29/11/2014

Percussioniste Jessica Ryckewaert verkent verschillende muzikale continenten

Jessica Ryckewaert Dit recital voor percussie, opgebouwd rond een creatie van Claude Ledoux (in opdracht van Ars Musica), verkent niet enkel verschillende muzikale continenten, maar keert ook terug naar de bronnen van het minimalisme. Geschreven in 1968 was 1+1 van Philip Glass inderdaad zijn eerste stuk dat op strenge wijze dàt principe van compositie hanteerde waarbij elementen gaandeweg worden toegevoegd. Eén jaar eerder betekende Piano Phase (vervolgens uitgeschreven voor marimba) Steve Reichs allereerste poging om de techniek van de defasering toe te passen op het instrument. Twee decennia later mengde de Zuid-Afrikaanse postminimalist Kevin Volans deze verworvenheden met elementen eigen aan de traditionele Afrikaanse muziek, al is Who She Sleeps With a Small Blanket uit 1985 in de eerste plaats ontworpen als een studie van de virtuositeit. Gegrepen door niet-Europese culturen stelt François-Bernard Mâche Phénix (1982) voor, een indrukwekkende auditieve beproeving die zijn verleden als concreet muzikant verraadt. Even wonderlijk is Fertility Rites van de Griek-Canadees Christos Hatzis (1997), de vrucht van zijn fascinatie voor de Eskimocultuur, waarin de marimba in dialoog treedt met elektronisch bewerkte keelgezangen.

Praktische info :

Jessica Ryckewaert : Volans, Mâche, Glass, Hatzis, Reich
Zaterdag 29 november 2014 om 20.00 u
Volkshuis - Brussel


Meer info : www.arsmusica.be

Elders op Oorgetuige :
Ars Musica slaat brug tussen minimalisme en Maximalist!, 20/11/2014

00:48 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Bl!ndman schotelt historisch programma voor

Maximalist : Peter Vermeersch & Eric Sleichim Tussen 1983 en 1989 vormde de Belgische groep Maximalist! - opgericht door Thierry De Mey en Peter Vermeersch en al snel vervoegd door Eric Sleichim en Walter Hus - het enige waardige Europese antwoord op het Amerikaanse minimalisme. De groep schuwde de dissonantie niet, noch de amplificatie of de rock'n roll achtige energie: zij wilden het lichaam terug in het centrum van de muzikale act plaatsen met stukken die als de mechaniek van een horloge in elkaar zitten. Niet geheel verwonderlijk was dat hun eerste wapenfeiten aan de zijde waren van de toenmalige newwavechoreografen. Van het virtuoze Contre Six (1983) - een confrontatie tussen zes instrumentalisten en een elektronische 'looping' - tot de verbluffende saxsolo in Scrum (1985): Bl!ndman schotelt ons een historisch programma voor - wat gerust letterlijk mag worden opgevat vermits het ensemble van origine een saxofoonkwartet was, opgericht in 1988 door Eric Sleichim.

De muzikanten-componisten van Maximalist! gooiden de mystieke dimensie van deze stijl overboord en voedden deze repetitieve muziek met een zekere stravinskiaanse afstand en bitterheid maar tegelijk ook met de kracht en fysicaliteit van de rock'n roll. Hun werken verwezen duidelijk naar de compositieschema's van de Frans-Vlaamse polyfonisten uit de Renaissance (canons, prolaties, palindromen en hiktechnieken). Ze schuwden de dissonantie niet, noch de amplificatie, het bruisende en al evenmin de humor. Bovendien waren zij er vooral op uit om het lichaam terug in het centrum van de muzikale act te plaatsen en de disciplines en het publiek dichter bij elkaar te brengen. Het mag dan ook niet verbazen dat hun eerste wapenfeiten aan de zijde waren van de meest illustere vertegenwoordigers van de newwavechoreografie van toen: Anne Teresa de Keersmaeker, Wim Vandekeybus en Michèle Anne De Mey. Het was overigens voor de allereerste choreografie van Michèle Anne De Mey dat haar broer Thierry De Mey zijn Balatum (1984) componeerde. Dit stuk - geschreven voor een vervlechting van heteroclite percussie - is een nauwkeurige machinerie die zich kan meten met de precisie van een horlogemechanisme. Dat is evenzeer het geval voor het Contre Six, een stuk uit datzelfde jaar en geschreven voor quatre mains (met Peter Vermeersch): zes instrumentalisten (twee pianisten en een saxofoonkwartet, zoals de Habanera uit 1983) en 'een looping' - de zes musici wedijveren met de onpare ritmes om het 6/8 ritme te counteren en dit in een radarwerk dat zowel diabolisch als euforisch aandoet. Drie jaar later verscheen het vermaarde Musique de Table, een stuk voor drie percussionisten die trommelen op kleine tafeltjes - gecomponeerd voor het gezelschap van Wim Vandekeybus - dat de strikte grens tussen muzikale geste en choreografie liet vervagen. Van het virtuoze Five To Five van Walter Hus (1984) - gecomponeerd voor een defilé van de stylist Yohji Yamamoto - tot de verbluffende saxsolo in Scrum (1985): Bl!ndman schotelt ons een historisch programma voor. 'Historisch' mag gerust ook letterlijk worden opgevat, in de zin van 'samen een geschiedenis delen'. Zo was het ensemble oorspronkelijk een saxofoonkwartet - in 1988 door Eric Sleichim opgericht - toen hij nog deel uitmaakte van Maximalist! Lié / Délié is zelfs de allereerste partituur die hij voor deze formatie heeft gecomponeerd.

Praktische info :

Bl!ndman : Minimal-Maximal
Zaterdag 29 november 2014 om 20.00 u
La Raffinerie - Brussel


Meer info : www.arsmusica.be en www.blindman.be

Elders op Oorgetuige :
Ars Musica slaat brug tussen minimalisme en Maximalist!, 20/11/2014

00:32 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

28/11/2014

Ictus brengt Aperghis en Stravinsky in Brussel

Georges Aperghis Op het moment waarop men de honderdste verjaardag van het begin van de eerste wereldoorlog herdenkt, belicht het Ictus ensemble twee werken (met een interval van een eeuw tussen beide composities) die zich laten lezen als twee beschouwingen over de psychologische verwoestingen die de oorlog aanricht, maar waarvan ook de kracht van de allegorische dimensie uitgaat. Zo vergaat het de mythe van Faust die de grondslag vormt van Igor Stravinsky's l'Histoire du Soldat. Het stuk stamt uit 1917, toen Stravinsky de schrijver Charles-Ferdinand Ramuz had ontmoet, na zijn vlucht naar Zwitserland. Dit 'mimidrama' voor drie vertellers en zeven instrumentalisten is schatplichtig aan de populaire muziek, het circus en de militaire marchen en creëert zo een quasi fantastische sfeer. Geschreven voor bariton en klein ensemble verwijst Le Soldat Inconnu van Georges Aperghis (2014) naar de mythe van Babel, dwars door Franz Kafka's novelle Das Stadtwappen heen, waarin de bouw van de toren van Babel en de conflicten die dit proces met zich meebracht met elkaar in verband worden gebracht. Dit werk van Aperghis is een metafoor voor de psychologische verwoesting en de versplintering van de persoonlijkheid van zij die oorlog voeren en wordt gekenmerkt door een dichte, gespannen, broeierige en in kwarttonen geschreven muzikale schriftuur, doorspekt met elektriserende kleuren.

Praktische info :

Ictus : Soldat
Zaterdag 29 november 2014 om 20.00 u
Koninklijk Conservatorium Brussel


Meer info : www.arsmusica.be en www.ictus.be

Extra :
Georges Aperghis : www.aperghis.com, brahms.ircam.fr, UbuWeb Sound en youtube

Elders op Oorgetuige :
Ars Musica slaat brug tussen minimalisme en Maximalist!, 20/11/2014

20:56 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Quatuor Amôn & Sylvain Kassap in het Muziekinstrumentenmuseum

