01/03/2014

GAME & P.A.R.T.S. presenteren interessante cocktail van dans en muziek in Bozar

GAME & P.A.R.T.S. In het kader van het festival Genoteerd! in het Concertgebouw Brugge werden PARTS en GAME uitgenodigd om een creatie te maken vertrekkend van een muziekpartituur die een aparte vorm van muzieknotatie hanteert. 10 dansers van PARTS en 6 muzikanten van GAME (Ghent Advanded Master Ensemble, een post-master-opeiding hedendaagse muziek onder de vleugels van het Ictus ensemble) gingen onder leiding van choreograaf Andros Zins-Browne en muzikant Tom Pauwels aan de slag met partituren van Francisco Filidei en Mauro Lanza, om uit te komen bij een volledig nieuwe dans-muziek-partituur voor zelfgemaakte instrumenten, The Funerals.  Ze creëerden instrumenten uit gevonden voorwerpen en ontwikkelden er een muzikale en performatieve praktijk voor, op zoek naar een common ground tussen beweging, gebaren, objecten en geluid. Naar aanleiding van deze nieuwe creatie werd een volavond-programma gemaakt, met ook nog uitvoeringen van muziek van Francisco Filidei en François Sarhan door GAME, en een duet van twee PARTS-studenten  dat de relatie tussen beweging en geluid vanuit een andere hoek bekijkt.

Programma :

  • François Sarhan, Homework II, in the garage (2008-2009) door Adam Rosenblatt
  • Francisco Filidei, I funerali dell'anarchico Serantini (2008) door GAME
  • Wilhelm Scream, choreografie door Inga Huld Hákonardóttir en Rósa Omarsdóttir
  • The Funerals, creatie van Andros Zins-Browne en Tom Pauwels

Praktische info :

GAME / P.A.R.T.S. : The Funerals
Woensdag 5 maart 2014 om 20.00 u
Bozar - Brussel

Ravensteinstraat 23
1000 Brussel

Meer info : www.bozar.be en www.ictus.be

Extra :
François Sarhan : www.fsarhan.net, www.myspace.com/francoissarhan, www.composers21.com en youtube
Mauro Lanza op brahms.ircam.fr, www.composers21.com en youtube
Francesco Filidei op brahms.ircam.fr en youtube

Elders op Oorgetuige :
Concertgebouw Brugge richt schijnwerpers op de partituren tijdens festival Genoteerd!, 26/02/2014

17:23 Gepost in Concert, Dans, Muziek | Permalink |  Facebook

26/02/2014

Concertgebouw Brugge richt schijnwerpers op de partituren tijdens festival Genoteerd!

Genoteerd Wie luistert en kijkt naar muziek en dans, hoeft er niet bij stil te staan. Maar hoe krijgt een uitvoerder de informatie van wie het werk creëerde? En is die altijd eenduidig te begrijpen? En wat als de componist of choreograaf er niet meer zijn? Doorheen de muziekgeschiedenis zochten componisten naar een manier om hun bedoelingen zo volledig en gedetailleerd mogelijk over te brengen. Dat evolueerde van een beperkt geheugensteuntje naar een complex alfabet van tekens en aanwijzingen. Tijdens het festival GENOTEERD! maak je kennis met vroege vormen van muzieknotatie waarbij de hedendaagse uitvoerder als een speurneus aan het ontcijferen slaat. Daartegenover staat de hedendaagse muziek met haar verregaande complexiteit of net gecontroleerde vrijheid. Bij hedendaagse dans is het een actueel vraagstuk. Hoe kunnen hedendaagse choreografieën repertoire worden wanneer de schepper er niet meer is en er geen algemeen gebruikte standaardnotatie in voege is? Geldt het spreekwoord 'Wie schrijft, die blijft' ook voor hedendaagse dans? En hoe gaan choreografen om met muzieknotatie? Tijdens GENOTEERD! Staan we stil bij de overlevering en hercreatie van kunst, in concerten, performances, lezingen, tentoonstellingen en installaties.

P.A.R.T.S. & GAME : I funerali - do 27/02 om 20.00 u
Het fysieke karakter van het maken en uitvoeren van muziek is de afgelopen decennia een belangrijke parameter geworden in de nieuwe muziek. Componisten begonnen zich steeds meer bezig te houden met de enscenering van hun muziek, de projectie van hun ideeën in de ruimte en de beweging van het lichaam in relatie tot het instrument dat het bespeelt. Op hun beurt zochten choreografen naar nieuwe gebieden om bewegingen uit te putten, voorbij de gekende dansbewegingen. Dit project, een opdracht van het Concertgebouw aan P.A.R.T.S. en Ictus fellows in het kader van het festival GENOTEERD!, exploreert deze verschuiving van focus in beide gebieden, en zoekt hoe ze elkaar kunnen beïnvloeden en inspireren. Hoe een choreografie een partituur kan worden en omgekeerd. Choreograaf Andros Zins-Browne mixt P.A.R.T.S.-dansers en composities van onder anderen Francisco Filidei en Mauro Lanza tot een interessante cocktail.

Filmconcert Psallentes / Brody Neuenschwander - vrij 28/02 om 20.00 u
Het gregoriaans is de oudste vorm van genoteerde muziek uit de christelijke wereld. Waar de notatie aanvankelijk nog zeer vaag en dubbelzinnig was, ontwikkelde het zich vanaf het begin van het tweede millennium vooral in de richting van de zogenaamde kwadraatneum-notatie: de noten worden doorgaans genoteerd op een notenbalk van vier rode of zwarte lijnen, en met zwarte en in principe vierkante noten. Deze historische notatie, die ook in Brugge gebruikelijk was aan het eind van de 15de eeuw, laat Psallentes in Liquescens horen én zien. Voor onze ogen worden folio's uit Brugse en Gentse manuscripten heropgebouwd, terwijl Psallentes live doet klinken wat we op film zien gebeuren. Een stille film dus, niet met pianobegeleiding zoals in de jaren 1920, maar met zangers en zangeressen die enthousiast en intens gestalte geven aan wat visueel niets anders dan spektakel genoemd kan worden.

Noé Soulier : Movement on Movement - za 1/03 om 20.00 u
William Forsythe wordt beschouwd als een genie in de wereld van het hedendaagse ballet. Hij heeft het klassieke ballet de voorbije jaren geherdefinieerd. In 1999 publiceerde hij Improvisation Technologies. A Tool for the Analytical Dance Eye, een boek en interactieve cd-rom waarin hij de essentiële principes van zijn eigen bewegingstaal demonstreert en becommentarieert: dansnotatie en -captatie in zijn puurste vorm. In Movement on Movement herinterpreteert danser-choreograaf Noé Soulier sequenties uit Improvisation Technologies. Door deze bewegingen als dansmateriaal en als score of partituur te gaan gebruiken, geeft Soulier ze een andere status: de bewegingen dienen niet langer om de dans te analyseren, maar worden het dansmateriaal zelf. Noé Soulier studeerde in Parijs en aan het Nationale Ballet van Canada. Hij vervolgde zijn opleiding bij P.A.R.T.S. in Brussel.

Daniel Linehan : Doing While Doing - za 1/03 om 21.00 u
Daniel Linehan presenteert met Doing While Doing een kruising tussen een lezing en een performance. Bedoeling is de toeschouwer dichter bij hem te brengen én vice versa. Hij vertelt over zijn werkproces en de gedachten die daarmee gepaard gaan. Ondertussen demonstreert hij fragmenten uit zijn choreografische partituren en werkprocessen en rapporteert hij daarover. Hij danst, vertelt en observeert. In dat veellagige gebeuren wordt de toeschouwer bijna één met de artiest. Een unieke lecture-performance voor iedereen die interesse heeft in de denk- en ervaringsprocessen die schuilgaan in het hoofd en het lichaam van een danser / choreograaf. Daniel Linehan werkte als danser en choreograaf in New York voor hij in 2008 naar Brussel verhuisde, om er les te volgen bij P.A.R.T.S. Als performer werkte hij eerder onder meer samen met Miguel Gutierrez en Big Art Group.

Notatie-happening - zo 2/03 vanav 10.30 u
De magie van een partituur: een muzikant kijkt naar een zwijgend blad papier met zwarte bolletjes, streepjes en lijnen en hoor, muziek. Het Concertgebouw richt de schijnwerpers een festival lang niet alleen op de uitvoerders, maar ook en vooral op de partituren: Genoteerd! Op zondag cureert Arne Deforce een notatie-happening. Een dag lang mag iedereen over de schouder van de muzikanten meekijken. Alles behalve traditionele partituren op de pupiters tijdens deze happening: van een quasi-middeleeuwse neumennotatie in Alvin Luciers RPM's, uitgevoerd met een oldtimer!, tot Mark Applebaums grafische hoogstandjes in diens Metaphysics of Notations en de uiterst complexe en bijna onspeelbare partituur van Brian Ferneyhoughs Time and Motion Study II. Deze en vele andere composities zijn het uitgangspunt van een uiterst boeiend muzikaal discours. Wat ze aan traditionele muzikale informatie verliezen, winnen ze aan improvisatorische vrijheid en ongekende klankresultaten. Aangevuld met Conlon Nancarrows ponskaarten voor player piano (mechanische piano) en Godfried-Willem Raes' versie hiervan, de ongebruikelijke 'letter-partituur' van Matthew Shlomowitz en talrijke historische video's met performances prikkelt de muziek niet alleen auditief, maar minstens evenzeer visueel.

Arne Deforce : "Welke vormen van notatie komen op de notatie-happening aan bod? Dat gaat van traditionele bladmuziek, over grafische partituren die flirten met de beeldende kunst, tot de hypercomplexe notenlabyrinten van Brian Ferneyhough. Die laatste schrijft muziek die onmogelijk uit te voeren is. Met opzet. Zo dwingt hij de uitvoerder tot keuzes. Gedwongen vrijheid dus. De uitvoerder moet zelf een tracé van muzikaal interessante mogelijkheden uitstippelen doorheen de partituur, om zo de luisteraar te overtuigen van zijn artistieke keuzes. De partituren zelf worden ook getoond. Die gaan we in het groot projecteren. Als je de spelregels kent, is het als luisteraar veel spannender om te zien hoe een uitvoerder het 'spel' speelt. Want dat is muziek in de eerste plaats, een spel, tussen een afwezige componist via de partituur, de uitvoerder, en niet te vergeten, de toehoorder. Ik zie het klassieke concert dus helemaal niet uitsterven. Mensen blijven geprikkeld door de schoonheid en de spanning van menselijke kwetsbaarheid in een live-uitvoering. Niets is ooit tweemaal hetzelfde. Dat is misschien het mooiste wat muziek en kunst ons kan leren. Perfectie is een illusie. We willen niet luisteren naar een robot die Beethoven perfect uitvoert. Blijkbaar interesseert een spel ons enkel als het op het scherpst van de snee kan worden gespeeld. Als het dus ook fout kan gaan. Het is precies de menselijkheid van een uitvoering die ons raakt: de minuscule variaties, het risico van mislukking dat het welslagen des te mooier maakt. Daarom kunnen we partituren, oude en nieuwe, steeds opnieuw blijven uitvoeren. Omdat een partituur een opdracht is die nooit kan worden volbracht. Een concert is een momentopname van een reis die geen eindbestemming heeft. De partituur is daarbij onze landkaart."

Praktische info :

Genoteerd!
Van donderdag 27 februari tot en met zondag 2 maart 2014
Concertgebouw Bruggge

't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.concertgebouw.be

Extra :
Genoteerd! Naar de letter en de geest, Koen Van Meel op Kwadratuur.be, 1/02/2014

19/02/2014

Belgische première Amness met livemuziek van Eric Sleichim en Bl!ndman in Oostende

Amness Amness is een opmerkelijke ontmoeting tussen twee bijna generatiegenoten, met dezelfde roots, maar een heel verschillend parcours.Als 16-jarige kwam Fumiyo Ikeda naar België en ontwikkelde er haar verdere carrière, voor een groot stuk bij Rosas. Un Yamada, zes jaar jonger, groeide op in Japan en begon relatief laat aan haar professionele danscarrière. Ze ontmoetten elkaar In 2010 in Lissabon en ondanks hun verschillende achtergrond ontstond er meteen een band én de zin om samen te werken. Door elkaar elke dag een 'woord van de dag' te mailen is er een gedeelde woordenschat en een soort van 'dagboek' ontstaan. Deze woordenlijst zal voor de dansers een vertrekpunt voor een bewegingsimprovisatie zijn die interageert met livemuziek van Eric Sleichim en Bl!ndman.Amness is in die zin geen duet, maar een trio, met de muziek als derde partner.

Bl!ndman [sax] / Fumiyo Ikeda & Un Yamada : Amness
Zaterdag 22 februari 2014 om 20.00 u
De Grote Post - Oostende

Hendrik Serruyslaan 18A
8400 Oostende

Meer info : www.degrotepost.be en www.blindman.be
---------------------------------
Dinsdag 29 april 2014 om 20.30 u
Kunstencentrum STUK - Leuven

Naamsestraat 96
3000 Leuven

Meer info : www.stuk.be en www.blindman.be

22:17 Gepost in Concert, Dans, Muziek | Permalink |  Facebook

27/01/2014

Asobi : een spel voor volwassen

ASOBI ASOBI is een Japanse verzamelnaam voor wat we doen in de marge van de verplichtingen die het leven ons oplegt. Het verwijst naar de lichtere dingen, de vluchtige activiteiten, de kleine obsessies. Daarnaast betekent ASOBI ook 'spel', in een volwassen, sensuele context. Het is vooral een mannelijke aangelegenheid. Japanse vrouwen worden tot op de dag van vandaag niet geacht met dergelijke zaken bezig te zijn. Maar wat als dat ze dat wel zouden doen? De voorstelling gaat in op die vraag via spelvormen tussen vrouwen; op de obsessie voor het lichaam en zijn spiegelbeeld, voyeurisme - in een decor met een brede doorkijkspiegel aan het plafond. Lederen attributen, korsetten en hoge hakken zijn instrumenten van de drie danseressen in de zoektocht naar vrouwelijke dierlijkheid, Twee mannelijke dansers observeren de vrouwen, zijn de voyeurs en staan symbool voor de ogen van het publiek.

Asobi, in het Japans letterlijk 'spel voor volwassen', verwijst naar de verspillende en genotvolle activiteiten van het volwassen leven. Kansspelen, vechtlust, theater, competitie, dansen, seks, …, stuk voor stuk zijn het bezigheden waarin men op zoek gaat naar zelfverlies, overgave en dronkenschap. In Japan zijn deze activiteiten het exclusieve voorrecht van mannen. Het is er tot op vandaag verboden voor vrouwen om zich te verliezen in dergelijke 'nutteloze' handelingen.

Asobi wil graag de voyeuristische relatie blootleggen die aan de basis ligt van de meeste vormen van deze 'spelen voor volwassenen', gaande van pornografie, over fetisjisme, tot en met de comfortabele toeschouwerspositie in het theater. Meer dan een feministische mijmering over voyeurisme, is Asobi echter een poging om de dualiteit van het kijken en bekeken worden, achter zich te laten en te zoeken naar een fysieke kwetsbaarheid en een bijna dierlijke overgave waarin de dansende mens zich laat 'gezien worden'.

Op scène staan vijf dansers (drie vrouwen en twee mannen), bijgestaan door SPECTRA, en een immense spiegel, die de toeschouwer confronteert met het eigen kijken. Het decadente, erotische universum van Asobi is deels geïnspireerd op de bizarre en ambigue beeldtaal van de Franse surrealistische schrijver en cineast Jean Cocteau (1889-1963).  De live muziek, gecomponeerd door de jonge Franse componist Guillaume Perret en door Marybel Dessagnes, beroept zich op het werk van tijdgenoten van Jean Cocteau, zoals Erik Satie (1866-1925), Claude Debussy (1862-1918) en Maurice Ravel (1875-1937).

Praktische info :

Les Ballets C de la B / SPECTRA : ASOBI
Zaterdag 1 februari 2014 om 20.30 u
De Grote Post - Oostende

Hendrik Serruyslaan 18A
8400 Oostende

Meer info : www.degrotepost.be, www.spectraensemble.com en www.lesballetscdela.be
--------------------------------
Dinsdag 13 mei 2014 om 20.00 u
Stadsschouwburg Sint-Niklaas
(inleiding om 19.30 u)
Richard Van Britsomstraat 21
9100 Sint-Niklaas

Meer info : www.ccsint-niklaas.be, www.spectraensemble.com en www.lesballetscdela.be

16:20 Gepost in Concert, Dans, Muziek | Permalink |  Facebook

08/12/2013

Franse choreografe Maud Le Pladec aan de slag met Romitelli's Professor Bad Trip

Professor Toen de Franse choreografe Maud Le Pladec de muziek van Fausto Romitelli voor het eerst hoorde, werd ze meteen van haar sokken geblazen. Romitelli, een veelbelovende Italiaanse componist die op jonge leeftijd stierf aan een slepende ziekte, doorbrak in zijn composities de muren tussen klassiek en rock. Daarvoor zocht hij inspiratie bij György Ligeti en Karlheinz Stockhausen. Romitelli's Professor Bad Trip ligt aan de basis van Le Pladecs Professor. Om de muziek live te brengen zocht Le Pladec de Belgische gitarist Tom Pauwels van het ensemble Ictus op. Samen met twee dansers duikt Pauwels in Professor in het akoestische universum van Romitelli. De choreografie gaat in dialoog met de bijna hypnotiserende muziek, die speelt met herhaling en tempowisseling en de grens opzoekt tussen een doordachte compositie enerzijds en wilde energie anderzijds. Dans en muziek gaan een wisselwerking aan waarin beiden elkaar versterken.

Fausto Romitelli (1963-2004) was één van de meest veelbelovende componisten van de jonge Italiaanse generatie, die te vroeg overleed in 2004. Hij studeerde bij Franco Donatoni aan de Accademia Chigiana in Siena en aan de Scuola Civica in Milaan. Verder waren zijn eerste grote voorbeelden György Ligeti, Giacinto Scelsi, voorts ook Stockhousen, Boulez en Grisey. Zijn werk uit de jaren 1980 getuigt reeds van het belang van de klank als 'te smeden materiaal', naar zijn uitdrukking: Ganimede (1986) voor alt, Kû (1989) voor 14 musici. In de jaren 1990 zet hij zijn zoektocht verder in Parijs, aan het Iram en met de musici van Itinéraire, Murail, Grisey, Lévinas, Dufourt. Hij volgt de compositiecursus aan het Ircam en werkte van 1993 tot 1995 met de groep Représentations musicales als 'compositeur de recherche'. Zijn ervaring met klanksynthese en spectrale analyse voeden composities vanaf deze periode: Sabbia del Tempo (1991) voor zes uitvoerders, Natura morte con fi amme (1991) voor kwartet en elektronica. Als niet-formalistisch componist had Romitelli geen angst voor het hybride of om de grens tussen kunst- en populaire muziek op te breken. Vervorming, verzadiging, inspiratie uit de psychedelische rock, 'vuile' harmonieën maken deel uit van zijn muzikaal universum: Acid Dreams & Spanish Queens (1994) voor versterkt ensemble, EnTrance (1995), Cupio Dissolvi (1996). De cyclus Professor Bad Trip I, II en III (1998-2000) associeert vervormde instrumentale kleuren, elektrische klanken en instrumenten als de mirliton en de harmonica, inspireert zich op werk van Henri Michaux geschreven onder invloed van drugs en schept een hallucinerende atmosfeer. An Index of Metals (2003), een video-opera voor sopraan en ensemble, met een video van Paolo Pachini, vormt Romitelli's testament, synthese en hoogtepunt van zijn muzikale taal.

Professor Bad Trip : Lessons I, II & III
Jean-Luc Plouvier : "'Sinds mijn geboorte baad ik in digitale beelden, synthetische geluiden en artefacten. Het artifi ciële, het vervormde, het gefilterde, dit alles maakt de Natuur van de mens vandaag uit', schrijft Fausto Romitelli (1963-2004). Op zijn 28ste vestigt hij zich in Parijs om er muziekinformatica aan het IRCAM te studeren, en spectrale technieken bij Gérard Grisey en Tristan Murail: de uitwerking van klankcomplexen waar harmonie en timbre in elkaar overvloeien, akoestische simulaties van elektronische klanken, surreële modelleringen van akoestische fenomenen door de schriftuur, onder de vorm van vervormingen, compressies, verwijdingen van de klankmaterie. Romitelli ziet snel de mogelijke verbanden van deze klankwerkplaats met de alternatieve en psychedelische rock. Een muziek waarvan de energie, de onzuiverheid en het ongeduldige en anarchistische gebruik van de elektronische middelen meer dan één componist bezweren: volop in en tegen de tijd bezit zijn muziek een gewelddadig gehalte dat schijnbaar niet te verzoenen is met het kunstige componeren van muziek. Wat maken we daarvan? Door te citeren of te parodiëren blijf je op de vlakte. Je zou haar kunnen proberen negeren, door te doen alsof ze helemaal thuishoort in de marktstrategieën, maar toch weten dat je fout zit. Gewapend met de spectrale noties "onharmonische klanken, "frequentiefi lters en "spectrumvervormingen begint Romitelli zijn onderhandelingen. Voor hem telt enkel om zich koudweg in het delirium te storten zonder zijn métier te verloochenen. Zonder terug te vallen op improvisatie of vereenvoudiging ontwikkelt hij in zijn werken heel precies een instrumentale stijl die alle mogelijkheden van de onzuivere klank incorporeert, de grillige frasen van de gitaarhelden en alle harmonische mutaties van helderheid tot absolute verwringing.

In de cyclus Bad Trip is zijn 'obsessionele, repetitieve en visionaire' (Romitelli's termen) poëtica voldragen aanwezig. Het is Romitelli's manifest, onder het gesternte van Henri Michaux. Geïnspireerd door diens beschrijving van de effecten van mescaline, beweegt de muziek van Bad Trip door stroom en tegenstroom, steeds dichtere en minder stabiele golven: van harmonische zuiverheid gaandeweg tot rommel en wanorde. De processen die in Bad Trip aan het werk zijn wortelen in korte en naïeve proposities, "complexe en gladde melodische brokstukken, verleidelijke en fragiele harmonieën, korte versieringen heftig als een zucht.

Zonder de tijd te hebben om zich te ontplooien is dit materiaal van het begin af onderhevig aan schokken. Het herhaalt zich, maar gemuteerd, bevangen door een virus: het wordt een monster. Het geheel wordt hysterisch, maniëristisch en ontwikkelt expressieve uitzaaiingen. De harmonie wordt zwaarder en geraakt overladen, de klank verzadigt, de glissandi worden sterker en doorkruisen het hele klankspectrum, de muzikale tijd trekt zich samen. De muziek van Bad Trip ontwikkelt niet, ze verzwaart.

Het artificiële, het vervormde, het gefilterde: over deze Natuur handelen de lessen van Professor Bad Trip, even vreemd aan melancholie als aan technologisch optimisme. De pioniers van de elektro-akoestische muziek spraken gemakkelijk over "de oneindige mogelijkheden en "ongehoorde bronnen voor het "componeren van klank. In het land van Bad Trip is dit niet meer aan de orde, al is het in de vorm van rouw. Zoals Eric Denut het precies formuleerde, werkt de parameter klankkleur bij Romitelli niet langer als oneindige bron, maar als vervormend element. 5 Terwijl het zoeken naar een vorm gebruik maakt van herhaling, parafrase en versterking, gaat het element klankkleur aan de beloftes voorbij en gaat het tegen de verwachtingen in door onwaarschijnlijke mutaties te genereren, "een abominabele en ontembare fi guur. Als motto op de partituur plaatste Romitelli deze paragraaf uit Henri Michaux' Connaissance par les gouffres: "Er gebeurt een grote herverdeling van de gevoeligheden, wat alles bizar maakt, een voortdurende complexe herverdeling van de gevoeligheid. U voelt minder hier, en meer daar. Waar zijn 'hier' en 'daar'? In de tientallen 'hier' en, in de tientallen 'daar' en, die u niet kent, die u niet herkent.

Praktische info :

Maud Le Pladec : Professor
Vrijdag 13 december 2013 om 20.00 u
(Inleiding door Katie Verstockt om 19.15 u )
Stadsschouwburg Brugge
Vlamingstraat 29
8000 Brugge

Extra :
Fausto Romitelli : www.ricordi.it, brahms.ircam.fr en youtube

Elders op Oorgetuige :
December Dance 13 : Wim Vandekeybus palmt Brugge in, 29/11/2013

Bekijk nu al Maud Le Pladecs Professor

18:08 Gepost in Concert, Dans, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

The Pyre : nachtelijke metropool van Gisèle Vienne

The Pyre Theater, dans, poppentheater en beeldende kunst. De Frans-Oostenrijkse kunstenares Gisèle Vienne ontwikkelde een polymorf, betoverend en bevreemdend parcours. Haar voorstellingen en installaties verleggen de grenzen tussen schijn en realiteit, spelen met onze waarneming en openen zo een 'andere' wereld, die van onze angsten, droombeelden en geheimen.

Bouwde Vienne de scène van het Kaaitheater twee seizoenen geleden om tot een groot bos met echte bomen (This is how you will disappear), nu kiest ze voor één grote lichtinstallatie, een bewegend decor van ledlampen. Een lichttunnel die verschillende plekken suggereert: een nachtelijke metropool, een club... In dit decor: twee stomme personages, een danseres (Anja Rötgerkamp) en een jongen. Een moeder en een zoon? Ze maken deel uit van een door Dennis Cooper geschreven verhaal. Een verhaal dat het derde deel van de voorstelling vormt, een deel om na de voorstelling te lezen of mee naar huis te nemen, in de vorm van een novelle.

In The Pyre (de titel verwijst naar een oud verbrandingsritueel) gaat expressie over in abstracte dans, in een tableau vivant, in een theatrale vertelling. Een fascinerend spel dat onze zintuigen en ons gevoel voor zingeving uitdaagt, mede dankzij de fascinerende soundscape van trouwe muziekpartners KTL (Stephen O'Malley and Peter Rehberg). In een spiegelpaleis waarin niets is wat het lijkt, beweegt een danseres zich in een pulserend lichtontwerp dat doet denken aan het neon van een nachtelijke metropool. Een complexe soundscape versterkt deze vervreemdende omgeving. Ontdaan van alle realiteit wordt de danseres verheven tot een icoon voor de 21ste-eeuw. Tot ze als abstract icoon belandt in een heel concrete situatie waarin ze samen met een jongen probeert te ontsnappen aan het verhaal dat voor hen is geschreven. De Frans-Oostenrijkse theatermaker Gisèle Vienne vermengt in haar werk abstracte, figuratieve en verhalende elementen met fascinerend en ontregelend poppen- en objecttheater, vaak gebaseerd op de lugubere teksten van Dennis Cooper. In 'The Pyre' onderzoekt Vienne, in nauwe samenwerking met haar artiesten, de dynamische spanning tussen de concrete uitdrukking van het lichaam en de mogelijkheden om het lichaam van zichzelf te bevrijden.

Praktische info :

Gisèle Vienne : The Pyre
Vrijdag 13 en zaterdag 14 december 2013, telkens om 20.30 u
Kaaitheater - Brussel

Sainctelettesquare 20
1000 Brussel

Meer info : www.kaaitheater.be

Bekijk alvast dit fragment uit The Pyre

17:42 Gepost in Concert, Dans, Muziek | Permalink |  Facebook

07/12/2013

Tragedy of a friendship : controversieel stuk over Wagner en Nietzsche op December Dance

Tragedy of a Friendship Na Parijs, Amsterdam, Genève en New Jersey speelt Tragedy of a friendship binnenkort eindelijk weer dichter bij huis. De internationale tour sluit af met een laatste voorstelling in in Brugge tijdens het festival December Dance op woensdag 11 december.

Naar aanleiding van het Wagnerjaar 2013 vroeg de Vlaamse Opera aan Jan Fabre om een voorstelling te maken over een van zijn geliefde kunstenaars, Richard Wagner. Samen met schrijver en Nietzschekenner Stefan Hertmans en de Duitse componist Moritz Eggert nam hij de dertien opera's van Wagner als uitgangspunt voor een nieuw muziektheaterwerk. In Tragedy of a Friendship staat de fascinerende, maar gespannen relatie tussen Richard Wagner en de Duitse filosoof Friedrich Nietzsche centraal. Maar ook het eeuwige conflict tussen kunst en rede komt aan bod. Tragedy of a Friendship gaat echter evenzeer over de tragedie van alle kunst. Zangers, dansers, acteurs en muzikanten geven dit Gesamtkunstwerk van Jan Fabre samen vorm. De voorstelling is een zeer persoonlijke en grondige lezing van de thema's in de werken van Wagner, zoals geweld, lust, man-vrouwrelaties, maar ook liefde en hoop. De aanpak van deze onderwerpen door Jan Fabre heeft een zeer grote dramatische en visuele kracht en gaat gepaard met soms (vooral tijdens het eerste uur) gewelddadige, ruwe en seksueel getinte scènes.

Met het nieuwste muziektheaterwerk van Jan Fabre, Tragedy of a Friendship, heeft het December Dance 13 een controversieel stuk binnengehaald. Na de première op 15 mei in Antwerpen waren de meningen sterk verdeeld. De Vlaamse pers was in ieder geval zeer te spreken over het stuk dat op eigentijdse wijze de vriendschap en vete tussen de componist Wagner en filosoof Nietzsche behandelt. "Deze Fabretrip is een onvergetelijke, denderende belevenis", zo lazen we in Knack. "Een intense, confronterende maar zeer persoonlijk vormgegeven afdaling in de wagneriaanse symboliek", klonk het in De Standaard. De Nederlandse pers was over het algemeen minder positief gestemd. Desondanks riep recensent Guido van Oorschot het publiek op toch vooral te gaan kijken toen het stuk ook het Holland Festival aandeed.. "Met een kwartiertje dionysische neukdans wordt het hoe dan ook een onvergetelijke avond." Inderdaad, bij controversiele stukken kun je slechts op een manier je eigen mening vormen: door het met eigen ogen te gaan zien.

Praktische info :

Jan Fabre, Moritz Eggert & Stefan Hertmans : Tragedy of a Friendship
Woensdag 11 december 2013 om 20.00 u
(Inleiding door Katie Verstockt om 19.15 u )
Concertgebouw Bruggge

't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.concertgebouw.be en janfabre.be/troubleyn

Extra :
Moritz Eggert : www.moritzeggert.de, www.schott-music.com en youtube
Moritz Eggert: 'Ik wil Wagner zijn onschuld teruggeven', Thea Derks op www.muziekvan.nu, 24/04/2013

Elders op Oorgetuige :
December Dance 13 : Wim Vandekeybus palmt Brugge in, 29/11/2013
Tragedy of a Friendship : de tragedie van alle kunst, 13/05/2013

18:00 Gepost in Concert, Dans, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

05/12/2013

Veel dans, muziek & gratis afterparty's tijdens Café Cocteau in Gent

Café Cocteau Het festival Café Cocteau in Muziekcentrum de Bijloke in Gent gaat op zoek naar de actuele erfgenamen van de avant-gardistische kunstenaars uit de Parijse roaring twenties. Het ging hard in de kunst met toenmalige karakteristieken als shockerend, absurdistisch, surrealistisch, dadaïstisch, speels, maatschappijkritisch, anti-burgerlijk.

18 mei 1917: midden in de Eerste Wereldoorlog. Het succes én het schandaal van het ballet Parade van Erik Satie en Jean Cocteau katapulteren Cocteau meteen naar de top van de avant-gardescène in Parijs. Hij wordt in het artistieke milieu de spreekbuis van schilders, musici, schrijvers en de salonfähige dichters in Montparnasse. Satie daarentegen weigert nog geen jaar later zijn rol als mentor van de avant-gardecomponisten rondom hem verder op te nemen. Satie heeft het laatdunkend over Les Jeunes, later bekend als Le Groupe des Six, met als leden Poulenc, Auric, Milhaud, Honegger, Durey en Tailleferre. Café Cocteau brengt een hedendaagse kijk op de artistieke spirit van die periode.  

In Café Cocteau kun je blijven mijmeren en socializen na de concerten en voorstellingen. Hardscore brengt samen met De Bijloke elke festivalavond een afterparty tijdens het Cocteau festival. Laat jullie verrassen door optredens van lokaal jong volk. Zang en piano, viool en harp, klarinet en piano, synthesizers tot een heus ensemble. Allemaal zullen ze er voor zorgen dat jullie vergeten om naar huis te gaan. Op deze after-party's is iedereen welkom en ze zijn nog gratis bovendien!

Les Ballets C de la B / SPECTRA : ASOBI - vrij 6, za 7, zo 8 en di 10/12, telkens om 20.00 u
Asobi, in het Japans letterlijk 'spel voor volwassen', verwijst naar de verspillende en genotvolle activiteiten van het volwassen leven. Kansspelen, vechtlust, theater, competitie, dansen, seks, …, stuk voor stuk zijn het bezigheden waarin men op zoek gaat naar zelfverlies, overgave en dronkenschap. In Japan zijn deze activiteiten het exclusieve voorrecht van mannen. Het is er tot op vandaag verboden voor vrouwen om zich te verliezen in dergelijke 'nutteloze' handelingen.

Asobi wil graag de voyeuristische relatie blootleggen die aan de basis ligt van de meeste vormen van deze 'spelen voor volwassenen', gaande van pornografie, over fetisjisme, tot en met de comfortabele toeschouwerspositie in het theater. Meer dan een feministische mijmering over voyeurisme, is Asobi echter een poging om de dualiteit van het kijken en bekeken worden, achter zich te laten en te zoeken naar een fysieke kwetsbaarheid en een bijna dierlijke overgave waarin de dansende mens zich laat 'gezien worden'.

Op scène staan vijf dansers (drie vrouwen en twee mannen), bijgestaan door SPECTRA, en een immense spiegel, die de toeschouwer confronteert met het eigen kijken. Het decadente, erotische universum van Asobi is deels geïnspireerd op de bizarre en ambigue beeldtaal van de Franse surrealistische schrijver en cineast Jean Cocteau (1889-1963).  De live muziek, gecomponeerd door de jonge Franse componist Guillaume Perret en door Marybel Dessagnes, beroept zich op het werk van tijdgenoten van Jean Cocteau, zoals Erik Satie (1866-1925), Claude Debussy (1862-1918) en Maurice Ravel (1875-1937).
www.debijloke.be, www.spectraensemble.com en www.lesballetscdela.be

FES : Modernski - za 14/12 om 20.00 u
Onder de noemer 'Modernski' reconstrueerde en/of herschreef Flat Earth Society composities van Stravinski, Scott Joplin, Dissevelt, Kagel, Morricone, Poulenc enz. Die werken ondergaan zo een meer of mindere radicale 'verFESssing'. Daarnaast weerklinken nieuwe composities van Peter Vandenberghe, Tom Wouters, Peter Vermeersch en FES-outsiders Fulco Ottervanger en Lisa Cay Miller. Niemand weet precies wat er typisch is aan het Modernski-concept. Absurdisme verzekerd.

Op vraag van Mark Delaere, artistiek directeur van het Festival van Vlaanderen Vlaams-Brabant, nam FES in 2006 werk van drie 20e-eeuwse componisten onder handen: Igor Stravinsky, Mauricio Raùl Kagel en Tom Dissevelt. Het project kaderde in het nieuwe opzet van de festivalconcerten te Leuven om muziek uit de twintigste eeuw, die ondertussen 'oude muziek' is geworden, opnieuw te belichten. Dit project was de aanzet voor FES en Peter Vermeersch om het terrein van de hedendaagse muziek verder te gaan verkennen. Onder de noemer 'Modernski' (die refereert naar de lapnaam '‘Mijnheer Modernsky' die Schönberg in een koorwerk gaf aan Stravinsky) wordt relatief onbekende 20ste-eeuwse muziek opgedist en opgefrist tot FES-repertoire.
www.debijloke.be en www.fes.be

Praktische info :

Café Cocteau
Van vrijdag 6 t.e.m. zaterdag 14 december 2013
Muziekcentrum de Bijloke - Gent


Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.debijloke.be

22:44 Gepost in Concert, Dans, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

01/12/2013

What the Body Does Not Remember : dansgeschiedenis op de scène

What the Body Does Not Remember What the Body Does Not Remember is de fascinerende debuutvoorstelling uit 1987 van Wim Vandekeybus en zijn gezelschap Ultima Vez. In New York kregen Wim Vandekeybus en de componisten Thierry De Mey en Peter Vermeersch de gerenommeerde Bessie Award voor deze "brutale confrontatie van dans en muziek." Nu, 25 jaar later, gaan Wim Vandekeybus en Ultima Vez er opnieuw mee op tournee. En voor het eerst wordt de muziek van deze baanbrekende voorstelling live uitgevoerd door het Brusselse nieuwe-muziekensemble Ictus. What the Body Does Not Remember balanceert op de messcherpe grens van aantrekken en afstoten. Nu eens levert dat een confrontatie tussen twee dansers op, dan weer tussen twee groepen, tussen de dansers en de muziek, tussen de dansers en een dwingend lijnenspel. Maar overal knallen de agressie, de angst en het gevaar erdoorheen. Dansgeschiedenis op de scène!

Een flashback naar het einde van de jaren 80: uit het verpletterende debuut van de jonge choreograaf Wim Vandekeybus ontstaat in 1987 de 'Flemish Wave' die de dans- en theaterwereld op zijn kop zet. De Keersmaeker, Fabre, Decorte, Needcompany en Vandekeybus hadden weinig of niets met elkaar gemeen, ware het niet dat ze één voor één de normen op de planken herschreven met de geladenheid van het rusteloze lichaam. "De Belgen zijn de meesters van het lichaam," liet een Nederlandse recensent zich destijds ontvallen. Anna Kisselgoff bewierookte What the Body in de New York Times dan weer door het te hebben over een "revolutie in de dans".

Wat het lichaam zich - volgens de titel - niet herinnert, is noch Eden, noch de maagdelijkheid, maar eerder het zeldzame moment dat aan elke herhaling ontsnapt en slechts één keer voorkomt … het moment waarop het gevaar ons noodgedwongen voor een keuze stelt. Gevaar en druk zijn dan ook de basisconcepten voor deze jonge choreograaf, die door zijn raadsman Thierry De Mey (muzikant, Go-kampioen en begenadigde strateeg) tot het uiterste wordt gedreven. De lichamen werpen zich op elkaar, kronkelen over de grond, gooien stenen op die hun partners maar net kunnen ontwijken, dreigen genadeloos vertrapt te worden. De spanning tussen mannen en vrouwen loopt hoog op, is intens en seksueel. Alles gebeurt uiterst snel en is tot in het kleinste detail uitgewerkt. Met hun muziek graven Thierry De Mey en Peter Vermeersch (die kort daarvoor nog Anne Teresa De Keersmaker begeleidden bij haar eerste stapjes) dieper naar een dissonant minimalisme van metalige geluiden, in de voetsporen van Louis Andriessen. Vandekeybus mocht voor deze "harde confrontatie tussen dans en muziek in een landschap vol gevaren en geweld" een Bessie Award in ontvangst nemen.

Dankzij een nieuwe generatie dansers, elf muzikanten van weleer en Thierry De Meys percussie-instrumentarium (een verzaagd pianokader, papieren trommels, een lithofoon enz.) krijgen we vijfentwintig jaar later dit successpektakel opnieuw te zien.

Praktische info :

Ultima Vez / Wim Vandekeybus & Ictus : What the Body Does Not Remember
Woensdag 4 december 2013 om 20.00 u
Concertgebouw Bruggge

't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.concertgebouw.be, www.ultimavez.com en www.ictus.be
------------------------------------------
Van woensdag 18 t.e.m. zaterdag 21 december 2013, telkens om 20.00 u
deSingel - Antwerpen

Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.desingel.be, www.ultimavez.com en www.ictus.be

Deze voorstelling is ook nog te zien op vrijdag 17, zaterdag 18, woensdag 22, donderdag 23, vrijdag 24 en zaterdag 25 januari 2014 in de KVS in Brussel en op woensdag 12 maart 2014 in CC Hasselt.

Elders op Oorgetuige :
December Dance 13 : Wim Vandekeybus palmt Brugge in, 29/11/2013

23:50 Gepost in Concert, Dans, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

29/11/2013

December Dance 13 : Wim Vandekeybus palmt Brugge in

December Dance Tussen 4 en 15 december vindt December Dance weer plaats in Brugge. Na Akram Khan, Anne Teresa De Keersmaeker en Sidi Larbi Cherkaoui stelden Concertgebouw Brugge en Cultuurcentrum Brugge voor December Dance 13 de gelauwerde Wim Vandekeybus als curator aan. December Dance 13 presenteert 15 voorstellingen, waarvan 5 Belgische premières en 8 voorstellingen met livemuziek. Met dit programma blikt curator Wim Vandekeybus niet alleen nostalgisch terug op de beginjaren van zijn compagnie Ultima Vez, maar kijkt ook naar de toekomst van de nieuwe generatie. Gevestigde waarden zoals Ultima Vez, Jan Fabre en Lemi Ponifasio staan naast de jonge Maud Le Pladec, Frédérick Gravel, de graffitikunstenaar Vincent Glowinski (Bonom) en vele anderen.

Speciaal voor December Dance 13 creëerde Vandekeybus Spiritual Unity: een slim patchwork van choreografieën en composities geplukt uit de laatste vijf jaar van Ultima Vez. Ook deze editie houdt December Dance een podium vrij voor het December Dance Platform, waar jonge makers hun generatie een stem geven. Verder presenteert December Dance een groot aanbod aan contextactiviteiten: lezingen, inleidingen, foto-expo's, een film en een slotfeest. Wim Vandekeybus vierde afgelopen seizoen de 25ste verjaardag van zijn compagnie Ultima Vez en December Dance 13 is de kers op de taart van dit feestjaar. Wim Vandekeybus "Ik hoop dat uit mijn keuze voor December Dance vooral mijn geloof in de nieuwe generatie choreografen spreekt maar ook mijn honger naar de wereld buiten de dans."

Het festival December Dance bundelt elk jaar de strafste hedendaagse dansvoorstellingen. Vanafvolgende week is Wim Vandekeybus eregast in Brugge. Hij vierde onlangs de vijfentwintigste verjaardag van zijn danscompagnie Ultima Vez. In 1987 sloegen Wirn Vandekeybus en zijn gezelschap Ultirna Vez de danswereld met verstomming. Wie er toen niet bij was, niet getreurd. 'What the Body Does Not Remember' wordt op woensdag 4 december hernomen met - voor het eerst - livemuziek van Ictus. Zo sla je meteen twee vliegen in een klap: een dansvoorstelling en een concert van topniveau. Maar de gouden jaren tachtig liggen al een poosje achter ons. Tijd om bij de hedendaagse dansscène de vinger aan de pols te houden. Het internationale dansfestival December Dans zet daarom Vandekeyhus niet afleen in het spotlicht, maar gaat ook samen met de hem op zoek naar de meest opmerkelijke dansvoorstellingen van de laatste jaren. Het resultaat is een ijzersterk programma met werk van oncler andere Anton Lachky, Frédérick Gravel en graffitikunstenaar Bonom. Wie zich in hedendaagse dans wil verdiepen, kan enkele Iezingen bijwonen of zelf aan de slag gaan tijdens een workshop met dansers van Ultima Vez. Dansliefhebbers, sla van 4 tot en met 15 december je tent op in Brugge.

Praktische info

December Dance 13
Van woensdag 4 t.e.m. zo 15 december 2013
Concertgebouw - Brugge


Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.decemberdance.be en concertgebouw.be

Bekijk hier al de trailer van December Dance 13

16:30 Gepost in Concert, Dans, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook