07/03/2012

Capilla Flamenca en Het Collectief bezingen samen de kosmos en roepen de sterrenbeelden bij elkaar

Dierenriem Capilla Flamenca en Het Collectief bezingen samen de kosmos en roepen de sterrenbeelden bij elkaar. Beide Vlaamse ensembles worden alom gezien als specialisten in repertoires die elkaars tegengestelde lijken te zijn. Ze interesseren zich hier in de twaalf hemeltekens van de zodiak en plaatsen werken uit de 14de eeuw tegenover 'Tierkreis' van Karlheinz Stockhausen, een reeks van twaalf melodieën, geschreven voor muziekdoos. Een sterke en plastische confrontatie die een hele wereld van betekenissen en symbolen openbaart. Aan de muziek om het universele karakter ervan te onderstrepen.

De idee dat de orde in het universum bepaald wordt door muzikale harmonieën is een van de oudste mythes van de mensheid. Gedurende duizenden jaren leefden mensen in de overtuiging dat een mysterieuze orde zich achter ons zonnestelsel schuilhield - van wiskundige aard of afhankelijk van een geometrie die zich op muzikale verhoudingen baseert. De idee van een kosmische 'muziek der sferen' is terug te vinden in de mythologie, de wiskunde en de muziek van vele volkeren en culturen. Astronomen als Johannes Kepler was er van overtuigd dat onze wereld deel uitmaakte van een sonoor universum. In 1619 verschijnt zijn 'Harmonice Mundi' waarin zijn onderzoek naar het model van het harmonische universum hem brengt tot zijn Wet van de perioden.

Vandaag, meer dan 500 jaar later, sturen we ruimtesondes omhoog om te luisteren naar de geluiden van Saturnus, Jupiter en andere planeten. Capilla Flamenca en Het Collectief zijn de uitdaging aangegaan om de Ars Nova van de 14de eeuw te verbinden met hedendaagse muziek. Met de verluchtingen uit de 'Très Riches Heures du Duc de Berry' (1410-1489) als uitgangspunt, die op indrukwekkende wijze de invloed van seizoenen, de kosmische symbolen van de dierenriem en de astrologische tekens op het dagelijksleven illustreren, ontdekte Capilla Flamenca dat de virtuoze werken van Guillaume de Machaut, Jacopo da Bologna, Johannes Ciconia en Bernard de Cluny antwoorden kunnen bieden op de raadsels van de Zodiac, die via harmonie en transformatie de weg naar bevrijding zou aangeven. In de muziek van vandaag is Karlheinz Stockhausen een opvallend voorbeeld van deze kosmische component in de muziek. Zijn 'Tierkreis' (1975), oorspronkelijk geschreven voor muziekdozen, leidt tot een effectieve versmelting van twee periodes in de muziek. Het resultaat is een fascinerende historische spanning tussen volledig verschillende muzikale stijlen, die genres en periodes overstijgt.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Het Collectief & Capilla Flamenca : 12 x 12
Zaterdag 10 maart 2012 om 18.00 u
Bozar - Terarken - Brussel

Ravensteinstraat 23
1000 Brussel

Meer info : www.arsmusica.be, www.capilla.be en www.hetcollectief.be

Elders op Oorgetuige :
Ars Musica 2012 : viering van het anderszijn en de ontdekking, 24/02/2012
Twee ensembles van eigen bodem vinden elkaar in muzikale dierenriem, 15/02/2009
Spraakmakende sterrenbeelden-crossover van Capilla Flamenca en Het Collectief, 22/01/2008
In memoriam Karlheinz Stockhausen (1928 - 2007), 10/12/2007
12 x 12 : buitengewone voorstelling rond de dierenriem, 2/11/2007

Bekijk alvast dit fragment uit de voorstelling

15:36 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Rock meets new music ! Ictus & The New Silence : This is not a pop song

This is not a pop song Ictus transformeert zich voor dit concert tot een heuse rockband, met stem, klarinet/sax, elektrische gitaar, basgitaar, keyboards en drums. Special guest is het Berlijnse trio The New Silence. Ictus stelde aan select clubje componisten, muzikanten en performers met wie ze in het verleden al samenwerkten voor om het basisinstrumentarium van een rockgroep te nemen en zich bij het componeren door die klanken te laten beïnvloeden. Er worden liefst zeven nieuwe werken gecreëerd. Rock meets new music!

'Sinds mijn geboorte baad ik in digitale beelden, synesthetische geluiden en artefacten. Het artificiële, het verbogene, het gefilterde, dit alles maakt de Natuur van de mens vandaag uit', schrijft Fausto Romitelli (1963-2004), de componist die Claude Ledoux een ereplaats toebedeelt in deze editie van Ars Musica. Het contact tussen de verschuivende harmonieën van het spectralisme en de hallucinerende expressie van de psychedelische rock die door Romitelli met brio werd ondernomen tijdens zijn te korte leven rechtvaardigt het inderdaad om hem in de programmatie van Ars Musica 2012 centraal te plaatsen. Het is een vruchtbare alteriteit, de ontmoeting van de westerse kunstmuziek met heterogene elementen die we bij Romitelli aantreffen.

Maar zijn expliciete oproep tot een visionaire, obsessionele en gewelddadige kunst (de meest gematigde termen die hij gebruikte), zijn afrekening met de massacommunicatie en de brutale impact ervan, die bij hem zowel afschuw als fascinatie opriepen, verwijderden de Milanese componist van de oecumenische vertogen van vandaag waarvan hij de opkomst had voorvoeld. Alteriteit was bij hem verandering. De ontmoeting: trauma. De ander : Alien, monster, virus. Hij vond de popmuziek niet de aangename partner met de belofte van tedere verzoening, maar een factor X van onbekende oorsprong. Van het sublieme naar het vuile geluid, het volle naar het verzadigde akkoord, van de de frase die de ziel verheft naar diegene die het hart verheft, van het schrijven tot de mislukking ervan, de uitersten zijn bij Romitelli slechts een ogenblik van elkaar verwijderd.

Vanuit de ontstellende ervaring van het oeuvre van Romitelli hebben we het idee voor dit concert opgevat, dat experimenteel is in de strikte zin van het woord. Een concert in de vorm van een hypothese: een aantal componisten krijgt de basisbezetting van een popgroep ter beschikking (stem, elektrische gitaar, bas, slagwerk, saxofoon en klavier), zonder enige andere verplichting dan het gebruik van de sonoriteit van het ensemble - die de ontspoorde natuur  die Romitelli opriep - en het laten inwerken van die sonoriteit op hun eigen schriftuur.

Van onze kant hebben wij ons geëngageerd om de juiste kleur na te streven doorheen het werk met onze klankingenieur, Alexandre Fostier (volwaardig lid van het ensemble) vanaf de eerste repetitie, door zonder dirigent en de muziek uit geheugen te spelen, zoals in de pop. Tot slot hebben we als schaduwpartners het vreemde trio New Silence geëngageerd. Hun minimalistische improvisaties zullen het hele concert doorkruisen: ze beginnen lang voor het publiek binnenkomt, en stoppen pas als het weer vertrokken is. Hun achtergrondgeluid zal de stilte vervangen. (Jean-Luc Plouvier)  

Programma :

  • Oscar Bianchi, world premiere
  • Alexander Schubert, Interception (wereldcreatie)
  • Morten Olsen, No Heavy Trucking (after Kenneth Higney) (wereldcreatie)
  • Benjamin De La Fuente, Bypass (2011)
  • Frédéric Pattar, This is not a crescendo (wereldcreatie)
  • Clinton Mc Callum, April Eighteenth 1993, Waco, Texas (wereldcreatie)
  • Michael Schmid, Solo (after c8 diversity by Venetian Snares)
  • Hikari Kiyama, Kurt Schwitters (wereldcreatie)
  • Fabian Fiorini, Billowing Clouds (wereldcreatie)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Ictus & The New Silence : This is not a pop song
Vrijdag 9 maart 2012 om 20.30 u
Zaterdag 10 maart 2012 om 20.30 u en 22.00 u
Kaaistudio's - Brussel

Onze-Lieve-Vrouw van Vaakstraat 81
1000 Brussel

Meer info : www.arsmusica.be, www.kaaitheater.be en www.ictus.be

Extra :
Ictus & The New Silence - This is Not a Popsong. Een interessante provocatie, Koen Van Meel op Kwadratuur, 1/03/2012
Oscar Bianchi : www.oscarbianchi.com en youtube
Alexander Schubert : www.alexanderschubert.net en youtube
Morten Olsen op en.wikipedia.org
Benjamin De La Fuente : www.benjamindelafuente.com, www.myspace.com/benjamindelafuente en youtube
Frédéric Pattar op brahms.ircam.fr
Hikari Kiyama op en.wikipedia.org en youtube
Fabian Fiorini op www.muziekcentrum.be, users.telenet.be/newszine/fabianfiorini.htm en youtube

Elders op Oorgetuige :
Ars Musica 2012 : viering van het anderszijn en de ontdekking, 24/02/2012

00:33 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

06/03/2012

Ensemble Le Balcon brengt hommage aan Fausto Romitelli in La Raffinerie

Fausto Romitelli Rock en hedendaagse muziek, over en weer… Met de integrale van Professor Bad Trip laat het ensemble Le Balcon - wellicht dé revelatie van deze editie van Ars Musica - op 8 maart horen hoe Fausto Romitelli (foto) de rock ervoer en transponeerde naar de ernstige muziek. Le Balcon, opgericht in november 2009, is een ensemble met variabele bezetting dat zich toelegt op een nieuw concept, de creatie en uitvoering van een repertoire op gesonoriseerde instrumenten. Het verenigt talrijke solo-zangers, een dertigtal instrumentisten, componisten, klankingenieurs en in functie van de projecten ook videokunstenaars, regisseurs en choreografen. Le Balcon probeert zo een muzikale actie op te zetten die de grenzen tussen hedendaagse muziek, het klassieke repertoire en de meest verwarrende ervaringen van de nieuwe muziek op te heffen. De artistieke sturing gebeurt door muzikaal directeur Maxime Pascal, technisch directeur en klankingenieur Florent Derex, componisten Juan-Pablo Carreño en Pedro Garcia-Velasquez en pianist Alphonse Cemin.

Erin Gee, Mouthpieces
Erin Gee over de Mouthpieces
: " In de Mouthpieces word de stem gebruikt als een instrument om klank te produceren eerder dan als drager van identiteit. Taalkundige betekenis is niet het doel van de stem. De opbouw van de vokale tekst is vaak gebaseerd op taalkundige structuur - klinker/ medeklinker-vorming en het principe van de allofoon - en is relatief rustig, met een hoog percentage aan ademhaling. De Mouthpieces veronderstellen een luistertoestand; ze spreken de fysiologie aan, eerder dan de psychologie. "

Claude Ledoux, La Terre sans mal
Voor ensemble van 11 musici, opgenomen geluiden en versterking
Claude Ledoux over La Terre sans mal : " De Aarde-Zonder-Kwaad is niet enkel een plek van geneugten, maar het enige toevluchtsoord voor de mensen aan het einde van de wereld: Nan-derikey staat boven ons. De dag waarop hij één van de stutten van de aarde wegneemt zal ze ten onder gaan. Vandaag is de aarde oud en het menselijke geslacht bloeit niet langer. We zullen alle doden terugzien. Wanneer de nacht komt zal de Vleermuis neerdalen om de mensen uit te roeien. Dan komt ook de Blauwe Jaguar om ons te verslinden. Er zal ook een Grote Brand zijn, gevolgd door de Grote Zondvloed. Zo zetten de Guarani van vandaag - een etnische groep in Paraguay en Brazilië - hun tradities van gisteren verder. Doorheen de afgelopen eeuwen leidde de zoektocht naar deze plek tot hele stammenverhuizingen. Nochtans worden deze vroeger gewilde migraties vandaag als verplichting ondergaan. In de laatste decennia heeft dit volk sterk geleden, en lijdt het nog steeds, onder veelvuldige onteigeningen als gevolg van de nood van de regering om over nieuwe exploitatiegronden te beschikken, onder meer voor biobrandstoffen. Ontheemding, misdaden tegen deze volkeren, alcoholisme en delinquentie werden sindsdien dagelijkse realiteit bij deze mensen wiens cultuur hier sterk onder lijdt.

Het verlangen om dit stuk te schrijven vertrekt vanuit een engagement als componist dat concreet werd toen ik de kans kreeg om in Brazilië les te geven in de zomers van 2008 en 2009. Toen verraste het mij hoe weinig de Braziliaanse musici zich bewust waren van de diversiteit van hun lokale muziekculturen. Hoewel de populaire Br aziliaanse muziek op elke hoek te horen is, blijft de muziek van de indianen (of van hun zeldzame afstammelingen) vaak onbekend. Vandaar mijn groeiende interesse in de muziek en in de omstandigheden van haar voortbestaan (en van zij die haar uitvoeren).

La Terre sans Mal komt uit deze muziek voort, zonder een pastiche of een transcriptie te zijn. Integendeel, ze neigt eerder naar een hedendaagse (elektrische( dimensie, met talrijke verwijzingen naar de spectrale analyses van klanken uit Brazilië die niettemin voor onze oren zinvol zijn en een verhaal uit ons onderbewustzijn omvatten: bosgeluiden, de klank van kettingzagen, automatische geweerschoten - uit een BBC-reportage over de tragische situatie van de indianen - kerkklokken, Guaraniwoorden, maraca’s en sjamaanfl uiten. Behalve die verwijzingen poogt het werk de dagelijkse strijd om het voortbestaan weer te geven, van de nodige levensruimte tot de uitdrukking van hun cultuur. Vandaar het gebruik van versterking en verruimtelijking met metaforische doeleinden. Daarom confronteer ik de luisteraar met een zekere vorm van auditieve verdrukking, voortkomend uit de gewelddadige reductie van een klankbeeld dat eerst in een grote ruimte klinkt en geleidelijk verpletterd en verstikt wordt tot één enkel centraal punt (in het midden van het werk).

De klankmaterie volgt dit model. Magisch en vreemd, met de klanken van musici die op flessen blazen en enkele fonemen uit sjamaanrituelen uitspreken. Andere fonemen, gememoriseerde klanken uit het Guarani, worden versneden en opnieuw samengesteld als een MTV-sequence. Elders worden ze elektronisch bewerkt en samengesmeed tot ‘vervormingstypes’ wanneer deze waardige woorden op extreme wijze in de tijd worden samengedrukt. Tot slot enkele enigmatische stukken uit die boeiende taal, uit een interview met een Guarani die een mooie levensles verwoordt: Toen de Schepper ons maakte, schiep hij ons anders dan de blanke. Onze taal is anders. De blanken geloven dat de Mbya leven zoals zij, maar dat is onmogelijk. Onze levenswijze is niet gemaakt voor de blanke, zodat zij ze nooit volledig zullen begrijpen. Hetzelfde geldt voor ons en de blanke cultuur. We moeten leven volgens onze cultuur, op onze manier, in onze dorpen, hoe moeilijk dat ook is. De blanken doen al het mogelijk om ons gelijk te maken aan zichzelf, maar ze zullen ons niet veranderen - ze zijn immers geen goden. Zo stellen wij ons de zaken voor. De ene cultuur kan zich nooit aanpassen aan of opgaan in een andere, zelfs niet door de taal te leren. Als God verschillen heeft geschapen moeten wij deze respecteren. De ene cultuur is niet beter dan de andere.

Het werk werd geschreven op vraag van het ensemble Le Balcon; het creëerde het werk in de Parijse Saint-Merrikerk onder leiding van Maxime Pascal op 25 februari 2011. La Terre sans Mal werd geschreven in opdracht van de Franse Staat. "

Fausto Romitelli, Professor Bad Trip
Fausto Romitelli was één van de meest veelbelovende componisten van de jonge Italiaanse generatie, die te vroeg overleed in 2004. Hij studeerde bij Franco Donatoni aan de Accademia Chigiana in Siena en aan de Scuola Civica in Milaan. Verder waren zijn eerste grote voorbeelden György Ligeti, Giacinto Scelsi, voorts ook Stockhousen, Boulez en Grisey. Zijn werk uit de jaren 1980 getuigt reeds van het belang van de klank als 'te smeden materiaal', naar zijn uitdrukking: Ganimede (1986) voor alt, Kû (1989) voor 14 musici. In de jaren 1990 zet hij zijn zoektocht verder in Parijs, aan het Iram en met de musici van Itinéraire, Murail, Grisey, Lévinas, Dufourt. Hij volgt de compositiecursus aan het Ircam en werkte van 1993 tot 1995 met de groep Représentations musicales als 'compositeur de recherche'. Zijn ervaring met klanksynthese en spectrale analyse voeden composities vanaf deze periode: Sabbia del Tempo (1991) voor zes uitvoerders, Natura morte con fi amme (1991) voor kwartet en elektronica. Als niet-formalistisch componist had Romitelli geen angst voor het hybride of om de grens tussen kunst- en populaire muziek op te breken. Vervorming, verzadiging, inspiratie uit de psychedelische rock, 'vuile' harmonieën maken deel uit van zijn muzikaal universum: Acid Dreams & Spanish Queens (1994) voor versterkt ensemble, EnTrance (1995), Cupio Dissolvi (1996). De cyclus Professor Bad Trip I, II en III (1998-2000) associeert vervormde instrumentale kleuren, elektrische klanken en instrumenten als de mirliton en de harmonica, inspireert zich op werk van Henri Michaux geschreven onder invloed van drugs en schept een hallucinerende atmosfeer. An Index of Metals (2003), een video-opera voor sopraan en ensemble, met een video van Paolo Pachini, vormt Romitelli's testament, synthese en hoogtepunt van zijn muzikale taal.

Professor Bad Trip : Lessons I, II & III
Jean-Luc Plouvier : "'Sinds mijn geboorte baad ik in digitale beelden, synthetische geluiden en artefacten. Het artifi ciële, het vervormde, het gefi lterde, dit alles maakt de Natuur van de mens vandaag uit', schrijft Fausto Romitelli (1963-2004). Op zijn 28ste vestigt hij zich in Parijs om er muziekinformatica aan het IRCAM te studeren, en spectrale technieken bij Gérard Grisey en Tristan Murail: de uitwerking van klankcomplexen waar harmonie en timbre in elkaar overvloeien, akoestische simulaties van elektronische klanken, surreële modelleringen van akoestische fenomenen door de schriftuur, onder de vorm van vervormingen, compressies, verwijdingen van de klankmaterie. Romitelli ziet snel de mogelijke verbanden van deze klankwerkplaats met de alternatieve en psychedelische rock. Een muziek waarvan de energie, de onzuiverheid en het ongeduldige en anarchistische gebruik van de elektronische middelen meer dan één componist bezweren: volop in en tegen de tijd bezit zijn muziek een gewelddadig gehalte dat schijnbaar niet te verzoenen is met het kunstige componeren van muziek. Wat maken we daarvan? Door te citeren of te parodiëren blijf je op de vlakte. Je zou haar kunnen proberen negeren, door te doen alsof ze helemaal thuishoort in de marktstrategieën, maar toch weten dat je fout zit. Gewapend met de spectrale noties "onharmonische klanken, "frequentiefi lters en "spectrumvervormingen begint Romitelli zijn onderhandelingen. Voor hem telt enkel om zich koudweg in het delirium te storten zonder zijn métier te verloochenen. Zonder terug te vallen op improvisatie of vereenvoudiging ontwikkelt hij in zijn werken heel precies een instrumentale stijl die alle mogelijkheden van de onzuivere klank incorporeert, de grillige frasen van de gitaarhelden en alle harmonische mutaties van helderheid tot absolute verwringing.

In de cyclus Bad Trip is zijn 'obsessionele, repetitieve en visionaire' (Romitelli's termen) poëtica voldragen aanwezig. Het is Romitelli's manifest, onder het gesternte van Henri Michaux. Geïnspireerd door diens beschrijving van de effecten van mescaline, beweegt de muziek van Bad Trip door stroom en tegenstroom, steeds dichtere en minder stabiele golven: van harmonische zuiverheid gaandeweg tot rommel en wanorde. De processen die in Bad Trip aan het werk zijn wortelen in korte en naïeve proposities, "complexe en gladde melodische brokstukken, verleidelijke en fragiele harmonieën, korte versieringen heftig als een zucht.

Zonder de tijd te hebben om zich te ontplooien is dit materiaal van het begin af onderhevig aan schokken. Het herhaalt zich, maar gemuteerd, bevangen door een virus: het wordt een monster. Het geheel wordt hysterisch, maniëristisch en ontwikkelt expressieve uitzaaiingen. De harmonie wordt zwaarder en geraakt overladen, de klank verzadigt, de glissandi worden sterker en doorkruisen het hele klankspectrum, de muzikale tijd trekt zich samen. De muziek van Bad Trip ontwikkelt niet, ze verzwaart.

Het artificiële, het vervormde, het gefi lterde: over deze Natuur handelen de lessen van Professor Bad Trip, even vreemd aan melancholie als aan technologisch optimisme. De pioniers van de elektro-akoestische muziek spraken gemakkelijk over "de oneindige mogelijkheden en "ongehoorde bronnen voor het "componeren van klank. In het land van Bad Trip is dit niet meer aan de orde, al is het in de vorm van rouw. Zoals Eric Denut het precies formuleerde, werkt de parameter klankkleur bij Romitelli niet langer als oneindige bron, maar als vervormend element. 5 Terwijl het zoeken naar een vorm gebruik maakt van herhaling, parafrase en versterking, gaat het element klankkleur aan de beloftes voorbij en gaat het tegen de verwachtingen in door onwaarschijnlijke mutaties te genereren, "een abominabele en ontembare fi guur. Als motto op de partituur plaatste Romitelli deze paragraaf uit Henri Michaux' Connaissance par les gouffres: "Er gebeurt een grote herverdeling van de gevoeligheden, wat alles bizar maakt, een voortdurende complexe herverdeling van de gevoeligheid. U voelt minder hier, en meer daar. Waar zijn 'hier' en 'daar'? In de tientallen 'hier' en, in de tientallen 'daar' en, die u niet kent, die u niet herkent.

De elektronische partij van Professeur Bad Trip 1 werd door de componist gerealiseerd aan het Centre Henri Pousseur in Luik."

Voorprogramma : 19.00 u

  • Juan-Pablo Carreño, Négatifs (2007)
  • Pedro Garcia-Velasquez, Calcifer (2011)
  • Erin Gee, Mouthpiece for solo voice

Hommage aan Romitelli - 20.15 u

  • Erin Gee, Mouthpiece XII (2010) - Mouthpiece: segment of the 3rd Letter (2009)
  • Claude Ledoux, La Terre sans mal (2011), Belgische creatie
  • Fausto Romitelli, Professor Bad Trip: Lessons 1-2-3 (1998-2000)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Ensemble Le Balcon : Juan-Pablo Carreño, Pedro Garcia-Vasquez, Erin Gee, Claude Ledoux, Fausto Romitelli
Donderdag 8 maart 2012 om 19.00 u
La Raffinerie - Brussel

Manchesterstraat 21
1080 Molenbeek

Meer info : www.arsmusica.be en lebalcon.com

Extra:
Juan-Pablo Carreño : juanpablocarreno.com en youtube
Pedro Garcia-Velasquez op www.babelscores.com
Erin Gee : www.erin-gee.com en youtube
Claude Ledoux : users.skynet.be/ledouxcl, www.compositeurs.be, brahms.ircam.fr en youtube
Fausto Romitelli : www.ricordi.it, brahms.ircam.fr en youtube

Elders op Oorgetuige :
Ars Musica 2012 : viering van het anderszijn en de ontdekking, 24/02/2012

20:57 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

05/03/2012

Ars Musica strijkt deze week neer in Bergen

Michel Gonneville Ook dit jaar, van 6 tot 9 maart, is Bergen een belangrijke steunpijler van het festival Ars Musica. Met betrekking tot het onderwijs in hedendaagse muziek is het conservatorium er bijzonder actief. Tal van concerten illustreren er de diverse facetten van: een concert van de compositieklas, de uitnodiging van de Québecse componist Michel Gonneville (foto) en het conservatorium van Montréal, en een recital van de Québecse cellist EmilieGirard-Charest en pianist Jean-Philippe Collard-Neven. Het Tana Kwartet brengt drie creaties van Michael Levinas, Hikari Kiyama en Gwenaël Grisi - naast het tot klassieker uitgegroeide Different Trains van Steve Reich. Tot slot staat in Le Manège in het kader van het Festival Via op 20 maart de creatie van de opera De Blinden van Daan Janssens en Patrick Corillon met onder meer het ensemble Musiques Nouvelles.

Orchestre du Conservatoire Royal de Mons : Rondom Michel Gonneville 1
Dinsdag 6 maart 2012 om 20.00 u - Conservatoire Royal de Mons


Programma :

  • Igor Stravinsky, Symphonies d’Instruments à vent (1920)
  • Michel Gonneville, Browsing Agon (2008)
  • Edgard Varèse, Octandre (1923)
  • Michel Gonneville, Alonetogetherall (1992) - Microphone Songs (2002)

Emilie Girard-Charest & Jean-Philippe Collard-Neven
Woensdag 7 maart 2012 om 12.15 u - Conservatoire Royal de Mons

Dit Belgisch-Québecquois duo, opgericht in Montréal naar aanleiding van een recente Canadese tournee van Jean-Philippe Collard-Neven, laat zich opmerken door zijn zin voor vernieuwing en een gedeelde voorkeur voor eclectisme. Zo lag het aan de basis van drie composities voor dit concerten, opdrachten gegeven aan Jean-Pierre Deleuze, Jean-Luc Fafchamps en Michel Gonneville.

Programma :

  • Jean-Pierre Deleuze, Reflets (2011) (Belgische creatie)
  • Michel Gonneville, Couple au repos (2011) (Belgische creatie)
  • Pierre Slinckx, Silhouettes (2011) volledige versie, wereldcreatie
  • Jean-Philippe Collard-Neven, Elsewhere (2011)
  • Jean-Luc Fafchamps, Trois chants pour mieux voir. 1. ... par en-dessous (2010)

Tana : moved in translation
Woensdag 7 maart 2012 om 20.00 u - Maison folie (Arbalestriers) - Mons

Programma :

  • Gwenaël Grisi, 3e Quatuor à cordes : Erinnerung** (Découverte TACTUS Jeune Compositeur)
  • Hikari Kiyama, String Quartet (Belgische creatie)
  • Michael Levinas, Quatuor à cordes n°2 - création de la nouvelle version (2006 - révision 2011)
  • Steve Reich, Different trains (1988)

Concert studenten compositieklas Conservatoire Royal de Mons
Donderdag 8 maart 2012 om 12.15 u - Conservatoire Royal de Mons

Concert studenten kamermuziekklassen Conservatoire Royal de Mons : Rondom Michel Gonneville 2
Vrijdag 9 maart 2012 om 12.15 u - Conservatoire Royal de Mons


Programma :

  • Michel Gonneville, Volées. Carillons d’oiseaux (piano solo) - Chute/parachute (piano en tape)
  • Michel Gonneville, Montée de printemps (fagot solo)
  • Michel Gonneville, Relais papillons (viool, fluit, klarinet, cello en piano)

Elders op Oorgetuige :
Ars Musica 2012 : viering van het anderszijn en de ontdekking, 24/02/2012

21:33 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

02/03/2012

Haagse festival voor Nieuwe Muziek Dag in de Branding viert honderdste verjaardag van John Cage

Michaël Lévinas In 2012, om precies te zijn op 5 september, is het 100 jaar geleden dat de onconventionele componist en pionier van de experimentele muziek John Cage(foto) in Los Angeles werd geboren. Het Haagse festival voor Nieuwe Muziek Dag in de Branding wil tijdens de 23ste editie op zaterdag 10 maart 2012 feestelijk aandacht besteden aan de honderdste geboortedag van John Cage - met de Nederlandse première van het hoorspel The City Wears A Slouch Hat (1942), een cruciaal stuk in de ontwikkeling van Cage. Aansluitend wordt Credo in Us en een keuze uit zijn composities voor 'prepared piano' uitgevoerd. Eerder op de dag staan werken op het programma van Gilius van Bergeijk, Alvin Lucier en Hugo Morales Murguia, en recitals van Junko Ueda, Johann Johannsson en Hildur Gudnadottir.

John Cage
John Milton Cage was een Amerikaans avant-gardecomponist. Hij studeerde bij Henry Cowell en Arnold Schönberg en groeide uit tot een van de grootste vernieuwers van de klassieke muziek uit de 20e eeuw. Zonder John Cage als grote inspirator zou de nieuwe muziek vandaag de dag anders klinken. En om die laatste reden alleen al is The City Wears A Slouch Hat op 10 maart 2012 een inspirerende Nederlandse première meer dan waardig. In het tijdperk dat de radio nog een nieuw medium was, werd Cage door CBS Radio gevraagd de muziek te maken bij een experimenteel hoorspel op een tekst van Kenneth Patchen. De ambitieuze Cage was direct razend enthousiast en hoopte hiermee in de muziekwereld door te breken met z'n vernieuwende ideeën. Hierin kwam hij helaas bedrogen uit. The City Wears A Slouch Hat is Cage's enige verkenning geweest in het genre van een expliciet muzikale zetting bij een dramatische tekst. Cruciaal voor zijn ontwikkeling maar tegelijkertijd ook zijn 'belangrijkste mislukking'. Het stuk wordt op 10 maart 2012 uitgevoerd door 6 percussionisten van Slagwerk Den Haag en acteurs van The English Theatre Den Haag.

Ensemble Modelo62
Het Cage-jaar 2012 is de rode draad in het programma van de eerste Dag in de Branding editie van 2012. In het openingsconcert van Ensemble Modelo62 in Korzo staat composer in residence Hugo Morales Murguía centraal. Om zijn werk in perspectief te plaatsen heeft het ensemble hem gevraagd om een aantal werken te kiezen van componisten die hem hebben beïnvloed. Ensemble Modelo62 speelt werk van Cage, Alvin Lucier en een nieuw werk van Gilius van Bergeijk. Van Cage wordt Branches uitgevoerd, waarin Cage een selectie 'natuurlijke materialen' (planten, cactussen) gebruikt, die via een uitgekiende versterking een geheel eigen verborgen muzikale wereld laten horen.

Junko Ueda
In het Ketelhuis van Theater De Regentes belicht satsuma-biwa -speelster Junko Ueda in een solo-optreden de Oosterse invloeden die in het werk van Cage een grote rol spelen. Ueda brengt eeuwenoude liederen waarin ze haar verhalende zang begeleidt met verpletterend, oeroud en toch avant-gardistisch snarenspel. Net als in het werk van John Cage vormt de stilte het magische middelpunt van deze muziek.

Jóhann Jóhannsson en Hildur Gudnadottir
Ook in deze editie een concert uit de succesvolle serie DayDreaming in het Paard van Troje. DayDreaming is een concertreeks met een avontuurlijke programmering, waarin de grenzen tussen pop, klassiek, elektronisch en improvisatie worden opgezocht. In dit derde concert is het de beurt aan het IJslandse duo Jóhann Jóhannsson en Hildur Gudnadottir. Componist en producent Jóhann Jóhannsson (1969) is medeoprichter van Kitchen Motors in Reykjavík, gespecialiseerd in het initiëren en promoten van concerten, tentoonstellingen, performances en kameropera's. Hildur Gudnadottir ontving dit jaar de IJslandse
Theatre Award Gríman voor de muziek die zij voor het stuk King Lear componeerde.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Dag in de Branding 23 : John Cage 100
Zaterdag 10 maart 2012 vanaf 15.00 u

Op verschillende locaties in Den Haag

Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.festivalindebranding.nl

11:53 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

01/03/2012

Twee creaties en Argentinië als eregast bij het Quator Danel in Luik

Sebastian Rivas De liefhebbers van de dageraad van de 20ste eeuw worden door Danel meegenomen naar de gemoedsstemmingen van het kwartet van Ravel. Maar ook de hedendaagse creatie is vertegenwoordigd, met twee creaties en Argentinië als eregasten. Meer bepaald wordt het land vertegenwoordigd door Sebastian Rivas (foto), die in Europa al enige naam heeft, en door Lucas Fagin, een ongelooflijk vitale jongeling, geboren in 1980 met een onstuitbare verbeeldingskracht. Hij werd al laureaat van talrijke wedstrijden (eerste prijs Ginjoan, Juan Carlos Paz, Takemitsu, Unesco, en andere) en stelt ons op 3 maart de creatie van zijn nieuwe strijkkwartet voor.

Lucas Fagin, Línea de Universo (Voor Claude Ledoux)
De Argentijnse componist Lucas Fagin werd geboren op 16 juni 1980 in Buenos Aires. Hij studeert piano, elektrische gitaar en compositie aan het Conservatoire National Supérieur de Musique van Parijs bij Marco Stroppa, Stefano Gervasoni en bij Luis Naón nieuwe technologieën binnen de compositie. Hij behaalt beurzen van de Stichting Nadia en Lili Boulanger en van de stichtingen Tarrazi en Meyer. In 2003 vestigt hij zich in Frankrijk en werkt samen met uitvoerders als Nicolas Crosse voor de compositie Crónica del Oprimido, voor contrabas en elektronica (2006); Guillaume Bourgogne voor El Barrilete; alsook met Franck Ollu, Zolt Nagy en Rut Schereiner.

Hij wijdt enkele werken aan de spatialisering van geluid : Cometas (2004) en Galaxia Espiral (2005) voor ensemble en Filamentos voor elektronica met meerdere kanalen (2005). In 2005 wordt zijn kwintet ElectroMekanico gespeeld op het Festival voor hedendaagse muziek van Peking. En in 2006 wordt Austral voor piano gespeeld in Tsuda Hall in Tokio en Entre Mundos, uitgevoerd door het Orchestre du Conservatoire van Parijs onder leiding van Zsolt Nagy, uitgezonden op Radio France.

In 2008 onderzoekt hij verder de mogelijkheden van de spatialisering met Ilusionario in opdracht van het Ensemble Squillante, en Le Cerf-volant et Physiological Mechanics Fantasy in opdracht van de radio Rte Lyric van Ierland. In 2009 wordt hij uitgenodigd op de Internationale Wedstrijd Toru Takemitsu in Tokio door Helmut Lachenmann waar het Filharmonisch Orkest van Tokio Crónica Fisiológica Universal uitvoert en waar hij Jackpot componeert, in opdracht van Teatro San Martin van Buenos Aires door het Duitse duo Robyn Schulkowsky en Reinhold Friedrich. Hij componeert Spires in opdracht van het Sacem voor het Ensemble Intercontemporain die in 2011 Lanterna Magica uitvoeren. Tevens schrijft hij een kleine elektronische opera voor TACEC in Argentinië. In 2011 schrijft hij een nieuwe opera voor het CETC van het Teatro Colón en voor zijn strijkerskwartet Linea de Universo.

Lucas Fagin : "Línea de Universo is een reeks onderling verbonden gebeurtenissen rond een gezamenlijke kern. Deze kern van geluiden vormt een plastische basismaterie, een klei die wordt gevormd door uiteenlopende gedragingen. De materie zelf verandert niet, enkel haar gedrag, context of conditionering. Die kern verschijnt als aangehouden noot, als akkoord, als cluster of als opeengeplaatste en uit evenwicht gebrachte fi guraties. Hij kan ook kegelvormig geprojecteerd worden met reeksen getekend in de ruimte.

Mijn belangrijkste bekommernis is het maken van driedimensionale lichamen door het gebruik van dynamische en klankkleur-onevenwichten, verbonden met wisselende hoogten. Zo teken ik kegels, banen, constellaties en prisma's uit. Het gebruik van een microtonale wereld vergroot het kleurenpalet doorheen het gebruik van door microtonen gealtereerde kwinten en oktaven en het vinden van nieuwe clusters en akkoorden.

Línea de Universo is een post-elektronisch stuk; de ruis is een volwaardig klankonderdeel en is niet opgevat als een tegengestelde van de tonen. In tegenstelling tot Lachenmann stelt de ruis niet de vervorming van een bepaald instrument voor, maar vormt eerder een toegevoegd element in het klankenpalet. Aangezien de elektronische muziek al driekwart eeuw oud is kan de traditionele klank van een snaar niet langer het archetype of het culturele uitgangspunt vormen voor het luisteren naar een strijkkwartet. Línea de Universo gebruikt een fragmentarische instrumentale schriftuur waarin er geen aanknopingspunten zijn. Integendeel probeert het de luisteraar te doen opgaan in het beleven en beluisteren van het moment. Nochtans moet elk moment en elke schakel in volmaakt evenwicht zijn met alles wat voorafgaat en volgt om zo een overkoepelende vorm tot stand te brengen, fl exibel voor de luisteraar, maar toch duidelijk afgelijnd."

Sebastian Rivas, Quatuor à cordes - Ficciones I - Hrönir
Geboren in 1975 en van Frans-Argentijnse origine wijdde Sebastien Rivas zich eerst aan de jazz, rock en improvisatie en legde zich later toe op compositie. In 1997 zet hij zijn studies verder in Frankrijk, namelijk aan de conservatoria van Boulogne- Billancourt en van Straatsburg. Hier behaalt hij de eerste prijs voor muziekanalyse en een diploma compositie bij Ivan Fedeke in 2003. Hij neemt deel aan verschillende stages en masterclasses aan het Ircam, Centre Acanthes, bij Ictus en bij de Fondation Royaumont. Hij doet dit bij verscheidene componisten zoals ondermeer Klaus Huber, Brian Ferneyhough, Jonathan Harvey, Michael Jarrell en François Paris. In 2004 neemt hij deel aan de cursus compositie en muziekinformatica aan het Ircam wanneer Philippe Leroux er componist is. Sindsdien engageert hij zich voor verschillende creatie- en onderzoeksprojecten over de instrumentale geste in het bijzonder en over de verbanden tussen handeling, beweging en geluid door elektronische behandeling. De plaats van het gevoel en van het lichaam in de muziek, de dialoog met andere disciplines en de verbanden tussen structuur en vrijheid staan in het centrum van zijn artistieke bezigheden. Op deze manier werkt hij dan ook samen met dans, cinema en theater.

Zijn werken worden gespeeld op Europese festivals door ensembles en solisten zoals het Ensemble Intercontemporain, les Jeunes Solistes, Les Percussions de Strasbourg, l'Instant Donné, het ensemble 2e2m, Christophe Desjardins, Pierre Strauch en de Black Jackets company. Tegenwoordig geeft Sebastian Rivas les in elektro-akoestische compositie aan het CRR van Nice en aan het CRI van Châtenay- Malabry.

Sebastian Rivas : "Hrönir behoort tot een cyclus voor strijkers getiteld Ficciones I, geïnspireerd door één van de boeken van de Argentijnse schrijver Jorge Luís Borges, Tlön Uqbar Orbis Tertius. Het is afgeleid van het werk voor strijkkwartet en elektronica Orbis Tertius. Borges' mysterieuze beschrijving van verre en fi ctieve streken neemt de vorm en de codes van een politieroman aan, maar kan als een fi losofi sche novelle worden gelezen die door subtiele verwijzingen het idealistische gedachtengoed van Berkeley op de helling zet. Eén van de belangrijkste thema's van Tlön, Uqbar, Orbis Tertius is dat ideeën zichzelf manifesteren in de echte wereld. In de denkbeeldige wereld van Tlön spreken het excessieve en goddeloze berkeleyaanse idealisme vanzelf. In dit perspectief is het waarneembare de kern, zonder onderliggende realiteit. Net voor het postscriptum bereikt Borges het eindpunt van deze denktrant, door zich voor te stellen dat "vogels of een paard soms de ruïnes van een amfi theater hebben gered" terwijl hij ze nog ziet.

"Het idealisme van eeuwen heeft de realiteit beïnvloed. In de oudste regionen van Tlön is de ontdubbeling van verloren voorwerpen geen zeldzaamheid. Twee mensen zoeken een potlood; de eerste vindt het en zegt niets; de tweede vindt een tweede potlood dat niet minder echt is, maar meer in overeenstemming met zijn verwachting. Deze secondaire objecten noemt men hrönir". De ontdekking van hrönir is het resultaat van de zoektocht naar een uniek en verdwaald object. Het tweede object lijkt op het verloren voorwerp maar heeft niet dezelfde eigenschappen. Het nieuwe dat als hrön in de wereld verschijnt wordt gevonden door de beschrijving van het eerste object te volgen. Eens gevonden, blijkt het nochtans niet helemaal met de beschrijving overeen te stemmen. Het verloren object ondergaat door zijn verdwijning dus een soort verdubbeling: het ding zelf en de hrön.

Op deze wijze is ook de cyclus Ficciones I gebouwd, door zelfcommentaar en zelfbeschrijving. Een initiële instrumentale beweging die verbonden is met materie en textuur, op zoek naar een musicaal vertoog dat stilstaat bij de mogelijkheden van overgang, superpositie en tegenstelling tussen verschillende texturen, tussen uiteenlopende hoedanighedenvan de klank: de zuivere klank (opgebouwd uit frequenties en traditionele klankkleuren, sterk harmonisch), de gefi lterde klank (opgebouwd uit gemengde klanken, van gedempte of onstabiele klanken) en de verzadigde klank (gemaakt uit complexe geluiden, restklanken, vervormde klanken). In zekere zin is in Ficciones I de dramaturgie van de materie en haar geheugen aanwezig."

Bruno Mantovani, L'ivresse - Bleu
Bruno Mantovani : "Het strijkkwartet heeft mythische proporties aangenomen door het gewicht van zijn rijke geschiedenis en zijn enorme repertoire. Componisten beginnen aan het genre met zowel enthousiasme als wantrouwen: Haydn, Mozart, Beethoven, Schumann, Bartók, Sjostakovitsj en vele anderen componeerden talloze meesterwerken voor deze bezetting die experimenteren begunstigt doordat ze intimiteit, homogeniteit en virtuositeit combineert. Het is vandaag een erg delicate oefening, en het is niet zonder angst dat ik in 2000 besloot een kwartet te schrijven. Bleu en L'ivresse maken deel uit van een cyclus waartoe ook Les Fées (2004) en BWV 1007 (2001) behoren. L'ivresse (2003) is balletmuziek met krachtige contrasten, kaalheid, virtuositeit. Het verloop articuleert zich rond enkele gemakkelijk auditief te identifi ceren ideëen (een hoge unisono, homoritmie, enz). Middenin de onzekerheid en de onvoorspelbaarheid verloopt een continue stroom van energie die aan de materie een nog abrupter karakter geeft.

Bleu (2002) is een kort en energiek stuk dat inspeelt op de bijzondere ruimtelijke plaatsing van de musici (instrumentisten die tegenover elkaar zitten). Vanuit een storm van echo's berust het stuk op een democratisch ensembleconcept, waarbij de muzikale materie eerder op een coherente stroom dan op een onderscheid solistbegeleiding berust."

Programma :

  • Lucas Fagin, Línea de Universo (wereldcreatie)
  • Sebastian Rivas, Quatuor à cordes (wereldcreatie)
  • Bruno Mantovani, L'ivresse (2003) - Bleu (2002)
  • Maurice Ravel, Quatuor à cordes (1903)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Quator Danel : Lucas Fagin, Sebastian Rivas, Bruno Mantovani, Ravel
Zaterdag 3 maart 2012 om 20.00 u
Université de Liège - Salle Académique

Place du 20-Août 9
4000 Luik

Meer info : www.arsmusica.be en www.quatuordanel.eu

Extra :
Lucas Fagin op brahms.ircam.fr, www.myspace.com/lucasfagin en youtube
Sebastian Rivas op www.reverbnation.com/sebastianrivas en youtube
Bruno Mantovani : www.brunomantovani.com, brahms.ircam.fr en youtube

Elders op Oorgetuige :
Ars Musica opent met een flamboyant Orchestre Philharmonique Royal de Liège in Luik, 29/02/2012
Ars Musica 2012 : viering van het anderszijn en de ontdekking, 24/02/2012

12:49 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Méliès Experience combineert stille films, digitaal visueel werk en muziek

Méliès Experience De 'Méliès Experience' combineert stille films van de beroemde cineast (waaronder zijn beroemde Voyage dans la lune) met het digitale visuele werk van Olivier Chatté. De muziek laat ons reizen van Piazzolla naar Steve Reich, over live improvisaties ontstaan uit de interactie tussen instrumenten en elektronica en zet zich verder in de creaties voor instrument(en) en electro-akoestiek en het gedurfde werk van José-Luís García-Jiménez. Al deze realisaties ontstonden in nauwe samenwerking met de visuele kunstenaar van het ensemble.

Het ensemble Sémaphone ontstond uit de wens van een groepje Rijselse kunstenaars om originale configuraties te vormen uit de confrontatie tussen visuele creatie, digitale animatie en instrumentale en elektronische muziek. Het doel van dit variabel en internationaal samengestelde ensemble is om aan de muziekliefhebber van de 21ste eeuw spectaculaire - in de etymologische zin van het woord - evenementen aan te bieden rondom de vele mogelijkheden van elk ensemblelid. De projecten van Sémaphone vormen telkens een parcours waarin zintuiglijke en synesthetische ervaringen op een nieuwe wijze wordt geëxploreerd. Het ensemble concerteerde in heel Europa en engageert zich om samen te werken met de jongste generatie Europese componisten.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Ensemble Sémaphone : Méliès Experience
Zaterdag 3 maart om 16.00 u
Cinéma Sauvenière - Luik

Place Xavier Neujean
4000 Liège

Meer info : www.arsmusica.be en www.olivierchatte.com

Elders op Oorgetuige :
Fanfares, hedendaagse en historische beiaard, theremin & laptop en vele andere ontdekkingen op Ars Musica Luik, 29/02/2012
Ars Musica opent met een flamboyant Orchestre Philharmonique Royal de Liège in Luik, 29/02/2012
Ars Musica 2012 : viering van het anderszijn en de ontdekking, 24/02/2012

11:32 Gepost in Concert, Festival, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

29/02/2012

Fanfares, hedendaagse en historische beiaard, theremin & laptop en vele andere ontdekkingen op Ars Musica Luik

beiaard Met fanfares, straatanimatie, ontmoetingen, creaties en ontdekkingen opent Ars Musica van 1 tot 4 maart in Luik. De hele festivalgeest is samengebald in die Luikse dagen: Altra Cosa van A tot Z! Andere klanken: laptop en theremin naast een strijkkwartet, akoestische en elektrische gitaar en concrete muziek. Als tegenwicht voor het eerbiedwaardige Orchestre Philharmonique Royal de Liège zijn er de gelegenheidsconstellaties van het Ensemble Sémaphone; jonge musici van de conservatoria van Brussel, Luik en Namen voegen zich op die dagen in op de klanken van het slagwerk. Andere plaatsen, of hoe het concertritueel ingrijpend veranderen: historische locaties in Luik, zoals de Literaire Salons, het Paleis van de Prinsbisschoppen en carillon de Saint-Jean L'Évangéliste openen hun deuren voor het publiek en voor de klanken van Ars Musica, net zoals Cinéma Sauvenière en Monos Gallery. De klankwerelden zijn even divers als de wereld van vandaag: Ledoux antwoordt op Revueltas zoals Fagin of Rivas op Ravel, de beelden van Méliès staat aan de zijde van Reich, Riley of Gaelle Hyernaux, de snaren van de gitaar trillen mee met de flamenco bewerkt door Murail of met de rock van Romitelli.

Hedendaagse fanfares - za 3/03 om 13.00 u
Zaterdag laten de slagwerkklassen van de conservatoria van Luik en Brussel en van het IMEP laten zich horen in de Salons du Gouverneur voor een voorstelling van slagwerkinstrumenten, speeltechnieken en de klankuniversa die zij tot stand brengen. De percussieateliers worden afgewisseld met uitvoeringen door het koor A Piacere. De Royale Harmonie Sainte-Cécile de Montzen nodigt je uit van 14 tot 15 uur op het plein van het Palais des Princes-Évêques.

Therenmin, Laptop & co - za 3/03 om 14.00 u
Daniele Galiazzo, theremin - Gilles Gobert & Gilles Doneux, laptop duo/SynthesizerDX7
In dit project presenteren we enkele elektronische studies waarin het concept 'kamermuziek' op nieuwe technologieën wordt toegepast. Via het computernetwerk wordt interactie gecreëerd, de klanken van de ene laptop beïnvloeden die van de andere. Op basis van het luisteren naar de klankproductie ontstaat een improvisatie die een impact heeft op de ‘antwoorden’ en de dialoogopbouw tussen de instrumenten. Tijdens het concert wordt het interactieve experiment uitgebreid naar een triobezetting waarin ook de theremin van Daniele Galiazzo betrokken wordt

Percussie: concert en animatie - za 3/03 om 13.00 u
Gerrit Nulens (CRM Liège), Louison Renault (CRM Bruxelles) & Jessyca Rijckewart (IMEP Namur) / Centre Henri Pousseur
Muziek voor percussie met en zonder elektronica :
- Antonio Juan Marcos, Tum Tum (grote trom en elektronica)
- Pierre Jodlowski, Time (uittreksels, voor versterkt houttablet en elektronica)

Hedendaagse en historische beiaard - za 3/03 van 14.00 u tot 17.00 u
Van in de kloosteromgang van de Eglise Saint-Jean of vanop de Place Xavier Neujean kan je de beiaard horen bespelen door Jean-Christophe Michallek en de leerlingen van de Luikse beiaardklas (Saint-Jean en de Académie Grétry). Van 14 tot 17 u worden ook beiaardbezoeken georganiseerd.

Elders op Oorgetuige :
Ars Musica opent met een flamboyant Orchestre Philharmonique Royal de Liège in Luik, 29/02/2012
Ars Musica 2012 : viering van het anderszijn en de ontdekking, 24/02/2012

12:43 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Ars Musica opent met een flamboyant Orchestre Philharmonique Royal de Liège in Luik

Claude Ledoux Ars Musica opent op 2 maart 2012 in Luik de deuren met een flamboyant Orchestre Philharmonique Royal de Liège. Op het programma staat de wereldcreatie van 'Ayl, concerto pour clarinette' van Claude Ledoux (foto), de Belgische creatie van 'Finale' van Bruno Mantovani en 'La Noche de los Mayas' (1939) van Sylvestre Revueltas. De dag voordien kan je het werk van Ledoux ook al eens horen in een sessie met commentaar door de componist zelf.

Claude Ledoux over 'Ayl, concerto pour clarinette' : "De verklaring van de titel Ayl [spreek uit: a-ïl] luidt "andere" in het Oud-Armeens en deelt zijn Sanskriet-wortels met  het Franse altérité, het Italiaanse altra (Altra Cosa is het thema van Ars Musica 2012, opdrachtgever voor dit werk), het Engelse else of het Griekse allos.
Deze benaming vertrekt van de vaststelling dat 'de ander' sinds jaren in mijn composities ingebakken zit. Afkomstig uit verschillende uithoeken van de planeet (Brazilië, Ecuador, Mongolië, Japan, om slechts enkele recente verwijzingen te noemen), maar ook de ander in zijn aanspraak op het diepste respect voor menselijkheid.  
Dit werk is ontstaan vanuit de wil om muziek te delen die in deze laatste maanden een diepe indruk op mij heeft gemaakt: die van de Armeense duduk, een houtblaasinstrument afkomstig van het platteland, waarvan de klank in de buurt komt van een gedempte klarinet. Verder, volledig tegengesteld aan het vorige, de muziek die we hoorden tijdens de Arabische lente van 2011. Elektrische geluiden van rappers, die de basisbetekenis van deze felle stijl opnieuw hebben opgepikt, vol energie en verdraaiingen. Dat zijn de twee werelden met tegengestelde klanken die Ayl poogt te verzoenen. Zonder iets te verdoezelen geeft het eind van het werk een mogelijke oplossing. Moge deze auditive ontmoeting de voorbode zijn van een nabije toekomst, ontstaan uit de intense wereldwijde migraties in deze 21ste eeuw; een wereld tussen technologie en emotie, gelijkberechtigd maar met respect voor de mogelijkheid op wederzijdse ontdekkingen.
Ayl is opgedragen aan Jean-Luc Votano en aan al mijn Armeense vrienden."

Sylvestre Revueltas, 'La Noche de los Mayas'
Duizelingwekkende Maya's… Dat moet ook de Mexicaanse componist Sylvestre Revueltas hebben gedacht toen hij La Noche de los Mayas (een orkestwerk uit 1939 maar pas gecreëerd in 1961!) componeerde op basis van de orkestmuziek voor de film van Chano Ureta.
Dudamel en zijn Simon Bolivar Youth Orchestra of Venezuela hebben dit werk in ere hersteld door het afgelopen jaar op te nemen voor het label DGG. De opname is wonderlijk, maar het werk verdient het bovenal om live te worden gehoord, al was het maar om de intense impulsieve bedrijvigheid van de veertien slagwerkers te ondergaan, die je meeslepen in een furie tussen folkloristische traditie, formeel classicisme, een gedurfd klankkleurenspel en een stevige dosis dramatiek.

Bruno Mantovani, Finale (2007)
Bruno Mantovani (1974) studeerde aan het conservatorium van Parijs (CNSM). Hij behaalde er de eerste prijs voor analyse, esthetica, orkestratie, compositie, muziekgeschiedenis en volgde bijkomende opleidingen aan de universiteit van Rouen (licentie muziekwetenschappen), de abdij van Royaumont (1995) en het Ircam (1998-1999). Hij werkte samen met beroemde dirigenten als Pierre Boulez, Emmanuel Krivine, Peter Eötvös Jonathan Nott, Laurence Equilbey … Hij werkt ook op regelmatige basis met ensembles als TM+, Alternance, Accentus, het Ensemble Intercontemporain, Quatuor Danel en verschillende orkesten. Ondanks zijn jeugdige leeftijd omvat Mantovani's oeuvre al een vijftigtal werken in heel wat verschillende genres, van solo tot opera. Mantovani won tal van prijzen op internationale wedstrijden en heel wat onderscheidingen voor zijn cd-opnames. In september 2010 werd Bruno Mantovani directeur van het Conservatoire National Supérieur de Musique et de Danse van Parijs.

Tijd en plaats van het gebeuren :

OPL & Jean-Luc Votano : Claude Ledoux, Ayl, concerto pour clarinette
Donderdag 1 maart 2012 om 18.30 u

Meer info : www.arsmusica.be
----------------------------------
OPL & Jean-Luc Votano : Bruno Mantovani, Claude Ledoux, Sylvestre Revueltas
Vrijdag 2 maart 2012 om 20.00 u
Salle Philharmonique
- Luik
Boulevard Piercot, 25-27
4000 Luik

Meer info : www.arsmusica.be en www.opl.be

Extra :
Claude Ledoux : users.skynet.be/ledouxcl, www.compositeurs.be, brahms.ircam.fr en youtube
Bruno Mantovani : www.brunomantovani.com, brahms.ircam.fr en youtube

Elders op Oorgetuige :
Ars Musica 2012 : viering van het anderszijn en de ontdekking, 24/02/2012

10:46 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

26/02/2012

KRAAKfestival : jaarlijkse trip langs de schuilkelders van het moderne muzieklandschap

KRAAKfestival Op zaterdag 3 maart vindt in het Aalsterse centrum voor hedendaagse kunst Netwerk de veertiende editie van het KRAAKfestival, de jaarlijkse trip langs de schuilkelders van het moderne muzieklandschap, plaats. Dit jaar presenteert KRAAK de deonstructie van punk, uitdagende benaderingen van genres als musique concrète en klankpoëzie, exotische marimba-luminacomposities, diepe en authentieke songwriting, performancekunst, audiovisuele synesthesie en beschadigde wave pop. Het gezegende gezelschap van Cinema Nova neemt deze keer het fimprogramma voor zijn rekening en het is ook je laatste kans om de tentoonstellingen van Vincent Meesen, Lidwien van de Ven en Mohamed El baz te bewonderen. Open je zintuigen en drijf mee!

Traditioneel kunnen we ons begin maart weer verheugen op een van de leukste festivals van het jaar. Niet op een zomerse, hip gesponsorde weide, maar in het doorgaans futloze en grauwe Aalst. Een stad die zo rond carnaval een kleurrijke gedaanteverwisseling ondergaat, en dankzij KRAAK de belangrijkste artiesten van verleden en heden herbergt.

Iemand als Alvarius B. bijvoorbeeld, stond bij menig kenner hoog in de jaarlijstjes vorig jaar met zijn album Baroque Primitiva. Als medeoprichter van Sun City Girls (volgens de website dé favoriete band van minstens de helft van het KRAAK festivalpubliek) zou hij een perfecte headliner zijn, ware het niet dat het festival niet met headliners werkt. Verwacht avant-garde singer-songwriter muziek met humor en exotica.

Amen Dunes oftewel Damon McMahon is een artiest wiens laatste album Through Donkey Jaw misschien wel mijn meest onderschatte plaat van vorig jaar is. Een uniek stemgeluid en zwevende jams op de echoënde gitaar laten de emmer van melancholie en psychedelica overstromen als de Dender een paar jaar geleden. Angels In America is een duo uit Brooklyn en ook zij komen uit bij geestverruimende muziek, al is de weg ernaar toe hier meer elektronisch van aard. Wavepop in slowmotion, en door een noisefilter.

Voor het Deense Girlseeker vormt Het KRAAK festival namelijk decor voor de re-release van hun album 1-800-GREED op vinyl (goddank geremastered). Girlseeker staat garant voor cheesy popmuziek zoals u nog nooit gehoord heeft, en lachstuipen.

Verder is er de kosmische neger Jamal R. Moss, bekend als Hieroglyphic Being. Deze Sun Ra-adept een niet te missen act is. Wat je ook niet wil missen is (Tom) Darksmith. De noisy tape collages en ruisende field recordings zijn op zich niet zo bijzonder, maar de agressieve performance zal menigeen achteruit doen deinzen. Darksmith koestert een diepe haat tegen live optredens; hij scheldt uit volle borst, gooit met wat voorhanden is en nog niet zo lang geleden kwam hij met een hand in het gips thuis van een show.

Het KRAAK festival staat ook altijd garant voor verrassende ontdekkingen. Favoriet is ongetwijfeld Lukas Ligeti, zoon van de vermaarde Gyorgy Ligeti. Op het album Afrikan Machinery op Tzadik bijvoorbeeld, laat de componist/percussionist zijn talent voor experiment en polyritmiek horen op de marimba lumina, een midicontroller met ingebouwde synthesizer. Wie ook gegarandeerd de wenkbrauwen gaat doen fronsen, is de Utrechtse kunstenaar Peter Fengler. Misschien luisteren we het hele optreden wel naar een tikkende metronoom, maar wie daar de humor van inziet, zal ook het kunstzinnige ervan kunnen waarderen.

Räjäyttäjät is gemakkelijker te typen dan uit te spreken. Gelukkig is het Finse trio geen band om over te discussiëren, maar om van uit je plaat te gaan. Onvervalst effectieve en rommelige lo-fi rock-'n-roll. Waar ook ongebreideld gejamd wordt, is in het Wild Classical Music Ensemble. Muziek door mensen met écht een verstandelijke beperking; iedere muzikant die denkt dat een zorgvuldig uitgedachte compositie het summum is, zal lelijk op zijn neus kijken. Paul Dutton behoort niet tot die groep. De Canadese schrijver staat bekend om zijn geïmproviseerde stemkunst. Zonder instrumenten zal hij menigeen versteld doen staan met zijn diversiteit aan klanken.

Ook de droneblues van Keijo willen we niet aan ons voorbij laten gaan. Zijn vele releases kenmerken zich met klagelijke keelzang en een primitieve combinatie van traditionele en hedendaagse elementen. Op het festival zal hij vergezeld worden door de psychedelische Finse all-star band The Rambling Boys. Van de audiovisuele kunst van Sally Golding is het een kleine stap naar het filmprogramma, dit maal in handen van Cinema Nova. Er zijn ook nog tentoonstellingen en kunstenaar Joris van de Moortel laat zijn rijnaak nog even in de Dender liggen voor onder meer zijn Audi 80 installatie. Genoeg te beleven dus.

Tijd en plaats van het gebeuren :

KRAAKfestival
Zaterdag 3 maart 2012 vanaf 13.00 u
Netwerk / centrum voor hedendaagse kunst - Aalst

Houtkaai
9300 Aalst

Meer info : www.netwerk-art.be en www.kraak.net

Artikel grotendeels overgenomen van www.mrbungle.nl
Kraak festival 2012 : preview op www.mrbungle.nl

19:04 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook