25/04/2013

De tijdloze dimensie van het Urban Rituals Festival

Urban Rituals Festival Het Urban Rituals Festival is een driedaagse rond muziek die je moeilijk (of helemaal niet) kan situeren in tijd of ruimte. Muziek die stedelijk of landelijk kan zijn, spiritueel of profaan, van hier of van ginder, van morgen of van gisteren…Kortom, muziek die het dualistische denken overstijgt. Want dat is de inzet: hoe 'oud' is 'avant-garde' en hoe 'nieuw' is 'oude' muziek? In elk geval is het muziek die concentratie vraagt en daarvoor zijn het kader en de stilte van de Brigittinenkapel ideaal. Voor wie de inspanning levert, is de beloning groter. Welkom in deze tijdloze dimensie.

Paul Metzger (US) - vrij 26 en za 27/04 van 20.30 u tot 21.00 u

Deze eenzaat uit Minneapolis begon 30 jaar geleden te experimenteren met bewerkte gitaren en andere snaarinstrumenten. Op zijn 12- of 23-snarige banjo schittert hij met verbazingwekkende improvisaties die dicht aanleunen bij de eeuwenoude Indische raga's en hedendaagse improvisatorische muziek en weinig meer te maken hebben met de 'Americana' waarmee het instrument doorgaans wordt geassocieerd. In 2010 bracht hij de merkwaardige plaat 'Uses of Infinity' uit: in één keer opgenomen in een oude kathedraal in Minnesota (Duluth), neemt deze zesdelige suite je mee doorheen een tijdloos universum.

Stevie Wishart (GB) - vrij 26 en za 27/04 van 21.00 u tot 21.30 u
Componiste en muzikante Stevie Wishart studeerde zowel oude muziek als o.a. improvisatorische en aleatorische muziek bij John Cage en David Tudor. Ze pendelt moeiteloos tussen de wereld van de oude muziek (draailier, viool) en hedendaagse elektronica. Ze concerteerde reeds zowel in de Purcell Room of de Queen Elisabeth Hall als in ICA, IRCAM of ZKM Karlsruhe. Ze zal een solo op draailier uitvoeren.

J.S. Bach: cantate 177 'Ich rufe zu dir Herr Jesu Christ' (voor orkest en dove zangers en vertellers) - vrij 26 en za 27/04 van 22.00 u tot 22.30 u
Voor deze eigen productie vroeg kunstencentrum Les Brigittines de Brusselse componist/muzikant Baudouin De Jaer deze Bach-cantate aan te passen voor orkest en dove zangers en vertellers. Het orkest zal onder leiding staan van Bernard Wolteche (koninklijk conservatorium van Brussel). Baudouin hertaalde de partituur en ontwikkelde een methodologie om ze aan de nieuwe mogelijkheden van de doven aan te passen. Fabienne Cauwe, Trini Gaimza en Jose Gonzalez werden hiertoe begeleid door Hanna Bardos, Catherine Lybaert en Michael Wolteche. Hoe zullen zij met hun persoonlijkheid een nieuwe kleur geven aan deze cantate?

Amir El Saffar (US) - zo 28/04 van 20.30 u tot 21.00 u
Deze muzikant (trompet, santoor, stem) van Amerikaans-Irakeseafkomst slaagt erin om deze ver van elkaar liggende muzikale idiomen met elkaar te verzoenen; terwijl hij tegelijkertijd hun grenzen verlegt. Hij munt uit zowel in hedendaagse avant-jazz op trompet (waarop hij nieuwe technieken creëerde om microtonen te spelen) als in de eeuwenoude 'erudiete' Irakese maqam. Hij zal zowel zijn stem gebruiken als trompet en santoor.

Ensemble Phoenix Münich (DE): 'Requiem for a Pink Moon. Elizabethan Tribute to Nick Drake (1948-74)' - zo 28/04 van 21.00 u tot 22.15 u
Dit vermaarde ensemble voor oude muziek uit München bracht vorig jaar de cd 'Requiem for a Pink Moon. Elizabethan Tribute to Nick Drake (1948-74)' uit: een merkwaardige hertaling van het iconische album 'Pink Moon' (1972) van de legendarische en vroeg gestorven zanger-liedjesschrijver Nick Drake. In hun versie worden deze songs terug in de tijd geprojecteerd als waren ze geschreven in Elisabethaans Engeland. Vreemd genoeg winnen de songs aan diepte en intimiteit hoewel de bewerking uiteraard veel formeler en de zang afstandelijker is. Een beklijvend experiment voor fans van Nick Drake en van oude muziek.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Urban Rituals Festival
Van vrijdag 26 t.e.m. zondag 28 april 2013, telkens om 20.30 u

Recyclart (station Brussel-Kapellekerk)
Ursulinenstraat 25
1000 Brussel

Meer info : www.recyclart.be

Extra :
Urban Rituals Festival: a no-man's-land of sound, Ive Stevenheydens op www.agendamagazine.be, 25/04/2013

Elders op Oorgetuige :
IMPACTsession : Baudouin de Jaer in Recyclart, 22/04/2013

21:02 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

22/04/2013

IMPACTsession : Baudouin de Jaer in Recyclart

Baudouin de Jaer Impactsessies is een reeks eclectische avonden met performances, hedendaagse experimentele muziek en dans, video, experimentele instrumentenbouw, avant- jazz... Ook dit seizoen zijn de programma's zo gedifferentieerd mogelijk. Voorstellingen waarbij het gebeuren primeert op het object en de actie op het resultaat. Voorafgaand is er een lezing door de performer(s). Zo wordt de voorstelling in een ruim perfectief geplaatst binnen zijn internationale artistieke context en binnen het oeuvre van de kunstenaar. Tijdens de Impactsessie van zaterdag kun je de Waalse componist en violist Baudouin de Jaer aan het werk zien en horen.

Baudouin de Jaer is één van de meest eigenzinnige figuren uit de Belgische hedendaagse muziek. Hij studeerde compositie aan de conservatoria van Luik en Brussel en ontwikkelde al heel snel een eigen muzikale taal waarin projecten met een rigoureuze compositie en projecten door muzikale leken zij aan zij staan zonder dualiteit. Naast zijn talrijke composities voor viool en piano legt hij zich de laatste aren toe op Koreaanse instrumenten zoals Kayagum en Komungo. Gekend zijn ook zijn projecten om met absolute leken samen als ensemble te musiceren 'Back to Normal' en 'Orchestre d'un Jour'. Vorig jaar bracht Sub Rosa een cd uit met zijn vioolsolo's op basis van de schilderijen van art brut kunstenaar Adolf Wölfli en op 26 april gaat zijn bewerking in opdracht van Recyclart van cantate 177 van Bach voor orkest (Koninklijk conservatorium) en slechthorende zangers in première.

Tijd en plaats van het gebeuren :

IMPACTsession : Baudouin de Jaer
Zaterdag 27 april 2013 om 20.00 u (lezing) en om 22.00 u (performance)
Recyclart
(station Brussel-Kapellekerk)
Ursulinenstraat 25
1000 Brussel

Meer info : www.impactsessions.be en www.recyclart.be

Deze voorstelling maakt deel uit van het Urban Rituals Festival

Extra :
Baudouin de Jaer op www.noodik.com, www.compositeurs.be en youtube

Elders op Oorgetuige :
Baudouin de Jaer brengt een hommage aan Adolf Wölfli in Artcinema OFFoff Gent, 5/04/2011

15:56 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Spiegel Strijkkwartet en Osama Abdulrasol gaan op zoek naar grensoverschrijdende muziek

Spiegel Strijkkwartet Het Spiegel Strijkkwartet wordt internationaal gewaardeerd. Het ensemble, dat een zeer uitgebreid en breed repertoire heeft, is volledig toegewijd aan het strijkkwartetgenre en ijvert al jaren voor de (her)waardering van het Vlaams muzikaal erfgoed. Het Spiegel Strijkkwartet schrijft aan een nieuw hoofdstuk in zijn toch al indrukwekkende palmares en gaat voor dit concert een boeiende samenwerking aan met qanûnspeler en componist Osama Abdulrasol. Hij werd geboren in Irak, studeerde westerse muziek (klassieke gitaar) in Groot-Brittannië en oosterse muziek (qanûn of Arabische harp) in Irak. Hij componeerde muziek en liederen voor verschillende projecten, films en theaterproducties. Op de qanûn speelde Osama Abdulrasol al zowat overal ter wereld, o.a. als solist met het Symfonisch Orkest van Antwerpen en het Vlaams Radio Orkest. Osama Abdulrasol en het Spiegel Strijkkwartet waren eerder samen te horen in de soundtrack van de Belgische film Turquaze, die door Bert Ostyn (Absynthe Minded) gecomponeerd werd. In het programma Mystiek gaan het Spiegel Strijkkwartet en Osama Abdulrasol samen op zoek naar grensoverschrijdende muziek, koppelen ze grote meditatieve klassiekers uit de kwartetliteratuur aan oosterse Sufimuziek en brengen ze een gedurfd samengaan van de oosterse en westerse kijk op het mystieke gegeven.

Wim Hendrikx over 'OM' : "OM: Strijkkwartet n° 1 werd gecomponeerd in 1992 in opdracht van BAP - Sabam. Het werk bestaat uit 5 delen die attacca in elkaar overgaan. Het basisgegeven voor deze compositie is de primitieve, Boeddhistische oerklank OM, de toon die Oosterse monniken reciteren en steeds herhalen in hun gebed en zang. Deze toon (onze Cis-toon) heeft de componist gecombineerd met 4 andere tonen die (F, G, As, C) - in hun traditie - een helende werking zouden hebben. Deze vrij consonante notengroep was de kiemcel tot een compositie die baadt in een meditatieve sfeer, ook teweeggebracht door de zachte nuances en het homogene timbre met de typische vermenging van de klankkleuren der instrumenten. Het werk is voor een stuk aleatorisch. De exacte metrische notatie werd vervangen door een aanduiding in reële tijd om periodes van elkaar af te scheiden. Binnen deze tijdsblokken zijn de uitvoerders redelijk vrij." (*)

Programma :

  • Osama Abdulrasol, canun solo, Sufi 7, Elarouse
  • Wim Hendrikx, OM
  • Guillaume Lekeu, Molto Adagio
  • Bert Ostyn, Turquase variations
  • Franz Schubert, Andante con moto uit Der Tod und das Mädchen
  • Ludwig Van Beethoven, Heiliger Dankgesang uit strijkkwartet Op. 132.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Spiegel Strijkkwartet & Osama Abdulrasol : Mystiek
Vrijdag 26 april 2013 om 20.15 u
Sint-Pieterskerk Leut

Sint-Pietersstraat 11
3630 Leut

Meer info : www.ccmaasmechelen.be, www.spiegelstringquartet.com en osart.be

Extra :
Wim Henderickx : www.wimhenderickx.com (*), www.matrix-new-music.be en youtube

15:36 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Jerusalem Quartet brengt strijkkwartetten van Sjostakovitsj in Gent

Dmitri Sjostakovitsj Het Jerusalem Quartet heeft iets met Sjostakovitsj. Ze staan aan de kop, ook nu de 15 strijkkwartetten ten prooi liggen aan ieder zichzelf respecterend ensemble. Werden zijn strijkkwartetten aanvankelijk door de kritieken nog als 'ondergeschoven kindje' behandeld, dan toonde Sjostakovitsj in het strijkkwartet dat hij wezenlijke dingen te zeggen had. De kernachtige en intieme inhoud van zijn kwartetten graven vaak recht naar de naakte essentie. Het melodieuze nummer 1 heeft nog de levendige ritmische details van de vroege werken, in het post-Stalintijdperk (vanaf nummer 6) komt er ook die hartverscheurende expressie bij kijken, zoals in de nummers 8 en 15.

Dmitri Sjostakovitsj' (1906 -1975) Strijkkwartet Nr. 8 in c mineur (opus 110) werd geschreven in drie dagen, te verstaan: van 12 juli tot 14 juli in 1960.
Het stuk werd kort na twee traumatische gebeurtenissen in het leven van Sjostakovitsj geschreven: de diagnose van myelitis en het toetreden tot de Communistische Partij. Volgens de bladmuziek is het werk opgedragen "ter nagedachtenis van de slachtoffers van fascisme en oorlog". Lev Lebedinsky, een vriend van Sjostakovitsj zei dat Sjostakovitsj na het schrijven van het werk zelfmoord wilde plegen. Het 8e Strijkkwartet behoort tot zijn meest intieme werken. Het werk werd geschreven in Dresden, waar Sjostakovitsj de puinhopen van de bombardementen van de geallieerden zag toen hij daar was voor het schrijven van muziek voor de film Five Days, Five Nights.

Het werk opent met het DSCH-motief gespeeld door de cello. Het DSCH-motief wordt verder in het stuk nog meermalen gebruikt, zo vaak dat het haast obsessief wordt. Het stuk zit vol met quotaties uit andere werken van Sjostakovitsj: het eerste Largo quoteert zijn 1ste Symfonie en 5de Symfonie, het tweede deel, het Allegro molto bevat een Joods thema dat voor het eerst werd gebruikt in zijn Piano Trio Nr. 2, het derde deel, het Allegretto , quoteert Sjostakovitsj' 1ste Cello Concerto, het vierde deel, het 2de Largo , quoteert een revolutionair lied uit de 19de eeuw genaamd "Geplaagd met betreurenswaardige slavernij", en tevens Sjostakovitsj's opera Lady Macbeth van het Mtsensk District, een geweldig werk dat door Stalin werd laten afkraken in de Pravda. Van het 8ste Strijkkwartet bestaat een bewerking voor strijkorkest: Kamersymfonie nr. 1.

Dmitri Sjostakovitsj' Strijkkwartet Nr. 15 in es mineur (opus 144) werd voltooid op 17 mei 1974 en was tegelijk zijn laatste strijkkwartet. De première vond plaats op 15 november 1974 in Leningrad, en werd uitgevoerd door het Taneyev Quartet . Sjostakovitsj' laatste levensfase was getekend door ziekte, pijn en medicijnen. Toch is dit geen muziek die neerslachtig maakt. Alle dissonanties en opgeroepen verdoemenis ten spijt, is er ook plaats voor zelfspot en ironie. Net als in het echte leven wisselen momenten van wanhoop af met flitsen van koppige levensdrift.

Doordat zijn gezondheid achteruitging, was Sjostakovitsj in de laatste jaren van zijn leven bijzonder sterk met de dood begaan. Daardoor wijzigde ook zijn muzikale taal : zijn stijl is hoe langer hoe meer introspectief, strenger en soberder. Het Strijkkwartet nr 15 is integraal aan de doodsgedachte gewijd: het bestaat uit zes delen die alle adagio zijn en in hun opeenvolging nog tenderen naar vertraging: van adagio (delen 1-4) naar adagio molto (deel 5). De onderdelen hebben doodsverwijzingen als titel: Elegie en Marcia funebre zijn ondubbelzinnige verwijzingen, maar ook Nocturne kan als de nacht van de dood geïnterpreteerd worden. Het laatste deel, Epiloog, is dan zeker het slot van het leven. Alleen de Serenade en het Intermezzo wijken van de doodsgedachte af. De Serenade is vol verwrongen harmonieën en dreigende geluiden (als van skeletten, zeggen sommige bronnen om in de macabere sfeer te blijven). Het Intermezzo is vol geweld in de aanvang, maar het kalmeert bijzonder snel. De Marcia funebre doet door het gepunte ritme en de tonaliteitbehandeling denken aan de Marche funèbre sur la mort d’un héros uit Beethovens Pianosonate opus 26 in Bes.

Het eerste thema van de Elegie is de eenvoud zelf en Sjostakovitsj breidt het steeds verder en verder uit. Het heeft een symmetrisch karakter en het wordt fugatisch aangebracht. Zo werkt het ganse stuk, in een langzame en zeer volgbare evolutie. In het eerste deel roept de melodische draagkracht zelfs grote Russische voorbeelden op, zoals Tsjaikovsky en Moessorgski, en ook de typische lijnen van de Russischorthodoxe religieuze muziek. De Epiloog herneemt gedachten gedachten uit alle vorige onderdelen, voortdurend onstandvastig laverend tussen majeur en mineur. Tonaal gezien is Sjostakovitsj ook bijzonder sober: alle onderdelen van het stuk hebben es als hoofdtoonaard. Dit strijkkwartet is muziek van de uiterste concentratie: gebald, verzonken in zichzelf, zonder één overbodige noot, en tegelijk is er iets onafgewerkt of zeer open aan elk moment. Het lijkt soms alsof Sjostakovitsj geen dynamische aanduidingen geplaatst heeft: alles blijft gelijkmatig in de zachte klanksterkte. Het kwartet is misschien vergelijkbaar met de onafgewerkte torso’s van Michelangelo, zijn laatste sculpturen: de kracht en het gebeitelde, de expressie en het onafgewerkte, de gepolijste en de onbewerkte marmer, het onttrekken van elke klank aan de materie, aan de stilte.

Programma :

- Dmitri Sjostakovitsj, Strijkkwartet nr. 1, opus 49 - Strijkkwartet nr. 8, opus 110 - Strijkkwartet nr. 15, opus 144

Tijd en plaats van het gebeuren :

Jerusalem String Quartet : Sjostakovitsj
Donderdag 25 april 2013 om 20.00 u
Miryzaal - Gent

Hoogpoort 64
9000 Gent

Meer info : www.debijloke.be en www.jerusalemstringquartet.com

Extra :
Dmitri Sjostakovitsj op nl.wikipedia.org, www.boosey.com en youtube
Dmitri Sjostakovitsj (1906 - 1975): Strijd om de geestelijke integriteit, Jan De Kruijff op www.musicalifeiten.nl
Shostakovich: the string quartets op www.quartets.de

Elders op oorgetuige :
Pavel Haas Quartet brengt Beethoven, Janáček en Sjostakovitsj in de Handelsbeurs, 5/03/2013
Jerusalem String Quartet brengt Mozart, Wolf en Sjostakovitsj in Hasselt, 7/02/2013

09:50 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

21/04/2013

Patterns : hypnotiserend audiovisueel concert met Arne Deforce, Yutaka Oya & Visual Kitchen

Morton Feldman Samen met John Cage en Earle Brown behoort componist Morton Feldman (foto) tot een roemruchte generatie vernieuwers uit New York. Feldmans klankenwereld bestaat uit kleine, zachte en ongehaaste muzikale gebaren met een voorkeur voor herhalingen zonder strak ritme. Cellist Arne Deforce en pianist Yutaka Oya (Champ d'Action) namen in 2008 zijn Patterns in a Chromatic Field op voor het Franse Aeon-label. Toen al groeide het plan om deze uitdagende compositie via een audiovisueel concert te presenteren. Het Brusselse Visual Kitchen is hun 'partner in crime'. Het maakt een video waarin een lijnenspel centraal staat. Een hypnotiserend concert dat tot het einde blijft fascineren. Een productie in samenwerking met November Music en Huddersfield Contemporary Music Festival.

Morton Feldman (New York City, 12 januari 1926 - Buffalo, 3 september 1987) was een Amerikaans componist die behoorde tot de roemruchte New Yorkse kring van radikale vernieuwers/experimenteerders als John Cage, Christian Wolff en Earle Brown. Zijn muziek is in hoge mate abstract en loopt in die zin parallel aan zijn grafische tegenhangers, de abstract expressionisten Jackson Pollock, Willem De Kooning, Philip Guston en Mark Rothko. Bij Feldman zien we een quaasi totaal negeren van enerzijds het rigide theoretische keurslijf dat de serialisten hanteerden, als anderzijds de -vaak eenzijdige- repeteerzucht van de minimalisten.

Abstract dus, en op een heel persoonlijke manier repetitief-minimalistisch. De noten (of beter gezegd, het spel waaraan ze zijn onderworpen) moeten voor zich spreken, easy as this. Feldman werkt met beknopt materiaal, zoals bijvoorbeeld harmonisch-melodische cellen met een beperkt aantal (chromatisch nevenliggende) noten. Die werkt hij, net als de onderlinge tijdsduren en rusten, uit in een eindeloze rist permutaties. Alles lijkt hetzelfde te klinken, maar in werkelijkheid is de materie constant in evolutie.

Naar het einde van zijn carrière toe schrijft Feldman enkele werken van een buitengewoon lange duur (Triadic Memories, Crippled Symmetry, For Samuel Beckett,...) met als koploper het String Quartet dat maar liefst 6 uur en 7 minuten duurt. Daarin zit een duidelijke parallel met het oeuvre van Mark Rothko, met wie Feldman jarenlang bevriend was en die een enorme inspiratiebron was voor het late werk van de componist (zie Rothko Chapel). Bij Rothko vormen immense statische kleurvlakken langzaam de hoofdmoot van zijn totale output. Eenzelfde monochrome stasis treffen we ook aan in Patterns, waarin de muzikale struktuur haast als een autonome parameter op zich naar voren komt.

Het vertrekpunt van Patterns is de abstractie zelve. De componist neemt het chromatisch totaal van noten en tekent er, filtergewijs, een streng netwerk van allerhande patronen en ontwikkelingen in uit. De partituur lijkt op het eerste zicht ongebruikelijk druk voor een late Feldman maar ondanks die ogenschijnlijke drukte, draait alles om de verstilde communikatie tussen de twee hoofdrolspelers in het stuk, de piano en de cello.

Het werk opent met weifelende, onvoorspelbare motieven in de cellopartij. Die worden doorlopend gevarieerd en loopen, net als eindeloze DNA-strings, verder om het eigen muzikaal verhaal koste wat het kost draaiende te houden. De speelwijze is strikt: steevast ppp, con sordino en senza vibrato. De piano hakt daar subtiel op in met zachte, maar dissonante clusters. Dan volgt een passage waarin de piano etherische gebroken akkoorden speelt die uitsluitend uit opeenstapelingen of omkeringen bestaan van alle dissonante intervallen: kleine secunden, grote septiemen en tritoni.

De opeenvolgende, nimmer identieke ritmische patronen roepen een hypnotiserend, Morsecode-achtig effekt op. Alsof beide instrumenten elkaars motieven pogen na te spelen, maar quaa synchroniciteit systematisch falen. Het stuk ontplooit zich verder van de ene melodische cel naar de andere. De enige regelmaat die we er in terugvinden, is die van aktie-berusting, aktie-berusting, enzovoorts. 80 minuten mag voor de luisteraar de grens van beluisterbaarheid betekenen en voor de uitvoerders de ultieme gefocustheid, toch blijft het werk van begin tot einde moeiteloos fascineren.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Visual Kitchen / Arne Deforce & Yutaka Oya : Patterns
Donderdag 25 april 2013 om 20.15 u
(inleiding : Maarten Beirens spreekt met Arne Deforce om 19.30 u)
Quinze & Milan - Kortrijk
Walle 113
8500 Kortrijk

Meer info : www.festivalkortrijk.be, www.arnedeforce.be en www.visualkitchen.org

Extra :
Morton Feldman Page : www.cnvill.net
Morton Feldman op en.wikipedia.org
Morton Feldman: Fijnzinnig klankschilder, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl
Morton Feldman op UbuWeb Sound en youtube

Elders op Oorgetuige :
Festival van Vlaanderen Kortrijk laat klassiek en hedendaags samensmelten met de wondere wereld van de geluidskunst, 11/04/2013
Morton Feldman's Patterns In A Chromatic Field : een unieke luisterervaring in Logos, 2/08/2012
De kunst van Morton Feldman, 11/02/2008

23:08 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Ictus Strijkkwartet met Belgische creatie en twee klassiekers in Bozar

Saed Haddad Na vijf concerten waarin ze jonge ensembles voor hedendaagse muziek een podium gegeven hebben, trekken de muzikanten van het Ictus Ensemble voor de zesde en laatste Ictus Zone van dit seizoen zelf het podium op.

Ictus blaast dit jaar 20 kaarsjes uit en is sinds de oprichting uitgegroeid tot een ensemble dat internationaal meespeelt in de scène van de hedendaagse muziek. Ook enkele opmerkelijke releases, waaronder de vorig jaar verschenen opname van Jonathan Harvey's opera 'Wagner Dream' of eerder uitgebrachte cd's met werk van deze Britse componist of van de Italiaan Fausto Romitelli lieten Ictus kennen als een ensemble dat niet bang is om heel uiteenlopende terreinen te betreden, waarbij invloeden uit rock, jazz en elektronica niet uitzonderlijk zijn.

Op de Ictus Zone van 25 april wordt het ensemble vertegenwoordigd door het strijkkwartet dat zich in de schoot van de groep bevindt, met violisten George van Dam en Igor Semenoff, altvioliste Aurélie Entringer en cellist Geert De Bièvre. Op het programma staan deze keer een Belgische creatie en twee composities die ondertussen klassiekers geworden zijn, maar die na meer dan een halve eeuw nog niets aan frisheid ingeboet hebben.

In januari waren Ictus-muzikanten George Van Dam en Jean-Luc Fafchamps reeds te gast bij de Ictus Zone van Besides. Ze speelden toen John Cage's 'Six Melodies' dat als het kleine boertje beschouwd kan worden van het 'String Quartet in Four Parts' dat tijdens deze laatste Ictus Zone uitgevoerd wordt. Ook in dit strijkkwartet werkt Cage met korte melodische cellen die variëren van een enkele noot tot een vierstemmige, dissonante samenklank of een kleine, opwaartse beweging van drie noten. Door deze bouwstenen als melodische elementen achter elkaar te zetten en de daardoor ontstane (opeenvolgingen van) samenklanken te nemen voor wat die is, weet Cage de klassieke werking van de harmonie uit te schakelen: spanning en ontspanning worden zo immers aan het toeval overgelaten. Bovendien worden de noten van de alles bepalende melodische lijnen verdeeld over de verschillende strijkers, waardoor tezamen met de toonhoogte ook de klankkleur verandert en de aandacht nog meer op het lineaire komt te liggen. Door het letterlijk hergebruiken van de muzikale cellen (ze worden immers niet getransponeerd) krijgt de luisteraar ook geregeld momenten van herkenning die het stuk, ondanks het uitgesproken experimentele concept ervan, toegankelijk houden.

Cage begon aan het werk tijdens een reis naar Europa (waarop hij contact legde met Pierre Boulez) en werkte het af in de VS in een periode dat hij op zoek was naar een eigen manier om de statische rust van de muziek van Erik Satie te verkrijgen. Deze betrachting realiseerde hij in het 'String Quartet in Four Parts' niet alleen door de muzikale architectuur, maar ook door het kiezen voor vibratoloos spel en trage tempi. Alleen in het slotdeel 'Quodlibet' voert Cage de snelheid op, waardoor de muziek plots een haast dansbaar karakter krijgt, in contrast met het ijle en etherische geluid van de andere delen. Misschien niet toevallig voor wie weet dat de vier delen van het kwartet door Cage geassocieerd werden met de seizoenen: het eerste deel bleek het equivalent van de zomer te zijn, want van het energiekere slotdeel logischerwijs de lente maakt.

Nog verder terug in de geschiedenis trekt het Ictus Strijkkwartet met het vierde strijkkwartet van Béla Bartók uit 1928. Ook Bartók vraagt hier aan de muzikanten om lange noten zonder vibrato te spelen, maar daarmee houdt het sonore verwantschap met het werk van Cage wel op. Van het statische van de Amerikaan is bij de Hongaar weinig te merken. Wel integendeel: de vinnigheid waarmee de strijkers gemillimeterd precies op elkaar inhaken in het 'Allegro' of de scherpte waarmee ze alle vier gelijk hakken of wervelend in het afsluitende 'Allegro Molto' belicht heel andere muzikale kwaliteiten bij de uitvoerders. Passages waarin de muziek lenig en beweeglijk klinkt of waarin de vier muzikanten in elkaar moeten overvloeien, diepen de contrasten in het slotdeel uit.

De accenten in het werk doen vaag denken aan de Hongaarse volksmuziek waar Bartók mee bezig was, maar echt expliciete verwijzingen naar die muziek blijven hier afwezig. In plaats daarvan wordt de muziek gedragen door een boogstructuur waarin muzikaal materiaal van het eerste deel ook opduikt in het vijfde en laatste, en fragmenten van het tweede terugkeren in het vierde. Dergelijke vormelijke helderheid was Bartók ook elders niet vreemd, maar in de wendbare omgeving van het strijkkwartet, een genre waarvoor hij als een van de toonaangevende stemmen van de twintigste eeuw geldt, komen die kwaliteiten extra mooi tot uiting.

Tegenover deze twee klassiekers uit het moderne strijkkwartetrepertoire staat 'Mirage, Mémoire, Mystère' van Saed Haddad (foto) (1972), het strijkkwartet dat er eigenlijk geen is. Om afstand te nemen van de traditie heeft de Duitse, in Jordanië geboren componist het kwartet namelijk opgesplitst in een solist (een violist) en een strijktrio. Haddads muzikale taal is resoluut gekleurd door de moderne, Westerse muziek, maar gebruikt ook Arabische modi. Niet voor niets noemt deze gewezen student filosofie in Leuven zichzelf zowel een insider als en buitenstaander van de Westerse of de Arabische traditie. De uitvoering van 'Mirage, Mémoire, Mystère' in PSK is meteen de Belgische creatie van het werk. De eerste uitvoering vond plaats op 4 april in Marseille, waar de honneurs eveneens waargenomen werden door het Ictus Strijkkwartet.

Programma :

  • Saed Haddad, Mirage, Mémoire, Mystère (Belgische creatie)
  • John Cage, String Quartet in Four Parts
  • Bela Bartok, Strijkkwartet nr. 4, Sz. 91, BB 95

Tijd en plaats van het gebeuren :

Ictus Zone - Ictus Strings : Saed Haddad, Cage, Bartok
Donderdag 25 april 2013 om 20.00 u
Bozar - Brussel

Ravensteinstraat 23
1000 Brussel

Meer info : www.bozar.be en www.ictus.be

Artikel overgenomen van Kwadratuur.be

Extra :
Ictus Zone - Ictus Strijkkwartet. Ictus goes classic, Koen Van Meel op Kwadratuur.be, 10/04/2013
Saed Haddad : www.saedhaddad.com
John Cage : www.johncage.info en youtube
John Cage at Seventy: An Interview, Stephen Montague (1985) op UbuWeb Papers
John Cage Online : links compiled by Josh Ronsen
John Cage (1912 - 1992) : Goeroe of charlatan ?, Jan De Kruijff op www.musicalifeiten.nl

20:04 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Chamber Players tasten muzikale grenzen af tussen West- en Oost-Europa

Arvo Pärt Chamber Players is een strijkorkest dat onder leiding van David Anne en Diederik Glorieux jonge professionele muzikanten linkt aan de beste amateurs uit de regio. Festival Kortrijk volgt hun prille werking aandachtig. In hun nieuwste project tasten ze de muzikale grenzen af tussen West- en Oost-Europa. De spiritualiteit en het religieuze karakter van het werk van Oosteuropese componisten roept in het Westen verwondering en bewondering op. Werken voor strijkorkest uit beide culturen staan naast elkaar. Het werk van de Estse componist Arvo Pärt (foto) geldt als uitgangspunt en gaat de confrontatie aan met dat van de Brit Benjamin Britten. Pärt brengt een in memoriam voor Britten en Britten bewijst op zijn beurt een hommage aan John Dowland. Als tegenwicht weerklinken composities van de Pool Henryk Górecki en de Fin Einojuhani Rautavaara.

Programma :

  • Henryk Gorecki, Three Olden Style Pieces
  • Einojuhani Rautavaara, Suite
  • Arvo Pärt, Cantus in Memoriam Benjamin Britten
  • Benjamin Britten, Cello Suite nr. 2; eerste deel, declamatio
  • Arvo Pärt, Für Lennart in Memoriam
  • Benjamin Britten, Lachrymae
  • Arvo Pärt, Fratres voor cello, strijkers en slagwerk

Tijd en plaats van het gebeuren :

The Chamber Players : Gorecki, Rautavaara, Pärt, Britten
Woensdag 24 april 2013 om 20.15 u
Kortrijkse Schouwburg

Schouwburgplein 14
8500 Kortrijk

Meer info : www.festivalkortrijk.be en www.schouwburgkortrijk.be

Extra :
Henryk Górecki op en.wikipedia.org, www.boosey.com en youtube
De post-modernen: Pärt, Górecki en Schnittke, Friska Frank op www.nopapers.nl
Composer Henryk-Mikolaj Górecki. A conversation with Bruce Duffie, Bruce Duffie op www.bruceduffie.com, 1994
Einojuhani Rautavaara op www.boosey.com en youtube
Arvo Pärt op www.musicolog.com en youtube
Arvo Pärt (1935 - ), Tintinambulist op www.musicalifeiten.nl
Benjamin Britten op en.wikipedia.org, www.brittenpears.org, www.boosey.com en youtube
Benjamin Britten (1913 - 1976): Persoonlijkheid onder invloeden op www.musicalifeiten.nl

Elders op Oorgetuige :
Festival van Vlaanderen Kortrijk laat klassiek en hedendaags samensmelten met de wondere wereld van de geluidskunst, 11/04/2013

Beluister alvast Arvo Pärts Cantus in Memoriam Benjamin Britten



en Benjamin Brittens Lachrymae op.43

19:31 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Singer Pur in deSingel: zang in zijn puurste vorm

Singer Pur Sinds 1991 bouwt het Duitse Singer Pur aan een stevige reputatie als een van de beste a capella-ensembles. Singer Pur - zoals de naam al verraadt - is zang in zijn puurste vorm, zonder instrumentale begeleiding of versterking. 1 sopraan, 3 tenoren, 1 bariton, 1 bas. Dus geen altstem om de ruimte tussen vrouwen- en mannenstemmen te dichten. Die taak nemen de drie tenoren op zich, en met glans. Wat meteen ook de verrukkelijke klank verklaart waarmee Singer Pur zich van alle andere vocale ensembles weet te onderscheiden.

Het begon met vijf Regensburger Domspatzen die na jarenlange strenge koormuziek hun vleugels wilden uitslaan. Aanvankelijk gingen ze de andere kant op, richting jazz. Geleidelijk keerden ze naar klassiek terug en besloten ze gewoon alles te zingen waar ze zin in hadden. Dit seizoen viert Singer Pur zijn twintigjarig jubileum. Tijd voor een retrospectieve met hun absolute lievelingsstukken. Oude en nieuwe muziek kriskras door mekaar. Met uitschuivers naar de jazz, waar het ooit allemaal begon. En met die andere dada van het ensemble: Duitse volksliedjes. Ontroerend in hun eenvoud. Zang in zijn puurste vorm.

Het gereputeerde Duitse a capella-ensemble Singer Pur stelt een programma samen met een uitgelezen keure aan werken van de 16de tot de 21ste eeuw. Wat zich op het eerste zicht zou kunnen presenteren als een onsamenhangend amalgaam van titels en componisten allerlei, blijkt bij nader inzien een prachtige mozaïek met tal van kruisende lijnen.

Expressieve renaissancemadrigalen
Adriaan Willaert is een typisch exponent van de Europese renaissance: geboren nabij Roeselare, opgeleid in Parijs en vervolgens een grootse carrière uitgebouwd in Ferrara en Venetië. In de handen van Adriaan Willaert verwierf het polyfone madrigaal, een a capella-compositie op een profane Italiaanse tekst, grote populariteit. Met name in 'Musica Nova', een bundel uit 1559 waarin hij 27 Latijnse motetten en 25 Italiaanse madrigalen voor vier tot zeven stemmen samenbrengt, geeft hij het madrigaal zijn typische gedaante. Bijna alle madrigalen uit 'Musica Nova', ook 'Cantai, (h)or piango' , zijn geschreven op sonnetten van de 14de-eeuwse dichter Francesco Petrarca, wiens literaire oeuvre in humanistische kringen een grote opgang beleefde.
Kenmerkend voor de madrigalen van Willaert is hun tweeledigheid: de kwatrijnen vormen het eerste deel van de compositie, de terzinen een autonoom tweede deel. Hoewel Willaerts madrigalen polyfoon gecomponeerd zijn, kiest de componist, de tekstverstaanbaarheid ter wille, voor een overwegend syllabische toonzetting: elke lettergreep krijgt slechts één noot. Een lichte vorm van madrigalismen of tekstschilderingen is reeds merkbaar.
Willaerts invloed op de generaties na hem kan amper overschat worden, zo blijkt ondermeer uit het oeuvre van Giaches de Wert. Ook De Wert was afkomstig uit Vlaanderen en maakte vooral carrière aan de hoven van een aantal grote Italiaanse humanistische families. In het madrigaal toont hij zich schatplichtig aan de verwezenlijkingen van Adriaan Willaert: ook De Wert kiest voornamelijk poëzie van Petrarca - bijvoorbeeld het sonnet 'Valle che de' lamenti miei se' piena' - die hij vormgeeft in een eerste en een tweede deel. Meer dan bij Willaert neemt de tekstexpressie evenwel de bovenhand op het contrapunt en moet de polyfone schriftuur soms zelfs wijken ter wille van de verstaanbaarheid. Tussen 1565 en 1592 was De Wert kapelmeester aan het hof van Mantua, de stad waar in 1607 ook ' l ' Orfeo' van Claudio Monteverdi gecreëerd werd. Ook Monteverdi's vroege madrigaalkunst werd op haar beurt sterk beïnvloed door de traditie van de Italo-fiamminghi, vooral op het vlak van tekstuitdrukking: scherpe dissonanten en een rijke afwisseling tussen homofone en polyfone passages kleuren zijn madrigalen. De tekst 'Si ch'io vorrei morire' uit Monteverdi's Vierde Madrigaalboek (1603) is niet van de hand van Petrarca (die mode is stilaan over haar hoogtepunt heen) en is zelfs niet langer een sonnet; formeel schrijft Monteverdi het werk in één geheel door. Met dit Vierde Madrigaalboek leidt Claudio Monteverdi de a capella-traditie van de Italo-fiamminghi naar een culminatiepunt. Vanaf het Vijfde Boek doet gestaag een basso-continuo zijn intrede en nog later zullen zelfs concerterende instrumenten het genre vervoegen en zo als het ware laten uitgroeien tot kleine barokke operascènes.

Romantische volksliederen
Werden Italiaanse madrigalen geschreven voor een solistisch bezet ensemble, dan deden Felix Mendelssohn en Johannes Brahms een beroep op een veel groter koor. De jonge Mendelssohn werd muzikaal geschoold door Carl Friedrich Zelter aan de befaamde Singakademie in Berlijn. De Singakademie was een betrekkelijk groot koor dat bestond sinds 1791 en als instelling een eerder conservatieve esthetische agenda propageerde. In de handen van Zelter leek de klassieke periode nog na te smeulen, maar anderzijds toonde men sporadisch ook enige belangstelling voor de 'oude' muziek van Händel en Bach. In 1828 zou Mendelssohn de Singakademie dirigeren tijdens twee uitvoeringen van Bachs ' Matthäus Passion', een werk dat, na het overlijden van J. S . Bach in 1750, onuitgevoerd was gebleven. Daarmee wakkerde Mendelssohn niet enkel de 19de-eeuwse Bachrenaissance aan, maar hield hij tevens de traditie boven de doopvont om oratoria uit te voeren met grote koren en orkesten. Gezien de populariteit van dat nieuwe instrument, het symfonisch koor, gingen steeds meer componisten schrijven en arrangeren voor die bezetting en klankkleur. Niet zelden lagen bestaande volksliederen of volks aandoende melodietjes aan de basis van die koorcomposities. Ondermeer 'O Täler weit' van Mendelssohn is één van de klassiekers die elke amateurkoorzanger uit het hoofd meeneuriet. Ook Brahms' 'Mit Lust tät ich ausreiten' en ' Erlaube mir, feins Mädchen' zijn graag geziene gasten op het menu van menig koor.

Avant-garde uit de 20ste eeuw
Bekleedden vocale ensembles - solistische consorts dan wel grote koren - eeuwenlang een centrale positie in het Europese muzieklandschap, dan leek het tij drastisch te keren na de Tweede Wereldoorlog. De naoorlogse avant-garde besteedde weinig tot geen aandacht aan koor- en ensemblemuziek: avant-gardemuziek was per definitie instrumentaal, een tendens die nog steeds haar sporen nalaat. Uitzonderingen vinden we bijvoorbeeld in het werk van Arvo Pärt (°1935), een cult-componist die zich slechts met mondjesmaat associeerde met de avant-gardebühne. Kenmerkend voor een groot deel van zijn oeuvre is de sobere, in bepaalde opzichten zelfs minimalistisch te noemen klanktaal. 'Solfeggio' bestaat uit stijgende toonladders, die, verdeeld over het vierstemmige koor, op notennamen gezongen worden. Lijkt dat opzet in aanvang humoristisch, dan blijkt al spoedig hoe Pärt erin slaagt om op deze manier een ijl en afstandelijk aandoend klanktapijt te creëren.

Zo mogelijk nog soberder - en afstandelijker - van opzet is 'Story' , het tweede deel uit 'Living Room Music' van John Cage (°1940). In deze vierdelige compositie gaat Cage op zoek naar het klankbeeld van een woonkamer en gebruikt hij daarvoor percussieve (deel 1 en 4), gesproken (deel 2) en melodische (deel 3) elementen. 'Story' is gebaseerd op een gedicht van Gertrude Stein, dat vertolkt wordt door vier sprekers. Elk van de vier sprekers beschikt over een ritmisch en dynamisch gedetailleerd uitgeschreven partij. Bij een accurate uitvoering levert 'Story' een bijzonder boeiend vierstemmig contrapunt op, dat de aandacht vestigt op de ritmiek die elke goede prosodie eigen is.

'Crystal silence' verleende zijn ietwat enigmatische naam aan dit concertprogramma. Deze compositie vormt het hoofdwerk op de gelijknamige plaat die componist-pianist Chick Corea en vibrafoonspeler Gary Burton samen opnamen in 1972. 'Crystal silence' is een erg melodische en toegankelijke compositie, met duidelijke bluestrekken. Marcus Schmidl, de bas van Singer Pur, arrangeerde het werk voor a capella-ensemble.

Erg bijzonder in de naoorlogse vocale avant-gardemuziek zijn de zesstemmige 'Nonsense Madrigals' van György Ligeti (°1988). Deze bundel van aanvankelijk vijf madrigalen werd geschreven voor The King's Singers, die het geheel ook creëerden in 1988. Een jaar later voegde Ligeti er een zesde madrigaal aan toe. Kenmerkend voor Ligeti's volledige oeuvre zijn de ernst en het technische vakmanschap die hij aan de dag legt, zelfs in een eerder humoristisch lijkende context als bijvoorbeeld zijn opera, 'Le Grand Macabre', of ook in deze 'Nonsense Madrigals'. Zoals een renaissancecomponist wisselt Ligeti in 'The Cuckoo in the Pear Tree' en 'The alphabet' homofone en polyfone passages af en maakt hij gebruik van contrapunttechnieken die ook in de 15de en 16de eeuw reeds gebruikelijk waren, zoals omkeringen, vergrotingen en diminuties. In 'The Cuckoo in the Pear Tree' verwerkt de componist zelfs een Duits volksliedje in de partituur. Die technieken past Ligeti toe in een niet-tonale (en al evenmin modale) context: eerder dan te spreken over dissonanten is het relevant om klankwolken of klankvelden te vermelden. Vooral op dat laatste vlak toont 'The Alphabet' grote gelijkenissen met 'Lux a eterna', het koorwerk dat dankzij Stanley Kubricks '2001, a Space Oddissey' de status van cultwerk verwierf.

Ook Gavin Bryars grijpt graag terug naar het renaissancemadrigaal: hij schreef in 2009 voor Singer Pur vier Italiaanse madrigalen, de 'Tatti Madrigals'. Twee daarvan zijn gezet op teksten van Petrarca, ondermeer het 'Cantai, or piango' , waarvan Willaerts zetting het eerste deel van dit concert reeds mag openen. Ook Bryars, die een veelzijdig en eclectisch oeuvre op zijn naam mag schrijven, kiest voor een hedendaagse invulling van imitatie, contrapunt en tekstexpressie. Ooit zong ik, nu huil ik: de kristallen cirkel is rond.

Programma :

  • Adriaan Willaert ( ca. 1490-1562), Cantai, or piango
  • Felix Mendelssohn-Bartholdy (1809-1847), Abschied vom Walde ( O Täler weit, o höhen)
  • Hans Schanderl (°1960), Einmal wandelt Läuten durch mich hin (2005)
  • Arvo Pärt (°1935), Solfeggio (1964)
  • Johannes Brahms (1813-1893), Erlaube mir, feins mädchen (arr. M. Schmidl) Mit lust tät ich ausreiten
  • Londonderry Air - Ierse traditional (arr. p . Knight)
  • Ivan Moody (°1964), The wild swans at Coole (1988)
  • John Cage (1912-1992), Story (uit 'Living room music', 1940)
  • Claudio Monteverdi (1567-1643), Si ch' io vorrei morire
  • Omerror Dawson - Come unto me (arr. m . Warren)
  • Gavin Bryars (°1943) Cantai, or piango (2009)
  • Chick Corea (°1941) Crystal silence (arr. M . Schmidl)
  • György Ligeti (1923-2006), The alphabet (1988) - Cuckoo in the pear-tree (1988)
  • Es geht eine dunkle wolk herein - Duits volkslied (arr. R . Füting)
  • Giaches de Wert (1535-1596), Valle che de' lamenti miei se' piena
  • Shenandoah - Amerikaanse traditional (arr. D. Runswick)
  • Auf einem Baum ein Kuckuck saß - Duits volkslied (arr. W. Kerscheck)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Singer Pur : A Thousand Years
Woensdag 24 april 2013 om 20.00 u
(inleiding door Liesbeth Segers om 19.15 u)
deSingel - Antwerpen
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.desingel.be en www.singerpur.de

Dit concert wordt rechtstreeks uitgezonden door Klara

Bron : tekst Steven Mariën voor het programmaboekje deSingel, april 3013

Extra :
Arvo Pärt op www.musicolog.com en youtube
Arvo Pärt (1935 - ), Tintinambulist op www.musicalifeiten.nl
Ivan Moody : www.ivanmoody.co.uk en en.wikipedia.org
John Cage : www.johncage.info en youtube
John Cage at Seventy: An Interview, Stephen Montague (1985) op UbuWeb Papers
John Cage Online : links compiled by Josh Ronsen
John Cage (1912 - 1992) : Goeroe of charlatan ?, Jan De Kruijff op www.musicalifeiten.nl
Gavin Bryars : www.gavinbryars.com, www.schott-music.com, nl.wikipedia.org en youtube
Chick Corea : www.chickcorea.com, nl.wikipedia.org en youtube
György Ligeti : www.schott-musik.de en youtube
Györgi Ligeti (1923 - 2006): emotioneel scepticus, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl, juni 2006

19:01 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

20/04/2013

MATRIX stelt statische en repetitieve muziek centraal tijdens Erfgoeddag in Leuven

Erfgoeddag Nu zondag 21 april is er heel wat muzikaals te beleven in Leuven! In het kader van Erfgoeddag organiseert MATRIX Centrum voor nieuwe muziek maar liefst 4 gratis activiteiten rond statische en minimale muziek, toegankelijk voor jong en oud. Combineer een dagje Leuven met een lezing, een tentoonstelling en zelfs een concert. Warm aanbevolen!

Op zondag 21 april vindt de 13de editie van Erfgoeddag plaats. Naar jaarlijkse traditie ontwikkelde MATRIX [Centrum voor Nieuwe Muziek] een heleboel activiteiten rond het centrale thema van de dag. Dit jaar is dat 'Stop de Tijd!' - een warme uitnodiging om even de snelheid van het leven te doorbreken. Met deze thematiek in het achterhoofd bedachten MATRIX vier activiteiten waarin statische en repetitieve muziek centraal staan. Plaats van het gebeuren is OPEK, Vaartkom 4, 3000 Leuven. De toegang is gratis.

Workshop: Minimal music
Tijdens deze workshop maken kinderen vanaf 6 jaar kennis met de eenvoudige en betoverende 'Minimal Music'! Door de herhalingspatronen klinkt deze muziek als een zwevende klankwolk. Voortbouwend op de eenvoudige bouwstenen van het muziekstuk 'Pourque les fruits mûrissent cet été', gecomponeerd door Karel Goeyvaerts, knutselen we in deze workshop samen een hele nieuwe compositie in elkaar!
- Workshop (45') om 14.00 u en om 15.30 u
- Reservatie via info@matrix-new-music.be of +32 499 18 54 51
- Aantal plaatsen : 2 x 20
- Deze activiteit werd speciaal ontwikkeld voor gezinnen met kinderen (-12j)

Concert: Stop de tijd
In samenwerking met SLAC -Stedelijke Leuvense Academie en Conservatorium, Gemeentelijke Academie voor Muziek en Woord Oud-Heverlee en Gemeentelijke Academie Zaventem
Muziek is de tijdskunst bij uitstek en net dát prikkelt heel wat componisten om muziek te maken die lijkt stil te staan in de tijd en de ruimte verkent. Na een intensieve samenwerking met tubist, componist, improvisator Robin Hayward brengen de leerlingen van de academies van Leuven, Oud-Heverlee en Zaventem hun hoogsteigen compositie rond het thema 'Stop de tijd'. Zij zullen jou met trots dit culturele erfgoed-in-wording voorstellen op hun concert. Het muziekstuk zal nadien in de muziekbibliotheek van MATRIX worden bewaard.
- Concert om 17.00 u
Gratis toegang

Tentoonstelling en lezing: Statische muziek
Via een lezing en een tentoonstelling vol geluid- en beeldmateriaal uit de MATRIX-collectie, loodsen we je door de klankwereld van de statische muziek. Mooie voorbeelden van statische muziek zijn te vinden bij de 'Minimal Music' die niet zelden geïnspireerd wordt door de tranceopwekkende Indiase raga's. Maar ook bij onze eigen Karel Goeyvaerts die 'sterrenmuziek' wou schrijven, of – heel contrastrijk – in 'The Movement of People Working' van Phil Niblock, waarbij beelden van repetitief ambachtelijk werk geconfronteerd worden met volstrekt bewegingsloze muziek. In de doorlopende tentoonstelling en tijdens de lezing maken we je wegwijs in het bijzondere klankenuniversum van de statische muziek.
- Tentoonstelling doorlopend open van 10.00 u tot 18.00 u
- Lezing (30') om 14.00 u en om 15.30 u
Gratis toegang

Meer info : www.matrix-new-music.be en www.erfgoeddag.be

21:50 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Hongaarse happening in het Concertgebouw Brugge

Bela Bartók Diverse topensembles en -muzikanten gaan op zoek naar de invloeden van de Centraal-Europese volksmuziek op enkele van de grootste componisten van de vorige eeuw. De pianist Levente Kende, die dit seizoen tijdens drie concerten in deSingel (Antwerpen), de Handelsbeurs (Gent) en Concertgebouw Brugge de integrale pianomuziek van Bartók (foto) vertolkt, speelt in Brugge zijn meest volkse klavierwerken. Het Collectief brengt Hongaarse kamermuziek van Bartók, Liszt en Kodály tot Ligeti, Kurtág en Eötvös. Het Kalotaszeg Trio ten slotte, genoemd naar de regio in Transsylvanië waar Bartók veel opnames van folkloremuziek maakte, speelt Hongaarse en Roemeense muziek en zigeunerrepertoire. Het Concertgebouw baadt een dag lang in de sfeer en geest van Centraal-Europa.

Het Collectief I - 10.30 u
- Béla Bartók (1881-1945) , Sonate voor viool solo, Sz117, BB124
- Gyorgy Ligeti (1923-2006), Etude 13 'L'escalier du diable' uit Etudes, boek II
- Zoltán Kodály (1882-1967), Sonate in b voor cello solo, opus 8

Het Collectief II - 15.30 u
- Peter Eötvös (1944), Psy
- Gyorgy Kurtág (1926), Schatten
- Franz Liszt (1811-1886), La lugubre gondola III, S134
- László Tihanyi (1956), Nachtszene
- Peter Eötvös, Cadenza uit Shadows
- Béla Bartók, Contrasts, Sz111, BB116

Kalotaszeg Trio - 11.45 u & 17.00 u

Levente Kende I - 11.45 u
- Béla Bartók (1881-1945), 2 Elegieën, Sz41, BB49, opus 8b - 14 Bagatellen, Sz38, BB50, opus 6 - Roemeense Kerstliederen, Sz57, BB67 - 2 Roemeense Volksdansen, Sz43, BB56, opus 8a

Levente Kende II - 14.00 u
- Béla Bartók, Selectie uit Voor kinderen, Sz42, BB 53: boek I-IV - Mikrokosmos, Sz107, BB 105: boek I-VI

Levente Kende III - 17.00 u
- Béla Bartók, 6 Roemeense Dansen, Sz56, BB68 - 3 Hongaarse Volksliederen, Sz66, BB80b - Suite, opus 14, Sz62, BB70 - 15 Hongaarse Boerenliederen, BB79

Tijd en plaats van het gebeuren :

Een Hongaarse Happening
Zondag 21 april 2013 vanaf 10.30 u
Concertgebouw - Brugge

't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.concertgebouw.be

21:29 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook