichting pianominimalisten. Dat is niet minder het geval wanneer hij, zoals op het album 'Duo', samenwerkt met de Duitse producer Hendrik Schwarz met wie hij ook in Leuven te horen zal zijn.

STUK laat nog meer intieme pianomuziek horen met de zoeterige songs van Nils Frahm die een avond deelt met Anasatz der Maschine. Deze groep van Mathijs Bertels (oorspronkelijk een eenmansproject) levert van het meest fijngevoelige elektro-akoestische werk dat België rijk is en komt haar derde album 'Heat' voorstellen. Het gesproken woord wordt op Artefact vertegenwoordigd door de Brit Scroobius Pop en zijn Amerikaanse collega B Dolan.

Voor het uitgesproken dansbare geweld rekent Kulturama op de voortwoekerende dubsteprage. Op 17 februari zijn in Alma 3 ondermeer  Borgore, Koan Sound en het Leuvense AKS te horen en een dag later maken oudgediende Skream (de nochtans  maar 25-jarige Oliver Dene Jones) en de opkomende Blawan het mooie weer. Wie het meer in de rocksector zoekt kan twee dagen eerder in het Depot terecht voor Gavin Friday en een optreden met de eerste drie laureaten van de wedstrijd Rockvonk, aangevuld met enkele vrouwelijke revelaties uit de open-mic sessies van het Depot.

Gedurende de dagen van Kulturama is er nog meer 'popmuziek' te horen, waarbij Jaune Toujours wat buiten categorie valt: zowel met het folkgekleurde van de muziek als met het uitzonderlijke niveau waarop deze band speelt. Wie hen gratis wil meemaken kan op 16 december om 22u terecht in café De Libertad.

Net als bij de concerten in de popsegmenten is ook de programmatie in de jazzsector een mengeling van binnenlandse en buitenlandse namen. De meest in het oog springende verschijning is die van de Amerikaanse pianist Bill Carrothers die op 17 februari in de Leuvense Stadschouwburg te horen is in een double bill: solo en in trio met zijn landgenoot Drew Gress op bas en de Belg Dré Pallemaerts op drums.

De 47-jarige Carrothers wordt wel eens omschreven als een van de beter bewaarde geheimen van de Amerikaanse jazz en niet zonder reden. Hij is een van die weinige muzikanten die opvallend afwezig zijn op pakweg Wikipedia en van wie op referentiesites als de All Music Guide en  All About Jazz alleen wat cd-besprekingen te vinden zijn. Op zijn eigen website en die van zijn eigen maatschappijtje Bridge Boy lijkt humor belangrijker dan droge informatie, alsof hij alle aandacht niet op zichzelf, maar op zijn muziek wil richten. Die is niet van die aard dat ze meteen de grote, wilde verhalen oplevert. Carrothers beweegt zich in de "klassieke" jazztraditie: lyrisch, rijk en gestileerd, waarbij hij heel persoonlijk uit de hoek kan komen. Op zijn laatste solo-album 'Excelsior' beschrijft hij in korte, nostalgisch-romantische en sepiakleurige improvisaties het gelijknamige Amerikaanse plaatsje waar hij opgroeide. Op YouTube is dan weer een fraaie opname te vinden waar hij de 'Imperial March' uit 'Star Wars' omtovert in een volwaardige jazzballad, alsof John Williams het altijd zo bedoeld heeft.

Andere buitenlandse gasten zijn dichter-drummer William Hooker (gratis op de slotdag van Kulturama in het STUK café) en het Britse The Cinematic Orchestra, de band rond Jay Swinscoe die jazz met triphop en semiorkestrale ambities combineert tot een even luxueus als toegankelijk geheel waarbij ze vaak de filmische tour op gaan.

De Belgische jazz wordt onder andere vertegenwoordigd door het trio van gitarist Maarten Decombel dat jazz mengt met traditionele muziek uit verschillende streken, het funky Root en Dree Peremans' Rebith::Collective dat zich meer in de klassieke bopafdelingen beweegt. De Big Band van het Lemmensinstituut (o.l.v. Brussels Jazz Orchestra-aanvoerder Frank Vaganée) duikt het verst in de jazzgeschiedenis en zal op de openingsdag van de cultuurvierdaagse te horen zijn met het repertoire van Duke Ellington.

Het aandeel klassieke muziek op Kulturma is in vergelijking met het aanbod aan pop- en jazzconcerten eerder beperkt. De helft van de klassieke concerten zijn voor rekening van de Leuvense muziekopleidingen. De docenten van het conservatorium bijten in diverse combinaties de spits af op 16 februari, een dag later gevolgd door Lemmenslide Trombone Quartet, zoals de naam al aangeeft: het trombonekwartet van het Lemmensinstituut. Ensemble XXI, De klas hedendaagse muziek van het conservatorium, is op 18 februari te horen met een project rond sampling onder leiding van Jasper & Jasper en Kim Van den Brempt. Die voorlaatste dag van het festival is het drummen voor de klassieke muziek, want naast het Ensemble XXI zijn die dag ook de muzikanten van het Odysseia Ensemble te horenop verschillende locaties in het M-Museum Leuven. Het Collegium Frascati speelt werken voor strijkkwartet en klarinet van de 20ste eeuwse componisten Samuel Barber, Philipp Glass en Gerald Finzi en in de kapel van het Heilig-Hartinstituut in Heverlee treden de koren Musa Horti (Heverlee) en Ishango (Namen) samen en afzonderlijk op. Het wordt voor de liefhebber van klassieke muziek serieus keuzes maken, maar nog niet half zo erg als voor de muzikale omnivoor. Kulturama zet met haar laatste editie een waardig orgelpunt achter tien jaar culturele werking in Leuven.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Kulturama 2012
Van donderdag 16 t.e.m. zondag 19 februari 2012
op diverse locaties in Leuven


Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.kulturama.be

Artikel grotendeels overgenomen van Kwadratuur.be
Kulturama. Eentje om het af te leren, Koen Van Meel op Kwadratuur.be, 1/02/2012

Elders op Oorgetuige :
Artefact festival stelt het sociale contract in vraag, 7/02/2012

04/02/2012

Een nieuwe score voor cultklassieker Koyaanisqatsi

Stéphane Orlando 'Koyaanisqatsi - Life out of balance' van Godfrey Reggio is een cultklassieker uit 1982 met een hypnotiserende soundtrack van componist Philip Glass. Met versnelde en vertraagde beelden van o.a. drukke straten, gehaaste mensen, instortende gebouwen, voorbijrazende auto's, skylines met wolkenkrabbers en dreigende donderwolken, stelde Koyaanisqatsi de relatie tussen mens, natuur en technologie in vraag. De film zorgde destijds voor nogal wat ophef en vormt nu nog steeds een inspiratiebron voor hedendaagse artiesten. Deze keer zorgt pianist, componist en improvisator Stéphane Orlando (foto) voor een nieuwe soundtrack. De score is deels gecomponeerd, deels geïmproviseerd. Stephane verzorgde al de begeleiding voor meer dan 500verschillende stille film, hij begeleidt beroepshalve ook films in het Belgisch Koninklijk Filmmuseum in Brussel, de huidige Cinematek. Hij is ook voorzitter van La Société Belge d'Analyse Musicale.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Koyaanisqatsi
Woensdag 8 februari 2012 om 20.30 u
CC Etterbeek - Espace Senghor

Waversesteenweg 366
1040 Etterbeek

Meer info : www.senghor.be

Extra :
Stéphane Orlando : www.stephaneorlando.com en youtube

16:10 Gepost in Concert, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

22/01/2012

Tweede Week van de Klank scherpt je gehoor in Brussel

Week van de Klank Na een proefdraai-editie in januari 2011 haalt de Week van de Klank van 23 tot en met 29 januari weer alle types van concerten en creatieve geluids- en klankevenementen van stal om je gehoor te scherpen. Onder meer operacoryfee José van Dam, jazzgoeroe Jean-Louis Rassinfosse en pianovirtuoos Jean-Philippe Collard-Neven staan op de affiche, er zijn geluidsinstallaties, in Cinematek worden stomme films met pianobegeleiding gedraaid, en kinderen krijgen workshops in De Munt.

De Week van de Klank bulkt van activiteiten op verschillende locaties in Brussel. Alle thema's draaien rond klank en geluid. Het doel is het publiek een betere kennis van klank bij te brengen en het belang ervan in de samenleving te onderlijnen.

Het project van de ‘Week van de Klank’ ontstond een tiental jaren geleden in Parijs, op initiatief van de Franse akoestische ingenieur Christian Hugonnet. Die vond het jammer dat vragen rond klank en geluid uitsluitend in het milieu van professionelen besloten bleven. Hij wilde dat debat opentrekken, er een ruim publiek bij betrekken en ook de politieke wereld sensibiliseren. Daarom dacht hij aan een week vol evenementen waarin vraagstellingen rond geluid centraal staan. Niet alleen op het domein van de creatie, maar ook op dat van leefmilieu, opvoeding, gezondheid, verspreiding… Het project evolueerde zo goed dat deze 'Semaine du Son' nu reeds in een vijftigtal andere Franse steden plaats vindt, én in Montreal, Mexico, en sinds 2011, in Genève en Brussel. Iedereen werkt onder hetzelfde label, maar elke partner kan zelf en helemaal vrij een programma samenstellen.

Operazanger José van Dam is voorzitter van deze 2e editie van de Week van de Klank in Brussel, regisseur Gérard Corbiau is eregast. De Week van de Klank bestaat uit een week vol evenementen met klank en geluid als centraal thema. De aanpak is transversaal : een open, informatieve en didactische reflectie bieden inzake creatie (de verschillende manieren van schrijven en componeren, radio, film, video-installaties…), inzake verspreiding (kwaliteit, middelen en vormen van verspreiding, dragers …), inzake omgeving (architectuur, akoestiek van de plekken en geluidsstoornissen…), inzake gezondheid (geluidshoogte, gehoortoestand, subjectiviteit van klanken…).

Een feest vol kennis en praktijk op het gebied van klank in de ruime zin van het woord. Een uitgelezen kans om dit stralende doch onzichtbare aspect uit onze leefwereld beter te vatten. De evenementen, lezingen, concerten, filmvoorstellingen en uitzendingen richten zich ook nu tot een ruim publiek en vertonen bovendien een opvoedend en ludiek karakter. Het participatieve aspect is een prioriteit en mikt op de deelname van zoveel mogelijk mensen. De toegang is gratis.

De ' Week van de Klank' wil meer zijn dan een festival. Het is een maatschappelijk gebeuren dat verwondering, weerstand, hoop en verwachting op het gebied van geluid opwekt. Om een grotere impact te verwerven op het bewustzijn van de voor- en nadelen van geluiden in de omgeving, bestaat de taak van de Week van de Klank erin een ruim publiek in contact te brengen met het werk van geluidskunstenaars, -onderzoekers en -technici én met hoorspecialisten. Deze fundamentele en gedegen aanpak moet iedereen ertoe aanzetten zijn persoonlijke geluidsomgeving te verbeteren en veel kritischer te staan tegenover wat men hoort.
Tijdens de Week van de Klank is het de bedoeling om ook niet-ingewijden te betrekken bij bepaalde kunstaspecten en klankproblemen (gehoorgezondheid, luisterkwaliteit,…), om met de deelnemers na te denken over de geluidsomgeving in de brede betekenis van het woord en in debat te treden over de kwaliteit ervan.

Tijd en plaats van het gebeuren :

De Week van de Klank / La Semaine du Son
Van maandag 23 tot en met zondag 29 januari 2012
op verschillende locaties in Brussel


Het volledige programma en alle verdere info vind je op lasemaineduson.be

21:09 Gepost in Concert, expositie, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

08/01/2012

24 uur van het podium : Antwerpen wordt één groot podium met verrassende optredens en smaakmakers

24 uur van het podium Tijdens de 24 uur van het podium slaan theaterhuizen, podiumcafés, cultuurcentra, dansorganisaties, concertzalen, theatergezelschappen en ensembles de handen in elkaar en maken van Antwerpen één groot podium. De klok rond zijn er verspreid over de stad activiteiten en voorstellingen bij te wonen. Als je wil, kan je 24 uur lang blijven doorgaan. Zelfs een overnachting op een podium behoort tot de mogelijkheden. De 24 uur van het podium start op zaterdag 14 januari 2012 om 12.00 uur en loopt tot zondagmiddag 15 januari om 12.00 uur. 1 polsbandje geeft toegang tot 27 podia gedurende 24 uur.

In het weekend van 14 en 15 januari zetten de Antwerpse podia 24 uur lang hun deuren open. Van zaterdag 12u tot zondag 12u kan je op 27 locaties in de stad kennismaken met grote en kleine cultuurhuizen. Het programma is gevarieerd met veel ruimte voor verrassingen. Een gat in je cultuur vullen, kan bijvoorbeeld in de Monty. Daar wordt in 24 uur 'Het verdriet van België' voorgelezen. Maar er is ook dans in wp Zimmer. En De Tijd houdt 'De dag van het woord'. En er is muziek in bijna alle genres. En er zijn voorstellingen voor kinderen. En eigenlijk is het te veel om 24 uur te vullen. Nog een geluk dus dat tg STAN en NTGENT 'Decemberhonger' in een speedversie brengen.

De nacht kom je door met muziek in de Arenbergschouwburg, WCC Zuiderpershuis en Buster. Op en rond de Meir is ons tussen 18.00u en 6.00u een surrealistische thriller beloofd. Wie in de loop van de 24 uur echter geveld wordt door de slaap, kan in de Monty, de Arenbergschouwburg en Kunstencentrum Vlaams Fruit terecht voor een cultureel verantwoord dutje.

Zondagochtend wordt onder andere ingezet met een 'Pistolezing' in Kunstencentrum Vlaams Fruit, met een huiskamervoorstelling en met comedy in de Vlaamse Opera. Het mag al eens gek zijn. En als je dan nog niet uitgeteld bent, kan je voor de rest van je zondag nog naar het strip- en boekenplein of Cinema Roma.

Krijg je honger of dorst? Geen probleem, op verschillende locaties kan je de lege maag vullen. In de Foyer van het Zuiderpershuis bijvoorbeeld kan je terecht voor een Congolese maaltijd. Ontbijten en ondertussen genieten van een film kan in Cultuurcentrum Deurne.

Tijd en plaats van het gebeuren :

24 uur van het podium
Van zaterdag 14 januari 2012 om 12.00 u tot zondag 15 januari om 12.00 u
Op verschillende locaties in Antwerpen


Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.24uurvanhetpodium.be

11/12/2011

Filmconcert met Boyan Vodenitcharov in Espace Senghor

Boyan Vodenitcharov Laureaten van de Elisabethwedstrijd blijven na het concours vaak in ons land hangen. Dat ook de fijnbesnaarde pianist Boyan Vodenitcharov (foto) zich hier vestigde, is een zegen voor ons muziekleven. Als derde laureaat in 1983 ontpopte hij zich alvast tot een zeer boeiend figuur. Zijn brede repertoire kreeg nog een extra impuls toen hij zich enkele jaren geleden ging interesseren voor de voorlopers van de moderne vleugelpiano. Van Haydn tot Debussy zocht hij naar historische instrumenten die hij met zijn typische zachtaardige temperament bespeelt. Anderzijds maakt de rasmuzikant uit Bulgarije ook graag excursies buiten het klassieke repertoire en traktert hij vaak op stijlvolle jazzimprovisaties of eigen composities. Gefascineerd door de Sovjet-cinema van de jaren '30, brengt hij donderdagavond een live-begeleiding op de film "L'home à la camera" (1929) van Dziga Vertov, een meesterwerk van de Russische experimentele cinema van de tijd. Een filmconcert op de grens tussen jazz, klassiek en imrovisatie.

Boyan Vodenitcharov (1960) behaalde nog voor hij in 1979 aan het Conservatorium van Sofia ging studeren de 2de Prijs van de internationale wedstrijd van Senigallia. Vervolgens werd hij 3de laureaat van de Busoniwedstrijd (1981) en de Koningin Elisabethwedstrijd (1983). Eind de jaren tachtig vervolmaakte hij zich bij Leon Fleisher aan het Peabody Conservatory in Baltimore. Sindsdien is Boyan Vodenitcharov zowel in Europa, de Verenigde Staten als in Canada en Japan een gewaardeerd pianist. Hij trad onder meer op in het Paleis voor Schone Kunsten in Brussel, het Amsterdamse Concertgebouw, het Palais de la Musique in Straatsburg, de Smetanazaal in Praag en de Suntory Hall in Tokio. Al 20 jaar lang is hij geboeid door oude instrumenten, waarmee hij meerdere cd’s opnam. Naast concert pianist is Boyan Vodenitcharov actief op het vlak van compositie en improvisatie. Enkele van zijn werken werden in Frankrijk, Duitsland, België en Bulgarije uitgevoerd. Momenteel is hij leraar piano, pianoforte en improvisatie aan het Koninklijk Conservatorium van Brussel.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Filmconcert Boyan Vodenitcharov : L'home à la camera
Donderag 15 december 2011 om 20.30 u
CC Etterbeek - Espace Senghor

Waversesteenweg 366
1040 Etterbeek

Meer info : www.senghor.be

21:03 Gepost in Concert, Film, Muziek | Permalink |  Facebook