08/02/2011

Unieke vertoning van Andy Warhol's Kiss met live muziek van Frederik Croene en Thomas Smetryns

Kiss Knipogend naar Valentijnsdag presenteert Art Cinema OFFoff op maandag 14 februari een unieke vertoning op pellicule van Kiss (1963-1964) van Andy Warhol met live concert door de pianist/componist Frederik Croene en componist Thomas Smetryns. In Kiss reageerde Warhol tegen de restricties van de censuurcommissie die stelde dat de monden van acteurs elkaar niet langer dan drie seconden mochten raken in een film. Het resultaat is een 54 minuten durend lippenballet, een opeenvolging van kussen van telkens 3,5 minuten door verschillende koppels als ode aan Verlangen en Passie!

De Amerikaanse allround kunstenaar choqueerde met zijn ultiem minimalistische counteresthetiek van ellenlange long takes, vertraagde projecties en intense close-ups. Net als in zijn films Eat, Sleep en Blow-Job vindt enkel de actie plaats die de titel laat vermoeden. Het concept is eenvoudig: de statische camera draait en één van de superstars uit de Factory - het gebouw aan East 47th Street in New York waar Warhol zijn werken creëerde - voerde een bepaalde handeling uit die in realtime of zelfs vertraagd werd opgenomen. Een statement dat de zalen liet leeglopen, maar eveneens fascinatie opwekte voor het detail, de emotie en de banaliteit of subversiviteit van de handeling zelf. In Kiss reageerde Warhol tegen de restricties van de censuurcommissie die stelde dat de monden van acteurs elkaar niet langer dan drie seconden mochten raken in een film. Het resultaat is een 54 minuten durend lippenballet van telkens 3,5 minuten door verschillende koppels, een ode aan verlangen en hartstocht. Frederik Croene en Thomas Smetryns brengen speciaal voor deze celebratie een unieke compositie.

Frederik Croene wil de kelk van het pianistenberoep tot op de bodem leegdrinken. Naast zijn focus op het creëren van nieuwe pianostukken met (bevriende) jonge componisten, herdenkt hij vanuit het concept van de gedeconstrueerde piano de traditionele situaties waarin het instrument en zijn uitvoerder terechtkomen. Dat resulteerde in (piano)muziek voor dans, live begeleidingen van stomme films, muziekinstallatiekunst en soloperformances met ‘Le Piano démécanisé’ in samenwerking met kunstenaars uit verschillende disciplines: Hallveig Agustsdottir (beeldende kunst), Lawrence Malstaf (installatiekunst), Liv Hanne Haugen (dans), Edurne Rubio (videokunst), Timo Van Luijk (muziek), Erik Bassier (performance), Joris Verdoodt (grafische vormgeving) en tal van muzikanten uit alle mogelijke stijlrichtingen.

Thomas Smetryns studeerde compositie bij Godfried-Willem Raes, en gitaar, luit en theorbe bij Ida Polck en Philippe Malfeyt aan het Conservatorium van Gent. Als componist is hij erg geïnteresseerd in het zoeken naar een nieuwe, experimentele muziekpraktijk die verankerd is in een historisch en/of een maatschappelijk onderbewustzijn. Deze interesse deelt hij met de Amerikanen Brent Wetters en Jonathon Kirk, met wie hij het componistencollectief “Medusa” vormt.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Andy Warhol/Frederik Croene & Thomas Smetryns : Kiss
Maandag 14 februari 2011 om 20.30 u
Art Cinema OffOff Gent

Begijnhof Ter Hoye
Lange Violettestraat 237
9000 Gent

Meer info : www.offoff.be, www.frederikcroene.com en www.thomassmetryns.be

Extra :
Thomas Smetryns op www.myspace.com/thomassmetryns en www.matrix-new-music.be

Bekijk alvast dit fragment uit Kiss van Andy Warhol

07:00 Gepost in Concert, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

02/02/2011

Opera in de Cinema : Nixon in China

Nixon in China Voor het vierde seizoen op rij gaat de New Yorkse Metropolitan Opera, één van 's werelds meest prestigieuze operahuizen, een samenwerkingsverband met een aantal bioscopen wereldwijd aan om 12 van zijn producties in HD én live te vertonen. Met de reeks operavoorstellingen 'Metropolitan Opera: Live in High Definition' wil de Met een nieuw publiek warm maken voor opera. De voorstellingen in New York vinden traditioneel plaats op zaterdagmiddag. Het tijdsverschil van 6 uur maakt dat Kinepolis de operazalen op de gebruikelijke avonduren kan openen. Voor de geïnteresseerden die jammer genoeg niet aanwezig kunnen zijn op de live-voorstellingen, voorziet Kinepolis sinds dit seizoen ook de mogelijkheid om de vertoning nadien opnieuw te bekijken. Elke maandag na een live vertoning van 'Opera in de Cinema' wordt deze opnieuw uitgezonden om 14.00 u. De Vlaamse cinema's voorzien opera-ondertiteling in het Engels. De kans om in de bioscoop te genieten van opera van wereldklasse mag je niet missen! The Metropolitan Opera is één van de meest befaamde operahuizen ter wereld. En door de geavanceerde technologie en een uitstekende service belooft Kinepolis de bezoekers een unieke serie voorstellingen die de meest doorgewinterde operafan zal verrassen en versteld doen staan.

John Adams - Nixon in China
Nixon in China (1985 - 1987) is een indrukwekkende opera over één van de meest historische momenten uit de Amerikaanse geschiedenis: de ontmoeting tussen Nixon, briljant vertolkt door James Maddalena, en Mao in China. Deze opera in drie bedrijven op een libretto van Alice Goodman werd voor de eerste keer opgevoerd in het Opera House in Houston op 22 oktober 1987. De opera behandelt in drie bedrijven het bezoek van Richard Nixon aan China in 1972, en zijn ontmoeting met Mao Zedong. De belangrijkste personages zijn Richard Nixon, zijn vrouw Pat Nixon en zijn adviseur Henry Kissinger namens de Amerikanen en Mao Zedong, zijn vrouw Jiang Qing en premier Zhou Enlai.
John Adams behoort ongetwijfeld tot de meest succesvolle hedendaagse componisten. Zijn muziek is zeer toegankelijk en ligt prettig in het gehoor, zonder dat ze meteen aan klanktapijt of muzak doet denken. Zijn stijl noemt hij zelf 'post-style-style' en zijn composities een celebratie van de Amerikaanse cultuur. Nixon in China was al bij de première in 1987 een grote hit. Het is dan ook een 'echte', bijna ouderwetse opera, met prachtige melodieën en nazingbare aria's.

John Adams
Toen John Adams in 1985 een samenwerkingsverband aanging met dichteres Alice Goodman en regisseur Peter Sellars, bleek dat een schot in de roos. De twee opera's die uit deze samenwerking voortkwamen, Nixon in China en The Death of Klinghoffer, staan hoog op de ranglijst van meest gespeelde, twintigste-eeuwse opera's. Deze opera's vormen overigens geen uitzondering. Adams' composities oogsten over het algemeen veel waardering en zijn geregeld terug te vinden op concertprogramma's. Hij begon zijn carrière als klarinettist, in de harmonie en locale orkestjes. Op tienjarige leeftijd begon hij bovendien te componeren. Sinds hij in 1971 afstudeerde aan Harvard University ontving Adams vele onderscheidingen voor zijn werk. Zo werd hem in 1994 de Royal Philharmonic Society Award toegekend voor Chamber Symphony, en in 2003 de Pulitzer Prize for Music voor zijn werk On the transmigration of souls. In datzelfde jaar volgde Adams Pierre Boulez op als 'composer in residence' van Carnegie Hall. In deze hoedanigheid is hij actief als componist, concertprogrammeur en dirigent. Daarnaast is hij bezig met een boek over het muzikale leven in Amerika.

Peter Sellars
Peter Sellars is vooral bekend geworden met zijn moderne ensceneringen van klassieke opera’s en toneelspelen. Als student baarde hij opzien met de opvoering van Wagners Ring cyclus als poppentheater. Na zijn studie aan de Harvard University studeerde hij in Japan, China en India. Op 26-jarige leeftijd werd Sellars directeur van het American National Theatre in Washington. Een jaar eerder sleepte hij een prijs van de MacArthur Foundation in de wacht voor zijn werk bij de Boston Shakespeare Company. In 1998 werd zijn werk in Europa beloond met de Erasmus Prijs. Sellars is een graag geziene gast bij de festivals in Salzburg, Glyndebourne en het Holland Festival, waar hij een aantal twintigste-eeuwse opera’s heeft geregisseerd. In 1999 was hij met Bijbelse Stukken te gast in het Holland Festival; zijn toneeldebuut in het Holland Festival maakte hij in 2004 met de openingsvoorstelling The Children of Heracles. Zijn enscenering van twee Bach cantates met de sopraan Lorraine Hunt-Lieberson was te zien in het Holland Festival 2005. Sellars regisseerde de wereldpremières van Nixon in China en The Death of Klinghoffer, beide van John Adams.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Opera in de Cinema : John Adams, Nixon in China
Zaterdag 12 februari 2011 om 18.30 u
Herneming op maandag 14 februari 2011 om 14.00 u
Kinepolis Brugge, Brussel, Gent, Hasselt, Kortrijk, Leuven, Oostende, Luik, Imagibraine (Braine-l'Alleud), Metropolis Antwerpen en Palace Liège

Meer info : www.kinepolis.com en www.metoperafamily.org

Extra :
John Adams op www.earbox.com, www.boosey.com, www.schirmer.com, en.wikipedia.org en youtube
Nixon in China op youtube
John Adams : speelse minimalist, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl

Elders op Oorgetuige :
Uit de nieuwe wereld : deFilharmonie speelt Adams, Mozart en Dvorák in Roeselare en Antwerpen, 18/01/2011
Ralph van Raat verrast met unieke combinatie in deSingel, 12/01/2011

Bekijk alvast dit fragment uit Nixon in China (Act I, Scene 1)

07:00 Gepost in Concert, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

24/01/2011

Een nieuw geluid, een nieuwe kijk : muziek & films met het NOB in Bozar

Dirk Brossé Op donderdag 3 februari krijgen films die decennia lang zwegen, een stem van componisten als Dirk Brossé (foto), Alain Craens, Pierre Bartholomée en Arnould Massart. Daarmee vertellen ze een eigentijds verhaal. Onder leiding van Dirk Brossé worden de nieuwe klanken door het Nationaal Orkest van België simultaan met de beelden uitgevoerd.

Bijzondere films die decennia lang zwegen kregen van componisten Dirk Brossé, Alain Craens, Pierre Bartholomée en Arnould Massart een hedendaagse soundtrack waarmee ze een eigentijds verhaal kunnen vertellen. Zo kreeg onder meer La maison du Fantoche, het laatste werk van de Franse uitvinder van de tekenfilm Emile Cohl, een nieuw geluid, net als de abstracte film Diagonale Symphonien van Viking Eggeling. In Amore pedestre van Marcel Fabre uit 1914 komen alleen de voeten en schoenen van de acteurs in beeld. Dirk Brossé voorzag dit frivole voetenspel van de juiste muziek. Of ze nu historisch belangrijk, informatief of gewoon grappig zijn, al deze korte films prikkelden de verbeelding van vier Belgische componisten op een buitengewone manier. Dankzij de medewerking van Bozar Music en het Cinematek, en onder leiding van filmmuziekspecialist Dirk Brossé, kan het NOB de nieuwe partituren die deze films nu vergezellen nu ook simultaan met de beelden uitvoeren.

De muziek van Alain Craens (1957) laat zich niet in een hokje duwen: soms is zij tonaal, soms eerder atonaal of vrij tonaal. Vaak vertoont ze kenmerken van het impressionisme, de minimal music of de jazz. Bovenal echter wil ze toegankelijk zijn. Na het complexe modernisme, waarin het experiment centraal stond, is het volgens Craens tijd om terug een normale relatie met het publiek op te bouwen. Muziek mag opnieuw "gewoon mooi" zijn, zonder vernieuwende bijbedoelingen. Hij keert daardoor terug naar de traditionele drieklank, die echter niet functioneel of tonaal wordt gehanteerd. Men heeft soms de indruk dat er bepaalde tonaliteiten of tooncentra worden gesuggereerd, wat niet in Craens' bedoeling ligt: hij werkt met toevallige, consonante ontmoetingen tussen klanken en wil toewerken naar steunpunten. Op die manier wil hij een brug slaan tussen zijn eigen individuele expressie en het publiek.

Pierre Bartholomée werd geboren in Brussel in 1937. Op zijn zesde begon hij pianoles te volgen. Na zijn studies piano aan het Conservatoire Royal de Bruxelles bij André Dumortier behaalde hij in Italië een meestergraad bij Wilhelm Kempff.
Samen met Henri Pousseur stichtte hij het ensemble Musiques Nouvelles en het Centre de Recherche et de Création musicales de Wallonie. Zijn carrière als pianist en deze als dirigent bij dit ensemble, waarmee hij de belangrijkste steden en festivals aandeed (Avignon, Parijs, Amsterdam, Warschau, Madrid, Belgrado, Zagreb), combineert hij met de functie van producer op de muziekdienst van de RTBF. Daarnaast is hij dertig jaar lang actief als orkestdirigent, waarvan tweeëntwintig seizoenen bij het Orchestre Philharmonique de Liège.
Pierre Bartholomée wordt zowat overal in Europa, in de VS en in Japan uitgenodigd als vertolker van een breed repertoire (van Purcell tot Boulez, van Bach tot Messiaen, van Haydn tot Pousseur - via Mozart, Beethoven, Schumann, Brahms, Liszt, Wagner, Mahler, Stravinsky, Bartók, Varèse, Schönberg, Webern, Stockhausen, Berio, Xenakis, Boesmans, Rihm...), en dit in samenwerking met internationale solisten. Bij deze programma’s, evenals in het groot aantal radio- en cd-opnames dat hij heeft gerealiseerd, legt Pierre Bartholomée steeds de nadruk op de creatie.

Naast al deze activiteiten zetelt Pierre Bartholomée geregeld in de jury van internationale wedstrijden voor muziekinterpretatie en compositie. Zo was hij de voorzitter van het internationaal concours voor orkestdirectie Antonio Pedrotti en maakte hij deel uit van de jury van de Koningin Elisabeth Wedstrijd, van het Gaudeamus Concours en van de compositiewedstrijd van het festival van Besançon. Hij is corresponderend lid van de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten van België. Koning Albert II kende hem de titel van Ridder toe.

Dirk Brossé (1960) is één van Europa's meest veelzijdige componisten en is een gerespecteerd dirigent op de internationale muziekscène. Sedert 1999 is hij muziekdirecteur van het Tokyo International Music Festival en muziekdirecteur bij het prestigieuze Internationaal Filmfestival van Vlaanderen. Dirk Brossé dirigeerde de belangrijkste Belgische orkesten, waaronder het Vlaams Radio Orkest, de Filharmonie en het Nationaal Orkest van België. Hij is als gastdirigent door talrijke grote orkesten gevraagd en heeft in de bekendste zalen over de hele wereld gestaan. Dirk Brossé kreeg de titel "Cultureel Ambassadeur van Vlaanderen".

Dirk Brossé is een veelzijdig en succesvol componist. Hij schreef liederen, kamermuziek, symfonische werken, een oratorium, theatermuziek en filmmuziek. Zijn muziek wordt wereldwijd uitgevoerd en werd reeds in meer dan 40 landen opgenomen. "Universaliteit" lijkt een sleutelwoord te zijn dat het gehele werk van Brossé karakteriseert, en dit op verschillende niveaus. In de eerste plaats wil de componist met zijn œuvre een "universeel" publiek bereiken. In functie daarvan wordt bewust geopteerd voor een directe taal die onmiddellijk aanspreekt en ook voor de muzikale "leek" toegankelijk is. Daarbij is Brossé niet bevreesd om naast de technieken van de "klassieke", tonale traditie regelmatig uitstapjes te maken in het domein van de wereldmuziek en de populaire genres. Bij zijn composities maakt hij ook graag gebruik van een onderliggend programma, dat de muziek met buitenmuzikale elementen verbindt en een heldere verhaallijn garandeert.

Hetzelfde streven naar alomvattendheid uit zich ten tweede in de domeinen waarin Brossé werkzaam is. De symfonische muziek wordt vertegenwoordigd door symfonieën als Artesia (1995) en The Birth of Music (1997), naast concerto's voor onder meer viool en klarinet en enkele symfonische ouvertures. Daarnaast is Brossé ook erg actief op het terrein van de filmmuziek en schreef hij muziek voor films van Jean-Pierre De Decker, Roland Verhavert en Stijn Coninx. Enkele inspiratiebronnen op dit gebied zijn de Hollywood-componisten Erich Wolfgang Korngold en Franz Waxman. Brossé stelt zich daarbij steeds als doel om volwaardige muziek te schrijven, die meer is dan een klankomlijsting van bewegende beelden. De dramatiek moet een intrinsiek bestanddeel van de compositie zelf vormen en mag geen louter afgeleide van het scenario zijn. Deze kwaliteiten worden eveneens nagestreefd in musicals als Sacco & Vanzetti (1996), Kuifje - de Zonnetempel (2001) en Daens (2007), een derde domein waarin Brossé zich engageert.

Programma :

  • Alain Craens, Filmmuziek van "Maison du fantoche" en "Un monsieur qui a du souffle"
  • Pierre Bartholomée, Filmmuziek van "Breakers"
  • Dirk Brossé, Filmmuziek van "Amore pedestre", "The motorist" en "La vie aquatique"
  • Arnould Massart, Filmmuziek van "Diagonale Symphonien" (Viking Eggeling) en "And now Felix prepares for a picnic"

Tijd en plaats van het gebeuren :

Nationaal Orkest van België : Muziek & films
Donderdag 3 februari 2011 om 20.00 u
Bozar
- Henry Le Boeufzaal
Ravensteinstraat 23
1000 Brussel

Meer info : www.bozar.be, www.cinematek.be en www.nob-onb.be

Extra :
Alain Craens : www.alaincraens.com, www.cebedem.be en www.matrix-new-music.be
Pierre Bartholomée : www.pierrebartholomee.com, www.cebedem.be en youtube
Dirk Brossé : www.dirkbrosse.be, www.matrix-new-music.be en youtube
Arnould Massart op www.jazzenligne.com
Arnould Massart : L'instinct des sons, Entretien Isabelle Françaix op www.musiquesnouvelles.com

Elders op Oorgetuige :
Orchestre philharmonique de Liège Wallonie Bruxelles viert 50ste verjaardag, 2/12/2010
Hommage aan Pierre Bartholomée, 5/03/2008
Requiem van Pierre Bartholomée gaat deze week in première, 5/11/2007
Ensemble Musiques Nouvelles : Bartholomée, Gobert, Eggert, Viñao, 12/03/2007

07:00 Gepost in Concert, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

15/01/2011

Eerste editie van de Week van de Klank in Brussel

Week van de Klank De Week van de Klank presenteert van 24 tot en met 30 januari 2011 een aantal evenementen die betrekking hebben tot klank. Dat zal gebeuren op verschillende locaties in Brussel. De bedoeling is het publiek een betere kennis van de klank bij te brengen en het belang van klank aan alle spelers in de samenleving te benadrukken.

Semaine du Son
Met als voortrekker de 'Semaine du Son' die in Parijs in 2004 werd opgericht door Christian Hugonnet (en tot op heden wordt georganiseerd in een veertigtal steden in Frankrijk en in Québec), organiseert Halolalune Production in januari 2011 de eerste editie van 'La Semaine du Son / De Week van de Klank' in Brussel. De steden Genève en Vancouver zullen ook deel uitmaken van de editie 2011.

Kruisbestuiving van invalshoeken
Halolalune Production wil dit evenement zodanig coördineren dat zowel de culturele, pedagogische, medische, ecologische als economische aanpak m.b.t. tot de (problematiek van) klank aan bod komt. Een kruisbestuiving van invalshoeken en deelgebieden die ook in de programmatie van deze eerste editie van de Week van de Klank zichtbaar moet worden. Op het programma staan o.a. conferenties, debatten, ontmoetingen en tentoonstellingen over heel verschillende domeinen die alle iets te maken hebben met het fenomeen klank en de perceptie ervan in bv. het gebied van de gezondheid, de creatie, de technologie, de architectuur, de akoestiek, het milieu, de opleiding, de economie, de sociologie, de psychologie, enz. Verder kan je genieten van enkele filmprojecties, installaties en een hommageconcert aan Henryk Gorecki door Musiques Nouvelles in Flagey (29/01).

Tijd en plaats van het gebeuren :

Week van de Klank
Van maandag 24 tot en met zondag 30 januari 2011
Op verschillende locaties in Brussel

Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.lasemaineduson.org

07/12/2010

Weense Nostalgie met strijktrio's van Schoenberg, Webern en Schnittke

Alfred Schnittke "I can't play this thing!" Met deze woorden stormde cellist James Whitehead van het podium in de Londense Wigmore Hall tijdens de uitvoering van Anton Weberns strijktrio. Misschien had hij iets langer moeten doorzetten, want het werk is een prachtig staaltje van structurele en compositorische vindingrijkheid. Met Thierry Knauffs fraai gestileerde kortfilm kunnen we een blik werpen op het leven van de baanbrekende componist. De rest van dit concert leest als een nostalgische terugblik op het oude Wenen. Enerzijds in de geest van Arnold Schönberg, die in Amerika herstelt van een zware hartaanval en ondertussen de eerste verschrikkelijke berichten over de jodenuitroeiing verneemt. Anderzijds vanuit het oogpunt van Alfred Schnittke, die via de Weense muziek van Schubert, Mahler en Berg ontsnapt uit de culturele isolatie van het Sovjetregime.

Alfred Schnittke (foto) schreef zijn Strijktrio in 1985, de tijd waarin de eerste symptomen van de kanker waaraan hij uiteindelijk zou overlijden zich openbaarden. Het werk is (ter ere van de 100ste verjaardag van Alban Berg) is gebouwd rond het herkenbare 'happy birthday'-thema, maar dan ietwat ontwricht zodat - zoals het een postuum verjaardagslied betaamt - het anders zo vrolijke melodietje een snijdende weerklank krijgt. De dynamiek waarmee Schnittke zijn ideeën op elkaar laat volgen, levert zo een ijl tempo dat de luisteraar in trance heen en weer geslingerd wordt tussen alle gemoedstoestanden die in het werk de revue passeren.

Michael Oliver over Schnittkes Strijktrio in Gramophone Magazine : "The String Trio is a fascinating piece. It is a most ingenious expansion or redefinition of sonata form. There is much poignancy and anxiety in the piece and some Shostakovich-like fury and despair, with the melody eerily rising above the drama. It is a passionate, at times anguished piece, and a strangely moving one." (*)

Programma :

  • Arnold Schönberg, Strijktrio
  • Anton Webern, Strijktrio, opus 20
  • Alfred Schnittke, Strijktrio
  • Thierry Knauff, Anton Webern (kortfilm, 1992)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Filmconcert : Goeyvaerts Strijktrio : Oh Vienna !
Zaterdag 11 december 2010 om 21.00 u
(inleiding door Maarten Beirens om 20.15 u )
AMUZ
Kammenstraat 81
2000 Antwerpen

Meer info : www.amuz.be en www.stringtrio.net
------------------------------
Vrijdag 14 januari 2011 om 20.15 u
Burgemeestershuis Lommel

Stationsstraat 2
3920 Lommel

Meer info : www.ccdeadelberg.be en www.stringtrio.net

Extra :
Alfred Schnittke : www.schnittke.de, www.schirmer.com (*), www.arsmusica.be, www.boosey.com en youtube
Alfred Schnittke (1934 - 1998): Meer dan een polystilistisch kameleon, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl
Review Schönberg, Webern and Schnittke door Goeyvaerts String Trio, Hildegart Maertens op Kwadratuur.be, 19/06/2010
Review Schönberg, Webern & Schnittke - String Trios - Goeyvaerts String Trio, Jan Luijsterburg op www.hifi.nl, 1/09/2010

Elders op Oorgetuige :
Dissident of conformist : NOB brengt Myaskovsky, Schnittke en Shostakovich in Bozar, 5/02/2010
Lunchconcert met Brahms en Schnittke in Bozar, 25/10/2010
Vlaams Radio Koor brengt liturgisch programma rond Schnittke, 15/01/2007

07:00 Gepost in Concert, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

28/11/2010

Cultfilm met livemuziek en nieuw werk van Hanne Deneire

La Chute de la Maison Usher Tien jaar HERMESensemble wordt op 3 december gevierd met de uitvoering van 'La Chute de la Maison Usher', Ivan Fedele's soundtrack bij Jean Epsteins poëtische horrorprent naar het werk van Edgar Allan Poe. Kers op de taart én verjaardagscadeau is de wereldpremière van het ensemblestuk "eTz" van de jonge Vlaamse componiste Hanne Deneire.

10 jaar geleden, in 2001, begon HERMESensemble een eigenzinnige benadering van actuele muziek, met veel aandacht voor artistieke kruisbestuivingen en liefde voor nieuw werk van Vlaamse componisten, op een professionele manier uit te dragen.Vandaag kijkt het ensemble met enige trots en nostalgie terug op tien goed gevulde concertseizoenen met de meest uiteenlopende muzikale avonturen in binnen en buitenland.

Het werk van Edgar Allan Poe is al langer een onuitputtelijke bron voor filmmakers, niet alleen omdat er iets tijdloos zit in zijn portrettering van vertroebelde geesten, maar - meer prozaïsch - omdat zijn werk publiek domein is en dus vrij bewerkt mag worden. Het HERMESensemble liet zijn oog vallen op Epsteins poëtische horrorprent 'La Chute de la Maison Usher', een meesterwerk van expressionisme in de stille film uit 1928, waarvoor de Italiaan Ivan Fedele (1953) in 1995 een hedendaagse soundtrack schreef. De muziek is tegelijk een retrospectieve ode aan de avant-garde van de jaren twintig én een radicaal nieuwe score. Ze is geschreven voor sopraan en groot ensemble. Dit project is een kolfje naar de hand van het Hermes Ensemble. De historische avant-garde én de combinatie van beeld met hedendaagse muziek maken immers de passie van deze musici uit.

Ivan Fedele - soundtrack 'La Chute de la Maison Usher'
De poëtische horrorfilm 'La Chute de la Maison Usher' (1928) is hét meesterwerk van Jean Epstein. Niemand minder dan Luis Buñuel assisteerde hem bij deze film. Het is een vrije bewerking van Edgar Allan Poes novelle 'The Fall of the House of Usher', aangevuld met elementen uit andere verhalen van Poe (vooral uit 'The Oval Portrait'). Het is een fantastisch verhaal over de kasteelheer Roderick Usher en zijn stervende vrouw Madeleine … De intensiteit van de film is te danken aan allerlei technische vondsten en een uitgekiende belichting. Epstein roept een lugubere, verontrustende en adembenemende sfeer op. Filmhistorici gewagen van het hoogtepunt van het expressionisme in de stille film.

Het verhaal van Edgar Allen Poe is bekend : De man Roderick Usher schildert het portret van zijn vrouw, maar bij elke verfstreek gaat er een stuk leven uit haar weg en wordt haar leven overgebracht op het schilderij. Uiteindelijk sterft ze en wordt ze begraven, waarna ze terugkomt uit de dood en hem meesleurt. Epstein echter hervormt het slot tot een happy ending. Zij valt in zijn armen !

De verklaring waarom Roderick in de film aan een schilderij werkt dat reeds is ingekaderd - alsof het voltooid was voor eraan begonnen werd - brengt de diepste betekenis van het verhaal naar boven, namelijk dat het hoofdpersonage niet zozeer aan een portret van zijn vrouw werkt, dan wel aan één van de tijd zelf. De tijd is de eigenlijke protagonist van de film, op het eerste zicht verborgen maar steeds nadrukkelijk aanwezig. Alle motieven in de film - de muziek, de landschappen, de trillingen op de wateroppervlakken - zijn middelen van dit portret, en het genie van Epstein bestaat erin dat hij slechts één middel hanteerde om dit tot uiting te brengen, de (stille) cinema, de 'beelden-tijd'.

Deze diepste inhoudelijke betekenis werd goed begrepen door Ivan Fedele toen hij in 1996 zijn filmscore voor Epsteins prent maakte. Nergens zoekt zijn muziek echt aansluiting bij het verhaal, dat op het eerste zicht immers bestaat uit inhoudelijk oppervlakkige elementen, gespeend van elke gangbare verhaalopbouw en pointe. Dit zou bovendien de verontrustende boodschap van de geniale cineast volledig teniet doen. Fedele neemt als muzikale basislaag een monotone melancholische 'drone', waaruit een aantal keren opmerkelijk kleurrijke en virtuoze 'lichtspelen' ontstaan, en terug wegsterven - als rimpelingen op een onpeilbaar diep wateroppervlak. Hij heeft zich duidelijk in de positie van de filmmaker geplaatst, mocht die beschikking hebben gehad over een auditief apparaat in 1928. Deze merkwaardige tijdreis mondt uit in een even bevreemdende relatie tussen muziek, het niet-menselijke (onmenselijke?) en de tijd als een onzichtbare, maar eigenlijk enige ware realiteit. Deze relatie is niet verklaarbaar, noch uitspreekbaar, ze is hoogstens voelbaar door hypersensitieve ontvangers - en de ervaring ervan is beangstigender dan welk direct waarneembaar feit ook.

Hanne Deneire - eTz
Hanne Deneire voelt zich beïnvloed door verschillende compositorische schrijfwijzen. Dat is ook te zien in haar werk, dat nu eens gebaseerd is op de dodecafonie, dan weer een traditioneel tonaal lied als basis heeft. Ze schuwt ook een aleatorische schrijfwijze niet. Terugkerende thema's in haar werken zijn de strijd tussen tegengestelde krachten, die tot een eenheid komen, of juist niet, de vragen over leven en dood, de zoektocht naar de zin van ons bestaan, cirkelvormige bewegingen, evenwicht zoeken en het niet vinden, ... Het zijn thema's die typisch zijn voor een Indische levenswijze.

Hanne Deneire over eTz : " Als componist krijg ik bij elk muziekstuk de kans om te ontwikkelen. Soms is het een muzikaal gegeven dat me inspireert, een andere keer een meer filosofisch thema. De thematiek van mijn stuk eTz ligt al sinds het vijfde middelbaar in mijn schuif te wachten tot ik er klaar voor was. Ik wist vanaf de eerste kennismaking dat ik er iets mee wou doen, maar hoe wist ik nog niet. Het is geen gemakkelijke materie: de kabballa,sefirot of de levensboom. Gelukkig kan je zelf bepalen hoe intens je jezelf erin verdiept en je laat (af)leiden inwelke richting dan ook.

eTz staat voor levensboom. Deze boom des levens kan als een symbolische weergave van de mens gezien worden, en niet alleen psychisch maar ook fysiek. Het stuk begint met Keter, dat is je hoofd, en eindigt met Malkuth, daar zijn je voeten gelegen. 'De oren beluisteren de voeten' staat ook op een afbeelding van de kathedraal van Chartres.

De sopraan zingt de woorden of sefirot van de verschillende fases die je door zou kunnen maken. Keter is de wil of kroon; Chokmah, de wijsheid en Binah het begrip. Dit zijn de wortels van al de andere stappen die gezet worden. Vervolgens hoor je Chesed, wat staat voor liefde, Gevurah voor kracht en Tipheret voor schoonheid. Dit wordt ook wel de ethische driehoek genoemd. Netzach(eeuwigheid), Hod (luister/glorie) en Jesod (fundament/grondslag) vormt een volgende platform om uiteindelijk uit te monden in Malkuth wat, afhankelijk van je visie, kan staan voor koninkrijk, aanwezigheid of de aarde. Deze laatste wordt leggiero gespeeld en klinkt vrolijk en open. Een soort kinderlijke onschuld is erin aanwezig na de lage, polyfone, meer largo klinkende yesod.
Aan al deze fases of takken heb ik muzikale eigenschappen toegevoegd. Dit hoor je in het tempo, de instrumentatie, de harmonie of dynamische speelwijze. Het stuk neemt je op reis doorheen de planeten. Want sommige bronnen koppelen deze 10 sefirot aan Neptunus (keter), Uranus (chokmah), Saturnus, Jupiter, Mars, de zon, Venus, Mercurius, de maan en de aarde."

Tijd en plaats van het gebeuren :

HERMESensemble : La Chute de la Maison Usher / wereldpremière eTz
Vrijdag 3 december 2010 om 21.00 u
(Inleiding door Maarten Beirens om 20.15 u )
AMUZ
Kammenstraat 81
2000 Antwerpen

Meer info : www.amuz.be en www.hermesensemble.be

Extra :
Ivan Fedele op brahms.ircam.fr en youtube
La Chute de la Maison Usher op youtube
Hanne Deneire : www.hannedeneire.be, www.matrix-new-music.be en youtube

Elders op Oorgetuige :
La chute de la maison Usher : Peter Swinnen schreef gloednieuwe soundtrack bij meesterwerk van de stomme film, 20/03/2009
La chute de la maison usher : retrospectieve ode aan de avant-garde van de jaren 20, 15/11/2007

18:00 Gepost in Concert, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

Filmmuziekstad Gent te gast in Tallinn met uniek concert Brussels Philharmonic

Gabriel Yared Op donderdag 2 december 2010 presenteert het Filmfestival Gent in samenwerking met de stad Gent, de provincie Oost-Vlaanderen, de Vlaamse Gemeenschap en Fluxys een concert in Tallinn met filmmuziek van Gabriel Yared, Shigeru Umebayashi, Dirk Brossé, Alberto Iglesias en Arvo Pärt. Dat gebeurt aan de vooravond van de European Film Awards in de Estse hoofdstad, tevens Europese culturele hoofdstad 2011 en Gentse zusterstad. Gabriel Yared (foto) is de eregast op het concert. Bovendien krijgt hij op 4 december van de European Film Academy in het kader van de jaarlijkse uitreiking van de prestigieuze Europese filmprijzen de European Achievement in World Cinema Award. Naar goede gewoonte wordt het concert uitgevoerd door musici van het Brussels Philharmonic - het Vlaams Radio Orkest onder leiding van Dirk Brossé. Het concert zal worden uitgezonden op de klassieke muziekzender van de Estse openbare radio.

De in Libanon geboren Gabriel Yared is van muzikale autodidact uitgegroeid tot een van de toonaangevende componisten in de filmwereld. Hij begon zijn carrière met het orkestreren van songs van o.a. Gilbert Bécaud, Charles Aznavour en Françoise Hardy. Hij schreef de muziek voor meer dan 70 films en werkte nauw samen met Jean-Luc Godard en Jean-Jacques Annaud. Met Anthony Minghella had hij een hechte band en hij componeerde de muziek voor diens The English Patient, Cold Mountain, The Talented Mr. Ripley en Breaking and Entering. Zijn score voor The English Patient leverde hem zowel een Oscar, een Golden Globe, een BAFTA als een Emmy op. Yared is een trouwe bezoeker en goede vriend van het Filmfestival Gent en was op de voorbije editie een van de tien gelauwerde componisten op de 10e editie van de World Soundtrack Awards.

Shigeru Umebayashi is met zijn muziek voor de Chinese regisseurs Wong Kar-Wai en Zhang Yimou een gevierd Aziatisch filmcomponist. Hij heeft muziek voor meer dan 40 films geschreven waaronder kaskrakers als House of Flying Daggers en Curse of the Golden Flower van Zhang Yimou. Bovendien is Umebayashi de vaste muziekleverancier van de Chinese cineast Wong Kar-Wai. Zowel de scores voor In The Mood For Love en 2046 komen uit zijn pen. In 2009 gaf Umebayashi twee uitverkochte concerten tijdens het 36e Filmfestival Gent.

Alberto Iglesias is vooral bekend als huiscomponist van Pedro Almodovar (Todo Sobre Mi Madre, Hable Con Ella, La Mala Educaion, Volver). Hij won in 2006 de European Film Award voor Beste Componist dankzij zijn soundtrack voor Volver en de World Soundtrack Award voor Beste Componist en Beste Soundtrack (The Constant Gardener). Die score leverde hem ook een Oscarnominatie op, net als zijn muziek voor The Kite Runner. Hij wordt algemeen beschouwd als de belangrijkste Spaanse componist van het moment.

Dirk Brossé werkt al jaren nauw samen met het Filmfestival Gent. Hij componeert zelf, is in alle muzikale genres thuis en is een internationaal gewaardeerd dirigent. In eigen land werkte hij zowel met het Brussels Philharmonic - het Vlaams Radio Orkest als met het Nationaal Orkest van België. In het buitenland dirigeerde hij onder andere de London Philharmonic, de Shanghai Philharmonic, het London Symphony Orchestra, het Rotterdams Philharmonisch Orkest, het Elgin Orkest van Chicago, de Camerata St. Petersburg. Sinds 2010 is hij muzikaal directeur van het Chamber Orchestra of Philadelphia. Op 2 december wordt een suite uit de score van Daens gespeeld.

Arvo Pärt speelt met dit concert een thuismatch. Deze Estse componist componeerde al filmmuziek tijdens zijn studies aan het conservatorium van Tallinn. Op 2 december brengt hij zijn meest bekende stuk “Cantus in Memoriam of Benjamin Britten”. Het is een prachtig voorbeeld van Pärts kenmerkende tintinnabulistijl.

Het Filmfestival Gent en de World Soundtrack Academy hebben samen met het Brussels Philharmonic - het Vlaams Radio Orkest en dirigent Dirk Brossé een mooie traditie in de live uitvoering van filmmuziek. Zo brachten zij in Gent concerten met de muziek van Hans Zimmer, Howard Shore, Ennio Morricone, John Williams en John Barry. Op uitnodiging van de European Film Academy werden zelfs al twee concerten gewijd aan filmmuziek in Berlijn gegeven. In de Estonia Concert Hall in Tallinn spelen het Filmfestival Gent en de World Soundtrack Academy dus voor de derde keer op verplaatsing. Zo dragen ze bij tot de uitstraling van de stad Gent die eerder door de UNESCO werd uitgeroepen tot 'Creative City of Music'.

www.filmfestival.be
www.brusselsphilharmonic.be

13:00 Gepost in Concert, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

Istanbul Ekspres : muziek, film en expo en uit de metropool waar Oost en West elkaar ontmoeten

staten_generaal.jpg Istanbul is in 2010 een jaar lang culturele hoofdstad van Europa. Vooruit en De Centrale sluiten dat jaar in schoonheid af met de derde editie van het festival Istanbul Ekspres. Met een fascinerend concert- en filmprogramma en enkele nooit eerder vertoonde Belgisch-Turkse duoconcerten, brengt Istanbul Ekspres een stukje Istanbul naar Gent. Duik mee in het bruisende culturele leven van Istznbul, de stad op het kruispunt van Oost en West, van oud en nieuw. Die veelzijdigheid maakt van de Turkse wereldstad een smeltkroes van culturen en een broeihaard van veelzijdige muziek: van folklore, wereldmuziek, jazz tot moderne rock, hiphop, pop en dance.

Vooruit en De Centrale halen tijdens Istanbul Ekspres gevestigde en veelbelovende Turkse muzikanten naar Gent. Sommigen van hen kruipen voor een unieke samenwerking de repetitiestudio's in met artiesten van bij ons. Zo gaat Tuur Florizoone aan de slag met de exotische punk van Baba Zula, Aka Moon deelt het podium met percussionist Misirli Ahmet, elektronicamuzikant Erdem Helvacioglu doet het met Heleen Van Haegenborgh, Wouter Vandenabeele presenteert zijn Istanbul Gent project en Tugrul Yücesan verzamelde een aantal lokale muzikanten rond zich in het ensemble Lodos. Daarnaast bieden Vooruit en De Centrale ook een rijkelijk en divers programma met Kardes Türküler, Serkan Cagri, Gevende, …

Bij de zoektocht naar Belgische artiesten die op Istanbul Ekspres voor vuurwerk kunnen zorgen met Turkse collega's, stond Aka Moon bovenaan het lijstje. "De band houdt van nieuwe culturele uitdagingen. Deze keer werken ze samen met Misirli Ahmet, een darboekaspeler die faam vergaarde met zijn geheel eigen percussietechniek", vertelt Attila Bakiroglu van De Centrale. "Deze samenwerking is typerend voor de derde editie van Istanbul Expres", legt Wim Wabbes van Vooruit uit. "We slaagden erin om muzikanten uit België en Istanbul samen te brengen, met maar liefst zes unieke festivalproducties als resultaat!"

Istanbul is en blijft één van de grootste, boeiendste en meest divers samengestelde steden van Europa. De stad wordt niet alleen in tweeën gesplitst door de Bosporus, die Europa van Azië scheidt.  Ze vormt meteen ook een letterlijke brug tussen die twee continenten. Het is een stad vol tegenstellingen en dualiteit.  Het was ooit de bakermat van de christelijke Europese cultuur en vandaag is het een moderne metropool, die evenveel connecties heeft met de oosterse als met de westerse wereld. In Istanbul is de oude traditionele wereld evenzeer aanwezig als de hypermoderne.  Het beeld van de kosmopolitische stad is er alomtegenwoordig.  Dit laat zich heel nadrukkelijk voelen in het culturele leven, en bij uitstek in de muziek. Als je 's avonds door de smalle straten van Beyoglu wandelt, hoor je alle mogelijke muziek vanuit de bars naar buiten schallen: traditionele volksmuziek, fasil, Turkse en westerse rock, jazz, elektronische muziek,…

Daarenboven werd Istanbul in 2010 door de Europese Commissie uitgeroepen tot één van de drie culturele hoofdsteden van Europa, en staat het bruisende culturele leven ook internationaal in de spotlights.  Een kans die we niet mochten missen.  Na de bijzonder geslaagde edities van Istanbul Ekspres in december 2006 en januari 2009 presenteren.  De Centrale en Vooruit dan ook heel trots een derde editie van dit unieke festival. Aan de hand van een gevarieerd concert- en filmprogramma, een boeiende fototentoonstelling en heerlijke Turkse gastronomie word je een week lang meegevoerd op het ritme van de Istanbul Ekspres. Heel bijzonder in deze editie zijn enkele creatieopdrachten die muzikanten uit België en Istanbul van ons kregen om samen uit te werken en voor het eerst aan het publiek in Gent te tonen: een 'best of both worlds' als het ware.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Istanbul Ekspres 2010
Van donderdag 2 t.e.m. vrijdag 10 december 2010
Kunstencentrum Vooruit
- Sint-Pietersnieuwstraat 23 9000 Gent
Intercultureel Centrum De Centrale - Kraankindersstraat 2 - 9000 Gent

Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.vooruit.be en www.decentrale.be

22/11/2010

Flat Earth Society met De Oesterprinses en Answer Songs in Avelgem

De Oesterprinses Roerganger van Flat Earth Society is componist, muzikant en producer Peter Vermeersch. Hij maakte muziek met tal van eigen groepen en componeerde voor theater- en dansproducties van o.m. Anne Teresa De Keersmaeker en Josse De Pauw.  De muziek die Flat Earth Society maakt, gaat van pure improvisatie tot strikte partituur en het hele boeiende veld daar tussenin. Flat Earth Society heeft een heel eigen sound, waarbij alle schotten tussen genres (pop, rock, jazz, wereldmuziek) feestelijk worden opgeblazen.  Flat Earth Society kleurt niet alleen buiten de vakjes van de jazz, maar gaat ook allianties aan met andere kunstdisciplines zoals theater en film. Getuige daarvan is hun project 'De Oesterprinses', waarbij Flat Earth Society live muziek brengt tijdens de vertoning van de stille film 'De Oesterprinses' van Ernst Lubitsch. En in 'Answer songs' geeft Flat Earth Society een muzikaal antwoord op bestaande nummers die om één of andere reden vatbaar zijn voor een antwoord, of gewoonweg om een antwoord schreeuwen. Onder meer Gerda Dendooven, Peter Verhelst en Peter Vermeersch werkten aan tekst en muziek voor een twaalft al songs voor Flat Earth Society. Esther Lybeert is de zangeres van dienst, maar ook andere stemmen weerklinken.

Answer Songs gaat terug op een Amerikaanse traditie uit de dertiger en veertiger jaren van de vorige eeuw om songs te schrijven in antwoord op net verschenen nummers. Ook nadien ligt de weg van de popmuziek bezaaid met dergelijke Answer Songs. Muzikaal bleef men zich meestal inspireren op de originele songs, soms betrof het pure persiflage. De beste 'antwoordliederen' waren echter volledig nieuw. Enkele voorbeelden spreken voor zich: Waltzing Mathilda (Banjo Paterson) - And the band played Waltzing Mathilda (Eric Bogle), Oh Carol (Neil Sedaka) of Street fighting man (The Rolling Stones) en Revolution (The Beatles).


De Duitse cineast Ernst Lubitsch (1892-1947) maakte 'De Oesterprinses' in 1919. Subtiele en ironische humor, perfecte timing en visuele virtuositeit zijn typisch voor zijn eerste films. Geen wonder dat Hollywood hem enkele jaren later met open armen verwelkomde. Zelfs de voor verschillende cineasten fatale overgang naar de geluidsfilm wist hij met nonchalance te overbruggen. Lubitsch laat sublieme klassiekers na als 'Heaven can't wait' (1943), 'The Shop around the Corner' (1940) en 'Ninotchka' (1939).

'De Oesterprinses' is een bruisende satire over een hilarische trouwpartij van de dochter van een schatrijke oesterkoning. Het is niet zomaar een komedie, maar een rake satire op de levensstijl van de nieuwe rijken. De briljante en bij momenten absurde humor is niet wars van een bitterzoete nasmaak.
Naar aanleiding van de restauratie van de film schreef Peter Vermeersch er in 2005 in een opdracht van het Internationaal Filmfestival van Vlaanderen Gent een nieuwe soundtrack bij. Die wordt bij de vertoning live uitgevoerd door de Flat Earth Society. Wie de prettig gestoorde bigband van Vermeersch al heeft gehoord, weet dat hij zich aan een avond pretentieloos en frivool spelplezier kan verwachten. Zo ook bij deze filmscore, waarbij beeld en muziek steeds in evenwicht blijven. De live synchronisatie verloopt vlekkeloos. De ene keer illustreert de muziek, de andere keer contrasteert ze met de film. Maar steeds heerst er een milde gekte die deze 'Oesterprinses' onvergetelijk maakt.

Peter Vermeersch (1959) verschijnt in zoveel gedaantes dat je nooit goed weet welk aspect van hem het eerst te benaderen. Hij is een breed-spectrum-musicus, componist, uitvoerder, producer, enzovoort. Sinds 1999 staat voor Vermeersch het ensemble FES of de Flat centraal. Earth Society. Zoals de titel zegt: lichtjes tegendraads, hoopvol nonsensicaal en vooral voortdurend bezig met het plezier van het muziekmaken.

Peter Vermeersch windt geen doekjes van mysterie rond zijn manier van componeren. Voor hem is het letterlijk 'werken' met noten (zoals Stravinsky het zag, als een homo faber). Het enige wat belangrijk is, is dat het stuk dat hij aan het schrijven is goed wordt. Datzelfde geldt voor het vorige en het volgende stuk, zonder aandacht voor overkoepelende eenheid of stijlvorming vanuit de componist. "Er zijn twaalf noten in een octaaf en er bestaan miljoenen manieren om daar iets mee te doen." Alles bestaat uit het uitwerken van een grondgedachte. Een muziekstuk is "borduren op een idee" en een "construeren in de werkkamer".

Dat de eenvoud de basis vormt voor elk stuk, geeft hij ook graag toe: "Ik ben geïnteresseerd in simpele muzikale basisprincipes. De toonladder, een wals, een maat 4/4, het refrein, de strofe, de intro, enzovoort." De eenvoud wordt ook geformuleerd naar de luisteraar toe: de muziek moet iets herkenbaars hebben en iets transparants. "Ook de grote heren doen dat. Iemand als Ligeti werkt met dingen die je kunt herkennen, hoe hij die ook hanteert en herschikt, enzovoort. En het werkt. Als het goed werkt, is het goed geconstrueerd. En daar hoef je je dus niets van aan te trekken terwijl je luistert. Want een goede constructie is onzichtbaar."

Vermeersch ziet echter ook in dat de constructie op zichzelf geen garantie is voor goede muziek. Hij verwijst naar het symfonische denken van Beethoven en wijst erop dat je met hetzelfde materiaal als Beethoven ook een slechte constructie, een slechte symfonie kunt maken. Constructie en materiaal moeten een zekere vrijheid en spontaneïteit in hun uitwerking behouden. Vermeersch probeert dan ook een melodie of een thema uit zichzelf te laten ontwikkelen tot zijn eigen 'muzikaal verhaal'. En op dat punt verwijst hij weer naar de kracht van Stravinsky. Hij distantieert zich dan ook van de 'verplichting' om een bijdrage te leveren aan de muziekgeschiedenis: "Ik doe geen echt conceptuele stappen. En daar heb ik reden toe, vind ik. Want alles is nu opengebroken. Er is nu geen geschiedenis waarbinnen je stappen kunt doen."

Tijd en plaats van het gebeuren :

Flat Earth Society : De Oesterprinses/Answer Songs
Vrijdag 26 november 2010 om 20.15 u
GC Spikkerelle Avelgem

Scheldelaan 6
8580 Avelgem

Meer info : www.avelgem.be en www.fes.be

Bron : tekst Yves Knockaert voor programmaboekje deSingel, september 2006

Extra :
Peter Vermeersch : www.fes.be, www.matrix-new-music.be en youtube

Elders op Oorgetuige :
Flat Earth Society & Esther Lybeert brengen Answer Songs in Mechelen, Gent en Strombeek, 7/01/2009
Cinema De Rode Pomp, 8/10/2007
De Oesterprinses + FES live, 28/09/2006

Bekijk alvast dit fragment uit 'De Oesterprinses', met muziek van Peter Vermeersch/FES

12:00 Gepost in Concert, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

21/11/2010

Experimenten met een oude piano in de Beursschouwburg

Luke Fowler & Lee Patterson In Lee Pattersons zoektocht naar alternatieve manieren om klank te maken met een piano, werd duidelijk dat elke piano een eigen karakter heeft door o.m. het design, vervaardiging, ouderdom en gebruik. 'Pianoworks (2010)'  is een compositie gebaseerd op experimenten met een oude piano in Brussel. Daarnaast worden drie delen vertoond van elektonisch muzikant en producer Luke Fowler's filmcyclus 'A Grammar for Listening'. Deel 1 blikte hij samen met Lee Patterson in.

Lee Patterson is een klankkunstenaar die verborgen klanken uit onze dagelijkse omgeving onderzoekt. In zijn zoektocht naar alternatieve manieren om klank te maken met een piano, werd duidelijk dat elke piano een eigen karakter heeft door o.m. het design, vervaardiging, ouderdom en gebruik. Deze eigenaardigheden laten unieke mogelijkheden toe in elk instrument. 'Pianoworks (2010)'  is een compositie gebaseerd op experimenten met een oude piano in Brussel, speciaal geschreven voor Tim Parkinson.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Lee Patterson & Tim Parkinson : Pianoworks 2010 / Luke Fowler : A Grammar for Listening
Donderdag 25 november 2010 om 20.30 u
Beursschouwburg

A.Ortsstraat 20-28
1000 Brussel

Meer info : www.beursschouwburg.be en www.q-o2.be

Extra :
Lee Patterson : www.myspace.com/therealleepatterson
Tim parkinson : www.untitledwebsite.com en youtube
Luke Fowler's A Grammar For Listening at the Whitechapel Gallery on 3rd June op www.lux.org.uk

07:00 Gepost in CD, Film, Muziek | Permalink |  Facebook