28/05/2011

Orde en chaos op het Holland Festival

Holland Festival Voor muziektheater, dans en muziek is het Holland Festival in Amsterdam van 1 tot en met 26 juni de uitgelezen plek. Het Holland Festival is al meer dan zestig jaar het grootste internationale podiumkunstenfestival van Nederland. Het is ook het oudste en bekendste multidisciplinaire festival van Nederland. Ook in de 64ste editie komen hier theater, muziek, dans, opera, film en beeldende kunsten samen. Zowel hedendaags als klassiek. Westers en niet-westers. 

Het Holland Festival is sinds 1947 het toonaangevende internationale podiumkunstenfestival in Nederland. Muziektheater en muziek vormen het kloppend hart van de programmering. Naast podiumkunsten (theater, muziektheater, dans, opera en muziek) is er aandacht voor beeldende kunsten, literatuur en architectuur. Artistiek directeur Pierre Audi wil kwaliteit laten zien en horen die het Nederlandse publiek nergens anders kan beleven. Hij presenteert een mix van grote namen en gedurfde experimenten.

De strijd tussen orde en chaos is het thema van deze editie van het Holland Festival. De Griekse god Dionysos staat voor chaos en heeft kunstenaars altijd geïnspireerd en bepaalt ook nu de artistieke boodschap, aldus artistiek directeur Pierre Audi. Het Holland Festival laat zich volgens Audi ook niet afschrikken door bezuinigingen en blijft risico's nemen. ''Het voortbestaan van de kunst ligt in de noodzaak de dilemma's van de mensheid te spiegelen. Kunst zonder risico en debat is kunst die haar functie heeft verloren.'' Het aanbod op dit festival is dit jaar breder en gevarieerder dan ooit, waarbij alle disciplines aan bod komen. Er zijn in totaal 51 producties en meer dan 150 voorstellingen.

Het festival opent met de opera 'Mea Culpa' van de controversiële Duitse filmmaker en regisseur Christoph Schlingensief die het stuk schreef in 2009, nadat bij hem longkanker was geconstateerd. De verwarring, woede en angst van Schlingensief komen hierin naar voren. De muziek in deze opera varieert van Richard Wagner tot Roy Orbison. Met deze presentatie brengt het Holland Festival een hommage aan Schlingensief, die vorig jaar overleed op 49-jarige leeftijd. Christof Schlingensiefs laatste twee werken zijn te zien, alsmede een retrospectief van alle films hij maakte. De altijd controversiële regisseur die ooit in Wenen een soort Big Brother maakte voor asielzoekers, waarbij het publiek mensen het land uit mocht stemmen, wist tot op het laatst onrust te stoken. Dat hij ook nog visionair genoemd zou mogen worden, laten we aan jou.

Het Holland Festival brengt de Tony Awardwinnende Broadwaymusical Fela! over het leven van Fela Kuti. De musical, die het festival 14 dagen lang in samenwerking met Koninklijk Theater Carré presenteert, is geregisseerd en gechoreografeerd door Bill T. Jones. Het Holland Festival opent op donderdag 2 juni met Mea Culpa van het Burgtheater, als onderdeel van het eerbetoon aan de in 2010 overleden Duitse performer Christoph Schlingensief. Het festival sluit af op zondag 26 juni met een concert van de immens populaire Libanese zangeres Fairouz.

Een in het oog springende productie in de 64ste editie is het locatietheaterproject in een kantoorpand op de Amsterdamse Zuidas, Before I Sleep, van het Britse gezelschap dreamthinkspeak. In een coproductie van The Barbican en het Holland Festival regisseert Deborah Warner de klassieke Engelse klucht The School for Scandal van Richard Brinsley Sheridan. Odéon Théâtre de L'Europe brengt Un Tramway in regie van Krzysztof Warlikowski met in de hoofdrol de beroemde Franse actrice Isabelle Huppert. Het festival programmeert in samenwerking met Frascati werk van een jongere generatie makers: Massimo Furlan uit Zwitserland, Zoltán Balázs uit Boedapest, Toshiki Okada uit Tokio en de Nederlandse Arnoud Noordegraaf.

In coproductie met de Salzburger Festspiele en De Nederlandse Opera brengt het festival Dionysos van Wolfgang Rihm, in regie van Pierre Audi. Daarnaast regisseert Audi het muziektheaterstuk The Cricket Recovers van Richard Ayres, naar een boek van Toon Tellegen. Nestor Peter Brook bewerkt ingrijpend Die Zauberflöte van Mozart. Het eerste weekend van het festival staat in het teken van de componist Iannis Xenakis met vier concerten en een tentoonstelling in het Muziekgebouw aan 't IJ. Het festival brengt compositieopdrachten met Markus Stockhausen, Liza Lim, Richard Ayres en Roderik de Man. Behalve klassieke hedendaagse componisten komen de popgroepen The National en The Irrepressibles met geënsceneerde theaterconcerten. De dansprogrammering bevat werk van Lemi Ponifasio, Abou Lagraa, Jerôme Bel, Sasha Waltz, Sidi Larbi Cherkaoui en David Dawson. Met ruim 50 producties en meer dan 150 voorstellingen toont het Holland Festival een gevarieerd en breed programma in alle disciplines.

Focus Xenakis
Het eerste weekend van het Holland Festival 2011 bevat een focus op componist en architect Iannis Xenakis, bestaande uit vier concerten door verschillende ensembles op 4 en 5 juni en een tentoonstelling. De van oorsprong Griekse Iannis Xenakis (1922-2001) geldt als een van de meest exacte van de modernistische componisten die na de Tweede Wereldoorlog furore maakte. Daarnaast was hij als architect werkzaam, onder andere als assistent van Le Courbusier.

Het concertprogramma in het Muziekgebouw aan 't IJ ziet er als volgt uit:
Phlegra en werken van Wolfgang Rihm en Richard Ayres (4 juni, 15.00 u)
Terretektorh, tweemaal uitgevoerd, zodat het publiek vanaf verschillende plaatsen het effect van klank in de ruimte kan ervaren (4 juni, 20.15 u) Tussendoor speelt Arne Deforce Xenakis' magistrale cellowerk 'Nomos Alpha'. Het Residentie Orkest speelt 'Nomos Gamma'.
'architectonische werken' van Xenakis, Hans Werner Henze, Orlando di Lasso en Josquin Desprez (5 juni, 15.00 u)
Kraanerg, 'ballet voor orkest en geluidsband', visueel ondersteund met videobeelden (5 juni, 20.15 u)

De tentoonstelling Iannis Xenakis: Composer, Architect, Visionary onderzoekt de belangrijke rol die Xenakis' architectonische schetsen en tekeningen speelden in zijn werk als componist. Te zien zijn onder meer handschriften, architectonische tekeningen, concepten, schetsen en grafische partituren. De tentoonstelling, samengesteld door Xenakis-onderzoeker Sharon Kanach en criticus Carey Lovelace, was eerder te zien in het Drawing Center in New York, het Canadian Centre for Architecture in Montreal en het Museum of Contemporary Art in Los Angeles en oogstte daar goede kritieken.

Utopia :: 47 - a very last passion
Op 21 juni gaat Utopia :: 47 - a very last passion, een opera/performance van de Vlaamse componist en saxofonist Eric Sleichim, in première. De voorstelling omspant vele eeuwen: van 1647, het laatste jaar van de Dertigjarige Oorlog die grote delen van Europa meesleepte in een bloedig religieus conflict, tot 2047, het laatste jaar van een toekomstig Dertigjarig Wereldconflict dat de menselijke beschaving aan de rand van de afgrond brengt. Het werk wordt uitgevoerd door Sleichim, de Italiaanse mezzosopraan Cristina Zavalloni, het saxofoonkwartet BL!NDMAN [sax] en het vocale kwartet BL!NDMAN [vox]. Utopia :: 47 is een productie van Muziektheater Transparant & BL!NDMAN. De voorstelling beleeft zijn première tijdens het Holland Festival op 21 juni 2011 in het Muziekgebouw aan 't IJ en zal daarna nog worden uitgevoerd in Brugge, Brussel en Antwerpen.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Holland Festival 2011
Van woensdag 1 t.e.m. zondag 26 juni 2011
Op verschillende locaties in Amsterdam


Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.hollandfestival.nl

Pierre Audi spreekt op persconferentie Holland Festival 2011

26/05/2011

Sonic Cathedral 2 : een spirituele reis door verschillende muzikale landschappen

Sonic Cathedral Het project Sonic Cathedral # 2 sluit zondag de zeventiende editie van Les Nuits Botanique af. Tijdens dit haast spirituele concert worden klassieke muziek en wereldmuziek in elkaar gepast en met een stofwolk elektronica getooid zodat een broeierige mix wordt bekomen. De ondertoon zal worden ingekleurd door Jean-Paul Dessy en zijn ensemble Musiques Nouvelles (een mix van klassieke muziek met moderne injecties). Daarboven voorziet Xavier Deprez, de Belgische grootmeester, imponerende orgelklanken. De Gregoriaanse gezangen van Psallentes stofferen de sfeer vervolgens dermate waardoor het geheel bijna liturgisch kan wordt. De Maloya (Creoolse blues) van Danyèl Waro uit Réunion - op basis van trommels, zelfgemaakte instrumenten en Creoolse zang - zorgt vervolgens voor de bevreemdende factor. Deze exotische component wordt verder nog versterkt door traditionele elementen uit India - Dhruba Ghosh op sarangi - en Ierland - Alyth McCormack met Keltische zang.

Jean-Paul Dessy & Musiques Nouvelles
De leefwereld van Jean-Paul Dessy vindt zijn ontstaan deels door een klassiek traject (cellist en dirigent), maar ook bewandelde hij de dwarsweg van elektro en rock. Onder zijn leiding verzamelt het 'Ensemble Musiques Nouvelles' geniale muziekvirtuozen, die zich volledig verdiepen in deze betekenisvolle muziek. Van het eeuwenoude repertoire gaan ze vlotjes over naar de creatie van hedendaagse meesterwerken. Tijdens dit concert brengen ze werk van Dietrich Buxtehude, Dimitri Sjostakovitsj, Jean-Paul Dessy, Dhruba Ghosh,  Stephan Mathieu en Arvo Pärt.
www.musiquesnouvelles.com

Danyel Waro
Danyel Waro
is trouw gebleven aan de akoestische traditie van de maloya, de blues van het eiland Réunion, die hij met veel enthousiasme uitdraagt. Als muzikant en dichter brengt hij het Creools tot leven : "Maloya is voor mij in de eerste plaats het woord. Ik zoek de kadans, het beeld, het ritme in het woord. Dankzij maloya heb ik afstand kunnen nemen van de Cartesiaanse filosofie en van te persoonlijke oordelen. Maloya heeft mij terug één gemaakt met Réunion, de mensen en de taal."

Na lange tijd in de vergetelheid te zijn geraakt, beleefde maloya een heropleving in de jaren '70 in de bewegingen die naar onafhankelijkheid streefden, om dan herboren te worden in de jaren '80. Danyel Waro heeft nu de oorspronkelijke bedoeling ervan teruggevonden en draagt in zich een boodschap van revolte, van hoop en moed, die het culturele patrimonium terug in de belangstelling brengt. Hij klaagt de nieuwe vormen van afhankelijkheid, die de eilanden verbindt met de Franse staat, aan in het Creools en over een basis van trommels. De instrumenten, die Waro zelf fabriceert, bespeelt hij ook : de kayanm, een plat instrument gemaakt uit de stengels van rietbloemen, de bob, een kalebas met snaar op een boog en de roulér, een grote trom gemaakt uit een rumvat met daarop een runderhuid gespannen.

Psallentes
Het gezelschap Psallentes werd in 2000 door Hendrik Vanden Abeele opgericht om de essentie van Gregoriaanse gezangen doorheen de geschiedenis te verkennen. Daarbij ligt de nadruk vooral op de Middeleeuwen en de Renaissance.Tussen de talloze albums die Psallentes heeft opgenomen zit onder andere muziek van Johannes Brassart (2000), Arnold de Lantins (2001) en Pierre de la Rue (2002 en 2005, bekroond met de Diapason d'Or). Ook op twee cd's van het Spaanse collectief Capilla Principe de Viana kan je dit ensemble terugvinden. In 2006 werden nog eens drie platen opgenomen: een samenwerking met Capilla Flamenca (de muziek ter ere van Maria van Obrecht - Muziek in Wallonië), een project met het Franse collectief Millenarium (Mis der Zotten - Ricercar) en de Gentse versie uit de XVde eeuw van de Luikse mis voor de Heilige Drievuldigheid uit de Xde eeuw (Ricercar). In 2007 volgde er dan nog een album met Millenarium over de Spanish Llibre Vermell van Montserrat en in 2008 werd er nog een cd met Capilla Flamenca over het thema Oorlog en Vrede gemaakt. Psallentes speelde op verscheidene festivals in Vlaanderen en over heel de wereld.
www.psallentes.be

Xavier Deprez
Xavier Deprez
is organist en artistiek adviseur van de Messes Festives van de Sint-Michiels en Sint-Goedele Kathedraal van Brussel. Hij is tevens organist-titularis van de Finisterraekerk in Brussel en docent orgel aan het conservatorium van Mons. Hij concerteert als solist in Europa en Japan. Daarnaast is hij ook continuo-speler van het barokorkest Les Agrémens.

Dhruba Ghosh
Dhruba Ghosh wordt in India beschouwd als een van de grootmeesters van de sarangi. Als telg van meerdere generaties grote muzikanten draagt hij een eeuwenoude muzikale traditie mee, waarvan Bombay de bakermat is. De sarangi is een strijkinstrument dat verwant is met de westerse cello.
Hoewel Dhruba Gosh zijn traditie in ere houdt door ze te verspreiden, staat hij ook open voor hedendaagse westerse klanken. Hij geldt als een van de weinige Indische grootheden in dit veld, zoals Ravi Shankar, die samenwerkte met Philip Glass en Michael Nyman. Met zijn kennis, begrip en waardering voor hedendaagse westerse muziek bouwt hij een brug tussen de westerse moderniteit en het eeuwige India.
Dhruba Ghosh trad reeds meermaals op met Jean-Paul Dessy - zeer actief in het domein van de opkomende muziek – tijdens concerten waarbij verwante instrumenten hun respectievelijke horizonten verenigen aan de hand van improvisatie. Bij deze optredens kregen ze de smaak te pakken om een muzikaal trefpunt te creëren voor India en het Westen, tijdloze geluiden en actuele klanken, een traditioneel en electro-instrumentarium, broeden en bruisen…
www.myspace.com/dhrubaghosh

Alyth McCormack
Alyth McCormack is geboren en getogen op het eiland Lewis, langsheen de noordelijke kust van Schotland. Gepokt en gemazeld in de Gaelische cultuur zette ze al vroeg haar eerste stapjes op het podium, waarna ze de wijde wereld introk. Na veelvuldige collaboraties met talloze artiesten (op meer dan 16 albums) bracht ze haar eerste eigen plaat uit in 2000: 'An Iomall / The Edge' (Vertical Records). Sindsdien werd ze op heel wat festivals ontvangen: Celtic Colours, The Endinburgh International Festival, The German Folk Festival Tour, Bath International Festival, Black Knights Festival (Estland), BEO Festival in Dublin, Tartin Week in New York,…
De muzikale invloeden van Alyth McCormack bevinden zich uiteraard in Gaelische sferen, maar ze laat zich ook graag inspireren door rock, jazz of minimalisme (Reich, Adams,…). In 2007 nam ze onder de auspiciën van Musiques Nouvelles deel aan de creatie van 'Saint Kilda, l’Ile des Hommes Oiseaux' in Bergen, België: een opera die voorgesteld werd op het Edinburgh International Festival in augustus 2009. Haar tweede soloalbum, 'People like me', verscheen in 2009 bij Navigator Records.
www.alyth.net en www.myspace.com/alythspace

Stephan Mathieu
Stephan Mathieu begon zijn carrière als improvdrummer en groeide uit tot een van de meest vooraanstaande laptopmuzikanten van het moment. Zijn muzikale modus operandi is grotendeels gebaseerd op het gebruik van verouderde instrumenten, obsoleet materiaal en soundscapes. Hij wordt stilistisch vergeleken met de landschapschilderkunst van Caspar David Friedrich en de colorfield painting van Mark Rothko, Barnett Newman en Ellsworth Kelly. Het uiterst persoonlijke resultaat van zijn klinische muzikale alteraties dompelt de luisteraar onder in een omvangrijke complexiteit met buitengewoon bonte klanktapijten, abstract en direct, gelardeerd met unheimische geluiden en kristalheldere broze melodietjes.
www.bitsteam.de  

Tijd en plaats van het gebeuren :

Sonic Cathedral #2
Zondag 29 mei 2011 om 20.00 u
Sint-Michiels en Sint-Goedelekathedraal Brussel

Sint-Goedelevoorplein
1000 Brussel

Meer info : www.botanique.be

Extra :
Les Nuits Botaniques. De snelweg naar een hete festivalzomer, Bert Mestdagh op Kwadratuur.be, 1/05/2011

16:09 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Dag in de Branding 20 : de wonderlijke wisselwerking tussen film en muziek

Dag in de branding 20 Op 28 mei vindt in Den Haag de twintigste editie plaats van Dag in de Branding, het festival voor eigentijdse muziek. Het thema van deze editie, filmmuziek, zal op diverse cultuurpodia in de Haagse binnenstad worden belicht. Door uiteenlopende ensembles en musici als Lilian Hak, Field of Ears en Ensemble Klang. Dat gezelschap wijdt zich sinds 2003 aan de muziek van een nieuwe generatie componisten en maakte speciaal voor deze festivaleditie de voorstelling 'Music for Motion Pictures'. De productie is een eerbetoon aan filmmuziekgrootheden als Ennio Morricone, Bernard Herrmann en John Barry, wier klassiekers in een eigentijds jasje worden gestoken.

Zo klinken op de planken van het Korzo theater onder meer splinternieuwe arrangementen van de muziek van bovengenoemde meesters, maar ook een aantal nieuwe composities. Componisten John de Simone, Anne Wellmer, Pete Harden, Matthew Wright, Jan-Bas Bollen en Aaron Gervais werkten mee aan dit programma. Stuk voor stuk jonge componisten die zich kenmerken door een sterke multi-mediale insteek, waarbij zij vaak inspiratie putten uit de filmmuziek. In opdracht van Ensemble Klang schreven zij eigentijdse soundtracks bij beroemde filmscènes. Door deze vermenging van oude beelden met nieuwe muziek werpt de voorstelling licht op de essentiële rol van muziek bij de beleving van film. Zo wordt het publiek tijdens 'Music for Motion Pictures' meegezogen in een nieuwe filmervaring, waarbij blijkt hoezeer muziek de perceptie van filmbeelden kleurt.

Op uitnodiging van een vriend vertrok de Utrechtse zangeres Lilian Hak voor enkele weken naar Bangkok. In haar bagage een flinke stapel filmklassiekers, waarvan ze de soundtracks nauwgezet afspeurde naar materiaal voor een nieuwe cd. Vanaf 22 hoog uitkijkend over de Thaise hoofdstad ontstond zo sample voor sample 'Old Powder, New Guns'. Een bontgekleurd album, waarop flarden film noir muziek een enerverend verbond aangaan met muziekfragmenten uit spaghetti westerns en oude Hollywood blockbusters. In samenwerking met productiehuis Oost Nederland (ON) zocht Hak vervolgens naar mogelijkheden om het album te vertalen naar een live-uitvoering. Het resultaat is tijdens deze editie te beluisteren in het Paard van Troje, waar Hak met een elf-koppige band haar nummers ten gehore brengt.

Het Theater aan het Spui vormt op 28 mei het decor voor een co-productie van de Veenfabriek, Muziektheater Transparant en het Antwerpse Hermes Ensemble. Voor de voorstelling 'Medea' maakte de Vlaamse dichter-schrijver Peter Verhelst een eigentijdse bewerking van Euripides' gelijknamige Oud-Griekse tragedie, die door Paul Koek van een regie is voorzien. Voor de muziek tekende de Antwerpse componist Wim Henderickx, die liet zich al vaker liet inspireren door verre muziekculturen. Voor 'Medea' putte Henderickx uit de klankwereld van het Midden-Oosten, die nagalmt in klagende lijnen voor de duduk, een traditioneel Armeens blaas-instrument.   

Tijd en plaats van het gebeuren :

Dag in de Branding 20
Zaterdag 28 mei 2011 vanaf 15.00 u

Op diverse locaties in Den Haag (NL)

Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.dagindebranding.nl

Elders op Oorgetuige :
Een nieuwe kijk op een oude mythe : wereldcreatie Medea in deSingel, 16/05/2011

13:50 Gepost in Concert, Festival, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

Oestvolskaja Festival in Amsterdam: hommage aan markante componiste

Galina Oestvolskaja en Reinbert De Leeuw Het driedaagse Oestvolskaja Festival brengt een hommage aan de markante Russische componiste Galina Oestvolskaja (1919-2006). Van vrijdag 27 t/m zondag 29 mei klinken in Muziekgebouw aan 't IJ in Amsterdam hoogtepunten uit haar kleine, maar unieke oeuvre.  Het festivalprogramma biedt vijf concerten door gerenommeerde uitvoerders als Asko|Schönberg en pianist/dirigent Reinbert de Leeuw, twee bijzondere Oestvolskaja-documentaires en een internationaal symposium in samenwerking met de Universiteit van Amsterdam.

De Petersburgse componiste Galina Oestvolskaja schreef haar compromisloze muziek in volstrekte afzondering. Haar leraar Sjostakovitsj bewonderde haar grote talent. Maar Oestvolskaja's 'uit graniet gehouwen klanken' werden in de Sovjet-Unie niet geaccepteerd. Pas op latere leeftijd kreeg Oestvolskaja erkenning, mede dankzij componist/auteur Elmer Schönberger en Reinbert de Leeuw. Schönberger 'ontdekte' haar muziek en gaf haar de bijnaam 'de vrouw met de hamer'. De Leeuw slaagde erin om haar naar Nederland te krijgen en werkte intensief met haar samen.

Hoogtepunten festivalprogramma
Hoogtepunten in het festivalprogramma zijn o.a. de openingsavond, waar het Noord Nederlands Orkest onder leiding van Reinbert de Leeuw de relatie tussen de muziek van Oestvolskaja en Sjostakovitsj belicht, de 'reprise' op zaterdagavond van de allereerste Oestvolskaja-muziek die ooit in Nederland heeft geklonken en de uitvoering op zondagmiddag door Asko|Schönberg en pianist Reinbert de Leeuw van Oestvolskaja's composities nrs. 1, 2 en 3, waaronder 'Dies Irae'. Dit verpletterende werk kent een bezetting van acht contrabassen, piano en een houten kist.

Bijzondere Oestvolskaja-documentaires
Naast vijf concerten vertoont  het festival twee bijzondere Oestvolskaja-documentaires: 'Galina Oestvolskaja' uit de serie Toonmeesters (Cherry Duyns/VPRO) en 'Schreeuw in het heelal' (Josée Voormans/VPRO). De eerste documentaire doet verslag van de zoektocht die Reinbert de Leeuw in 1994 in toenmalig Leningrad ondernam naar de componiste, die toen nog weigerde voor de camera te verschijnen. De tweede film is een indringend persoonlijk portret van de componiste door de Nederlandse Josée Voormans, die met haar een intense vriendschap wist op te bouwen.

Noord Nederlands Orkest - vrij 27 mei 2011 om 20.15 u
Oestvolskaja beweerde altijd dat haar werk geen enkele overeenkomst had met welke componist dan ook. Toch zijn er duidelijke overeenkomsten te horen tussen haar pianoconcert en Poema en Sjostakovitsj' overdonderende en tragische Suite.

Programma :
- Galina Oestvolskaja, Poema nr.1 - Concert voor piano, groot strijkorkest en pauken
- Dmitri Sjostakovitsj, Suite op teksten van Michelangelo Buonarroti, op. 145a

www.nno.nu

Doelenkwartet e.a. - za 28 mei 2011 om 15.00 u
Oestvolskaja's leraar was Sjostakovitsj. Toch zei deze geniale componist haar jaren later dat hij meer van haar had geleerd dan andersom: 'Niet jij staat onder mijn invloed, maar ik onder de jouwe.' In dit concert is die wederzijdse invloed te horen, met werken van Oestvolskaja en het Strijkkwartet nr. 5 van Sjostakovitsj, waarin de leraar zijn leerling letterlijk citeert.

Programma :
- Galina Oestvolskaja, Trio voor klarinet, viool en piano - Groot duet voor cello en piano
- Dmitri Sjostakovitsj, Strijkkwartet nr. 5, op. 92

www.doelenkwartet.nl

Asko|Schönberg + Orkest van het Conservatorium van Amsterdam - za 28 mei 2011 om 20.15 u

Na een leven lang obscuriteit werd Oestvolskaja's muziek eind jaren tachtig ontdekt door de Nederlandse componist Elmer Schönberger. Hij reisde naar Rusland, redde haar muziek van de vergetelheid en bracht deze naar Nederland. In dit concert een reprise van de eerste Oestvolskajamuziek die ooit (1989) in Nederland klonk: de prachtige tweede symfonie, 'Ware eeuwige zaligheid.'

Programma :
- Galina Oestvolskaja, Octet - Pianosonate nr. 5 - Sonate voor viool en piano - Symfonie nr. 2 'Ware eeuwige zaligheid'

www.askoschoenberg.nl

Asko|Schönberg + Kamerkoor Oktoich - zo 29 mei 2011om 11.00 u

De muziek van Oestvolskaja is doortrokken van een sterk spirituele geest, duidelijk te zien aan titels als 'Gebed' en 'Amen.' Wel zette de componiste zich altijd af tegen een louter religieuze interpretatie van haar werk. Haar bijzonder mysticisme komt nog het best tot uiting tegen de achtergrond van Russisch-orthodoxe kerkmuziek.

Programma :
- Russisch-orthodoxe kerkmuziek
- Galina Oestvolskaja Symfonie nr. 4 'Gebed' - Symfonie nr. 5 'Amen'
- Ivan Moody, Angel vopijashe (wereldpremière, mede mogelijk gemaakt door het Amsterdams Fonds voor de Kunst)

www.ivanmoody.co.uk en www.oktoich.nl

Asko|Schönberg - zo 29 mei 2011 / 15.00 u
Elmer Schönberger doopte Oestvolskaja 'de vrouw met de hamer'. Nergens is die naam zo toepasselijk als in haar 'Dies irae', een verpletterend werk voor acht contrabassen, piano en een houten kist.

Programma :
- Galina Oestvolskaja Compositie nr. 1 'Dona nobis pacem' - Compositie nr. 2 'Dies irae' - Compositie nr. 3 'Benedictus qui venit'

Internationaal Oestvolskaja-symposium - vrij 27 mei van 10.00 u tot 17.00 u
Internationaal symposium over Galina Oestvolskaja, haar werk en haar bijzondere plaats in de muziekgeschiedenis van de Sovjet-Unie.
I.s.m. de Universiteit van Amsterdam
Redactie : prof. dr. Rokus de Groot en musicoloog Elmer Schönberger
Sprekers : Alexander Ivashkin, Olga Panteleeva, Rachel Jeremiah-Foulds, Elena Nalimova, Sander van Maas, Rokus de Groot, Elmer Schönberger
M.m.v. Anne Veinberg, piano + Leo Svirsky, piano
Het symposium is mede mogelijk gemaakt door KNAW (Koninklijke Nederlandse Academie voor Wetenschappen), ICG (Instituut voor Cultuur en Geschiedenis), ASCA (Amsterdam School for Cultural Analysis), UvA (Leerstoelgroep Muziekwetenschap)

'Galina Oestvolskaja' Documentaire uit de serie 'Toonmeesters' ( Cherry Duyns / VPRO) - vrij 27 mei om 18.45 u en za 28 mei om 13.00 u
In 1994 ging Reinbert de Leeuw naar Rusland op zoek naar Oestvolskaja. Filmmaker Cherry Duyns volgde hem. Een omtrekkende zoektocht naar de persoon Galina Oestvolskaja, die uiteindelijk weigerde voor de camera te verschijnen. Cherry Duyns en Reinbert de Leeuw maakten in 1994 deze fascinerende documentaire over Oestvolskaja voor de VPRO-serie Toonmeesters.

www.vpro.nl

'Schreeuw in het heelal, Galina Oestvolskaj' (Josée Voormans / VPRO) - za 28 mei om 14.00 u en om 18.45 u
Oestvolskaja bracht haar leven door als kluizenaar en meed publiciteit. De Nederlandse documentairemaker Josée Voormans - die Russisch spreekt - was de enige die tot haar door wist te dringen en bouwde zelfs een intense vriendschap met haar op. Schreeuw in het heelal is een indringend portret van deze markante componiste.

www.vpro.nl

Filmregistratie Symfonie nr. 2 'Ware eeuwige zaligheid' (Josée Voormans / VPRO) - za 28 mei om 22.30 u
Registratie van de uitvoering van Oestvolskaja's Tweede Symfonie door het Radio Filharmonisch Orkest in Muziekgebouw in 't IJ in 2005, gedirigeerd vanachter de vleugel door Reinbert de Leeuw. Oestvolskaja was bij deze uitvoering persoonlijk aanwezig.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Oestvolskaja Festival
Van vrijdag 27 t.e.m. zondag 29 mei 2011
Muziekgebouw aan 't IJ Amsterdam


Alle verdere info vind je op www.muziekgebouw.nl

Het hele festival wordt uitgezonden als webcast door de VPRO. Het Radio 4-blog Eigentijds besteedt in mei uitgebreid aandacht aan leven en werk van Galina Oestvolskaja.

Extra :
Galina Oestvolskaja op muziekgebouw.wordpress.com
Galina Oestvolskaja op www.sikorski.de en youtube
Mokerslagen op de poort van de eeuwigheid: Galina Ivanovna Oestvolskaja (1919 - 2006), Kristel Vastenavont op www.opusklassiek.nl, mei 2008 (pdf)
Ustvolskaya. A Grand Russian Original Steps Out Of The Mist, Alex Ross in The New York Times, May 28, 1995 op www.therestisnoise.com
Ligeti, Oestvolskaja, Kagel, Yves Knockaert, programmaboekje voor het concert van Schönberg Ensemble/Asko Ensemble & Reinbert de Leeuw in deSingel op 23 mei 2003, 20 mei 2003 op www.desingel.be (pdf)
Viktor Suslin over Galina Oestvolskaja op www.sikorski.de (pdf)
Galina Ivanova Oestvolskaja (1919 - 2006): Vrouw met de lithurgische moker, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl
The Lady with the Hammer. The music of Galna Ustvolskaya, Ian MacDonald op www.siue.edu

Beluister alvast Galina Oestvolskaja's Compositie nr. 2 'Dies irae'

13:31 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Middle East : hybride kameropera van Frank Nuyts over het mislukken van de vredesonderhandelingen tussen aartsvijanden Israël en Palestina

Frank Nuyts In Middle East beschrijft Philippe Blasband (auteur en scenarist van verschillende films waaronder 'La femme de Gilles', 'Une liaison pornographique' en 'Irina Palm') het mislukken van de vredesonderhandelingen tussen aartsvijanden Israël en Palestina. Hij focust op het moment waarop beide protagonisten aan de onderhandelingstafel plaatsnemen. Het moment waarop nog niemand heeft gesproken. Wat denken ze? Hoe kunnen ze spreken over een realiteit die voor beiden zo verschillend is?  Inspiratiebron was het diplomatieke overleg tussen Ehud Barak en Yasser Arafat in 2001 dat hoopvol inzette maar uiteindelijke mislukte. Frank Nuyts componeert een hybride kameropera. Johan Dehollander regisseert en verplaatst de dramatische situatie naar het hier en nu. 

In 2001 werd hoopvol uitgekeken naar het diplomatieke overleg tussen Ehud Barak en Yasser Arafat. Nooit eerder leek een duurzame vrede in het Midden-Oosten zo dichtbij… maar nooit eerder bleef ze zo veraf. De dialoog blijkt er geen te zijn, de gesprekken blijven doof. Paroles inutiles. Vrede glipt weg als rul woestijnzand.
Zangeres Ruth Rosenfeld en acteur Thomas Bellinck kiezen geen partij. Ze zijn niet meer dan de kwetsbare uitwassen van een zinloze oorlog. De vitale regie van Johan Dehollander en de grimmige compositie van Frank Nuyts schreeuwen hun woede en machteloosheid uit, net zoals de sprekende projecties van Pascal Poisonnier. In het eindeloze spel tussen de struisvogel en de coyote - de favoriete cartoon van Yasser Arafat - raakt het menselijk deficit vergeten. Wat overblijft is stilte. Bip-bip ?

De feiten
In juni 2000 bracht de Amerikaanse president Bill Clinton Yasser Arafat, president van de Palestijnse Autoriteit, en Ehud Barak, eerste minister van Israel, samen in Camp David om er het vredesoverleg tot een goed einde te brengen.

In de recente geschiedenis stonden Israëliërs en Palestijnen nooit zo dicht bij de vrede en er tegelijkertijd zo ver van af als toen.
Te weten komen wat er precies gebeurd is in Camp David is onmogelijk. De Israelische en Palestijnse onderhandelaars leefden er in twee parallelle werelden die elkaar nooit geraakt hebben.

Zowel de Israëliers als de Palestijnen hebben getracht de vrede te winnen zoals men een oorlog wint: de Palestijnen stonden erop de einddoelen van de onderhandelingen vast te leggen, terwijl de Israëli's wilden dat de beginvoorwaarden werden bepaald. Ze zijn uiteindelijk gestruikeld over de kwestie Al Qods, Jeruzalem.

De opera
Het utopisch moment van een overeenkomst lag een tijd lang in het bereik, maar geleidelijk verzandde het momentum en werd alles op de lange baan geschoven. Ehud Barak weigerde Arafat te ontmoeten zolang de onderhandelaars geen overeenkomst hadden bereikt en er werd bijgevolg dus ook geen overeenkomst bereikt.
Philippe Blasband schreef een kort libretto over de minuten, het 'momentum' waarop Barak en Arafat elkaar hadden kunnen ontmoeten en dat er iets had kunnen gebeuren.

Het adagio van het libretto is dan ook: "nous allons nous asseoir" en het handelt over het gemis van 'enkele ogenblikken politieke moed'. De tekst is geritmeerd als een soort 'monologue intérieur' die de gedachten weergeeft vanuit de herinnering. De ene keer lijken de uitlatingen van beide personages op te gaan in een koor dat lamenteert over de mislukking van de onderhandelingen en over de algemene impasse, de andere keer staan de twee figuren van Arafat en Barak tegenover elkaar als twee kemphanen. De wisselwerking tussen steekspel en herinneringen vol spoken uit het verleden kleurt de tekst.
Frank Nuyts componeerde een opera die de spanning tussen het utopische momentum en de politieke en menselijke realiteit voelbaar maakt. Het vermogen van een politiek evenement!

Muzikaal bouwt de opera ijverig voort op de verworvenheden sinds Glass en Adams. In het geschetter van "propagande! propagande!" horen we een reminiscentie van Adams "News! News!" uit Nixon in China en af en toe glijden we in een dromerig ritme à la Glass. Maar bijzonder sterk zijn de archetypische figuren en muzikale sjablonen waarop de muziek gebouwd is. Iets raken op de grens van de herkenning en dat toch uitnodigt om na te denken: mooi is de gestyleerde animatiefilmmuziek die de roadrunnerpassage evoceert. Bip Bip. Nuyts kiest voor een vrouwenstem die de inwendige monoloog zingt. De zangeres komt niet met iets nieuws, ze stapt in de tijdloosheid die door de muziek wordt geëvoceerd. De muziek vertraagt af en toe de ervaring zoals slaapliederen dat doen. Het lijkt alsof er iets ongrijpbaars aan de hand is, alsof we dromen; het lot voltrekt zich zoals zand dat door de vingers glijdt. Spookachtig dringen de beelden van vergeten dorpen en landschappen zich aan ons op. De vrieskoude muziek evoceert het gewelddadige verleden. Tot alles stilvalt…

Er zijn nog verschillende muzikale pogingen om alles weer op te starten: een lied met Franse rockachtige zangkwaliteit "après tout ceci…", maar er volgen onderbrekingen, beledigingen, …men wil niet toegeven. De tweedracht uit zich in oppositionele intervallen tot net voor het einde de schoonheid van het landschap wordt bezongen.

De geschiedenis
We hebben het over twee volkeren - Palestijnen en Israëli's - die allebei hun eigen exclusieve geschiedenis gesteund hebben op hun slachtofferschap en op de strijd van klein tegen groot. Dat hebben ze van in de heilige geschriften tot in de recente geschiedenis vastgelegd in blijvende geschriften en hoogstaande cultuurteksten.
Die twee volkeren moeten door een ongelooflijke intensieve anamnese - of is het een collectieve psychanalyse - gaan, vooraleer ze onbevangen de moederteksten van hun asymmetrische werelden in vraag kunnen stellen.

De kleine menselijke verschillen tussen beide volkeren zijn historisch, economisch, politiek, sociaal, cultureel en religieus uitvergroot en vastgeklonken tot in de bijbel en de koran en in vele roemrijke verklaringen. En om daar ook maar een beetje aan te morrelen veronderstelt een moed en een bereidheid om een stukje van dit eergevoel en van de identitaire constructies in te leveren voor een pragmatische oplossing zonder winnaars. Dat dit een grote moed en staatsmanschap vraagt van de onderhandelaars en gevaarlijk is, werd in de recente geschiedenis van Camp David bewezen: Rabin en Sadat die het momentum van de vrede aangrepen, werden allebei door hun eigen volk vermoord. Het zijn wat de Libanese schrijver Maalouf 'dodelijke identiteiten' noemt. Meer nog: de wraak van het eigen volk is evenveel of zelfs meer te vrezen dan die van de vijand.

De voorstelling
De twee figuren die Johan Dehollander ten tonele voert, zijn niet Arafat en Barak, het zijn eerder emanaties van het collectieve geweten dat de impasse voedt, en waar af en toe historische feiten of figuren in zichtbaar worden gemaakt. Zo wordt de koorfunctie van de tekst geëerbiedigd en wordt er meer recht gedaan aan de complexe samenlevingen waarover het hier gaat en die niet altijd daadwerkelijk zijn vertegenwoordigd door het wrede of stupide beleid van leiders.

Theatermaker Johan Dehollander, acteur Thomas Bellinck en zangeres Ruth Rosenfeld ontwikkelen - via een reeks theatrale beelden een eigen plek, een eigen momentum, dat verder gaat dan de officiële politieke retoriek van het slachtofferschap of de diagnose van het gebrek aan groots staatsmanschap van de politici.

Het gaat hier over een 'momentum' dat met grote mildheid de alternatieve wereld toont van kleine mensjes die telkens met moed en zorg het dagelijkse leven voorbereiden, herbeginnen en herschikken ondanks de impasse die de geschiedenis en het beleid voor hen heeft uitgezet. Een moment en een wereld om over te reflecteren.

Het beginbeeld is indrukwekkend: het is donker, over de meubels liggen lakens, ze refereren aan de spookdorpen waarvan sprake in het libretto. Boven alles slingert een zak heen en weer …als een zwaard van Damocles, …als het gewicht van de tijd.

Een belangrijk figuurtje in de opera is ontleend aan de passie van Arafat voor de tekenfilm Roadrunner, aka Bip Bip, die zijn verbeelding van 'het slachtoffer' voedt: de coyote (Barak?) is buitengewoon intelligent, ongemeen sterk en vindingrijk maar toch ontglipt de struisvogel hem altijd. Hij kan hem niet vangen.
De tragiek van het mislukte utopische momentum - het enige moment dat Roadrunner en Coyote virtueel samen zijn - is in de tekenfilm de plek waar Roadrunner zich bevindt als hij over de afgrond zweeft naar de overkant en de coyote hem achterna holt en opeens beseft dat hij zich ook boven een afgrond bevindt… wat eigenlijk niet kan. De plek van de Coyote voor hij naar beneden valt en de ruimte die de Roadrunner inneemt voor hij aan de overkant is, symboliseren de utopische ruimte van een (on)mogelijke overeenkomst… een wereld waarin het spel van beul en slachtoffer even kan ophouden en plaats kan maken voor een ander spel, een echt spel van de verbeelding. Bip Bip.

In het stuk gaat het niet over de struisvogel die Arafat denkt te zijn, maar over de kleine struisvogel die altijd opnieuw moet proberen te overleven zonder zijn kop in het zand te mogen steken, en die dus verplicht wordt te kiezen voor kwetsbaarheid in een dodelijk landschap waar de kogels rond zijn oren fluiten. De twee figuren die over de scène evolueren zijn geen politici, zoals Arafat en Barak, maar emanaties van een kwetsbaar koor dat telkens opnieuw probeert de (on)mogelijk te bereiken utopische plek voor te bereiden of in te nemen: "Nous allons nous asseoir. We zullen gaan zitten."

In het begin klinkt het nog enigszins geloofwaardig. Maar het ongeduld groeit. "Als er moet geschoten worden, zal mijn revolver schieten" zingt Thomas Bellinck op een bepaald ogenblik en hij heeft de veren van zijn vogel-zijn verzameld op de standaard van een totem die op een eend gelijkt. Ten strijde met afgedankt wapenarsenaal… Even doet hij denken aan de Libische of Egyptische rebellen of de Palestijnse kinderen van de Intifada die met ongelijke wapens in de aanval trekken als kwetsbare vogels, kanonnenvlees.

De boventiteling is een acteur
De boventiteling is heel bijzonder en fungeert als een medespeler in de opera. Ze doet net als de muziek en de zang recht aan de teksthandeling.
De snelheid of traagheid waarmee letters in beeld komen, drukt een gevoel uit. Soms zit de emotionele waarde in de grootte van de woorden, in hoe ze naar mekaar toe of van mekaar weg bewegen, hoe ze verdwijnen of ontstaan. Een andere keer lijken de letters niet op hun poten te vallen en wentelen ze over de projectie in volle chaos, soms is er een grote ordening: in de (holle) politieke retoriek bijvoorbeeld: "nous allons nous asseoir". Soms verdwijnen letters zoals sneeuw voor de zon of verdampen ze of vallen ze uit elkaar zoals het woord 'fantômes', dat uiteenvalt in vele lijnen. Zo poëtisch als de grafische vorm de ene keer is, zo sec als een krantenbericht is hij de andere keer: "we hebben moordenaars op u afgestuurd."

Dan weer scheren de letters over het scherm in een ijltempo zoals de loop van de struisvogel achtervolgd door de coyote. 'PRISONNIER' in veel te grote letters: eerst onleesbaar dan glashelder. Dan is er even geen zang, dan geen muziek en dan die vreselijke zin:
"Ziet u niet dat de kinderen bereid zijn om te sterven als ze zeker zijn dat u tegelijkertijd met hen sterft" Deze tekst blijft tergend lang op de boventiteling staan.
Of ook nog
"Ziet u niet dat de vrede op het punt staat om tussen onze vingers te glippen zoals zand, zoals vuur, zoals water"
Dan weer fellere muziek.
Op het einde komt de tekst zeer traag te voorschijn. Er zijn scheldpartijen, er is poëzie.
"de belletjes van schapen 's avonds… de dadelpalmen in het water… de grenzen vastgelegd door de ONU"
De letters springen nu in alle richtingen… Er is chaos die eindigt op "ik ben een man van de vrede". De letters lijken op het einde weg te smelten of zandkorrels te worden of verfvlekken.

De impasse
Kind-zijn, mens-zijn, zorg dragen, kwaad worden, samen iets opbouwen, willen spelen en niet meer kunnen spelen, het wordt allemaal zo moeilijk omdat het spel zo fundamenteel tot ernst is verworden, omdat de utopie steeds opnieuw staat te sterven. Men kan niet in enkele minuten over 5000 jaar geschiedenis negotiëren.
Elke poging om iets op te lossen botst bovendien op het onmogelijke statuut van Jeruzalem: de symbolische hoofdstad van de monotheïstische religies, van de Arabische, Joodse en Christelijke gemeenschappen, van zo veel talen, van Palestijnen en Israëli's, van twee staten, enz. Toen Moshe Dayan en El-Tel in 1948 op een landkaart de grens trokken tussen Oost- en West-Jeruzalem, bleken de groene en rode lijnen die de fronten van hun beide legers aangaven, bleek de brede lijn die ze op de kaart tekenden, wel 100 meter breed te zijn in de realiteit. Waarop men zich de vraag stelde: "who owns the width of the line?", "wie bezit de breedte van de lijn?" Antwoord: Niemand!

Misschien was het ook zo'n utopische plek waar Palestijnse, Arabische en Joodse kinderen met elkaar konden spelen. No man's land. A-topia. Zou het fruit dat men op die lijn kweekt, illegaal zijn of utopisch? Zijn de spelen die kinderen daar al die tijd met elkaar hebben gespeeld illegaal of utopisch?
Thomas Bellinck speelt erg geconcentreerd zijn intrigerend spel met allerlei objecten: een eend, een masker,… als een kind of een would-be militair op zijn zolderkamer. Ruth Rosenfeld kijkt de hele tijd zingend toe, een aanwezigheid op de achtergrond, maar erg voelbaar. Bellinck creëert een autonome wereld die zoals in het spel van een kind heel wat elementen van de werkelijkheid bevat: even ontwaart men de kaart van Israël, een citroen, een vliegtuig, Golgotha…

Opeens worden in de voorstelling ook twee portretten van kinderen naar voren geschoven. Ze hebben iets van de portretten van heiligen of martelaars, of van iconen. Daarachter staan Bellinck en Rosenfeld met een handdoek over hun hoofd. Zoals de H. Veronica de ware afdruk van het gezicht van de heilige op een handdoek bewaart, lijken ze hun afdrukken te hebben afgestaan aan de twee portretten die als in een schrijn de rest van de voorstelling aanwezig zullen blijven. Zij zijn nog de schimmen van voorheen. Er lijkt iets onherstelbaars gebeurd dat nog enkel via verering (van martelaren?) of herinnering tot leven kan komen.

Nog even klinkt een vitaal en gezamenlijk gezongen populair klinkend nummer: "Et après tout ceci…". Maar dan gaat het snel bergaf. Het koor valt uit elkaar en leeft een schimmig bestaan. De lafheid, de leugens, het geweld, de opgelegde grenzen en muren, de angsten, de spookdorpen, de martelaren, de herinnering aan een pastoraal landschap en de impasse rond Jeruzalem passeren de revue. Wat overblijft, zijn spookdorpen, schimmen uit het verleden met impact op het heden en de mogelijkheid van een utopische vrede die als zand tussen de vingers glijdt, wegvloeit als water en uiteindelijk catastrofaal in brand staat. Als voor de laatste keer weerklinkt: "nous allons nous asseoir…nos conseillers vont conseiller nos conseillers", klinkt dat niet enkel politiek ongeloofwaardig. Het eindbeeld toont op gruwelijk poëtische wijze de onheilzame impasse.

De ontwerpers van de groene en de rode lijn die het Arabische en Joodse gebied van elkaar moesten scheiden, hadden in 1948 een aantal plekken gezien waar de twee lijnen elkaar zouden raken. Daar was de lijn niet langer een brede lijn of een muur, maar een punt. De mensen noemden ze 'kissing points' en verbeeldden zich dat de bewoners van de twee gemeenschappen elkaar daar 's nachts konden gaan kussen.

Tijd en plaats van het gebeuren :

LOD/Frank Nuyts : Middle East
Donderdag 26 en vrijdag 27 mei 2011, telekns om 20.00 u
Vlaamse Opera Gent

Schouwburgstraat 3
9000 Gent

Meer info : www.vlaamseopera.be, www.operaxxi.be, www.lod.be en www.spectraensemble.com

Deze voorstelling speelt ook op 28 en 29 mei in de Rotterdamse Schouwburg in Rotterdam.
Volgend seizoen is deze voorstelling te zien in Brugge (22/09), Den Haag (1/10), Tongeren (8/10), Leuven (30/11 en 1/12), Gent (8 en 9/12) en Strasbourg (19/04).

Bron : tekst Geert Opsomer voor LOD

Extra :
Frank Nuyts : www.franknuyts.com, www.hardscore.be, www.matrix-new-music.be en youtube
Interview van Frank Nuyts, Philippe Blasband en Johan Dehollander, Evelyne Coussens op www.lod.be (pdf)

Elders op Oorgetuige :
Creatie nieuwe kamersymfonieën Frank Nuyts en John Luther Adams in Kortrijk, 18/05/2011
Van Griekse tragedie tot martelaren : Opera XXI presenteert drie wereldcreaties en 'A little bit of Opera?', 15/05/2011

Bekijk alvast de trailer van Middle East

00:36 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

25/05/2011

Hoe zijn wij veranderd ? Nieuwe voorstelling van ZOO/Thomas Hauert & Dick van der Harst in het Kaaitheater

you've changed Groep versus individu, abstract versus concreet, vormelijk versus vormeloos, product versus proces: dat zijn de spanningsvelden die Thomas Hauert in zijn weerspannig en gesofisticeerd oeuvre onderzoekt. Drie jaar na 'Accords', keert hij terug met een voorstelling waarin hij verder zoekt naar een bewegingstaal die 'in real time' dialogeert met de lichamelijke intelligentie en intuïtie van de dansers. 'You've changed' vertrok van een geïmproviseerde choreografie. Die was de basis voor een video, die op zijn beurt de basis was voor de muziek, die daarna opnieuw gecomponeerd werd. Op deze muzikale compositie werd geïmproviseerd tot uiteindelijk ook de belichting erbij kwam. Al die elementen vormen een antwoord op elkaar, als in een kettingreactie. Zij ontvouwen zich op de scène als een haast psychedelisch spel tussen de verschillende disciplines: dans, muziek, video en licht. Hauert en componist Dick van der Harst zorgen voor een rijke, complexe, gelaagde voorstelling.

De choreografische taal van Thomas Hauert ontvouwt een complex netwerk van bewegingen, verbonden in tijd en ruimte. Je kan ze zien als een voortzetting van de abstracte danstraditie. Nochtans, de sterk polyfonische 'schriftuur' komt op de scène tot stand door improvisatie. Wat zijn oeuvre zo bijzonder en betekenisvol maakt, is dat het orde wil laten ontstaan uit chaos, vorm uit vormeloosheid, een groep uit individuen, en tegelijk kiest voor de uitzonderlijke kwaliteit van perceptie, aandacht en concentratie - mogelijk gemaakt door improvisatie. De choreografie is als een microkosmos waarbinnen de individuen permanent hun vrijheid en creativiteit afwisselen met de wil om zich met de anderen te verbinden. Daarbij gaat het over de vrije wil en verantwoordelijkheid, spanningen en toegevingen die zo kenschetsend zijn bij sociale systemen. Binnen de ruimte van de voorstelling vinden we onbeslistheid, retrospectieve rechtvaardiging, de improvisatie van de knutselaar, een beperkt zicht, te laat ontdekte kansen, de spanning tussen het volgen van de vertrouwde weg en een open toekomst. In een woord: de krachten die ons confronteren met onze menselijke conditie. De onvolmaaktheid wordt de persoonlijke signatuur van het engagement, het teken van een zoektocht naar deugd, eerder dan een publiek teken van falen.

De matrix van 'You've changed' is een choreografie die zich ontvouwt zonder de tussenkomst van een centrale autoriteit. Ze vormt een geïntegreerd dynamisch systeem met een onvoorspelbaar gedrag waarbinnen bepaalde dansers een beweging starten waarop anderen reageren. Elke reactie lokt een andere beweging uit binnen dezelfde structuur of leidt tot een totaal nieuwe ontwikkeling. Vrijelijk puttend uit een gedeeld repertoire van gedurende een lang creatieproces verinnerlijkte fysieke principes, zijn de dansers verantwoordelijk voor de uitvinding en de uitvoering van hun eigen beweging op scène. Maar ook voor de creatie en de ontwikkeling van de groepsstructuren. Ze moeten hun individuele rol aanpassen aan de dynamische configuratie waarvan de mechanismen zich voortdurend transformeren. Virtuoos. En een echte uitdaging. Maar ook een krachtig statement: de cognitieve capaciteiten van een dergelijk systeem overtreffen de simpele som van de individuele capaciteiten van de dansers. Voor een groot deel steunt het op intuïtie, zoals Hauert onderlijnt, een neurofysiologisch vermogen dat zich ontwikkelt door ervaring.

Zoals bij een kettingreactie gaf deze geïmproviseerde choreografie aanleiding tot de creatie van een video, vervolgens van muziek, nog een tweede muziek, een volgende improvisatie en de belichting. Al deze proposities dienen elkaar van antwoord op het podium. Hier wordt met andere woorden een zelfstructurerende choreografie de structuur waarop al de rest steunt. Het creatieve proces van de individuele beslissing met zijn imperfecties als fundament van een polyfonische, uiterst complexe voorstelling. Je kan dit project beschouwen als een vormelijke zoektocht in een tijd waar de vorm - misschien terecht - wantrouwen oproept omwille van zijn arbitrair, autoritair en simplificerend karakter. Thomas Hauert vindt geen vormen uit maar processen die een inherent 'verlangen naar vorm' hebben.

De relatie tussen dans en muziek is een dimensie die Hauert sinds het begin van zijn carrière zonder ophouden verkent. In Accords (2008) bijvoorbeeld waren de dansers 'geënt' op bestaande muziekstukken. Ze bespeelden hun lichamen als muziekinstrumenten. De muziek werd zichtbaar gemaakt door een complex netwerk van individuele en supraindividuele acties en reacties. In You've changed gebeurt het omgekeerde: de beweging gaat de muziek vooraf. Meer nog, het is de inherente muzikaliteit van de beweging die als basis dient voor de muzikale compositie. Thomas Hauert vroeg Dick van der Harst, artist in residence bij LOD en onder meer bekend door zijn samenwerking met regisseurs Alain Platel en Eric De Volder, om originele muziek te componeren op een dans van de performers van ZOO - gefilterd door het videomedium. Geschreven voor een kleine rock band en drie zangeressen diende deze muziek op haar beurt als materiaal voor Peter Van Hoesen, die haar met digitale middelen omzette in elektronische stukken. De twee muzikale werelden, analoog en digitaal, zijn met elkaar verbonden en op een zekere manier ook met de beweging op scène - door een proces van wederzijdse beïnvloeding. Dick van der Harst vertaalt de dans niet letterlijk naar muziek maar laat zich leiden door haar structuren, texturen, ruimtelijke verhoudingen, ritmes, … De muziek die hieruit voortvloeit, creëert een weelde aan op elkaar inspelende relaties en connecties tussen het zichtbare en het hoorbare.

You've changed getuigt van ware liefde voor de dans als vorm, taal en techniek. Het is een fysiek stuk dat je zeer direct ondergaat. Het plezier van de dans. Maar het is ook meer dan dat. Een van de fundamenten van het werk van Thomas Hauert is dat hij zowel de vrijheid van de performers als van de toeschouwers bewaart. You've changed raakt aan de relatie tussen de individuele vrijheid en de sociale cohesie. Het stuk heractiveert vanuit een hedendaags perspectief vragen met een lange geschiedenis. Denk daarbij aan de utopische culturele ervaringen van de jaren 1960-70, een moment waar de dromen van sociale maakbaarheid van het modernisme ineenstortten onder de aanvallen van een nieuwe postmoderne visie rond het 'subject'. De periode ook van experimenten in de dans die tot op vandaag weerklank vinden, zoals in het werk van ZOO. Sinds die tijd is er heel wat water onder de brug gevloeid en zijn er heel wat spiegels aan diggelen geslagen… Het nieuwe stuk van Thomas Hauert nodigt ons uit ons af te vragen: Hoe zijn wij veranderd?

Tijd en plaats van het gebeuren :

ZOO/Thomas Hauert & Dick van der Harst : You've changed
Woensdag 25, vrijdag 27 en zaterdag 28 mei 2011, telkens om 20.30 u
Kaaitheater Brussel
Sainctelettesquare 20
1000 Brussel

Meer info : www.kaaitheater.be, www.kfda.be, www.zoo-thomashauert.be en www.lod.be

Extra :
Dick van der Harst op www.muziekcentrum.be, www.lod.be en youtube

Elders op Oorgetuige :
Opmerkelijke hedendaagse artistieke creaties tijdens Kunstenfestivaldesarts, 27/94/2011
Dick Vanderharst en Dirk Proost creëren muzikale Passie in Ekeren, 27/02/2011

22:53 Gepost in Concert, Dans, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

23/05/2011

Heaven and hell : recital met een metalband in Mechelen

Heaven and Hell William Blake is ongetwijfeld een van de meest intrigerende figuren uit het achttiende-eeuwse Engeland. Dichter, schrijver, graveur, tekenaar, schilder, visionair, mysticus, revolutionair, symbolist, socialist,… Blake was het allemaal. Tijdens zijn leven werd zijn talent als origineel scheppend kunstenaar niet erkend. Zijn 'Illuminated books', waarin hij zijn eigenzinnige levensvisie en excentrieke verbeeldingswereld uiteenzette, vonden geen brede weerklank bij zijn tijdgenoten. Zelfs zijn intiemste vrienden en bewonderaars haakten af waar het zijn visionaire poëzie betrof: duister werk, met veel symboliek beladen. Blake was zijn tijd (te) ver vooruit. In deze productie, geïnspireerd op het fascinerende werk van William Blake, krijgt de klassieke recitalcontext een fikse adrenalinestoot van... een metalband. "Verbeeldingskracht aan de macht", had het credo van Blake kunnen zijn. Dit unieke concert brengt hulde aan de meester. Op het programma staat werk van o.a. Jonathan Harvey, Benjamin Britten, Ralph Vaughan-Williams, Jacob Ter Veldhuis en Annelies Van Parys. Metalband My Lament speelt ook enkele speciaal voor deze voorstelling geschreven nummers.

My Lament werd opgericht in 2002 en bestaat uit een combinatie van gothic en metal muzikanten. Op het einde van 2003 trad de groep voor het eerst op. In 2004 concentreerde de band zich op het verwerven van nieuwe songs en materiaal. Lead gitarist Paul kwam de band vervoegen en de stijl werd rijper en evolueerde naar pure death/doom. In 2006 brachten ze hun eerste demo 'Beneath the Hidden' uit en speelden ze verschillende concerten in België. De volgende jaren kreeg de band te maken met enkele wissels in muzikanten, maar in 2008 werd het eerste album 'Broken Leaf' uitgebracht, een mix van emotionele doom- en deathmetal. De band tekende bij het Russische platenlabel Solitude Productions en toerde rond. In 2009 en 2010 speelden ze in verschillende clubs in de Benelux.  

Tijd en plaats van het gebeuren :

My Lament, Inge Spinette, Kristien Ceuppens & Yves Saelens : Heaven and Hell
Dinsdag 24 mei 2011 om 21.00 u
Cultuurcentrum Mechelen
- Minderbroederscomplex
Minderbroedersgang 5
2800 Mechelen

Meer info : www.festivalmechelen.be en www.mylament.net

Extra :
Jonathan Harvey op www.myspace.com/jonathanharveycomposer, www.chesternovello.com, en.wikipedia.org en youtube
Benjamin Britten op en.wikipedia.org, www.brittenpears.org, www.boosey.com en youtube
Ralph Vaughan-Williams op en.wikipedia.org, www.boosey.com en youtube
Jacob Ter Veldhuis : www.jacobtv.net, www.muziekencyclopedie.nl en youtube
Annelies Van Parys : www.anneliesvanparys.be , anneliesvanparys.spaces.live.com, www.matrix-new-music.be en youtube
My Lament op www.myspace.com/mylamentdoom en youtube

Elders op Oorgetuige :
Mechelen hoort Stemmen : vocaal feestgewoel in de Dijlestad, 21/04/2011
Espace Senghor plaatst Annelies Van Parys in de kijker, 25/03/2011

Bekijk alvast dit fragment uit deze voorstelling

13:33 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

19/05/2011

Blond Eckbert : thrilleropera van Judith Weir naar het fantastische verhaal van Ludwig Tieck

Blond Eckbert Regisseur Wouter Van Looy zet samen met kunstenaarsduo Sarah en Charles 'Blond Eckbert' van Judith Weir op de planken. Voor deze opera baseerde de Schotse componiste zich op de gelijknamige novelle van de romantische schrijver Ludwig Tieck. Ze herwerkte enkele jaren geleden haar opera uit 1994 en maakte er een eenakter van voor vier zangers en kamerensemble. Deze 'less is more' versie grijpt naar de keel en laat - nog meer dan het origineel - Weirs typische en fascinerende stem horen. Je hoort en ziet deze enigmatische nachtmerrie gebaseerd op een kortverhaal van Ludwig Tieck op zaterdag 21 mei in de Vlaamse Opera in Antwerpen.

Weinig verhalen kenmerken zo sterk de romantiek als Ludwig Tiecks literaire sprookje Der Blonde Eckbert uit 1797. Het verhaal gaat over Eckbert en zijn vrouw Berthe. Samen leidt het koppel een teruggetrokken maar vreedzaam leven in het Duitse Harzgebergte. Op een stormachtige avond komt Eckberts vriend Walther op bezoek. Berthe vertelt hem haar levensverhaal. Vreemd genoeg blijkt Walther al heel wat over Berthe te weten. Eckbert's achterdocht groeit en hij brengt Walther om tijdens een jachtpartij. Bevangen door angst en achterdocht trekt Eckbert zich terug. Begeleid door een zingende vogel herbeleeft hij sprookjesachtige scènes uit Berthe's kindertijd. En ontdekt hij de verschrikkelijke waarheid over Walther, Berthe en hemzelf. Irrationele angsten en een vermenging van droom en werkelijkheid maken het verhaal tot een meeslepende, raadselachtige nachtmerrie. Ludwig Tieck schreef met Der Blonde Eckbert een verhaal dat een historische voorloper lijkt van de dreigende werelden die de films van Alfred Hitchcock en David Lynch kenmerken.

Regisseur Wouter Van Looy en het Brusselse kunstenaarsduo Sarah & Charles realiseren voor hun Blond Eckbert een fascinerend beeldend concept waarbij de meeslepende vertelling van Tieck ook een thrillerachtig filmscript wordt. De voorstelling biedt een confronterende reflectie op de romantiek en het menselijk verlangen naar eenheid met de natuur en zichzelf. De wankele constructie die hij daarvoor creëert, oogt even prachtig als kwetsbaar. Genadeloos toont deze opera dat vroeg of laat de bel barst.

Judith Weir werd geboren in een Schotse familie in 1954, maar groeide op in de buurt van Londen. Aanvankelijk speelde ze hobo als lid van het National Youth Orchestra van Groot-Brittannië. Toen ze nog school liep kreeg ze al lessen van John Tavener. Op Cambridge University was Robin Holloway haar compositieleraar. Ze was enkele jaren actief als community musician in het landelijke Zuid-Engeland. Daarna gaf ze les aan de Glasgow University en de RSAMD. Sinds de jaren '90 woont ze in Zuid-Londen. Ze was artistiek directeur van het Spitalfields Festival (1995-2000) en bleef verder lesgeven, momenteel nog aan de Cardiff University, waar ze gastprofessor is sinds 2006. Ze kreeg de Queen's Medal for Music in 2007 en de ISM's Distinguished Musician Award in 2010. Judith Weir is de componiste en librettiste van een hele reeks opera's die regelmatig in Europa en Amerika werden uitgevoerd : 'King Harald's Saga', 'The Black Spider', 'A Night at the Chinese Opera', 'The Vanishing Bridegroom' en 'Blond Eckbert'. Ze schreef concertante werken voor belangrijke zangers zoals Jane Manning, Dawn Upshaw, Jessye Norman en Alice Coote. Samen met filmregisseur Margaret Williams schreef ze bovendien muziek en libretti voor verschillende filmopera's: 'Scipio's Dream', 'Hello Dolly', 'Blond Eckbert' en 'Armida'. In de jaren 1990 was Weir componiste in residentie bij het City of Birmingham Symphony Orchestra. Ze schreef ook verschillende nieuwe werken voor orkest en koor ('Forest', 'Storm' en 'We are Shadows') die in premiere gingen onder de directie van Simon Rattle. Verschillende belangrijke wereldorkesten speelden haar muziek, en ze kreeg opdrachten van het Boston Symphony Orchestra ('Music Untangled and Natural History'), het Minnesota Orchestra ('The Welcome Arrival of Rain') en de London Sinfonietta ('Tiger under the Table'). Judith Weirs meest recente grote werk is 'Miss Fortune' (Duitse titel 'Achterbahn'), een nieuwe opera die op de Bregenzer Festspielenin premiere zal gaan in augustus 2011. Recent vervolledigde Weir nog een ander groot werk, 'Stars, Night. Music and Light', voor koor, orkest en orgel. Dat werk zal de First Night of the 2011 BBC Proms openen op 15 juli in de Royal Albert Hall in Londen.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Wouter Van Looy, Judith Weir & Muziektheater Transparant : Blond Eckbert
Zaterdag 21 mei 2011 om 20.00 u
(Inleiding : gesprek met Judith Weir om 19.15 u )
Vlaamse Opera Antwerpen
Van Ertbornstraat 8
2018 Antwerpen

Meer info : www.vlaamseopera.be, www.operaxxi.be, www.desingel.be, www.transparant.be en www.oxalys.be

Ook te zien op zondag 22 mei in Rotterdam

Extra :
Judith Weir op www.chesternovello.com, nl.wikipedia.org en youtube

Elders op Oorgetuige :
Operadagen Rotterdam : het verloren Paradijs, 19/05/2011
Van Griekse tragedie tot martelaren : Opera XXI presenteert drie wereldcreaties en 'A little bit of Opera?', 15/05/2011

Bekijk hier het promofilmpje van Muziektheater Transparant



Wouter Van Looy over Blond Eckbert

19:21 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Operadagen Rotterdam : het verloren Paradijs

Operadagen Rotterdam Met als intrigerend thema 'Het verloren Paradijs' presenteert Operadagen Rotterdam opnieuw een eigenzinnig programma waarin de reguliere operagrenzen vervagen. Theater- en concertzalen maar ook de Rotterdamse huiskamers, open luchtlocaties en bijzondere gebouwen vormen de podia voor wereldvermaarde solisten naast talent van eigen bodem. Een festival dat de stad en al zijn kleurrijke bewoners in de hoofdrol zet en tegelijkertijd een internationaal publiek aanspreekt. Grote en kleine voorstellingen, internationale coproducties, smaakvolle lunchconcerten, een meezingspektakel en het nieuwste deel in de serie 'Stad van Verlangen' zijn te beleven tussen 20 en 29 mei in Rotterdam.

De Rotterdamse Schouwburg zal gedurende Operadagen Rotterdam als festivalhart functioneren, met late-night programma, concerten, debatten en meetings. Van vrijdag 20 t.e.m zondag 22 mei zullen er diverse concerten en voorstellingen plaatsvinden in de Schouwburg en op het Schouwburgplein. In het tweede weekend van Operadagen Rotterdam (vrijdag 27 t.e.m zondag 29 mei) zoeken hedendaagse makers op hun eigen manier naar het verloren paradijs. Bijzondere jonge en vernieuwende componisten, schrijvers, regisseurs, performers worden binnen het festival gepresenteerd. In dat weekend wordt er een debat georganiseerd over hedendaags muziektheater en de rol van de stem daarin.

Het verloren paradijs
Het thema 'Het verloren paradijs' verwijst naar de bijbelse zondeval - Adam, die op aandringen van Eva van de appel van de boom van kennis van goed en kwaad eet, waarna beiden uit het paradijs worden verdreven. Het verloren paradijs omvat een aantal bijzondere opera- en muziektheaterproducties, waarin het idee van verdrijving, verlies en vernietiging centraal staat. In verschillende betekenissen keert 'Het verloren Paradijs' terug in de programmering: als de teloorgang van natuur en milieu, maar ook als het moeten achterlaten van een vaderland.

Aanleiding voor de themakeuze was o.a. de geënsceneerde versie van Joseph Haydns oratorium Die Jahreszeiten door Opera O.T. in het nieuwe Luxortheater. Daarin wordt de vraag gesteld of wij eigenlijk nog wel seizoenen hebben, in deze tijd van klimatologische veranderingen zoals ontbossing, opwarming etcetera. De aarde verkeert in herfsttij - of kan het tij gekeerd worden? De tweede betekenis van 'Het verloren paradijs' richt zich voor de Operadagen op migratie, op mensen die hun vaderland hebben moeten achterlaten en zich elders gevestigd hebben - in Rotterdam bijvoorbeeld. Verlieten zij hun paradijs en/of vonden zij een ander, zoals in de nieuwe productie 'Medea' van de Veenfabriek en Muziektheater Transparant ? Allemaal vragen die de programmering van het festival hebben meebepaald. Operadagen Rotterdam kijkt ook vooruit, naar mogelijkheden om het paradijs te hervinden. Hoe staat het met duurzaamheid, milieubewustzijn? Welke voordelen hebben migratiestromen? Waar liggen de kansen? En vooral ook: hoe kunnen (podium)kunsten daar een rol in spelen? Kan kunst de wereld redden?

De opmerkelijke vrouwen van Operadagen Rotterdam
Er staan ook enkele opmerkelijke vouwen op het programma van Operadagen Rotterdam: 'women with bite'. Soms zijn het sterke, bijna fatale vrouwen zoals Alma Mahler (de vrouw van Gustav), maar soms ook diep tragische heldinnen, zoals de mythologische personages Dido, Medea en Penthesilea, die allen kiezen voor de ondergang vanwege een fatale liefde. Bij de Operadagen worden ze vertolkt door vrouwen van vlees en bloed.

Dido
In een van de meest geliefde opera's ter wereld, 'Dido and Aeneas' van Henry Purcell, moet de Trojaanse held Aeneas zijn thuisland verlaten en krijgt de opdracht om Rome te stichten. Met zijn volk vindt hij onderdak bij Dido in Carthago, maar ondanks de grote liefde die tussen beiden opbloeit, moet Aeneas zijn zwerftocht voortzetten. Dido neemt na zijn vertrek een dramatische beslissing over haar leven. De rol van Dido wordt gezongen door de jonge Nederlandse mezzosopraan Rosanne van Sandwijk, meervoudig winnares van het gerenommeerde Internationaal Vocalisten Concours 's-Hertogenbosch 2010, en een grote belofte voor de toekomst.

Medea
De Griekse held Jason verovert het hart van Medea. Met haar magische krachten helpt zij hem het Gulden Vlies te stelen. Op de vlucht redt ze de Grieken door haar vader en haar broer te doden. Aangekomen in Corinthe trouwen ze en krijgen ze twee kinderen. Daar wordt Jason verliefd op de dochter van koning Kreon. Hij wil met haar trouwen om de toekomst van zijn kinderen veilig te stellen. De diep vernederde Medea neemt gruwelijk wraak: ze rekent af met haar rivale en doodt daarna haar beide zoontjes. De hoofdrollen in deze Griekse tragedie worden gespeeld door de Nederlandse actrices Yonina Spijker en Lizzy Timmers.

Penthesilea
Als Amazone mag Penthesilea alleen een liefdesrelatie aangaan met een man die ze verslaat op het slagveld. Oog in oog met Achilles schieten de vonken over en weer. Maar in het gevecht tussen hen verloopt het anders dan gewenst: Achilles verslaat Penthesilea, en deze fatale wending leidt uiteindelijk tot haar dood. De veelbelovende jonge regisseuse Lotte de Beer bewerkte de tekst van de Duitse toneelschrijver Heinrich von Kleist tot een ijzingwekkend drama over de macht van de liefde. De Koreaans-Nederlandse sopraan Young-Hee Kim zingt de rol van Penthesilea.

Alma Mahler
Alma Mahler was componiste, vrouw en muze van Mahler, Gropius en Werfel, en minnares van vele beroemde kunstenaars. Deze 'femme fatale' leefde in de woelige eerste helft van de 20ste eeuw. Zij inspireerde het vermaarde Vlaamse theatercollectief SkaGeN tot een pakkend verhaal over menselijke hoogmoed en eenzaamheid in een mengvorm van theater en muziek. Haar levensverhaal werd opgetekend door schrijfster Annelies Verbeke (1976). In de hoofdrol de Vlaamse theatermaker/actrice Clara van den Broek.

Een selectieve greep uit het programma
Reinbert de Leeuw brengt een eigen bewerking van Mahlers Lied von der Erde, met onder andere Yves Saelens (net klaar in Amsterdam als Prikkebeen in Legende) en Birgit Remmert. Het Onafhankelijk Toneel brengt in het Nieuwe Luxor een enscenering van Die Jahreszeiten van Haydn, met B'Rock in de orkestbak. Angelika Kirchschlager komt liederen van Schubert en Mahler zingen en het Rotterdams Philharmonisch Orkest begeleidt Anna Caterina Antonacci in aria's uit Idomeneo, Werther en Carmen. Van Nederlandse bodem is componist Merlijn Twaalfhoven te horen, die 'The Air We Breathe', aflevering vijf van de serie 'Stad van verlangen', vormgeeft in de Maassilo's. Rosanne van Sandwijk, finaliste van het Internationaal Vocalisten Concours, zingt Dido in een uitvoering van Dido and Aeneas van Purcell door Scherzi Musicali. VocaalLAB komt met een uitvoering van een werk van Luigi Nono. Leden van Opera Studio Nederland geven brunchconcerten en er is jong talent van het Internationaal Vocalisten Concours.

Samenwerking met Opera XXI
Operadagen Rotterdam gaat vanaf dit jaar een structureel samenwerkingsverband aan met het tweejaarlijkse Belgische muziektheaterfestival Opera XXI. Hoewel Opera XXI kleiner van opzet is, biedt het kansen aan beide festivals om met hun relatief geringe middelen grotere projecten op te zetten, die vaker gespeeld kunnen worden. De overlapping van een aantal producties is een bewuste keuze, met name omdat de festivals in dezelfde periode vallen. Voor Operadagen Rotterdam is deze bundeling van krachten en de wisselwerking tussen Vlaams en Nederlands werk van groot belang. Coproducties met Operadagen Rotterdam gaan in Antwerpen of Gent in première en zijn aansluitend te zien in Rotterdam, met mogelijk daaropvolgend een Europese tournee.

Dit jaar gaat het om de volgende producties : Medea - Wim Henderickx/Peter Verhelst/Paul Koek (productie Veenfabriek en Muziektheater Transparant in coproductie met Operadagen Rotterdam); Blond Eckbert - Judith Weir (productie Bregenzer Festspiele in coproductie met Operadagen Rotterdam); L'Intruse - Dirk D'Ase/Stef Lernous (productie Vlaamse Opera) en Middle East - Frank Nuyts/Philippe Blasband/Johan DeHollander (productie LOD in coproductie met Operadagen Rotterdam).

Tijd en plaats van het gebeuren :

Operadagen Rotterdam
Van vrijdag 20 mei tot en met zondag 29 mei 2011
Op verschillende locaties in Rotterdam


Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.operadagenrotterdam.nl

Elders op Oorgetuige :
Middle East : hybride kameropera van Frank Nuyts over het mislukken van de vredesonderhandelingen tussen aartsvijanden Israël en Palestina, 26/05/2011
Blond Eckbert : thrilleropera van Judith Weir naar het fantastische verhaal van Ludwig Tieck, 19/05/2011
Een nieuwe kijk op een oude mythe : wereldcreatie Medea in deSingel, 16/05/2011
L'Intruse : Operadebuut van enfant terrible Stef Lernous in Gent en Antwerpen, 16/05/2011
Van Griekse tragedie tot martelaren : Opera XXI presenteert drie wereldcreaties en 'A little bit of Opera?', 15/05/2011

17:05 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Symposium over de relatie tussen klank en ruimte in Kortrijk

Geluidskunst Sinds de 19de eeuw is het klanklandschap drastisch gewijzigd, ondermeer door de komst van de machine. De toename van klankvervuiling of lawaai was een bron van inspiratie voor een aantal componisten. Behalve de experimenten van de avant-garde onderzocht de wetenschap akoestiek, psycho-akoestiek, communicatie, geluidsopnametechniek en taalanalyse. We kwamen erachter dat oog en oor nauw samenwerken om tot een perceptie van de wereld te komen.
Het auditieve wordt echter sterk onderschat: 'Zien is geloven'. Luigi Russolo poneerde al in 1916 dat bij het bewonderen van een landschap het geluid een belangrijke - zo niet de belangrijkste - rol speelt. En hoe gaan architecten en bij uitbreiding beeldhouwers om met de relatie tussen geluid en ruimte ? Sint-Lucas Gent en het Europees netwerk Resonance nodigen internationale specialisten uit naar Kortrijk om het onderwerp verder uit te diepen tijdens een internationaal symposium over de relatie tussen klank en ruimte. Met o.m. Bernhard Leitner (AT), David Toop (UK) en Edwin Van der Heide (NL). Slotbeschouwing door Angelo Vermeulen. Slotperformance: Paul Devens (NL).

Tijd en plaats van het gebeuren :

Listen : Perspectives on Auditive Space - Symposium Geluidskunst 
Vrijdag 20 mei 2011 van 14.00 u tot 18.00 u
Budascoop Kortrijk

Kapucijnenstraat 10
8500 Kortrijk
Gratis toegang

Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.festivalkortrijk.be

12:18 Gepost in Festival, Muziek | Permalink |  Facebook