12/02/2013

Pepernoot : een pittig gekruid festival vol vrolijke muzieknoten

Pepernoot Een handvol leuke muziekvoorstellingen en muzikale ontdekkingen, een heleboel vreemde instrumenten, enkele fanfares en leuke randanimatie, dat is het recept van de 7de editie van Pepernoot, hét pittige dans- en muziekfestival voor kinderen vanaf 3 jaar én hun (groot)ouders. Pepernoot gaat op 17 februari van start in Leuven en trekt nadien verder naar Dilbeek (24/02), Strombeek-Bever (10/03) en Diest (24/03).

Het belooft ook dit jaar een veelzijdig programma te worden bestaande uit workshops, voorstellingen en omkaderingsactiviteiten. Een hele namiddag lang worden kinderen en ouders ondergedompeld in een muzikaal bad. Verschillende muziekstijlen komen aan bod: klassiek, folk, wereldmuziek, jazz, vaak aangevuld met theater of dans, acrobatiek of multimedia. Er is dus voor elk wat wils. Luisteren, kijken en meedoen is de boodschap.

Een greep uit het programma : In het muziekknutselatelier gaan de kids zelf aan de slag met verschillend recyclage-materiaal en kunnen ze onder andere gekke sambaballen, raspmuziekmakers en flitsende fluitebuizen maken. Muziek gegarandeerd! De muziektuin van Etienne Favre is een tuin vol muziek: spelen, kijken, aanraken, draaien, slaan, klanken en muziek maken… alles mag. Het is een magisch en ludiek universum, waarin kleine en grote kinderen met hart en ziel en héél hun lijf muziek kunnen maken. De objecten vormen samen een tuin met heuse bomen, huisjes, trappen, een molen en een boot. Er is ook een expo van een tiental reuzegrote instrumenten. Als je door de feestelijke collectie van Etienne Favre wandelt, hoor je de vreemdste geluiden. Draai gerust aan het reusachtige klokkenrad, geef een ruk aan de lier of ontdek de gigantische xylofoon: een verrassende wereld van beweging, beeld en geluid gaat voor je open. Speciaal voor kleine en grote kinderen. En met de slotact 'Fats & Flash' wordt een komisch einde aan de muzikale namiddag gebreid. Fats, een volronde pianist, werd niet gespaard door het leven. Melancholische gevoelens en een immer moeilijk contact met soortgenoten zorgen ervoor dat hij verder en verder in eigen hoofd verdwaalt. Zo verzint hij op een dag zijn ultieme superheld en fantasievriend Flash. Vanaf dan start een dol avontuur samen.

Uiteraard valt er nog heel wat meer te beleven, en het programma is op elke locatie ook een ietsje anders. Neem dus vlug een kijkje op de websites en laat je verleiden tot een dolle namiddag vol muzikaal avontuur.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Pepernootfestival
Zondag 17 februari 2013 in 30CC in Leuven - www.30cc.be
Zondag 24 februari 2013 in CC Westrand in Dilbeek - www.westrand.be
Zondag 10 maart 2013 in CC Strombeek - www.ccstrombeek.be
Zondag 24 maart 2013 in CC Begijnhof Diest - www.ccdiest.be

Meer info : www.vlaamsbrabant.be/pepernoot

15:26 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

10/02/2013

Artefact Festival zet een massa hedendaagse artiesten in de kijker

Artefact Van 13 tot 24 februari vindt in Leuven de twaalfde editie van Artefact plaats, het jaarlijkse kunstenfestival waar (beeld)cultuur, de actualiteit en maatschappelijke uitdagingen centraal staan. Het programma bestaat uit een uitgebreide thematische tentoonstelling met internationale kunstenaars, aangevuld met verdiepende lezingen en voorstellingen. Niet alleen in STUK, maar ook in de Leuvense binnenstad. Daarnaast presenteert STUK voor het eerst samen met Het Depot een uitgekiende muziekaffiche.

Het thema dit jaar is 'A City shaped '. Artefact kijkt met een kritische blik naar nieuwe aspecten van de hedendaagse en toekomstige stadsontwikkeling. Duurzaamheid en ecologie lijken ondertussen structurele parameters om na denken over de stedelijkheid van de toekomst. Leiden deze begrippen en aandachtspunten tot een nieuwe fundamentele visie op de stad en urbanisme? En is de impact ervan vergelijkbaar met de totale visies van bijvoorbeeld Le Corbusier, Haussmann, Ebenezer Howard, Walter Jonas, Archigram, Bauhaus, …? Het is duidelijk dat het duurzaamheidsconcept nieuwe accenten legt in de ontwikkeling van stedelijkheid, maar vaak blijken ecologische gevoeligheden ook reeds op te duiken in vroegere architecturale projecten en utopische visies op de stad. Het programma maakt ruimte voor ontmoetingen tussen verschillende posities en proposities binnen die complexe context.

Centraal in het Artefact-programma staat de uitgebreide, gratis expo met werken en installaties op het scherp van de snee. De verschillende kunstwerken en installaties zetten je aan het denken over ecologie en duurzaamheid in de stad. Het thema A City Shaped wordt verder uitgediept met een aantal voorstellingen en lezingen. Onder de noemer Artefact Muziek kan je in het STUK en Het Depot kan je twaalf concerten bijwonen die een staalkaart bieden van de hipste genres van het moment. In het Repair Café krijgen oude, kapotte gebruiksvoorwerpen gratis een tweede leven. In het STUKcafé wordt er gezorgd voor het gereedschap en de knowhow, jij brengt de kapotte spullen mee. Er zijn elektriciens, timmerlieden, naaisters,…  Zeker de moeite om eens langs te gaan en deze voorwerpen een nieuw leven te schenken.

Concerten
STUK en Het Depot serveren samen 12 concerten waarin elektronica centraal staat. Toonaangevende dj's uit de danswereld, livesets van veelbelovende internationale producers, een staalkaart van de hipste genres van het moment en zelfs uitstappen richting neo-klassiek en folk. Kortom, 12 dagen topelektronica in al haar facetten.

Een donkere trip naar de verste uithoeken van techno en elektronica. Vorig jaar trad Actress aka Darren Cunningham nog op in Tate Modern, nu opent hij Artefact met een gratis concert. Met zijn twee laatste albums is Londenaar Darren Cunningham als Actress niet meer weg te cijferen uit de huidige wereld van de dance. Het retro geluid van de Detroit-techno, bekend van Juan Atkins en Jeff Mills, haalt hij van onder het stof om er een bijzonder luisterwaardige variant mee te maken. Dat doet hij via hedendaagse productietechnieken en vele eclectische passages waaronder harpachtige geluiden, orkestrale bezettingen, ambient-eske sfeerscheppingen en opzwepende climaxen. Wie vorig jaar dapper de modder trotseerde op Dour zal het zich zeker nog herinneren.

Niet alleen deze artiest passeerde vorig jaar de revue, ook Andy Stott bracht onlangs nog een abstract technosetje op het 'Bozar Electronic Arts Festival'. Ondertussen ligt zijn derde plaat 'Luxury Problems' in de winkel. Hier gebruikt hij opnieuw zijn befaamde songstructuren waar trage tempi en donkere samples een belangrijk onderdeel van uitmaken. Dat vertrouwde recept vult hij nu aan met verzachtende zanglijnen en komt zo alweer tot enkele geniale stukken. In het nummer "Lost and Found" ontstaat bijvoorbeeld een gruwelijk mooie interactie tussen de ultradonkere sferen en de verheven operastem.

Nog zo'n artiest die de laatste tijd flink wat stof doet opwaaien is de Fin Vladislav Delay. De productiviteit, alsook de voortbrengsels daarvan, ligt bijzonder hoog bij deze artiest. Zowel zijn solowerken als zijn samenwerkingen (waaronder het Moritz von Oswald Trio, Luomo, Uusitalo, ed.) zijn daar het onherroepelijke bewijs van. Als soloartiest stapt hij steeds verder weg van de ambient en meer naar de ritmiek. Zijn nieuwste werk 'Kuopio' (2012, op het Raster-Noton label) laat ophitsende techno horen met allerlei percussie (lees: beats met clicks'n'cuts) die zich op complexe gridpatronen voortbeweegt. Hightech luistervoer dus voor zij die graag iets meer verwachten dan constant rechttoe rechtaan in de maat te stampen.

Wie gaat voor pure elektronica, komt uit bij het adres van het Belgisch-Italiaans duo Lumisokea. Zij brengen een spel van visuals op een bedje van donkere soundscapes. Perfecte muziek om op een koude winteravond de aangename kant van het isolement te ervaren.

Forest Swords is het eenmansproject van Matt Barnes. Deze jonge Engelse producer mixt eigenaardige folkachtige drones met soulvolle r&b stemmen. Een scheutje slome dub en melancholie laten het allemaal wat vlotter verteren zodat de luisteraar al snel onderuitgezakt zit te soezen in zijn stoel.

Zo uitgesproken warm en vrolijk wordt men niet van Stef Heerens Kiss the Anus of a Black Cat. Op zijn nieuwste album 'Weltuntergangsstimmung' (de naam geeft al een voorteken) zijn geen folky drones te horen maar trekt hij met synthesizers en zijn inpalmende, monotone stem de kaart van de New Wave. Heeren is niet iemand die constant teert op hetzelfde recept maar steeds nieuw terrein verkent. Schrikken hoeft nu ook weer niet; sjamanistische invloeden zitten er nog steeds ingebakken.

Met slechts twee albums op hun geweten, hebben The Irrepressibles al heel wat bewogen reacties uitgelokt met hun albums en bijhorende filmpjes. De drijfveer achter dit project is de Engelse zanger Jamie McDermott die wordt bijgestaan door 8 andere leden. Net als de bekende Antony Hegarty (Antony & The Johnsons), zingt ook McDermott met flink wat vibrato en komt hij met zijn stem wat in datzelfde straatje terecht. Maar waar Antony's nummers getuigen van soberheid, bulken die van The Irrepressibles van de theatraliteit en het bombast. Er zit in ieder geval heel wat show in de nummers van de band en een live ervaring zou daar in elk geval een positief effect op kunnen hebben. Het wordt dus afwachten naar welke kant de balans zal hellen.

Nog zo'n artiest die wat balanceert op de grens van sensationele dramatiek en meligheid is de Ijslander Valgeir Sigurðsson. Als producer werkt hij voor onder andere Björk en Bonnie Prince Billy en stichtte hij het label 'Bedroom Community'. Hij componeert zelf muziek voor onder meer dansvoorstellingen zoals dat het geval was voor zijn derde album 'Architecture of Loss'. Daarop is zijn neoklassieke elektronica te horen met de gastbijdrage van muzikanten Nico Muhly, Nadia Sirota en Shazad Ismally. Sensationeel voor de éne, melodramatisch voor de andere.

Submotion Orchestra is een stuk gematigder wat meteen opvalt in hun muziek. Op hun debuutplaat 'Finest Hour' is een zevenkoppig collectief uit Leeds te horen rond Dom Howard die hun late evening muziek helemaal akoestisch brengen. De brug tussen genres als klassiek, dubstep, soul, ambient en jazz wordt daardoor uitzonderlijk soepel gebouwd. Het concert in Het Depot zal een voorstelling worden van hun tweede album 'Fragments'.

De benaming 'witch house' is sinds enkele jaren een genre op zich geworden en het label dat de patentrechten ervan blijkt te hebben is wellicht Tri Angle. Deze platenmaatschappij maakt jacht op artiesten die zich plezieren met het maken van trage electro-pop met vervormde R&B stemmen, aangevuld met elementen uit de shoegaze. De uitkomst van die vermenigvuldiging is trage elektronische muziek met een donker New Wave sfeertje. De vertegenwoordigers van dienst voor het label zijn drie artiesten die elk een scheutje extra bij de originele bereiding voegen. Vessel doet dat met industrial-techno, Evian Christ met hiphop en The Haxan Cloak gebruikt klassieke arrangementen en field recordings.

Lange tijd geleden dat we nog iets hoorden van het Londens acid jazz-trio Red Snapper. De groep ontstond in 1993 en bracht sindsdien met enkele releases (waaronder op het label Warp) een flinke invloed uit op verschillende artiesten uit de dance wereld. Met kurkdroge elektronische drumritmes, aangedikte baspartijen en gierende blazers veroverden ze de harten van een groot publiek. In 2002 werd Red Snapper in de vriezer gestoken en kozen de bandleden voor een persoonlijk parcours. Uiteindelijk na tien jaar, blazen de heren letterlijk (met groovy saxspel) en figuurlijk nieuw leven in het project. Het resultaat daarvan is hun album 'Key', een funky voltreffer van formaat. Op maandag 18 februari zal Red Snapper een live soundtrack brengen bij de film Touki Bouki, een Senegalese prent over de wanhoop van jonge Afrikanen op hun zoektocht naar stabiliteit.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Artefact Festival
Van woensdag 13 tot en met zondag 24 februari 2013
In STUK, Tweebronnen, Het Depot en op de Grote Markt in Leuven


Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.artefact-festival.be

Bron : artikel gedeeltelijk overgenomen van Kwadratuur.be

Extra :
Artefact Festival 2013. Adventures in Art, Media & Music, Vincent Welleman op Kwadratuur.be, 1/02/2013

03/02/2013

Istanbul Ekspres : muziek, film, expo en gastronomie uit de metropool waar Oost en West elkaar ontmoeten

Istanbul Ekspres Van donderdag 7 tot en met zaterdag 16 februari laten De Centrale en Kunstencentrum Vooruit in Gent de 'dualiteit en diversiteit' op het publiek los tijdens de vierde editie van Istanbul Ekspres. Een gevarieerd concert- en filmprogramma, aangevuld met een fototentoonstelling en Turkse gastronomie maken van dit stadsfestival een authentieke culinair-muzikale belevenis. Met o.a. de 'Turkse Norah Jones', Turkse triphop meets elektronicabeest Köhn en een hulde aan Romamuziek...

Istanbul blijft tot de verbeelding spreken als één van de grootste en boeiendste steden ter wereld. Een metropool die we misschien wel het beste kunnen omschrijven met het woord 'dualiteit': gescheiden door de Bosporus, is İstanbul verweven met zowel de oosterse als de westerse wereld. Een kosmopolitische stad waar de traditionele wereld overgaat in een hypermoderne. Dualiteit en diversiteit die ook terug te vinden is het muzikale leven van Istanbul: traditionele folkmuziek, fasıl, Turkse en westerse rock, jazz…

Tango en dramarock
De eerste vier dagen is het festival te gast in het intercultureel centrum De Centrale met twee avonden Turkse pop, een dubbelconcert met dito rock en tenslotte een optreden met Turkse tango. Voor de openingsdag op 7 februari verwelkomt De Centrale opnieuw Nev, de Turkse zanger-gitarist die iets meer dan een jaar geleden reeds in Gent te horen was. Met de georkestreerde pop-klassiek bewandelt hij een bij momenten kleurrijk en goed gearrangeerd pad dat geëffend wordt door een geluid waarin enerzijds keyboards en basgitaar en anderzijds ud, klarinet en darboeka elkaar vinden. De elektrische gitaar omgordt het geheel met een rockrandje zonder de muziek messcherp of gevaarlijk te maken. De opening van Istanbul Ekspres mag immers gerust wat feestelijk zijn. Bovendien krijgen bezoekers voor hun inkomticket niet alleen een optreden, maar ook een kleine mezzeschotel aangeboden. Wie met een grote honger zit, kan tegen een kleine vergoeding nog een extra portie krijgen. Een dag later staat er alleen muziek op het programma, met een concert van de zangeres Göksel die vroeger backings deed bij onder andere Sezen Aksu, maar sinds 1997 ook cd's onder eigen naam uitbrengt: met minder volkse elementen dan Nev, maar wel wat zoeter en luxueuzer.

Een graadje steviger wordt het op 9 februari met het dubbeloptreden van Model en Flört. Met hun baarden en lange haar, lijken de drie heren van deze laatste band zo weggelopen uit een fotosessie van de Beatles ten tijde van 'Let it Be'. Muzikaal flirten ze ook wat met de samenzang van The Fab Four, maar daarnaast gaan ze ook te leen bij psychedelische 60's rock, onschuldige pop en funk met duidelijke echo's van de Red Hot Chili Peppers. Zelf omschrijven de niet van zelfspot gespeende muzikanten hun muziek als Anadolu beat, tevens de naam van hun laatste cd. Veel minder op zoek naar een eigen stijlaanduiding is de groep Model van zangeres Fatma Turgut die sterk aanleunt bij de hitparadegevoelige dramarock die flirt met het koude pathetiek en semi-gothic.

Veruit de meest traditionele en origineelste (in verschillende betekenissen van het woord) van de acts die te horen zijn in De Centrale is een groep rond Sema, voluit Sema Moritz. Als zangeres bracht ze zowel jazz standards als liederen van Brecht, wat meteen het cabareteske in haar muziek verklaart. Sinds 1997 richt ze zich met haar project 'Legendary Ladies' ook op de Turkse tango die populair was in de jaren '20 en '30, de eerste jaren van de Turkse Republiek. Van het project verschenen reeds twee cd's, 'Ekho' en 'Ekho II' en in Gent zal ze het tangorepertoire brengen, begeleid door piano, klarinet en percussie. Het optreden wordt voorafgegaan door een vertoning van een documentaire over de wijk Beyoğlu, het muzikale hart van in Istanbul. Het concept, de tekst en de muziek bij de reportage kwamen allemaal voor rekening van Sema.

Keukentafel en restaurant
Voor het tweede deel van het festival verhuist Istanbul Ekspres naar De Vooruit waar met twee tripleconcerten op 15 en 16 februari met Turkse jazz, vrije improvisatie, rock en cultuuroverschrijdende "traditionele" muziek. Speciaal voor Istanbul Ekspres zet Vooruit ook enkele samenwerkingen op tussen Turkse, Belgische en Nederlandse muzikanten. Een eerste voorbeeld daarvan is meteen het openingsconcert van 15 februari. Jürgen De Blonde, als elektronicaman bekend als Köhn en als rocker deelachtig aan de Portables, vervoegt Seni Görmem Imkansiz. Dit duo van Gaye Su Akyol en Tuğçe Şenoğul is in de weer met synthesizers, melodica en drummachine, wat resulteert in eenvoudige, ambachtelijke lo-fi muziek waar Turkse melodieën gedragen worden door rammelende en/of repetitieve begeleidingen: het soort muziek waaraan bij voorkeur op de keukentafel aan geknutseld wordt.

Naar eigen zeggen kent De Blonde de muziek van het Turkse duo alleen via MySpace en YouTube. Van enig contact tussen beide partijen is ook nog geen sprake geweest, maar dat hoeft voor de Belg geen probleem te zijn. "Ik reken op de energie van het moment. Een eerste ontmoeting is vaak heel onbevangen en inspirerend en hoe minder er op voorhand gezegd of gepland wordt, hoe beter."

Ook wat het materiaal dat hij gaat gebruiken betreft , ligt alles nog open, al geeft De Blonde aan dat hij het compact wil houden. "Mijn basis setup van dit moment bestaat uit een kleine Behringer mengtafel, Kaoss Pad 1, Korg Monotribe en Monotron, Doepfer Dark Energy, een midi keyboard, Electro Harmonix Worm, Danelectro Reel Echo en een Vox Looper (een pedaal waarmee ik instant loops maak, stapel en bewerk): een combinatie van eenvoudige synthesizers, looper en effecten die mij toelaat heel organisch en direct te werk te gaan. Mijn manier van werken gaat sowieso heel fel uit van improvisatie en het on-the-spot opbouwen van muziek."

Wie de recentste releases van De Blonde gehoord heeft, kan niet anders dan vaststellen dat de knutselmuziek van de Turkse dames niet meteen in dezelfde lijn ligt, maar de Belg kan het "speelse, ietwat naïeve karakter" van hun muziek wel waarderen. Bovendien beschouwt hij een samenwerking als een nieuw gegeven waarin de kwaliteiten van individuen versmelten. "Ik ga niet uit van "dit is wat ik doe, dit is wat zij doen en laten we dat nu eens combineren met elkaar. Ik zie mezelf ook als ondergeschikt aan het geheel. De uitdaging bestaat er voor mij dus in om te zien wat er gebeurt als we elkaar ontmoeten en daarmee om te gaan vanuit een open geest. Er zal natuurlijk wel wat afhangen van in hoeverre zij openstaan voor een aanpak als deze, maar hier zie ik mij ook ondergeschikt. Als het erop uitdraait dat ik een derde groepslid van Seni Görmem Imkansiz word, so be it, maar aan hun muziek te horen, is spontaniteit hen ook niet vreemd. Sowieso zie ik uit naar het samengooien van hun roots en inspiraties met de mijne." Op papier is dit dan een smeltkroes van Turkse en Westerse invloeden, lo-fi, improvisatie, krautrock en kosmische muziek, elektronische avant-garde."

Na de Turks-Belgische ontmoeting zoekt het programma meer herkenbaar vaarwater op met de lichte clubjazz van zangeres-pianiste Karsu Dönmez die als muzikante ontdekt werd in het restaurant van haar ouders. Een reportage over deze vocaliste wordt vertoond op 13 februari in de Turbinezaal van De Centrale. De afsluiter van de eerste avond in Vooruit is Luxus, waar de aanwezigheid van onder andere viool, accordeon, trombone en klarinet zorgt voor  met een mix van Turkse volksmuziek, Balkanklanken, oosterse grooves, blues en rock.

Energiepeil in het rood
Net als de eerste dag Istanbul Ekspres in Vooruit zet ook de tweede (16 januari) in met een onuitgegeven samenwerking. Centraal staat deze keer het Turkse freejazzkwartet konstruKt dat naast saxofonist Korhan Futacı en gitarist Umut Çağlar bestaat uit een tweekoppige percussiesectie met Özün Usta, Korhan Argüden. De groep gaat resoluut voor de onversneden in your face aanpak: free is free en een vaste grond onder de voeten is daarbij niet wenselijk. In het verleden nam de groep al op met internationale kanonnen als Evan Parker en Peter Brötzmann en in 2013 verschijnt een album op het NotTwo label.

Het Turkse viertal wordt op vraag van Vooruit uitgebreid tot een octet met rietblazer Joachim Badenhorst (van wie onlangs een eerste soloalbum verscheen), trompettisten Sanne van Hek (Black Napkins) en Bart Maris (FES) en euphoniumspeler Niels Van Heertum (Ifa y Xango). Net als De Blonde geeft deze laatste toe dat hij eigenlijk nog niet lang vertrouwd is met het werk van zijn Turkse sparringpartners. "Voor de vraag van Vooruit kwam kende ik de groep eigenlijk niet. Natuurlijk ben ik wel vertrouwd met het soort muziek dat konstruKt maakt -improvisatie in een van zijn wildste en puurste vormen- en met de muzikanten waarmee ze samengewerkt hebben: Peter Brötzman, Marshall Allen en Evan Parker. Met deze laatste gaan we trouwens ook met Ifa y Xango samenspelen, in het kader van LAbO #4 van Champ d'Action." 

Speciale voorbereidingen gaat Van Heertum niet treffen. "Ik begin graag aan dit soort dingen zonder me al te goed op de hoogte te stellen van waar de andere partijen voor staan. De magie die er kan zijn bij het eerste concert heeft iets heel bijzonder. Wat eventuele repetities betreft moet alles trouwens nog uitgeklaard worden. Ik vermoed dat we elkaar een aantal dagen voor het concert zullen ontmoeten, maar of er dan ook effectief gespeeld of gerepeteerd wordt, dat valt nog te bezien." 

Dat hij met Ifa y Xango vaak wat verfijnder te werk gaat dan de sonore explosiviteit van konstruKt baart hem ook geen zorgen, integendeel. "Dat ik meer fijnbesnaarde dan stevige muziek speel is een momentopname denk ik. Een jaar geleden zou je misschien het tegenovergestelde beweerd hebben. Ik denk wel dat de energie van konstruKt een stevige uitdaging wordt. Joachim Badenhorst zal ook van de partij zijn, ik ben dus zeer benieuwd hoe de totale combinatie gaat uitdraaien. Het hoge energiepeil van konstruKt is natuurlijk wel iets dat een diepe indruk achterlaat. Het is een groep die de een heel optreden lang de boog gespannen kan houden, iets wat als koperblazer fysiek niet altijd mogelijk is. Ook de bezetting heeft een bijzonder aspect: met meerdere percussionisten tegelijk samenspelen is steeds een interessant gegeven." 

Na de passage van konstruKt eindigt de slotavond van Istanbul Ekspres met strakker afgelijnde muziek, hoewel er steeds een draai aan de rechtlijnigheid gegeven wordt. De 70's rock van Replikas isimmers niet vies van breuken, haken en ogen en in de Trakya All Stars van percussionist Burhan Öcal komen dan weer verschillende tradities samen. Het twaalfkoppige collectief combineert Turkse met Romamuzikanten uit Thracië. De band bedient zich van traditionele instrumenten (zurna, quanun, davul en cümbüş), naast onder andere saxofoon, trompet, viool en de elektronica van dj Murat Uncuoglu. Öcal is dan ook een uitgesproken brugfiguur tussen verschillende culturen en stijlen. Hij leerde percussie van zijn vader, kreeg van zijn moeder de religieuze muziek mee en speelde samen met de legendarische Zwitserse drummer Pierre Favre (enkele maanden geleden nog overweldigend op Jazz Brugge), Sting, fusion-icoon Joe Zawinul en de klassieke pianiste Maria João Pires. Turks, ja, maar met flavour. Een smaakje dat Istanbul Ekspres een heel eigen karakter geeft.

Nog meer beeld is er op 12 februari in De Centrale, met 'Romanistanbul', een documentaire over Romamuzikanten in Istanbul. Deze vertoning wordt gevolgd door een gratis optreden Turkse Romamuziek door de Gentse groep Ibidiklar.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Istanbul Ekspres
Van donderdag 7 tot en met zaterdag 16 februari 2013
De Centrale en Kunstencentrum Vooruit - Gent


Meer info : www.vooruit.be en www.decentrale.be

Artikel grotendeels overgenomen van Kwadratuur.be

Extra :
Istanbul Ekspres 2013. Waar Oost en West elkaar treffen, Koen Van Meel op Kwadratuur.be, 20/01/2013

22:08 Gepost in Concert, Festival, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

20/01/2013

Bach Academie Brugge kijkt met Kurtág en Stockhausen veel verder dan de barok

Pierre-Laurent Aimard Voor het derde jaar op rij neemt het Concertgebouw Brugge in het laatste weekend van januari een verfrissende duik in het universum van Johann Sebastian Bach, nu met een focus op het Thomascantoraat. Drie dagen lang is Brugge the place to be voor alles wat met de Leipziger meester te maken heeft, binnen én buiten de muren van het Concertgebouw. Vaste waarden Philippe Herreweghe en zijn Collegium Vocale Gent tekenen dit jaar voor niet minder dan drie concerten met wel zeer uiteenlopende programma's. Zo klinkt tijdens het openingsconcert Israelis Brünnlein van Johann Hermann Schein, een van Bachs vele voorgangers in het ambt van Thomascantor, misschien wel de belangrijkste muziekpost van het Duitstalige gebied. Op zaterdag soleren Christine Busch en Sophie Gent in Bachs vioolconcerti. En in het slotconcert komen we tussen vier prachtige Bachcantates een werk tegen van nóg een Thomascantor: Johann Schelle. Maar Bach Academie Brugge kijkt graag verder dan de barok: meesterpianist Pierre-Laurent Aimard combineert Bach met Kurtág, Stockhausens speelse Tierkreis maakt zijn opwachting, terwijl Ton Koopman en BL!NDMAN de parallellen met de muziek van Jan Pieterszoon Sweelinck laten horen. Inleidingen, films, een tentoonstelling, beiaardconcerten en een lezing door Christoph Wolff maken het programma compleet.

Het avondconcert op zaterdag, de tweede festivaldag van de Bach Academie, is voor de eminente pianist Pierre-Laurent Aimard (foto). Hij kreeg carte blanche en koos uit Bachs oeuvre de hartverscheurende Capriccio 'op het vertrek van zijn allerliefste broertje' (of, meer waarschijnlijk, een goede vriend), een knap staaltje programmamuziek inclusief de klaroenstoot van de postkoets. Naast delen uit Bachs Musikalisches Opfer staat een selectie uit Kurtágs uitbundige verzameling Játékok op de lessenaar, inclusief de Hommage aan J.S.B. De Hongaarse titel kan dan als 'kinderspel' worden vertaald, de virtuoze partituur eist het uiterste van de speler.

Patrick Beuckels, fluitist van Collegium Vocale Gent, bundelt zondag zijn krachten met Maude en Claire Gratton en Stéphanie Paulet voor een ongewoon programma: Johann Sebastian Bachs Musikalisches Opfer naast Tierkreis van Karlheinz Stockhausen. Beide cycli omvatten miniatuurtjes: bij Bach zijn het studies in complexe meerstemmigheid, bij Stockhausen melodische formules, muzikale aforismen bijna, voor elk van de twaalf tekens van de Dierenriem. Hoewel Stockhausen zijn werkjes bedacht voor twaalf muziekdoosjes, hoor je ze veel vaker in bewerkingen voor ensemble. Tijdens dit concert hoor je een versie voor 'standaard'-barokensemble, niet toevallig ook een van de mogelijke bezettingen van Bachs enigszins mysterieuze Opfer. Het thema zou Bach zijn aangereikt door de Pruisische koning Frederik de Grote, maar de bezetting liet de componist voor de meeste stukken in het midden.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Pierre-Laurent Aimard : Bach, Kurtág
Zaterdag 26 januari 2013 om 20.00 u
(inleiding door Ignace Bossuyt om 19.15 u )

Patrick Beuckels, Hélène Paulet, Claire & Maude Gratton : Bach, Stockhausen
Zondag 27 januari 2013 om 17.00 u
Concertgebouw Brugge


Meer info : www.concertgebouw.be

Extra :
Bach Academie Brugge 2013. Diversiteit boven alles?, Hildegart Maertens op Kwadratuur.be, 20/01/2013
György Kurtág op www.boosey.com en youtube
The Mind is a Free Creature. The music of György Kurtág , Rachel Beckles Willson op www.ce-review.org, 24/03/2000
Karlheinz Stockhausen : www.stockhausen.org en youtube
Karlheinz Stockhausen, een unicum als componist, Sebastian op duits.skynetblogs.be, 9/12/2007
Klankbeeldhouwer Karlheinz Stockhausen, Hellen Kooijman op www.computable.nl, 8/06/2001

Elders op Oorgetuige :
Pierre-Laurent Aimard brengt werk van Schumann, Kurtág, Debussy, Liszt en Stroppa in deSingel, 30/01/2012
Muzikale miniaturen van György Kurtág in Espace Senghor, 6/12/2010
In memoriam Karlheinz Stockhausen (1928 - 2007), 10/12/2007

00:30 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

19/01/2013

Derde editie van de Week van de Klank in Brussel

Week van de Klank De derde editie van de Week van de Klank, van 21 tot 27 januari 2013, bulkt alweer van de activiteiten op verschillende locaties in Brussel. Alle thema's draaien rond klank en geluid. Het doel is het publiek een betere kennis rond het thema bij te brengen en alle betrokkenen in de maatschappij te doen inzien hoe belangrijk een goede geluidsomgeving is. De activiteiten: lezingen, workshops, concerten, performances, klankinstallaties, geluidswandelingen, filmvoor-stellingen,…  richten zich tot een ruim publiek en kennen een opvoedend en ludiek karakter. Het participatieve aspect is een prioriteit en mikt op de deelname van zoveel mogelijk mensen. De toegang tot alle activiteiten is gratis.

De Week van de Klank wil meer zijn dan een festival. Het is een maatschappelijk gebeuren dat verwondering, weerstand, hoop en verwachting op het gebied van geluid opwekt. Om een grotere impact te verwerven op het bewustzijn van de voor- en nadelen van geluiden in de omgeving, bestaat de taak van de Week van de Klank erin een ruim publiek in contact te brengen met het werk van geluidskunstenaars, -onderzoekers en -technici én met hoorspecialisten. Deze fundamentele en gedegen aanpak moet iedereen ertoe aanzetten zijn persoonlijke geluidsomgeving te verbeteren en veel kritischer te staan tegenover wat men hoort. Tijdens de Week van de Klank is het de bedoeling om ook niet-ingewijden te betrekken bij bepaalde kunstaspecten en klankproblemen (gehoorgezondheid, luisterkwaliteit,…), om met de deelnemers na te denken over de geluidsomgeving in de brede betekenis van het woord en in debat te treden over de kwaliteit ervan.

Ook tijdens deze nieuwe editie onderlijnen grootse evenementen de originaliteit en eigenheid van de basisfilosofie van de Week van de Klank: het belang van klank en geluid in de samenleving en in het alledaagse leven. En de aanwezigheid van grote namen en organismen werkt de bewustwording rond klank en geluid bij een ruim publiek in de hand. De Week van de Klank moet namelijk een plek blijven waar klankcreaties voor het eerst worden ontdekt.

In dit verband geeft de Libanese pianist Abdel Rahman El Bacha, laureaat van de Koningin Elisabethwedstrijd in 1978 én eregast van de Week van de Klank 2013, een uniek en origineel concert. Een wereldpremière is het. Hij speelt piano samen met zijn zoon, een pianostuk voor vier handen, en zijn nicht, zangeres. Dat zal tevens het openingsconcert van de Week van de Klank zijn, in Studio 4, de grote zaal in Flagey. Verschillende melodieën en harmonieën klinken goed in het oor, hoewel hun stijl niets met elkaar te maken heeft. El Bacha en zijn muzikale familie schenken ons een kleurrijk muziekboeket, zoals dat alleen kan tussen hechte vrienden.

De Belgische saxofonist en componist Fabrizio Cassol stelt zijn 'Conference of the Birds', een 'work in progress' voor, waaraan hij met vijf andere muzikanten al enkele maanden werkt. Zijn inspiratiebron is het dierlijke instinct. Bestaat er een scheidingslijn tussen de 'wilde' wereld en die van de mensen? Kan men muzikale harmonieën ontwikkelen aan de hand van spanningen die voortvloeien uit natuurwetten? Met Rudy Mathey: (bas)klarinet, Bert Cools: elektrische gitaar en geluid, Manu Baily: guitaren, Felix Zurstrassen: elektrische bas, Antoine Pierre: slagwerk, Fabrizio Cassol: alt en sopraan sax.

Leo Küpper is één van de pioniers van de elektroakoestische muziek in België. Hij geeft een masterclass rond de stem, samen met Anna Maria Kieffer, zangdocente in Sao Paulo. De titel: 'L'expression phonémique et vocale abstraite' over microfonische theorie en praktijk. Wat zijn de kwaliteiten van onbegrijpelijke talen in muzikale expressie: persoonlijke en groepsoefeningen rond abstracte, niet rechtstreeks waarneembare talen en gezangen vertrekkend vanuit het veralgemeende stemorgaan.

Léo Kupper brengt ook een concert. In deel één brengt hij een wereldpremière (met de hulp van de Ministerie van de Franse Gemeenschap) en in het tweede deel muziek met zangeres Anna Maria Kieffer. Een experimentele zoektocht rond abstracte stemmen en stemtechnieken die zangeressen aanwenden om ook hun onderbewustzijn te laten meezingen. Een menselijk avontuur dat in technologie muzikale schoonheid put.

De 'Arbre à sons', de 'Klankboom' van kunstenaar en verteller Bob Vanderbob is toegankelijk voor scholen mits reservering, en voor iedereen vanaf 7 jaar, vrij op woensdagnamiddag en zaterdag. De vertelboom schept een warme sfeer om naar boeiende verhalen te komen luisteren. Kinderen worden ondergedompeld in een betoverende driedimensionale klankwereld, een 'film voor het oor', en kunnen hun eigen fantasie botvieren dankzij dit luisterverhaal. 'Operatie Zonnebloem' is een 50 minuten durend verhaal met als belangrijkste thema de stad als macro-organisme.

Componisten en muzikanten Marc Galo (gitaar), Nico Nijholt (stem, trombone), Antoine Prawerman (klarinet) en beeldend kunstenaar Emile Cieslar (bekend door zijn project 'Muziek van Kleuren' en zijn kleurenorgel), brengen een creatie met de naam 'Schaduwen en kleuren'. Het is een performanceconcert vol bewegende schaduwen en resonanties.

Q-O2 is sinds 2006 een laboratorium voor experimentele hedendaagse muziek en klankkunst. Q-O2 werkt rond improvisaties, akoestische en elektronische composities, installaties en geluidskunst. Zij nemen dit jaar voor de tweede keer deel aan de Week van de Klank. Q-O2 brengt werk van kunstenaars Lee Patterson (Engeland) en Okkyung Lee (Korea). Okkyung Lee speelt cello. Lee Patterson werkt met hoormateriaal uit het onderbewustzijn, met veldopnames en filmmuziek. Beiden onderzoeken muzikale improvisatietechnieken.

OMFI#14
: dit collectief heeft als doel de geïmproviseerde muziek bekend te maken. Tijdens de Week van de Klank stelt One Moment Free Improv! zich op in de Micro Marché en palmt er de verschillende ruimtes in. Klanken, performances, beelden en verrassingen, rijke en onverwachtse structuren verrassen ons. Deelnemende kunstenaars: Tom Jackson (uk), Jacques Foschia, Antoine Boute, Fred Bernier, Frans Van Isaker, Willy Van Buggenhout; Mike Goyvaerts, Frederik Leroux, Mathieu Calleja, Matthieu Safatly, JJ Duerinckx, Kris Vanderstraeten, Timo Van Luijk, Pierre-Jean Vranken, Nico Gitto, Gille Peetermans en anderen.

Baudouin Oosterlynck
is een geluidskunstenaar. Sinds de vroege jaren 1990 werkt hij aan 'luisterinstrumenten' die verrassende geluiden op kaart zetten. Tijdens de Week van de Klank brengt hij zijn voorstelling en performance tussen een fiets en een geluidscreatie opnieuw tot leven, in de boeiende ruimte van gebouw 19 op het Flageyplein.

Het Kultuurkaffee van de VUB ontvangt ALIZE en hun kleine interactieve robotjes die kinderen vermaken. Zij stellen ook twee geluidsinstallaties voor, één van Valentin Ferré en één van Jeroen Vandensande/ Mathias Caesar, en een concert van het collectief Circumstance.

Anne F(estraets) stelt in de abdij van Vorst in samenwerking met Br@ss twee interactieve klankinstallaties voor. Daarin zoekt ze een verband tussen documentaire en fictie. Twee routes voor twee reizen, vertrekkend vanuit het meest intieme en uitdeinend naar het verre. Die verhalen worden muziek, vatten een stuk wereld en stellen ook onze blik en vaste overtuigingen in vraag.

Valérie Callewaert ligt aan de oorsprong van de klankinstallatie 'Les Baisers, Robert'. Ze licht een intrigerend detail uit een heel bekende foto en legt dat voor aan andere waarnemers. Hoewel het beeld dus bijzonder bekend oogt, lijkt het alsof men er toch nog niet het laatste woord over gezegd heeft... Een klankinstallatie die waarnemingen van geheel & details en van observatie & luisteren met elkaar confronteren.

DIZôRKESTRA nodigt het collectief One Moment Free Improv! uit in het Huis van de Creatie voor een interactieve en creatieve workshop rond klank. Real time werk en improvisatie onder begeleiding, staan hierbij centraal. Gratis en toegankelijk voor iedereen, ongeacht het niveau van de deelnemers. Je benadert muziek en instrumenten op een nieuwe manier, waardoor je gevoelig wordt voor hedendaagse creativiteit en klankexperimenten.

De vzw Empreintes brengt een workshop waarin aandacht voor klanken en geluiden wordt aangewakkerd. Een animatie&voorstelling die kinderen van 5 tot 8 jaar in een nieuwe wereld onderdompelt, die van Fee Decibel en Monster Groot Tumult (Groboucan) op zoek naar de Grot van de Muzieknoten. Een reis vol fantasie en avonturen die kinderen doet nadenken over een nieuwe mysterieuze wereld, die van de geluiden.

De vzw Musiques & Recherches biedt schoollopende kinderen de mogelijkheid om een aspect van de hedendaagse muziek te ontdekken: de elektroakoestische muziek, en in het bijzonder, akoesmatische muziek. Luisteren, geluiden voelen, woorden vinden om uit te drukken wat we waarnemen. Deze workshop helpt kinderen op weg in de wereld van de geluiden die ze rond zich heen horen.

Cecile Guigny nodigt ons uit in het CRACC, een ruimte gewijd aan interactieve elektronische technologieën. Historisch gezien waren technische en muzikale vernieuwingen altijd al nauw verbonden met elkaar. Hier worden, door middel van sensoren, motoren, aandrijvingen die in de kunst van vandaag worden aangewend, middelen en technologieën ontdekt, die door vele kunstenaars worden gebruikt.

De Klankwindmolens (Eoliens Sonores) bestaan uit een aantal elektrische windharpen die op daken van de stad worden geplaatst. Het zijn autonome uitzendkrachten die in realtime de muziek van de wind laten horen, op wifigolven en via een plastic ontvanger, een ongewoon uitzicht. Ook op internet te volgen. Een installatie van Ogeem.

Er lopen vier geluidsrally's door Brussel tijdens de Week van de Klank. De vzw. Brussel behoort ons toe/ Bruxelles nous appartient bundelt een tiental jaar al gesprekken in de twee talen van Brusselaars die over hun hoofdstad, hun wijk spreken... Die werden in de vorm van 3 tot 5 minuten durende klankbubbels bij elkaar gebracht. Het publiek, uitgerust met bewegwijzerde kaarten en stethoscopen, zal het centrum van de stad dus ontdekken via klankpalen waaruit die gesprekken klinken. Een leuke manier om de stad te bezoeken én te beluisteren!

De Cinematek onderzoekt de relatie tussen geluid en cinema aan de hand van de stomme film. We keren terug naar de tijd van de geluidloze film. Op het programma staan twee klassieke films Der Golem van Paul Wegener en Gold Rush van Chaplin. Stomme films, maar niet stil, want ze worden van muziek voorzien door de pianisten van de Cinematek. Die improviseren en begeleiden live. De Cinematek organiseert in het kader van de Week van de Klank ook twee filmvoorstellingen. Slechthorenden krijgen een simultane vertaling in gebarentaal (Belgisch Frans) voor de film Ma vie en rose van Alain Berliner. Loft van Erik Van Looy zal worden vertoond in de audio geschreven versie, die via 'voice off' visuele elementen beschrijft, voor slechtzienden dus. Er wordt tussen de dialogen door een beschrijving geboden van de beelden, en wel door rasechte acteurs, een Belgische specialiteit, waardoor de film levendig worden. Meer dan tijdens een droge beschrijving van beelden op het scherm.

Tijdens de Week van de Klank is het de bedoeling om ook niet-ingewijden te betrekken bij bepaalde kunstaspecten en klankproblemen (gehoorgezondheid, luisterkwaliteit,…), om met deelnemers en deskundigen na te denken over de geluidsomgeving in de brede betekenis van het woord en in debat te treden over de kwaliteit ervan. Aan elke kunstenaar die deelneemt aan deze Week van de Klank wordt dan ook uitdrukkelijk gevraagd om na te denken over een relevante uitwisseling met het publiek (uitleg over het voorgestelde werk, aanpak van de kunstenaar, het aanreiken van sleutels tot luisteren...), over inspraak en deelname op bepaalde momenten.

In deze geest werkt Numédiart ('Numediart Institute in Digital Art Technology'), een groep onderzoekers die samenwerkt met de Universiteit van Bergen. In het MIM stellen zij een interactieve en ludieke installatie op waarbij het publiek zelf muziek maakt. Die blijft daar de hele week staan. Mensen bewegen en verplaatsen zich en dankzij bewegingssensoren schrijven zij zelf een muziekcompositie. Een camera zet bewegingen dus om in muziek. Dit 'landschap van geluiden' wordt ook op een groot scherm geprojecteerd.

Tijd en plaats van het gebeuren :

De Week van de Klank / La Semaine du Son
Van maandag 21 tot en met zondag 27 januari 2013
op verschillende locaties in Brussel


Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.lasemaineduson.be

20:38 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

10/01/2013

24 uur lang genieten van muziek, dans & theater in Antwerpen

24 uur van het podium Van zaterdagochtend 12 januari om 9.00 uur tot zondagochtend 13 januari om 9.00 uur biedt podiumstad Antwerpen je 24 uur lang muziek, dans, theater, verrassingen en bezoekjes achter de schermen. Eén ticket geeft je toegang tot 25 podia, waar meer dan 100 voorstellingen en optredens te zien zijn.

Wat dacht je van een 'Slow Kick Off'?, een ontbijt in de Vlaamse Opera terwijl een dj gezellige muziek speelt en je rustig de krant leest leest. In Rataplan halen De Roovers hun favoriete literatuur uit de kast. DeTijd organiseert 'De dag van het woord': een 12 uur durend programma van theater, literaire performance, interviews en concerten. In het Huis voor de Amateurkunsten worden 3 theatergroepen 24 uur lang opgesloten. Ze moeten buiten komen met een volledig afgewerkte voorstelling. Katelijne Damen speelt 'Orlando' van Virginia Woolf om middernacht in de Bourla. Theater FroeFroe toont zijn poppenatelier en ChampdAction palmt de fietserstunnel onder de Schelde in. Het Koninklijk Ballet van Vlaanderen laat je meekijken tijdens repetities en geeft rondleidingen achter de schermen. Voor kinderen is er een workshop met kinderkoor Sterling, HETPALEIS opent zijn deuren en Theater FroeFroe speelt 'Bloed', een voorstelling die niet voor watjes is!

Moe? Ga dan overnachten in de Permekebibliotheek: je wordt er in slaap gewiegd door de mooiste stemmen. Maar de nacht inzetten met een feestje is natuurlijk ook een optie: check het Nieuwjaarsbal in De Roma, het feest in de Arenberg, in Petrol ...

Enkele tips :

Jeugd en Muziek: Not so big band - za 12/01 om 12.00 u in Amuz
De Not so big band bestaat uit 2 gitaristen, 2 drummers, 2 bassisten, 1 pianiste, 1violiste en 12 blazers. Voor de 24 uur van het podium in AMUZ brengen ze werk van onder meer Charles Mingus en Duke Ellington, maar ook het repertoire van de Belgische componist Karel Van Marcke gaan ze niet uit de weg. Door de combinatie van samenspel en solo worden steeds nieuwe interessante muzikale uitgangspunten ontdekt.

Andros Zins-Browne: &&&& - The David Lang project - za 12/01 om 15.00 u, 17.00 u en 19.00 u in wpZimmer
Choreograaf Andros Zins-Browne brengt &&&& - The David Lang project, een dansvoorstelling voor drie dansers en zes piano's, geïnspireerd door het werk van de Amerikaanse componist David Lang. Vertrekkend van eenvoudige repetitieve patronen drijven muziek en dans elkaar tot een indrukwekkende zintuiglijke complexiteit.

Walpurgis & HETPALEIS: Prinses Turandot - za 12/01 om 15.15 u in HETPALEIS
Prinses Turandot is een boeiende eerste kennismaking met de klassieke, vocale muziek. Het is een voorstelling waarin oosterse en westerse elementen samenkomen. Het publiek zit op kussens in een labyrint tussen de spelers en beleeft zo het sprookje van dichtbij.
In Prinses Turandot nemen een vertelster, twee operazangers en een muzikale duivel-doet-al de jonge toeschouwers mee op reis in de wereld van klassieke componisten als Lully, Mozart, Wagner, Bizet en Puccini. Zij vertellen een sprookjesachtig, maar ook grimmig oud Perzisch verhaal over de liefde. De kinderen ervaren, in een labyrint tussen de spelers, de kracht van de gezongen stem van héél dichtbij.
www.walpurgis.be

ChampdAction : Hold Your Horses ... but let the birds sing - za 12/01 om 22.20 u en 13/01 om 03.00 u en om 8.30 u in de fietserstunnel
In het kader van de opera Hold Your Horses van artistiek leider Serge Verstockt brengt het Antwerpse productiehuis voor nieuwe muziek ChampdAction een reeks performances in de fietserstunnel aan Petroleum Zuid in Antwerpen. Deze unieke plek met zijn vervreemdende akoestiek krijgt via filmopnames van de performances een plaats in de voorstelling van Hold Your Horses die op 22 mei 2013 in première gaat in deSingel.
Een zwerm (mechanische) vogeltjes neemt het op tegen het gedreun van elektrische gitaren en het diepe gegrom van Tibetaanse hoorns (performers: Serge Verstockt en Thomas Moore). Ook het publiek wordt betrokken bij de performance. Zij zullen de zwerm vogeltjes onder hun hoede nemen.
www.champdaction.be

Koen Plaetinck: Marimba time - za 12/01 om 23.00 u in Amuz
Slagwerker Koen Plaetinck mag gerust een muzikale duizendpoot genoemd worden. Een speciale plaats in zijn hart is gereserveerd voor de marimba. In dit halfuur durende programma brengt Plaetinck muziek van dé marimba-autoriteit op wereldniveau: de Japanse Keiko Abe. Laat je door de klank van de marimba meevoeren naar de Seashore en de Bamboo Grove.
www.koenplaetinck.com

Tijd en plaats van het gebeuren :

24 uur van het podium
Van zaterdag 12 januari om 9.00 u tot zondag 13 januari 2013 om 9.00 u
Op verschillende locaties in Antwerpen


Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.24uurvanhetpodium.be

Elders op Oorgetuige :
Performance Serge Verstockt ter voorbereiding van opera 'Hold Your Horses' in fietserstunnel onder de Schelde in Antwerpen, 28/11/2012

10:54 Gepost in Concert, Dans, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

13/12/2012

Driedaags minifestival rond John Cage in deSingel

John Cage In 2012 zou de Amerikaanse vernieuwer John Cage honderd jaar geworden zijn, ware het niet dat hij twintig jaar geleden overleed. Reden genoeg voor het Koninklijk Conservatorium Antwerpen om een driedaags minifestival te organiseren rond de avant-gardist. De bedoeling is hem niet enkel als componist te vieren, maar ook de literaire, spirituele en dansante Cage aan bod te laten komen. Op de eerste dag vinden er verschillende lezingen en masterclasses plaats die het belang van John Cage langs diverse invalshoeken belichten. De tweede dag is gewijd aan de invloed van Henri David Thoreau op John Cage en zijn oeuvre. Tijdens het slotconcert op donderdag steekt het HERMESensemble de handen in mekaar met de slagwerkers van het conservatorium en met spreker Tom Hannes. De John Cage Driedaagse vormt het resultaat van een onderzoeksproject van de Werkgroep Hedendaagse en Actuele Muziek (WHAM) van het Koninklijk Conservatorium Antwerpen van de Artesis Hogeschool.

  • Dinsdag 18 december 2012
    - 13.15 u - 13.50 u : Middagconcert
    John Cage, Variations (1958-1978)
    Studenten Muziek Koninklijk Conservatorium Antwerpen
    Variations is een reeks werken die John Cage componeerde tussen 1958 en 1967, er zijn in totaal acht versies. Sommige Variations zijn schoolvoorbeelden van "toevalsmuziek", andere zijn eerder "happenings" (uitgevoerd volgens een vaste score). Variations II kwam tot stand in 1961 en werd geconcipieerd "for any number of players and any sound producing means". De score bestaat uit elf transparante pagina's: zes lijnen en vijf punten. Door het maken van verbindingen tussen de lijnen en punten komt de "partituur" tot stand.
    Voor deze versie presenteren de uitvoerders twee 'lezingen' van de elf transparanten van Variations II. De eerste lezing wordt uitgevoerd op conventionele, de tweede op niet-conventionele instrumenten. De tijdsduur van elke 'lezing' werd vooraf bepaald op twintig minuten. Elke andere beslissing, van welke muzikale aard ook, werd genomen op basis van de transparanten: elke vraag werd zodanig geformuleerd dat ze kon beantwoord worden door het meten van de afstand tussen een punt en een lijn op de transparanten. Nadat alle vragen beantwoord waren, kwam de definitieve partituur tot stand. Elke uitvoerder speelt zijn eigen 'lezing', volledig onafhankelijk van de andere spelers.

    - 14.00 u - 14.45 u : Lezing Johan Pas : 'The noise of silence. De invloed van John Cage op de beeldende kunst'
    De impact van Cages composities en essays op de beeldende kunst van de jaren 460 is enorm. Radicale stromingen als happening, fluxus, popart, minimal art en conceptuele kunst echoën zijn ideeën. De titel "The Noise of Silence" verwijst naar  het feit dat Cages invloed met de nodige 'ruis' gepaard gaat. Aan de hand van kunstwerken en documenten onderzoeken we zowel Cages impact op beeldende kunstenaars als de onderlinge interacties tussen experimentele muziek en innovatieve beeldende kunst in de jaren ‘60.

    Johan Pas is kunsthistoricus en verbonden aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten Antwerpen (Artesis Hogeschool). Hij doceert, maakt tentoonstellingen en schrijft over hedendaagse kunst. Zijn onderzoek spitst zich toe op de neo-avant-gardes van de jaren ‘60 en ‘70 en de rol van gedrukte publicaties in hun artistieke praktijk.  Zijn meest recente publicatie is  Neonlicht. Paul De Vree & de neo-avant-garde (AsaMer, 2012).

    - 14.45 u - 15.30 u : Lezing Tom Hannes : 'Permission granted, but not to do whatever you want'. De zenbronnen van Cage
    Weinig figuren zijn van zo'n invloed geweest op de hedendaagse kunst als John Cage. En weinig figuren zijn zo van invloed geweest op John Cage als Daisetz Suzuki, de onorthodoxe Japanse professor Zenboeddhisme die eind de jaren 40 een roemruchte lezingenreeks gaf op Columbia University. Cage absorbeerde Suzukis zen en vond er antwoorden voor een hele reeks knopen waarmee hij worstelde: zijn eigen persoonlijke depressie, zijn artistieke worsteling over het raison d'être van muziek in de moderne wereld, en een rode draad om zich in de verwarring en de druk van het moderne leven staande te houden. Het is nauwelijks overdreven om te stellen dat sinds de late jaren ‘40 Cage componeren, uitvoeren èn luisteren steeds in het kader zag van precies datgene wat klassieke zenboeddhisten op hun meditatiekussen doen: een hernieuwd contact vinden met de wereld zoals hij is, door ons gewaarzijn te openen en het uit de klem van onze gewoonte-oordelen te bevrijden. Niet om tot nieuwe filosofische of esthetische absoluutheden te komen, maar er ons net blijmoedig van los te weken. De grote paradox is dat dit een onophoudelijke discipline vereist. You have to be serious in order for the comedy to be taken seriously.
    We bekijken de klassieke zen zoals die ontstond in China en Japan, de (verwesterde romantische) visie erop die Suzuki predikte en de originele en vruchtbare manier waarop Cage die visie verwerkte. Ten slotte onderzoeken we kort wat Cages zen te bieden heeft in een omgeving als de onze die ondertussen bol staat van Mindfulnesscursussen, en zen-muziek-opnames.

    Tom Hannes (1970) studeerde in 1992 de KUL af als Germanist met het proefschrift At Maturing Daily Glaoryaims, a poethics of John Cage. Hij organiseerde opgemerkte Cage-performances zoals Empty Words (Stuk 1993), The First Meeting of the Satie Society (Monty 1997, i.s.m. Ictus Ensemble), Chauncecleer, a medieval Circus on the Canterbury Tales (Toneelhuis 2000, I.s.m. Ward Weis en Zefiro Torna) en werkte samen met HERMESensemble aan Overpopulation and Art en The city wears a Slouch Hat. Hij werkt nu aan een Cage-meets-Orlando-Lasso-voorstelling voor Mons 2015. Sinds 1996 is hij een geëngageerd lid van de Europese zenwereld en schreef enkele boeken over het zenboeddhisme in onze tijd en cultuur: Zen of het konijn in ons brein (2008), Let's get mythical (2010), De vijf gezichten van angst (2012). In voorbeiding: De Boeddha van de badkamer (over Marcel Duchamp, 2013).

    - 16.00 u - 18.00 u : Masterclass Luk Vaes
    Prepared piano & extended piano techniques
    Na jarenlange ervaringen met het prepareren van piano's - op alle niveau's in onderwijs en concert praktijk, in samenwerkingen met vele componisten, in twee continenten - geeft Luk Vaes de opgebouwde kennis door. In het belang van het goed beheer van het instrument, van goede relaties met pianostemmers en -eigenaars, en uit liefde voor de geprepareerde-piano muziek, behandelt Luk Vaes in workshop vorm wat het betekent om een goed geprepareerde pianist te zijn.

    Luk Vaes studeerde piano bij onder andere Claude Coppens, Aloys Kontarsky en Yvar Mikhashoff, won eerste prijzen in verscheidene internationale wedstrijden en concerteerde met musici zoals Uri Caine en Thomas Quasthoff in de meest gerenommeerde festivals in Europa en de VS. Zijn opnames van pianowerken van Mauricio Kagel (Winter & Winter) wonnen negen internationale prijzen. In 2009 promoveerde hij tot Doctor in de Kunsten aan de Universiteit Leiden met een proefschrift over het oneigenlijke gebruik van de piano. Op dit ogenblik is hij als docent en artistiek onderzoeker verbonden aan het Koninklijk Conservatorium van Den Haag en het Orpheus Instituut (Gent). Hij coördineert ook de doctoraatsopleiding voor musici docARTES.

    - 19.00 u - 19.30 u : Performance John Cage, Four-Six (1992)
    Studenten Dans conservatorium & HERMESensemble
    Four6 (1992) is één van de laatste werken die John Cage componeerde, en behoort tot de zogeheten "number pieces", een reeks hyperabstracte werken voor uiteenlopende bezettingen -van solo's tot orkestzettingen- waar Cage zich in zijn laatste jaren na 1987 bijna uitsluitend op toelegde.
    Over deze reeks merkte de componist op tijdens een lezing in 1989 "in elk van deze stukken beoog ik iets dat ik nog niet gevonden heb. Mijn lievelingsmuziek is dewelke ik nog niet gehoord heb. Ik hoor de muziek niet die ik schrijf. Ik schrijf om die muziek te kunnen beluisteren die ik nog niet heb gehoord".
    In de notatie van Four6 gebruikt Cage "time brackets" die een tijdspanne afbakenen waarin een bepaalde klank geproduceerd dient te worden, zonder een vast tijdstip voorop te stellen. De uitvoerder beslist soeverein. Hierdoor wordt een uitvoeringspraktische flexibiliteit ingebouwd waardoor elke uitvoering anders is. De muziek richt zich, zoals Cage in dezelfde lezing uitlegt, tot "mensen die aandacht hebben voor de pure trilling van een klank, die niet op zoek zijn naar een ideale uitvoering, maar zich elke keer opnieuw geconcentreerd richten op wat er die keer gebeurt. Een muziek die de luisteraar meeneemt naar het moment waarop hij is".  
    Tijdens het exact 30 minuten durende werk worden er ongeveer 500 "sounds" gebracht. Dit zijn echter niet de enige klanken die een rol spelen tijdens de uitvoering: buiten weerklinken voetstappen, is er ruis van een autoweg, misschien een onweer, een sirene van een ambulance, het kletteren van glazen in de bar… Stilte in akoestische zin bestaat voor Cage immers niet: "het is een bewustzijnsverandering, een transformatie. Mijn werk wordt een verkenning van het toevallige, het onbedoelde".
    Het materiaal van Four6 vermeldt: "For any way of producing sounds (vocalization, singing, playing of an instrument or instruments, electronics, etc.)". De vier uitvoerders krijgen de opracht: "Choose twelve different sounds with fixed characteristics (aplitude, overtone structure etc.). Play within the flexible time brackets given". Het is evident om dit gegeven in een muzikale context te plaatsen, maar heel goed mogelijk om ruimer te denken. De laatstejaarsstudenten van de Dansafdeling van het Koninklijk Conservatorium bestudeerden de partituur, en vormden duo's met twee musici, om zo op een unieke manier het testament van Cage te benaderen.

    - 20.00 u - 20.50 u : Concert Luk Vaes
    John Cage: Sonatas & Interludes for prepared piano (1946-1948)

    Onder deze noemer bundelde John Cage een serie van twintig werken voor geprepareerde piano die hij in de periode 1946-1948 had geschreven, kort nadat hij kennis gemaakt had met Indische filosofie en de leer van kunsthistoricus Ananda K. Coomaraswamy. De cyclus bestaat uit zestien sonates en vier interludia gecomponeerd in een vrijere vorm. Het doel van de compositie is de acht permanente emoties van de Indische Rasa-traditie uit te drukken (liefde, vrolijkheid, razernij, medeleven, afkeer, angst, moed, verwondering).
    Begin jaren '40 doorging John Cage een ernstige persoonlijke en artistieke crisis. Zijn werken werden nauwelijks geaccepteerd door het publiek, en hij raakte teleurgesteld in de idee van kunst als manier om te communiceren. Begin 1946 ontmoette hij echter de Indische musicus Gita Sarabhai die in de Verenigde Staten de westerse muziek kwam bestuderen. Zij introduceerde Cage in de Indische filosofie en muzikale opvattingen, en leerde hem dat het doel van muziek in Indië was "de geest te verstillen en tot rust te brengen, en hem zo ontvankelijk te maken voor goddelijke beïnvloeding". Op deze manier zou Cage muziek en muziek schrijven sindsdien gaan benaderen.

    De Sonatas & Interludes vormen het hoogtepunt uit Cage's oeuvre voor solo geprepareerde piano. Door de unieke omvang van deze avondvullende set is de reeks benodigde preparaties meteen ook de omvangrijkste van alle solo werken. Het overgrote deel van de intussen reeds meer dan een halve eeuw oude historische materialen zijn tegenwoordig echter niet meer te vinden. Aangezien elk stuk nochtans door materiaalsoort, gewicht en grootte, een geheel eigen invloed heeft op de pianoklank, is een historisch geïnformeerde aanpak van belang voor het op prijs stellen van dit meesterwerk. Na een lange zoektocht vond Luk Vaes op de zolder van een Amerikaanse kunstenaar een oude doos met originele preparaten, nog samengesteld door Cage zelf. Na minutieuze metingen, kunnen nu passende vervangstukken gezocht, gevonden en toegepast worden. Voor het eerst in België voert Luk Vaes de Sonatas & Interludes op deze manier uit.

    - 21.00 u - 21.30 u : Performance John Cage, Four-Six (1992)
    Studenten Dans conservatorium & HERMESensemble
  • Woensdag 19 december 2012
    - 19.00 u - 19.30 u : Performance John Cage, Four-Six (1992)
    Studenten Dans conservatorium & HERMESensemble

    - 20.00 u - 20.50 u : Lecture concert Erwin Jans : 'On the Duty of Civil Disobedience', Cage & Thoreau
    Koor conservatorium olv. Luc Anthonis en Geert Hendrix

    In 1985 "componeerde" John Cage de muzikale installatie "Essay". Hij herschreef hiervoor het essay "On the Duty of Civil Disobedience" van de Amerikaanse transcendentalist Henry David Thoreau  uit 1849 volgens het door hem vaak toegepaste mesostic-systeem. Een "mesostic" is een gedicht of tekst waarbij de zinnen zo geschikt worden in de bladspiegel dat er verticaal een nieuwe zin ontstaat. De zin die zo werd bekomen luidt "MESSE DES PAUVRES". Dit verwijst naar een werk voor koor en orgel uit 1895 van de Franse componist Erik Satie die sterk werd bewonderd door Cage. De componist herschreef Thoreau's essay in achttien versies. De eerste versie redelijk lang, alle volgende versies steeds korter. Vervolgens nam hij lezingen van alle achttien versie op, en rekte de duurtijd van elk van de achttien stemmen elektronisch uit zodat alle lezingen even lang zouden duren als de eerste versie. Hierdoor werd een geluidsinstallatie van een twintigtal minuten gecreëerd voor elektronische tape.

    Dit gegeven vormt het uitgangspunt voor een lecture concert, waarbij dramaturg Erwin Jans op zoek gaat naar de banden tussen John Cage en de anarchistische literatuur en beweging in de twintigste eeuw, de politieke Cage.

    Erwin Jans (Hasselt, 1963) studeerde Germaanse Filologie en Theaterwetenschap aan de KULeuven. Hij werkte als dramaturg in Brussel (KVS) en Rotterdam (ro theater). Op dit ogenblik is hij dramaturg bij Toneelhuis (Antwerpen). Hij doceert over theater en drama aan de KULeuven en aan de Artesis Hogeschool Antwerpen (Koninklijk Conservatorium). Hij was redacteur van het tijdschrift freespace Nieuwzuid. Hij publiceert over theater, literatuur en cultuur in onder andere Eutopia, Etcetera, Recto:Verso, nY. Hij schreef monografieën over Wim Vandekeybus, Franz Marijnen, Arne Sierens en Dora Van der Groen. In 2006 verscheen zijn essay Interculturele Intoxicaties. Over kunst, cultuur en verschil (Epo). Samen met Dirk van Bastelaere en Patrick Peeters maakte hij de poëziebloemlezing Hotel New Flandres. Zestig jaar Vlaamse poëzie 1945-2005 (2008). Samen met filosoof Eric Clemens schreef hij Democratie onder vragen (2010).

    - 21.00 u - 21.30 u : Performance John Cage, Four-Six (1992)
    Studenten Dans conservatorium & HERMESensemble
  • Donderdag 20 december 2012
    - 19.00 u - 19.30 u : Performance John Cage, Four-Six (1992)
    Studenten Dans conservatorium & HERMESensemble

    - 20.00 u - 21.20 u : Concert
    John Cage, William Russel, Lou Harrisson: Credo in US
    Kenneth Patchen/John Cage: The City wears a Slouch Hat (1942)

    Studenten Percussie conservatorium, Tom Hannes & HERMESensemble olv. Vykintas Baltakas
    Een van de belangrijkste innovaties in de muziek van de twintigste-eeuwse klassieke avant-garde is de fenomenale uitbreiding van enerzijds het slagwerkinstrumentarium, anderzijds de uiteenlopende gebruiken van deze instrumenten. Kort door de bocht gesteld luidde de introductie van de Indonesische gamelaninstrumenten door Claude Debussy op de Parijse wereldtentoonstelling van 1889 het begin in van alle vernieuwingen in de muziek van vorige eeuw, en de meeste Europese avant-gardecomponisten zijn in hun experimenten en in de zoektocht naar muzikale alternatieven steevast vertrokken van de mogelijkheden van het slagwerk, denk maar aan Karlheinz Stockhausen, Iannis Xenakis, en Edgar Varèse. In Europa leefde de functionele overtuiging dat om muziek te vernieuwen teruggegrepen diende te worden naar een soort oerinstrumentarium, het slagwerk dus. Naast de introductie van allerlei exotische instrumenten (gongs, bongo's, conga's etc.) ging men daarvoor ook zoek naar instrumenten uit het eigen verleden, bijvoorbeeld de herontdekking van de krotales, in oorsprong een Grieks slagwerkinstrument.

    Ook de Amerikaanse muziekvernieuwers vonden hun eerste inspiratie in de Oosterse percussie: Lou Harrison (1917-2003) was net als Debussy betoverd door de gamelans en schreef er verschillende werken voor. Tribute to Charon werd bedacht in de jaren dertig maar pas afgewerkt in 1982, en presenteert een uitgebreide selectie percussieve exotica als schildpadschilden, diverse gongs en Chinees slagwerk. Harisson had net als John Cage compositie gestudeerd bij Arnold Schoenberg, en het percussie-ensemble van Cage voerde zijn werk ook geregeld uit. Ook Cages Credo in US (1942) en het uitbundige hoorspel The City wears a Slouch Hat (1942,op tekst van Kenneth Patchen) vraagt om een bonte verzameling slagwerk zoals gedempte gongs, tom-toms en blikken dozen, terwijl tegelijk prototypes van de "sound samples" worden geïntroduceerd (radio & fonoplaten). William "Bill" Russell (1905-1992) was goed bevriend met John Cage, en legde in zijn oeuvre eveneens de klemtoon op percussie. Daarnaast was Russell ook actief in de jazzscène van New Orleans, en werd zijn werk hierdoor sterk beïnvloed. Zijn Three Dance Movements (1933) werden ook geschreven voor de slagwerkgroep van Cage, en vergen eveneens een bevreemdend alternatief instrumentarium.

  • Doorlopend in de Hal Witte zaal
    According to Cage - interactieve iInstallatie van Teun De Lange
    De installatie According to Cage is een eerbetoon aan de prachtige intuïtieve muziek(notatie) die John Cage ontwikkelde voor Aria (1958), maar het is tegelijk ook een vernieuwende interactieve muziekapplicatie. Wie zingt, fluit of een instrument bespeelt zal merken dat de applicatie automatisch samples opneemt en in drie 'stemmen' afspeelt/weergeeft als bas/rood, tenor/geel of sopraan/blauw. Bij het interactieve gebruik is deze muzieknotatie niet alleen esthetisch interessant, maar ook 'gewoon' een efficiënte weergave van het muzikale proces. De muzieknotatie van Cage werkt bij vrije improvisatie - zo blijkt - beter dan meer traditionele systemen.
    De technische basis van de installatie is de Jazzperiments-applicatie, die is ontwikkeld in open source Java op basis van de beroemde Gervill JavaSound-bibliotheek (ook onderdeel van Android).  In de Jazzperiments-applicatie wordt alle technische informatie (bijvoorbeeld in Hz of dB) vertaald naar muzikale informatie (bijvoorbeeld noten, intervallen of akkoorden). De harmonie van de interactie kan worden bepaald op basis van een grote variatie aan toonladders. Ook vanuit een muzikaal in plaats van technologisch perspectief  is er dus veel te ontdekken, te beleven en te experimenteren.
    www.jazzperiments.com/cage

Tijd en plaats van het gebeuren :

John Cage Driedaagse
Van dinsdag 18 t.e.m. donderdag 20 december 2012
deSingel - Antwerpen

Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.desingel.be, www.artesis.be/conservatorium en hermesensemble.be

Extra :
John Cage : www.johncage.info en youtube
John Cage at Seventy: An Interview, Stephen Montague (1985) op UbuWeb Papers
John Cage Online : links compiled by Josh Ronsen
John Cage (1912 - 1992) : Goeroe of charlatan ?, Jan De Kruijff op www.musicalifeiten.nl
Larry Polansky op www.dartmouth.edu en youtube

Elders op Oorgetuige :
Flirten met Saint John : Ictus verrast met ongewoon concert van John Cage, 21/09/2012

14:09 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

04/12/2012

Images Sonores in het teken van elektronische en elektro-akoestische muziek

Images Sonores Voor de veertiende keer organiseert het Centre Henri Pousseur het festival Images Sonores dat van 7 tot en met 9 december opnieuw helemaal in het teken staat van de elektronische en de elektro-akoestische muziek.

Opgericht in 1970 als het Centre de Recherches et de Formation Musicales de Wallonie door Henri Pousseur en Pierre Bartholomée, twee voorvechters van de elektronische muziek in België, kan het centrum bogen op een rijke traditie. Het hielp en helpt componisten en uitvoerders met het realiseren van de elektronische aspecten van muziekwerken. Zo passeerden in het verleden reeds Riccardo Nova, Fausto Romitelli, Claude Ledoux, Jean-Luc Fafchamps, Luc Ferrari, David Shea en Eric Sleichim in Luik om gebruik te maken van de know-how van het Centre Henri Pousseur.

Na de periode met de Pousseur en Bartholomée kwam de artistieke leiding van het centrum in handen van achtereenvolgens Pascal Decroupet, Marie-Isabelle Collart, Claude Ledoux, Arne Deforce en Stephane Ginsburgh. Bij het aantreden van deze laatste en de aanstelling van Marie-Isabelle Collart als algemeen verantwoordelijke, werd de organisatie in 2010 herdoopt tot het Centre Henri Pousseur.

Het werken met elektronische muziek kan verschillende vormen aannemen: van vooraf opgenomen geluiden (de klassieke 'tape') tot de het live integreren van de klanken en zelfs het direct vervormen van de door de live muzikant gespeelde partij. Daardoor vervagen de grenzen tussen loutere technologie en 'live' muziek en deze tussen de technicus en de 'klassiek' spelende muzikant. Bovendien zijn heel wat muzikanten uit de elektro-akoestische sector niet alleen in de 'klassieke”' richting actief, maar ook in de jazz, de improvisatie of de rock, waardoor opnieuw de schotten tussen stijlen en tradities onder druk gezet worden.

Laptopduo
Traditioneel werkt Images Sonores nauw samen met het conservatorium van Luik, wat zich, net als vorig jaar, vertaalt in een carte blanche tijdens de openingsavond op 7 december. Studenten en docenten als altviolist Vincent Royer en laptopper Gilles Gobert (docent compositie en elektro-akoestische muziek) zullen te horen zijn in werken van componisten uit diverse generaties en signaturen.

Gobert treedt aan in de gedaante van [KNAPP], het laptopduo dat hij vormt met Gilles Doneux. Naast twee stukken voor het duo, zullen de twee ook te horen zijn in een creatie van Alithéa Ripolls voor twee laptops en altviool. Van de pas achtentwintigjarige Franse componist Franck Bovet (actief als klassiek pianist, maar tevens in de jazz en de improvisatie) is 'AUM' voor timbales en live elektronica te horen en van de Amerikaan John Drumheller, medeoprichter van het Boulder Laptop Orchestra, 'The View From Dead Horse Pint' in een versie voor basklarinet en elektronica. Het programma wordt vervolledigd door 'Quatre Contre Sept' van de Fransman Jean-Yves Bosseur (een gewezen student van Stockhausen en Pousseur) en 'Möbius Trip' van de 73-jarige ouderdomsdeken en Luikenaar Georges Elpenor.

Hardcore
Op 8 december, de tweede dag van het festival, staat gewezen artistiek directeur van het Centre Henri Pousseur en cellist Arne Deforce centraal. Dit voormalig lid van Ictus en ChampdAction is tegenwoordig uitsluitend als freelancer actief en geldt als een van de vaandeldragers van de hedendaagse muziek in België. Zijn opnames van de cellowerken van Xenakis, verschenen op Aeon en met medewerking van het gereputeerde ensemble Musikfabrik, leverde hem in 2011 een Caeciliaprijs op.

Deforce speelde ook samen met muzikanten van buiten het klassieke speelveld, waaronder de Fin Mikka Vaino van Pan Sonic en de Amerikaanse drone-kunstenaar Phil Niblock. Diezelfde grensoverschrijdende houding typeert de twee componisten die op het programma staan voor zijn concert tijdens Images Sonores. 'Life-Form' is een opdracht van het Centre Henri Pousseur aan de uit Wales afkomstige componist Richard Barrett die ook actief is in het Electro-Acoustic Ensemble van het vrije improvisatie-icoon Evan Parker. Raphaël Cendo, de tweede componist op het programma, komt dan weer uit de wereld van de hardcore rap, wat meteen een aannemelijke verklaring vormt voor de overdonderende volumes waarvoor hij een zwak heeft. Cendo is daarnaast iemand die graag de grenzen van het menselijk haalbare opzoekt, zeker wat snelheid betreft. Voor 'Foris', dat enkele weken geleden nog te horen was tijden TRANSIT, wordt Deforce bijgestaan door een installatie van speakers, opgesteld op verschillende plaatsen in de ruimte.

Prix Henri Pousseur
In 2009 lanceerde het Centre Henri Pousseur een tweejaarlijkse wedstrijd voor de Prix Henri Pousseur die openstaat voor jonge componisten die studeren aan de conservatoria van Brussel, Luik , Bergen of aan het IMEP in Namen. De eerste laureaat was Gilles Doneux (op Images Sonores te horen als lid van [KNAPP]) en vorig jaar was de prijs voor Gaëlle Hyernaux met het werk 'Trois Murs' voor stem, fluit, cello, piano en elektronica.

Hyernaux is een vaste waarde op Images Sonores. Zo was ze tijdens de vorige editie aanwezig als vocaliste en componiste. Als winnares van de Prix Henri Pousseur kreeg ze een compositieopdracht van het Centre Henri Pousseur voor een strijkkwartet met elektronica dat op de slotdag van Images Sonores gecreëerd zal worden door het Quatuor Tana. Dit strijkkwartet, opgericht in 2004, heeft de digitale evolutie niet alleen qua klank omarmd. De vier muzikanten durven immers de klassieke gedrukte partituren al eens achterwegen laten voor muziek die ze aflezen van een laptop. Naast het werk van Hyernaux speelt het Quatuor Tana ook het eerste strijkkwartet (met elektronica) van Michel Fourgon (docent compositie en muziekgeschiedenis aan het conservatorium van Luik) en 'Scratches' van de Fransman Yann Robin.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Festival Images Sonores
Van vrijdag 7 t.e.m. 9 december 2012
Théâtre Universitaire Royal - Luik


Meer info : www.memm.be

Bron : artikel overgenomen van Kwadratuur.be
Images Sonores 2012. Luik onder stroom, Koen Van Meel op Kwadratuur.be, 20/11/2012

12:52 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Nederlandse componist Guus Janssen ontvangt oeuvreprijs tijdens Festival Dag in de Branding

Guus Janssen Op zaterdag 8 december ontvangt de Nederlandse componist Guus Janssen (foto) de prestigieuze Johan Wagenaar Prijs voor zijn gehele oeuvre uit handen van Wethouder Cultuur Marjolein de Jong. De 26ste editie van het Haagse Festival voor eigentijdse muziek Dag in de Branding staat die dag in het teken van deze prijsuitreiking. Het programma van het festival laat de veelzijdigheid van het oeuvre van Guus Janssen horen: van opera tot jazz, van lied tot declamatie, van gemanipuleerde film tot niet eerder gehoorde muziek. Of, zoals Guus Janssen het zelf uitdrukte: " compositie versus improvisatie, diepe ontroering versus grote gein, de grootst mogelijke subtiliteit versus kolere herrie."

Het feestelijke programma begint 's middags om 15.00 u in het Korzo theater, waar het Mondriaan Kwartet naast Streepjes en Yellow & Red Notes van Guus Janssen ook werk uitvoert van Anton Webern en Paul Termos en een door Guus Janssen bewerkt stuk van de Nederlandse componist Jacob van Domselaer. Om 17.00 u volgt er een tussenstop in het Paard van Troje, waar het PianoDuo Hallelujah Junction van John Adams uitvoert, gevolgd door een optreden van Hauschka en Samuli Kosminen (múm), in het kader van de serie Daydreaming. Het gratis toegankelijke avondprogramma vindt plaats in Theater aan het Spui en begint om 20.15 u. Naast enkele solisten en het ensemble Nieuw Amsterdams Peil (NAP) treedt de prijswinnende componist ook zelf op als solist en als lid van zijn trio. Die avond gaat ook Enkele Volzinnen in première, een liederencyclus die Guus Janssen speciaal schreef voor zijn broer Thom en schoonzus Lenneke Ruiten. In dit avondprogramma komt de veelzijdigheid van Janssen's oeuvre volledig aan bod: van opera tot jazz, van lied tot declamatie, van gemanipuleerde film tot niet eerder gehoorde (oude) muziek. Of, zoals de componist het zelf uitdrukte: "… compositie versus improvisatie, diepe ontroering versus grote gein, de grootst mogelijke subtiliteit versus kolere herrie."

Guus Janssen in Korzo theater en Theater aan het Spui
Janssen speelde met vooraanstaande musici en als solist vertolkte hij met name eigen composities en improvisaties en was hij regelmatig te gast op diverse internationale festivals. Janssens oeuvre reikt van piano- en kamermuziek tot symfonisch werk. Naast zijn eigen formaties is Janssens muziek zowel nationaal als internationaal uitgevoerd door vele andere ensembles, orkesten en solisten. Sinds 2007 is Janssen verbonden aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag als docent compositie. In 2008 verscheen op zijn eigen label Geestgronden de solopiano cd Out of frame die in de landelijke pers unaniem uitbundig werd geprezen.

De jury van de Johan Wagenaar Prijs over Janssen:
Componist Guus Janssen is ‘Holland op z’n best’. Zijn oeuvre is authentiek, uitgesproken eigen en met niets anders te vergelijken. Zijn werk heeft zo’n unieke signatuur dat al zijn stukken, om het even uit welke periode, altijd meteen als ‘typisch Janssen’ te herkennen zijn. De jury beschouwt hem als een van de meest creatieve en vrijdenkende componisten van deze tijd. De jury is onder de indruk van de veelzijdigheid van het oeuvre van Guus Janssen, de inventiviteit en enorme ideeënrijkdom die uit zijn werk spreekt.

Tijdens de dag komen diverse werken van deze componist aan bod in Korzo en Theater aan het Spui. Naast een aantal zangers en solisten en het ensemble Nieuw Amsterdams Peil, treedt Guus Janssen ook zelf op, als solist en als lid van zijn trio.

Dubbelprogramma Pianoduo en Daydreaming in het Paard van Troje
Tussen de prachtige composities van Guus Janssen door krijgt u even iets heel anders in het Paard van Troje. Daar presenteren wij een dubbelprogramma bestaande uit Het Pianoduo Gerard Bouwhuis & Cees van Zeeland en Hauschka ft. Samuli Kosminen in het kader van de succesvolle Daydreaming serie.

Het Pianoduo heeft een uitgesproken voorkeur voor muziek uit de 20e eeuw en speelt op 8 december Hallelujah Junction (1996) van componist John Adams. Op festivals voor hedendaagse muziek is het tweetal een graag geziene gast. Door programma’s samen te stellen uit 'meesterwerken' van deze eeuw in combinatie met nieuw werk hoopt Het Pianoduo met de uitvoering en de uitbreiding van dit repertoire een extra dimensie te geven aan de muziekpraktijk.

Hauschka (alias van de Duitse muzikant Volker Bertelmann) timmerde het afgelopen decennium stevig aan de weg met zijn muziek voor 'prepared piano', waarbij zijn klassieke pianotechniek even hoorbaar is als zijn hiphop achtergrond en zijn kennis van elektronische muziek.  Samuli Kosminen studeerde aan het Pop & Jazz Conservatorium van Helsinki en ontwikkelde zich tot een van Finlands meest succesvolle slagwerkers. Hij speelt onder meer bij de IJslandse groep múm en is lid van de Finse band Edea, waarmee hij in 1998 op het Eurovisie Songfestival stond.

Dag in de Branding 26 : Guus Janssen
Zaterdag 8 december 2012 vanaf 15.00 u
Op verschillende locaties in Den Haag


Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.dagindebranding.nl

Extra :
Guus Janssen : www.guusjanssen.com, www.muziekencyclopedie.nl en youtube

11:52 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

03/12/2012

Tero Saarinen in Brugge met visueel sterke en emotioneel geladen voorstelling die dans en livemuziek combineert

Tero Saarinen Na het zeer gesmaakte Borrowed Light vorig seizoen, keert de internationaal gerenommeerde Finse choreograaf Tero Saarinen terug naar Brugge met opnieuw een visueel sterke en emotioneel geladen voorstelling. De triple bill Westward ho! / Scheme of Things / Vox Balaenae combineert wederom dans en livemuziek. In Westward Ho! voeren drie mannelijke dansers onder een verblindend noorderlicht repetitieve en beheerste bewegingspatronen uit op muziek van onder andere Gavin Bryars. Scheme of Things is een fascinerende studie van relaties en gedragspatronen. Deze choreografie werd in 2009 oorspronkelijk gecreëerd voor het Nederlands Dans Theater. Deel drie, Vox Balaenae (stem van de walvis), is een solo van Saarinen zelf op muziek van de Amerikaanse George Crumb. Een eenzame danser laat zich omhullen door een compositie die walvisgeluiden verklankt, live uitgevoerd door het Franse Ensemble intercontemporain. De krachten van de natuur zijn onweerstaanbaar aanwezig in dit mysterieuze en sterke werk. Hoe kan December Dance 12 beter openen dan met deze voorstelling die baadt in de sfeer van het Noorden én dan nog op de Finse nationale feestdag?

De avond begint met Westward Ho!, dat wordt beschouwd als Tero Saarinens internationale doorbraak. Dit stuk, dat in première ging in 1996, geeft een bevreemdend melancholisch, zacht humoristisch beeld van vriendschap, egoïsme en verraad. De avond vervolgt met het ensemblestuk Scheme of Things. Saarinen creëerde dit stuk in 2009 voor het toonaangevende Nederlandse gezelschap NDT1. Hier koos Saarinen voor een collage van melodieën van verschillende muzikanten. Zo ondersteunt hij de uitwerking van de gekozen thema's via melancholie, hunkering en tragikomedie.

Vox Balaenae
De nieuwe creatie van Tero Saarinen, Vox Balaenae, dient zich aan als een osmose met een hedendaagse klassieker van de Amerikaanse componist George Crumb, een van zijn bekendste werken: Vox Balaenae. Voor deze vreemde, betoverende maar krachtige muziek inspireerde hij zich op een opname van het gezang van de bultrugwalvissen in de diepten van de oceaan. Het stuk bestaat uit drie delen: een proloog en een epiloog, met tussenin vijf variaties met namen die verwijzen naar de geologische tijdperken. Zoals hij meestal doet, geeft George Crumb instructies voor theatrale elementen in de manier van uitvoering: de piano, de cello en de fluit zijn elektrisch versterkt en van de muzikanten wordt verwacht dat ze gemaskerd spelen op een podium badend in diepblauw licht. Met deze enscenering wil George Crumb de nadruk leggen op de onpersoonlijke macht van de natuurkrachten.

Ook choreograaf Tero Saarinen putte inspiratie uit de oerkracht van de aarde en werd sterk beïnvloed door veel thema's die George Crumb na aan het hart liggen: de immense en toch fragiele krachten van de natuur en de verwijdering van de moderne mens van het milieu zijn op overweldigende wijze aanwezig in de muziek zowel als in de choreografie. In de interpretatie van Saarinen wordt een enkele danser omgeven door de muziek, live uitgevoerd door drie solisten van het Ensemble intercontemporain. Vox Balaena is de eerste samenwerking van Tero Saarinen Company met dit veelgeprezen gezelschap, waarvan de artistieke leiding in handen is van een landgenoot, de Finse dirigent Susanna Mälkki.

Volgens Tero Saarinen geeft Vox Balaenae uitdrukking aan het onvermijdelijke conflict dat het gevolg is van ons hedonisme: "De danser, naakt en monsterlijk in zijn menselijkheid, bevindt zich op de laatste oever, waar hij wordt geconfronteerd met krachten die groter zijn dan hijzelf. Ik associeer de boodschap van de muziek - de dood van de natuur en een schreeuw om hulp - met de dood van de beweging en de vorm. Mijn choreografie is dan ook geïnspireerd door het minimalisme. De bewegingstaal werd beïnvloed door verschillende stijlen, variërend van de wortels van de Butoh tot de klassiekers van de moderne dans."

Het creatieve proces van Vox Balaenae is uniek en erg verschillend van de vorige solo van de choreograaf, Hunt, die een zeer persoonlijke visie was op Le Sacre du Printemps. De choreograaf Tero Saarinen danst zelf Vox Balaenae, maar hij verduidelijkt: "Ik heb deze choreografie niet voor mij geschreven. Het stuk heeft nood aan een expressieve en ervaren danser, maar het geslacht van de danser heeft geen noemenswaardig belang. Ik heb intens samengewerkt met mijn geroutineerde dansers Satu Halttunen, Henrikki Heikkilä en Sini Länsivuori, en elk van hen zal het stuk in de komende jaren uitvoeren."

De wereld van George Crumb
George Crumb, geboren in Charleston op 24 oktober 1929, is een Amerikaanse componist van moderne en avantgardemuziek. Zijn werk wordt getypeerd door het gebruik van ongebruikelijke klankleuren en speeltechnieken.

Crumb begon al op vroege leeftijd met componeren. In 1950 behaalde hij zijn bachelor aan het Mason College of Music in Charleston. Na het behalen van zijn masters aan de Universiteit van Illionois te Urbana-Champaign studeerde hij korte tijd in Berlijn (1954-55). Daarna keerde hij terug naar de Verenigde Staten waar hij in 1959 zijn doctoraal-graad in compositie behaalde aan de Universiteit van Michigan. Hoewel Crumb veel bekendheid heeft verworven met zijn composities, gaf hij tot zijn pensioen in 1997 vooral les. Vanaf 1965 gaf hij les aan de Universiteit van Pennsylvania, waar hij meer dan dertig jaar doceerde. Onder zijn leerlingen zijn onder anderen de componisten Uri Caine en Osvaldo Golijov. Na zijn pensioen in 1997 bleef hij componeren. Crumb werd diverse malen onderscheiden voor zijn werk. Zo ontving hij de Pulitzerprijs voor het orkestwerk Echoes of Time and the River in 1968 en een Grammy Award voor Star-Child in 2001. Ook Crumbs zoon David is componist. Zijn dochter Ann is actrice en zangeres.

Crumbs werk kenmerkt zich door een onorthodoxe benadering van speeltechniek en uitvoering. Vaak wordt van de spelers gevraagd dat zij het instrument op ongebruikelijke manieren bespelen, of dat zij tijdens het stuk het podium verlaten en weer opkomen. Ook wat opmaak van de notatie betreft verlaat Crumb vaak de gebaande paden. In een aantal van zijn stukken staat de muziek bijvoorbeeld genoteerd in een cirkel of spiraalvorm. Hij toonzette diverse teksten van de Spaanse dichter Federico Garcia Lorca. Voorbeelden hiervan zijn 'Ancient Voices of Children' - een liederencyclus uit 1970 voor twee zangers en klein ensemble waaronder ook een speelgoedpiano - en de vier boeken met madrigalen die hij schreef in de late jaren 60. Verder schreef hij veel van zijn vocale werken voor de zanger Jan DeGaetani.

Een van Crumbs bekendste werken is 'Black Angels' uit 1970, een werk vol heftige kleurschakeringen gecomponeerd naar aanleiding van de Vietnamoorlog. Het is geschreven voor elektrisch strijkkwartet, hoewel ook gebruik kan worden gemaakt van versterkte akoestische instrumenten. Niet alleen wordt van de strijkers gevraagd dat zij hun instrumenten op diverse onconventionele manieren bespelen, maar ook bespelen zij andere instrumenten, waaronder gong en glasharmonica. Met name door een opname van het Amerikaanse Kronos Quartet werd dit strijkkwartet bekend.

Een ander bekend werk is 'Makrokosmos' uit 1972, een serie van vier boeken met composities voor piano. De titel verwijst naar Béla Bartóks Mikrokosmos, een soortgelijke serie met korte karakterstukken. Crumb gaat echter veel verder als het gaat om speeltechniek. De piano is niet alleen versterkt maar ook geprepareerd door middel van het plaatsen van objecten tussen de snaren. Crumb zelf noemt de techniek van pianopreparatie overigens ‘extended piano’. De speler moet meerdere malen woorden roepen of zingen.

In het werk 'Vox Balaenae' uit 1971 ('stem van de walvis') dragen de drie spelers, een fluitist, cellist en pianist, maskers. De compositie verklankt de geluiden van bultruggen. De fluitist zingt tijdens het stuk door de fluit.

Tijd en plaarscvan het gebeuren :

Tero Saarinen & Ensemble Intercontemporain : Westward ho! / Scheme of Things / Vox Balaenae
Donderdag 6 december 2012 om 20.00 u
(Inleiding door Gloria Carlier om 19.15 u )
Concertgebouw - Brugge
't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.concertgebouw.be

Extra :
George Crumb: www.georgecrumb.net, www.essentialsofmusic.com en youtube

Elders op Oorgetuige :
December Dance focust op Noord-Europees danslandschap, een zeer innovatieve en boeiende dansscene, 3/12/2012
Het Collectief brengt muziek uit de Verenigde Staten in Roeselare, 9/11/2012

23:21 Gepost in Concert, Dans, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook