10/11/2010

Tweede editie van dans- en performancefestival BITS(&pieces) in de Beursschouwburg

Time is a harder master BITS(&pieces) is een wilde, dertien dagen durende mix van performance, theater, dans, film, video, beeldende kunst en muziek, met tal van internationale en Belgische premières, en een uitgebreid gratis randprogramma. De tweede editie van dit bruisende festival loopt van 11 t.e.m. woensdag 24 november in de Beursschouwburg in Brussel. BITS(&pieces) wil aanzetten tot reflectie en dialoog. In plaats van een eigen visie op te leggen, nodigt BITS(&pieces) de toeschouwers uit om zelf in gesprek te gaan met de kunstenaars en hun kunst om zo de stukjes van deze nieuwe puzzel in elkaar te laten passen. De voorstellingen worden gekenmerkt door studie en onderzoek die tot verrassende voorstellingen leiden. Het festival start met de nieuwe creatie van Busy Rocks, een jong collectief en artiest-in-residentie in de Beursschouwburg. Een verdere greep uit het programma :

7 Libanese Kortfilms
De Libanese filmmaker Simon El Habre was eerder al in de Beursschouwburg te gast met zijn ontroerende documentaire 'The One Man Village'. Tevens is hij een actief medewerker van Beirut BC, een steunpunt voor Arabische onafhankelijke cineasten. Voor BITS(pieces) selecteerde hij zeven recente Libanese kortfilms. Bij wijze van prelude zal voor elke BITS(pieces) avondvoorstelling één film getoond worden. Op de laatste dag van het festival worden de zeven films gezamenlijk geprojecteerd in de Shadowbox.

Busy Rocks - Studium (Internationale Première)
Deze nieuwe danscreatie van het jonge collectief Busy Rocks speelt met de vermenging van de notie van 'de dansstudio' (de architecturale ruimte) en de notie van 'de dansstudie' (de fysieke en mentale activiteit). Het resultaat is een ingenieuze voorstelling rond de dagdagelijkse praktijk van de danser. In deze creatie rond de dagelijkse praktijk van de danser wordt inventief gebruik gemaakt van film, sterke dans en wat lichtvoetige humor.

Maurice Doherty - Waiting
In deze ingenieus gemonteerde video van de Ierse kunstenaar Maurice Doherty zien we hoe vijf dienstertjes genodigden?/ons? opwachten met een rijkelijk gevuld dienblad champagneglazen. En ze blijven wachten. De tijd is hier geen stille getuige, maar treedt resoluut op de voorgrond als een actieve dreiging. Opgenomen in één shot in reële tijd, manoeuvreert de film ons van neutrale verraste toeschouwer in de rol van een verwachtingsvolle, op destructie beluste voyeur.

Manor Grunewald - Time Is A Hard Master
De jonge Gentse kunstenaar Manor Grunewald maakt schilderijen en studies, tekeningen en collages. De reeks 'Time Is A Hard Master' bestaat uit verschillende collagetekeningen op papier. Door knipsels uit tijdschriften, reclamefolders, wetenschappelijke boeken, enz... te manipuleren en te confronteren met andere beelden, vervormt de originele betekenis.

Monika Gintersdorfer & Knut Klassen - Logobi 02 / Logobi 05 (Belgische première)
Het spraakmakende Duitse kunstenaarsduo Monika Gintersdorfer en Knut Klassen organiseert sinds 2005 theatrale 'Logobi'-ontmoetingen waarin ze Ivoriaanse dansers en choreografen in dialoog laten gaan met West-Europese en Amerikaanse vakgenoten. Zo koppelen ze voor 'Logobi 05' de Amerikaanse danser Richard Siegal, een van de vaste sterkhouders van William Forsythe, aan de Ivoriaanse choreograaf en danser Franck Edmond Yao. In 'Logobi 02' is het aan de choreografen-dansers Gotta Depri en Gudrun Lange om een stukje interculturele magie te laten plaats vinden.

Sanja Mitrovic - A short history of crying (Internationale Avant-première)
Een experimentele verkenning van allerlei verschijnselen rondom het huilen. Doorheen de geschiedenis is 'huilen' altijd verbonden geweest met culturele opvattingen over sekse, leeftijd en klasse, en werd steeds gezien als een gedeelde, non-verbale taal waarin we complexe en vaak tegenstrijdige emoties communiceren. In deze nieuwe voorstelling, legt Sanja Mitrovic de verbanden tussen het openbaar uiten van emoties en sociale en culturele mechanismen. Deze 'stand-up tragedie' onderzoekt hoe emoties zich manifesteren in verschillende situaties, en waarom we ze publiek uiten.

Katja Dreyer - Überflieger
Op 27 mei 1987 vloog de 19-jarige amateurpiloot Mathias Rust in zijn Cessna van Helsinki naar Moskou en landde dichtbij het Rode Plein. Deze individuele, illegale vredesmissie beroerde de wereld. ' Überflieger' is een hommage aan deze bizarre, idealistische daad van de 'Don Quichote van de lucht'.

Horses & Pretbederf DJ's
Horses is het speeltuintje van jongeling Bert Vliegen, wiens sobere spaarzame songs het grillige midden houden tussen fluisterliedjes, keukentafelanthems en folkpareltjes. De songs van Horses vinden hun oorsprong in de schaduwkantjes van de kleine levens, de eenzaamheid en de wanhoop. Het festival krijgt later die avond zijn hoogst passende afsluiter onder de vorm van het Pretbederf sound system, met DJ's Chillipoum en De Huisdokter, die uitpakken met een ruige vuige dansvloermix vol oude zwarte soul, Turkse beats en B-film soundtracks.

Tijd en plaats van het gebeuren :

BITS(&pieces)
Van donderdag 11 t.e.m. woensdag 24 november 2010

Beursschouwburg
A. Ortsstraat 20 - 28
1000 Brussel

Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.beursschouwburg.be

08/11/2010

Spark of Being : de Frankensteinmythe volgens Bill Morrison

Dave Douglas In 'Spark of Being' herinterpreteert filmmaker Bill Morrison de Frankensteinmythe. Morrison, laureaat van heel wat Bessie's en Obie's, maakt hypnotische collages van halfvergaan filmmateriaal uit de vroege twintigste eeuw. Dat resulteert in bloedstollende visuele effecten, zoals bv. in 'Decasia'. Morrison werkte al met componisten als John Adams, Bill Frisell, Henryk Gorecki, Steve Reich en Michael Gordon voor wat hij omschrijft als: "... cinematografische symfoniefilms, vol lyriek". Met 'Spark of being' creëren Morrison en Dave Douglas een filmconcert dat de relatie tussen mens en technologie onderzoekt. De muzikale spanningsboog omvat genoteerde composities, niet-idiomatische improvisaties en computer-gegenereerde klanken. Het geheel zou men kunnen omschrijven als 'jazz-ambient-groove' met film.

Dave Douglas (foto) is 'DownBeat Artist of the Year', artistiek directeur van de workshop 'jazz & creative music' in Banff (Canada) en lid van John Zorns Masada. Keystone combineert jazz met elektronica en diverse hedendaagse muziekstijlen. De groep werd speciaal opgericht om zowel klassiekers als experimentele films live van nieuwe muziek te voorzien.

De Amerikaanse trompettist Dave Douglas is een gevestigde waarde op de internationale jazzpodia. Hij is een ontzettend begaafde muzikant, die zowel perfect binnen het idioom kan spelen en componeren, als de grenzen van de jazz steeds verder verkennen. Weinig musici bestrijken een zo breed terrein: van hardbop tot bewerkingen van Webern en Stravinsky tot klezmer en Oost-Europese volksmuziek.
Douglas speelde in John Zorns kwartet Masada, maar heeft verder vooral veel eigen bands opgericht, waaronder 'Dave Douglas & Brass Ecstasy', een blazersgroep van trompet, hoorn, tuba en trombone plus drums. De laatste jaren doet hij ook projecten met gesproken woord en film, zoals met DD & Keystone , een electrisch sextet met muziek voor zowel oude als nieuwe films.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Dave Douglas, Keystone & Bill Morrison : Spark of Being
Zaterdag 13 november 2010 om 20.00 u
(Inleiding door Hugo De Craen om 19.15 u)
deSingel - Blauwe zaal
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.desingel.be

Extra :
Dave Douglas : www.davedouglas.com, en.wikipedia.org en youtube
Bill Morrison op en.wikipedia.org, www.imdb.com en youtube

Bekijk alvast dit fragment uit Bill Morrisons 'Decasia' (2002)

07:00 Gepost in Concert, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

29/10/2010

Playground : speelterrein waar podiumkunsten en beeldende kunst elkaar ontmoeten

Johanna Billing De vierde editie van Playground brengt opnieuw een reeks voorstellingen, projecten en installaties samen van beeldende kunstenaars, theatermakers en choreografen met een aparte kijk op onze hedendaagse samenleving. Kunstenaars die hun artistieke praktijk niet langer in de traditionele disciplines situeren en die media als performance, installatie, film en interactief werk combineren. STUK wil met deze vierde editie opnieuw een dialoog presenteren van kunstenaars, voorstellingen en kunstwerken in dit spannende speelveld tussen disciplines. 

Het programma bestaat uit twee nauw met elkaar verbonden en overlappende delen: een reeks voorstellingen en een tentoonstellingsluik. Enerzijds een aantal producties van internationale gezelschappen die de grenzen van dans, film, theater, muziek en beeldende kunst overbruggen of aftasten. Anderzijds een uitgebreide tentoonstelling doorheen de verschillende zalen van het STUKgebouw. De kunstenaars in dit luik onderzoeken in films of installaties noties als spel, beweging, performance en theatraliteit. Sommige kunstenaars zijn in beide delen terug te vinden. Binnen het festival heeft ook een symposium plaats i.s.m. de Appel over hoe organisaties en instellingen omgaan met het verzamelen, documenteren en heropvoeren van live performances.

De voorstellingen tijdens Playground zetten vaak kunstwerken centraal. In Iglu spelen de popart werken van Guy de Cointet een hoofdrol, James Beckett integreert een echt museum in zijn voorstelling en Markus Schinwald laat een danser een sculptuur onderzoeken op het podium. In het expoluik concentreren installaties en video's zich op hun beurt op performance in al zijn vormen. Candice Breitz toont een geïmproviseerde theatervoorstelling met tweelingen, Johanna Billing (foto) registreerde een choreografie met amateurdansers en Bestué-Vives bundelen hilarische mini-acties in eigen huis. Deze kruisbestuiving levert vaak vernieuwende ideeën en verrassende formats op. Een bibliotheek met levende boeken (Mette Edvardsen) of een reis door de museumruimtes van M, enkel begeleid door een draadloze koptelefoon (Lundahl & Seitl). Geregeld duiken er ook verrassingen op, aangekondigd of onaangekondigd.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Playground - Live Art Festival
Van donderdag 4 t.e.m. vrijdag 12 november 2010

Kunstencentrum STUK
Naamsestraat 96
3000 Leuven

Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.playgroundfestival.be

28/10/2010

Cinema Soloriens & the Cosmo Drama ft. Marshall Allen in Netwerk Aalst

Marshall Allen Legende Marshall Allen (foto) ontmoette Sun Ra in de jaren '50 en bleef de rest van zijn leven trouw aan het Arkestra, waarvan hij sinds 1995 de leider is. Hij bouwde samen met Sun Ra een unieke muzikale cosmos op, die in alle lagen van de hedendaagse muziek zijn invloed laat gelden. Met zijn 86 lentes is de honger naar nieuwe ervaringen en avontuurlijke muziek nog steeds niet gestild.

Met Cinema Soloriens & The Cosmo Drama voegt hij samen met percussionist Ed Wilcox (Temple of Bon Matin) en multi-instrumentalist James Harrar - een bijzondere visuele dimensie toe aan het Space is the Place-universum. Het unieke project ontstond uit de experimentele films van James Harrar, de archivaris van alle beeldmateriaal van Sun Ra. Het ensemble begeleidt een compilatie van Harrar's experimentele films en ongezien materiaal van Sun Ra.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Cinema Soloriens & the Cosmo Drama ft. Marshall Allen
Dinsdag 2 november 2010 om 20.30 u
Netwerk / centrum voor hedendaagse kunst Aalst

Houtkaai
9300 Aalst

Meer info : www.netwerk-art.be

Extra :
Cinema Soloriens : www.myspace.com/cinemasoloriens
Marshall Allen : en.wikipedia.org en www.thesunraarkestra.com

Bekijk alvast deze video van Cinema Soloriens @ The Cube Cinema Bristol, 21/07/2010

07:00 Gepost in Concert, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

20/10/2010

Tien componisten met wereldfaam in Gent voor de tiende verjaardag van de World Soundtrack Awards

World Soundtrack Awards Op 23 oktober, tevens de slotavond van het Filmfestival van Gent, staat de 10e editie van de World Soundtrack Awards op het programma. Na de uitreiking van de jaarlijkse prijzen voor de beste filmmuziek en componisten, volgt er een nooit eerder gezien concert. Te gast zijn Gabriel Yared (The Talented Mr. Ripley), Angelo Badalamenti (Twin Peaks), Howard Shore (Lord Of The Rings), Craig Armstrong (Love Actually), Stephen Warbeck (Shakespeare In Love), Gustavo Santaolalla (Motorcycle Diaries), Bruno Coulais (Océans), Frédéric Devreese (Un Soir, Un Train), Alberto Iglesias (Volver) en Elliot Goldenthal (Titus). Voor de uitvoering zorgt het Brussels Philharmonic-het Vlaams Radio Orkest onder leiding van huisdirigent Dirk Brossé. Gedenkwaardige filmfragmenten op groot scherm maken het concert compleet.

Gedelegeerd Bestuurder Jacques Dubrulle : "De viering van tien jaar World Soundtrack Academy sluit niet alleen op een feestelijke manier de 37ste editie van het Filmfestival Gent af maar ze betekent ook een onmiskenbaar hoogtepunt in de geschiedenis van het festival. Nooit eerder kwamen op één dag zoveel vooraanstaande gasten in Gent samen om de core-business van ons festival, de impact van muziek op film, te vieren. Zoiets doen we niet in beperkte kring. Door onze aanwezigheid in Kuipke Gent willen we dat een zo ruim mogelijk publiek meegeniet van het beste dat de jongste tien jaar op het gebied van filmmuziek in de bioscoop of op ons concertpodium te horen was. "

Tien componisten

De tiende verjaardag van de WSA is een belangrijke mijlpaal in de geschiedenis van de filmmuziek awards. Speciaal voor deze gelegenheid komen tien componisten met wereldfaam naar Gent.

Alberto Iglesias (Volver)
Alberto Iglesias is vooral bekend als huiscomponist van Pedro Almodovar en werd al twee keer genomineerd voor een Oscar (The Constant Gardener en The Kite Runner). Hij wordt algemeen beschouwd als de belangrijkste Spaanse componist van het moment.

Angelo Badalamenti (Twin Peaks)
Zijn doorbraak als filmcomponist had Angelo Badalamenti vooral te danken aan David Lynch die hem inhuurde voor films als Blue Velvet en de televisieserie Twin Peaks. De Amerikaanse componist was al meermaals te gast in Gent en kreeg een 'For The Record'‐compilatie als eerbetoon.

Bruno Coulais (Océans)
Bruno Coulais is een Franse componist en is vooral aan de slag in eigen land. Hij werkte samen met zowat iedere Franse regisseur en schreef uitstekende soundtracks zoals die van Les Choristes en recent nog die van de Oscar‐genomineerde fantasy film Coraline. Bij ons won hij al twee maal de Georges Delereuprijs voor Himalaya (1999) en Microcosmos (1996).

Craig Armstrong (Love Actually)
Veelzijdigheid is de troef van de Schotse componist. Hij kreeg een Golden Globe voor Moulin Rouge en een Grammy voor Ray, maar hij maakt ook elektronische muziek. Craig Armstrong was in 2006 te gast op het filmfestival en gaf een verbluffend concert, meteen ook het eerste deel van de 'For The Record'‐reeks.

Elliot Goldenthal (Titus)
Elliot Goldenthal werkte samen met iconische regisseurs als Gus Van Sant, David Fincher, Michael Mann en zijn partner Julie Taymor. Zijn grootste succes leverde hij af in 2002 met de felgesmaakte soundtrack voor Frida die hem een Oscar en Golden Globe opleverde.

Frédéric Devreese (Un Soir, Un Train)
Legendarisch Belgische componist die muziek met de paplepel binnenkreeg dankzij zijn vader die ook componist was. Voor zijn filmmuziek, Het Sacrament van Hugo Claus en L'oeuvre au Noir van André Delvaux kreeg hij een Joseph Plateauprijs en voor La Partie d'échecs van Yves Hanchart de George Delerueprijs op het Filmfestival. In 2006 kreeg hij de Klara carrièreprijs.

Gabriel Yared (The Talented Mr. Ripley)
Gabriel Yared is een componist van Libanese afkomst en werkte in het begin van zijn carrière vooral voor Franse films zoals 37°2 Le Matin en Camille Claudel. Zijn carrière nam een wending met The English Patient waarvoor regisseur Anthony Minghella beroep op hem deed. Het zorgde voor zijn internationale doorbraak en leverde hem een Oscar op.

Gustavo Santaolalla (Motorcycle Diaries)
De muziek die Gustavo Santaolalla maakt, is gekenmerkt door een mix van verschillende culturele invloeden. Hij is Argentijns, maar gebruikt ook rock, soul en Afrikaanse ritmes. Die unieke sound zorgde ervoor dat hij twee jaar op rij een Oscar in ontvangst mocht nemen voor respectievelijk Brokeback Mountain en Babel.

Howard Shore (Lord Of The Rings)
Howard Shore werd gedurende zijn nu al dertig jaar durende carrière overladen met prijzen. Zijn bekendste werk is dat voor The Lord of The Rings‐trilogie van regisseur Peter Jackson. Hij componeerde muziek voor meer dan vijftig films, vaak kaskrakers waarbij de score bijdroeg tot het latere succes ervan.

Stephen Warbeck (Shakespeare In Love)
De Engelse componist Stephen Warbeck is misschien wel het bekendst voor zijn soundtrack voor Shakespeare in Love, waarvoor hij een Oscar kreeg. Hij heeft ook titels op zijn naam staan als Billy Elliot, Captain Corelli's Mandolin, Quills en De Zaak Alzheimer. Stephen Warbeck is tijdens deze 37ste editie van het festival de centrale gast op het jaarlijkse muziekseminarie.

Nico Muhly
Nico Muhly is de elfde componist bovenop de tien filmmuzieklegendes. Hij moet zowat de meest getalenteerde componist van zijn generatie zijn. Vorig jaar kreeg hij op de WSA de Discovery Of The Year voor zijn score van The Reader, wat hem een plaatsje op deze ceremonie opleverde. Hij schrijft en producet daarnaast ook muziek voor populaire alternatieve artiesten zoals Jonsi en Anthony and the Johnsons.

Tijd en plaats van het gebeuren :

World Soundtrack Awards 2010
Zaterdag 23 oktober 2010 om 19.30 u
Kuipke Sportpaleis

9000 Gent

Meer info : www.filmfestival.be, www.worldsoundtrackacademy.com en www.brusselsphilharmonic.be

12:00 Gepost in Concert, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

17/10/2010

Exclusief en eenmalig concert met filmmuziek van John Barry in Gent

John Barry Voor wie tijdens het Filmfestival van Gent maar niet genoeg kan krijgen van filmmuziek, is er op 21 oktober in Kuipke John Barry In Concert. De viervoudige Oscarwinnaar is vooral bekend van zijn werk voor maar liefst elf Bondfilms, maar was ook verantwoordelijk voor de onvergetelijke muziek van Out Of Africa, Dances With Wolves, Born Free en Midnight Cowboy. Het Brussels Philharmonic onder leiding van Nicholas Dodd staat in voor de uitvoering van selectie uit zijn oeuvre. Wegens ziekte zal John Barry (foto) zelf niet aanwezig zijn op dit concert. Hij heeft aan zijn collega David Arnold gevraagd om in zijn naam de hem toegekende Lifetime Achievement Award in ontvangst te nemen. Daarmee is de Bondcirkel trouwens rond. John Barry componeerde immers de muziek voor de eerste Bondfilms en David Arnold voor de jongste vijf Bondfilms.

Op donderdag 21 oktober 2010 ontvangt het Filmfestival Gent de befaamde componist John Barry voor een eenmalig concert. De vijfvoudige Oscarwinnaar brengt onder meer zijn muziek uit verscheidene James Bondfilms en eveneens uit Body Heat, Out of Africa en Dances With Wolves. Met zijn werk voor de eerste James Bondfilm, Dr. No (1962) werd John Barry meteen onsterfelijk. Het Bondthema groeide uit tot een van de bekendste muziekthema's aller tijden. Maar naast het componeren van de scores werd John Barry even beroemd voor de perfecte manier waarop hij de typische Bondsongs in het geheel integreerde. Goldfinger is daar een schoolvoorbeeld van. Met elf scores werd John Barry de Bondcomponist bij uitstek. Daar bleef het niet bij want hij schreef de muziek voor meer dan honderd films. Voor Born Free, The Lion In Winter, Out Of Africa en Dances With Wolves mocht hij telkens opnieuw een Oscar in ontvangst nemen. Mary Queen Of Scots en Chaplin leverden hem Oscarnominaties op.

Het Brussels Philharmonic - Vlaams Radio Orkest - brengt een overzicht van het oeuvre van Barry en zal suites spelen uit onder andere Goldfinger, Mary Queen Of Scots, Out Of Africa, Dances With Wolves en Midnight Cowboy. Het concert wordt, zoals gebruikelijk, begeleid door filmbeelden op groot scherm. Met het John Barry concert zet het Filmfestival Gent de traditie voort om waardevolle en veelvuldig bekroonde filmmuziek live op te voeren voor een groot publiek. Tot Barry's voorgangers behoren componisten als Hans Zimmer, Howard Shore, Ennio Morricone en John Williams.

Tijd en plaats van het gebeuren :

John Barry In Concert
Donderdag 21 oktober 2010 om 20.30 u
Kuipke Sportpaleis

9000 Gent

Meer info : www.filmfestival.be en www.brusselsphilharmonic.be

Extra :
John Barry op www.johnbarry.org.uk, en.wikipedia.org, www.imdb.com en youtube
Bond-componist bekroond voor levenswerk, Annelies Dalemans in De Standaard, 5/10/2010

Elders op Oorgetuige :
Er zit muziek in het Filmfestival van Gent, 6/10/2010

16:00 Gepost in Concert, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

16/10/2010

Intagible States : unieke audiovisuele performance van Straydogs & Legoman

Intangible States Cinema is meer dan zomaar een film, dat bewijst Almost Cinema. Op het festival van Vooruit en Filmfestival Gent laten kunstenaars van diverse pluimage het publiek op een andere manier naar cinema kijken. In performances, concerten en een tentoonstelling met verrassende installaties ontmantelen ze je vertrouwde cinema-ervaring en experimenteren ze met beeld, geluid, licht, ruimte, beweging… Zo kun je op 20 oktober naar de première van 'Intangible States' in de Gentse Minardschouwburg.

Voor hun nieuwe audiovisuele performance werken Frederik Meulyzer (drums/elektronica) en Koenraad Ecker (gitaar/cello), samen Stray Dogs, met de Zwitserse video-artiest Legoman (Yannick Jacquet). Legoman is actief in het internationaal vermaarde AntiVJ-collectief. Zijn visuals zullen het nieuwe postrock-electronicaproject van Stray Dogs meer dan een aardig decor meegeven. Geprojecteerd op verschillende kleine projectievlakken, een staaltje vernieuwend coderen van de hand van Simon Geilfus, gaan Legomans beelden namelijk een boeiende interactie aan met de muziek en de muzikanten. Intangible States is een intieme ervaring met een sterke, niet-lineaire verhaallijn. Het semi-geïmproviseerde karakter van het geheel maakt van iedere voorstelling een unieke ervaring.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Stray Dogs ft. Legoman : Intangible States (première)
Woensdag 20 oktober 2010 om 20.00 u

Minardschouwburg Gent
Walpoortstraat 15
9000 Gent

Meer info : www.vooruit.be, www.minard.be en intangible-states.stray-dogs.net

'Intangible States' zal ook nog te zien zijn op het Plastic Festival in Brussel op 23 oktober 2010 en in Kc nona Mechelen op 20 november 2010.

Extra :
www.myspace.com/straydogstheband
www.myspace.com/vj_legoman
www.frederikmeulyzer.com
legoman.crea-composite.net

Elders op Oorgetuige :
Almost Cinema 2010 : een alternatieve visie op cinema, 6/10/2010

Bekijk alvast dit videointerview met de makers van 'Intangible States'

07:00 Gepost in Concert, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

15/10/2010

Minifestival Klankkleur : interessante wisselwerking tussen oog en oor

Heleen Van Haegenborgh OFFoff biedt opnieuw een minifestival aan in de marge van het Internationaal Filmfestival van Gent, dit keer omtrent het thema 'Klankkleur'. Op dinsdag 19 oktober zijn filmalchemisten Jürgen Reble en Thomas Köner in de Witte Zaal aan zet met 'Quasar'. Denk aan chemisch bewerkte pellicule, rookmachines en hypnotiserende drones in een uniek totaalspektakel. En op woensdag 20 oktober biedt pianiste Heleen Van Haegenborgh (foto) binnen de muren van Art Cinema OFFoff een bijzondere uitvoering van Nam June Paik's Listen or listen to with mind's ear.

Het thema 'Klankkleur' staat door zijn versmelting van twee aparte zintuiglijke waarnemingen al meteen garant voor een interessante wisselwerking tussen oog en oor. Klankkleur, misschien wel de minst meetbare en meest perceptiegebonden parameter van muziek, dringt zich steeds zelfstandiger op in de muziek van de twintigste eeuw. Ontvoogd van de precieze toonhoogte en opgenomen in een vloeiend ritme (rythme lisse) opent zij voor de muziek een dynamische ruimte waarin de luisteraar fysiek wordt aangesproken en opgenomen. Een klankkleur resoneert, werkt seismografisch, en laat spontaan andere zintuigen meetrillen in de gewaarwording. Via klankkleur ontstaat een dynamische ruimte die van binnenuit vorm krijgt en voortdurend in beweging is. Als luisteraar is er geen structureel houvast meer, maar er is iets anders, iets wat misschien te maken heeft met onze eerste sonore ervaring: het luisteren naar en het meetrillen met een timbre. Ook het medium film experimenteert met het loslaten van structuur, en van een duidelijk mimetisch referentiekader. Door zuiver met vorm, kleur en textuur te werken gingen filmmakers als Harry Smith en Stan Brakhage een abstractie nastreven met dezelfde soort synesthetische resonantie. OFFoff wil met twee speciale voorstellingen tijdens het festival deze zoektocht verder zetten.

Thomas Köner & Jürgen Reble : Quasar
Quasar
is een unieke audiovisuele performance. Vijf speciaal aangepaste 16mm-projectoren in een surround opstelling projecteren op een scherm van rook Jürgen Reble's handbewerkte filmstroken die aan bijtende chemicaliën werden blootgesteld. Een microkosmos van pulserende kleuren en abstracte vormen ontstaat als een visioen voor het oog van de kijker. Contactmicrofoons vangen intussen het gezoem van de projectoren en de rookmachines, dat door Thomas Köner getransformeerd wordt tot een zinderende drone die versmelt met de oplichtende beelden. Dit is de alchemie van de zintuigen versmolten in een hallucinante kijkervaring waar je niet elke dag de kans toe krijgt.

Jürgen Reble (1956) maakte deel uit van het Duitse filmerscollectief Schmelzdahin. Sinds de jaren tachtig maakt hij zijn eigen werk, dat bestaat uit film, performance en installatiekunst gebaseerd op het manueel verwerken van film footage via chemische processen om zo door te dringen tot de kern van het cinematografische apparaat. Zijn werken werden vertoond in o.a. het Museum of Modern Art (New York) en het Louvre (Parijs).

Thomas Köner (1965) is een Duitse geluidskunstenaar gefascineerd door klankkleuren en tijdsperceptie in muziek. Dit probeert hij uit te werken door elementen uit de beeldtaal toe te voegen aan zijn composities, o.a. via video-installaties. Zijn werk is opgenomen in de collecties van o.a. het Centre Pompidou (Parijs) en het Musée d’art contemporain (Montréal).

Heleen Van Haegenborgh : Listen or listen to with mind's ear
Audiovisuele kunst kan niet enkel de zintuigen laten samensmelten, maar ze ook loskoppelen en tegen elkaar opzetten. In deze uitvoering van een stuk van de vermaarde avant-gardecineast Nam June Paik wordt onze zintuiglijke totaalervaring ontmanteld en ontleed. Een pianiste wordt met meerdere camera's gefilmd bij de live performance van een pianostuk, en de beelden worden ook live gemengd en geprojecteerd. Maar wat je ziet en wat je hoort blijkt niet altijd in overeenstemming met elkaar. De synchronisatie van klank en beeld, die in onze hersenen worden samengevoegd tot één gebeurtenis, wordt in vraag gesteld en verstoord. Zo wordt de kijker bewust gemaakt dat beeld en klank twee totaal verschillende werelden zijn, die beiden door een filmmaker gecontroleerd en gemanipuleerd worden.

De Koreaans-Amerikaanse componist en videokunstpionier Nam June Paik werd in 1932 in Seoel geboren en overleed in 2006 in Miami. Nadat hij uit zijn geboorteland naar Tokio was gevlucht om er filosofie en esthetica te studeren, ontmoette hij eind jaren vijftig in Duitsland twee boegbeelden van de muzikale avant-garde: de Duitse componist Karlheinz Stockhausen en de Amerikaan John Cage. Onder hun invloed maakte hij kennis met Fluxus, een beweging die in de jaren zestig kunst en het dagelijks leven dicht(er) bij elkaar wilde brengen. Paik verruilt in die periode zijn puur muzikale bezigheden en performancewerk voor audiovisuele activiteiten. Ook verhuist hij naar New York, de stad van waaruit hij wereldwijd furore zal maken met zijn videokunst.

"Lange tijd heeft de televisie de intellectuelen gemarteld, het wordt tijd dat de intellectuelen de televisie gaan martelen," zo luidt de beruchtste, bewust polemische uitspraak van Paik. Hoewel vaak speels, is zijn oeuvre veel subtieler, complexer en intelligent van aard. Een grote rol gaf hij aan de televisie, het massamedium bij uitstek van die tijd. De kunstenaar maakte tientallen werken die de positie van de televisie zelf in vraag stellen, over het functioneren en de gevaren van het medium. Ze tonen hoe het kleine kastje bijdraagt aan het mythologiseren van beelden en de manieren waarop ze ingeschreven worden in de loop van de geschiedenis.

Een van de dingen die Paik enorm bezighield was de eenzijdigheid van tv. Veel meer dan vandaag liep in de jaren 1960 de communicatie steeds in één richting. Parallel aan Cages overtuigingen kwam de kunstenaar met de term 'participatory television' op de proppen, een 'televisiekunst' die tv tot een interactief, echt democratisch medium wilde maken. Van daaruit werkte hij in verschillende richtingen, waarbij hij steeds nieuwe technieken incorporeerde. Zo gebruikte hij monitoren als sculpturaal materiaal, werkte hij met robotica, creëerde hij satellietkunst en bouwde hij gigantische videomuren waarop gesynthetiseerde beelden druk flitsten.

Heleen Van Haegenborgh (1980) studeerde piano aan het conservatorium te Gent. Trefwoorden voor haar muziek zijn: snaren, glazen, cassetterecorders, tape, experiment, collages, inside piano … Zij werkte samen met o.a. Esther Venrooy, Jasper Rigole en Jürgen De Blonde, en trad op voor het Festival Van Vlaanderen, Blue Note Festival, en op verschillende venues van Londen tot New York en Shanghai.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Klankkleur - Thomas Köner & Jürgen Reble : Quasar
Dinsdag 19 oktober 2010 om 20.30 u
Witte Zaal Gent

Posteernestraat 64
9000 Gent

Meer info : www.offoff.be en www.filmfestival.be
----------------------------
Klankkleur - Heleen Van Haegenborgh : Listen or listen to with mind's ear
Woensdag 20 oktober 2010 om 20.30 u
Art Cinema OffOff Gent

Begijnhof Ter Hoye - Lange Violettestraat 237
9000 Gent

Meer info : www.offoff.be en www.filmfestival.be

Extra :
Jürgen Reble : www.filmalchemist.de en youtube
Thomas Köner : www.koener.de en youtube
Heleen Van Haegenborgh : www.heleenvanhaegenborgh.be en youtube
Nam June Paik : en.wikipedia.org, www.paikstudios.com, www.ubu.com en youtube
Expo: Nam June Paik op 'Made in Korea' in Bozar, Ive Stevenheydens op www.brusselnieuws.be, 8/10/2008

Elders op Oorgetuige :
Er zit muziek in het Filmfestival van Gent, 6/10/2010

Bekijk alvast Jürgen Reble & Thomas Köner's Materia Obscura, Sonic Acts 2010, Amsterdam

07:00 Gepost in Concert, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

09/10/2010

Ricky Seabra en Dirk Verstockt maken performance op basis van cultfilm Koyaanisqatsi

Koyaanisqatsi In 1982 liet Godfrey Reggio zijn film Koyaanisqatsi los op de mensheid, een apocalyptisch visioen van een doldraaiende wereld, op bezwerende muziek van Philip Glass. Dertig jaar later is de wereld er slechter aan toe dan toen, is Koyaanisqatsi verzopen in de visuele indigestie van de massamedia en worstelt Ricky Seabra ermee om deze eco-cultklassieker op het toneel te brengen. Wordt het een 're-enactment' of een herinterpretatie van de boodschap van de film, nl. dat we veel te snel en 'uit balans' leven ?

De Braziliaans-Amerikaanse kunstenaar Ricky Seabra creëert op het toneel een soort live cinema. Hij gebruikt geen special effects, integendeel, hij probeert de 'visuele integriteit' van de beelden te vrijwaren en geeft ze een nieuwe context in een mix van live animatie, muziek en vertelling. Seabra wil in zijn werk altijd oplossingen aanreiken, je mag dus een uniek recept verwachten om de wereld te redden. Voor Koyaanisqatsi - The Performance werkt hij opnieuw samen met de Brusselse theaterregisseur Dirk Verstockt.

'Koyaanisqatsi - Life out of balance' is een cultklassieker uit de jaren '80 met een hypnotiserende soundtrack van componist Philip Glass. Met versnelde en vertraagde beelden van o.a. drukke straten, gehaaste mensen, instortende gebouwen, voorbijrazende auto's, skylines met wolkenkrabbers en dreigende donderwolken, stelde Koyaanisqatsi de relatie tussen mens, natuur en technologie in vraag. De film zorgde destijds voor nogal wat ophef en vormt nu nog steeds een inspiratiebron voor hedendaagse artiesten: muzikant Sufjan Stevens haalde er de mosterd voor zijn film 'The BQE', maar ook videoclips van Madonna en zelfs The Spice Girls verwijzen naar de film. Maar hoe breng je als theatermaker een woordenloze film op scène ? En kan je in deze tijden nog om de ecologische boodschap van de film heen ? Seabra en Verstockt brouwen een origineel antwoord op de vragen die de film bij hen oproept...

Ze leggen ze inhoud, techniek en esthetiek van de film bloot op het podium aan de hand van nieuwe beelden, spoken word en live muziek op typisch Braziliaanse instrumenten als de viola caipira en violão de choro. Zo creëren ze een nieuwe theatraal universum waar moda (Braziliaans blues), palmbomen en koeien samenkomen op een manier die enkel kan ontspruiten aan de visuele vernuften van Seabra en Verstockt.

Ricky Seabra is een Braziliaans acteur die vaak in België werkt. Zijn voorstellingen zijn lecture-performances waaruit veel engagement spreekt zonder zwaar op de hand te worden. Ook in 'Koyaanisqatsi - The Performance' plukt Seabra gretig uit de moderne cultuur waarin reality tv, videoclips, photoshop en youtube alomtegenwoordig zijn. Zoals steeds is zijn voorstelling komisch en confronterend tegelijk.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Ricky Seabra & Dirk Verstockt : Koyaanisqatsi - The Performance
Donderdag 14, vrijdag 15 en zaterdag 16 oktober 2010, telkens om 20.30 u
Kaaistudio's

Onze-Lieve-Vrouw van Vaakstraat 81
1000 Brussel

Meer info : www.kaaitheater.be

De originele versie van Koyaanisqatsi zal voor en na de voorstellingen te bekijken zijn. Op 15 en 16/10 zijn er nagesprekken na de voorstelling.
----------------------------
Vrijdag 22 en zaterdag 23 oktober 2010, telkens om 20.00 u
Minardschouwburg Gent

Walpoortstraat 15
9000 Gent

Meer info : www.vooruit.be en www.minard.be

Extra :
Ricky Seabra : www.rickyseabra.com
Koyaanisqatsi op IMDB, Wikipedia (en) en youtube

Elders op Oorgetuige :
Almost Cinema 2010 : een alternatieve visie op cinema, 6/10/2010

13:00 Gepost in Concert, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

Filmconcert en opmerkelijk trio op openingsavond Follow the Sound

Matt Darriau's Paradox Trio, Battleship Potemkin Het festival Follow the Sound presenteert tijdens de eerste twee dagen telkens een opmerkelijk trio. Woensdag 13 oktober is het de beurt aan het Britse drietal Bourne-Kane-Davis, voor deze gelegenheid gekoppeld aan trompettist Laurent Blondiau (bekend van Mäâk's Spirit) en de Nederlandse ICP-apostel Ab Baars. De openingsavond begint met een concert van Matt Dariau's Paradox Trio (foto) dat een tijdje geleden muziek schreef bij Eisensteins klassieker 'Battleship Potemkin'. De dramatische (en soms vrij gruwelijke) gebeurtenissen van de film worden door de aangrijpende klezmermelodieën en de ruwe, geïmproviseerde passages extra beklemtoond zodat niemand door deze voorstelling onbewogen zal blijven.

Sergei Eisenstein (1898 - 1948) wilde dat er voor zijn 'Pantserkruiser Potemkin' (1925) zowat elke twintig jaar een nieuwe soundtrack zou worden gemaakt. Dat zou zijn propagandafilm, een vlijmscherpe aanklacht tegen het tsaristische regime, telkens nieuw leven moeten inblazen. De film zelf is een meesterwerk, vooral door de fijnzinnige ritmische beeldmontage, maar met de soundtrack liep het in het begin wat fout. Componist Edmund Meisel moest de klus in twaalf dagen klaren. Dat lukte alleen met kunstgrepen en snel knip- en plakwerk. Ter vervanging werd vaak muziek van Dmitri Shostakovich gebruikt, maar pas recent werden echt nieuwe soundtracks gemaakt, onder meer door de Pet Shop Boys en Del Rey & The Sun Kings.
New-Yorker Matt Darriau schreef een partituur met een sterk ritmische inslag, in lijn met Eisensteins visie. Ze ondersteunt de film schitterend en is tegelijk heel eigenzinnig. Darriau combineert balkan- en klezmermelodieën met jazzimprovisatie in een vaak erg merkwaardige mix. Voor de trappenscène in Odessa - het hoogtepunt van de film - gebruikt hij bijvoorbeeld stukken uit De Internationale, gespeeld als een dronkemanslied.

Dat Matthew Bourne nogal controversieel is, lijdt geen twijfel. Zijn pianospel is meestal erg fysiek en toch ook lyrisch. Wellicht daarom wordt hij vaak vergeleken met Cecil Taylor. Luister naar 'America' en 'Random' op zijn cd The Molde Concert: de gelijkenis is treffend. Maar Bourne werkt ook veel met samples, zoals in tape-loops gedraaide fragmenten van The Simpsons. Het trio met Dave Kane en Steven Davis kiest voor een combinatie van vrije improvisatie en repertoirewerk van Monk, Annette Peacock en Carla Bley. Scherp en hevig, maar ook met een vleugje swing, zij het vaak slechts tussen de plooien. Voor de gelegenheid kruisen ze de degens met de Belgische trompettist Laurent Blondiau (stuurman van Mâäk's Spirit) en de Nederlandse rietblazer Ab Baars (de man die met één noot soms het hele ICP-orkest doet wankelen).

Tijd en plaats van het gebeuren :

Filmconcert: Battleship Potemkin
Woensdag 13 oktober 2010 om 20.00 u
( Inleiding door Hugo De Craen om 19.15 u )
Bourne - Kane - Davis meet Laurent Blondiau & Ab Baars
Woensdag 13 oktober 2010 om 22.00 u

deSingel - Theaterstudio
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.followthesound.be en www.desingel.be

Extra :
Matt Darriau : www.mattdarriau.com en www.myspace.com/mattdarriau
Matt Darriau Paradox Trio op youtube
Sergei Eisenstein op www.imdb.com
Matthew Bourne : www.matthewbourne.com
Laurent Blondiau op www.muziekcentrum.be
Ab Baars : www.myspace.com/abbaars

Elders op Oorgetuige :
Follow the Sound : vier hoogdagen voor improvisatiemuziek in Antwerpen, 7/10/2010

Hier zie je Matt Darriau's Paradox Trio aan het werk in het Bimhuis in Amsterdam (februari 2010)



De 'trappenscène in Odessa' uit Eisensteins 'Battleship Potemkin'



en het trio Bourne - Kane - Davis feat. Paul Dunmall in de Vortex Jazz Club in Londen( augustus 2009)

07:00 Gepost in Concert, Film, Muziek | Permalink |  Facebook