Quatuor Amôn Een familieverhaal. Of liever een verhaal over families. John Zorn en Fred Firth hebben in duo meerdere platen uitgebracht. Eerstgenoemde heeft laatstgenoemde regelmatig op zijn label Tzadik verwelkomd, dat ook twee platen heeft gewijd aan Pierre-Yves Macé's muziek. Fred Firth werkte trouwens samen met de contrabassist Barre Phillips en vormde ooit een trio met Denis Levaillant... Familie of geen familie, de hier aanwezige muzikanten - naast de gedeelde affiniteiten die hen dichter bij elkaar brengen - munten uit in het neerhalen van de obstakels die onophoudelijk de muzikale stromingen verdelen. Allen hebben zich, naast hun praktijk van geschreven muziek, ook opengesteld voor de niet-klassieke muziek, of het nu gaat om jazz, experimentele rock of geïmproviseerde en elektronische muziek. Allen - zoals Bruno Letort schreef over Philippe Valembois - beschouwen "de exploratie als het enige aanvaardbare credo van de artiest."  Lelekovice (1990) is het eerste strijkkwartet van Fred Frith: het draagt de naam van het dorp uit de Tsjechische Republiek, waar destijds de violiste Iva Bittova woonde en die de componist net ontmoet had. Hij droeg deze wonderlijk geïnspireerde en ontroerende suite in negen bewegingen - gekleurd door en verwijzend naar de Tsjechische folklore - aan haar op. Volgens John Zorn was het de opdracht voor de Cat O' Nine Tails, in 1998 gegeven door het Kronos Kwartet die zijn hernieuwde interesse voor de klassieke compositie op gang bracht: vele subtiele citaties en teugelloze energie laten zich opvolgen door krankzinnige stijlbreuken, waarbij de passages met grote zorg worden afgewisseld en waarvan het geruis doet denken aan het foltertuig waarvan de titel van deze partituur afstamt. Ontdekt door John Zorn, die in 2002 zijn eerste plaat Faux-Jumeaux uitbracht, heeft Pierre-Yves Macé voor deze opdracht van Ars Musica willen werken aan het principe van de lus: een vrij lange lus, niet onmiddellijk repetitief, waarvan elke iteratie samengaat met de wijziging van één enkele parameter - soms nagenoeg onmerkbaar - en die de componist toelaat een zekere vormelijke continuïteit te ervaren terwijl hij verblijft in het register van de fragmentatie dat hem eigen is… Niet minder hybride en panoramisch zijn de universa van Denis Levaillant en Philippe Valembois. In het bijzonder eerstgenoemde greep de kans, na twintig jaar lang het 'klassieke' milieu ontvlucht te hebben, om nagenoeg alle denkbare werelden te verkennen. Hij werkte hiervoor onder meer samen met de voornaamste Franse choreografen, regisseurs en circusartiesten; evenveel ervaringen die het werk hebben gevoed waaraan hij zich sinds de jaren '90 wijdde. Herwerkte familiegeschiedenissen, in zekere zin.

Praktische info :

Quatuor Amôn & Sylvain Kassap : Macé, Valembois, Levaillant
Zaterdag 29 november 2014 om 15.00 u
MIM - Brussel


Meer info : www.arsmusica.be

Elders op Oorgetuige :
Ars Musica slaat brug tussen minimalisme en Maximalist!, 20/11/2014

20:25 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

27/11/2014

Tweeluik festival Présences électronique in Brussel

Présences électronique Bruxelles In 2014 vierde het festival Présences électronique zijn tienjarig bestaan. Opgericht in Parijs door de Groupe de recherches musicales (in 1958, door Pierre Schaeffer) als een elektroakoestisch verlengstuk van het festival voor hedendaagse muziek Présences (georganiseerd door Radio France) had dit festival al van meet af aan de intuïtie om de grenzen van de klassieke muziek open te breken en zich open te stellen voor "alle muzikale expressiemogelijkheden gestoeld op de uitvinding van het elektronische geluid", aldus Christian Zanési. Het eerste luik van een reeks van twee Brusselse concerten laat toe de contouren vast te stellen waarbinnen een stuk uit de concrete muziek - Daniel Teruggi's Instants d'hiver (1996) - geconfronteerd wordt met de transformatieve techno van Mark Fell. Middenin twee hybride projecten: het tellurische trio Kyzyl - een ontmoeting tussen Christian Zanési, bassist Frederick Galiay en drummer-elektronicus Edward Perraud - en het duo Supernova, wordt gevormd door twee figuren uit de muzikale en digitale scene van Federatie Wallonië-Brussel : Philippe Franck (directeur van Transcultures en City Sonic festival te Bergen) en Gauthier Keyaerts (Sub Rosa, Transonic), evolueren vrij tussen pop 2.0, geluidspëzie en electro.

Beduidend sfeervoller, maar daarom niet mindereclectisch is het tweede luik van de Brusselse versie van Présences Electronique op zaterdag: het confronteert drie musici uit de 'popsfeer' met een van de pioniers uit de elektroakoestische scène. Onder de naam Biosphere laat de Noor Geir Jenssen zich gelden als één van de meest intrigerende artiesten uit de ambient scène. Zijn abstracte texturen verschillen niet eens zo veel van de eindeloze drones van de Finse celliste Hildur Gudnadóttir. De Japanse Yôko Higashin alias Hama Yôko - afkomstig uit de wereld van de performance - daarentegen gebruikt haar stem op een radicale manier die ons herinnert aan het theater Nô… Het vocale staat centraal in het werk van de Belgische elektroakoestische componist Leo Kupper, getuige hiervan zijn diptiek Paroles sur lèvres/Paroles sur langue uit 2005-06 waarin opnames van orthodoxe gezangen worden vermengd met elektronische bewerkingen. De twee werken vormen een middenweg tussen religieuze muziek en de soundtrack van een sciencefictionfilm waarbij, zo verduidelijkt de auteur: "de vertolking het overgrote deel van het muzikale werk vertegenwoordigt."

Praktische info :

Présences électronique Bruxelles 1- Parmegiani, Supernova, Kyzyl, Mark Fell & Christian Zanési
Vrijdag 28 november 2014 om 22.00 u
La Raffinerie - Brussel


Meer info : www.arsmusica.be
-----------------------------
Présences électronique Bruxelles 2 - Kupper, Gu∂nadóttir, Higashi, Biosphere
Zaterdag 29 november 2014 om 22.00 u
La Raffinerie - Brussel


Meer info : www.arsmusica.be

Elders op Oorgetuige :
Ars Musica slaat brug tussen minimalisme en Maximalist!, 20/11/2014

12:49 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Lint : een spektakel dat buiten de lijntjes kleurt

Lint Met zijn held Jimmy Corrigan revolutioneerde de Amerikaan Chris Ware (1967) de wereld van de strip. Zijn strips getuigen van een diepgaande kennis van montage, vertonen passende, bedwelmende kleuren en schuwen de zwarte humor niet. Een universum dat uiteindelijk wonderwel rijmt met de niet minder fantastische Walter Hus (1959). Toen hij Lint - een grafische roman verschenen in 2010 - ontdekte, een verhaal over de (niet-)avonturen van een personage met een banaal leven, namelijk Jordan Wellington Lint (1959-2023), die evenwel kafkaëske vluchten blijkt te ondernemen naar quasi psychedelische horizonten - voelde Hus prompt de aandrang een spektakel te brengen dat zich hieraan zou kunnen meten. De bladzijden van het boek - die op groot scherm worden geprojecteerd - weerspiegelend, schreef Walter Hus een partituur vol klimaatbreuken, volkomen in harmonie met de rijkgeschakeerde kleuren van Wares beelden. Een spektakel dat buiten de lijntjes kleurt!

Slechts weinig stripauteurs vonden werkelijk een nieuwe taal uit. De Amerikaan Chris Ware (geboren in 1967) echter wel. Met de verschillende volumes van zijn Acme Novelty Library, de 'bibliotheek' waarvan hij de auteur is, en met name met zijn held Jimmy Corrigan - gevierd in zijn land van herkomst en in Europa - revolutioneerde hij de vigerende grafische codes van de laatste jaren. Zijn albums betekenen een terugkeer naar de Amerikaanse strip uit de eerste helft van de twintigste eeuw en raken door hun formele precisie. Ze getuigen van een diepgaande kennis van compositie en montage, vertonen passende en bedwelmende kleuren en peilen naar jeugdtrauma's waarbij zwarte humor niet wordt geschuwd. Een universum dat uiteindelijk wonderwel rijmt met de niet minder fantastische Walter Hus (geboren in 1959), wiens muziek - aangescherpt aan de zijde van de groep Maximalisten - wordt gevoed door eenzelfde beheersing van ritme en rebellie. Toen hij Lint - een grafische roman verschenen in 2010 - ontdekte, voelde Hus prompt de aandrang een spektakel te brengen dat zich hieraan zou kunnen meten. Net zoals Jimmy Corrigan verhaalt Lint over de (niet-)avonturen van een personage met een banaal leven, namelijk Jordan Wellington Lint (1959-2023), voorbeeldig werknemer van een financieel bedrijf uit Omaha (Nebraska), gezinshoofd, voetbalfan en een man met een gezond geweten en dito schuldgevoel. Maar schijn bedriegt en zo onderneemt Lint kafkaëske vluchten naar quasi psychedelische horizonten… In harmonie met de bladzijden van het boek - die worden geprojecteerd op een scherm - bedacht Walter Hus voor dit transdisciplinair project een partituur vol valkuilen en klimaatbreuken waarbij de rijkgeschakeerde kleuren wonderwel harmoniëren met de beelden van Ware. Zijn muziek legt een eigen dramaturgie op deze beelden en versterkt het effect van de nakende afgrond. Gedragen door de schitterende vertolkingen van het Spectra ensemble - ondersteund door de warme stem van de Jamaicaanse Angélique Willkie (gespot aan de zijde van dEUS, Zap Mama, Arno en Zita Swoon) - is Lint een spektakel dat buiten de lijntjes kleurt!

Praktische info :

Spectra Ensemble & Angélique Willkie : Lint
Vrijdag 28 november 2014 om 20.00 u
Théâtre Marni - Brussel


Meer info : www.arsmusica.be en www.spectraensemble.com

Extra :
Walter Hus op fr.wikipedia.org en www.matrix-new-music.be

Elders op Oorgetuige :
Ars Musica slaat brug tussen minimalisme en Maximalist!, 20/11/2014
Spectra Ensemble & Angélique Willkie brengen Lint in Antwerpen, Kortrijk en Gent, 25/02/2013

11:39 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

25/11/2014

Percussionist David Cossin & topbassist Robert Black in Les Ateliers Claus

Robert Black Steve Reich, David Lang en vele anderen hebben meerdere werken opgedragen aan de percussionist David Cossin en de contrabassist Robert Black (Bang On A Can). Je kan het resultaat van een dag masterclasses voor de studenten van de Brusselse Conservatoria mee beleven. Studenten en docenten zullen hier hun passie met het publiek delen: samen muziek spelen!

De percussionist David Cossin en de contrabassist Robert Black, eminente leden van het New-Yorks ensemble Bang On A Can, waren vaak de eerste uitvoerders van nieuwe composities van Steve Reich, David Lang, Michael Gordon of Julia Wolfe, componisten die hun werk ook regelmatig aan beide musici gewijd hebben. Het resultaat van een dag masterclasses voor de studenten van het Brusselse Conservatorium is donderdagavond te zien in een concert in Les Ateliers Claus.

Praktische info :

The Black Cossin sessions
Donderdag 27 november 2014 om 22.00 u
Les Ateliers Claus - Brussel


Meer info : www.arsmusica.be

Elders op Oorgetuige :
Hedendaagse muziek voor contrabas met Robert Black in Logos, 24/11/2014
Ars Musica slaat brug tussen minimalisme en Maximalist!, 20/11/2014

21:37 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

NOB brengt halve eeuw Amerikaanse muziek tijdens Ars Musica

Grégory d'Hoop Het Nationaal Orkest van België mocht natuurlijk niet ontbreken op deze feesteditie van Ars Musica. Het programma bestrijkt een halve eeuw aan Amerikaanse muziek. En hoe kan deze ode aan het orkest beter klinken dan in de zaal met de mooiste akoestiek van Brussel? Muziek van Reich, Ives, Gordon en een wereldcreatie van Grégory d'Hoop (foto) onder leiding van de jonge chef Thomas Van Haeperen.

Dit programma overspant meer dan een halve eeuw Amerikaanse muziek maar is vooral een ode aan het orkest en verheerlijkt de verschillende wijzen waarop het zich kan uitdrukken. Het stuk Ongaku (het Japanse woord voor 'muziek') stamt uit de laatste creatieve periode (1957) van Henry Cowell, onvermoeibaar ontdekker en uitvinder. Het is de vrucht van een tijd waarin de componist - na een vierjarig gevangenschap als gevolg van een veroordeling voor biseksualiteit - ongetwijfeld zijn weifelende houding tegenover het avant-gardisme had opgeborgen, maar geenszins zijn voorliefde voor de traditionele muziek (en meer in het bijzonder de niet-westerse muziek, waarvan dit stuk, doordrongen van Japanse klanken, getuigt) had opgegeven. Cowell is ongetwijfeld één van hen die het meest heeft bijgedragen aan de ontdekking van het hermetische œuvre van Charles Ives. Dertig jaar eerder had hij een substantieel deel van de eerste editie van zijn revue New Music aan Ives opgedragenEn in 1929 verleidde hij Nicolas Slonimsky - de dirigent van het Boston Chamber Orchestra - tot het spelen van Yves' Three Places in New England, het magnifiek descriptief fresco in drie bewegingen, dat Ives' meest populaire werk zou worden en waarin de auteur herhaaldelijk zijn toevlucht nam tot populaire wijsjes. Romeo (1992) - de allereerste partituur voor orkest van Michael Gordon - is doordrongen van een erg rock-'n-roll aandoende pulsering. Voor dit werk, in opdracht van de Yale Bach Society, baseerde de componist zich, zo zegt hij, op het compacte en de bondigheid van Johann Christian Bachs Sinfonien.Romeo is dan ook een orkestraal blok, geprikkeld door een nooit aflatende spanning. Voor zijn Triple Kwartet (1999), gecreëerd in opdracht van het Kronos Kwartet, heeft Steve Reich heeft zich deels geïnspireerd op het ritmische concept van een ander werk van Michael Gordon - Yo Shakespeare(ook uit 1992) - maar ook op de kwartetten van Schnittke en de laatste beweging van het Kwartet n° 4 van Bartok. In deze partituur voor strijkkwartet en tape, hier vertolkt door de strijkers van het orkest, verschijnen naast een canonieke en strak contrapuntische schriftuur, dissonanties en een quasi expressionistische dimensie, wat vrij ongewoon is voor Reich. Congruent aan deze vier spectaculaire pagina's creëerde Grégory d'Hoop - een jonge componist uit het Oude Continent - een partituur, geïnspireerd door voodoo initiatieriten uit Benin, die zowel zijn interesse in de compositietechnieken van het Ars Nova als zijn avontuurlijke spel met de geluidsruimte weerspiegelt.

Programma :

  • Grégory D'Hoop, Il mange la tête des gens (Wereldcreatie)
  • Steve Reich, Triple Quartet
  • Charles Ives, Three Places in New England
  • Michael Gordon, Roméo
  • Henri Cowell, Ongaku

Praktische info :

NOB : Gordon, Reich, Ives, d'Hoop
Donderdag 27 november 2014 om 20.00 u
Koninklijk Conservatorium Brussel


Meer info : www.arsmusica.be en www.nob-onb.be

Extra :
Grégory d'Hoop : gregorydhoop.com, www.compositeurs.be en op youtube
Steve Reich op www.stevereich.com, en.wikipedia.org, www.boosey.com en youtube
Steve Reich (1936 - ) : Groot minimalist op www.musicalifeiten.nl
Michael Gordon : michaelgordonmusic.com, bangonacan.org en en.wikipedia.org

Elders op Oorgetuige :
Ars Musica slaat brug tussen minimalisme en Maximalist!, 20/11/2014

20:48 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Studenten Conservatorium van Brussel brengen oude en nieuwe muziek tijdens Ars Musica

Karel Goeyvaerts A priori geïsoleerd in tijd en ruimte vertonen de oeuvres - vertolkt door studenten oude muziek aan het Conservatorium van Brussel - wel degelijk gemeenschappelijke punten. Pour que les fruits mûrissent cet été (1975) van de Belgische componist Karel Goeyvaerts (foto) - opgedragen aan een muziekgezelschap gespecialiseerd in oude muziek - vormt de sleutelpartituur van dit programma. Het berust op de herhaling van min of meer gelijkaardige 'reductie'-motieven. Het levert meteen een geschikt voorwendsel om dit werk te verbinden met werken uit de vroege barok, waarin - net zoals bij improvisatie - eenzelfde techniek van reductie van toepassing is. Het andere aspect van deze compositie betreft de herhaling van motieven en structuren, een element dat we ook terugvinden in een chanson van Tarquinio Merula en in andere mate in de Fantaisie van Henry Purcell, geschreven driehonderd jaar voor Goeyvaerts' werk. Gebaseerd 'op één noot' leidt dit stuk ons natuurlijkerwijs naar In C, het mythische oeuvre van Terry Riley. Het programma besteedt met een werk van Grégory d'Hoop - een oud-student van de sectie oude muziek - ook aanzienlijk aandacht aan de creatie, daar het in zekere zin de componist-vertolker toelaat de draad weer op te nemen met een fundamenteel beginsel uit de barokmuziek.

Praktische info :

Concert Klas oude muziek CRB
Donderdag 27 november 2014 om 18.00 u
Koninklijk Conservatorium Brussel
Gratis toegang

Meer info : www.arsmusica.be

Extra :
Karel Goeyvaerts op www.matrix-new-music.be, www.cebedem.be en youtube
Grégory d'Hoop : gregorydhoop.com, www.compositeurs.be en op youtube

Elders op Oorgetuige :
Ars Musica slaat brug tussen minimalisme en Maximalist!, 20/11/2014

20:26 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Trans-Atlantisch treffen tussen musici met panoramisch talent in Les Ateliers Claus

Jean-Philippe Collard-Neven, Pierre Tanguay & Jean Derome Misschien hoorde u reeds de wereldcreatie door Jean-Philippe Collard-Neven van Walter Hus' pianoconcerto Temesta Blues tijdens het openingsconcert. Nu woensdag gaat hij aan de slag samen met Pierre Tanguay op drum en Jean Derome op fluit en saxofoon.

Een trans-Atlantisch treffen tussen musici met panoramisch talent: dit concert verenigt een trio improvisators, waarvan het muzikale spectrum geen grenzen duldt. Allen kennen zij een onvervalste drang tot experimenteren. Pierre Tanguay (slagwerk) en Jean Derome (fluit, saxofoon) uit Québec spelen vaak samen en meer in het bijzonder op de releases van het uitmuntende label Ambiances Magnétiques, opgericht door laatstgenoemde. De Belgische pianist Jean-Philippe Collard-Neven werkte al samen met Art Zoyd, Luc Ferrari en Ryoji Ikeda (met het ensemble Musiques Nouvelles). Wanneer zij elkaar terugvinden (zij ontmoetten elkaar tijdens een concertenreeks in Québec in de herfst van 2011) verrijken zij - met hun gedeelde passie voor eigenaardige klankgeluiden en hun non-conformistische klankenarsenaal - het substraat jazz dat aan de basis ligt van hun muzikale praktijken.

Praktische info :

Trio Jean-Philippe Collard-Neven, Pierre Tanguay & Jean Derome
Woensag 26 november 2014 om 22.00 u
Les Ateliers Claus - Brussel


Meer info : www.arsmusica.be

Elders op Oorgetuige :
Ars Musica slaat brug tussen minimalisme en Maximalist!, 20/11/2014

19:55 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook